Wieczorne zamyślenia

2a domenica di Avvento, anno C

Riferimenti biblici: Libro di Baruc: 5. 1-9: „Dio guiderà Israele con gioia, alla luce della sua gloria, dando loro come scorta la sua misericordia e la sua giustizia”. Salmo 125: “Se ne va, se ne va piangendo. Verrà, verrà a cantare. San Paolo ai Filippesi: „Il vostro amore vi faccia avanzare sempre più nella vera conoscenza e nella perfetta chiaroveggenza”. Vangelo secondo S. Luca: 3. 1-6: «Ogni uomo vedrà la salvezza di Dio».

Introduzione
Qualcuno potrebbe chiedersi se le letture della seconda domenica di Avvento abbiano qualche legame con i dolci preparativi natalizi preparati da un cittadino del mondo. Si tratta di Gerusalemme, la steppa-deserto incolta, anche della cattività, infine dei Filippesi, che l’apostolo Paolo amava teneramente, e infine di Giovanni che invita al battesimo di conversione. Avresti potuto nascere nella chiesa, battezzarti nella chiesa, servire nella chiesa, sposarti nella chiesa, morire nella chiesa e finire comunque all’inferno perché eri solo nella chiesa e non in Cristo. Devi rinascere, prendere la croce e seguire Gesù. Molti conoscono la religione ma non hanno alcuna relazione con il Dio vivente. Natale e noi. Ma pensaci al contrario. Accogliamo queste letture così come la Chiesa ce le offre. Cosa ci rivelano sul significato veramente cristiano del Natale? Sul significato specifico del Natale che vivremo nel presente, quello che Dio ci dona. Possiamo notare tre reazioni, tre orientamenti, a seconda che teniamo conto del tempo di Cristo, dei suoi contemporanei o delle realtà del suo tempo.

È venuto. Tornerà.

All’inizio del suo Vangelo, S. Luca testimonia di aver compiuto un’indagine approfondita «sui fatti accaduti in mezzo a noi». Ci racconta più o meno la nascita di Gesù: ai tempi del re Erode, in occasione del primo censimento ordinato dall’imperatore Augusto e applicato a questa regione. Quando si tratta della vera inaugurazione del Vangelo, che è l’annuncio di Giovanni Battista, le indicazioni sono molto più precise. Notiamo di sfuggita che S. Marco inizia il suo Vangelo senza ulteriori introduzioni con la predicazione di S. Giovanni Battista. Data specifica. Epoca. Siamo nel quindicesimo anno del regno dell’imperatore Tiberio. A seconda del metodo di conteggio, la data può oscillare tra il 27 e il 29. Prendendo per oro colato la menzione dei trent’anni di Gesù, anche se chiaramente approssimativa, contenuta in S. Luca 3,23, la tradizione si concluderà con l’inizio dell’era cristiana. Gesù infatti nacque qualche anno prima, perché nel 4 a.C. morì Erode il Grande, il sinistro artefice della strage degli innocenti. J.C. Ciò che conta è che il tempo, l’epoca, è inscritto nella vita del Figlio dell’Uomo, e questa vita è inscritta nel tempo. Viene dalla Galilea; non viene da nessuna parte. Suoi contemporanei furono Pilato, Tiberio, Caifa; non è senza tempo. Appartiene veramente all’epoca che segna la sua vita e il suo messaggio, e allo stesso tempo questo messaggio trascende la sua epoca. Anche noi dobbiamo vivere con fede i tempi in cui viviamo, in cui Dio ci ha posto. Il Cristo di cui dobbiamo essere testimoni non è né un essere virtuale costruito dall’immaginazione, né un essere senza tempo, né un essere del passato. E questo ci chiede di testimoniarlo ai nostri fratelli e sorelle, inseriti nel tempo in cui vivono. Gesù pose fine per sempre alla successione di imperi crudeli. Ha capovolto i valori. E propone un’opera speciale, veramente sacerdotale, nel cammino della fede: un invito a porsi delle domande. Al termine della sua vita terrena, il Signore resterà in silenzio perché attende che ognuno esprima la propria opinione e scelga la migliore possibile…

La gente dei tempi di Gesù.
I nomi menzionati non sono agli occhi di Santo. Le interpretazioni di Luca sono infondate perché collocano Gesù in un mondo vivente in cui le persone agiscono, interferiscono e designano le aree in cui si svolgono gli eventi. Ponzio Pilato, funzionario romano che sostituì l’immediato successore di Erode il Grande, considerato indesiderabile da Roma. Di conseguenza sarà indesiderato e verrà trasferito per la sua irresponsabilità pochi anni dopo la morte e risurrezione di Gesù. Erode, tetrarca. È il figlio di Erode il Grande e ha ricevuto solo una piccola somma da Roma parte del territorio governato da suo padre. Sposerà la moglie di suo fratello Filippo, imprigionerà e condannerà a morte Giovanni Battista. Durante il processo, Gesù gli apparirà davanti. È debole e quindi solo un giocattolo nelle mani della Roma. Filippo. Un altro figlio di Erode il Grande. I suoi territori, citati da S. Luca, si estendono a nord del Mar di Tiberiade. Queste sono terre pagane. Per Santo Per Luca questo segno lo convince che il destino universale del Vangelo è indicato fin dall’inizio. Ciò è confermato dalla menzione di Abilene al di là di Damasco e dal ricordo di S. Luca: „Ogni uomo vedrà la salvezza di Dio”. (Luca 3:6) Anna e Caifa. Caifa è solo in carica. Ma suo suocero Anna conserva un’influenza che sarà messa alla prova durante il processo di Gesù. Cristo si è posto, per volontà del Padre suo, tra gli uomini, non tutti da lui scelti. Ma ciascuno di essi, a modo suo e secondo il proprio comportamento, è portatore del cammino di salvezza che Cristo ha intrapreso per noi e per la gloria del Padre suo. Anche noi, che vorremmo costruire il nostro ambiente, l’entourage dei nostri sogni… „Il Signore ti benedica e ti custodisca. Il Signore faccia risplendere su di te il suo volto e ti dia la sua grazia. Volga il suo volto verso di te e ti dia la pace”. La luce non è negli occhi, ma gli occhi vedono attraverso di essa; il cibo non è nello stomaco, ma attraverso il cibo vive il corpo; il suono non è nell’orecchio, ma attraverso l’armonia l’orecchio sente. Nell’ordine spirituale è la stessa cosa: ciò che l’aria è per i polmoni, la preghiera è per l’anima. Come ha detto nostro Signore: “Senza di me non potete fare nulla”. Non intendeva dire che non potremmo fare nulla nell’ordine naturale senza di Lui, ma intendeva dire che non potremmo fare nulla nell’ordine spirituale senza la Sua grazia. „Non mentite gli uni agli altri, poiché avete spogliato l’uomo vecchio e i suoi discepoli e avete rivestito l’uomo nuovo, che si rinnova nella conoscenza, a immagine di colui che lo ha creato” (Colossesi 3:9-10). ) Come Stanislaw Barszczak, sono un perfezionista. La questione è se sbaglio, per la verità o no. Sto resistendo e mi sto liberando degli errori di oggi? Avete problemi con questo e quello… Presidete eletto Donald Trump chiude il discorso, entrando recentemente nella Basilica di Notre Dame a Parigi, rinnovata dopo cinque anni di restauro. Come prete Stanisław è un uomo diverso, molto inglese, credo in Dio da bambino, posso essere molto ingenuo. Ascoltare. Notte d’inverno. Il mondo dorme in solenne concentrazione. La neve è cosparsa di sottile polvere argentata. Ascoltiamo in silenzio e in silenzio i canti mistici della nostra anima. Una lunga notte invernale giace sui scintillanti tappeti bianchi dei campi. La notte ci sussurra parole segrete che abbiamo un cuore comune. Preghiamo… Silenzio solenne, come una folla in preghiera in una chiesa… Una pura sinfonia del mio amore Sogni attraverso i campi in lontananza. Benedetto sono io, perché mi sono visto nello specchio della mia infanzia e grazie alla tenerezza della mia madre naturale. Lo specchio mi ha mostrato la migliore creazione di Dio. Nel frattempo, sono ancora in questo mondo e soffro maggiormente della sofferenza di questo mondo. E ciò che mi convince che sono beato e che porto una benedizione speciale sono le grandissime tentazioni che provo. Solo se li combatterò, cosa di cui sono fermamente convinto, il mio gioioso servizio al mondo assumerà il suo significato più vero. Siamo tutti turisti, Dio è il nostro agente di viaggio che ha già definito i nostri itinerari, prenotazioni e destinazioni…

Fidati di Lui e goditi la vita.

