Stanisław Barszczak, In the Light of Scars and Words
No one is a Christian by themselves. „Adults are in love with numbers. If you tell them about a new friend, they will never ask about the most important things. You will never hear: „What is the sound of his voice? What does he like to play? Does he collect butterflies?” They will ask you: „How old is he? How many brothers does he have? How much does he weigh? How much does his father earn?” Only then do they think they know something about your friend. If you tell adults: „I saw a beautiful red-brick house, with geraniums in the windows and doves on the roof” – they cannot imagine this house. You have to tell them: „I saw a house for a hundred thousand francs.” Then they will shout: „What a beautiful house!” /Antoine de Saint-Exupéry „The Little Prince”/
Knud Rasmussen (from Ilulissat, Greenland) wanted to document the beliefs and experiences of the most isolated Eskimo communities before their lives were irrevocably changed by the influx of missionaries, traders and adventurers.
John Steinbeck wanted to hear the real language of America, to see what Americans are like today, to smell the grass and trees, to look at the colors and light – when at the age of fifty-eight, in 1960, he sets off on a journey to rediscover the country he had written about for so many years. Together with his dog, Charley, Steinbeck travels in a camper across states, highways, local roads, befriends truck drivers, meets bears in Yellowstone Park and old friends in San Francisco. He ponders the American character, racism, the peculiar kind of American loneliness he sees almost everywhere, and the unexpected hospitality and openness with which his countrymen approach strangers.
Some places stay with you long after you leave them. The jagged peaks, black sand, and changing skies of this coastline are not only impressive but haunting. The Lofoten Islands, the Matterhorn, the Great Wall of China, Mount Everest-Chomolungma, Machu Picchu, the Australian coral reef—it’s not just a sight. It’s a feeling.
Observe the human world even more, to see more moments etched in light and wind. You will recognize that “Man is a creature willingly subject to illusions, illusions, appearances, phantoms. He rarely dares to think rationally, but he throws himself with gusto into the depths of sublime nonsense and sacred absurdity.” / Ryszard Kapuściński, Lapidaria I-III/
Then you will see where the world is heading. What are you doing, you fishermen of human tears, Where is the world, stripped of normality, heading? How many more hearts wounded by pain With the sacred right to love taken away? What are you doing – you who have blood on your hands In your white, starched collars? How many more days of conflagration and despair? In the darkness, a bright light keeps disappearing. Finally end this festival of hatred, While the remnants of the sky are still above us, Let the dream of mercy be dreamed again, Before we all kill each other completely. Let the flowers bloom again in human hearts And blood and tears fade into oblivion, And on earth, when a rainbow rises after the storm, Let the taste of happy, good days return. /Jolanta Redmann/
The written word may be a counterweight to the fears of the age. Students must read books. Whole books. Our society is scattered, unfocused, and rushed. A curriculum that quickly goes through content perpetuates the anxiety of our times. Reading a book slowly and unhurriedly is a countercultural action (in a positive sense of the word).
„God does not tear you away from your surroundings, does not remove you from the world, nor your state, nor your noble human ambitions, nor from your professional work… but there, he wants you holy!” /San Josemaria Escriva/
Do you still recognize yourself in moments of silence by their heels When the lights go out and there is only you… and what is left? Do you really think it is you Reflected in the bathroom mirror With sore eyes and trembling eyebrows? Do you still believe it is you? Now tell me what you want not what you are expected to need? What would you choose if no one was watching? A slower pace, a confident face? A love that doesn’t drain? A life that feels like home? Or just your name…spoken kindly?
