A video with holiday wishes from Father Stanisław Barszczak for all Poles.
It’s hard to imagine the Holy Nativity scene without a nativity scene. It’s widely believed that the custom of depicting the birth of Christ was introduced and popularized by St. Francis of Assisi. However, this isn’t entirely true. Contrary to appearances, it was Empress Helena who, as early as 330 AD, ordered the construction of a marble manger in a Bethlehem grotto to commemorate the birth of the Child. A few years later, the grotto was rebuilt into a stable, housing sculptures of the Holy Family and shepherds. Because real animals grazed nearby, the nativity scene gained popularity and was visited by pilgrims. This idea was quickly copied in Rome, where a nativity scene was erected near the Basilica of Saint Mary Major. The Pope also celebrated Midnight Mass there. In the Bethlehem nativity scene, according to tradition, there were Jesus, Mary, and Joseph, as well as shepherds and the Three Kings who paid homage. Animals also accompanied them. In later traditions and depictions, angels and saints also appeared. Key figures in the nativity scene: Holy Family: Baby Jesus, Mary, Saint Joseph. Shepherds: The first to come to pay homage to Jesus. Three Kings (Wise Men): They arrived later, guided by the Star of Bethlehem. Animals, Angels: They announced the birth of the Child. Among the symbols in the nativity scene, the presence of the Star of Bethlehem in the Bethlehem sky is emphasized: It showed the way. Modern nativity scenes: Saints, figures from local tradition, and even exotic animals are often added. The first live nativity scene was created by Saint Francis of Assisi in 1223 in Greccio, including live animals (an ox and a donkey) and people to bring the mystery of Christmas closer to the faithful. What animals were with Jesus in the manger? Not donkeys at all, and… In traditional Christmas nativity scenes, although the Gospels are silent about the animals in the manger, the ox and the donkey (symbolizing humility, patience, but also warmth) are commonly depicted, as are sheep and lambs, associated with shepherds and the symbolism of the Lamb of God. Depending on the tradition, camels (with the Magi) also appear, and sometimes horses, goats, a dog, and even birds (e.g., a dove). In traditional Christmas nativity scenes, although the Gospels are silent about the animals in the manger, the ox and the donkey (symbolizing humility, patience, but also warmth) are commonly depicted, as are sheep and lambs, associated with shepherds and the symbolism of the Lamb of God. Depending on tradition, camels also appear (with the Magi), and sometimes horses, goats, and even birds (e.g., a dove). Common animals in the nativity scene: Ox: Symbolizes strength, but also sacrifice, reminding us of the importance of the Eucharist and work, and according to some interpretations, it was supposed to keep the Child warm. Donkey: Accompanied Mary and Joseph on their journey, symbolizing patience, humility, and perseverance. Sheep and lambs: Shepherds came with them, symbolizing gentleness, innocence, and sacrifice (the Lamb of God). Other animals and symbolism: Camels: They arrive with the Three Kings, symbolizing perseverance on the journey. Horse: Humility, obedience, sometimes angelic powers. Goat: Sometimes appears alongside sheep. Dove: Holy Spirit, peace. The Gospels do not mention any animals; The presence of these animals in nativity scenes is a tradition dating back centuries, with symbolic, not historical, significance, although a donkey may have accompanied the journey. Which animal is the oldest on Earth? There is no single, definitive answer, but recent research indicates that the first animals may have been sponges (Porifera) or the mysterious comb jellyfish (Ctenophora), which may have appeared as much as 640-700 million years ago, long before sponges and fossils of organisms like Dickinsonia from 540 million years ago. The oldest sponge fossils are 890 million years old, indicating their very early evolution.
Just when the time came for Mary to give birth, a caravan of magi from the East passed through Bethlehem. Who were the Three Wise Men from the East? In ancient times, they were considered three Persians, and from the 6th century onward, their names—Casper, Melchior, and Balthazar—have been given. However, only from the 9th century onward have these names been widely recognized. One Christian writer, the Venerable Bede, considered them representatives of three continents (Europe, Asia, and Africa). There were three wise men. Matthew never states how many wise men came to worship Jesus. We know there was more than one because of the plural form of the word „men.” Most people assume there were three because of the three gifts they brought, as recorded in Matthew’s Gospel (gold, frankincense, and myrrh). They were kings. There is an Armenian tradition that identifies the „Wise Men of Bethlehem” with golden Balthazar from Arabia, green Melchior from Persia, and robust Caspar from India. We know that Jesus was born in a stable in Bethlehem, where he was visited by the Three Kings, after which the Holy Family fled from Herod’s henchmen to Egypt. What if it were otherwise? Wise men from the East arrived in Bethlehem when Jesus was just a few years old. Members of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints say this scene is told when Jesus was two years old. Most often, we see an older man depicted with a white beard, offering gold—Casper. Melchior is seen as a middle-aged man who gives Jesus frankincense, while Balthazar, usually black, is a young man who offers myrrh. The three kings, the three wise men, or the magi—these are the most common descriptions of the monarchs who, guided by the Star of Bethlehem, came to Bethlehem and paid homage to the newborn Jesus. The three wise men are an important part of Christian tradition, although we don’t even know exactly who they were or where they came from. The Bible doesn’t give their names or exact number, but tradition has perpetuated these names and images since the Middle Ages, often depicting them as representatives of three continents (Europe, Asia, Africa). They are central figures of the Epiphany, celebrated on January 6th, and the symbol C+M+B (Christus Mansionem Benedicat) on house doors signifies a blessing for the home, not just the initials of the Magi. Who were they? Magi (Wise Men): In biblical times, they were scholars, astrologers, or priests from the East who interpreted the stars. The Bible does not specify their number or names. Christian tradition established their names (Casper, Melchior, Balthazar) and number (three) in the 6th-9th centuries. They are often symbolically depicted as representatives of Europe, Asia, and Africa, symbolizing the universality of the message. Gifts and Their Symbolism: Gold: Symbol of royal power and dignity. Frankincense: Symbol of divinity and priesthood. Myrrh: Symbol of patience, death, and future salvation (announcing the Passion).
Meaning in Tradition and Culture Epiphany: This holiday celebrates the revelation of Christ to the world through the adoration of the Magi. Balthazar: In later tradition, most often depicted as a black African king who brought gifts of myrrh. Caspar (Kasper): Sometimes also depicted as a young man with a darker complexion or of African descent, symbolizing the universality of faith. Melchior: Usually depicted as an old man, symbolizing Europe. It is important that the Bible does not provide the names or number of the wise men, and their names (Casper, Melchior, Balthazar) and characteristics (age, origin) are later traditions that developed in art and legend to symbolize the unification of all nations in the worship of Christ. Beloved. What are middle and third names for? Giving a child a middle name can be a great way to show respect to relatives. During confirmation, many people in my class chose the names of their grandparents or great-grandparents as their middle names. Nothing stops us from honoring another family member by naming our child after them.
In the 13th century, St. Francis, obtaining permission from the Pope, prepared a reenactment of Christmas events. Calling together the inhabitants of the surrounding villages, he set up candles, torches, a manger, and live animals on the hermitage grounds. Mass was celebrated over the manger, during which Francis sang the Gospel. St. Francis of Assisi decided to depict the Nativity scene in Greccio in 1223. Was it simply Christmas? There is also a hypothesis that on Christmas Eve 1223, St. Francis was inspired by the manger chapel in the Basilica of Saint Mary Major in Rome. In November, he visited Pope Honorius III, from whom he received approval of the Rule for the Friars Minor on November 29, 1223. St. Francis’s biographer records his journey to the Holy Land in 1219-1220. It is difficult to find irrefutable documentation of this journey. This journey undoubtedly had a profound impact on the artistic soul of the Poor Man of Assisi and inspired his heart, which was enamored with Jesus. This is one hypothesis as to what prompted Francis to build the first nativity scene. The first mention of a nativity scene created by St. Francis is mentioned by his first biographer, Thomas of Celano. The same author emphasizes the great love of Christmas in St. Francis’s charism. In 1223, with the permission of Pope Honorius III, St. Francis organized and presented a Christmas scene on Christmas Eve in Greccio – a picturesque village located halfway between Rome and Assisi. Fifteen days before the feast of the Nativity of Our Lord, he summoned Giovanni Velito, a resident of Greccio, to his home and asked for his assistance in carrying out a project. Many religious brothers and local residents came to Greccio from various parts, eager to participate in the announced event. The faithful likely brought flowers as gifts for the Infant Jesus and torches to illuminate this extraordinary night. The reenactment took place in a shallow grotto in the middle of the forest. The niche in the rock housed the manger, animals, and perhaps a dozen or so people. After this performance, the priest solemnly celebrated the Eucharist on the manger, with Francis serving as deacon and reading the Gospel about this event. The originality of St. Francis. This tradition stemmed from the ability to translate the mystery of Jesus’ historical birth into the sacramental mystery of the Eucharist, in the simplest possible form, whose realism is understandable to all. The very celebration of the Eucharist over a manger had a profound meaning. In the manger, food is given to the ox and the donkey. On the Eucharistic altar, we receive food for humanity.
From that time on, Nativity scenes began to appear in various corners of Europe, particularly popularized by the Franciscan and Dominican orders. Of course, in the following centuries, the nativity scenes changed their appearance somewhat, but the figures depicted were not altered. The peak of nativity scenes occurred in the 18th century. The tradition of erecting the Bethlehem nativity scene reached Poland around the 13th century. Initially, only monks had the custom of building them, but over time, more and more lay people began to create them. The custom of building Christmas nativity scenes became particularly popular in Krakow, where you can still admire the beautiful, colorful Krakow nativity scenes. The tradition of building nativity scenes in Krakow is considered to have originated with local masons, who created both small nativity scenes for sale and beautiful, large Christmas Eve nativity scenes with puppets, which took on the character of a traveling theater. The tradition of building nativity scenes in Polish churches is firmly established. Living nativity scenes are also increasingly being built in front of churches, featuring actors portraying biblical characters and live animals, adding to the charm of the entire performance. Nevertheless, we shouldn’t forget about nativity scenes at home. Their presence will remind us of the events of over 2,000 years ago. The selection of nativity scenes is vast, and everyone is sure to find one they like, perfect for display on a dresser, cabinet, or under the Christmas tree. Who are the Angels of the Nativity?
LET’S TAKE A CLOSER LOOK AT THEM: SHEPHERDS, ANGELS, GUARDIANS OF THE CREB
In Christian tradition, angels are inextricably linked with the birth of Jesus in Bethlehem. And it’s not just about traditional nativity scenes or Christmas shop windows. The tradition dates back to apostolic times. St. Luke emphasizes the angels’ mission in announcing the news to shepherds who, near Bethlehem, were keeping watch over their flock by night (Luke 2:8).
In Jesus’ time, shepherds were neglected. They were at the lowest rung of the social and religious ladder. Along with farmers and fishermen, they formed a „people ignorant of the law.” Shepherds could not scrupulously observe all the applicable legal regulations, as caring for the flocks consumed their entire time. For this reason, Orthodox Jews treated them with contempt, almost as if they were unclean. On the other hand, in the history of Israel, shepherds enjoyed respect and esteem. They were bearers of Tradition and religion. King David and the prophet Amos were shepherds, for example. The title of shepherd was also given to God – Yahweh (Ezekiel 34:11ff). Jesus also calls himself the Good Shepherd (John 10:1ff).
Shepherds are simple, poor people. They represent the poor of Israel, the poor in general, and the privileged recipients of God’s love (Benedict XVI). The Church Fathers emphasize that shepherds are the only people who are awake, vigilant, caring for the flock, and serving it. They fulfill their duties, unlike the inhabitants of Bethlehem. The inhabitants of Bethlehem „slept through their humanity,” missed the time of God’s grace (cf. Titus 2:11), and did not see the glory of the Messiah’s birth. The shepherds were faithful, so God himself took care of them: the glory of the Lord shone around them (Luke 2:9). The word „glory of the Lord” („shekinah”) signifies God’s care for people who are faithful to their calling, their mission. However, the Greek word „doxa” can also refer to a luminous phenomenon. The shepherds’ reaction to experiencing God’s power and light was terror, fear. The shepherds don’t know what is happening. They perceive the light because they are awake—but they don’t understand it. Yet they allow the light to touch them, to penetrate their hearts. What’s more, they allow fear to penetrate them to the marrow of their bones. They respond to this completely new experience with their whole bodies (A. Grün).
The light that illuminated and terrified the shepherds was a prefiguration of the eternal light: „The true light that enlightens every man, coming into the world, was there” (John 1:9). True light is a reflection, a reflection of God’s beauty, goodness, holiness, and love. God „implanted it permanently” in human hearts. And although our daily lives are difficult, marked by the cross, suffering, and worries, yet within Him is God-Love, the true Light that illuminates them. Darkness, evil, and sin can blur and obscure them, but they can never destroy them.
Questions for reflection:
• What is my favorite image of an angel? What does it remind me of?
• How do I perceive the fact that Jesus first appeared to the shepherds?
• What is my relationship with the poor?
• What is my vigilance? And what is my sluggishness? Am I „sleeping through”? A time of grace, of God’s revelation?
• How do I understand God’s glory?
• What does living in the light mean to me personally?
• Do I remember daily the image of God „engraved in my heart”? Am I „erasing” or destroying God’s attributes and beauty within myself?
2. ANGELS
The angels announcing the mystery of God’s birth to the shepherds appear in two versions in St. Luke. In the first, one of them appears accompanying the glory of God. His mission is to reveal the Newborn. Faced with the angel’s vision, the shepherds react with fear. Fear, fear, is a reaction to encountering the mystery. Fear testifies that the shepherds have been touched by the angel’s appearance. They are not merely spectators or observers. They are drawn into sacred events… This fear opens them to the unknown and unforeseen (A. Grün). The angel reassures the shepherds. Do not be afraid! (Luke 2:10). „Do not be afraid, do not be dismayed” – this is one of the most frequent calls God addresses to humanity in the Bible. The angel does not come from heaven to cause fear, but rather to bring peace and joy: „Behold, I bring you good news of great joy, which will be for all the people: to you is born this day in the city of David a Savior, who is the Messiah, the Lord” (Luke 2:10-11).
The birth of the Messiah, the Savior, and the Lord, is a source of true joy for the entire world. This is not cheap joy, but a joy that profoundly transforms our lives. Joy – as psychology teaches us – is a sublime feeling. It moves our hearts, lifts them up. It makes them beat faster and larger (A. Grün).
The angel gives the shepherds a distinctive sign. It is a Baby wrapped in swaddling clothes and lying in a manger (Luke 2:12). God’s sign contrasts with the expectations and visions of the prophets. Jesus does not come in power, does not terrify, does not inspire fear. He comes in weakness, in a very human way, inviting and open to everyone. In Bethlehem, God speaks in what is most beautiful on earth—in the innocence, helplessness, and defenselessness of a child.
The angel announcing the good news was suddenly joined by a multitude of the heavenly host, praising God with the words: „Glory to God in the highest, and on earth peace to those on whom he is pleased” (cf. Lk 2:13-14). The evangelist says that angels „speak.” However, for Christians from the very beginning, it was clear that the speech of angels is a song, in which the full splendor of the great joy they proclaim is felt as present. And thus, from that moment on, the angelic hymn never ceases. It resounds through the centuries in ever new ways and resounds ever anew on the feast of Jesus’ birth (Benedict XVI). The song of angels connects heaven with earth and the entire cosmos, divine reality with human reality, God’s glory with earthly peace. When it comes to „Glory in the highest,” the word „is” is, of course, decisive. God is glorious, He is undeniable Truth, eternal Beauty. This is the fundamental, comforting certainty of our faith. However, in accordance with the first three commandments of the Ten Commandments, here too there is a corresponding task for us: to contribute to ensuring that God’s great glory in the world is not stained or disfigured, that His greatness and His holy will be honored (Benedict XVI).
In turn, the peace that the angel announces to humanity signifies not only harmony but also peace, peace of soul. By becoming man, God brings peace to the restless heart of man, healing its inner division. The peace that comes to earth with Jesus is peace within people, not only among them, but within themselves. Such peace leads to harmony between the various forces inherent in man, between his good and dark sides, between his mind and his impulses, and finally between his spiritual and worldly preferences (A. Grün). God’s peace surpasses the peace of Emperor Augustus (Pax Augusti), because it is not based on military force but on love. Ultimately, the newborn Jesus himself is peace (cf. Eph 2:14-16).
The angels’ message contains another joyful message: God delights in human hearts. It is His merciful, tender, and compassionate heart that brings him to be born on earth and becomes one of us. Opening His heart to us, He invites us to immerse ourselves in Him and imitate Him: „Come to me, all you who labor and are heavy laden, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am gentle and humble in heart, and you will find rest for your souls. For my yoke is sweet, and my burden light” (Mt 11:28-30).
Questions for reflection:
• What am I afraid of?
• Do I see the difference between fear and the fear of God?
• What kind of joy accompanies my life?
• Does the sign of God from Bethlehem speak to me today?
• How do I care for God’s glory?
• Do I have peace in my heart? Do I bring it into the lives of my neighbors?
• Is Jesus’ yoke sweet to me, and His burden light (Mt 11:30)?
3. ADORATION IN THE NATIVITY STAGE
After announcing the good news to the shepherds, the angels departed from them into heaven (Luke 2:15) However, in traditional nativity scenes (perhaps with good reason), they are placed adoring, playing music, and singing to the newborn Child. Shepherds, who have arrived in haste, join in their adoration.
Shepherds are not only among the first to adore the Newborn, but also the first witnesses and messengers. They are entrusted with the good news, which they will share with others. Their witness is simple, yet full of dynamism and faith. It stems from experience, as does John’s later testimony: „[This we declare to you] what was from the beginning, what we have heard, what we have seen with our eyes, what we have looked upon and our hands have touched—for life has been made manifest. We have seen it and testify to it and proclaim it to you” (1 John 1:1-2). The shepherds’ experience, their joy, thanksgiving, and praise will gradually spread and „infect others,” causing amazement among the people. According to the ancient maxim: Bonum est diffusivum sui. „It is the property of goodness that it spreads itself.”
Mary and Joseph participate in adoration differently. Painters usually depict them kneeling, in humility, silence, recollection, and prayer. St. Luke noted that Mary kept all the things she witnessed and pondered them in her heart (Lk 2:19). The verb „custodire” – to keep, guard, watch over – does not merely express „remembering” but emphasizes the care and attention one exercises when holding something extremely precious in one’s hands (B. Maggioni). Mary not only guarded her treasure but also meditated on it, combining in her heart the paradox of mystery: on the one hand, the greatness and glory of God (cf. Jn 1:14), and on the other, the simplicity, poverty, and ordinariness of His birth on earth. The tradition of adoring Jesus in the manger has also been extended to include the ox and the donkey. They are featured in almost every nativity scene and accompany most Polish pastoral carols. Their biblical source dates back to the prophet Isaiah: „The ox knows its owner, and the donkey its owner’s manger” (Isaiah 1:3). The attitude of the chosen people toward them is dismal: „Israel knows nothing, my people understands nothing” (Isaiah 1:3). Benedict XVI sees them as representatives of both Jews and pagans: The manger becomes a kind of Ark of the Covenant, in which God is secretly guarded among people, and before which the hour of knowing God has come for „the ox and the donkey,” for humanity composed of Jews and pagans.
The Bethlehem grotto is the place of the first adoration of God on earth. Heaven (angels) and earth (Mary and Joseph, the shepherds, animals, and later the Three Wise Men) participate in it. Adoration of the Nativity scene teaches love and humility, as well as acceptance of mystery. It does not explain everything, nor does it automatically solve problems. Nor does it fully reveal the mystery of God and human existence. Rather, we take away many creative questions and doubts from adoration. Nevertheless, it brings profound inner peace and joy, and generates trust in God, others, and our own lives. Therefore, it is the pinnacle of prayer. In it, we connect with the divine source, so that we can then love others. The Curé d’Ars used to say: If the inhabitants of heaven were to one day cease to adore God, heaven would no longer be heaven. And if the unfortunate damned in hell could, despite their suffering, adore the Lord even for a moment, hell would cease to be hell.
Questions for reflection:
• Which Nativity scene do I remember with the greatest fondness? Why?
• How do I imagine the Bethlehem grotto?
• What do I „infect” others with?
• Am I a witness to the Newborn today?
• Can I keep important events in my life in my heart and contemplate them like Mary?
• What do I think about the ox and the donkey?
• What significance does adoration of the Blessed Sacrament have for my spiritual development?
On the holiday that celebrates the revelation of Christ to the world through the worship of the Magi, I would like to extend my warmest wishes to all Poles:
those who celebrate Christmas and the beginning of the new year 2026 with their families,
those who celebrate it at work,
those who feel peace,
those who carry worries in their hearts,
those who celebrate AT THIS TIME, and
those who simply seek a moment of respite.
And I would like to do so once again before the symbol that, more than any other, reminds us of what the days of the Holy Nativity of God are.
The Feast of the Epiphany can be interpreted as a true „school of holiness”: God’s life, entering history, cannot remain hidden, but reveals itself to all, excluding no one.
However, we must know how to grasp it. And this is the fullest meaning of Christian revelation: God shares humanity’s path so that all humanity can draw from the source of true life.
Participating in this „revelation” means being holy, that is, belonging to God, but at the same time living one’s time to the full.
The Christian faith is not a denial of human experience, but its fulfillment.
This is a powerful and revolutionary message that „reveals itself” in a child born among the marginalized, on the peripheries, The farthest arrive first.
The Feast of the Epiphany, which celebrates the triple manifestation of the great God and our Lord Jesus Christ: in Bethlehem, the Child Jesus was honored by the Magi; in the Jordan, our Lord was baptized by John, anointed by the Holy Spirit, and called the Son of God the Father; and in Cana of Galilee, at a wedding feast, transforming water into new wine, he revealed his glory.
Many years ago, I told you: let’s take a shepherd boy, also a puppy, and revolutionize the Nativity scene. I still believe this. The Nativity scene imposes nothing on anyone. The Nativity scene tells a story, preserves values, and deepens its roots.
And a nation that knows its roots is a nation that is not afraid of confrontation or the future. Believe it or not, this symbol speaks of dignity, responsibility, respect for life, and care for the most vulnerable.
These are the values that have shaped our community; these are values that deserve to be cherished, not discarded out of fashion or fear.
Be proud of your identity, of the universal message of love and peace it carries. May this Christmas bring everyone a little light, peace, and strength. May it be a time to unite, to look to the future with confidence, without forgetting, of course, those in need, and above all, who we are. Happy New Year 2026 and Merry Christmas to all!
—— Wiadomość oryginalna ——
Temat: See my website father Stanisław
Data: 2026-01-05 12:05
Nadawca: „stanislaw barszczak” <cassiacum@poczt
Wideo z życzeniami świątecznymi od Księdza Stanisława Barszczaka dla wszystkich Polaków.
Trudno sobie wyobrazić świętego Narodzonego Boga bez bożonarodzeniowej szopki. Powszechnie uważa się, iż zwyczaj przedstawiania sceny Narodzin Chrystusa wprowadził i rozpowszechnił św. Franciszek z Asyżu. Nie jest to jednak do końca prawdą. Wbrew pozorom to cesarzowa Helena, już w 330 r. n. e. nakazała wybudować w betlejemskiej grocie żłóbek z marmuru, który miał upamiętnić narodziny Dzieciątka. Kilka lat później, grotę przebudowano na stajenkę, w której umieszczono rzeźby Świętej Rodziny czy pastuszków. Ponieważ w pobliżu wypasane były prawdziwe zwierzęta – szopka zyskała na popularności i była odwiedzana przez pielgrzymów. Ów pomysł szybko został skopiowany w Rzymie, gdzie postawiono szopką przy Bazylice Matki Bożej Większej. Tam też papież odprawił pasterkę. W szopce betlejemskiej, według tradycji, byli Jezus, Maryja i Józef, a także pasterze i Trzej Królowie, którzy złożyli hołd. Towarzyszyły im również zwierzęta. W późniejszych tradycjach i przedstawieniach pojawiali się też aniołowie i święci. Kluczowe postacie w szopce: Święta Rodzina: Dzieciątko Jezus, Maryja, Święty Józef. Pasterze: Pierwsi, którzy przyszli pokłonić się Jezusowi. Trzej Królowie (Mędrcy): Przybyli później, kierując się Gwiazdą Betlejemską. Zwierzęta, Aniołowie: Ogłaszali narodziny Dzieciątka. Pośród symboli w szopce akcentuje się obecność na betlejemskim niebie Gwiazdy Betlejemskiej: Wskazywała drogę. Współczesne szopki: Często dodaje się świętych, postacie z lokalnej tradycji, a nawet zwierzęta egzotyczne. Pierwszą żywą szopkę stworzył św. Franciszek z Asyżu w 1223 roku w Greccio, włączając w nią żywe zwierzęta (woła i osła) oraz ludzi, by przybliżyć wiernym tajemnicę Bożego Narodzenia. Jakie zwierzęta były z Jezusem w stajence? Wcale nie osły i … W tradycyjnych szopkach bożonarodzeniowych, choć Ewangelie milczą na temat zwierząt w stajence, powszechnie przedstawia się wołu i osła (symbolizujących pokorę, cierpliwość, ale i ciepło) oraz owce i baranki, związane z pasterzami i symboliką Baranka Bożego. W zależności od tradycji, pojawiają się też wielbłądy (z Mędrcami), a czasem i konie, kozy, pies a nawet ptaki (np. gołębica). W tradycyjnych szopkach bożonarodzeniowych, choć Ewangelie milczą na temat zwierząt w stajence, powszechnie przedstawia się wołu i osła (symbolizujących pokorę, cierpliwość, ale i ciepło) oraz owce i baranki, związane z pasterzami i symboliką Baranka Bożego. W zależności od tradycji, pojawiają się też wielbłądy (z Mędrcami), a czasem i konie, kozy, a nawet ptaki (np. gołębica). Powszechne zwierzęta w szopce: Wół: Symbolizuje siłę, ale i ofiarę, przypominając o znaczeniu Eucharystii i pracy, a według niektórych interpretacji miał ogrzewać Dzieciątko. Osioł: Towarzyszył Maryi i Józefowi w podróży, symbolizuje cierpliwość, pokorę i wytrwałość. Owce i baranki: Pasterze przybyli z nimi, symbolizują łagodność, niewinność i ofiarę (Baranek Boży). Inne zwierzęta i symbolika: Wielbłądy: Przybywają wraz z Trzema Królami, symbolizują wytrwałość w drodze. Koń: Pokora, posłuszeństwo, czasem moce anielskie. Koza: Czasem pojawia się obok owiec. Gołębica: Duch Święty, pokój. Ewangelie nie wspominają żadnych zwierząt; obecność tych zwierząt w szopkach to tradycja sięgająca późniejszych wieków, mająca znaczenie symboliczne, a nie historyczne, chociaż osioł mógł towarzyszyć w drodze. Które zwierzę jest najstarsze na ziemi? Nie ma jednej, ostatecznej odpowiedzi, ale najnowsze badania wskazują, że pierwszymi zwierzętami mogły być gąbki (Porifera) lub tajemnicze żebropławy (Ctenophora), które mogły pojawić się nawet 640-700 milionów lat temu, długo przed gąbkami i skamieniałościami organizmów takich jak Dickinsonia sprzed 540 mln lat. Najstarsze skamieniałości gąbek mają 890 milionów lat, co wskazuje na ich bardzo wczesną ewolucję.