La vita è solo un viaggio! Quindi vivi oggi! Potrebbe non esserci un domani… Il mondo e il tempo. La Bibbia è vera. La Bibbia afferma di avere risposte che non possiamo trovare da nessun’altra parte, ma come possiamo sapere se questo è vero? Scopri cinque prove della sua importanza e rilevanza per le nostre vite oggi. In primo luogo, le scoperte archeologiche, in secondo luogo, i Rotoli del Mar Morto, in terzo luogo, la Bibbia è la documentazione della storia, in quarto luogo – Profezia avverata, quinto – Coerenza interna. Il libro più importante del mondo, la Bibbia: LA PAROLA DI DIO. Ma torniamo ai tempi di Gesù. L’elenco dei nomi nella Bibbia non è quindi solo un prezioso schizzo biografico per gli storici. Ciò ha un grande valore simbolico: il Vangelo è parte di una regione politicamente divisa, governata da autorità civili e religiose. Ebrei e gentili si incontrano lì, o almeno si incontrano. Gli eroi della Passione sono già lì. La venuta del Figlio di Dio tra gli uomini in Gesù Cristo avviene in un momento specifico e in un tempo specifico. Attraverso l’Incarnazione, il tempo, la storia e gli eventi entrano nella vita di Dio nello stesso momento in cui Dio entra nel tempo, nella storia e negli eventi. Il volto di Dio tra gli uomini non è un’irrealtà universale, qualcosa di irreale. È universale perché presuppone questo tempo, questa storia e questi eventi attraverso i quali si realizza la sua gratitudine. La libertà di Pilato, Caifa ed Erode rimane intatta, ma diventa volontà di Dio, ma loro non lo sanno. Ciò che ci viene richiesto è „l’avanzamento nella vera conoscenza e nella perfetta chiaroveggenza”. Cosa definisce il testo greco: “percezione e discernimento delle questioni”. (Filippesi 1,9) Preparandosi alla sua missione pubblica, Gesù si recò nel deserto. Voleva salvarci dalla tristezza del mondo. C’è una forma di tristezza che deriva dal sapere troppo, dal vedere il mondo così com’è. È triste capire che la vita non è una grande avventura ma una serie di piccoli momenti insignificanti, che l’amore non è una favola ma un’emozione fragile e fugace, che la felicità non è uno stato permanente ma un barlume raro e fugace di qualcosa che non potrà mai essere sostenuto. E in questa comprensione c’è una profonda solitudine, la sensazione di essere tagliati fuori dal mondo, dagli altri, da te stesso. „Non di solo pane vive l’uomo.” C’è una pedagogia della preghiera che posso seguire. L’ostacolo principale in questo cammino di conversione è l’affermazione di sé, una sorta di sordità spirituale che mi fa sentire solo ciò che mi afferma e mi conferma. La conversione richiede l’autotrascendenza. Pertanto, la sfida fondamentale per i convertiti è riconoscere l’ideale e subordinare ad esso le proprie relazioni e scelte in modo tale che corrispondano a questo ideale e aiutino ad avvicinarsi ad esso. „Synodos” significa letteralmente cammino comune. Il solo essere in cammino non è un valore, bisogna sapere dove stiamo andando. Per i cristiani la parola „cammino” ha un significato speciale perché i primi cristiani usavano questa parola per descrivere la Chiesa .Sono rafforzato nella mia determinazione a seguire con tutto il cuore la via di Cristo? Se sì, la perseguirò attraverso un coinvolgimento più pieno nella mia parrocchia o comunità. La nostra via è riconoscibilmente diversa da quella del mondo? I termini di Cristo? camminando come camminò Lui, prendendo la propria croce?». Camminiamo nella gioia, alla luce della sua gloria. Colui che è venuto, ignorato dai potenti del suo tempo, rimane “la pienezza della gloria di Dio”. (Filippesi 1:11) Tornerà nella gloria. Dipende da noi , nella vigile attesa, se cresceremo grazie al nostro amore „Niente può separarci dall’amore di Cristo…” (San Paolo) Dai nostri pagina, ricordando questo ritorno alla gloria, san Luca, come san Matteo e san Marco, cita chiaramente le parole del profeta Isaia. Questa non è una parola qualunque, consola il mio popolo (Isaia 40,1). Pertanto, la citazione citata da Giovanni Battista dovrebbe essere collocata nel contesto appropriato esiliato dopo la presa di Gerusalemme da parte di Nabucodonosor nel 587 a.C., ritornerà nella sua terra. E sarà un miracolo di Dio cantato dal Salmo 125. Il popolo è libero dall’esilio e dalla dispersione. Dio è così vincolato dalla Sua indefettibile alleanza con il Suo Popolo che la risurrezione del Popolo è come il ritorno di Dio. Nel restaurare la dignità del suo popolo, Dio stesso si annuncia e si rivela: «Il riso è uscito dalle nostre bocche. Abbiamo urlato di gioia. E si diceva tra le altre nazioni (Gentili): Quali cose meravigliose sta facendo il Signore per loro! Ma per questo ritorno di Dio la strada deve essere spianata; le parti dell’avvolgimento devono essere riparate. L’appello alla conversione è chiaro. Giovanni Battista ne parla. La prima lettura, tratta dal Libro di Baruc, si riferisce alle stesse immagini diversi secoli dopo l’autore del Salmo 125. In un nuovo clima di persecuzione, testimonia la stessa speranza. La pace e la gioia sono associate alla giustizia, cioè alla santità, all’adattamento della nostra vita all’amore e alla volontà di Dio. Porteremo la pace e la gioia ai nostri fratelli solo vivendo con loro e per loro questa giustizia, questo adattamento della nostra vita all’amore e alla volontà di Dio, che è la vera “intelligenza del cuore”. Ascolta un po’: vorrei parlarti di Valentino. Ti sei rivestita di brocche di biancospino! Sola, ai piedi provati dalle more. Indossi la pelle dei tuoi piedini; indossi le scarpe che ti ha fatto tua madre, da quel giorno non sei mai cambiata, e non ti è costata un soldo: ma il vestito che ti ho fatto ti costa… Qualcuno, da qualche parte, prende fiato, On il fragile limite della vita e della morte. E anche se ci godiamo l’un l’altro, le nostre strade non si sono mai incrociate, ma siamo legati da questi momenti – ritrovati e perduti…

Fine
Mettere tutto in gioco è bene, ma basare tutto sull’armonia è meglio. Ciò che sto dicendo qui non è una Bibbia condannata. Perché tutto ciò che ho menzionato si trova nella Bibbia. Il potere di trovare la bellezza nelle cose più umili rende una casa felice e una vita amata. Il tempo è gratuito, ma anche inestimabile. Non puoi possederlo, ma puoi usarlo. Non puoi riscattarlo, ma puoi ritirarlo. Una volta che lo hai perso, non puoi riaverlo indietro. Pertanto incoraggio ogni soluzione politica e non militare di qualsiasi guerra, e le iniziative internazionali in materia. Si teme una nuova ondata di immigrati. Lascia che la mia protesta si rivolga contro la violenza. Salva le parole di vita di questa domenica. Spero che ci incontreremo presto. So che hai ragione che vuoi proteggere la tua famiglia e il tuo prossimo. Ma prima, confidiamo in tutto in Gesù, che viene a noi in ogni buona decisione e quando compiamo grandi opere di Dio. Dobbiamo vedere cose belle in noi stessi e negli altri. Gesù viene per costruire sulla roccia una comunità di amore. Crediamo nell’amore di Dio. A questo proposito, dobbiamo usare non tanto l’esercito del diavolo quanto l’esercito di Gesù nostro Signore. E chi custodisce il bene in sé e negli altri sarà grato. Per ogni giorno e per tutto ciò che gli accade. Il Signore ci sostenga nel nostro proposito di vedere sempre cose così belle. Quindi l’orizzonte non si limita al Natale; questo è già l’orizzonte della Pasqua: la gioia della vittoria sulla morte e dell’invio in missione. “Ogni uomo vedrà la salvezza di Dio” (Lc 3,6). “Fate discepoli tutti i popoli”. (Mt 28,19) Basta un uomo per cambiare il mondo!! Il nostro Dio, «risveglia in noi l’intelligenza del cuore che ci prepara a riceverlo ed entrare nella sua vita». Amen