You don’t always get credit for the things you wear. For the times you held your tongue instead of hurting someone. For the times you helped without being asked. For staying when it would have been easier to walk away. But those unseen moments build a kind of grace that shows up when it’s needed most. And one day, without even realizing it, someone else will breathe easier, simply because you didn’t give up on being good. /Dreams in Our Scars/
_____
Stanisław Barszczak, W świetle blizn i słów
Nikt nie jest chrześcijaninem sam z siebie. „Dorośli są zakochani w cyfrach. Jeżeli opowiadacie im o nowym przyjacielu, nigdy nie spytają o rzeczy najważniejsze. Nigdy nie usłyszycie:, „Jaki jest dźwięk jego głosu? W co lubi się bawić? Czy zbiera motyle?” Oni spytają was: „Ile ma lat? Ilu ma braci? Ile waży? Ile zarabia jego ojciec?” Wówczas dopiero sądzą, że coś wiedzą o waszym przyjacielu. Jeżeli mówicie dorosłym: „Widziałem piękny dom z czerwonej cegły, z pelargoniami w oknach i gołębiami na dachu” – nie potrafią sobie wyobrazić tego domu. Trzeba im powiedzieć: „Widziałem dom za sto tysięcy franków”. Wtedy krzykną: „Jaki to piękny dom!” /Antoine de Saint-Exupéry „Mały Książę”/
Knud Rasmussen (z Ilulissat, Grenlandia) chciał udokumentować wierzenia i doświadczenia najbardziej odizolowanych społeczności eskimoskich, zanim ich życie zostanie nieodwołalnie zmienione przez napływ misjonarzy, handlarzy i poszukiwaczy przygód.
John Steinbeck pragnął usłyszeć prawdziwy język Ameryki, sprawdzić, jacy dziś są Amerykanie, poczuć zapach trawy i drzew, przyjrzeć się kolorom i światłu – gdy w wieku pięćdziesięciu ośmiu lat, w roku 1960 wyrusza w podróż, by na nowo odkryć kraj, o którym pisał przez tyle lat. Wraz ze swoim psem, Charleyem, Steinbeck przemierza kamperem kolejne stany, autostrady, lokalne drogi, zaprzyjaźnia się z kierowcami ciężarówek, spotyka niedźwiedzie w parku Yellowstone i starych przyjaciół w San Francisco. Zastanawia się nad charakterem Amerykanów, rasizmem, szczególnym rodzajem typowej dla Amerykanów samotności, którą dostrzega niemal wszędzie, a także niespodziewaną gościnnością i otwartością, z jaką jego rodacy podchodzą do obcych.
Niektóre miejsca zostają z Tobą na długo po tym, jak je opuścisz. Poszarpane szczyty, czarny piasek i zmieniające się niebo tej linii brzegowej nie tylko robią wrażenie, ale i prześladują. Lofoty, Matterhorn, mur chiński, Mount Everest – Czomolungma, Machu Picchu, australijska rafa koralowa – to nie tylko widok. To uczucie.
Tym bardziej obserwuj świat ludzi, aby zobaczyć więcej chwil wyrytych w świetle i wietrze. Rozpoznasz, że „Człowiek jest istotą ochoczo poddającą się złudzeniom, iluzjom, pozorom, fantomom. Rzadko zdobywa się on na myślenie racjonalne, natomiast z zapałem rzuca się w odmęty uwznioślonej bzdury i uświęconego absurdu”. / Ryszard Kapuściński, Lapidaria I-III/
Wtedy przekonasz się, dokąd zmierza świat. Co robicie poławiacze ludzkich łez, Dokąd zmierza świat odarty z normalności? Ile jeszcze poranionych bólem serc Z odebranym świętym prawem do miłości? Co robicie – wy co krew na rękach macie W swoich białych, krochmalonych kołnierzykach? Ile jeszcze dni pożogi i rozpaczy? Wśród ciemności jasne światło ciągle znika. Skończcie wreszcie ten festiwal nienawiści, Póki nadal resztki nieba są nad nami, Niechaj sen o miłosierdziu znów się wyśni, Zanim wszyscy się do cna pozabijamy. Niech zakwitną znowu kwiaty w ludzkich sercach I odejdą w zapomnienie krew i łzy, A na ziemi, gdy po burzy wzejdzie tęcza Niech powróci smak szczęśliwych, dobrych dni. /Jolanta Redmann/
Przeciwwagą dla lęków epoki być może słowo pisane. Uczniowie muszą czytać książki. Całe książki. Nasze społeczeństwo jest rozproszone, nieskoncentrowane i spieszące się. Program nauczania, który szybko przechodzi przez treści, utrwala niepokój naszych czasów. Czytanie książki powoli i bez pośpiechu jest działaniem kontrkulturowym (w pozytywnym tego słowa znaczeniu).