Właśnie wtedy kiedy nastał dla Maryi czas rozwiązania, przez Betlejem przechodziła karawana z magami Wschodu
Kim byli trzej mędrcy ze Wschodu? W starożytności uważano ich za 3 Persów, a od VI w. podaje się ich imiona: Kacper, Melchior, Baltazar, dopiero jednak od IX w. są one powszechnie uznane. Jeden z pisarzy chrześcijańskich Beda Czcigodny uznał ich za przedstawicieli 3 kontynentów (Europy, Azji i Afryki). Było trzech mędrców. Mateusz nigdy nie podaje, ilu mędrców przybyło, aby oddać cześć Jezusowi . Wiemy, że było ich więcej niż jeden, ze względu na liczbę mnogą słowa „mężczyźni”. Większość ludzi zakłada, że było ich trzech, ze względu na trzy dary, które złożyli, jak zapisano w Ewangelii Mateusza (złoto, kadzidło i mirra). Byli królami. Istnieje ormiańska tradycja utożsamiająca „Mędrców z Betlejem” z Baltazarem złocistym z Arabii, Melchiorem opromienionym zielenią z Persji i czerstwym Kacprem z Indii . Wiemy, że Jezus urodził się w stajni w Betlejem, gdzie odwiedzili Go Trzej Królowie, po czym Święta Rodzina uciekła przed siepaczami Heroda do Egiptu. A jeśli było inaczej? Mędrcy ze Wschodu przybyli do Betlejem, gdy Jezus miał już kilka lat. Wyznawcy kościoła Jezusa Chrystusa świętych w dniach ostatnich mówią o tej scenie, gdy Jezus miał dwa lata. Najczęściej możemy zauważyć starszego człowieka przedstawianego z białą brodą, który ofiarowuje złoto – Kacpra. Melchiora widzimy jako człowieka w średnim wieku, który przekazuje Jezusowi kadzidło, natomiast Baltazar, najczęściej czarnoskóry, to młody człowiek, który składa w darze mirrę. Trzej królowie, trzej mędrcy, magowie – tak najczęściej określa się monarchów, którzy wiedzeni przez Gwiazdę Betlejemską przybyli do Betlejem i oddali pokłon nowonarodzonemu Jezusowi. Trzej mędrcy są ważną częścią chrześcijańskiej tradycji, choć… nie wiemy nawet dokładnie kim byli i skąd pochodzili. Biblia nie podaje ich imion ani dokładnej liczby, ale tradycja od średniowiecza utrwaliła te imiona oraz wizerunki, często przedstawiając ich jako przedstawicieli trzech kontynentów (Europy, Azji, Afryki). Są centralnymi postaciami święta Objawienia Pańskiego (Trzech Króli), obchodzonego 6 stycznia, a symbol C+M+B (Christus Mansionem Benedicat) na drzwiach domów oznacza błogosławieństwo dla domu, a nie tylko inicjały Mędrców. Kim byli? Mędrcy (Magowie): W czasach biblijnych byli to uczeni, astrologowie lub kapłani ze Wschodu, interpretujący gwiazdy. Biblia nie określa ich liczby ani imion. Tradycja chrześcijańska ustaliła ich imiona (Kacper, Melchior, Baltazar) i liczbę (trzech) w VI-IX wieku. Często symbolicznie przedstawiani jako reprezentanci Europy, Azji i Afryki, co symbolizuje uniwersalność przesłania. Dary i ich symbolika Złoto: Symbol władzy królewskiej i godności. Kadzidło: Symbol boskości i kapłaństwa. Mirra: Symbol cierpliwości, śmierci i przyszłego Zbawienia (zapowiedź męki).
Znaczenie w tradycji i kulturze. Objawienie Pańskie (Trzech Króli): Święto celebruje objawienie się Chrystusa światu poprzez pokłon Mędrców. Baltazar: W późniejszej tradycji najczęściej przedstawiany jako czarnoskóry król Afryki, który przyniósł dary – mirrę. Kacper (Kasper): Czasem też ukazywany jako młody człowiek o ciemniejszej karnacji lub pochodzenia afrykańskiego, symbolizujący uniwersalność wiary. Melchior: Zwykle przedstawiany jako starzec, symbolizujący Europę. Ważne jest, że Biblia nie podaje imion ani liczby mędrców, a ich imiona (Kacper, Melchior, Baltazar) oraz cechy (wiek, pochodzenie) to późniejsze tradycje, które rozwijały się w sztuce i legendach, aby symbolizować zjednoczenie wszystkich narodów w oddawaniu czci Chrystusowi. Najmilsi. Po co jest drugie i trzecie imię? Nadanie drugiego imienia dziecku może być świetnym sposobem okazania szacunku krewnym. W czasie bierzmowania wiele osób w mojej klasie wybierało na trzecie imię imiona swoich dziadków lub pradziadków. Nic nie stoi na przeszkodzie, by nie uhonorować innego członka rodziny, dając naszemu dziecku jego imię.
W XIII w., św. Franciszek, uzyskując pozwolenie od papieża, przygotował inscenizację wydarzeń bożonarodzeniowych. Zwołując mieszkańców okolicznych wiosek, ustawił na terenie pustelni świece, pochodnie, żłóbek a także żywe zwierzęta. Nad żłobkiem została odprawiona msza św., podczas której Franciszek odśpiewał Ewangelię. św. Franciszek z Asyżu postanowił zobrazować scenę Bożego Narodzenia w Greccio w 1223 r.. Czy chodziło tylko o Boże Narodzenie? Istnieje również hipoteza, że św. Franciszek w wigilię 1223 roku inspirował się kaplicą żłóbka w bazylice Matki Bożej Większej w Rzymie. Był przecież w listopadzie u Ojca Świętego Honoriusza III, od którego otrzymał 29 listopada 1223 r. zatwierdzenie reguły dla braci mniejszych. Biograf świętego Franciszka odnotowuje jego podróż do Ziemi Świętej w latach 1219-1220. Trudno znaleźć niepodważalną dokumentację dotyczącą tej wyprawy. Podróż ta wywarła niewątpliwie ogromny wpływ na artystyczną duszę Biedaczyny z Asyżu i natchnęła jego rozmiłowane w Jezusie serce. To jest jedna z hipotez, mówiąca o tym, co skłoniło Franciszka do zbudowania pierwszej szopki. Pierwszą informację o szopce stworzonej przez św. Franciszka przywołuje jego pierwszy biograf – Tomasz z Celano. Ten sam autor podkreśla wielkie umiłowanie świąt Bożego Narodzenia w charyzmacie świętego Franciszka. W 1223 roku za zgodą papieża Honoriusza III św. Franciszek zorganizował i przedstawił scenę Bożego Narodzenia w wigilijną noc w Greccio – malowniczej wiosce położonej w połowie drogi między Rzymem a Asyżem. Piętnaście dni przed uroczystością Narodzenia Pańskiego wezwał do siebie mieszkańca Greccio, Jana Velito. Poprosił go o pomoc w realizacji pewnego przedsięwzięcia. Do Greccio z różnych stron przybyło wielu braci zakonnych oraz okoliczni mieszkańcy, pragnący uczestniczyć w zapowiadanym wydarzeniu. Wierni prawdopodobnie przynieśli kwiaty, jako dary dla Dzieciątka Jezus oraz pochodnie, aby rozświetlić tę niezwykłą noc. Inscenizacja ta miała miejsce w płytkiej grocie, pośród lasu. Nisza w skale mieściła żłóbek i zwierzęta oraz najwyżej kilkanaście osób. Po tym przedstawieniu kapłan uroczyście odprawił na żłobie Eucharystię, a Franciszek służył jako diakon i odczytał Ewangelię o tym wydarzeniu. Oryginalność świętego Franciszka wynikała z umiejętności przełożenia tajemnicy historycznych narodzin Jezusa na sakramentalną tajemnicę Eucharystii, w jak najprostszej formie, której realizm jest zrozumiały dla wszystkich. Już samo sprawowanie Eucharystii nad żłobem miało swoją wielką wymowę. W żłobie daje się pokarm wołu i osłu. Na ołtarzu eucharystycznym dostajemy pokarm dla człowieka.
Od tego czasu w różnych zakątkach Europy zaczęły pojawiać się szopki bożonarodzeniowe, które szczególnie rozpowszechniane były przez zakon franciszkanów oraz dominikanów. Oczywiście w kolejnych stuleciach szopki zmieniały nieco swój wygląd, nie ingerowano jednak w przedstawiane tam postaci. Największy rozkwit szopek przypadł na w. XVIII. Tradycja ustawiana szopki betlejemskiej dotarła do Polski ok. XIII w. Początkowo zwyczaj ich budowania mieli tylko zakonnicy, z czasem jednak coraz więcej świeckich osób zaczęło je tworzyć. Zwyczaj budowania bożonarodzeniowych szopek stał się szczególnie popularny w Krakowie, gdzie do tej pory można podziwiać piękne kolorowe szopki krakowskie. Za twórców tradycji budowania krakowskich szopek uznaje się tamtejszych murarzy, którzy tworzyli zarówno niewielki szopki na sprzedaż, jak i piękne duże szopki wigilijne z kukiełkami, które nabierały charakteru obnośnego teatrzyku. Tradycja budowania szopek bożonarodzeniowych w kościołach polskich jest silnie utrwalona. Coraz częściej przed kościołami budowane są również tzw. żywe szopki, w których znajdziemy aktorów ogrywających postaci biblijne oraz żywe zwierzęta, nadające uroku całej inscenizacji. Niemniej jednak nie powinniśmy zapominać o szopkach bożonarodzeniowych w domu. Ich obecność będzie przypominać nam o wydarzeniach sprzed ponad 2000 lat. Wybór szopek bożonarodzeniowych jest ogromny i na pewno każdy znajdzie taką, która przypadnie mu do gustu i będzie mieściła się na komodzie, szafce czy pod choinką.
Kim są Aniołowie Narodzenia. PRZYJRZYJMY SIĘ IM Z BLISKA: PASTERZE, ANIOŁOWIE, STRÓŻE ŻŁÓBKA
Aniołowie w chrześcijańskiej tradycji są nierozdzielnie złączeni z narodzeniem Jezusa w Betlejem. I nie chodzi tylko o tradycyjne szopki ani świąteczne wystawy sklepowe. Tradycja sięga czasów apostolskich. Św. Łukasz podkreśla misję aniołów w zwiastowaniu pasterzom, którzy w okolicach Betlejem trzymali straż nocną nad swoją trzodą (Łk 2, 8).
W czasach Jezusa pasterze byli ludźmi, których lekceważono. Znajdowali się na najniższym szczeblu drabiny społecznej i religijnej. Wraz z rolnikami i rybakami tworzyli „lud nie znający prawa”. Pasterze nie mogli skrupulatnie przestrzegać wszystkich obowiązujących przepisów prawnych, gdyż troska o stada zajmowała im cały czas. Z tego powodu ortodoksyjni Żydzi traktowali ich z pogardą, niemal jak nieczystych. Z drugiej strony, w historii Izraela pasterze cieszyli się szacunkiem i poważaniem. Byli nośnikami Tradycji i religii. Pasterzem był np. król Dawid czy prorok Amos. Tytuł pasterza nadawano również Bogu – Jahwe (Ez 34, 11n). Także Jezus nazywa siebie Dobrym Pasterzem (J 10, 1nn).
Pasterze są ludźmi prostymi ubogimi. Są przedstawicielami ubogich Izraela, ubogich w ogólności, uprzywilejowanych adresatów miłości Boga (Benedykt XVI). Ojcowie Kościoła podkreślają, że pasterze są jedynymi ludźmi, którzy nie śpią, czuwają, troszczą się o stado, służą mu. Wywiązują się ze swych obowiązków, w przeciwieństwie do mieszkańców Betlejem. Mieszkańcy Betlejem „przespali swoje człowieczeństwo”, przegapili czas łaski Boga (por. Tyt 2, 11) i nie zobaczyli chwały narodzin Mesjasza.
Pasterze byli wierni, dlatego Bóg sam zatroszczył się o nich: chwała Pańska zewsząd ich oświeciła (Łk 2, 9). Słowo „chwała Pańska” („szekinah”) oznacza opiekę Boga nad ludźmi, którzy są wierni swojemu powołaniu, swojej misji. Natomiast w greckie słowo „doxa” może oznaczać również zjawisko świetlne. Reakcją pasterzy na doświadczenie mocy i światła Boga było przerażenie, lęk. Pasterze nie wiedzą, co się dzieje. Dostrzegają światło, ponieważ nie śpią – ale nie rozumieją go. Jednak pozwalają, aby światło ich dotknęło, aby dotarło aż do ich serc. Co więcej, pozwalają, aby strach przeniknął ich aż do szpiku kości. Całym ciałem odpowiadają na zupełnie nowe doświadczenie (A. Grün).
Światło, które oświeciło i przeraziło pasterzy było zapowiedzią odwiecznego światła: Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi (J 1, 9). Światłość prawdziwa jest odbiciem, odblaskiem piękna, dobroci, świętości, miłości Boga. Bóg „wszczepił ją na trwałe” w ludzkie serca. I chociaż nasze codzienne życie jest trudne, naznaczone krzyżem, cierpieniem, troskami, to jednak jest w Nim Bóg-Miłość, prawdziwa Światłość, która je oświetla. Ciemności, zło, grzech mogą je zamazać, zaćmić, ale nigdy nie mogą zniszczyć.
Pytania do refleksji:
• Jakie jest moje ulubione wyobrażenie anioła? Z czym mi się kojarzy?
• Jak odbieram fakt, że Jezus objawił się najpierw pasterzom?
• Jaki jest mój stosunek do ludzi ubogich?
• Na czym polega moje czuwanie? A na czym ospałość? Czy nie „przesypiam” czasu łaski, objawienia Boga?
• Jak rozumiem chwałę Bożą?
• Co dla mnie osobiście oznacza życie w światłości?
• Czy pamiętam na co dzień o obrazie Boga „wyrytym w moim sercu”? Czy nie „zamazuję”, niszczę w sobie przymiotów i piękna Boga?
2. ANIOŁOWIE
Aniołowie zwiastujący pasterzom tajemnicę narodzin Boga występują u św. Łukasza w dwóch odsłonach. W pierwszej pojawia się jeden z nich towarzyszący chwale Bożej. Jego misją jest objawienie Nowonarodzonego. Wobec wizji anioła pasterze reagują lękiem. Trwoga, lęk jest reakcją na spotkanie tajemnicy. Trwoga świadczy o tym, że pasterze zostali dotknięci ukazaniem się anioła. Nie pozostają wyłącznie zwykłymi widzami lub obserwatorami. Zostają wciągnięci w święte wydarzenia… Trwoga ta otwiera na to, co nieznane i nieprzewidzialne (A. Grün). Anioł uspokaja pasterzy. Nie bójcie się! (Łk 2, 10). Nie bój się, nie lękaj się – ¬to jedno z najczęstszych wezwań, jakie Bóg kieruje do człowieka w Biblii. Anioł nie przychodzi z nieba, by trwożyć, ale przeciwnie, wnieść pokój i radość: Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan (Łk 2, 10-11).
Narodzenie Mesjasza, Zbawiciela i Pana jest źródłem prawdziwej radości dla całego świata. Nie jest to tania radość, lecz radość, która gruntownie przemienia nasze życie. Radość – jak uczy nas psychologia – jest wzniosłym uczuciem. Porusza nasze serce, unosi je ku górze. Sprawia, ze bije ono szybciej i staje się większe (A. Grün).Anioł przekazuje pasterzom znak rozpoznawczy. Jest nim Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie (Łk 2, 12). Znak Boga kontrastuje z oczekiwaniami i wizjami proroków. Jezus nie przychodzi w mocy, nie zatrważa, nie budzi grozy. Przychodzi w słabości, w sposób bardzo ludzki, zachęcający i otwarty dla każdego. W Betlejem Bóg przemawia w tym, co na ziemi jest najpiękniejsze, w niewinności, bezradności i bezbronności dziecka.
Do anioła zwiastującego dobrą nowinę nagle przyłączyło się mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania (por. Łk 2, 13-14). Ewangelista powiada, że aniołowie „mówią”. Dla chrześcijan od samego początku było jednak jasne, że mowa aniołów jest śpiewaniem, w którym cały blask rozgłaszanej przez nich wielkiej radości jest odczuwany jako teraźniejszość. I w ten sposób, od tego momentu, hymn aniołów nigdy nie milknie. Rozlega się przez wieki na coraz nowe sposoby i rozbrzmiewa ciągle na nowo w święto narodzin Jezusa (Benedykt XVI).
Śpiew aniołów łączy niebo z ziemią i całym kosmosem, rzeczywistość boską z ludzką, chwałę Bożą z ziemskim pokojem. Co się tyczy „Chwała na wysokościach” decydujące znaczenie ma, rzecz jasna, słowo „jest”. Bóg jest chwalebny, jest niezaprzeczalną Prawdą, odwiecznym Pięknem. Jest to podstawowa, pocieszająca pewność naszej wiary. Jednakże – zgodnie z trzema pierwszymi przykazaniami Dekalogu – również tutaj istnieje idące za tym zadanie dla nas: przyczyniać się do tego, żeby wielka chwała Boża na świecie nie była plamiona i zniekształcona, żeby jego wielkość i Jego święta wola były otaczane czcią (Benedykt XVI).
Z kolei pokój, który zwiastuje ludziom anioł, oznacza nie tylko harmonię, lecz także spokój, pokój duszy. Bóg, stając się człowiekiem, sprawia, że w niespokojnym sercu człowieka zaczyna gościć pokój, który uzdrawia jego wewnętrzne rozdarcie… Pokój, który przychodzi na ziemię wraz z Jezusem, to pokój w ludziach, nie tylko pośród nich, lecz w nich samych. Taki pokój prowadzi do harmonii między różnymi siłami tkwiącymi w człowieku, między jego dobrymi i ciemnymi stronami, między umysłem i popędem, a wreszcie między jego upodobaniami duchowymi i światowymi (A. Grün). Pokój Boga góruje nad pokojem cesarza Augusta (Pax Augusti), gdyż nie opiera się na sile zbrojnej, lecz na miłości. Ostatecznie to sam nowonarodzony Jezus jest pokojem (por. Ef 2, 14-16).
Orędzie aniołów zawiera jeszcze jeden radosny przekaz. Bóg ma upodobanie w ludzkich sercach. To Jego miłosierne, czułe, współczujące serce sprawia, że rodzi się na ziemi i staje się jednym z nas. Otwierając przed nami swe serce, zaprasza do zanurzenia się w Nim i naśladowania Go: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie (Mt 11, 28-30).
Pytania do refleksji:
• Czego się lękam?
• Czy widzę różnicę między lękiem a bojaźnią Bożą?
• Jaki rodzaj radości towarzyszy mojemu życiu?
• Czy znak Boga z Betlejem przemawia dziś do mnie?
• W jaki sposób troszczę się o chwałę Bożą?
• Czy mam pokój w sercu? Czy wnoszę go w życie moich bliźnich?
• Czy jarzmo Jezusa jest dla mnie słodkie, a Jego brzemię lekkie (Mt 11, 30)?
3. ADORACJA W SZOPCE
Po ogłoszeniu radosnej nowiny pasterzom aniołowie odeszli od nich do nieba (Łk 2, 15). Jednak w tradycyjnych szopkach (chyba nie bez przyczyny) umieszcza się ich, gdy adorują, muzykują i śpiewają nowonarodzonemu Dziecku. Do ich adoracji dołączają się przybyli z pośpiechem pasterze.
Pasterze są nie tylko jednymi z pierwszych adorujących Nowonarodzonego, ale również pierwszymi świadkami i wysłannikami. Zostaje im powierzona radosna nowina, którą będą dzielić się z innymi. Ich świadectwo jest proste, a zarazem pełne dynamizmu i wiary. Wynika z doświadczenia, podobnie jak później świadectwo Jana: [To wam oznajmiamy], co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce – bo życie objawiło się. Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam (1 J 1, 1-2). Doświadczenie pasterzy, ich radość, dziękczynienie, uwielbienie będą się stopniowo rozprzestrzeniać i „zarażać innych”, wywołując zadziwienie wśród ludu. Zgodnie ze starożytną maksymą: Bonum est diffusivum sui. „Właściwością dobra jest to, że samo się rozprzestrzenia”.
Inaczej w adoracji uczestniczy Maryja i Józef. Malarze przedstawiają ich zwykle na klęczkach, w pokorze, milczeniu, skupieniu, na modlitwie. Św. Łukasz zanotował, że Maryja zachowywała wszystkie te sprawy, których była świadkiem i rozważała je w swoim sercu (Łk 2, 19). Czasownik „custodire” – zachować, strzec, pilnować” nie wyraża jedynie „pamiętania”, ale podkreśla troskę i uwagę, jaką zachowuje się wówczas, gdy trzyma się w dłoniach coś niezwykle drogocennego (B. Maggioni). Maryja nie tylko strzegła swego skarbu, ale również medytowała nad nim, łącząc w sercu paradoks tajemnicy: z jednej strony wielkość, chwałę Boga (por. J 1, 14), a z drugiej prostotę, ubóstwo, zwyczajność Jego narodzin na ziemi.
Do adoracji Jezusa w żłobie tradycja dołączyła jeszcze woła i osła. Są oni umieszczani niemal w każdej szopce i towarzyszą większości polskich kolęd pasterskich. Ich biblijne źródło sięga proroka Izajasza: Wół rozpoznaje swego pana i osioł żłób swego właściciela (Iz 1, 3). W stosunku do nich marnie prezentuje się postawa ludu wybranego: Izrael na niczym się nie zna, lud mój niczego nie rozumie (Iz 1, 3). Benedykt XVI widzi w nich przedstawicieli Żydów i pogan: Żłób staje się jakby Arką Przymierza, w której tajemnie strzeżony Bóg jest między ludźmi i przed którą dla „wołu i osła”, dla ludzkości złożonej z Żydów i pogan, nadeszła godzina poznania Boga.
Betlejemska grota jest miejscem pierwszej adoracji Boga na ziemi. Uczestniczy w nim niebo (aniołowie) i ziemia (Maryja i Józef, pasterze, zwierzęta, a później Trzej Mędrcy). Adoracja szopki uczy miłości i pokory, a także zgody na tajemnicę. Nie wyjaśnia wszystkiego, nie rozwiązuje w automatyczny sposób problemów. Nie odsłania również do końca tajemnicy Boga i ludzkiego istnienia. Z adoracji wynosimy raczej wiele twórczych pytań i wątpliwości. Mimo to wprowadza głęboki wewnętrzny pokój, radość, rodzi zaufanie do Boga, innych ludzi i własnego życia. Dlatego jest szczytem modlitwy. W niej łączymy się z boskim źródłem, aby później kochać innych. Proboszcz z Ars mawiał: Gdyby mieszkańcy nieba któregoś dnia przestali adorować Boga, niebo nie byłoby już niebem. A gdyby nieszczęśni potępieńcy w piekle mogli, mimo swoich cierpień, choć przez chwilę adorować Pana, piekło przestałoby być piekłem.
Pytania do refleksji:
• Którą szopkę wspominam z największym sentymentem? Dlaczego?
• Jak wyobrażam sobie grotę betlejemską?
• Czym „zarażam” innych?
• Czy jestem świadkiem Nowonarodzonego dziś?
• Czy potrafię ważne wydarzenia mojego życia zachowywać w sercu i rozważać jak Maryja?
• Co sądzę o wołu i ośle?
• Jakie znaczenie ma dla mojego rozwoju duchowego adoracja Najświętszego Sakramentu?
W Święto, które celebruje objawienie się Chrystusa światu poprzez pokłon Mędrców chciałbym złożyć najserdeczniejsze życzenia wszystkim Polakom:
tym, którzy obchodzą Boże Narodzenie i rozpoczęcie nowego 2026 roku w gronie rodzinnym,
tym, którzy obchodzą je w pracy,
tym, którzy odczuwają spokój,
tym, którzy noszą w sercu troski,
tym, którzy świętują W TYM CZASIE, i
tym, którzy po prostu szukają chwili wytchnienia.
I chciałbym to uczynić po raz kolejny przed symbolem, który bardziej niż jakikolwiek inny przypomina nam, czym są dni Świętego Narodzonego Boga.
Uroczystość Objawienia Pańskiego można interpretować jako prawdziwą „szkołę świętości”: życie Boże, wkraczając w historię, nie może pozostać ukryte, lecz objawia się wszystkim, nie wykluczając nikogo.
Musimy jednak wiedzieć, jak je uchwycić. I to jest najpełniejszy sens chrześcijańskiego objawienia: Bóg dzieli drogę ludzkości, aby cała ludzkość mogła czerpać ze źródła prawdziwego życia.