____
2ème dimanche de l’Avent, année C Références bibliques : Livre de Baruch : 5. 1 à 9 : « Dieu conduira Israël avec joie, à la lumière de sa gloire, leur donnant pour escorte sa miséricorde et sa justice. Psaume 125 : « Il s’en va, il s’en va en pleurant. Il viendra, il viendra chanter. Saint Paul aux Philippiens : „Que votre amour vous fasse avancer toujours plus dans la vraie connaissance et la parfaite clairvoyance.” Évangile selon St. Luc : 3. 1 à 6 : « Chacun verra le salut de Dieu. Introduction Certains se demanderont peut-être si les lectures du deuxième dimanche de l’Avent ont un lien avec les doux préparatifs de Noël préparés par un citoyen du monde. Il s’agit de Jérusalem, de la steppe-désert inculte, aussi de la captivité, enfin des Philippiens, que l’apôtre Paul aimait tendrement, et enfin de Jean appelant au baptême de conversion. Vous auriez pu naître dans l’église, être baptisé dans l’église, servir dans l’église, vous marier dans l’église, mourir dans l’église et finir quand même en enfer parce que vous étiez seulement dans l’église et non en Christ. Il faut naître de nouveau, prendre la croix et suivre Jésus. Beaucoup connaissent la religion mais n’ont aucune relation avec le Dieu vivant. Noël et nous. Mais pensez-y à l’envers. Acceptons ces lectures telles que l’Église nous les donne. Que nous révèlent-ils sur la signification véritablement chrétienne de Noël ? Sur le sens spécifique de Noël que nous vivrons au présent, celui que Dieu nous donne. On peut remarquer trois réactions, trois orientations, selon que l’on prend en compte l’époque du Christ, ses contemporains ou les réalités de son temps. Il est venu. Il reviendra. Au début de son Évangile, St. Luc témoigne qu’il a mené une enquête approfondie “ concernant les événements qui se sont produits parmi nous ”. Il nous raconte plus ou moins la naissance de Jésus : au temps du roi Hérode, à l’occasion du premier recensement ordonné par l’empereur Auguste et appliqué à cette région. Lorsqu’il s’agit de la véritable inauguration de l’Évangile, qu’est l’annonce de Jean-Baptiste, les indications sont beaucoup plus précises. Notons au passage que St. Marc commence son Évangile sans autre introduction par la prédication de St. Jean-Baptiste. Date précise. Ère. Nous sommes dans la 15ème année du règne de l’empereur Tibère. Selon la méthode de décompte, la date peut osciller entre 27 et 29. En prenant pour argent comptant la mention des trente ans de Jésus, bien que clairement approximative, contenue dans saint Paul. Luc 3.23, la tradition conclura sur le début de l’ère chrétienne. En fait, Jésus est né quelques années plus tôt, car Hérode le Grand, le sinistre auteur du massacre des innocents, est mort en 4 avant JC. J.C. Ce qui compte c’est que le temps, l’époque, soit inscrit dans la vie du Fils de l’Homme, et cette vie soit inscrite dans le temps. Il est originaire de Galilée ; il ne vient de nulle part. Ses contemporains étaient Pilate, Tibère, Caïphe ; ce n’est pas intemporel. Il appartient véritablement à l’époque qui marque sa vie et son message, et en même temps ce message transcende son époque. Nous aussi devons vivre par la foi aux temps dans lesquels nous vivons, dans lesquels Dieu nous a placés. Le Christ dont nous sommes témoins n’est ni un être virtuel construit par l’imagination, ni un être intemporel, ni un être du passé. Et cela exige que nous en rendions témoignage à nos frères et sœurs, ancrés dans l’époque dans laquelle ils vivent. Jésus a mis fin à jamais à la succession d’empires cruels. Il a bouleversé les valeurs. Et il propose un travail particulier – véritablement sacerdotal – sur le chemin de la foi : une invitation à se poser des questions. A la fin de sa vie terrestre, le Seigneur restera silencieux car il attend que chacun exprime son opinion et choisisse la meilleure possible… Peuple du temps de Jésus. Les noms évoqués ne sont pas aux yeux du Saint. Les interprétations de Luc sont sans fondement car elles placent Jésus dans un monde vivant dans lequel les gens agissent, interviennent et désignent des zones où se déroulent les événements. Ponce Pilate, un fonctionnaire romain qui remplaça le successeur immédiat d’Hérode le Grand, considéré comme indésirable par Rome. Il sera donc indésirable et sera muté pour irresponsabilité quelques années après la mort et la résurrection de Jésus. Hérode, tétrarque. Il est le fils d’Hérode le Grand et n’a reçu qu’une petite somme de Rome une partie du territoire que dirigeait son père. Il épousera la femme de son frère Philippe, emprisonnera et condamnera à mort Jean-Baptiste. Durant le procès, Jésus apparaîtra devant lui. Il est faible et n’est donc qu’un jouet entre les mains de Rome. Philippe. Un autre fils d’Hérode le Grand. Ses territoires, mentionnés par St. Luc, s’étend au nord de la mer de Tibériade. Ce sont des terres païennes. Pour Saint Pour Luc, ce signe le convainc que la destinée universelle de l’Évangile est indiquée dès le début. Ceci est confirmé par la mention d’Abilene au-delà de Damas et le rappel de St. Luc : « Tout homme verra le salut de Dieu. » (Luc 3:6) Anne et Caïphe. Caïphe est seul au pouvoir. Mais son beau-père Annas conserve une influence qui sera mise à l’épreuve lors du procès de Jésus. Le Christ s’est placé, par la volonté de son Père, parmi des gens qu’il n’a pas tous choisis. Mais chacun d’eux, à sa manière et selon son comportement, est porteur du chemin de salut que le Christ a entrepris pour nous et pour la gloire de son Père. Nous aussi, qui aimerions construire notre entourage, l’entourage de nos rêves… „Que le Seigneur vous bénisse et vous garde. Que le Seigneur fasse briller son visage sur vous et vous accorde sa grâce. Qu’il tourne son visage vers vous et vous donne la paix.” La lumière n’est pas dans l’œil, mais les yeux voient à travers ; la nourriture n’est pas dans l’estomac, mais grâce à la nourriture le corps vit ; le son n’est pas dans l’oreille, mais c’est par l’harmonie que l’oreille entend. Dans l’ordre spirituel, c’est pareil : ce que l’air est aux poumons, la prière l’est à l’âme. Comme l’a dit notre Seigneur : « Sans moi, vous ne pouvez rien faire. » Il ne voulait pas dire que nous ne pouvions rien faire dans l’ordre naturel sans Lui, mais Il voulait dire que nous ne pouvions rien faire dans l’ordre spirituel sans Sa grâce. « Ne vous mentez pas les uns aux autres, puisque vous avez dépouillé le vieil homme et ses disciples et revêtu l’homme nouveau, qui se renouvelle dans la connaissance à l’image de celui qui l’a créé. » (Colossiens 3 :9-10) ) Comme Stanislaw Barszczak, je suis un perfectionniste. Il s’agit de savoir si j’ai tort, pour la vérité ou non. Est-ce que je résiste et me débarrasse des erreurs d’aujourd’hui ? Vous avez des problèmes avec ceci et cela… Trump met fin à la discussion en entrant récemment dans la basilique Notre-Dame de Paris, rénovée après cinq ans de rénovation. En tant que prêtre, Stanisław est un homme différent, très anglais, je crois en Dieu quand j’étais enfant, je peux être très naïf. Écouter. Nuit d’hiver. Le monde dort dans une concentration solennelle. La neige est parsemée d’une fine poussière d’argent. Écoutons en silence et en silence les chants mystiques de notre âme. Une longue nuit d’hiver s’étend sur les tapis blancs brillants des champs. La nuit nous murmure des mots secrets indiquant que nous avons un cœur commun. Prions… Silence solennel, comme une foule en prière dans une église… Une pure symphonie de mon amour Rêve à travers les champs jusqu’au loin. Bienheureuse je suis, telle que je me suis vue dans le miroir de mon enfance et grâce à la tendresse de ma mère biologique. Le miroir m’a montré la meilleure création de Dieu. Pendant ce temps, je suis toujours dans ce monde et je souffre le plus des souffrances de ce monde. Et ce qui me convainc que je suis béni et que j’apporte une bénédiction particulière, ce sont les très grandes tentations que j’éprouve. Ce n’est que si je les combats, ce à quoi je crois fermement, que mon joyeux service au monde prendra son véritable sens. Nous sommes tous des touristes, Dieu est notre agent de voyages qui a déjà défini nos itinéraires, nos réservations et nos destinations… faites-lui confiance et profitez de la vie. La vie n’est qu’un voyage ! Alors vivez aujourd’hui ! Il n’y aura peut-être pas de lendemain… Le monde et le temps. La Bible est vraie. La Bible prétend avoir des réponses que nous ne pouvons trouver nulle part ailleurs, mais comment pouvons-nous savoir si cela est vrai ? Découvrez cinq preuves de son importance et de sa pertinence dans nos vies d’aujourd’hui. Premièrement, les découvertes archéologiques, deuxièmement, les manuscrits de la mer Morte, troisièmement, la Bible est le récit de l’histoire, quatrièmement, la prophétie réalisée, cinquièmement, la cohérence interne. Le livre le plus important au monde, la Bible – LA PAROLE DE DIEU. Mais revenons à l’époque de Jésus. La liste des noms dans la Bible n’est donc pas seulement une notice biographique précieuse pour les historiens. Cela a une grande valeur symbolique : l’Évangile s’inscrit dans une région politiquement divisée, gouvernée par des autorités civiles et religieuses. Juifs et Gentils s’y rencontrent, ou du moins s’y côtoient. Les héros de la Passion sont déjà là. La venue du Fils de Dieu parmi les hommes en Jésus-Christ a lieu à un moment précis et à un moment précis. Par l’Incarnation, le temps, l’histoire et les événements entrent dans la vie de Dieu au même moment où Dieu entre dans le temps, l’histoire et les événements. Le visage de Dieu parmi les hommes n’est pas une irréalité universelle, quelque chose d’irréel. Elle est universelle car elle assume cette époque, cette histoire et ces événements à travers lesquels se concrétise sa gratitude. La liberté de Pilate, Caïphe et Hérode reste intacte, mais devient la volonté de Dieu, mais ils ne le savent pas. Ce qui est exigé de nous, c’est « l’avancement dans la vraie connaissance et la parfaite clairvoyance ». Que définit le texte grec : « perception et le discernement des choses. (Philippiens 1.9) Se préparant à sa mission publique, Jésus se rendit dans le désert. Il voulait nous sauver de la tristesse du monde. Il y a une forme de tristesse qui vient du fait d’en savoir trop, de voir le monde tel qu’il est. Il est triste de comprendre que la vie n’est pas une grande aventure mais une suite de petits moments insignifiants, que l’amour n’est pas un conte de fée mais une émotion fragile et passagère, que le bonheur n’est pas un état permanent mais un aperçu rare et fugace de quelque chose. cela ne pourra jamais être soutenu. Et dans cette compréhension il y a une profonde solitude, un sentiment d’être coupé du monde, des autres, de soi-même. „L’homme ne vit pas seulement de pain.” Il existe une pédagogie de prière que je peux suivre. Le principal obstacle sur ce chemin de conversion est l’affirmation de soi, une sorte de surdité spirituelle qui me fait n’entendre que ce qui m’affirme et me confirme. La conversion nécessite le dépassement de soi. Le défi fondamental pour les convertis est donc de reconnaître l’idéal et de lui subordonner leurs propres relations et choix de manière à ce qu’ils correspondent à cet idéal et contribuent à s’en rapprocher. « Synodos » signifie littéralement un chemin commun. Le simple fait d’être en chemin n’est pas une valeur, il faut savoir où l’on va. Pour les chrétiens, le mot « chemin » a une signification particulière car les premiers chrétiens utilisaient ce mot pour décrire l’Église. . Suis-je renforcé dans ma détermination à suivre de tout mon cœur la voie du Christ ? Si oui, vais-je la poursuivre en m’impliquant davantage dans ma paroisse ou ma communauté ? Notre voie est-elle visiblement différente de celle du monde ? Les termes du Christ ? marchant comme Lui marchait, prenant Sa propre croix ? Marchons dans la joie, à la lumière de sa gloire. Celui qui est venu, ignoré par les puissants de son temps, demeure « la plénitude de la gloire de Dieu ». (Philippiens 1 : 11) Il reviendra dans la gloire. , dans l’attente vigilante, si nous grandirons grâce à notre amour „Rien ne peut nous séparer de l’amour du Christ…” (Saint Paul) Du nôtre. page, rappelant ce retour à la gloire, saint Luc, comme saint Matthieu et saint Marc, cite clairement les paroles du prophète Isaïe. Ce n’est pas n’importe quel mot, réconforte mon peuple. » Par conséquent, la citation citée par Jean-Baptiste doit être replacée dans le contexte approprié. exilé après la prise de Jérusalem par Nabuchodonosor en 587 av. J.-C., il retournera dans son pays et ce sera un miracle de Dieu que chante le Psaume 125. Le peuple est libéré de l’exil et de la dispersion. Dieu est tellement lié par son alliance infaillible avec son peuple que la résurrection du peuple est comme le retour de Dieu. En restaurant la dignité de son peuple, Dieu lui-même s’annonce et se révèle : « Des rires jaillissent de nos bouches. Nous avons crié de joie. Et on disait parmi les autres nations (les Gentils) : Quelles choses merveilleuses le Seigneur fait pour eux ! Mais pour ce retour de Dieu, la voie doit être frayée ; les pièces d’enroulement doivent être réparées. L’appel à la conversion est clair. Jean-Baptiste le mentionne. La première lecture, tirée du Livre de Baruch, fait référence aux mêmes images plusieurs siècles après l’auteur du Psaume 125. Dans une nouvelle atmosphère de persécution, elle témoigne de la même espérance. La paix et la joie sont associées à la justice, c’est-à-dire à la sainteté, à l’adaptation de notre vie à l’amour et à la volonté de Dieu. Nous n’apporterons la paix et la joie à nos frères qu’en vivant avec eux et pour eux cette justice, cette adaptation de notre vie à l’amour et à la volonté de Dieu, qui est la véritable « intelligence du cœur ». Écoutez un peu : je voudrais vous parler de Valentino. Vous êtes à nouveau habillé de cruches d’aubépine ! Seul, aux pieds éprouvés par les mûres. Vous portez la peau de vos petits pieds ; tu portes les chaussures que ta mère t’a confectionnées, depuis ce jour tu n’as jamais changé, et ça n’a pas coûté un sou : mais la robe que je t’ai confectionnée coûte de l’argent… Quelqu’un, quelque part, respire, Sur le bord fragile de la vie et de la mort. Et même si nous nous apprécions, nos chemins ne se sont jamais croisés, mais nous sommes liés par ces moments – trouvés et perdus… Fin Tout mettre en jeu c’est bien, mais tout baser sur l’harmonie c’est mieux. Ce que je dis ici n’est pas une Bible condamnée. Parce que tout ce que j’ai mentionné se trouve dans la Bible. Le pouvoir de trouver la beauté dans les choses les plus humbles rend un foyer heureux et une vie aimée. Le temps est gratuit, mais aussi inestimable. Vous ne pouvez pas le posséder, mais vous pouvez l’utiliser. Vous ne pouvez pas l’échanger, mais vous pouvez le récupérer. Une fois que vous l’avez perdu, vous ne pouvez plus le récupérer. C’est pourquoi j’encourage toute solution politique et non militaire à toute guerre, ainsi que les initiatives internationales dans ce domaine. On craint une nouvelle vague d’immigration. Que ma protestation se tourne contre la violence. Sauvez les paroles de vie de ce dimanche. J’espère que nous nous reverrons bientôt. Je sais que tu as raison que vous voulez protéger votre famille et votre voisin. Mais d’abord, confiez tout à Jésus, qui vient à nous dans toute bonne décision et lorsque nous accomplissons de grandes œuvres de Dieu. Nous devons voir de belles choses en nous-mêmes et chez les autres. Jésus vient bâtir sur le roc une communauté d’amour. Croyons à l’amour de Dieu. À cet égard, nous ne devons pas tant utiliser l’armée du diable que l’armée de Jésus notre Seigneur. Et celui qui garde les bonnes choses en lui-même et dans les autres en sera reconnaissant. Pour chaque jour et tout ce qui lui arrive. Que le Seigneur nous soutienne dans notre résolution de toujours voir d’aussi bonnes choses. L’horizon ne se limite donc pas à Noël ; c’est déjà l’horizon de Pâques : la joie de la victoire sur la mort et de l’envoi en mission. « Chacun verra le salut de Dieu » (Luc 3 :6) « Faites de toutes les nations des disciples. » (Mt 28,19) Il suffit d’un seul homme pour changer le monde !! Notre Dieu, „éveille en nous l’intelligence du cœur qui nous prépare à le recevoir et à entrer dans sa vie”. Amen.