„Bóg nie wyrywa cię z twojego otoczenia, nie usuwa cię ze świata, ani twojego stanu, ani twoich szlachetnych ludzkich ambicji, ani z pracy zawodowej… ale tam, on chce cię świętego!” /San Josemaria Escriva/
Czy nadal rozpoznajesz siebie w chwilach ciszy po ich obcasach Kiedy światła gasną i jesteś tylko ty… i co zostało? Czy naprawdę myślisz, że to ty Odbijając się w lustrze toalety Z obolałymi oczami i drżącymi brwiami? Czy nadal wierzysz, że to ty? Teraz powiedz mi, czego chcesz a nie tego, czego się od ciebie oczekuje, że będziesz potrzebować? Co byś wybrał gdyby nikt nie patrzył? Spokojniejsze tempo, pewną twarz? Miłość, która nie wysysa? Życie, które przypomina dom? Czy tylko twoje imię… powiedziane uprzejmie?
Nie zawsze dostajesz uznanie za rzeczy, które nosisz. Za te chwile, kiedy ugryzłeś się w język zamiast kogoś skrzywdzić. Za te chwile, kiedy pomogłeś bez proszenia. Za to, że zostałeś, kiedy łatwiej byłoby odejść. Ale te niewidoczne chwile budują rodzaj łaski, która pojawia się, kiedy jest najbardziej potrzebna. I pewnego dnia, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, ktoś inny odetchnie lżej, po prostu dlatego, że nie poddałeś się w byciu dobrym. /Marzenia w naszych bliznach/
See, https://www.facebook.com/share/v/14tedpsnzW/
Stanisław Barszczak, Meeting with Mother
There is always someone waiting for someone in the world. I remember every moment spent together in our tree house in Ząbkowice. Nine years of earthly life passed there quickly. And in every moment there was something wonderful. I cannot choose any of them and say: this one meant more than the others. Our house with a high and steep roof was modestly furnished, first it was covered with roofing felt and then – with copper sheeting. A sunny children’s room, a study with a desk, a kitchen with a sideboard, a corridor with an aquarium, a chemical shop at the entrance to my mother’s house, from the yard – a chapel. The interior layout was symbolic. On the whitewashed walls hung paintings of saints, also landscapes with Flemish landscapes. I felt the worst when you were gone, without your love until the end. When I see your smiling face every morning, then I know that life has meaning. I think I fell in love, you know? Your body smells of freesias, it was raining yesterday evening, and we felt like dancing with the rain. I think I’ve fallen in love, you know? I’m having such a good time talking to you, Zagłoba, the local pub is packed far and wide, and we’re only busy with ourselves. I think I’ve fallen in love, you know? The spring wind has blown my hair, today the lilac has bloomed outside the window, I have my own world in your eyes. I think I’ve fallen in love, you know? I don’t know how many times with you, the moon also came to visit through the window, when you were walking in the glow of the stars with a measured step. You were happy, you saw the invisible, you heard the inaudible, you loved the unloved, you were able to find the universe enchanted in stone, strength in yourself, a human being in people, be happy. Don’t follow me – I don’t know how to lead, I often lose the path and erase the traces. I mask my loneliness with dryness and contempt, life barely flickers in me with a pale fire. Do not order me to follow you, because I will quickly get lost I will not keep up with your thoroughly fast life, I prefer to stay behind, hide somewhere inside myself and secretly observe your world. I feel best alone with myself I wander through life at my own pace. Do not overtake me, do not follow me, just walk next to me, because with you by my side not all evil is terrible. With you every meeting was a celebration, conversation – poetry and touch – a gift. Now make the heart not beat, but warm. So that it will no longer be afraid of love and will never feel that it has just lost it. Nothing will happen to us anymore, everything has happened to us. What was white and black between us was already there, What was sublime and beautiful was already there between us, Now only everyday life, we don’t wait for anything anymore. Sometimes in a moment of weakness we dream of something, but it dies quickly, nothing will happen to us anymore. I guess for you I’ve always been an idiot who knows nothing, feels nothing, understands nothing. But ha, I’m a human being and now I’ll say that all the evil that exists in the world is because people don’t clean up after themselves… „And you’re making a revolution with each other, just do it and then clean up after yourself.” I’ve already gotten to know my native East a little, and now I’d go to the West, where else…to the whole world, that’s electing „our pope” again. You can’t plan the most beautiful moments in life, they’ll come by themselves. So when you’ve tamed what was free, I’ll show you your most beautiful places, in your heart so hungry for love, I’ll awaken a great, the hottest feeling. Life is not measured by the number of breaths we take, but by the number of moments that take our breath away.