Udział w tym „objawieniu” oznacza bycie świętym, czyli przynależność do Boga, ale jednocześnie przeżywanie swojego czasu w pełni.
Wiara chrześcijańska nie jest bowiem zaprzeczeniem ludzkiego doświadczenia, lecz jego spełnieniem.
To potężne i rewolucyjne przesłanie, które „objawia się” w dziecku narodzonym wśród marginalizowanych, na peryferiach, gdzie najdalsi docierają pierwsi.
Uroczystość Objawienia Pańskiego, w której czczone jest potrójne objawienie się wielkiego Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa: w Betlejem dziecię Jezus zostało uczczone przez Mędrców; w Jordanie nasz Pan przyjął chrzest z rąk Jana, został namaszczony Duchem Świętym i nazwany Synem Boga Ojca; w Kanie Galilejskiej, na uczcie weselnej, przemieniając wodę w nowe wino, objawił swoją chwałę.
Wiele lat temu mówiłem wam: weźmy pastuszka, również szczenię i zrewolucjonizujmy szopkę. Nadal w to wierzę. Szopka niczego nikomu nie narzuca. Szopka opowiada historię, zachowuje wartości i pogłębia korzenie.
A naród, który zna swoje korzenie, to naród, który nie boi się konfrontacji ani przyszłości. Wierzcie lub nie, ale ten symbol mówi o godności, odpowiedzialności, szacunku dla życia i trosce o najsłabszych.
To wartości, które ukształtowały naszą społeczność; to wartości, które zasługują na pielęgnowanie, a nie odrzucanie z powodu mody czy strachu.
Bądźcie dumni ze swojej tożsamości, z uniwersalnego przesłania miłości i pokoju, które ona niesie. Niech te Święta Bożego Narodzenia przyniosą wszystkim odrobinę światła, spokoju i siły. Niech będą czasem, by się zjednoczyć, by patrzeć w przyszłość z ufnością, nie zapominając oczywiście o potrzebujących, a przede wszystkim o tym, kim jesteśmy. Wesołego nowego roku 2026 i wesołych świąt Bożego Narodzenia wszystkim!
__________
Stanisław Barszczak, FATIMA, 13 OTTOBRE 1917, IL GIORNO IN CUI IL SOLE DANZAVA NEL CIELO
Sono all’estero e vorrei fare terapia in italiano.
La Polonia occupa un posto speciale nella storia italiana e nei cuori degli italiani. Il più delle volte le nostre nazioni si incontrano a Roma, presso il successore di San Pietro. Ho in mente la vista di Cracovia da dietro le torri della Chiesa di Santa Maria.
L’iconica Torre di Santa Maria che si erge sulla Piazza del Mercato, con il Mercato dei Tessuti più in basso e il cuore pulsante della città tutt’intorno. In lontananza, le verdi colline che conducono al Tumulo di Kościuszko.L’amore cristiano è profetico, opera miracoli, non conosce limiti, è impossibile. (see, Papa Leone XIV, Dilexi te)
Nella notte tra il 12 e il 13 ottobre, una pioggia torrenziale, continua e intensa cadde su Fatima, ma questo non scoraggiò i settantamila pellegrini. Tutti si aspettavano un miracolo. Verso le undici, Lucia, Francesco e Giacinta arrivarono sotto la pioggia; ciononostante, Lucia chiese alla folla, che acconsentì, di abbassare gli ombrelli per poter recitare il rosario. A mezzogiorno, la Madonna apparve su un piccolo leccio, la pioggia cessò completamente e il cielo si schiarì improvvisamente. Al termine dell’apparizione, Lucia gridò: „Guardate il sole!”.
Il sole assunse diversi colori: giallo, blu, bianco; e tremò, tremò così violentemente che sembrò una ruota di fuoco che si abbatteva sulla gente! Tutti gridarono di paura: „Stiamo morendo!”. Tutti recitarono l’atto di contrizione e immediatamente il sole tornò al suo posto; Tutti si sono subito asciugati e hanno creduto. Quella è stata l’ultima volta che la bella Signora è apparsa a Fatima.
È stato un giorno storico oggi. Hamas ha rilasciato gli ostaggi israeliani e Donald Trump ha dichiarato la fine del conflitto. Ma nella Striscia di Gaza non tutti sono convinti. „La gente ha molta paura che la guerra ritorni”, dice Ahmed Alsaifi, un giornalista che vive a Gaza. È stato firmato un piano di pace per la Striscia di Gaza.
In un giorno come questo, si è verificato il „miracolo del sole” della Vergine di Fatima. Il 13 ottobre 1917, mentre migliaia di pellegrini si trovavano a Fatima, in Portogallo, si è verificato il cosiddetto „miracolo del sole”, in cui si è potuto vedere il sole muoversi, eseguendo una sorta di „danza”.
“Il mio Cuore immacolato trionferà”.
Oh Madre Maria è il tuo tempo!
Non cerco segni, signore: tu się il segno. Nel silenzio del cuore, tu dischendi come Giona
nel profondo – e li nell’ombra fiorische La Luce.
Una volta passava dalle nostre parti un lupo che divorava tutto. Avendo trovato sul suo cammino un bambino di due anni, lo prese tra i suoi denti e lo stava portando via; ma due uomini che potavano la vigna gli corsero addosso e gli strapparono la preda.
È così che il sacramento della
È così che il sacramento della Penitenza ci strappa dalle grinfie del demonio.
Santo Curato d”Ars
O glorioso padre pio on ogni luogo e in ogni via faceci sempre compagnia con gesu e maria proteggete l’anima mia. Amen.
_____
Stanisław Barszczak, FATIMA, OCTOBER 13, 1917, THE DAY THE SUN DANCED IN THE SKY
Poland holds a special place in Italian history and in the hearts of Italians. I am in Italy now. Most often, our nations meet in Rome, at the seat of the successor to St. Peter. I picture to myself the view of Krakow from behind the towers of St. Mary’s Church.
The iconic St. Mary’s Tower rising over the Market Square, with the Cloth Hall below and the pulsating heart of the city all around. In the distance, the green hills leading to the Kościuszko Mound.
Christian love is prophetic, it works miracles, it knows no bounds, it is impossible. Pope Leo XIV, Dilexi te.
On the night between October 12th and 13th, torrential, continuous, and intense rain fell on Fatima, but this did not discourage the seventy thousand pilgrims. Everyone expected a miracle. Around eleven o’clock, Lucia, Francisco, and Jacinta arrived in the rain; nevertheless, Lucia asked the crowd, who agreed, to lower their umbrellas so she could recite the rosary. At noon, Our Lady appeared on a small holm oak tree; the rain stopped completely, and the sky suddenly cleared. At the end of the apparition, Lucia cried out, „Look at the sun!”
The sun took on different colors: yellow, blue, white; and it trembled, trembled so violently that it seemed like a wheel of fire crashing down on the people! Everyone cried out in fear, „We are dying!” Everyone recited the act of contrition, and immediately the sun returned to its place; everyone immediately dried themselves and believed. That was the last time the beautiful Lady appeared in Fatima.
Today was a historic day. Hamas released the Israeli hostages and Donald Trump declared the end of the conflict. But not everyone in the Gaza Strip is convinced. „People are very afraid that the war will return,” says Ahmed Alsaifi, a journalist living in Gaza. A peace plan for the Gaza Strip has been signed.
On a day like this, the „miracle of the sun” of the Virgin of Fatima occurred. On October 13, 1917, while thousands of pilgrims were in Fatima, Portugal, the so-called „miracle of the sun” occurred, in which the sun could be seen moving, performing a kind of „dance.”
„My Immaculate Heart will triumph.”
Oh Mother Mary, it is your time!
I do not seek signs, Lord: you are the sign. In the silence of the heart, you speak like Jonahin the depths – and there in the shadows, the Light blossoms.
Once upon a time, a wolf passed through our area, devouring everything. Finding a two-year-old child in its path, it seized him in its teeth and was about to carry him away; but two men pruning the vineyard ran up to it and snatched the prey. This is how the sacrament of Penance saves us from the clutches of the devil. Saint
Curé of Ars
O glorious, pious Father, in every place and on every path, always keep us company with Jesus and Mary, protect my soul. Amen.
ci strappa dalle grinfie del demonio.
_____
Stanisław Barszczak, FATIMA, OCTOBER 13, 1917, THE DAY THE SUN DANCED IN THE SKY
Poland holds a special place in Italian history and in the hearts of Italians. I am in Italy now. Most often, our nations meet in Rome, at the seat of the successor to St. Peter. I picture to myself the view of Krakow from behind the towers of St. Mary’s Church.
The iconic St. Mary’s Tower rising over the Market Square, with the Cloth Hall below and the pulsating heart of the city all around. In the distance, the green hills leading to the Kościuszko Mound.
Christian love is prophetic, it works miracles, it knows no bounds, it is impossible. Pope Leo XIV, Dilexi te.
On the night between October 12th and 13th, torrential, continuous, and intense rain fell on Fatima, but this did not discourage the seventy thousand pilgrims. Everyone expected a miracle. Around eleven o’clock, Lucia, Francisco, and Jacinta arrived in the rain; nevertheless, Lucia asked the crowd, who agreed, to lower their umbrellas so she could recite the rosary. At noon, Our Lady appeared on a small holm oak tree; the rain stopped completely, and the sky suddenly cleared. At the end of the apparition, Lucia cried out, „Look at the sun!”
The sun took on different colors: yellow, blue, white; and it trembled, trembled so violently that it seemed like a wheel of fire crashing down on the people! Everyone cried out in fear, „We are dying!” Everyone recited the act of contrition, and immediately the sun returned to its place; everyone immediately dried themselves and believed. That was the last time the beautiful Lady appeared in Fatima.
Today was a historic day. Hamas released the Israeli hostages and Donald Trump declared the end of the conflict. But not everyone in the Gaza Strip is convinced. „People are very afraid that the war will return,” says Ahmed Alsaifi, a journalist living in Gaza. A peace plan for the Gaza Strip has been signed.
On a day like this, the „miracle of the sun” of the Virgin of Fatima occurred. On October 13, 1917, while thousands of pilgrims were in Fatima, Portugal, the so-called „miracle of the sun” occurred, in which the sun could be seen moving, performing a kind of „dance.”
„My Immaculate Heart will triumph.”
Oh Mother Mary, it is your time.
I do not seek signs, Lord: you are the sign. In the silence of the heart, you speak like Jonah in the depths – and there in the shadows, the Light blossoms.
Once upon a time, a wolf passed through our area, devouring everything. Finding a two-year-old child in its path, it seized him in its teeth and was about to carry him away; but two men pruning the vineyard ran up to it and snatched the prey. This is how the sacrament of Penance saves us from the clutches of the devil. Saint Curé of Ars
O glorious, pious Father, in every place and on every path, always keep us company with Jesus and Mary, protect my soul. Amen.
_______
Stanisław Barszczak, Świadkowie wiary
Nie jesteśmy panami naszego życia ani dóbr, z których korzystamy; wszystko zostało nam dane jako dar od Pana, który powierzył to naszej opiece, naszej wolności i naszej odpowiedzialności, mówią papieże.
Kiedy mnie już nie będzie, nie chcę, żeby ludzie mówili o moim sukcesie; chcę, żeby pamiętali spokój, jaki zostawili w moim towarzystwie. Chcę być znany z wdzięku, z jakim znosiłem burze, z łagodności, której nigdy nie utraciłem, nawet gdy świat był niełaskawy, i z dobroci, którą hojnie obdarowywałem. Mam nadzieję, że moje dziedzictwo będzie świadectwem uważnego życia – przypomnieniem, że miłość w swojej najłagodniejszej postaci może przetrwać wszystko.
Wypoczywam tam, gdzie Polska jest najpiękniejsza. Stolico, stworzona z czystych kryształów krzemu, synów swoich sław, Gałczyńskiego i jego zaczarowaną dorożkę masz. A teraz jeszcze XIX Konkurs Chopinowski. Oglądam i słucham, świat mi się zatrzymał na muzyce. Uwielbiam Chopina i tych wszystkich utalentowanych młodych pianistów.
Jeśli macie siłę, czas i cierpliwość, stójcie po wejściówki: naprawdę warto po stokroć! Nie muszę tutaj pisać, że Muzyka na Żywo ma moc, ale okazja zobaczyć Igrzyska Muzyczne zdarza się nie co dzień. Dzisiaj melomanom udało się zobaczyć Arise Onoda, Piotra Pawlaka i Yehude Prokopowicza i wzruszenie, wrażenie jest nie do opisania. Próbujcie! Naprawdę sporo tych wejściówek się sprzedaje! Powodzenia!
Jesień w Warszawie z wysokości wygląda inaczej. Złoto liści, miękkie światło i miasto, które zwalnia na moment. To dobry czas, by spojrzeć na stolicę z góry, spokojnie, bez pośpiechu. Z filiżanką w dłoni, wśród chmur i jesiennych kolorów. Jesień Warszawa widok z góry, złota godzina, taras widokowy, chmury, spokój, panorama miasta.
Moje serce ma siłę, by uwalniać i otwierać się na nowe. Każdy mój oddech przynosi mi spokój i odwagę. Jestem gotowy zostawić to, co już mi nie służy. W moim wnętrzu rodzi się przestrzeń dla światła i wolności.
Dzisiaj Wspomnienie Matki Bożej Różańcowej. Św. Ludwik Maria powiedział, że nabożeństwo do Maryi jest wielkim znakiem przeznaczenia do nieba. Ale św. Maksymilian Kolbe posunął się nawet do stwierdzenia, że gdyby Duch Święty miał twarz, byłaby ona jak twarz Maryi, ponieważ Maryja jest całkowicie zjednoczona z wolą Boga i nigdy Go nie obraziła. Wyobraźcie sobie, moi drodzy, gdyby istniał mąż i żona, którzy nigdy się nie obrazili, ale nieustannie szukają tego, co ich zadowoli, służąc sobie nawzajem aż do śmierci całą swoją uwagą, sercem i oddaniem. Wyobraźcie sobie, jak piękne byłoby takie małżeństwo. Ale tak właśnie wygląda relacja Boga z Maryją – Maryja nigdy nie obraziła Boga, nawet w najmniejszym stopniu.
Bóg nigdy nie zwleka; to my musimy nauczyć się ufać, nawet jeśli wymaga to cierpliwości i wytrwałości. Boży czas jest zawsze idealny. Bóg zawsze przychodzi, aby nas zbawić i wyzwolić.
W związku z tym usłyszeliśmy w Piśmie Świętym fragment św. Pawła: „Gdy nadeszła pora, Bóg posłał swojego Syna, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu”.
7 października, właśnie tego dnia, w 1918 roku, Polska faktycznie odzyskała niepodległość. Choć oficjalnie świętujemy to wydarzenie 11 listopada, to już 7 października Rada Regencyjna — z inicjatywy Księcia Regenta Zdzisława Lubomirskiego — ogłosiła w Monitorze Polskim manifest znany jako Polska Deklaracja Niepodległości. Dokument ten, podpisany przez wszystkich członków Rady, był pierwszym oficjalnym aktem o rzeczywistym znaczeniu politycznym, w którym ogłoszono odrodzenie niepodległego państwa polskiego. Deklaracja rozpoczynała się słowami: „Wielka godzina, na którą cały naród polski czekał z upragnieniem, już wybija.”Tydzień później polscy żołnierze składali przysięgę wierności Polsce, a przyjmował ją sam Książę Zdzisław Lubomirski. Rada Regencyjna, odwołując się do słynnych „14 punktów Wilsona”
ogłaszała powstanie państwa polskiego obejmującego wszystkie ziemie ojczyste z dostępem do morza, wzywając jednocześnie obywateli do jedności i wspólnej pracy nad odbudową kraju.
W to lato mogłeś obejrzeć ślady pradawnych rytuałów i nieznanych cywilizacji, choćby na Kaszubach. A teraz wybrałeś weekend w Londynie. To zawsze dobry pomysł! Odkryj ikoniczne miejsca, poczuj energię metropolii i zrealizuj własny pomysł na city break. Od Big Bena po Notting Hill, od zakupów na Oxford Street po wieczory w Soho – wybierz, co chcesz zobaczyć i kiedy chcesz to zrobić. Z Getaway masz wszystko pod kontrolą. Twój Londyn, Twoje zasady.
Każde wyzwanie, z którym się mierzysz, kształtuje cię w osobę, którą masz być. Bóg cię nie karze; On przygotowuje cię do czegoś większego. Utrzymuj silną wiarę i determinację serca, bo to, co cię czeka, jest warte każdego wysiłku. Trzymaj się mocno i stale zjednoczony z Bogiem, poświęć Mu wszystkie swoje uczucia, wszystkie swoje troski, całego siebie, cierpliwie oczekując powrotu pięknego słońca, kiedy Oblubieniec zechce cię nawiedzić, wystawiając na próbę oschłości, spustoszenia i ciemności ducha. Wybór jest twój.
______
Stanisław Barszczak, Witnesses of Faith
We are not the masters of our lives or the goods we enjoy; everything has been given to us as a gift from the Lord, who entrusted it to our care, our freedom, and our responsibility, say the popes.
When I am gone, I don’t want people to talk about my success; I want them to remember the peace they left in my company. I want to be known for the grace with which I endured storms, for the gentleness I never lost, even when the world was unkind, and for the kindness I generously bestowed. I hope my legacy will be a testament to a mindful life – a reminder that love in its gentlest form can endure anything.
I rest where Poland is most beautiful. Capital, created from pure silicon crystals, sons of its celebrities, you have Gałczyński and his enchanted carriage. And now, the 19th Chopin Competition. I watch and listen; my world has stopped for music. I adore Chopin and all these talented young pianists.
If you have the strength, time, and patience, get your tickets: it’s truly worth it! I don’t have to say that Live Music is powerful, but the opportunity to see the Musical Games doesn’t come around every day. Today, music lovers managed to see Arise Onoda, Piotr Pawlak, and Yehuda Prokopowicz, and the emotion, the feeling, is indescribable. Try it! A lot of these tickets are selling! Good luck!
Autumn in Warsaw looks different from above. The gold of leaves, the soft light, and the city slowing down for a moment. It’s a good time to look at the capital from above, calmly, without rushing. With a cup in hand, amidst the clouds and autumn colors. Autumn Warsaw, a view from above, the golden hour, the observation deck, clouds, peace, the city panorama.
My heart has the strength to release and open to new things. Every breath I take brings me peace and courage. I am ready to let go of what no longer serves me. Within me, a space for light and freedom is being born.
Today is the Feast of Our Lady of the Rosary. St. Louis Mary said that devotion to Mary is a great sign of destiny for heaven. But St. Maximilian Kolbe went so far as to say that if the Holy Spirit had a face, it would be like Mary’s, because Mary is completely united with God’s will and has never offended Him. Imagine, my dear friends, if there were a husband and wife who never offended each other but constantly sought what would satisfy them, serving each other until death with all their attention, heart, and devotion. Imagine how beautiful such a marriage would be. But this is precisely what God’s relationship with Mary is like—Mary never offended God, not even in the slightest.
God never delays; it is we who must learn to trust, even if it requires patience and perseverance. God’s timing is always perfect. God always comes to save and liberate us.
In this regard, we heard in Sacred Scripture a passage from St. Paul: „When the time had come, God sent his Son to redeem those who were under the Law.”
On October 7, on this very day in 1918, Poland effectively regained its independence. Although we officially celebrate this event on November 11, on October 7, the Regency Council—at the initiative of Prince Regent Zdzisław Lubomirski—published a manifesto in the Monitor Polski (Polish Monitor) known as the Polish Declaration of Independence. This document, signed by all members of the Council, was the first official act of real political significance, declaring the rebirth of an independent Polish state. The declaration began with the words: „The great hour, for which the entire Polish nation has eagerly awaited, has already struck.” A week later, Polish soldiers swore an oath of allegiance to Poland, and Prince Zdzisław Lubomirski himself accepted the oath. The Regency Council, citing Wilson’s famous „14 Points,” announced the creation of a Polish state encompassing all of the homeland with access to the sea, while calling on citizens to unite and work together to rebuild the country.
This summer, you could see traces of ancient rituals and unknown civilizations, for example in Kashubia. And now you’ve chosen a weekend in London. That’s always a good idea! Discover iconic sites, feel the energy of the metropolis, and create your own city break. From Big Ben to Notting Hill, from shopping on Oxford Street to evenings in Soho—choose what you want to see and when you want to do it. With Getaway, you have everything under control. Your London, your rules.
Every challenge you face shapes you into the person you were meant to be. God doesn’t punish you; He prepares you for something greater. Keep your faith strong and your heart determined, because what lies ahead is worth every effort. Hold fast and constantly united with God, consecrate to Him all your feelings, all your worries, your whole self, patiently awaiting the return of the beautiful sun when the Bridegroom will visit you, testing you with aridity, desolation, and spiritual darkness. The choice is yours.
Stanisław Barszczak, Partykuły niewidzialnego świata
Umiłowane dzieci Boże
Życie, to nie tylko podróże, to emocje, które zostają na zawsze. Żyj. Bardziej. Mieszkam na Podhalu całe życie, ale nadal mnie to zachwyca, opowiada zakochana w górach góralka. Ja mam szczęście do wszystkiego mówiła Agnieszka Osiecka
„Ja nie jestem jakaś taka nadzwyczajna,
taka ładna, taka mądra ani nic.
Nie mam pleców, protektorów, konta w bankach,
ale tak mi jakoś łatwo żyć.
Ja mam szczęście do wszystkiego,
do dobrego i do złego…
A dlaczego? Bo ja wiem…
Tak ni z tego, ni z owego
ja mam szczęście do wszystkiego,
bez chodzenia , bez proszenia, bez niczego,
ja mam szczęście dzień za dniem!
Inne płaczą, że ich nie chcą kochać chłopcy,
chociaż ładne, chociaż modne, taki pech.
A ja nie wiem, to jest dla mnie problem obcy,
bo mnie kocha na raz chłopców trzech!
Aż tu nagle ktoś mnie spotkał bez uśmiechu,
i nie spojrzał w moją stronę, jak na złość.
Jakby myślał o czym innym, jakby nie czuł,
że to dla mnie bardzo ważny ktoś.
Nie mam szczęścia do jednego,
do jednego, jedynego…
A dlaczego? Bo ja wiem…
Tak ni z tego, ni z owego
Nie mam szczęścia do jednego,
nie mam szczęścia do miłego, najmilszego,
chociaż bardzo, bardzo chcę..”
Najmilsi. W tej erze pluralizmu ocen i przekonań trwały pokój i pomoc są niezbędne dla życia dzieci w Gazie. Osobiście jedynie modlitwą mogę wesprzeć dzieci. To okropne piekło na ziemi musi się skończyć. A każdy koniec może stać się początkiem czegoś pięknego.
Dlaczego Kościół katolicki nie uznaje objawień w Medjugorie? Papież Franciszek w 2015 roku zapowiedział, że podejmie decyzję w sprawie objawień z Medjugorie, jednak do dzisiaj nie zapadła decyzja. Przeciwnicy uznania objawień z Medjugorie za autentyczne zauważają, że rzekoma Matka Boska z Medjugorie zachowuje się zupełnie inaczej niż podczas objawień w Lourdes czy Fatimie. Medjugorie – kilkutysięczna miejscowość w Bośni i Hercegowinie jest miejscem domniemanych objawień Maryi od 1981 r. Ukazuje się ona sześciu osobom świeckim od ich dzieciństwa do teraz – choć w przypadku niektórych objawienia miały się już zakończyć. Polacy wiernie tam się udają z licznymi pielgrzymkami parafialnymi i nie tylko.
Co Maryja powiedziała o Polsce?
„Ja jestem Królową Polski. Jestem Matką tego narodu, który jest Mi bardzo drogi, więc wstawiaj się do Mnie za nim i o pomyślność tej ziemi błagaj nieustannie, a Ja będę ci zawsze, tak jak teraz, miłościwą” – zwróciła się Maryja do jezuity.
Siostra Faustyna opisuje w swoim Dzienniczku, Maryję tak: „Kiedy Ją zobaczyłam, ubrana była w biała sukienkę. Na ramionach miała przezroczysty niebieski welon z odkrytą głową, jasne rozpuszczone blond włosy. Śliczna i niepojęcie piękna.
A oto najlepsze cytaty Matki Boskiej:
„I rzekła Maryja: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa”. I odszedł od Niej anioł. „Jego Matka rzekła do sług: Cokolwiek wam powie, zróbcie”. „I rzekła Maryja: Wielbi dusza moja Pana.
Najmilsi. Wieczorem 27 czerwca 1877 roku rozpoczęły się trwające do 16 września tego roku objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie. Głównymi wizjonerkami były trzynastoletnia Justyna Szafryńska i dwunastoletnia Barbara Samulowska. Są to jedyne w Polsce objawienia, które uznał Kościół katolicki. Co mówiła Maryja w Gietrzwałdzie? Na pytania dziewczynek, Maryja w Gietrzwałdzie odpowiadała niezmiennie – wskazując na różaniec.
W sumie Matka Boża w Gietrzwałdzie objawiła się 160 razy. Prosiła, by wierni odmawiali gorliwie różaniec, nie pili alkoholu, poświęciła też źródełko znajdujące się na łące opodal kościoła, by chorzy mogli czerpać z niego wodę.
Jan Paweł II, jeszcze jako kard. Karol Wojtyła 10 września 1967 r. był w Gietrzwałdzie i wraz z kard. Stefanem Wyszyńskim koronowali cudowny wizerunek Pani Gietrzwałdzkiej.