_____

2do domingo de Adviento, año C Referencias Bíblicas: Libro de Baruc: 5. 1 al 9: „Dios guiará a Israel con alegría, a la luz de su gloria, dándoles por escolta su misericordia y su justicia”. Salmo 125: “Se va, se va llorando. Él vendrá, vendrá a cantar. San Pablo a los Filipenses: „Que vuestro amor os haga avanzar cada vez más en el verdadero conocimiento y en la perfecta clarividencia”. Evangelio según San Lucas: 3. 1 al 6: „Todo hombre verá la salvación de Dios”. Introducción Algunas personas pueden preguntarse si las lecturas del segundo domingo de Adviento tienen alguna conexión con los dulces preparativos navideños preparados por un ciudadano del mundo. Se trata de Jerusalén, la estepa-desierto inculta, también de la cautividad, finalmente de los filipenses, a quienes el apóstol Pablo amaba tiernamente, y finalmente de Juan que pide el bautismo de conversión. Pudiste haber nacido en la iglesia, bautizado en la iglesia, servido en la iglesia, casado en la iglesia, muerto en la iglesia y aún así terminar en el infierno porque solo estabas en la iglesia y no en Cristo. Hay que nacer de nuevo, tomar la cruz y seguir a Jesús. Muchos conocen la religión pero no tienen relación con el Dios vivo. Navidad y nosotros. Pero piénselo al revés. Aceptemos estas lecturas tal como nos las da la Iglesia. ¿Qué nos revelan sobre el significado verdaderamente cristiano de la Navidad? Sobre el significado específico de la Navidad que viviremos en el presente, el que Dios nos regala. Podemos notar tres reacciones, tres orientaciones, según se tenga en cuenta el tiempo de Cristo, de sus contemporáneos o las realidades de su tiempo. Él vino. Él volverá. Al comienzo de su evangelio, S. Lucas testifica que ha hecho una investigación exhaustiva “acerca de los acontecimientos que han ocurrido entre nosotros”. Nos habla más o menos del nacimiento de Jesús: en tiempos del rey Herodes, con motivo del primer censo ordenado por el emperador Augusto y aplicado a esta región. Cuando se trata de la verdadera inauguración del Evangelio, que es el anuncio de Juan Bautista, las indicaciones son mucho más precisas. Notemos de paso que St. Marcos comienza su Evangelio sin más introducción con la predicación de San. Juan el Bautista. Fecha concreta. Era. Estamos en el año 15 del reinado del emperador Tiberio. Dependiendo del método de conteo, la fecha puede oscilar entre el 27 y el 29. Tomando al pie de la letra la mención de los treinta años de Jesús, aunque claramente aproximada, contenida en San Pedro. Lucas 3,23, la tradición concluirá sobre el inicio de la era cristiana. De hecho, Jesús nació unos años antes, porque Herodes el Grande, el siniestro autor de la masacre de los inocentes, murió en el año 4 a.C. JC Lo que importa es que el tiempo, la época, está inscrito en la vida del Hijo del Hombre, y esta vida está inscrita en el tiempo. Él es de Galilea; él no es de ningún lado. Sus contemporáneos fueron Pilato, Tiberio, Caifás; no es atemporal. Él verdaderamente pertenece a la época que marca su vida y su mensaje, y al mismo tiempo este mensaje trasciende su época. También nosotros debemos vivir por la fe en los tiempos en que vivimos, en los que Dios nos ha puesto. El Cristo del que vamos a ser testigos no es un ser virtual construido por la imaginación, ni un ser atemporal, ni un ser del pasado. Y esto exige que demos testimonio de ello a nuestros hermanos y hermanas, inmersos en los tiempos en que viven. Jesús puso fin para siempre a la sucesión de imperios crueles. Puso los valores patas arriba. Y propone una obra especial, verdaderamente sacerdotal, en el camino de la fe: una invitación a plantearnos preguntas. Al final de su vida terrena, el Señor permanecerá en silencio porque está esperando que todos expresen su opinión y elijan la mejor posible… Pueblo de los tiempos de Jesús. Los nombres mencionados no están a los ojos de Saint. Las interpretaciones de Lucas carecen de fundamento porque sitúan a Jesús en un mundo vivo en el que la gente actúa, interfiere y designa áreas donde tienen lugar los acontecimientos. Poncio Pilato, funcionario romano que reemplazó al sucesor inmediato de Herodes el Grande, a quien Roma consideraba indeseable. En consecuencia, no será deseado y será trasladado por su irresponsabilidad unos años después de la muerte y resurrección de Jesús. Herodes, tetrarca. Es hijo de Herodes el Grande y recibió sólo una pequeña cantidad de Roma. parte del territorio que gobernaba su padre. Se casará con la esposa de su hermano Felipe, encarcelará y sentenciará a muerte a Juan Bautista. Durante el juicio, Jesús se presentará ante él. Es débil y, por tanto, sólo un juguete en manos de Roma. Felipe. Otro hijo de Herodes el Grande. Sus territorios, mencionados por St. Luke, se extiende hacia el norte desde el Mar de Tiberíades. Estas son tierras paganas. para santo Para Lucas, este signo le convence de que el destino universal del Evangelio está indicado desde el principio. Esto lo confirma la mención de Abilene más allá de Damasco y el recordatorio de San Pedro. Lucas: „Todo hombre verá la salvación de Dios”. (Lucas 3:6) Ana y Caifás. Caifás está solo en el cargo. Pero su suegro Anás conserva una influencia que será puesta a prueba en el juicio de Jesús. Cristo se colocó, por voluntad de su Padre, entre las personas, no todas las cuales eligió. Pero cada uno de ellos, a su manera y según su comportamiento, son portadores del camino de salvación que Cristo emprendió para nosotros y para gloria de su Padre. También nosotros, que quisiéramos construir en nuestro entorno, el séquito de nuestros sueños… „Que el Señor os bendiga y os guarde. Que el Señor haga brillar su rostro sobre vosotros y os dé su gracia. Que vuelva su rostro hacia vosotros y os dé la paz”. La luz no está en el ojo, pero los ojos ven a través de él; la comida no está en el estómago, sino que a través de la comida vive el cuerpo; el sonido no está en el oído, sino que a través de la armonía el oído oye. En el orden espiritual ocurre lo mismo: lo que es el aire para los pulmones, la oración es para el alma. Como dijo nuestro Señor: “Sin mí nada podéis hacer”. No quiso decir que no podíamos hacer nada en el orden natural sin Él, pero sí quiso decir que no podíamos hacer nada en el orden espiritual sin Su gracia. „No os mintáis unos a otros, ya que os habéis despojado del viejo hombre y de sus discípulos, y os habéis vestido del nuevo hombre, que va renovándose en conocimiento a imagen de aquel que lo creó” (Colosenses 3:9-10). ) Como Stanislaw Barszczak, soy un perfeccionista. Es una cuestión de si me equivoco, si es verdad o no. ¿Estoy resistiendo y deshaciéndome de los errores de hoy? Tienes problemas con esto y aquello… Trump termina la discusión, entrando recientemente en la Basílica de Notre Dame en París, que fue renovada después de cinco años de renovación. Como sacerdote, Stanisław es un hombre diferente, muy inglés, creo en Dios cuando era niño, puedo ser muy ingenuo. Escuchar. Noche de invierno. El mundo duerme en solemne concentración. La nieve está salpicada de un fino polvo plateado. Escuchemos en silencio y en silencio los cantos Místicos de nuestra alma. Una larga noche de invierno se extiende sobre las relucientes alfombras blancas de los campos. La noche nos susurra palabras secretas de que tenemos un corazón común. Oremos… Silencio solemne, como una multitud orando en una iglesia… Una sinfonía pura de mi amor Sueños a través de los campos en la distancia. Bendito soy, tal como me vi en el espejo de mi infancia y gracias a la ternura de mi madre biológica. El espejo me mostró la mejor creación de Dios. Mientras tanto, todavía estoy en este mundo y sufro más con el sufrimiento de este mundo. Y lo que me convence de que soy bendecido y de que traigo una bendición especial son las grandísimas tentaciones que experimento. Sólo si lucho contra ellos, lo cual creo firmemente, mi gozoso servicio al mundo adquirirá su verdadero significado. Todos somos turistas, Dios es nuestro agente de viajes que ya tiene definidos nuestros itinerarios, reservas y destinos… confía en Él y disfruta de la vida. ¡La vida es sólo un viaje! ¡Así que vive hoy! Puede que no haya un mañana… El mundo y el tiempo. La Biblia es verdad. La Biblia afirma tener respuestas que no podemos encontrar en ningún otro lugar, pero ¿cómo podemos saber si esto es cierto? Descubra cinco pruebas de su importancia y relevancia para nuestras vidas hoy. En primer lugar, los descubrimientos arqueológicos, en segundo lugar, los Rollos del Mar Muerto, en tercer lugar, la Biblia es el registro de la historia, en cuarto lugar, la profecía cumplida, en quinto lugar, la coherencia interna. El libro más importante del mundo, la Biblia: LA PALABRA DE DIOS. Pero volvamos a los tiempos de Jesús. Por lo tanto, la lista de nombres de la Biblia no es sólo un valioso bosquejo biográfico para los historiadores. Esto tiene un gran valor simbólico: el Evangelio forma parte de una región políticamente dividida, gobernada por autoridades civiles y religiosas. Allí se encuentran, o al menos se codean, judíos y gentiles. Los héroes de la Pasión ya están ahí. La venida del Hijo de Dios entre los hombres en Jesucristo se produce en un tiempo determinado y en un tiempo determinado. A través de la Encarnación, el tiempo, la historia y los acontecimientos entran en la vida de Dios al mismo tiempo que Dios entra en el tiempo, la historia y los acontecimientos. El rostro de Dios entre los hombres no es una irrealidad universal, algo irreal. Es universal porque asume este tiempo, esta historia y estos acontecimientos a través de los cuales se realiza su gratitud. La libertad de Pilato, Caifás y Herodes permanece intacta, pero se convierte en voluntad de Dios, pero ellos no lo saben. Lo que se requiere de nosotros es „avance en el conocimiento verdadero y la clarividencia perfecta”. ¿Qué define el texto griego: “percepción”? y discernimiento de los asuntos”. (Filipenses 1.9) Preparándose para su misión pública, Jesús fue al desierto. Quería salvarnos de la tristeza del mundo. Hay una forma de tristeza que surge de saber demasiado, de ver el mundo tal como es. Es triste comprender que la vida no es una gran aventura sino una serie de pequeños e insignificantes momentos, que el amor no es un cuento de hadas sino una emoción frágil y fugaz, que la felicidad no es un estado permanente sino una visión rara y fugaz de algo. eso nunca podrá sostenerse. Y en esta comprensión hay una profunda soledad, un sentimiento de estar aislado del mundo, de los demás, de uno mismo. „No sólo de pan vive el hombre.” Hay una pedagogía de la oración que puedo seguir. El principal obstáculo en este camino de conversión es la autoafirmación, una especie de sordera espiritual que me hace escuchar sólo lo que me afirma y confirma. La conversión requiere autotrascendencia. Por lo tanto, el desafío básico para los conversos es reconocer el ideal y subordinarle sus propias relaciones y elecciones de tal manera que correspondan a este ideal y ayuden a acercarse a él. „Synodos” significa literalmente un camino común. Simplemente estar en camino no es un valor, debemos saber hacia dónde vamos. Para los cristianos, la palabra „camino” tiene un significado especial porque los primeros cristianos usaban esta palabra para describir a la Iglesia. . ¿Estoy fortalecido en mi determinación de seguir con todo mi corazón? Si es así, ¿lo seguiré a través de una participación más plena en mi parroquia o comunidad? ¿Los términos de Cristo? ¿Caminando como Él caminó, tomando su propia cruz?” Caminemos con alegría, a la luz de su gloria. Aquel que vino, ignorado por los poderosos de su tiempo, sigue siendo „la plenitud de la gloria de Dios”. (Filipenses 1:11) Él regresará en gloria. Depende de nosotros. , en la espera vigilante, si creceremos gracias a nuestro amor „Nada nos podrá separar del amor de Cristo…” (San Pablo) Del nuestro. En esta página, al recordar este regreso a la gloria, San Lucas, al igual que San Mateo y San Marcos, cita claramente las palabras del profeta Isaías. Esta no es una palabra cualquiera (Isaías 40,1). Por lo tanto, la cita citada por Juan Bautista debe ubicarse en el contexto apropiado. exiliado después de la toma de Jerusalén por Nabucodonosor en el año 587 a.C., regresará a su tierra y será un milagro de Dios, canta sobre esto El pueblo es libre del exilio y la dispersión. Dios está tan atado por Su alianza inquebrantable con Su Pueblo que la resurrección del Pueblo es como el regreso de Dios. Al restaurar la dignidad de su pueblo, Dios mismo se anuncia y se revela: “De nuestra boca brota la risa. Gritamos de alegría. Y se decía entre otras naciones (gentiles): ¡Qué cosas maravillosas está haciendo el Señor con ellos! Sin embargo, para este retorno de Dios hay que despejar el camino; Es necesario reparar las piezas de bobinado. El llamado a la conversión es claro. Juan el Bautista menciona esto. La primera lectura, extraída del Libro de Baruc, remite a las mismas imágenes varios siglos después del autor del Salmo 125. En un nuevo ambiente de persecución, da testimonio de la misma esperanza. La paz y la alegría están asociadas a la justicia, es decir, a la santidad, a adaptar nuestra vida al amor y la voluntad de Dios. Sólo llevaremos paz y alegría a nuestros hermanos viviendo con ellos y para ellos esta justicia, esta adaptación de nuestra vida al amor y a la voluntad de Dios, que es la verdadera „inteligencia del corazón”. Escucha un poco: me gustaría hablarte de Valentino. ¡Estás vestido otra vez con jarras de espino! Sola, a los pies probados por las moras. Llevas la piel de tus piececitos; llevas los zapatos que te hizo tu madre, desde ese día nunca has cambiado, y no te costó ni un centavo: pero el vestido que te hice cuesta dinero… Alguien, en algún lugar, respira, En el frágil borde de la vida y la muerte. Y aunque nos disfrutamos, nuestros caminos nunca se han cruzado, pero estamos unidos por estos momentos: encontrados y perdidos… Final Ponerlo todo en juego es bueno, pero basarlo todo en la armonía es mejor. Lo que estoy diciendo aquí no es una Biblia condenada. Porque todo lo que mencioné se puede encontrar en la Biblia. El poder de encontrar belleza en las cosas más humildes hace feliz un hogar y amada una vida. El tiempo es gratis, pero también no tiene precio. No puedes poseerlo, pero puedes usarlo. No puedes canjearlo, pero puedes cobrarlo. Una vez que lo has perdido, no puedes recuperarlo. Por lo tanto, aliento toda solución política y no militar de cualquier guerra, así como las iniciativas internacionales en esta materia. Se teme una nueva ola de inmigrantes. Que mi protesta se vuelva contra la violencia. Guarda las palabras de vida de este domingo. Espero que nos encontremos pronto. sé que tienes razón que quieres proteger a tu familia y a tu prójimo. Pero primero confiar en todo a Jesús, que viene a nosotros en cada buena decisión y cuando hacemos grandes obras de Dios. Debemos ver cosas hermosas en nosotros mismos y en los demás. Jesús viene a construir sobre la roca una comunidad de amor. Creemos en el amor de Dios. En este sentido, no debemos utilizar tanto el ejército del diablo como el ejército de Jesús nuestro Señor. Y el que guarda lo bueno en sí mismo y en los demás lo agradecerá. Por cada día y todo lo que le pasa. Que el Señor nos sostenga en nuestro propósito de ver siempre cosas tan buenas. Así que el horizonte no se limita a la Navidad; Éste es ya el horizonte de la Pascua: la alegría de la victoria sobre la muerte y del envío en misión. “Todo hombre verá la salvación de Dios” (Lucas 3:6) “Haced discípulos a todas las naciones”. (Mt 28,19) ¡¡Solo hace falta un hombre para cambiar el mundo!! Dios nuestro, “despierta en nosotros la inteligencia del corazón que nos prepara para recibirlo y entrar en su vida”. Amén