____
Stanisław Barszczak, Spotkanie z matką
Zawsze na świecie ktoś na kogoś czeka. Pamiętam każdą wspólnie spędzoną chwilę w naszym drzewianym domku w Ząbkowicach. Szybko minęło tam dziewięć lat ziemskiego życia. A w każdej chwili było coś wspaniałego. Nie potrafię wybrać żadnej z nich i powiedzieć: ta znaczyła więcej niż pozostałe. Nasz dom o wysokim i stromym dachu był urządzony skromnie, wpierw był przykryty papą a następnie – miedzianą blachą. Słoneczny pokój dziecięcy, gabinet z biurkiem, kuchnia z kredensem, korytarz z akwarium, sklepik chemiczny przy wejściu do domu matki, od podwórza – kaplica. Układ wnętrz miał charakter symboliczny. Na bielonych ścianach wisiały obrazy świętych, także pejzaże z krajobrazem flamandzkim. Najgorzej mi było, gdy ciebie nie było, bez twojej miłości po kres, Gdy widzę co rano twą twarz roześmianą, to wiem już, że życie ma sens. Chyba się zakochałem, wiesz? Frezjami pachnie twoje ciało, wczoraj wieczorem padał deszcz, a nam się z deszczem tańczyć chciało. Chyba się zakochałem, wiesz? Tak mi się dobrze gada z Tobą, Zagłoba, tutejsza knajpa zapchana wzdłuż i wszerz, a my zajęci tylko sobą. Chyba się zakochałem, wiesz? Włosy wiosenny rozwiał wiatr , dzisiaj za oknem zakwitł bez, ja w oczach twoich mam swój świat. Chyba się zakochałem, wiesz? Już nie wiem po raz który w tobie, księżyc z wizytą też oknem wpadł, gdy w gwiazdach blasku miarowym krokiem chodziłaś sobie. Byłaś szczęśliwa, widziałaś niewidoczne, słyszałaś niesłyszalne, kochałaś niekochane, potrafiłaś odnaleźć wszechświat w kamieniu zaklęty, w sobie siłę, w ludziach człowieka, bądź szczęśliwa. Nie podążaj za mną – nie umiem prowadzić, często ścieżki gubię i zacieram ślady. Samotność maskuję oschłością i wzgardą Życie tli się we mnie ledwie ogniem bladym. Nie każ mi iść za sobą, bo szybko się zgubię Nie nadażę za twym na wskroś szybkim życiem, Wolę zostać w tyle, zaszyć się gdzieś w sobie I twojemu światu przyglądać się skrycie. Sam ba sam ze sobą najlepiej się czuję Wędruję przez życie w swoim własnym tempie. Nie wyprzedzaj mnie, nie śledź, tylko idź koło mnie, bo z tobą u boku zło nie straszne wszelkie. Z tobą każde spotkanie było świętem, rozmowa – poezją a dotyk – prezentem. Spraw teraz, aby serce nie biło, lecz grzało. By nie bało się już więcej o miłość i nigdy nie poczuło, że ją właśnie przegrało. Nam się nic już nie zdarzy, nam się wszystko zdarzyło. To co białe, co czarne między nami już było, To co wzniosłe i piękne było już między nami, Teraz tylko codzienność, na nic już nie czekamy. Czasem w chwili słabości coś tam nam się zamarzy, lecz umiera szybciutko, nam się nic już nie zdarzy. Ja dla Ciebie chyba zawsze byłem durniem, co nic nie wie, nic nie czuje, nic nie pojmie. Ale ha jestem człowiek i teraz powiem, że wszystko zło co na świecie jest, to dlatego że ludzie nie sprzątają po sobie… „A róbżesz rewolucję jeden z drugim, rób tylko potem posprzątaj po sobie.” Rodzinny wschód poznałem już trochę, a teraz pojechałbym na Zachód, gdzie tam jeszcze… Do świata całego… który wybiera „naszego papieża” znów… Najpiękniejsze chwile w życiu nie zaplanujesz, one przyjdą same. Kiedy więc już oswoisz to, co wolne było, pokażę ci twoje miejsca najpiękniejsze, w sercu Twym miłości tak bardzo łaknącym, rozbudzę uczucie wielkie, najgorętsze. Życie bowiem nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach.
Wieczorne zamyślenia 
no comment
PolubieniePolubienie