Opatrznościowo, uważam, po ośmiu latach od tej koronacji znalazłem się w mych latach chłopięcych na placu zabaw w Dąbrowie Górniczej – Ząbkowicach. Byliśmy razem, mama już wróciła z pracy do siebie. Po posiłku wyszliśmy z kolegą na podwórko, ku zdziwieniu Adama skoczyłem z huśtawki bardzo daleko, ale upadłem nieszczęśliwie, łamiąc dwie kości prawego przedramienia. To był znak podarowany mi od Boga, jak mocno wierzę. Z portierni bliskiej Huty Szkła Gospodarczego zaraz był telefon po karetkę… ale nie w te pędy zawieźli mnie do szpitala w Zagórzu. Jednak skończyło się zupełnie dobrze. Po udanych operacjach odwiedziła mnie tam klasa VIIIa, a ja chciałem być dla moich kolegów i koleżanek bardzo serdeczny i gościnny. 10 września 1975 roku bardzo oczekiwałem na ważny mecz Polski z Holandią. Dziś czytam przez internet współczesny komentarz do tamtej chwili. „Futbol totalny na Stadionie Śląskim. 10 września 1975 roku niesiona dopingiem 85 tysięcy kibiców Polska rozbiła kosmiczną Holandię 4:1. Kazimierz Deyna zepchnął w cień giganta światowego futbolu Johana Cruyffa.” To nie był futbol totalny, lecz szczęście w nieszczęściu. Holandia nie była kosmiczna, bo wtedy jeszcze nie było europejskiego kosmosu.
Pozwólcie, że na tym zakończę tutaj to wspomnienie. Abp Hoser o Medjugorje mówił: to prorockie miejsce modlitwy o pokój na świecie. „Jestem osobiście bardziej cyniczny. Wolę Madonnę, która jest Matką Bożą, a nie kierowniczką urzędu telegraficznego, wysyłającą komunikaty każdego dnia o określonej godzinie. To nie jest Matka Jezusa” – oświadczył papież.
Papież Leon XIV zachęcał uczestników festiwalu młodzieży w Medjugorju, aby zjednoczyli płomienie swoich serc , aby ogień ten oświecał ich drogę i pielgrzymkę do Boga, który ich wzywa, a w niektórych przypadkach wzbudził w nich pragnienie służenia sobie poprzez kapłaństwo lub życie konsekrowane.
Co stało się z księdzem (jednym z Kustoszy) w Medziugorju? Jak informuje internet kilka lat po rzekomym cudzie opuścił Medjugorje, po tym jak ujawniono mu romans z zakonnicą i spłodzenie z nią dziecka . We Włoszech założył nową wspólnotę „Królowej Pokoju”.
Naród Polski od zarania dziejów wyczuwał, że wszelkie dobro pochodzi od Boga i Bogu należy je składać w ofierze przez Maryję. Matka Boża wybrała sobie Polaków i obdarzyła ich wyjątkową łaskawością. Osobiście wyraziła życzenie, aby polskie królestwo oddać Jej w opiekę.
Kochani. W tym miejscu chciałbym wprowadzić drugą notatkę od siebie i mówić o kulcie Matki Bożej w sanktuarium w Nowej Osuchowej, bo uważam również za opatrznościowe to zrządzenie losu. Pierwsza historyczna wzmianka o Osuchowej pochodzi z 1203 roku, kiedy to książę mazowiecki Konrad potwierdził specjalnym dokumentem wcześniejsze nadania posiadłości biskupa płockiego. Od 1943 roku Osuchowa posiada własny kościół a od 1952 roku własnego kapłana i w ten sposób staje się pod względem duszpasterskim samodzielną placówką. Jako oddzielna parafia zostaje kanonicznie erygowana dopiero w 1976 roku. W skład parafii wchodzą obecnie dwie wioski Stara Osuchowa i Nowa Osuchowa a liczba parafian sięga niespełna 500 osób.
Kult Matki Bożej w parafii Osuchowa jest ściśle związane z objawieniami które miały miejsce w życiu mieszkańców tej wioski. Na początku XX wieku niezwykłe objawienia zainspirowały zbudowanie kapliczki i namalowanie wizerunku Matki Bożej Osuchowskiej. Początek objawień Matki Najświętszej w Nowej Osuchowej związany jest z datą 2 czerwca 1910 roku.
Trzy dziewczynki z Nowej Osuchowej wracały z nauki katechizmu z Poręby do domu, nagle dwie z nich Józefa i Rozalia ujrzały złote promienie spływające z nieba zdobione kolorami tęczy, z nich wyłoniła się postać niewiasty ubranej w białą suknię przepasaną błękitną szarfą. Jej ramiona okrywał biały płaszcz spięty pod szyją złotą klamrą, z każdego palca z opuszczonych ku dołowi rąk spływał złoty promień, wokół głowy postaci znajdowało się piętnaście kwiatów białej róży. Wylęknione dziewczynki uklękły w przekonaniu że widzą Matkę Bożą. Zatrwożone niezwykłym zjawiskiem złożyły ręce do modlitwy i odmawiały „Anioł Pański”. Widzenie to powtórzyło się nazajutrz, gdy Rozalia i Józefa zachęcone przez swoje matki, odmawiały cząstkę różańca na miejscu pierwszego widzenia. W następne dni dziewczynkom towarzyszyło wielu ludzi odmawiających wspólnie różaniec. Wieść o cudzie zaczęła ściągać na polanę w lesie koło strumyka rzesze ludzi z okolicznych wiosek. Ukazywaniu się Matki Bożej towarzyszyła jasność widziana przez wszystkich obecnych na miejscu objawienia.
Od 5 czerwca 1910 roku Matkę Bożą zaczyna widzieć również Marianna Andryszczyk, urodzona w 1877 roku mieszkanka Nowej Osuchowej. Od tego czasu dziewczynki oraz Marianna miały widzenia codziennie w czasie modlitwy. Matka najświętsza ukazywała się raz jako Niepokalana innym razem w jasnogórskim wizerunku na błękitnym tle nieba. Charakterystyczne były rozjaśnione oblicza Maryi i Jezusa z widocznymi na nich łzami. Matka Boża powiedziała Mariannie Andryszczyk że przybywa z Częstochowy i prosi o odmawianie różańca. Zwróciła się do niej w tych słowach „córko moja! słuchaj co mówię i opowiedz to ludowi: miejsce na którym klęczysz przed wiekami zostało przez Boga przeznaczone i dla Mnie wybrane, ja sobie to miejsce bardzo ulubiłam i przybywam do was z Częstochowy. Przychodźcie tu licznie codziennie, pozdrawiajcie Mnie świętym różańcem, który jest mi bardzo miłą modlitwą. Wielkich łask bożych doznawać będzie każdy ktokolwiek tu przybędzie z wiarą i miłością i pozdrowi mnie modlitwą różańcową.”
Początek objawień w Osuchowej zbiega się w czasie z ponowną koronacją obrazu Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze w niedzielę Trójcy Przenajświętszej w 1910 roku. Po tym jak rok wcześniej ten cudowny obraz został sprofanowany, a korony i wota skradzione. W roku poprzedzającym pierwszą wojnę światową (1914-1918), objawienia Matki Bożej w Osuchowej przybierają charakter ostrzeżeń i napomnień. Maryja mówiąc do Marianny Andryszczyk zwraca się do wszystkich ludzi ze skargą i smutkiem: „Cały świat sponiewierał prawa Boże i poprzekręcano kościelne ustawy. Pycha tak dalece zawładnęła ludzkością że chwałę jaka należy się Bogu ludzie przywłaszczają sobie. Wszelka umiejętność i wynalazki nowoczesnej techniki są przyznawane ludziom. Pobożność jest rzadko spotykaną cnotą, a ci, którzy ją praktykują są wyśmiewani i wyszydzani.” Oblicze Maryi było przejęte smutkiem, a ogarniając czule wzrokiem modlących się powiedziała „Jezus, mój Syn ukochany, jest srodze zagniewany na cały świat, wymierzona jest kara dla ludzkości. Miecz sprawiedliwości dosięgnie grzeszący świat, bo miara Bożej sprawiedliwości już się przebrała, kara Boża dosięgnie ludzkość. Ludzie z głodu lizać będą kamienie, a ludzkie trupy porozrzucane będą jak snopy w żniwa. ”I tu Matka Boża podniosła miecz do góry, a następnie zwracając się kolejno na cztery strony świata wskazała mieczem na południe, wschód, północ i zachód, potem oczom Marianny Andryszczyk ukazał się obraz bitwy i wielkiego rozlewu krwi, oraz leżących trupów. Jednocześnie Maryja przemówiła do niej: „powiedz wszystkim to co ci teraz mówię: jeżeli czci należnej nie będziecie Mi oddawać biada wam, kara Boża was dosięgnie, a bez mojej opieki zginiecie. Wszyscy którzy na to miejsce przyjdą i będą polecać się mojej opiece nie zginą. Ja jestem z wami i po wszystkie wieki tu pozostanę” Ostatnie zdanie Maryja powtarzała często, prawie każdego dnia widzeń.
Swoim wiernym czcicielom objawiająca się Matka Boża wskazała poprzez Mariannę Andryszczyk na cudowne znaki, z którymi związała swoją macierzyńską opiekę i Boże Błogosławieństwo. Były to: woda ze strumyka oraz płótno lniane. Wskazując na strugę Maryja mówiła: „Błogosławię ten strumień wody, który w pobliżu przepływa”, powiedziała także „Pragnę aby lniane płótno słano pod moje stopy, a ja będę je błogosławiła. Płótno i woda mają moc leczniczą, aby wszyscy którzy będą ich używać, otrzymali pomoc dla duszy i ciała.” Jednocześnie Matka Boża poleciła nabierać wodę w naczynia i zostawiać na czas modlitwy różańcowej obok ustawionego w 1910 roku Krzyża lub ołtarza. Podobnie poleciła czynić z płótnem. Maryja obiecała też dać cudowne źródło wody: „Z miłości ku wam dzieci moje, dam wam źródło wody, a ktokolwiek z wiarą napije się jej lub dotknie – chociaż rąk, nóg lub oczu nie ma – otrzyma zaraz nowe członki i wszelkie choroby znikną bez śladu. Nawet zmarły skropiony tą wodą, z woli mojego Syna powróci do życia. A każdy, kto będzie prosił o łaski, odbierać je będzie w obfitości.” Marianna Andryszczyk o jednej z proroczych wizji opowiadała w ten sposób: „Widziałam źródło cudowne, z którego płynęła czysta woda, przy nim stała Matka Boża, a wokół źródła mnóstwo przeróżnych kalek i chorych. Matka Boża wzięła w rękę wody z tego źródła i pokropiła nią złożonych niemocą i kaleki. Boże, co za widok! Wszyscy wstali zdrowi i weseli, pełni szczęścia i wdzięczności. Tym, co rąk i nóg nie mieli, odrosły momentalnie. Ci, co byli złożeni paraliżem, odrzucili kule, aby chodzić o własnej sile. Innym, ranami i wrzodami okrytym, pod działaniem tej cudownej wody zagoiły się te bolesne rany, i tak wszyscy zostali uzdrowieni. Ci zaś, których diabeł trzymał w swojej władzy, a nawet ci, którzy byli opętani, zostali w jednej chwili uwolnieni. Grzesznicy bili się w piersi a wszyscy razem chwalili Boga, że tak wielkie rzeczy uczynił przez Maryję.” Matka Boża zachęcała często do poprawy życia i odwiedzania miejsca objawienia: „Czyńcie pokutę i nawróćcie się szczerze do Stwórcy Pana, bo inaczej zginiecie. Trwajcie silnie przy świętej wierze katolickiej, bo tylko ona jest święta i prawdziwa. Wy, którzy na to miejsce przychodzicie, znajdziecie łaskę u mojego Syna. Przychodźcie tu licznie. Oczekuję was z utęsknieniem dzieci moje.”
Potrzebujemy wierzyć Matce Bożej więcej.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
______
Stanisław Barszczak, Particles of the Invisible World
God’s Beloved Children
Life isn’t just about journeys, it’s about emotions that last forever. Live. Live more. I’ve lived in Podhale my whole life, but it still delights me, says a highlander in love with the mountains. „I’m lucky with everything,” Agnieszka Osiecka said.
„I’m not that extraordinary,
so pretty, so smart, or anything.
I have no back, no protectors, no bank accounts,
but somehow life is so easy for me.
I’m lucky with everything,
without going anywhere, without asking, without anything,
I’m lucky with everything,
without going anywhere, without asking, without anything,
I’m lucky day after day!
Others cry that boys don’t want to love them,
even though they’re pretty, even though they’re fashionable, such bad luck.
And I don’t know, this is a foreign problem to me,
because three boys love me at once!
And then suddenly someone met me without a smile,
and didn’t look my way, as if out of spite.
As if they were thinking about something else, as if they didn’t feel
that they were someone very important to me.
I’m not lucky with one,
with one, unique…
And why? Because I know…
Yes Out of this, out of this, out of that
I’m not lucky with one,
I’m not lucky with the nicest, the nicest,
although I really, really want to…
My dearest. In this era of pluralism of opinions and beliefs, lasting peace and help are essential for the lives of the children in Gaza. Personally, I can only support the children with prayer. This terrible hell on earth must end. And every end can become the beginning of something beautiful.
Why doesn’t the Catholic Church recognize the apparitions in Medjugorje? Pope Francis announced in 2015 that he would make a decision regarding the Medjugorje apparitions, but a decision has not been made to date. Opponents of recognizing the Medjugorje apparitions as authentic note that the alleged Our Lady of Medjugorje behaves completely differently than during the apparitions in Lourdes or Fatima. Medjugorje – a town of several thousand inhabitants in Bosnia and Herzegovina – has been the site of alleged apparitions of Mary since 1981. She has appeared to six lay people from their childhood to the present – although for some, the apparitions were supposedly over. Poles faithfully go there on numerous parish pilgrimages and beyond.
What did Mary say about Poland? „I am the Queen of Poland. I am the Mother of this nation, which is very dear to Me, so intercede for it and pray to Me constantly for the prosperity of this land, and I will always be merciful to you, as I am now,” Mary told the Jesuit.
Sister Faustina describes Mary in her Diary as follows: „When I saw her, she was dressed in a white dress. She had a transparent blue veil on her shoulders, her head uncovered, and her light blond hair flowing freely. Lovely and incomprehensibly beautiful.
Here are the best quotes from the Mother of God: „And Mary said, ‚Behold, I am the servant of the Lord; let it be done to me according to your word.'” And the angel left her. „His Mother said to the servants, ‚Do whatever he tells you.'” „And Mary said: My soul magnifies the Lord.”
On the evening of June 27, 1877, the apparitions of Our Lady in Gietrzwałd began, lasting until September 16 of that year. The main visionaries were thirteen-year-old Justyna Szafryńska and twelve-year-old Barbara Samulowska. These are the only apparitions in Poland recognized by the Catholic Church. What did Mary say in Gietrzwałd? In Gietrzwałd, Mary consistently responded to the girls’ questions by pointing to the rosary.
In total, Our Lady appeared in Gietrzwałd 160 times. She asked the faithful to pray the rosary fervently and not to drink alcohol. She also blessed a spring located in a meadow near the church so that the sick could draw water from it.
John Paul II, still Cardinal Karol Wojtyła, visited Gietrzwałd on September 10, 1967, and together with Cardinal Stefan Wyszyński crowned the miraculous image of Mrs. Gietrzwałdzka.
Providentially, I believe, eight years after that coronation, I found myself back in my boyhood, at a playground in Dąbrowa Górnicza-Ząbkowice. We were together; my mother had already returned from work. After dinner, a friend and I went out into the yard. To Adam’s surprise, I jumped very far from the swing, but I fell unluckily, breaking two bones in my right forearm. It was a sign given to me by God, as I firmly believe. An ambulance was immediately called from the reception desk near the Glassworks in Zagórze… but they didn’t rush me to the hospital in Zagórze. However, it ended quite well. After successful surgeries, my 8th-grade class visited me there, and I wanted to be very warm and hospitable to my classmates. On September 10, 1975, I was eagerly awaiting the important match between Poland and the Netherlands. Today, I’m reading a contemporary commentary on that moment online. „Total football at the Silesian Stadium. On September 10, 1975, Poland, cheered on by 85,000 fans, defeated the cosmic Netherlands 4-1. Kazimierz Deyna overshadowed the giant of world football, Johan Cruyff.” It wasn’t total football, but a blessing in disguise. The Netherlands weren’t cosmic, because there was no European cosmos back then.
Let me end this with this testimony here. Archbishop Hoser spoke of Medjugorje as a prophetic place of prayer for peace in the world. „Personally, I’m more cynical. I prefer a Madonna who is the Mother of God, not a telegraph director who sends messages every day at a specific time. She is not the Mother of Jesus,” the Pope declared.
Pope Leo XIV encouraged participants of the youth festival in Medjugorje to unite the flames of their hearts, so that this fire would illuminate their path and pilgrimage to God, who calls them, and in some cases, awaken in them the desire to serve Himself through the priesthood or consecrated life.
What happened to the priest (one of the Custodes) in Medjugorje? According to the internet, he left Medjugorje a few years after the alleged miracle, after it was revealed that he had an affair with a nun and fathered a child with her. He founded a new community in Italy, the „Queen of Peace.”
From the dawn of time, the Polish nation has sensed that all good comes from God and should be offered to God through Mary. The Mother of God chose Poles and bestowed upon them exceptional grace. She personally expressed the wish to entrust the Polish kingdom to her care.
My dears, I would like to add a second note here and speak about the cult of Our Lady at the sanctuary in Nowa Osuchowa, as I also consider this act of fate providential. The first historical mention of Osuchowa dates back to 1203, when the Mazovian Duke Konrad confirmed the earlier grants of land to the Bishop of Płock with a special document. Since 1943, Osuchowa has had its own church and, since 1952, its own priest, thus becoming a pastorally independent institution. It was not canonically established as a separate parish until 1976. The parish currently comprises two villages, Stara Osuchowa and Nowa Osuchowa, and the number of parishioners is just under 500.
The devotion to Our Lady in the Osuchowa parish is closely linked to the apparitions that occurred in the lives of the village’s inhabitants. In the early 20th century, extraordinary revelations inspired the construction of a chapel and the painting of an image of Our Lady of Osuchowa. The beginning of the apparitions of Our Lady in Nowa Osuchowa is associated with June 2, 1910.
Three girls from Nowa Osuchowa were returning home from catechism classes in Poręba. Suddenly, two of them, Józefa and Rozalia, saw golden rays streaming down from the sky, adorned with the colors of the rainbow. From these rays emerged the figure of a woman dressed in a white dress, girded with a blue sash. A white cloak, fastened at the neck with a gold clasp, covered her shoulders. A golden ray flowed from each finger of her downward-stretched hands. Fifteen white roses were around the figure’s head. The terrified girls knelt, convinced they were seeing the Mother of God. Terrified by the unusual phenomenon, they joined their hands in prayer and recited the Angelus. The vision repeated the next day, when Rozalia and Józefa, encouraged by their mothers, prayed a portion of the rosary at the site of the first apparition. In the following days, the girls were accompanied by many people praying the rosary together. News of the miracle began to draw crowds of people from nearby villages to the clearing in the forest near the stream. The apparitions of the Mother of God were accompanied by a radiance seen by all present at the apparition site.
From June 5, 1910, Marianna Andryszczyk, a resident of Nowa Osuchowa born in 1877, also began to see the Mother of God. From then on, the girls and Marianna had daily visions during prayer. The Blessed Mother appeared sometimes as the Immaculate Virgin, other times in the image of Jasna Góra against the blue sky. The radiant faces of Mary and Jesus, with tears visible on them, were characteristic. Our Lady told Marianna Andryszczyk that she was coming from Częstochowa and asking her to pray the rosary. She addressed her with these words: „My daughter! Listen to what I am saying and tell the people: the place where you kneel was destined and chosen by God centuries ago. I have become very fond of this place, and I come to you from Częstochowa. Come here in large numbers every day, greet me with the holy rosary, which is a prayer that is very pleasing to me. Great divine graces will be experienced by everyone who comes here with faith and love and greets me with the rosary.”
The beginning of the apparitions in Osuchowa coincided with the re-coronation of the image of Our Lady of Częstochowa at Jasna Góra on Trinity Sunday in 1910, after the miraculous image had been desecrated a year earlier, and the crowns and votive offerings stolen. In the year preceding World War I (1914-1918), the apparitions of Our Lady in Osuchowa take on the character of warnings and admonitions. Mary, speaking to Marianna Andryszczyk, addresses all people with complaint and sadness: „The whole world has desecrated God’s laws and perverted church statutes. Pride has so completely taken over humanity that people appropriate for themselves the glory that belongs to God. All modern skills and inventions modern techniques are granted to people. Piety is a rare virtue, and those who practice it are ridiculed and mocked.” Mary’s face was filled with sadness, and tenderly gazing at those praying, she said, „Jesus, my beloved Son, is fiercely angry with the entire world; punishment is being meted out to humanity. The sword of justice will reach the sinning world, because the measure of God’s justice has already been exhausted; God’s punishment will reach humanity. People will lick stones from hunger, and human corpses will be scattered like sheaves in the harvest.” And here the Mother of God raised her sword, and then, turning successively to the four cardinal directions, she pointed with her sword to the south, east, north, and west. Then Marianna Andryszczyk saw an image of a battle and great bloodshed, and lying corpses. At the same time, Mary spoke to her: „Tell everyone what I am telling you now: if you do not pay me the honor due, woe to you! God’s punishment will overtake you, and without my protection, you will perish. All who come to this place and entrust themselves to my care will not perish. I am with you and will remain here forever.” Mary repeated this last sentence often, almost every day of her visitation.
Through Marianna Andryszczyk, the apparition of Our Lady indicated to her faithful devotees miraculous signs, with which she associated her maternal protection and God’s blessing. These were: water from a stream and a linen cloth. Pointing to the stream, Mary said, „I bless this stream of water that flows nearby.” She also said, „I desire that linen cloth be placed under my feet, and I will bless it. The cloth and water have healing power, so that all who use them will receive help for their soul and body.” At the same time, Our Lady instructed that water be filled into vessels and left there for the duration of the rosary prayer next to the Cross or altar, erected in 1910. She instructed the same with the cloth. Mary also promised to give a miraculous spring of water: „Out of love for you, my children, I will give you a spring of water, and whoever drinks from it or touches it with faith—even if they have no hands, feet, or eyes—will immediately receive new limbs, and all illnesses will disappear without a trace. Even the dead sprinkled with this water will return to life, by the will of my Son. And everyone who asks for graces will receive them in abundance.” Marianna Andryszczyk spoke of one of her prophetic visions this way: „I saw a miraculous spring from which pure water flowed. The Mother of God stood beside it, and around the spring were multitudes of various cripples and sick people. The Mother of God took water from the spring in her hand and sprinkled it on the helpless and disabled. God, what a sight! Everyone arose healthy and joyful, full of happiness and gratitude. Those who had no arms and legs grew back instantly. Those who were paralyzed threw away their crutches to walk on their own. Others, covered with wounds and ulcers, had their painful wounds healed under the action of this miraculous water, and so all were healed. Those whom the devil held in his power, and even those who were possessed, were instantly freed. Sinners beat their breasts, and everyone praised God for having done such great things through Mary.” Our Lady often encouraged people to improve their lives and visit the apparition site: „Do penance and convert sincerely to the Lord, the Creator, or you will perish. Stand firm in the holy Catholic faith, for only it is holy and true. You who come to this place will find grace in my Son. Come here in large numbers. I await you with longing, my children.”
We need to believe in the mother of god more and more. Praised be Jesus Christ.
_______
„Jestem waszą matką”
Najmilsi. Od czasu do czasu trzeba się wyciszyć, poukładać swoje sprawy, poświęcić czas dla siebie i na swoje pasje. Pobyć że sobą sam na sam. Z dala od toksycznych ludzi, którzy wiedzą o Tobie więcej niż ty i ciągle mówią Ci, jak powinno wyglądać twoje życie.
Człowiek jest jedynym stworzeniem, które odmawia bycia tym, kim jest. A przede mną ocean ludzi. Ale nierzadko nie mogę znaleźć ani kropli człowieczeństwa. Wybitna prozatorska zauważyła: jestem niewinna jak nienarodzone dziecko. „Nie zawarłam żadnego paktu z diabłem. Nigdy w życiu go nie widziałam”. „Mówię prawdę. Nigdy w życiu nie skrzywdziłam tych osób. Nigdy wcześniej ich nie widziałam”. „Nie przyszłam tu, żeby powiedzieć, że jestem czarownicą i odebrać sobie życie”. „Jestem niewinna bycia czarownicą”.
Jest nam tutaj wesoło, fajnie i miło. Mam wrażenie, że wszyscy jednak czujemy troszeczkę, że jesteśmy na Titanicu. Albowiem światem zaczęły na dobre rządzić potwory, zarówno zewnętrzne i wewnętrzne. Obawiam się, że rzeczywiście coś takiego się dzieje. I pojawia się pytanie, czy poradzimy dziś sobie z tymi potworami.
Jezus Chrystus jest Wielkim Uzdrowicielem. Zwracając się do Niego, znajdziesz ulgę, siłę i pocieszenie, które pomogą Ci przezwyciężyć trudności. Misjonarze z Rzymsko-katolickiego Kościoła pomogą Ci zbliżyć się do Zbawiciela i będą Cię wspierać w podążaniu za Nim. Zarejestruj się, aby porozmawiać z nimi tutaj.
Ufam, że życie prowadzi mnie tam, gdzie mam być. Każdy dzień przynosi mi nowe szanse i światło. Noszę w sercu siłę i spokój, które wspierają mnie w każdej chwili. Otwieram się na dobro, które czeka na mnie tu i teraz. Z ufnością przyjmuję to, co przychodzi, wiedząc, że wszystko ma swój sens. Sekret geniuszu polega na tym, by zachować ducha dziecka aż do starości, co oznacza, że nigdy nie tracić entuzjazmu.
Główną przyczyną dryfowania jednostek jest brak celu lub sensu w życiu. Ten, kto nie ma celu, nie jest tak skłonny do strzelania z łuku. Zapałki, które nie mają nic, co mogłoby zapalić, nie są długo noszone. Umysł niezaangażowany to umysł dryfujący – unosi się z prądem wraz z opinią publiczną. „Mówią”, „w tym roku noszą zielone” albo „o matko, wszystkie dzieci je noszą”. Straszliwy anonimowy autorytet „oni” niesie ze sobą martwe umysły, zbyt leniwe, by myśleć samodzielnie. Umysł zaangażowany, z celem i wiarą, ogranicza wszystkie możliwości, które odciągają go od osiągnięcia celu. Nic, co dryfuje, nie może się odwrócić inaczej niż za sprawą siły zewnętrznej. Piłka rzucona przez pokój nie zmieni kierunku inaczej niż za sprawą siły większej niż ona sama. Podobnie, Boska Moc zwana „łaską” jest niezbędna, aby powstrzymać rozkład. Nikt nie musi pozostać tym, kim jest. Święty zapytał Boga, dlaczego nie przebaczył diabłu. Bóg odpowiedział: ”poniewaz nigdy mnie nie prosił”.