______
יום ראשון שני באדוונט, שנה ג אסמכתאות מקרא: ספר ברוך: 5. 1 עד 9: „ה’ יוביל את ישראל בשמחה לאור כבודו, נותן להם למלווים את חסדו וצדקתו”. תהילים 125: „הוא הולך, הוא הולך בבכי. הוא יבוא, הוא יבוא לשיר. פאולוס הקדוש לפיליפאים: „שהאהבה שלך תגרום לך להתקדם יותר ויותר בידע אמיתי ובראיית רוח מושלמת.” הבשורה על פי St. לוקס: 3. 1 עד 6: „כל אדם יראה את ישועת אלוהים.” הקדמה יש אנשים שעשויים לתהות האם לקריאות של יום ראשון השני של האדוונט יש קשר כלשהו להכנות לחג המולד המתוקות שהכינו אזרח העולם. מדובר בירושלים, במדבר הערבות הבלתי מעובד, גם בשבי, לבסוף בפיליפאים, אותם אהב השליח פאולוס ברוך, ולבסוף על יוחנן הקורא לטבילת המרה. היית יכול להיוולד בכנסייה, להיטבל בכנסייה, לשרת בכנסייה, להתחתן בכנסייה, למות בכנסייה, ועדיין לגעת בגיהנום כי היית רק בכנסייה ולא במשיח. אתה צריך להיוולד מחדש, להרים את הצלב וללכת אחרי ישוע. רבים מכירים את הדת אך אין להם שום קשר עם האל החי. חג המולד ואנחנו. אבל תחשוב על זה הפוך. הבה נקבל את הקריאות הללו כפי שהכנסייה נותנת לנו אותן. מה הם מגלים לנו על המשמעות הנוצרית האמיתית של חג המולד? על המשמעות הספציפית של חג המולד שנחווה בהווה, זו שאלוהים נותן לנו. אנו יכולים להבחין בשלוש תגובות, שלוש כיוונים, תלוי אם ניקח בחשבון את זמנו של ישו, בני דורו או את המציאות של תקופתו. הוא הגיע. הוא יחזור. בתחילת הבשורה שלו, St. לוק מעיד שהוא ערך חקירה יסודית „בקשר לאירועים שהתרחשו בינינו”. הוא מספר לנו פחות או יותר על לידתו של ישו: בתקופתו של המלך הורדוס, לרגל המפקד הראשון שהורה הקיסר אוגוסטוס וחל על אזור זה. כשזה מגיע לחנוכת הבשורה האמיתית, שהיא הכרזתו של יוחנן המטביל, האינדיקציות הרבה יותר מדויקות. נקדים לציין כי St. מארק מתחיל את הבשורה שלו ללא היכרות נוספת עם הטפת הקדוש. יוחנן המטביל. תאריך ספציפי. תְקוּפָה. אנחנו בשנה ה-15 לשלטון הקיסר טיבריוס. בהתאם לשיטת הספירה, התאריך עשוי לנוע בין 27 ל-29. אם ניקח בערך הנקוב את האזכור של שלושים שנותיו של ישו, אם כי משוער בבירור, הכלול ב-St. לוקס 3.23, המסורת תסכם על תחילתו של העידן הנוצרי. למעשה, ישו נולד כמה שנים קודם לכן, משום שהורדוס הגדול, המבצע המרושע של טבח החפים מפשע, מת בשנת 4 לפני הספירה. J.C. מה שחשוב הוא שהזמן, עידן, נרשם בחייו של בן האדם, והחיים האלה רשומים בזמן. הוא מגליל; הוא לא מאף מקום. בני דורו היו פילטוס, טיבריוס, כיפא; זה לא נצחי. הוא באמת שייך לעידן שמציין את חייו ואת המסר שלו, ויחד עם זאת המסר הזה חוצה את תקופתו. גם אנחנו חייבים לחיות באמונה בזמנים שבהם אנו חיים, שבהם אלוהים הציב אותנו. המשיח שאליו אנו אמורים להיות עדים אינו ישות וירטואלית הבנויה על ידי דמיון, לא ישות נצחית, ולא ישות מהעבר. וזה מחייב אותנו להעיד על כך לאחינו ואחיותינו, המוטבעים בזמנים שבהם הם חיים. ישוע סיים לנצח את רצף האימפריות האכזריות. הוא הפך את הערכים. והוא מציע עבודה מיוחדת – כוהנית באמת – בדרך האמונה: הזמנה לשאול את עצמנו שאלות. בסוף חייו הארציים, האדון ישתוק, כי הוא מחכה שכולם יבינו את דעתם ויבחרו את הטוב ביותר האפשרי… אנשים מימי ישוע. השמות המוזכרים אינם בעיני הקדוש. הפרשנויות של לוק חסרות בסיס משום שהן ממקמות את ישוע בעולם חי שבו אנשים פועלים, מתערבים ומציינים אזורים שבהם מתרחשים אירועים. פונטיוס פילטוס, פקיד רומי שהחליף את יורשו המיידי של הורדוס הגדול, שנחשב כבלתי רצוי על ידי רומא. כתוצאה מכך הוא יהיה בלתי רצוי ויועבר בשל חוסר אחריותו כמה שנים לאחר מותו ותחייתו של ישוע. הורדוס, טטררק. הוא בנו של הורדוס הגדול וקיבל רק סכום קטן מרומא
חלק מהשטח שלט אביו. הוא יתחתן עם אשתו של אחיו פיליפ, יעצור וידון למוות על יוחנן המטביל. במהלך המשפט, ישוע יופיע לפניו. הוא חלש ולכן רק צעצוע בידי רומא. פיליפ. בן נוסף של הורדוס הגדול. השטחים שלה, שהוזכרו על ידי St. לוק, המשיכו צפונה מהים של טבריה. אלו ארצות פגאניות. בשביל הקדוש עבור לוק, סימן זה משכנע אותו שהגורל האוניברסלי של הבשורה צוין מלכתחילה. זה מאושר על ידי אזכור של אבילין מעבר לדמשק והתזכורת של St. לוק: „כל אדם יראה את ישועת אלוהים.” (לוקס ג’:6) אנה וכיפא. כיפא לבדו בתפקיד. אבל חמו אנה שומר על השפעה שתיבחן במשפטו של ישוע. המשיח הציב את עצמו, על פי רצון אביו, בין אנשים, שלא את כולם הוא בחר. אבל כל אחד מהם, בדרכו ובהתאם להתנהגותו, נושאים את דרך הישועה שעשה המשיח עבורנו ולתפארת אביו. גם אנחנו, שהיינו רוצים לבנות את הסביבה שלנו, את פמליית החלומות שלנו… „יברך אותך ה’ וישמרך. יאיר ה’ פניו עליך ויתן לך חסדו. ישוב פניו אליך וישן לך שלום”. האור אינו בעין, אלא העיניים רואות דרכה; האוכל לא נמצא בקיבה, אלא דרך האוכל הגוף חי; הצליל אינו באוזן, אלא דרך הרמוניה האוזן שומעת. בסדר הרוחני זה אותו דבר: מה זה אוויר לריאות, תפילה היא לנשמה. כמו שאמר אדוננו, „בלעדי אינך יכול לעשות דבר”. הוא לא התכוון שאנחנו לא יכולים לעשות כלום בסדר הטבעי בלעדיו, אבל הוא התכוון שאנחנו לא יכולים לעשות כלום בסדר הרוחני בלי חסדו. „אל תשקרו זה לזה, כי דחיתם את הזקן ואת תלמידיו ולבשתם את האדם החדש, המתחדש בידע על פי צלם ברא אותו” (קולוסים ג’:9-10). ) בתור סטניסלב ברשצ’ק, אני פרפקציוניסט. זה עניין של אם אני טועה, למען האמת או לא. האם אני מתנגד ונפטר מהטעויות של היום? יש לך בעיות עם זה וזה… טראמפ מסיים את הדיון, נכנס לאחרונה לבזיליקת נוטרדאם בפריז, ששופצה לאחר חמש שנות שיפוץ. בתור כומר, סטניסלב הוא אדם אחר, מאוד אנגלי, אני מאמין באלוהים בתור ילד, אני יכול להיות מאוד נאיבי. לְהַקְשִׁיב. ליל חורף. העולם ישן בריכוז חגיגי. השלג מפוזר באבק כסף עדין. הבה נקשיב בשקט ובדממה לשירים המיסטיים של נשמתנו. ליל חורף ארוך מונח על השטיחים הלבנים הבוהקים של השדות. הלילה לוחש לנו מילים סודיות שיש לנו לב אחד משותף. הבה נתפלל… דממה חגיגית, כמו קהל מתפלל בכנסייה… סימפוניה טהורה של אהבתי חולמת על פני השדות למרחקים. אשרי, כפי שראיתי את עצמי בראי ילדותי ובזכות הרוך של אמי היולדת. המראה הראתה לי את היצירה הטובה ביותר של אלוהים. בינתיים, אני עדיין בעולם הזה ואני סובל הכי הרבה עם הסבל של העולם הזה. ומה שמשכנע אותי שהתברכתי ושאני מביא ברכה מיוחדת זה הפיתויים הגדולים מאוד שאני