Każdy nowy dzień niesie mi szansę na wewnętrzną przemianę. Moje serce jest otwarte na dobro i światło, które spotykamy na swej drodze. Nawet w trudnościach oo odnajduję siłę, która prowadzi mnie dalej. Zasługuję na spokój, miłość i harmonię w moim życiu. Każdy dzień przynosi mi nowe powody do wdzięczności. Uczyń każdą sekundę swego życia wartościową.W dniu Świętego Hieronima przypomniałbym, że współczesny wyznawca Chrystusa powinien przede wszystkim nauczyć się od świętego Hieronima, miłości do Słowa Bożego w Piśmie Świętym!
Choroba nie jest wynikiem naszych osobistych grzechów. Choroba nie jest wynikiem naszych osobistych grzechów. Ponieważ Pan nie zsyła cierpienia i bólu według zasług i przewinień człowieka. Wszystko, co dotyczy cierpienia, jest tajemnicą, która nas przewyższa i wykracza poza nas.
Matka Boża mówiła o sobie, że jest naszą matką. Obyśmy otrzymali od Maryi Bolesnej siłę, by uznać, że życie nie jest definiowane jedynie przez cierpienie, ale przez miłość Boga, która nigdy nas nie opuszcza i prowadzi cały Kościół.
Pomnij o najłaskawsza Panno Maryjo,
że nigdy nie słyszano,
aby ktokolwiek uciekający się do Ciebie,
błagający Twojej pomocy,
lub proszący o Twoje wstawiennictwo,
został opuszczony.
Natchniony tą ufnością,
uciekam się do Ciebie,
o Dziewico nad dziewicami, moja Matko.
Do Ciebie przychodzę,
przed Tobą stoję,
grzeszny i zbolały.
O Matko Słowa Wcielonego,
nie gardź moimi prośbami,
ale w swoim miłosierdziu wysłuchaj mnie i odpowiedz. Amen.
Bracie, siostro. Niech miłosierdzie Boże nadal płynie w Twoim życiu.
______
„I am your mother”
My dearest ones. From time to time, you need to calm down, sort out your affairs, dedicate time to yourself and your passions. Be alone with yourself. Away from toxic people who know more about you than you do and constantly tell you how your life should be.
Humans are the only creatures that refuse to be who they are. And before me lies an ocean of people. But often I cannot find a single drop of humanity. A distinguished prose writer observed: I am as innocent as an unborn child. „I have never made a pact with the devil. I have never seen him in my life.” „I am telling the truth. I have never hurt these people in my life. I have never seen them before.” „I did not come here to say I am a witch and take my life.” „I am innocent of being a witch.”
We’re happy, cool, and pleasant here. I have the impression that we all feel a little like we’re on the Titanic. Because the world has begun to be ruled by monsters, both external and internal. I fear that something like this is actually happening. And the question arises: will we be able to cope with these monsters today?
Jesus Christ is the Great Healer. By turning to Him, you will find relief, strength, and comfort that will help you overcome your difficulties. Missionaries of the Roman Catholic Church will help you draw closer to the Savior and support you in following Him. Register to speak with them here.
I trust that life is leading me to where I am meant to be. Each day brings me new opportunities and light. I carry in my heart the strength and peace that sustain me in every moment. I open myself to the good that awaits me here and now. I accept with confidence what comes, knowing that everything has its purpose. The secret of genius is to retain the spirit of a child into old age, which means never losing enthusiasm.
The main cause of individual drift is a lack of purpose or meaning in life. One who lacks purpose is not as inclined to shoot a bow. Matches with nothing to ignite do not last long. A disengaged mind is a drifting mind—it drifts with the current of public opinion. „They say,” „They’re wearing green this year,” or „Oh my, all the kids are wearing them.” The terrifying, anonymous authority of „they” carries with it dead minds, too lazy to think for themselves. A mind engaged with purpose and faith limits all possibilities that distract it from achieving its goal. Nothing that drifts can turn except by an external force. A ball thrown across the room will not change direction except by a force greater than itself. Similarly, the Divine Power called „grace” is essential to halt decay. No one has to remain as they are. A saint asked God why he didn’t forgive the devil. God replied, „because he never asked me.”
Each new day brings me a chance for inner transformation. My heart is open to the good and light we encounter along the way. Even in difficulties, I find the strength that guides me forward. I deserve peace, love, and harmony in my life. Each day brings me new reasons to be grateful. Make every second of your life worthwhile.On Saint Jerome’s Day, I would like to remind you that the modern follower of Christ should, above all, learn from Saint Jerome to love the Word of God in the Holy Scriptures!
Illness is not the result of our personal sins. Illness is not the result of our personal sins. For the Lord does not send suffering and pain according to a person’s merits and sins. Everything about suffering is a mystery that surpasses and transcends us.
Our Lady said that she was our mother. May we receive from Mary of Sorrows the strength to recognize that life is not defined solely by suffering, but by the love of God, which never abandons us and guides the entire Church.
Remember, O most gracious Virgin Mary, that never was it heard that anyone who turned to you,
implored your help,
or asked for your intercession,
was abandoned.
Inspired by this trust,
I turn to you,
O Virgin of virgins, my Mother.
To you I come,
before you I stand,
a sinner and in pain.
O Mother of the Incarnate Word, do not despise my prayers, but in your mercy hear me and answer me. Amen.
May the mercy of God continue to flow in your life.
______
stanisław Barszczak, Per confortare il cuore
Quel giorno, il 20 settembre 1889, Vincent scrisse al fratello: „Sai a cosa penso spesso, a ciò che ti ho detto una volta: che anche se fallisco, credo ancora che ciò su cui ho lavorato continuerà. Non direttamente, ma non solo l’uomo crede in ciò che è vero”.
Van Gogh esprime una silenziosa speranza che, anche se non raggiungerà il successo personale, le idee e le convinzioni che ha coltivato sopravviveranno negli altri.
Alcuni dei nostri sforzi non portano risultati immediati, ma questo non significa che siano vani. E ho sempre davanti a me la notte di Betlemme in cui nacque l’uomo-Dio, „affinché giungesse la salvezza”, come scrisse Padre Jan Twardowski.
Le stelle sarebbero più scure, la tristezza barcollerebbe costantemente, gli occhi semplicemente per amare, anche a occhi chiusi, la fede per non credere a volte, la disperazione per sapere di più e il dolore per non pensare, solo per sopravvivere con gli altri, la fine per non finire mai, il tempo per perdere i propri cari, le lacrime per volare in coppia, la morte per far accadere tutto, tra il mondo e noi, e io porto ancora con me i sogni! Mi è sempre sembrato strano… le qualità che ammiriamo nelle persone – gentilezza e generosità, apertura mentale, onestà, comprensione e sentimenti – sono elementi intrinseci del fallimento nel nostro sistema. E le qualità che odiamo – intelligenza, avidità, avarizia, meschinità, egoismo ed egocentrismo – sono i tratti distintivi del successo. Le persone ammirano la qualità delle prime, ma amano i frutti delle seconde.
Quelle che ammiriamo: gentilezza, generosità, apertura mentale, onestà, comprensione e sentimenti. Quelle che odiamo: intelligenza, avidità, avidità, meschinità, egoismo, egocentrismo.
È paradossale che negli attuali sistemi sociali, economici e di potere, i tratti che ammiriamo siano spesso associati al fallimento, mentre quelli che generalmente detestiamo siano più strettamente associati al successo.
È ancora vero in politica, nelle aziende, nel management e nei media che le persone spietate, egoiste, avide ed eccessivamente ambiziose a volte raggiungono un successo più visibile, mentre gli individui altruisti, gentili ed etici possono essere emarginati. Questo paradosso deriva da diversi fattori complessi legati alle strutture organizzative, agli stimoli mediatici e alla psicologia umana. Gli individui con grandi ambizioni e una mentalità egocentrica sono spesso più abili a destreggiarsi tra le strutture di potere e a promuovere i propri interessi. Sebbene il comportamento etico sia generalmente elogiato, è spesso percepito come un peso.
Quindi mi dico…
Cammini nella vita tra tempeste e dubbi,
La croce nelle tue mani: un segno di redenzione.
Spesso cadi sul sentiero della sofferenza,
Ma ti rialzi: il Signore ti concede il perdono.
Cammini quando l’oscurità non ha fine né fine,
Un raggio del sole di Dio splende nel tuo cuore.
Cadi e le lacrime scorrono nella notte,
Ti rialzi perché il Signore ti concede la Sua forza.
Cammini verso la luce che non tramonterà mai,
Porti fedelmente la croce finché il cammino non diventa luminoso.
Cadi: la tua fatica ha il suo significato,
Ti rialzi e sai: l’amore porta salvezza.
Nel cristianesimo, tutto questo è troppo meraviglioso, eppure, allo stesso tempo, per me e per il mio prossimo, spesso si rivela privo di significato. E il mio cammino di vita mi ha portato più lontano! In quest’era tecnologica, abbiamo scelto uno stato d’animo non comune, ma essenziale per un pensiero corretto. Questo porta bene solo a pochi. Tuttavia, avendo Gesù con me, ho ancora un amico che non conosci, oserei dire, che ha accettato di essere una „gabbia” per me. Io sono solo una gabbia, e tu eri un uccello che non stava mai fermo, osservò una volta Franz Kafka. Infine, ho sentito l’ultimo bisogno di aprire le mie ali alla comunità fraterna da solo.
Preghiera alla Madonna di Częstochowa.
Atto di Consacrazione alla Madre di Dio
Madre di Dio, Maria Immacolata!
A te consacro il mio corpo e la mia anima, tutte le mie preghiere e le mie opere, le mie gioie e le mie sofferenze, tutto ciò che sono e possiedo. Con cuore volenteroso mi abbandono a te nella schiavitù dell’amore.
Ti lascio la piena libertà di servirti di me per la salvezza degli uomini e per aiutare la Santa Chiesa, di cui sei Madre.
D’ora in poi, voglio fare tutto con te, attraverso di te e per te. So che non posso realizzare nulla con le mie forze. Tu puoi fare tutto ciò che è volontà di Tuo Figlio, e Tu trionfi sempre.
Quindi, Aiuto dei Cristiani, fa’ che la mia famiglia, la mia parrocchia e tutta la mia patria siano il vero Regno di Tuo Figlio e Tuo. Amen.
L’autore di questa preghiera è il Primate del Millennio, il Cardinale Stefan Wyszyński.
Stanisław Barszczak, Ku pokrzepieniu serc
Tego dnia, 20 września 1889 roku, Vincent napisał do brata:„Wiesz, o czym często myślę – o tym, co ci kiedyś mówiłem, że nawet jeśli mi się nie uda, to i tak wierzę, że to, nad czym pracowałem, będzie kontynuowane. Nie bezpośrednio, ale nie tylko człowiek wierzy w to, co prawdziwe”.
Van Gogh wyraża cichą nadzieję, że nawet jeśli nie odniesie osobistego sukcesu, idee i przekonania, które pielęgnował, przetrwają w innych.
Niektóre nasze wysiłki nie przynoszą natychmiastowych efektów, ale to nie znaczy, że są daremne. A ja zawsze jeszcze przed sobą mam Betlejemską noc, w której narodził się Bóg człowiek, „aby się stało” zbawienie, jak pisał ksiądz Jan Twardowski.
Gwiazdy by ciemniej było
smutek by stale dreptał
oczy po prostu by kochać
choć z zamkniętymi oczami
wiara by czasem nie wierzyć
rozpacz by więcej wiedzieć
i jeszcze ból by nie myśleć
tylko z innymi przetrwać
koniec by nigdy nie kończyć
czas by utracić bliskich
łzy by chodziły parami
śmierć aby wszystko się stało
pomiędzy światem a nami
I niosę marzenia wciąż! Zawsze wydawało mi się to dziwne… cechy, które podziwiamy u ludzi – dobroć i hojność, otwartość, uczciwość, zrozumienie i uczucia – są w naszym systemie nieodłącznymi elementami porażki. A cechy, których nienawidzimy – bystrość, chciwość, zachłanność, podłość, egoizm i egoizm – są cechami sukcesu. Ludzie podziwiają jakość tych pierwszych, ale kochają owoce tych drugich.
Te, które podziwiamy: życzliwość, hojność, otwartość, uczciwość, zrozumienie, uczucia.
Te, których nienawidzimy: bystrość, chciwość, zachłanność, podłość, egoizm, egoizm.
Paradoksalne jest to, że w istniejących systemach społecznych, ekonomicznych i władzy cechy, które podziwiamy, często kojarzą się z porażką, podczas gdy cechy, których generalnie nienawidzimy, są bardziej związane z sukcesem.
Bywa nadal aktualne w polityce, korporacjach, zarządzaniu i mediach to, że ludzie bezwzględni, egoistyczni, chciwi i nadmiernie ambitni czasami odnoszą bardziej widoczne sukcesy, podczas gdy osoby altruistyczne, życzliwe i etyczne mogą być marginalizowane. Ten paradoks wynika z kilku złożonych czynników związanych ze strukturami organizacyjnymi, bodźcami medialnymi i psychologią człowieka. Osoby o wysokich ambicjach i egocentrycznym nastawieniu często lepiej radzą sobie z nawigowaniem w strukturach władzy i promowaniem własnych interesów. Choć etyczne zachowanie jest z zasady chwalone, często postrzegane jest jako obciążenie.
Mówię sobie tedy…
Idziesz przez życie wśród burz i zwątpienia,
Krzyż w twoich dłoniach — znak odkupienia.
Upadasz często na ścieżce cierpienia,
Lecz wstajesz — Pan ci udziela przebaczenia.
Idziesz, gdy mrok nie ma kresu ni końca,
W sercu rozbłyska promień Bożego słońca.
Upadasz, a łzy spływają po nocy,
Wstajesz, bo Pan ci udziela swej mocy.
Idziesz ku światłu, co nigdy nie zgaśnie,
Krzyż wiernie niesiesz, aż droga rozjaśnie.
Upadasz — trud twój ma swoje znaczenie,
Wstajesz i wiesz: miłość daje zbawienie.
W chrześcijaństwie to wszystko jest zbyt cudowne, zarazem dla mnie i mego bliźniego okazuje się nierzadko bez sensu. A moja droga życia zaprowadziła mnie dalej! W tej erze technicznej postawiliśmy na stan umysłu, który nie jest powszechny, ale jest niezbędny do prawidłowego myślenia. To, dobrze czyni tylko nielicznym. Natomiast ja mając przy sobie Jezusa, mam jeszcze przyjaciela, jakiego wy nie znacie, odważę się wam powiedzieć, a który zgodził się być dla mnie „klatką”. Jestem tylko klatką, a ty byłeś ptakiem, który nigdy nie został na miejscu, kiedyś zauważył Franz Kafka. W końcu odczułem ostatnią potrzebę, by otworzyć me skrzydła ku braterskiej wspólnocie samemu.
modlitwa do Pani Jasnej z Częstochowy.
Akt oddania Matce Bożej
Matko Boża, Niepokalana Maryjo!
Tobie poświęcam ciało i duszę moją, wszystkie modlitwy i prace, radości i cierpienia, wszystko czym jestem i co posiadam. Ochotnym sercem oddaję się Tobie w niewolę miłości.
Pozostawiam Ci zupełną swobodę posługiwania się mną dla zbawienia ludzi i ku pomocy Kościołowi świętemu, którego jesteś Matką.
Chcę odtąd wszystko czynić z Tobą, przez Ciebie i dla Ciebie. Wiem, że własnymi siłami niczego nie dokonam. Ty zaś wszystko możesz, co jest wolą Twojego Syna i zawsze zwyciężasz.
Spraw więc, Wspomożycielko wiernych, by moja rodzina, parafia i cała Ojczyzna były rzeczywistym Królestwem Twego Syna i Twoim. Amen.
Autorem słów tej modlitwy jest Prymas Tysiąclecia – ksiądz kardynał Stefan Wyszyński.
______
Stanisław Barszczak, To comfort hearts
On that day, September 20, 1889, Vincent wrote to his brother: „You know what I often think about – what I once told you, that even if I fail, I still believe that what I have worked on will continue. Not directly, but not only man believes in what is true.”
Van Gogh expresses a quiet hope that even if he does not achieve personal success, the ideas and beliefs he cultivated will survive in others.
Some of our efforts do not bring immediate results, but that does not mean they are in vain. And I always have before me the Bethlehem night when God-man was born, „so that salvation might come,” as Father Jan Twardowski wrote.
The stars would be darker, sadness would constantly toddle, eyes simply to love, even with closed eyes, faith to sometimes not believe, despair to know more, and pain to not think, only to survive with others, the end to never end, time to lose loved ones, tears to fly in pairs, death to make everything happen, between the world and us, and I still carry dreams! It always seemed strange to me… the qualities we admire in people—kindness and generosity, openness, honesty, understanding, and feelings—are inherent elements of failure in our system. And the qualities we hate—smartness, greed, avarice, meanness, selfishness, and egoism—are the hallmarks of success. People admire the quality of the former, but love the fruits of the latter.
The ones we admire: kindness, generosity, openness, honesty, understanding, and feelings. The ones we hate: cleverness, greed, acquisitiveness, meanness, selfishness, egotism.
It is paradoxical that in existing social, economic, and power systems, the traits we admire are often associated with failure, while the traits we generally hate are more closely associated with success.
It is still true in politics, corporations, management, and the media that ruthless, selfish, greedy, and overly ambitious people sometimes achieve more visible success, while altruistic, kind, and ethical individuals may be marginalized. This paradox stems from several complex factors related to organizational structures, media stimuli, and human psychology. Individuals with high ambitions and a self-centered mindset are often better at navigating power structures and promoting their own interests. Although ethical behavior is generally praised, it is often perceived as a burden.
So I say to myself…
You walk through life amidst storms and doubt,
The cross in your hands—a sign of redemption.
You often fall on the path of suffering,
But you rise—the Lord grants you forgiveness.
You walk when the darkness has no end or finish,
A ray of God’s sun shines in your heart.
You fall, and tears flow through the night,
You rise because the Lord grants you His strength.
You walk toward the light that will never fade,
You faithfully carry the cross until the path becomes bright.
You fall—your labor has its meaning,
You rise and know: love brings salvation.
In Christianity, all this is too wonderful, yet at the same time, for me and my neighbor, it often turns out to be meaningless. And my path of life has led me further! In this technological era, we have chosen a state of mind that is not common, but is essential for proper thinking. This only does good to a few. But with Jesus by my side, I still have a friend you don’t know, I dare say, who agreed to be my „cage.” I am only a cage, and you were a bird that never stayed put, Franz Kafka once observed. Finally, I felt the final need to open my wings to brotherly fellowship myself.
Prayer to Our Lady of Częstochowa.
Act of Consecration to the Mother of God
Mother of God, Immaculate Mary!
To you I consecrate my body and soul, all my prayers and works, joys and sufferings, all that I am and possess. With a willing heart, I surrender myself to you in the slavery of love.
I leave you complete freedom to use me for the salvation of people and to help the Holy Church, of which you are the Mother.
From now on, I want to do everything with you, through you, and for you. I know that I can accomplish nothing by my own strength. You, however, can do everything that is the will of your Son, and you always triumph.
Therefore, Help of Christians, grant that my family, parish, and entire homeland may be the true Kingdom of your Son and yours. Amen.
The author of this prayer is the Primate of the Millennium, Cardinal Stefan Wyszyński.
_______
Stanisław Barszczak, Wybór, przed którym wszyscy stoimy
Najsmutniejszym aspektem obecnego życia jest to, że nauka gromadzi wiedzę szybciej, niż społeczeństwo gromadzi mądrość.
Polacy, moi ziomkowie, choć w toczącej się wojnie są za Ukrainą, to nierzadko przychylają się ku Rosji. Moskwa wydała im się jakąś księżną, która przybyła z niezmierzonych rubieży swego państwa, strojona w całe bogactwo Azji, by poślubić Napoleona.„Każdy musi wybrać jeden z dwóch bólów: ból dyscypliny albo ból żalu”.
Dyscyplina nigdy nie jest łatwa. Wymaga konsekwencji, poświęcenia i wysiłku, podczas gdy większość wolałaby wybrać wygodną ścieżkę. Wczesne wstawanie, trzymanie się celu, odmawianie pokusom i dążenie do celu często wydaje się ciężarem w danej chwili. Piękno dyscypliny polega jednak na tym, że jej ból jest tymczasowy – pozostawia po sobie rozwój, siłę i spełnienie.
Żal natomiast jest cichy, ale ciężki. Pozostaje w sercu długo po tym, jak przeminą możliwości. To ból żalu, że nie zacząłeś wcześniej, nie starałeś się bardziej lub nie byłeś konsekwentny. W przeciwieństwie do dyscypliny, żal cię nie buduje – on cię obciąża.
Każdego dnia stajemy przed tym wyborem. I choć obie ścieżki niosą ze sobą wyzwania, jedna prowadzi do wolności, a druga do smutku.
Wybierz dyscyplinę już dziś – Twoje przyszłe „ja” będzie Ci wdzięczne.
W tych dniach towarzyszą naszej pamięci także niekłamane rocznice. Na zawsze będziemy czcić bohaterów z 11 września 2001 roku. Ich niezłomna odwaga i poświęcenie górują nad nami, niczym latarnia wolności, odbita w każdej fladze i sercu. Choć mijają dekady, ich dziedzictwo góruje nad nami wszystkimi.
„Życie jest Golgotą; ale wypada wspinać się na nią z radością. Krzyże są klejnotami Oblubieńca i jestem o nie zazdrosny. Moje cierpienia są przyjemne”. Pomóż nam, Ojcze Pio, przyjąć i nieść nasze krzyże.
Nie będzie narodów, bo nie ma człowieczeństwa, niektórzy mówią. Były prezydent Polski Lech Wałęsa niedawno mówił o zrobieniu pospolitego zamieszania w sprawach polskiej lewicy i prawicy – dzisiaj nie jesteśmy w stanie powiedzieć kto jest na lewicy, kto na prawicy – mówił wręcz o uczynieniu nowej „wolnej elekcji” w Rzeczpospolitej, i w ten sposób na powrót o „wybraniu dwóch polskich skrzydeł”, albowiem zaledwie wtedy orzeł będzie mógł latać, a Polska będzie Polską. Jestem za prawdą, niezależnie od tego, kto ją głosi. Jestem za sprawiedliwością, niezależnie od tego, kto jest za, a kto przeciw. Jestem przede wszystkim człowiekiem i dlatego popieram każdego, kto i cokolwiek służy ludzkości jako całości.
_____
Stanisław Barszczak, The choice we all face
The saddest aspect of life today is that science accumulates knowledge faster than society accumulates wisdom. Poles, my fellow countrymen, although they support Ukraine in the ongoing war, often lean towards Russia. Moscow seemed to them like some princess who came from the vast frontiers of her country, decked out in all the riches of Asia, to marry Napoleon.
„Everyone must choose one of two pains: the pain of discipline or the pain of regret.”
Discipline is never easy. It requires consistency, sacrifice, and effort, while most would prefer to choose the easy path. Rising early, sticking to your goal, refusing temptation, and striving for it often feels like a burden in the moment. The beauty of discipline, however, is that its pain is temporary – it leaves behind growth, strength, and fulfillment.
Regret, on the other hand, is silent but heavy. It lingers in the heart long after the opportunities have passed. It is the pain of regret for not having started sooner, for not having tried harder, or for not being consistent. Unlike discipline, regret doesn’t build you up – it weighs you down.
Every day we face this choice. And although both paths bring challenges, one leads to freedom, the other to sadness. Choose discipline today – your future self will be grateful.
In these days, we are also accompanied by genuine anniversaries. We will forever honor the heroes of September 11, 2001. Their unwavering courage and sacrifice tower over us, like a beacon of freedom, reflected in every flag and heart. Though decades pass, their legacy towers over us all.
„Life is a Golgotha; but it is fitting to climb it with joy. Crosses are the jewels of the Bridegroom, and I am jealous of them. My sufferings are pleasant.” Help us, Padre Pio, to accept and carry our crosses.
There will be no nations because there is no humanity, some say. Former Polish President Lech Wałęsa recently spoke of creating widespread confusion regarding the Polish left and right—today we can’t tell who is on the left and who is on the right—he even spoke of holding a new „free election” in the Republic of Poland, and thus returning to „choosing two Polish wings,” because only then will the eagle be able to fly and Poland will be Poland. I am for truth, regardless of who proclaims it. I am for justice, regardless of who is for or against it. I am, above all, a human being, and therefore I support anyone who, in any way, serves humanity as a whole.
______
Stanisław Barszczak, Witaj, o Najczystsze Źródło życiodajnej fali
(Buon pranzo accùssì)
W życiu bywałem w wielu miejscach, najczęściej we Włoszech, potem we Francji, u pierwszej córy Kościoła, natomiast dwa lata temu odwiedziłem po raz trzeci Gruzję, tym razem nie Kutaisi ani nawet nie Batumi, a stolicę Tbilisi. Gruzja – miejsce, gdzie Wschód spotyka się z Zachodem. Mało jest miejsc na świecie, które w tak magiczny sposób łączą w sobie dziką naturę, niepowtarzalną kuchnię i serdeczność ludzi. W jeden dzień możesz podziwiać ośnieżone szczyty Kaukazu, a kilka godzin później kąpać się w Morzu Czarnym. A wiecie, że w Gruzji narodziło się wino? Qvevri – gliniane amfory zakopane w ziemi – to tradycja mająca już 8000 lat! Jeśli szukacie miejsca, które na długo zostanie w pamięci – Gruzja jest właśnie tym krajem.