חווה. רק אם אלחם בהם, שאני מאמין בתוקף, השירות השמחה שלי לעולם יקבל את המשמעות האמיתית שלו. כולנו תיירים, אלוהים הוא סוכן הנסיעות שלנו שכבר הגדיר את המסלולים, ההזמנות והיעדים שלנו… סמכו עליו ותהנו מהחיים. החיים הם רק מסע! אז חיו היום! אולי אין מחר… העולם והזמן. התנ”ך נכון. התנ”ך טוען שיש לנו תשובות שאיננו יכולים למצוא בשום מקום אחר, אבל איך נוכל לדעת אם זה נכון? גלה חמש הוכחות לחשיבותה ולרלוונטיות שלה לחיינו היום. ראשית, תגליות ארכיאולוגיות, שנית, מגילות ים המלח, שלישית, התנ”ך הוא תיעוד ההיסטוריה, רביעית – נבואה שהתגשמה, חמישית – עקביות פנימית. הספר החשוב בעולם, התנ”ך – דבר ה’. אבל בואו נחזור לזמנים של ישוע. רשימת השמות בתנ”ך היא אפוא לא רק שרטוט ביוגרפי רב ערך עבור היסטוריונים. יש לכך ערך סמלי רב: הבשורה היא חלק מאזור מפולג פוליטית, הנשלט על ידי רשויות אזרחיות ודתיות. יהודים וגויים נפגשים שם, או לפחות מתחככים. גיבורי התשוקה כבר שם. בואו של בן האלוהים בין אנשים בישוע המשיח מתרחשת בזמן מסוים ובזמן מסוים. דרך ההתגלמות, הזמן, ההיסטוריה והאירועים נכנסים לחייו של אלוהים באותו רגע שבו אלוהים נכנס לזמן, להיסטוריה ולאירועים. פניו של אלוהים בקרב אנשים אינם אי-מציאות אוניברסלית, משהו לא-מציאותי. זה אוניברסלי כי הוא מניח את הזמן הזה, את ההיסטוריה ואת האירועים האלה שדרכם מתממשת הכרת התודה שלו. חירותם של פילטוס, קיפא והורדוס נשארת על כנה אך הופכת לרצון האל, אך הם אינם יודעים זאת. מה שנדרש מאיתנו הוא „התקדמות בידע אמיתי וראיית רוח מושלמת”. מה מגדיר הטקסט היווני: „תפיסה והבחנה בעניינים”. (פיליפאים 1.9) ישוע התכונן לשליחותו הציבורית, והלך למדבר. הוא רצה להציל אותנו מהעצב של העולם. יש סוג של עצב שנובע מלדעת יותר מדי, לראות את העולם כפי שהוא. עצוב להבין שהחיים הם לא הרפתקה גדולה אלא סדרה של רגעים קטנים וחסרי חשיבות, שאהבה היא לא אגדה אלא רגש שברירי וחולף, שאושר הוא לא מצב קבוע אלא הצצה נדירה וחולפת למשהו שלעולם לא ניתן לקיים. ובהבנה הזו יש בדידות עמוקה, תחושה של ניתוק מהעולם, מאחרים, מעצמך. „האדם אינו חי על לחם לבדו.” יש פדגוגיה של תפילה שאני יכול לעקוב אחריה. המכשול העיקרי בדרך זו של גיור הוא אישור עצמי, סוג של חירשות רוחנית שגורמת לי לשמוע רק את מה שמאשר ומאשר אותי. המרה דורשת התעלות עצמית. לכן, האתגר הבסיסי של חוזרים בתשובה הוא להכיר באידיאל ולהכפיף אליו את מערכות היחסים והבחירות שלהם, באופן שיתאימו לאידיאל הזה ויעזרו להתקרב אליו. „סינודוס” פירושו, פשוטו כמשמעו, דרך משותפת זה לא ערך, עלינו לדעת לאן אנחנו הולכים עבור הנוצרים, למילה „דרך” יש משמעות מיוחדת מכיוון שהנוצרים המוקדמים השתמשו במילה הזו כדי לתאר את הכנסייה האם אני מחוזק בנחישותי ללכת בדרכו של המשיח תנאי המשיח? הולך כפי שהוא הלך, לוקח את הצלב שלו?” הבה נלך בשמחה, לאור תהילתו, מי שבא, מתעלמים מהכוח של זמנו, נשאר „מלאות תהילתו של אלוהים” (פיליפים א’ 11) הוא יחזור בתהילה , בהמתנה ערה, האם נצמח הודות לאהבתנו „שום דבר לא יכול להפריד בינינו לבין אהבת המשיח…” (סנט פול) משלנו עמוד, מזכיר את החזרה לתפארת, לוק הקדוש, כמו מתיו הקדוש ומרקוס, מצטט בבירור את דבריו של הנביא ישעיהו. לכן, יש להציב את הציטוט שצוטט על ידי יוחנן המטביל בהקשר המתאים הגולה לאחר לכידת ירושלים על ידי נבוכדנצר בשנת 587 לפנה”ס, הוא יחזור לארצו וזה יהיה נס אלוהים מזמר על כך העם חופשי מגלות ופיזור. אלוהים כל כך קשור בברית הבלתי נכשלת שלו עם עמו, שתחיית העם היא כמו שובו של אלוהים. בהחזרת כבוד עמו, הקב”ה עצמו מודיע ומתגלה: „צחוק פרץ מפינו. צרחנו משמחה. ונאמר בין שאר העמים (גוים): איזה נפלאות עושה להם ה’! אולם, לשיבת ​​אלוהים זו יש לפנות את הדרך; יש לתקן חלקים מתפתלים. הקריאה להמרה ברורה. יוחנן המטביל מזכיר זאת. הקריאה הראשונה, שנלקחה מתוך ספר ברוך, מתייחסת לאותן דימויים כמה מאות שנים לאחר מחבר תהילים 125. באווירה חדשה של רדיפה היא מעידה על אותה תקווה. שלום ושמחה קשורים בצדק, כלומר בקדושה, בהתאמת חיינו לאהבת ה’ ורצון ה’. נביא שלום ושמחה לאחינו רק על ידי חיים איתם ועבורם את הצדק הזה, ההסתגלות הזו של חיינו לאהבת ה’ ורצון ה’, שהוא „תבונת הלב” האמיתית. תקשיב קצת: הייתי רוצה לדבר איתך על ולנטינו. אתה לבוש שוב כדים של עוזרד! לבד, לרגליים שנבדקו על ידי האוכמניות. אתה לובש את עור כפות רגליך הקטנות; את נועלת את הנעליים שאמא שלך הכינה לך, מאז אותו יום מעולם לא השתנית, וזה לא עלה אגורה: אבל השמלה שהכנתי לך עולה כסף… מישהו, איפשהו, לוקח נשימה, על הקצה השברירי של חיים ומוות. ולמרות שאנחנו נהנים אחד מהשני, דרכינו מעולם לא הצטלבו, אבל אנחנו כבולים ברגעים האלה – נמצאו ואבודים… סוף לשים הכל על הסף זה טוב, אבל לבסס הכל על הרמוניה זה טוב יותר. מה שאני אומר כאן הוא לא תנ”ך נידון. כי כל מה שציינתי אפשר למצוא בתנ”ך. הכוח למצוא יופי בדברים הצנועים ביותר גורם לבית להיות מאושר וחיים אהובים. הזמן הוא בחינם, אבל גם לא יסולא בפז. אתה לא יכול להחזיק בו, אבל אתה יכול להשתמש בו. אתה לא יכול לפדות אותו, אבל אתה יכול לאסוף אותו. ברגע שאיבדת אותו, אתה לא יכול להחזיר אותו. לכן, אני מעודד כל פתרון מדיני ולא צבאי של כל מלחמה, ויוזמות בינלאומיות בעניין זה. יש חשש לגל חדש של מהגרים. תן למחאה שלי להתהפך נגד אלימות. הצילו את מילות החיים מיום ראשון זה. אני מקווה שניפגש בקרוב. אני יודע שאתה צודק שאתה רוצה להגן על המשפחה שלך ועל השכן שלך. אבל קודם כל, בטח בכל דבר בישוע, שמגיע אלינו בכל החלטה טובה וכאשר אנו עושים פעולות גדולות של אלוהים. עלינו לראות דברים יפים בעצמנו ובאחרים. ישוע בא לבנות על הסלע קהילה של אהבה. הבה נאמין באהבתו של אלוהים. בהקשר זה, עלינו להשתמש לא כל כך בצבא השטן אלא בצבאו של ישוע אדוננו. ומי ששומר על הדברים הטובים בעצמו ובאחרים יודה. על כל יום וכל מה שקורה לו. שה’ יתמוך בנו בהחלטתנו לראות תמיד דברים טובים כאלה. אז האופק אינו מוגבל לחג המולד; זה כבר האופק של חג הפסחא: השמחה שבניצחון על המוות ושליחה למשימה. „כל אדם יראה את ישועת אלוהים” (לוקס ג’:6) „עשה תלמידים מכל העמים.” (Mt 28,19) כל מה שצריך זה אדם אחד כדי לשנות את העולם!! אלוהינו, „העיר בנו את תבונת הלב המכינה אותנו לקבלו ולהיכנס לחייו”. אָמֵן
_______