Nie spacerowałem po wzgórzu Narikala, nie byłem przy pomniku Matki Gruzji, za to najwięcej czasu spędziłem nad rwącą stołeczną rzeką o nie tak egzotycznie brzmiącej nazwie, mianowicie Kura. Poprzednimi laty nawiedziłem bardzo dużo miejsc na ludzkim globie, także dwa razy Sanktuarium -Bazylikę Naszej Pani Różańcowej w Lourdes. Tam zawsze byłem pod przemożnym wpływem Maryi, jakkolwiek moim oczom objawił się również przedziwny urok rwącej rzeki. Lourdes, to miasto w południowo-zachodniej Francji, u podnóża Pirenejów, nad rzeką Gave de Pau w regionie Oksytania, w departamencie Pireneje Wysokie. Największy we Francji i jeden z największych na świecie ośrodków kultu maryjnego i cel pielgrzymek, odwiedzany rocznie przez 6 mln osób z całego świata. Wody Gave de Pau od czasu do czasu rozlewają i czynią spustoszenia w tamtejszym krajobrazie. Nie ma bowiem wysokiego brzegu, takiego jak ma Kura.
Zaledwie niedawno odczytałem fragment książki kard. Giafranco Ravasiego pt. ‚Miesiąc z Maryją’, w której uderzył mnie następujące fragmenty:
Postanowiliśmy przyjąć symboliczny schemat nawigacji jako model dla tej eksploracji horyzontu duszy. Podróż ta ma różne etapy. Zanim jednak wyruszymy, musimy zbadać rzekę poprzez prymitywne kultury, starożytne i wspaniałe cywilizacje Egiptu, Mezopotamii, Indii i Arabii, odwiedzając również odległe miejsca, niemal jak ciemne jaskinie, takie jak metempsychoza, spirytualizm i metapsychika.
Wielka rzeka duszy, którą musimy żeglować, otoczona tymi krainami, odsłania dwa konkretne źródła, które obficie ją karmiły. Z jednej strony istnieje „Święte Źródło” Pism Biblijnych, z ich oryginalnym i różnorodnym przesłaniem, którego kulminacją jest Księga Rodzaju oraz słowa Chrystusa i świętego Pawła. Z drugiej strony istnieje „Inne Źródło”, źródło kultury greckiej, gdzie pojawiają się fascynujące mity Psyche i Orfeusza, ale także gdzie wyróżniają się wielcy myśliciele, tacy jak Platon, Arystoteles i Plotyn.
Od źródła podróż wiedzie następnie krętym biegiem rzeki: trzeba przemierzyć wieki historii. W grę wchodzą trzy profile duszy. Po pierwsze, ten, który nakreśla teologia chrześcijańska.. przez rozdział Duszy filozoficznej…Na koniec mamy profil „Duszy poetyckiej”: jest to wgląd w tajemnicę ducha rzucaną przez intuicję literacką…
Kiedy zakończymy naszą podróż wzdłuż rzeki historii duszy, możemy odnieść wrażenie przeciwne do głosu rdzennej Amazonii: dusza jest znacznie szybsza i żywsza niż współczesna cywilizacja. Tak właśnie stwierdził w V wieku pisarz duchowy Jan Kasjan: „Z pewnością cofamy się, gdy uświadamiamy sobie, że nie posunęliśmy się naprzód: dusza nie może pozostać w miejscu”.
Doświadczenie Boga, którego Mojżesz doświadczył u stóp góry Horeb, przed płonącym krzewem, który nie spłonął i z którego usłyszał głos Pana przemawiającego do niego, prowadzi nas z powrotem do klasycznej symboliki objawień Boga: ognia, symbolu boskiej bliskości i transcendencji. Płomienia, którego nie można uchwycić ani utrzymać, a jednak przenika nas swoim żarem i blaskiem. Jego „nieugaszona” natura przywołuje doskonałą wieczność i najwyższą niezmienność Boga. To Objawienie JHWH następuje w miejscu świętym, do którego Mojżesz wszedł nieświadomie. Ujawnia nam to gest przyjęcia i oczyszczenia, do którego jest zaproszony: zdjęcie sandałów, jako znak upokorzenia i odarcia z rytualnych nieczystości. Związek między sceną na Horebie a Maryją z Nazaretu jest oczywiście alegoryczny, metaforyczny, swobodny i twórczy.
Użycie krzewu na Horebie wskazuje na symboliczny wymiar maryjny związany z tytułem Theotókos: Bóg objawia się w pełni w Maryi, tak jak w krzewie objawił się Mojżeszowi. Efrem Syryjczyk, który zmarł w 373 roku, podkreśla dziewictwo Maryi jako miejsce objawienia się Boga. Łono Maryi jest jak krzew, do którego zstępuje ogień teofaniczny i w którym Jahwe uobecnia się i staje się doświadczalny dla Mojżesza.
Sewer, patriarcha Antiochii, który zmarł w 538 roku, również podążał tą samą drogą. W homilii nr 67 stwierdza: „Kiedy kieruję wzrok ku Dziewicy Matce Bożej i próbuję naszkicować prostą myśl o Niej, od samego początku wydaje mi się, że słyszę głos Boga wołający mi do ucha: »Nie zbliżaj się! Zdejmij sandały z nóg, bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą!«… Zbliżanie się do Niej jest jak zbliżanie się do ziemi świętej i dosięganie nieba”. Oczywiście, jak powiedziałby Ambroży, „Maryja nie jest Bogiem świątyni, lecz świątynią Boga”. Dlatego, jak Mojżesz, musimy zbliżać się do Niej boso, ponieważ w Jej łonie objawia się Bóg i czyni to w sposób najbliższy i najbardziej przejrzysty, przyjmując ludzkie ciało.
Jej obecność i działanie objawiają aktywną obecność Boga w często dramatycznym splocie ludzkich wydarzeń. Jej misją jest ukazanie, że historia, którą przeżywamy, jest historią zbawienia; Pod płaszczykiem ludzkich czynów i czasu działa inny wielki protagonista: wyzwalający Bóg. Pan świętuje swoje zwycięstwa ze słabymi i właśnie na tej drodze może nabrać kształtu zastosowanie w historii Maryi.
„Bóg wybrał to, co nieszlachetne i wzgardzone w oczach świata, i to, co nie jest, aby to, co jest, unicestwić”. Świadomość własnego ubóstwa, pokory i prostoty nie oznacza fatalizmu, bezwładu ani kwietyzmu. Podobnie jak Debora (Stary Testament) która wiedziała, że ma do wypełnienia misję o historycznym znaczeniu, Maryja również zdaje sobie sprawę, że Bóg prowadzi ją wyjątkową i zaskakującą ścieżką. Nie jest to pokora, która zapada się w sobie, pogrążając się w melancholii, nostalgii czy frustracji. Bycie „sługą Pańskim” to w istocie świadomość własnych ograniczeń jako stworzenia, ale bycie zjednoczonym z boskim działaniem i niezwykłym powołaniem, do którego jest się powołanym. (por. Gianfranco Ravasi, Miesiąc z Maryją. 31 obrazów biblijnych)
Dusza jest znacznie szybsza i żywsza niż współczesna cywilizacja, nie może pozostać w miejscu. „Zbliżanie się do Niej jest jak zbliżanie się do ziemi świętej i dosięganie nieba”. Odkrywam w obrazie rwącej rzeki najpierw w sobie – łaskę dziecka Bożego, że wkroczyłem w kościele katolickim niezasłużenie w życie Boże, które na miarę moich zdolności i talentów powinienem w życiu rozwinąć. Odkrywam wreszcie – odwieczną prawdę nie tylko o boskości miejsc uświęconych obecnością Maryi, ale także prawdę o powszechnej boskości Natury, której człowiek pozostaje częścią szczególną i której Jasną Jutrzenką zawsze będzie Maryja. Witaj, o upragniona radości. Witaj, o uniesieniu kościołów. Witaj, o Imię, które inspirujesz słodyczą. Witaj, Twarzy, która promienieje boskością i łaską. Witaj, o Zbawienne i duchowe runo. Witaj, Matko wiecznego blasku, otulona światłem. Witaj, o Najczystsza Matko świętości. Witaj, o Najczystsze Źródło życiodajnej fali. Witaj, o Nowa Matko, Domu nowego pokolenia. Witaj, o Niewysłowiona Matko nieuchwytnej tajemnicy. Witaj, o Stworzenie, które pojęło swego Stwórcę. Witaj, o Małe mieszkanie, które zawierało Niepojęte!
______
Stanisław Barszczak, Hail, O Purest Source of the Life-Giving Wave
(Buon pranzo accùssì)
I have been to many places in my life, most often in Italy, then in France, to the first daughter of the Church. Two years ago, I visited Georgia for the third time, this time not Kutaisi or even Batumi, but the capital Tbilisi. Georgia – a place where East meets West. There are few places in the world that so magically combine wild nature, unique cuisine, and warm people. In one day, you can admire the snow-capped peaks of the Caucasus, and a few hours later, be swimming in the Black Sea. Did you know that wine was born in Georgia? Qvevri – clay amphoras buried in the ground – is an 8,000-year-old tradition! If you’re looking for a place that will stay in your memory for a long time, Georgia is the place to be.
I haven’t been to the Mother Georgia monument, I didn’t walk on Narikala Hill, but I spent most of my time by the capital’s rushing river, with a not-so-exotic-sounding name: the Kura. In previous years, I have visited many places on the human globe, including twice the Sanctuary-Basilica of Our Lady of the Rosary in Lourdes. There, I have always been under the overwhelming influence of Mary, although I also witnessed the strange charm of the rushing river. Lourdes is a city in southwestern France, at the foot of the Pyrenees, on the Gave de Pau river in the Occitanie region, in the Hautes-Pyrénées department. It is the largest Marian devotional center in France and one of the world’s largest, and a pilgrimage destination, visited annually by 6 million people from around the world. The waters of the Gave de Pau occasionally overflow, wreaking havoc on the local landscape. It lacks a high bank like the Kura River.
whose waters occasio
Just recently, I read a fragment of Cardinal Giafranco Ravasi’s book, ‚A Month with Mary,’ in which I was struck by the following passages:
We have decided to adopt a symbolic navigational scheme as a model for this exploration of the horizon of the soul. This journey has various stages. Before we set out, however, we must explore the river through primitive cultures, the ancient and magnificent civilizations of Egypt, Mesopotamia, India, and Arabia, visiting also distant places, almost like dark caves, such as metempsychosis, spiritualism, and metapsychism.
The great river of the soul we must navigate, surrounded by these lands, reveals two specific sources that have abundantly nourished it. On the one hand, there is the „Holy Source” of the Biblical Scriptures, with their original and diverse message, culminating in the Book of Genesis and the words of Christ and Saint Paul. On the other hand, there is the „Other Source,” the source of Greek culture, where the fascinating myths of Psyche and Orpheus emerge, but also where great thinkers such as Plato, Aristotle, and Plotinus stand out.
From the source, the journey then follows a winding course: one must traverse the centuries of history. Three profiles of the soul come into play. First, that outlined by Christian theology… through the chapter on „The Philosophical Soul.” Finally, there is the profile of the „Poetic Soul”: an insight into the mystery of the spirit, revealed by literary intuition.
When we complete our journey along the river of the history of the soul, we might feel the opposite of the indigenous Amazonian voice: the soul is much faster and more vibrant than modern civilization. This is precisely what the 5th-century spiritual writer John Cassian stated: „We certainly regress when we realize we have not progressed: the soul cannot remain still.”
The experience of God that Moses experienced at the foot of Mount Horeb, before the burning bush that was not consumed and from which he heard the voice of the Lord speaking to him, leads us back to the classic symbolism of God’s revelations: fire, a symbol of divine closeness and transcendence. A flame that cannot be captured or contained, yet permeates us with its heat and radiance. Its „unquenchable” nature evokes the perfect eternity and supreme immutability of God. This Revelation of YHWH takes place in the holy place, to which Moses has entered unknowingly. This reveals the gesture of acceptance and purification to which he is invited: the removal of his sandals, as a sign of humiliation and stripping of ritual impurities. The connection between the scene on Horeb and Mary of Nazareth is, of course, allegorical, metaphorical, free, and creative.
The use of the bush on Horeb indicates the symbolic Marian dimension associated with the title Theotókos: God reveals himself fully in Mary, just as he revealed himself to Moses in the bush. Ephrem the Syrian, who died in 373, emphasizes Mary’s virginity as the place of God’s revelation. Mary’s womb is like a bush into which the theophanic fire descends and in which Yahweh becomes present and experienced by Moses.
Severus, Patriarch of Antioch, who died in 538, also followed the same path. In Homily No. 67, he states: „When I turn my gaze to the Virgin Mother of God and try to sketch a simple thought about her, from the very beginning it seems to me that I hear the voice of God calling in my ear: ‚Do not approach! Remove your sandals from your feet, for the place on which you are standing is holy ground!’… Approaching her is like approaching holy ground and reaching heaven.” Of course, as Ambrose would say, „Mary is not the God of the temple, but the temple of God.” Therefore, like Moses, we must approach her barefoot, for in her womb God reveals himself and does so most intimately and transparently, taking on human flesh.
Her presence and action reveal God’s active presence in the often dramatic interplay of human events. Her mission is to show that the history we live is the history of salvation. Beneath the guise of human actions and time, another great protagonist is at work: the liberating God. The Lord celebrates his victories with the weak, and it is precisely on this path that the application of Mary’s story can take shape.
„God chose what is ignoble and despised in the eyes of the world, and what is not, to annihilate what is.” Awareness of one’s own poverty, humility, and simplicity do not mean fatalism, inertia, or quietism. Like Deborah (Old Testament), who knew she had a mission of historical significance to fulfill, Mary also realizes that God is leading her along a unique and surprising path. This is not a humility that collapses in on itself, sinking into melancholy, nostalgia, or frustration. Being a „servant of the Lord” is essentially an awareness of one’s own limitations as a creature, but being united with the divine action and the extraordinary vocation to which one is called. (cf. Gianfranco Ravasi, A Month with Mary. 31 Biblical Images)
The soul is much faster and more vibrant than modern civilization; it cannot remain still. „Approaching Her is like approaching the Holy Land and reaching heaven.” In the image of the rushing river, I discover first within myself the grace of a child of God, that I have undeservedly entered into the divine life in the Catholic Church, which, according to my abilities and talents, I should develop in life. Finally, I discover the eternal truth not only about the divinity of places sanctified by Mary’s presence, but also the truth about the universal divinity of Nature, of which man remains a special part and of which Mary will always be the Bright Dawn. Hail, O longed-for joy. Hail, O rapture of churches. Hail, O Name that inspires with sweetness. Hail, Face that radiates divinity and grace. Hail, O saving and spiritual fleece. Hail, Mother of eternal radiance, enveloped in light. Hail, O Most Pure Mother of holiness. Hail, O Most Pure Source of the life-giving wave. Hail, O New Mother, Home of the new generation. Hail, O Ineffable Mother of the elusive mystery. Hail, O Creation that comprehended its Creator. Hail, O Little Dwelling that contained the Incomprehensible!
______
(dedykuję młodym)
Stanisław Barszczak, Nie byłoby już lądu.
Ktoś powiedział: „Kobietą się nie rodzi, kobietą się staje”. Życie nie jest czymś podanym na srebrnej tacy; to coś, co trzeba stworzyć. Moim celem zawsze było inspirowanie pokolenia do kwestionowania, stawiania oporu i wybierania własnych dróg. Namawiałem również kobiety do zerwania z tradycją, kształtowania własnej przyszłości i życia w autentyczności. Nie akceptujcie życia, które narzuca wam społeczeństwo; stwórzcie je sami.
Latem 1902 roku Jack London przebrał się za rozbitka na morzu i wkroczył do londyńskiego East Endu, zdeterminowany, by zobaczyć świat, którego większość nie chciała zaakceptować. To, co zastał, stało się podstawą jego książki z 1903 roku pt. „Ludzie otchłani”.
Pisał o ulicach pełnych śpiących ciał. Starzy mężczyźni, młodzi mężczyźni, a nawet ledwo ogoleni chłopcy, tłoczyli się na progach domów, zwinięci na kamiennych schodach, przemoczeni nocnym deszczem. Niektórzy stali, śpiąc na stojąco. Inni rozciągali się w „bolesnych pozach”, a ich czerwona skóra prześwitywała przez postrzępione dziury w ubraniach. Każde drzwi stały się schronieniem dla niechcianych. Głowy opadały na kolana. Żadnych koców. Żadnego pocieszenia. Żadnego dźwięku, tylko cisza zaniedbania. I to, jak podkreślał Londyn, nie był czas wojny ani załamania gospodarczego. „To nie są ciężkie czasy w Anglii” – napisał. „Wszystko toczy się normalnie”.
To była najbardziej przerażająca część. Nieszczęście stało się tak powszechne, że wydawało się czymś normalnym. Ponad wiek później jego słowa wciąż bolą. Wciąż mijamy ludzi śpiących na ulicach. Wciąż to tłumaczymy. Wciąż żyjemy w świecie, w którym cierpienie jest tolerowane, o ile nie dotyka nas bezpośrednio.
„Czy może być coś bardziej absurdalnego niż to, że człowiek ma prawo mnie zabić, bo mieszka za wodą i bo jego pan ma z moim spór, chociaż ja z nim nie mam żadnego?” – powiedział Blaise Pascal.
Chciałbym kiedyś zakończyć moją ziemską pielgrzymkę uzasadnionym żalem. Nie mamy prawa żyć bezczynnie. Jednocześnie chciałbym otworzyć wszystkich na nieskończony potencjał kosmosu. Nauka już wystarczająco dużo stworzyła dla naszej przyszłości, opierając się na najpiękniejszym ludzkim uczuciu, jakim jest miłość. Oczywiście, nie wszystko przyniesie owoce. Ale to w porządku, ale warto służyć pokojowi.
Miłość jest najsłodszą formą okrucieństwa, jaką stworzyła natura. Jednak to ostatnie, niezwykle piękne uczucie, które łączy nas na dobre i na złe, to delikatne gesty, codzienne wybory, by znosić, słuchać, rozumieć. Nigdy nie zostałem zniszczony przez wrogów, tylko przez czułość, którą wziąłem za miłość, zauważył nowatorski myśliciel. Bo nie mogę sprawić, by ktokolwiek zrozumiał, co dzieje się we mnie. Nie potrafię tego nawet wytłumaczyć sobie.
Gdyby moja miłość była oceanem, nie byłoby już lądu. Gdyby moja miłość była pustynią, widziałbyś tylko piasek. Gdyby moja miłość była gwiazdą – późną nocą, tylko światło. A gdyby moja miłość mogła wyhodować skrzydła, szybowałbym w powietrzu. Może w życiu nie chodzi o to, by mieć u boku kogoś, kto daje ci światło… ale kogoś, kto uczy cię, jak wyłączyć ciemność w twoim sercu. Samotność to nie pustka. To twoja dusza, która na ciebie czeka.
_____
(I dedicate it to the young people)
Stanisław Barszczak, There would be no more land.
Somebody said, „One is not born a woman, one becomes one.” Life is not something handed to you on a silver platter; it is something you must create. My goal has always been to inspire a generation to question, resist, and choose their own paths. I also urged women to break with tradition, shape their own future, and live authentically. Don’t accept the life society imposes on you; create it for yourself.
In the summer of 1902, Jack London disguised himself as a stranded American sailor and entered London’s East End, determined to see a world most refused to acknowledge. What he found became the basis for his 1903 book, „The People of the Abyss.”
He wrote of streets filled with sleeping bodies. Old men, young men, even barely shaven boys, huddled on doorsteps, curled up on stone steps, soaked by the night rain. Some stood, sleeping standing up. Others stretched in „painful poses,” their red skin visible through the frayed holes in their clothes. Every doorway became a haven for the unwanted. Heads fell to their knees. No blankets. No comfort. No sound, only the silence of neglect. And this, as London emphasized, was not a time of war or economic collapse. „These are not hard times in England,” he wrote. „Things go on as usual.”
That was the most terrifying part. Misery had become so widespread that it seemed normal. More than a century later, his words still sting. We still pass people sleeping in the streets. We still explain it. We still live in a world where suffering is tolerated as long as it doesn’t directly affect us.
„Could anything be more absurd than that a man has the right to kill me because he lives across the water and because his master has a quarrel with mine, though I have none with him?” Blaise Pascal said.
I would like to end my earthly pilgrimage with justifiable regrets. We have no right to live idly. At the same time, I would like to open everyone to the infinite potential of the cosmos. Science has already devised enough for our future, based on the most beautiful human emotion, which is love. Certainly, not everything will bear fruit. But that’s okay, but it’s worth serving peace.
Love is the sweetest form od cruelty nature has devised. However, the last one incredibly beautiful feeling that binds us together for better or for worse, is about delicate gestures, daily choices to endure, to listen, to understand. I was never destroyed by enemies, only by the tenderness I mistook for love. For I cannot mąkę anyone understand what od happening inside me. I cannot even explain it to myself.
If my love were an ocean, there would be no more land. If my love were a desert, you would see only sand. If my love were a star – late at night, only light. And if my love could grow wings, I’d be soaring in flight. Maybe life isn’t about having someone by your side who gives you light… but someone who teaches you to turn off the darkness in your heart. Loneliness is not emptiness. It is your soul waiting for you.
______
Stanisław Barszczak, Życie, Nadzieja i Prawda
Nie śpiewam o zwycięstwach. Zaledwie o Kampanii Wrześniowej 1939 roku – z Polskim Głosem. Od pierwszych bomb nad Wieluniem, przez salwy w portach Gdańska, Tczewa i Mokrej, po Bzurę, oblężenie Warszawy i 17 września, kiedy Armia Radziecka zajęła wschodnie rubieże Rzeczypospolitej Obojga Narodów, przypieczętowując czwarty rozbiór Polski. Bez mitów, z naciskiem na decyzje, które rzeczywiście zmieniły bieg wydarzeń. Mógłbym szczegółowo opowiedzieć pierwszą godzinę wojny, to, co przyniosła Bzura i postawę generałów Kutrzeby i Kleberga wobec agresora. Wycofujące się armie „Poznań” i „Pomorze” zadały Niemcom straty w bitwie nad Bzurą. To była największa bitwa kampanii wrześniowej, w której wojska polskie, mimo oskrzydlenia, stawiały bohaterski opór i zadawały zaskakująco wysokie straty niemieckiej 8. Armii, choć ostatecznie uległy przewadze wroga. Mógłbym opowiedzieć, jak wyglądała obrona stolicy, dlaczego alianci nie odciążyli frontu i jak zmieniła się polska walka po 5 października. Powstały oddziały podziemne do walki z okupantem. Mogliśmy wygrać, ale Bóg zdecydował inaczej.
Problem, który dostrzegam, jest teraz głębszy. Dziś ludzie znają cenę wszystkiego i wartość niczego. Po śmierci matki starałem się stłumić ból, ale grób był we mnie. Kochałem tak mocno, że się zatraciłem, a kiedy w końcu spojrzałem wstecz – nie było już nikogo, kogo mógłbym odnaleźć. Na szczęście czas mnie uleczył.
Przebaczyłem modlitwą, ale nic mi nie pozostało. Więc to niosłem – dobroć bez domu, miłosierdzie bez miejsca do spania… Wybaczyłem wszystkim, ale nikt nie został, by wybaczyć mi. I tak niosłem przebaczenie, które nie miało gdzie spocząć. Sięgnąłem po Biblię. W sercu Ziemi Świętej, Jezioro Galilejskie szepcze historie wiary, nadziei i starożytnych podróży.
Izrael Wieczna Stolica Jerozolima, gdzie Niebo spotyka Ziemię: Królestwo Boże w Jerozolimie, święta tkanka wiary, historii i boskich obietnic. Najdroższy. Niezależnie od tego, czy jesteś ponad chmurami, czy na poziomie morza, możesz również zwiedzać Wyspy Kanaryjskie pieszo.
W najtrudniejszych chwilach nie potrzebujemy rad ani rozwiązań, lecz prostego ludzkiego ciepła – cichej obecności i delikatnego dotyku. Prawdziwym bogactwem człowieka jest dobro, które czyni na świecie. Spisałem dla was moje życie, a zwłaszcza moje podróże. Są historie, o których nigdy nie należy zapominać, dlatego stworzyłem tę historię. Kilkanaście lat temu byłem w Norwegii i spotkałem mężczyznę, który pracował na Morzu Północnym. Norwegia buduje morskie centra energetyczne – pływające platformy, które zastępują turbiny gazowe na platformach wiertniczych energią wiatrową, magazynują nadmiar wodoru i redukują emisję CO₂ na morzu nawet o 50 procent.
Jakie piękne krajobrazy internet wnosi do naszych domów! Od największej metropolii świata po małą wioskę – oto historia starożytnego Babilonu. Innym razem te zapierające dech w piersiach krajobrazy rozciągają się tak daleko, jak okiem sięgnąć. Poświęć chwilę, aby docenić ten piękny widok.
Mam przed sobą fantastyczne zdjęcie z bliska jednej z kariatyd od tyłu, górującej nad Atenami niczym ponadczasowy strażnik w Erectheum na Akropolu, z widokiem na sąsiednie wzgórze Lykabetus.
W życiu zawsze będą próby i udręki, Bóg przeprowadzi cię przez każdą burzę. I da ci siłę, byś dał radę, nawet gdy czujesz, że nie dasz rady. Pozwól innym prowadzić skromne życie, ale nie tobie. Pozwól innym kłócić się o drobiazgi, ale nie tobie. Pozwól innym płakać nad drobnymi krzywdami, ale nie tobie. Pozwól innym powierzyć swoją przyszłość w czyjeś ręce, ale nie tobie.
Dziś nie mamy czasu, jutro nie będziemy mieli sił, pojutrze nas nie będzie, nie odkładaj niczego, żyj tu i teraz. Jestem z tobą, chcę o tobie pamiętać i czuwać nad tobą. Oddaj swoje serce Bogu, świadomie, z własnej inicjatywy i z własnej woli. Należy ono do Niego. Te drobne gesty pomagają nam utrzymać się na powierzchni, gdy życie wydaje się przytłaczające. O Panie, Twoje ciche wsparcie mówi głośniej niż słowa. To miłość przywraca mi wiarę w siebie, nawet w najciemniejszych chwilach. Kiedy zagubię się w ciemnościach, czy zostaniesz przy mnie? Nie jako bohater, ale jako przyjaciel. Trzymając mnie za rękę, przypominając, że świt jest bliski.