الأحد الثاني من زمن المجيء، السنة ج المراجع الكتابية: سفر باروخ: 5. 1 إلى 9: „سيقود الله إسرائيل بفرح في نور مجده، معطياً إياهم رحمته وعدله”. المزمور 125: „يذهب، يذهب باكيًا. سيأتي، سيأتي ليغني. القديس بولس إلى أهل فيلبي: „لتجعلكم محبتكم تتقدمون أكثر فأكثر في المعرفة الحقة والبصيرة الكاملة”. الإنجيل بحسب القديس لوقا: 3. 1 إلى 6: „كل إنسان يرى خلاص الله”. مقدمة قد يتساءل البعض عما إذا كانت قراءات الأحد الثاني من زمن المجيء لها أي صلة باستعدادات عيد الميلاد الحلوة التي يعدها مواطن من العالم. إنه يتعلق بأورشليم، صحراء السهوب غير المزروعة، وأيضًا بالسبي، وأخيرًا بأهل فيلبي، الذين أحبهم الرسول بولس بحنان، وأخيرًا بدعوة يوحنا إلى معمودية التحول. كان من الممكن أن تولد في الكنيسة، وتتعمد في الكنيسة، وتخدم في الكنيسة، وتتزوج في الكنيسة، وتموت في الكنيسة، وينتهي بك الأمر في الجحيم لأنك كنت فقط في الكنيسة وليس في المسيح. عليك أن تولد ثانية، وتحمل الصليب وتتبع يسوع. كثيرون يعرفون الدين ولكن ليس لديهم علاقة مع الله الحي. عيد الميلاد ونحن. لكن فكر في الأمر بشكل عكسي. فلنقبل هذه القراءات كما تعطيها لنا الكنيسة. ماذا يكشفون لنا عن المعنى المسيحي الحقيقي لعيد الميلاد؟ حول المعنى المحدد لعيد الميلاد الذي سنختبره في الحاضر، ذلك الذي أعطانا إياه الله. يمكننا أن نلاحظ ثلاثة ردود أفعال، وثلاثة توجهات، اعتمادًا على ما إذا كنا نأخذ في الاعتبار زمن المسيح، أو معاصريه، أو حقائق عصره. لقد جاء. سوف يعود. في بداية إنجيله يقول القديس ويشهد لوقا أنه أجرى تحقيقًا شاملاً «في الأحداث التي جرت بيننا». إنه يخبرنا بشكل أو بآخر عن ميلاد يسوع: في زمن الملك هيرودس، بمناسبة الإحصاء الأول الذي أمر به الإمبراطور أغسطس وطبق على هذه المنطقة. أما عندما يتعلق الأمر بالتدشين الحقيقي للإنجيل، أي إعلان يوحنا المعمدان، فالدلائل أكثر دقة. دعونا نلاحظ بالمرور أن القديس. يبدأ مرقس إنجيله دون مزيد من المقدمة بوعظ القديس مرقس. يوحنا المعمدان . تاريخ محدد. عصر. نحن في السنة الخامسة عشرة من حكم الإمبراطور تيبيريوس. اعتمادًا على طريقة العد، قد يتأرجح التاريخ بين 27 و 29. مع الأخذ في الاعتبار ظاهريًا ذكر السنوات الثلاثين التي عاشها يسوع، على الرغم من أنها تقريبية بشكل واضح، الواردة في القديس يوحنا. لوقا 3.23، سيختتم التقليد حول بداية العصر المسيحي. في الواقع، ولد يسوع قبل ذلك ببضع سنوات، لأن هيرودس الكبير، مرتكب المذبحة الشريرة للأبرياء، مات في عام 4 قبل الميلاد. جي سي. ما يهم هو أن الزمان، العصر، مكتوب في حياة ابن الإنسان، وهذه الحياة مكتوبة في الزمن. هو من الجليل. انه ليس من أي مكان. وكان معاصروه بيلاطس، وتيبيريوس، وقيافا؛ انها ليست خالدة. فهو ينتمي حقاً إلى العصر الذي يميّز حياته ورسالته، وفي الوقت نفسه تتجاوز هذه الرسالة عصرها. نحن أيضًا يجب أن نعيش بالإيمان في الزمن الذي نعيش فيه، والذي وضعنا الله فيه. المسيح الذي نشهد له ليس كائنًا افتراضيًا تم بناؤه بالخيال، ولا كائنًا خالدًا، ولا كائنًا من الماضي. وهذا يتطلب منا أن نشهد له أمام إخوتنا وأخواتنا، المندمجين في الزمن الذي يعيشون فيه. أنهى يسوع إلى الأبد تعاقب الإمبراطوريات القاسية. لقد قلب القيم رأساً على عقب. ويقترح علينا عملًا خاصًا – كهنوتيًا حقًا – على طريق الإيمان: دعوة لطرح الأسئلة على أنفسنا. في نهاية حياته الأرضية سيبقى الرب صامتًا، لأنه ينتظر أن يعبر الجميع عن رأيهم ويختاروا الأفضل… الناس في زمن يسوع. الأسماء المذكورة ليست في نظر القديس. إن تفسيرات لوقا لا أساس لها من الصحة لأنها تضع يسوع في عالم حي يتصرف فيه الناس ويتدخلون ويحددون المناطق التي تجري فيها الأحداث. بيلاطس البنطي، مسؤول روماني حل محل الخليفة المباشر لهيرودس الكبير، الذي اعتبرته روما غير مرغوب فيه. وبالتالي سيكون غير مرغوب فيه وسيتم نقله لعدم مسؤوليته بعد سنوات قليلة من موت يسوع وقيامته. هيرودس، رئيس الربع. وهو ابن هيرودس الكبير ولم يتلق من روما إلا مبلغاً قليلاً