W tej erze technologicznej patrzymy jeszcze dalej. Mosty Einsteina-Rozena – argumentowali, że czasoprzestrzeń można zakrzywić tak, aby skrócić drogę z jednego punktu w przestrzeni do drugiego. Ale ujemna materia musiałaby istnieć, aby zrównoważyć zamieszanie wprowadzone w czasoprzestrzeń. Czy można sobie wyobrazić cały ten Worm? Terraformacja Marsa poprzez nuklearne bombardowanie, poddanie go atakowi nuklearnemu, mogłaby się wydarzyć? Czy przepływy lodu azotowego na Plutonie świadczą o geologicznej witalności tej planety karłowatej?
Poglądy polityczne i religijne są prawie zawsze namiętnie podtrzymywane. Prawdziwa miłość jest rzadka. Ponieważ jest wypróbowana – przez odległość, nieporozumienia, czas, życie. A jednak to dwie dusze wciąż wybierają siebie nawzajem, raz po raz, pomimo chaosu – to nie tylko miłość. To jest niezniszczalne. W tych dniach tym bardziej i z większą ufnością ofiarowuję moją modlitwę do Boga
Boże wiecznej mocy,
Wzywam Twojej pomocy;
Pospiesz mi na ratunek,
Nie wydawaj mnie w ręce niegodziwych!
Zniszcz ich zamysły,
Odkryj ich fałsz i zdradę;
Niech się zawstydzą, niech uciekną,
Którzy szukają mojej niewinnej duszy.
A mężowie cnotliwi,
Mężowie sprawiedliwi,
Niech się radują, niech czynią Twoją najświętszą
Uczciwość wobec Twojego imienia. Panie, zewsząd
jestem udręczony;
Lecz nie dopuść, abym został całkowicie zniszczony,
I nie zwlekaj, o mój wieczny obrońco!
Wszystko na tym świecie jest przemijające; Życie się zmienia, ludzie przychodzą i odchodzą.
A pory roku nigdy nie trwają wiecznie. Dlatego w każdej chwili, którą przeżywasz, pamiętaj, że twoja obecna sytuacja nie jest twoim ostatecznym przeznaczeniem. Zawsze myśl dobrze i traktuj ludzi dobrze, a twoje życie będzie łatwiejsze. Jeśli się z tym zgadzasz, polub mnie.
____
Stanisław Barszczak, Life, Hope and Truth
Beloved children of God
I don’t sing because of victories. This is only the September Campaign of 1939 – with a Polish Voice. From the first bombs over Wieluń, through the salvos in the ports of Gdańsk, Tczew, and Mokra, to the Bzura River, the siege of Warsaw, and on September 17th, when the Soviet Army occupied the eastern frontiers of the Polish-Lithuanian Commonwealth, sealing the fourth partition of Poland. Without myths, with an emphasis on the decisions that truly changed the course of events. I could recount in detail the first hour of the war, what the Bzura River brought, and the stance General Kutrzeba and General Kleberg took against the aggressor. The retreating „Poznań” and „Pomorze” Armies inflicted losses on the Germans during the Battle of the Bzura (September 9-22, 1939). This was the largest battle of the September Campaign, in which Polish forces, despite being outflanked, put up a valiant resistance and inflicted surprisingly high losses on the German 8th Army, although they ultimately succumbed to the enemy’s superiority. I could tell you what the defense of the capital looked like, why the allies didn’t relieve the front, and how the Polish struggle changed after October 5th. Underground units were formed to fight the occupiers. We could have won, but God decided otherwise.
The problem I notice is deeper now. Nowadays people know the price od everything and the value of nothing. Alter my mother’s death I tried to buty the pain, but the grave was inside me. I loved so deeply I lost myself, and when I finally looked back- there was no one left to find.
Luckily time has healed me.
I gave forgiveness like a prayer, but none was left for me. So I carried it – a kindness without a home, a mercy with nowhere to sleep… I forgave everyone but no one stayed to forgive me. And so I carried a forgiveness that had nowhere to rest. I reached for the Bible. In the heart of the Holy Land, the Sea of Galilee whispers stories of faith, Hope and ancient journeys. Israel Eternal Capital Jerusalem, where Heaven Meets Earth: The Kingdom of God in Jerusalem, the sacred fabric of faith, history, and divine promises.
Dearest. Whether you’re above the clouds or at sea level, you can also explore the Canary Islands on foot.
In the most difficult moments, we need not advice or solutions, but simple human warmth – a quiet presence and a gentle touch. The true wealth of man is the good he does in the world. I have written down my life for you, especially my journeys. There are stories that should never be forgotten, which is why I created this story. A dozen or so years ago I was in Norway and met a man who worked on the North Sea. Norway is building Offshore Energy Hubs – floating platforms that replace gas turbines on oil rigs with wind energy, store excess hydrogen, and reduce CO₂ emissions at sea by up to 50 percent.
What beautiful landscapes the Internet brings to our homes. From the worlds largest cięty to a small village, this is the story of ancient Babilon. Another time this breathtaking landscapes stretch as far as the eye can see. Take a moment to appreciate the beautiful sight. I have before me a fantastic close-up photo of one of the Caryatids from behind, towering over Athens like a timeless guardian in the Erectheum on the Acropolis, also overlooking the neighboring Lycabetus Hill.
There will always be trials and tribulations in life, God will carry you through every storm in your life. And give you strenght to make it, even when you feel like you can’t. Let others lead small lives, but not you. Let others argue over small things, but not you. Let others cry over small hurts, but not you. Let others leave their future i someone else’s hands but not you.
Beloved. Today we don’t have time, tomorrow we won’t have the strength, the day after tomorrow we won’t be there, don’t put anything off, live here and now. I am with you, I want to remember and watch over you. Give your heart to God, consciously, of your own initiative, and of your own free will. It belongs to Him. These small gestures help us stay afloat when life seems overwhelming. O, Lord, Your silent support speaks louder than words. It’s love that restores my faith in myself, even in the darkest moments. When I’m lost in the dark, will you stay by my side? Not as a hero, but as a friend. Holding my hand, reminding me that the dawn is near.
In this technological era we look even further. Einstein-Rozen bridges—they argued that space-time can be curved so that the path from one point in space to another is shortened. But negative matter would have to exist to balance the confusion introduced in space-time. Is that Worm whole possibile to imagine? Terraforming Mars by nuking it, subjecting it to a nuclear attack, could occur? Do the nitrogen ice flows on Pluto attest to the geologic vitality of this dwarf planet?
Political and religious views are almost always held passionately. Real love is rare. Because it’s tested – by distance, by miscommunication, by timing, by life. Yet it’s two souls still choose each other, again and again, despite the chaos – that not just love. That’s unbreakable.
In those days all the more so and with greater trust do I offer my prayer to God.
God of eternal power,
I demand Your help;
May you hasten to my rescue,
Do not deliver me into the hands of the wicked!
Confuse their counsels,
Discover their falsehood and betrayal;
Let them be ashamed, let them flee back,
Who seek my innocent soul.
And virtuous men,
Just men,
Let them rejoice, let them do Your most holy
Honesty to Your name. Lord, on every side
I am afflicted;
But do not let me be utterly destroyed,
And do not delay, O my eternal defender!
Everything in this world is temporary; life changes, people come and go.
And seasons never last. So, in every moment you go through, remember that your current situation is not your final destination. Always think well and treat people well, and your life will be easier. If you agree with this, give me a like.
Stanisław Barszczak, Bóg mnie ominie i życiu nie podołam.
W 1745 roku w Como urodził się chłopiec, który nie mówił do czwartego roku życia.
Jego rodzice obawiali się, że nigdy nie będzie się uczył, że nigdy nie będzie „zdolny do szkoły”.
Ale to dziecko miało dar: cichą, cierpliwą i upartą inteligencję. Nazywał się Alessandro Volta.
Jako chłopiec spędzał godziny obserwując niebo, gwiazdy i zjawiska naturalne. W wieku 18 lat postanowił, że jego drogą życiową będzie nauka.
Przyjaciele żartowali z niego: „Nigdy nie zostaniesz naukowcem, jesteś za powolny”. Odpowiedział uśmiechem. Jego powolność była jego siłą: pozwalała mu widzieć tam, gdzie inni nie mogli. W 1775 roku zbudował małe urządzenie zdolne do gromadzenia elektryczności: wieczny elektrofor. To był dopiero początek. Kilka lat później jego imię zaczęło krążyć po całej Europie. W 1799 roku Volta ułożył w stosy krążki cynku i miedzi, rozdzielone szmatkami nasączonymi słoną wodą. Tak narodziła się bateria, pierwszy w historii generator prądu stałego. Po raz pierwszy człowiek miał stabilne źródło elektryczności: koniec z przypadkowymi wyładowaniami, koniec z improwizowanymi eksperymentami, a stała, kontrolowana energia. Wiadomość rozeszła się po całym świecie. Volta jednak zawsze pozostał skromnym człowiekiem: wolał laboratorium od blasku fleszy. Kiedy zmarł w 1827 roku, cały świat wspominał go jako jednego z ojców elektryczności. Dziś jego imię żyje w urządzeniu, którego używamy na co dzień bez zastanowienia: Volcie. Alessandro Volta nauczył nas, że nawet powolność i cisza mogą zrodzić iskrę zdolną rozświetlić przyszłość.
Nasza wizja dla świata to Jezus, który raz na zawsze oddał za nas życie na krzyżu, aby nas zbawić. My jednak umieramy na wiele sposobów: z miłości, z tęsknoty, z rozpaczy, zmęczeniem, z nudów i spięty strachem, będąc nowym graczem na globalnej scenie politycznej, nie mając motocykla. „Ta planetoida nigdy nie była i nie będzie tak blisko naszej planety, jak dzisiaj”, astronomowie zauważyli. Umiera się nie dlatego, by przestać żyć, lecz po to by żyć inaczej. Powracamy czasami do dzieciństwa, zatartej złotej monety, która dźwięczy czysto. Zaraz w następnym tygodniu mass media akcentują pewną sprawą, porównując ją choćby z Drzewem Joshua w Parku Narodowym w Kalifornii. To prawda, niekiedy zachowujemy się niecodziennie i od święta. Toczy się świat ludzki do przodu, wtedy pragniemy zwrócić nasze oczy ku Ziemi Świętej, z podziwem spoglądamy na historię, na Ścianę Płaczu i Wzgórze Świątynne, gdzie wiara nasza i dziedzictwo spotykają się w sercu Jerozolimy.
Czynimy to z wyostrzoną świadomością, że w tym czasie my jeszcze raz musimy udowodnić całemu światu czym jest Polska, którą każdy jeszcze raz ma uczyć się nieustannie kochać na nowo. Potem szczęśliwie realizujemy długo nic, wreszcie przychodzi Wiersz Ostatni: „Tyś mnie kochała, ale nie tak, jak kochać trzeba, i szliśmy razem, ale nie w takt – przebacz. Ja jeszcze długo… Rok albo dwa. Potem zapomnę.Teraz, gdy boli, teraz, gdy trwa, dzwonię podzwonne. A tobie, miła, na co ten dzwon brzmiący z oddali? Miłość niewiel, błahy jej zgon, i idziesz dalej. Cóż mam od życia? – troskę i pieśń (ciebie już nie ma). Muszę im ufać, muszę je nieść, pisać poemat. Cóż mam od życia? – chyba już wiesz, czujna i płocha? – tylko ten smutek, tylko ten wiersz, który mnie kocha. (W.Broniewski)
Jestem outsiderem z formą czystej duszy. Nie śpiewam z powodu zwycięstw – żadnego nie odniosłem, ale z powodu wspólnego słońca, powiewu wiatru, hojności wiosny. Nie dla wygranej, ale z powodu pracy jednego dnia, wykonanej najlepiej jak mogłem, żeby usiąść przy wspólnym stole, nie na podium. Kiedyś Józef Roth napisał do Stefana Zweiga: „Tymczasem musi być już dla Pana jasne, że zmierzamy ku wielkim katastrofom. Pomijając sprawy prywatne – nasza egzystencja literacka i materialna jest przecież zniszczona – wszystko to prowadzi do nowej wojny. Nie daję już ani grosza za nasze życie. Udało się dopuścić, by panowała barbaria. Niech Pan nie robi sobie złudzeń. Rządzi piekło.”
Ale zdarzają się tutaj miłe niespodzianki. Mapa Piri Reisa z 1513 roku przedstawia Antarktydę na setki lat przed jej oficjalnym odkryciem, co zapoczątkowało teorie o zaginionej starożytnej wiedzy. W tym kontekście powiedziałbym, że jestem literaturą, a nawet nią nie jestem. Wpisałem się w istnienie samego siebie, ale świat wciąż czytał jakby kogoś innego. To dlatego Lider Solidarności były prezydent Polski Lech Wałęsa, jest w tournee po USA i Kanadzie teraz. Święty dnia, św. Grzegorz Wielki, papież św. Grzegorz prawdziwie uosabiał cnoty, które się z tym wiążą – jako skuteczny reformator, pokorny sługa i cnotliwy przywódca. Urodzony w szlacheckiej rodzinie, Grzegorz wybrał prostotę życia monastycznego ponad władzę i prestiż. Niespodziewanie powołany na urząd papieski w czasie kryzysu, stał się prawdziwym pasterzem – reformując liturgię, umacniając działalność charytatywną, wykupując więźniów, troszcząc się o ubogich, wysyłając misjonarzy do odległych krajów i przyjmując tytuł „Sługi sług Bożych”. Jego mądrość w dziełach takich jak Reguła Pasterska i promowanie kultu religijnego, w tym śpiewu gregoriańskiego, nadal kieruje Kościołem do dziś. Przypomina nam, że prawdziwa wielkość nie wypływa z pychy, lecz ze służby zakorzenionej w pokorze i miłości do Boga. Święty Grzegorzu Wielki, módl się za nami, abyśmy potrafili przewodzić z współczuciem, żyć z pokorą i służyć z radością.
Patronuje mi Słońce września: Wrócę do Polski, i znów będą wrześnie, będą spadały z drzew grusze i śliwy, w niebo popatrzę i będzie boleśnie: pod słońcem września nie będę szczęśliwy. To słońce stało ponad horyzontem, błogosławiące wrogim samolotom, to słońce biło nas żelaznym frontem, dział hukiem, czołgów złowrogim łoskotem. A czołgi w bagnach wyschniętych nie grzęzły, szły armie, szybsze niźli polski piechur, bomby waliły w kolejowe węzły, płonęły miasta, rzucane w pośpiechu, szli Niemcy… Któż to niegdyś wstrzymał słońce? Czemu nie zgasło nad warszawską bitwą? Ono świeciło – okrutne, palące – w oczy żołnierza, który trwał i wytrwał. Słońce wspaniałe!… Słońce nad Warszawą, nad Westerplatte, nad Helem, nad Kutnem,
wschodzące krwawo, zachodzące krwawo, nie nasycone widokiem okrutnym! I już go odtąd nie ujrzę inaczej niż w krwi oparach, brzemienne przekleństwem, w dymach ze stosu męstwa i rozpaczy, rozpaczą krwawe i promienne męstwem. O słońce! Słońce Września! Miną lata, zdeptany będzie przez Prawo łeb węża, może we wrogu odnajdziemy brata, może sercami będziemy zwyciężać, może tak będzie… Ale słońce Września, dni naszej chwały i krwi, i cierpienia, przeklęte będzie w legendach i pieśniach, aż nowe wzrosną po nas pokolenia.” (W.Broniewski, W wojsku Polskim na wschodzie)
Fatalne dowodzenie w Polsce przyśpieszyło klęskę we wrześniu 1939 roku. Tym bardziej dziś chciałbym spacerować w Central Park, New York City albo wręcz dojść tam do morza, bo to mi wciąż wolno.
Jest piękny wieczór. Chyba już wiecie, że dużo zawdzięczam ziemskiej atmosferze, sprzyjającej człowiekowi. Kochani, inne będzie nocne niebo na Marsie, wręcz bardziej okrutne, z dalekimi galaktykami i gwiazdami, z większą ilością nieznanych punkcików na firmamencie.
Świat przechowuje głębokie lekcje przez wieki. Spotkanie prezydenta Karola Nawrockiego z prezydentem Donaldem Trumpem w pokoju owalnym Białego Domu pozostawia nas z dręczącym pytaniem: Ilu dzisiejszych przywódców potrafiłoby znieść władzę absolutną – i nie zatracić człowieczeństwa? Prawdziwa władza nie leży w panowaniu nad innymi, lecz w panowaniu nad sobą… Bo ostatecznie dziedzictwo to nie ziemia, którą podbijasz – lecz jaźń, którą podbijasz w sobie. Profesjonaliści podejmujący śmiałe ryzyko wspierają rozwój, zapewniając wizjonerskiemu przywództwu podążanie nowymi ścieżkami w dynamicznych warunkach.
____
Stanisław Barszczak, God will pass me by and I won’t be able to cope with life.
In 1745, a boy was born in Como who didn’t speak until he was four.
His parents feared he would never learn, that he would never be „able to go to school.”
But this child had a gift: a quiet, patient, and persistent intelligence. His name was Alessandro Volta.
As a boy, he spent hours observing the sky, the stars, and natural phenomena. At 18, he decided that science would be his life path.
His friends joked: „You’ll never be a scientist, you’re too slow.” He responded with a smile. His slowness was his strength: it allowed him to see where others couldn’t. In 1775, he built a small device capable of storing electricity: the eternal electrophorus. This was only the beginning. A few years later, his name began to spread throughout Europe. In 1799, Volta stacked discs of zinc and copper, separated by cloths soaked in salt water. Thus was born the battery, the first direct current generator in history. For the first time, humanity had a stable source of electricity: no more random discharges, no more improvised experiments, but instead, constant, controlled energy. The news spread around the world. Volta, however, always remained a humble man: he preferred the laboratory to the spotlight. When he died in 1827, the entire world remembered him as one of the fathers of electricity. Today, his name lives on in a device we use every day without hesitation: the Volta. Alessandro Volta taught us that even slowness and silence can create a spark capable of illuminating the future.
Our vision for the world is Jesus, who gave his life for us once and for all on the cross, to save us. Yet we die in many ways: of love, of longing, of despair, of fatigue, of boredom, and tense with fear, being a new player on the global political stage, without a motorcycle. „This asteroid has never been and never will be as close to our planet as it is today,” astronomers have observed. Dying isn’t about ceasing to live, but about living differently. Sometimes we return to childhood, to a worn gold coin that rings clear. The very next week, the media highlights a certain issue, comparing it, for example, to the Joshua Tree in California National Park. It’s true, sometimes we behave unusually and solemnly. The human world moves forward, and then we long to turn our eyes to the Holy Land, gazing with admiration at history, at the Western Wall and the Temple Mount, where our faith and heritage meet in the heart of Jerusalem. We do this with a keen awareness that at this time we must once again prove to the whole world what Poland is, which everyone must learn to love again and again. Then we happily accomplish nothing for a long time, and finally the Last Poem arrives: „You loved me, but not as one should love, and we walked together, but not in time – forgive me. I’ll still be here for a long time… A year or two. Then I’ll forget. Now that it hurts, now that it lasts, I’m ringing the death knell. And for you, my dear, what’s the purpose of this distant bell? Love is small, its death trivial, and you move on. What do I get from life? – care and song (you’re gone). I have to trust them, I have to carry them, write a poem. What do I get from life? – you probably already know, vigilant and flighty? – only this sadness, only this poem that loves me. (W. Broniewski)
I am an outsider with a form of pure soul. I don’t sing because of victories – I didn’t win any, but because of the shared sun, the breath of wind, the bounty of spring. Not for the victory, but because of one day’s work, done as best I could, to sit at a shared table, not for podium. Joseph Roth once wrote to Stefan Zweig: „Meanwhile, it must be clear to you by now that we are heading towards great catastrophes. Leaving aside private matters—our literary and material existence is, after all, destroyed—all this leads to a new war. I no longer give a penny for our lives. We have managed to allow barbarism to reign. Don’t delude yourself. Hell rules.”
But there are pleasant surprises here. The 1513 Piri Reis map shows Antarctica cencuries before its official discovery sparking theories of lost ancient knowledge. In this context, I would say, I am literature, and I am not even that. I wrote myself into existence, but the world kept reading someone else. That’s why Solidarity leader Lech Wałęsa is on tour in the US and Canada right now. The saint of the day, St. Gregory the Great, Pope St. Gregory truly embodied the virtues that come with this—as an effective reformer, a humble servant, and a virtuous leader. Born into a noble family, Gregory chose the simplicity of monastic life over power and prestige. Unexpectedly called to the papacy during a time of crisis, he became a true shepherd—reforming the liturgy, strengthening charitable work, ransoming prisoners, caring for the poor, sending missionaries to distant lands, and assuming the title „Servant of the Servants of God.” His wisdom in works such as The principles of the Pastoral Rule and the promotion of religious worship, including Gregorian chant, continue to guide the Church today. It reminds us that true greatness does not stem from pride, but from service rooted in humility and love for God. Saint Gregory the Great, pray for us, that we may lead with compassion, live with humility, and serve with joy.
The September Sun is my patron: I will return to Poland, and once again it will be September, pear and plum trees will fall from the trees, I will look at the sky and it will be painful: under the September sun, I will not be happy. That sun stood above the horizon, blessing enemy planes, that sun beat upon us with an iron front, the roar of guns, the ominous clatter of tanks. And tanks didn’t get bogged down in the dry swamps, armies advanced, faster than Polish infantrymen, bombs struck railway junctions, cities burned, thrown in haste, the Germans advanced… Who once held back the sun? Why didn’t it extinguish over the Warsaw battle? It shone—cruel, burning—in the eyes of the soldier who endured and persevered. A magnificent sun!… The sun over Warsaw, over Westerplatte, over Hel, over Kutno, rising bloodily, setting bloodily, unsatisfied with the cruel sight! And from now on I will see it only in bloody fumes, pregnant with a curse, in the smoke from the pyre of courage and despair, bloody with despair and radiant with courage. Oh sun! The sun of September! Years will pass, the serpent’s head will be trampled by the Law, perhaps we will find a brother in the enemy, perhaps we will triumph with our hearts, perhaps it will be so… But the sun of September, the days of our glory and blood and suffering, will be cursed in legends and songs, until new generations rise after us.” (W. Broniewski, In the Polish Army in the East)
The disastrous command in Poland hastened the defeat in September 1939. Even more so today, I would like to walk in Central Park, New York City, or even walk to the sea there, because that is still allowed to me.
It’s a beautiful evening. I think you already know that I owe much to Earth’s atmosphere, favorable to humanity. Dear friends, the night sky on Mars will be different, even crueler, with distant galaxies and stars, with more unknown points in the firmament.
The world preserves profound lessons for centuries. The meeting between President Karol Nawrocki and President Donald Trump in the Oval Room of the White House leaves us with a tormenting question: How many of today’s leaders could endure absolute power—and not lose their humanity? True power lies not in mastering others, but in mastering yourself… Because ultimately, legacy is not the land you conquer—but the self you conquer within yourself. Professionals who take bold risks foster growth, ensuring visionary leadership forges new paths in dynamic environments.
Stanisław Barszczak, Moje Nieskazitelne Życie
Kiedyś Tadeusz Różewicz wspominał Złote Góry. Pierwszy raz zobaczyłem góry w dwudziestym szóstym roku życia. Ja zobaczyłem góry dwanaście lat wcześniej, bo w czternastym roku życia. Był to Beskid Żywiecki. Nie śmiałem się
nie krzyczałem w ich obliczu mówiłem szeptem. Kiedy wróciłem do domu chciałem opowiedzieć matce jak wyglądają góry. Trudne to były opowieści, w nocy wszystko wygląda inaczej i góry i słowa. Matka milczała, może usnęła zmęczona. W chmurach rósł księżyc złota góra biednych ludzi. Minęły lata, na powrót zobaczyłem krajobraz górzysty w całej krasie, gdy miałem lat czterdzieści jeden, wtedy ukazały mi się na szlaku orlich gniazd, zaledwie w Olsztyńskich górkach. Nie wiadomo skąd u mnie od dziecka szalone ambicje, by sięgnąć nieba, z pewnością mam to po ojcu. Tak zawsze sobie tłumaczyłem potem moje odwiedziny – wojaże w szerokim świecie.
Spotkanie z Kościołem Katolickim zaplanowało niejako moją drogę – podróż za darmo. Wyjazdy za granicę wymagały logistycznego przygotowania. W sukurs przyszedł mi współczesny rozwój techniki. Odtąd internet sugerował loty, hotele i wiele więcej. Odkrył ukryte perełki i przekazał niezbędne wskazówki, aby przeżyć niezapomnianą przygodę; Tak się stało gdy później mogłem cieszyć się udaną wspinaczką w polskich Tatrach na ojczyste Rysy czy widokiem Alp w Chamonix-Mont-Blanc a w pielgrzymce do Lourd francuskich Pirenejów. Brèche de Roland (2804 m n.p.m.) przełęcz w Pirenejach Centralnych na granicy francusko-hiszpańskiej w formie potężnej, naturalnego pochodzenia szczerby szerokiej na 40 i głębokiej na 100 m, wytworzonej w grani skalnej wieńczącej górną część doliny Gavarnie, która jest znana dzięki rozpowszechnionej legendzie o Rolandzie i opisującej ją Pieśni o Rolandzie. Według jednej z wersji legendy zrozpaczony Roland (ocalały po klęsce w bitwie w wąwozie Rencevaux) chciał zniszczyć swój cudowny miecz Durandal, uderzając nim w skały. Niestety, miecz nie uległ zniszczeniu, za to w skalnym murze powstała ogromna szczerba – dzisiejsza Brèche de Roland.
Kościół odsłaniał przede mną wielkość Boga w dziejach, wreszcie przyszły osobiste zapędy w góry świata, wtedy mogłem rozpoznawać wielkość Boga ostatecznie w sercu i duszy każdego człowieka. Wytarzałem się także w złotej jesieni polskiego Babiego lata.
Nadeszła wiekopomna chwila ludzkiej odpowiedzi na pytanie: dlaczego więc Bóg stworzył świat? Bóg stworzył świat z mniej więcej tego samego powodu, dla którego nam trudno zachować tajemnicę! Dobre rzeczy trudno zachować. Róża jest dobra i zdradza swój sekret w zapachu. Słońce jest dobre i zdradza swój sekret w świetle i cieple. Człowiek jest dobry i zdradza sekret swojej dobroci językiem myśli. Lecz Bóg jest nieskończenie Dobry, a zatem nieskończenie Kochający. Dlaczego zatem nie mógł, wolnym impulsem swojej miłości, pozwolić miłości się wylać i powołać do istnienia nowe światy? Bóg nie mógł zachować, by tak rzec, tajemnicy swojej Miłości – a jej wypowiedzenie było stworzeniem. Miłość się wylała. Wieczność poruszyła się i rzekła do czasu: „Rozpocznij”. Wszechmoc poruszyła się i rzekła do nicości: „Bądź”. Światło poruszyło się i rzekło do ciemności: „Bądź Światłem”. Z czubków palców Boga wyrosły planety i światy, prorokował Arcybiskup Fulton Sheen.
W tych dniach sierpniowych odwiedzam Imperium Wielkich Moraw, po raz kolejny będę zdobywał Wiedeń. Naddunajska stolica Austrii to miasto pełne zabytków i miejsc związanych z kulturą. Atmosferę Wiednia tworzą dawne cesarskie rezydencje, cenne kolekcje sztuki, szeroka oferta kulturalno-artystyczna oraz liczne kawiarnie i dorożki. W mieście tworzyli słynni klasycy wiedeńscy – Joseph Haydn, Wolfgang Amadeusz Mozart i Ludwig van Beethoven. Wywodzi się stąd słynna dynastia Straussów, która przez większość XIX wieku kształtowała muzyczny świat Wiednia – w mieście urodził się Johann Strauss oraz jego synowie – Johann, Josef i Edward. W karnawale w mieście odbywają się wystawne bale i słynne koncerty noworoczne Filharmoników Wiedeńskich. Można tu odnaleźć miejsca związane z twórczością Gustava Klimta, jednego z najważniejszych austriackich malarzy i przedstawicieli wiedeńskiej secesji. Najważniejsze atrakcje Wiednia: Belweder, Pałac Schonbrunn, Stare Miasto, Wiedeńska Opera Narodowa, Hofburg, Prater, Kościół św. Karola Boromeusza, Katedra św. Szczepana.
Zyskaj gorące korzyści na lato. Jeżeli nie masz jeszcze planów na jesień skontaktuj się z nami – a nim się obejrzysz, znajdziesz się w słoweńskiej Dolinie Soczy, gdzie przeżyjesz z nami dziką, orzeźwiającą przygodę, która pozwoli Ci poczuć się jak nowo narodzony. Albowiem zaraz przyjdzie magiczna zima. Co oznacza „Sposób, w jaki kruk na mnie spadł” w wierszu Roberta Frosta pt. ‚Pył śniegu’? „Sposób w jaki kruk strącił na mnie pył śniegu z choiny dał mojemu sercu zmianę nastroju i ocalił część dnia, którego żałowałem.” Wiersz nie był zbyt krótki, ale ma istotne znaczenie. Wiersz opowiada o osobie, która straciła wszelkie nadzieje i teraz jest smutna. Spadający pył z choiny zmienił jej nastrój i uratował część dnia, którego żałowała. Negatywne rzeczy, takie jak wrona czy choina, zmieniły jej smutek w radosny. Natknął mnie myślą tętniącą życiem, żebym odtąd rozmawiał z sobą dobrze do starości.
Dziś napisałem ten tekst. Słowa płyną w tę pełną ciężaru pauzę.
Spotkanie z Kościołem Katolickim zaplanowało moją drogę – podróż za darmo. Sugeruje loty, hotele i wiele więcej. Odkryj ukryte perełki i poznaj niezbędne wskazówki, aby przeżyć niezapomnianą przygodę! Dziś podążam za moimi wspomnieniami z dzieciństwa. W dniach dawno minionego dzieciństwa, mój cichy, zamglony umysł często się zatrzymuje, a z serca wyrywają się lamenty, że już nie jestem taki szczęśliwy! Oświecony brzaskiem życia, wiosna śmiała się ze mnie wszędzie! Żaden kwiat nie zakwitł na próżno – struga była moją melodią.
Nieznany bolesnym uczuciom, pędząc nieszkodliwie, błogo i swobodnie u boku wesołych towarzyszy zabaw, mój dziecięcy maj minął. Lecz obrazy jego czystych radości stale odciskały się w moim sercu, a mrok życia łagodnieje dla mnie, myślę o nich z bólem tęsknoty.
Dlatego z radością wracam na twoje pola, cicha mała wiosko, z dala od zgiełku świata, bo w tobie spotykam ślady tego czasu, którego żaden smutek jeszcze nie zeszpecił. Każde miejsce wita mnie znów uśmiechem,
gdzie zatraciłem się w radosnej zabawie, a wciąż, słodkie jak syrenie pieśni; czysty potoku, twój szept dzwoni mi w uszach. Złote czasy, kiedy ja, niczym pszczoła, znalazłem miód w najmniejszym kwiecie! Gdzie dziecięca, bezchmurna twarz, nie była jeszcze spowita welonem melancholii. Złote czasy – w twojej pamięci często, w cichej samotności,
będę opiewał, chwile wspomnień, łzy – poświęcone twojemu wczesnemu szczęściu. Gdyby tylko wieczór moich dni mógł być łagodny i przyjazny jak poranek; och, wtedy zniósłbym milczącą skargę, jaka bywa teraz zaledwie parnym słońcem południa.
____
Stanisław Barszczak, My Immaculate Life
Tadeusz Różewicz once recalled the Golden Mountains. I saw the mountains for the first time when I was twenty-six. I saw them twelve years earlier, when I was fourteen. It was the Żywiec Beskids. I didn’t laugh, I didn’t scream in their presence, I spoke in whispers. When I returned home, I wanted to tell my mother what the mountains looked like. They were difficult stories; at night, everything looks different, both mountains and words. My mother was silent, perhaps she had fallen asleep, exhausted. The moon rose in the clouds, a golden mountain of poor people. Years passed, and I saw the mountainous landscape in all its glory again when I was forty-one. Then they appeared to me on the Trail of Eagles’ Nests, only in the Olsztyn hills. It’s unclear where I’ve had this crazy ambition to reach the sky since childhood; I certainly got it from my father. That’s how I always explained my visits to myself later – journeys in the wide world.
My encounter with the Catholic Church, in a way, planned my journey – a free trip. Traveling abroad required logistical preparation. Modern technological advancements came to my aid. From then on, the internet suggested flights, hotels, and much more. It uncovered hidden gems and provided essential tips for an unforgettable adventure. This is what happened when I later enjoyed a successful climb in the Polish Tatras to my native Rysy, a view of the Alps in Chamonix-Mont-Blanc, and during my pilgrimage to Lourdes, the French Pyrenees. The Brèche de Roland (2,804 m a.s.l.), a mountain pass in the Central Pyrenees on the French-Spanish border, is a massive, naturally occurring gap, 40 m wide and 100 m deep, formed in a rock ridge crowning the upper part of the Gavarnie Valley, which is known thanks to the widespread legend of Roland and the Song of Roland describing it. According to one version of the legend, a distraught Roland (survivor of the defeat in the Battle of Rencevaux Gorge) tried to destroy his miraculous sword, Durandal, by striking it against the rocks. Unfortunately, the sword was not destroyed, but a huge crack appeared in the rock wall – today’s Brèche de Roland.
The Church revealed to me the greatness of God in history, and finally, came my personal aspirations to the mountains of the world. Then I could recognize the greatness of God ultimately in the heart and soul of every person. I also wallowed in the golden autumn of Polish Indian summer. The momentous moment of humanity’s answer to the question had arrived: why, then, did God create the world? God created the world for much the same reason we find it hard to keep a secret! Good things are hard to keep. A rose is good and reveals its secret in its fragrance. The sun is good and reveals its secret in light and warmth. Man is good and reveals the secret of his goodness through the language of thought. But God is infinitely Good, and therefore infinitely Loving. Why, then, could he not, by the free impulse of his love, allow love to overflow and call new worlds into being? God could not, so to speak, preserve the mystery of his Love—and its utterance was creation. Love overflowed. Eternity moved and said to time, „Begin.” Omnipotence moved and said to nothingness, „Be.” Light moved and said to darkness, „Be Light.” From the tips of God’s fingers grew planets and worlds, prophesied Archbishop Fulton Sheen.
In these August days, I am visiting the Empire of Great Moravia; once again, I will conquer Vienna. The capital of Austria on the Danube is a city full of monuments and cultural sites. Vienna’s atmosphere is created by former imperial residences, valuable art collections, a wide range of cultural and artistic activities, and numerous cafés and horse-drawn carriages. The city was the birthplace of renowned Viennese classicists, including Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, and Ludwig van Beethoven. The renowned Strauss dynasty, which shaped Vienna’s musical landscape for most of the 19th century, originated here – Johann Strauss and his sons, Johann, Josef, and Edward, were born here. During Carnival, the city hosts lavish balls and the famous New Year’s concerts of the Vienna Philharmonic. Here, you can find sites associated with the work of Gustav Klimt, one of the most important Austrian painters and representatives of the Viennese Secession. Vienna’s top attractions include Belvedere Palace, Schönbrunn Palace, the Old Town, the Vienna State Opera, the Hofburg Palace, the Prater, St. Charles’ Church, and St. Stephen’s Cathedral.
Get hot summer benefits. If you don’t have any plans for autumn yet, contact us – and before you know it, you’ll be in the Slovenian Soča Valley, where you’ll experience a wild, refreshing adventure with us that will make you feel like a new person. For the magical winter is about to arrive. What does „The Way the Raven Fell on Me” mean in Robert Frost’s poem ‚A Dust of Snow’? „The way the raven fell on me a dust of snow from the pine gave my heart a change of mood and saved part of the day I regretted.” The poem wasn’t very short, but it has a significant meaning. The poem tells the story of a person who has lost all hope and now She’s sad. The falling dust from the pine tree changed her mood and saved part of the day she regretted. Negative things, like the crow or the pine tree, turned her sadness into joy. It struck me with a vibrant thought, so that from now on I would speak well to myself until I was old.
Today I wrote this text. The words flow into this heavy pause. An encounter with the Catholic Church planned my path – free travel. It suggests flights, hotels, and much more. Discover hidden gems and learn essential tips for an unforgettable adventure! Today I follow my childhood memories. In the days of my long-gone childhood, my quiet, foggy mind often pauses, and laments break from my heart that I’m no longer so happy! Enlightened by the dawn of life, spring laughed at me everywhere! Not a single flower bloomed in vain -the stream was my melody. Unknown to painful feelings, floating harmlessly, blissfully, and freely alongside cheerful playmates, my childhood May has passed. But images of its pure joys have constantly imprinted themselves on my heart, and the darkness of life softens for me; I think of them with a pang of longing.
Therefore, I return with joy to your fields, quiet little village, far from the world’s bustle, for in you I encounter traces of that time that no sadness has yet marred. Every place greets me with a smile again, where I lost myself in joyful play, and still, sweet as siren songs; pure stream, your whisper rings in my ears. Golden times when I, like a bee, found honey in the smallest flower! Where a child’s cloudless face was not yet shrouded in melancholy. Golden times – often in your memory, in quiet solitude, I will sing, moments of remembrance, tears – dedicated to your early happiness. If only the evening of my days could be as gentle and friendly as the morning; oh, then I would endure the silent complaint that is now but the sultry midday sun.
_____
Moje opowieści nie są zaledwie „moralne”, choć bardzo bym tego chciał – ale są pozytywne w swej wymowie. Nigdy się nie zmieniamy – w związku z tym powiedziałbym – jesteśmy tacy sami, jak ci, którymi byliśmy w przeszłości, którzy żyją nadal aż po wieczne czasy. W Polsce po 1980 roku żyliśmy – jak mi się wydawało – w tragicznej epoce. Ojca, wiesz, nie miałem, matka zawsze była wszystkim dla mnie. Ciężko pracując w Hucie Szkła jako sprzątaczka, prowadziła mnie z kwiatami w ręce „po robocie” do znajomych (na imieniny), a ja trzymałem się jej spódnicy zawsze. Potem chciałem do końca jej nieba przychylić, chyba jednak ze szkodą dla siebie. Brakowało mi odpowiedniej postawy. Czy to moja wina? Nie powiem nie. Nigdy nie miałem zamiłowania do wielkich spraw. Wciąż tęskniłem nie tyle za ciszą, ile za pokojem – zawsze uważałem tak. Byłem sobą, bywałem leniuszkiem. Ale już mamy 2022 rok i wojnę w Ukrainie. Cóż, wojna nijak nie zmienia mojego stosunku do źdźbła trawy…w okresach kataklizmu albo wielkiego strapienia jedyne wyjście to znaleźć jakąś ostoję, aby zachować równowagę i nie stoczyć się w przepaść. Trzymam się Kościoła Powszechnego, jestem księdzem. A tutaj w każdej chwili trzeba być gotowym do drogi i każdy pokój, w którym się wylądowało, traktować jak przystań tymczasową. Są takie tajemnicze istoty – zawsze te same – które trzymają straż na wszystkich rozstajach naszego życia i do końca naszych dni. Taka istotą pozostawała zawsze moja Mama, która wcześniej przeżyła okupację Hitlera „po służbach,” najmowała się do pracy w gospodarstwie w pobliżu Przemyśla. Okno w jej pokoju było najchętniej zamknięte, ale wspominała, że pewnej nocy słyszała jak spadały gazety, coś leciało z szafy. Czy istnieli ci sympatyczni, kojący głupcy w białych strojach przerzucający i kolportujący gazety, „i nie tylko” w erze powojennej. Raz zauważyła: nie jestem w stanie tego powiedzieć, ale znaczyło to, że ziemia nadal się kręci i że mamy przed sobą jeszcze kilka godzin wytchnienia – zrozumiałem to po latach. Po przebudzeniu w jej pokoju uświadomiła sobie, że potrzebowała piętnastu lat, by przejść na drugą stronę jezdni. Ale zaraz wezwała księdza, by jej poświęcił mieszkanie. Ten ostatni przyszedł, pobłogosławił dom, wtedy „jak ręką odjął,” już nic „nie tłukło się” w pokoju. Po śmierci Mamy (siedemnaście lat temu) zostałem sam z Jezusem. Chciałem świadectwa. Do czegóż bowiem mogłem aspirować w tym małym kraju, jakim jest Polska? Handel antykami? Praca kolportera książek? Kariera literata, gaduły i zmarzlucha? Poprzednio byłem niczym magnes zbierający wokół siebie żelazne opiłki. Tak minęły czasy seminarium i pierwsze lata gorliwego kapłaństwa. Ale wreszcie zacząłem myśleć na poważnie o sobie, to mogło być po wakacjach 1990 roku. W 1995 roku, w poszukiwaniu kąta dla spisywania pamiętnika, zakupiłem dom w miejscu, w którym wspólnie z Mamą spędziłem szczęśliwe dzieciństwo. Istnieją dwa rodzaje ludzi: ci, co piszą książki i ci, o których pisze się książki i którzy nie muszą ich czytać. Przeżywają je. W Ząbkowicach zacząłem pisać „na dobre” i kolportować moje pierwsze pisane na maszynie elaboraty po całej Archidiecezji. Tak się zaczęła historia poszukiwania tożsamości, korzeni, równowagi w świecie współczesnej moderny, składanym z fragmentów wspomnień na poły rzeczywistych, na poły zaledwie rękopisu z epoki. Element po elemencie czytelnik ów świat poznaje, odkrywa jego cząstki, które stopniowo pozwalają sobie uświadomić, jak nieznośnie tytułowy bohater czuje się w swym bycie. Misternie skonstruowana opowieść, nierzadko poetycka i wieloznaczna. Cóż jeszcze powiedzieć? Dzisiaj nie wystarczy żyć emocjami, i zanosić do domu nasze emocje, ale trzeba przynieść do domu przede wszystkim czyny dnia dzisiejszego, miłość braterską, pieścić miłość ku drugim. Co zrobiliście temu najmniejszemu, to mnieście uczynili, to Jezus mówił. Jedyna rzecz o której wiem, że jest istotna to to, że Jezus umarł (wł. Gesù è morto) i zmartwychwstał „dla mnie,” o tym pisał i mówił święty Paweł. Kto widzi mnie, widzi i Ojca mego, to są słowa Jezusa. Jeśli we mnie wierzyć będziecie, będzie czynić rzeczy większe ode mnie, powiedział On. Mamy wprowadzać emocje nasze w czyn, to jest miłość – przynieść do domu nie emocje, ale owoce naszych czynów podarowanych na rzecz bliźniego. Dzisiaj dzień naszej matki, czczonej zwłaszcza w jej cudownym obrazie na Jasnej Górze w Częstochowie, królowej Polski i Pani naszych serc, która strzeże Polskiej korony. Ja jestem tobą, kochana mamo. Małe serce, które mam, na długo przed dniem dzisiejszym podarowałem Tobie. A w tym sercu róży kwiat, Mamo, Mamo, żyj wieczne 100 lat! Przyjmij Kochana Mamusiu te oto z serca płynące życzenia: Dużo zdrowia, szczęścia i uśmiechu wiele, niech Ci się spełni każde Twoje skryte marzenie! I niech będzie pochwalony Twój Syn Jezus Chrystus w każdym majowym kwiatku.
Stanisław Barszczak, Poland, is she waiting for such love?
Dearest. If you tear this Poland apart, what will remain… ash or diamond? Only Poland is important now. My homeland, I realize that there are accounts of wrongs in the homeland, a foreign hand will not erase them. But we must go forward with the living, reach for new life. The Republic of Poland is a secular state, neutral in matters of religion and beliefs. The state and state organizational units do not subsidize or subsidize churches and other religious associations. Exceptions to this principle are regulated by acts or regulations issued on their basis. Among the 15 Churches and religious associations whose relations with the state are regulated by law, the most well-known are: the Catholic Church, the Greek Catholic Church, the Orthodox Church, the Evangelical-Augsburg Church, the Jewish religious community, the Muslim association, the Pentecostal Church. More than 7 percent of the population does not belong to any religion. And I often bathe in the quiet affairs of this era, where I try to grow into everyday tasks. I personally became interested in the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints. As you know, being suspicious of everyone is tiring, you have to trust someone, because you need someone to relax with. I wouldn’t want to cover up everyone’s sun. Poland, my homeland, is she waiting for such love? A country with a thousand-year history and known throughout the world for its culture of tolerance.
We have to want democracy and we have to be able to take risks. It doesn’t matter that in the end, the only thing that matters is being true to your own path. In our era it is important that Europe now has to play a leading role, because as the Christians unfortunately we cannot be relied on for everything at the moment. We must consistently support the Ukrainians, until the very end. And we cannot succumb to various Russian propaganda temptations. We have to act in a world where Christians themselves have no idea what the interests of their own country are. President D. Trump understands Americans, his people, to some extent, but he completely lacks the concept of state sovereignty. For every Pole, the concept of a state is important, at least sensible. We are now dealing with people for whom dominant in human civilization American statehood has no significance. They act in such a way that it is beneficial for themselves, for their families, for their friends, for some companies. However, there is no action by Trump that indicates that he thinks in terms of raison d’état. Without this, he does not understand why Ukrainians are fighting. He does not understand why it is better for Ukrainians to have a Ukrainian state than a Russian one. Putin’s power is that he can always change the theater of influence. From Ukraine to Syria, from Syria back to Ukraine. But he won’t change the theater until he has to. He has to be forced to do so. If there are one, two, three more degrees of pressure from the Europeans, I expect Russia will not be able to fight this war. So let us try to look at the war between Ukraine and Russia not as the unknown and forgotten years of our neighbor, but as a struggle for the sovereignty of the homeland of tomorrow’s human globe.
Poland, is she waiting for such love?
My homeland, are you that hot starry night that brings memories. the scent of love and our bodies, in kisses and dreams. now I wander idly in thoughts, so distant, but so full of you. because our hearts are best seen when the smiling moon wanders the sky. I search but I don’t find you on my planet of small life. but you will be an always present, unforgettable handful of immense happiness. now I can only write about how I could immerse myself in distant memories. I met you when I wasn’t looking for any love in my life and I lost you when I loved you the most. Don’t regret the lost days, after all you had the whole world in your hands. Now open wide the door to the love you’ve been waiting for for years. take it like a precious gift, treat it like destiny. you’ve walked so many paths, hug it in your arms, let it come to you. show how much you care about it, what your heart feels. don’t make it wait too long, because every day is more happiness. I dedicate this written verdict to you as a symbol of our love and longing like the ocean.
____
Stanisław Barszczak, Polska, czyż czeka na taką miłość?
Najdrożsi. Jeśli rozedrzecie tę Polskę, co pozostanie… popiół czy diament? Teraz liczy się tylko Polska. Ojczyzno moja, zdaję sobie sprawę, że w niej są rachunki krzywd, obca ręka ich nie zmaże. Ale musimy iść naprzód z żywymi, sięgać po nowe życie. Rzeczpospolita Polska jest państwem świeckim, neutralnym w sprawach religii i przekonań. Państwo i państwowe jednostki organizacyjne nie dotują ani nie subsydiują kościołów i innych związków wyznaniowych. Wyjątki od tej zasady regulują ustawy lub rozporządzenia wydane na ich podstawie. Spośród 15 kościołów i związków wyznaniowych, których stosunki z państwem są regulowane przez prawo, najbardziej znane to: Kościół katolicki, Kościół greckokatolicki, Kościół prawosławny, Kościół ewangelicko-augsburski, żydowska wspólnota wyznaniowa, związek muzułmański, Kościół zielonoświątkowy. Ponad 7 proc. ludności nie należy do żadnej religii. I często kąpię się w cichych sprawach tej epoki, gdzie staram się wrastać w codzienne zadania. Osobiście zainteresowałem się Kościołem Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich. Jak wiadomo, podejrzliwość wobec wszystkich jest męcząca, trzeba komuś zaufać, bo potrzebujesz kogoś, z kim możesz się zrelaksować. Nie chciałbym zasłaniać słońca wszystkim.
Polska, moja ojczyzna, czyż czeka na taką miłość? Kraj o tysiącletniej historii i znany na całym świecie ze swojej kultury tolerancji.
Musimy chcieć demokracji i musimy umieć podejmować ryzyko. Nieważne, że na końcu liczy się tylko wierność własnej drodze. W naszej epoce ważne jest, aby Europa odgrywała teraz wiodącą rolę, ponieważ jako chrześcijanie niestety nie możemy być w tej chwili we wszystkim pewni. Musimy konsekwentnie wspierać Ukraińców, do samego końca. I nie możemy ulegać różnym pokusom rosyjskiej propagandy. Musimy działać w świecie, w którym sami chrześcijanie nie mają pojęcia, jakie są interesy ich własnego kraju. Prezydent D. Trump rozumie Amerykanów, swój naród, do pewnego stopnia, ale zupełnie nie rozumie pojęcia suwerenności państwowej. Dla każdego Polaka pojęcie państwa jest ważne, przynajmniej sensowne. Mamy teraz do czynienia z ludźmi, dla których dominująca w ludzkiej cywilizacji amerykańska państwowość nie ma żadnego znaczenia. Postępują w taki sposób, że jest to korzystne dla nich samych, dla ich rodzin, dla ich przyjaciół, dla niektórych firm. Jednak nie ma żadnego działania Trumpa, które wskazywałoby, że myśli w kategoriach racji stanu. Bez tego nie rozumie, dlaczego Ukraińcy walczą. Nie rozumie, dlaczego dla Ukraińców lepiej jest mieć państwo ukraińskie niż rosyjskie. Siła Putina polega na tym, że zawsze może zmienić teatr wpływów. Z Ukrainy do Syrii, z Syrii z powrotem na Ukrainę. Ale nie zmieni teatru, dopóki nie będzie musiał. Musi zostać do tego zmuszony. Jeśli będzie jeden, dwa, trzy stopnie nacisku ze strony Europejczyków, spodziewam się, że Rosja nie będzie w stanie stoczyć tej wojny. Spróbujmy więc spojrzeć na wojnę między Ukrainą a Rosją nie jako na nieznane i zapomniane lata naszego sąsiada, ale jako na walkę o suwerenność ojczyzny jutrzejszego ludzkiego globu.
Polsko, moja ojczyzno, czy jesteś tą gorącą, gwiaździstą nocą, która przywołuje wspomnienia. zapach miłości i naszych ciał, w pocałunkach i marzeniach. teraz błądzę bezczynnie myślami, tak odległymi, ale tak pełnymi ciebie. ponieważ nasze serca najlepiej widać, gdy uśmiechnięty księżyc wędruje po niebie. szukam, ale nie znajduję cię na mojej planecie małego życia. ale będziesz zawsze obecną, niezapomnianą garstką ogromnego szczęścia. teraz mogę pisać tylko o tym, jak mogłam zanurzyć się w odległych wspomnieniach. Spotkałam cię, gdy nie szukałam żadnej miłości w swoim życiu i straciłam cię, gdy kochałam cię najbardziej. Nie żałuj straconych dni, przecież miałaś cały świat w swoich rękach. Teraz otwórz szeroko drzwi do miłości, na którą czekałaś latami. weź ją jak cenny dar, traktuj jak przeznaczenie. przebyłaś tyle ścieżek, przytul w ramionach, pozwól temu przyjść do ciebie. pokaż jak bardzo ci na tym zależy, co czuje twoje serce. nie każ mu czekać zbyt długo, bo każdy dzień to więcej szczęścia. Dedykuję ci ten pisemny werdykt jako symbol naszej miłości i tęsknoty jak ocean.
Wieczorne zamyślenia 