جزء من الأراضي التي حكمها والده. سوف يتزوج من زوجة أخيه فيليبس ويسجن يوحنا المعمدان ويحكم عليه بالإعدام. أثناء المحاكمة، سيظهر يسوع أمامه. إنه ضعيف وبالتالي فهو مجرد لعبة في أيدي روما. فيليب. ابن آخر لهيرودس الكبير. أراضيها التي ذكرها القديس. لوقا، وتمتد شمالاً من بحر طبرية. هذه أراضي وثنية. للقديس بالنسبة للوقا، هذه العلامة تقنعه بأن المصير الشامل للإنجيل قد تم تحديده منذ البداية. وهذا ما يؤكده ذكر أبيلين فيما وراء دمشق وتذكير القديس مرقس. لوقا: „كل إنسان يرى خلاص الله”. (لوقا 3: 6) حنة وقيافا. قيافا وحده في منصبه. لكن حميه حنان يحتفظ بنفوذه الذي سيتم اختباره في محاكمة يسوع. لقد وضع المسيح نفسه، بإرادة أبيه، بين الناس، وليس بين الجميع الذين اختارهم. لكن كل واحد منهم، بطريقته الخاصة وبحسب سلوكه، حامل لطريق الخلاص الذي سلكه المسيح من أجلنا ومن أجل مجد أبيه. ونحن أيضًا، الذين نرغب في بناء محيطنا، حاشية أحلامنا… „”يباركك الرب ويحفظك. يضئ الرب بوجهه عليك ويعطيك نعمته. ويوجه وجهه نحوك ويعطيك السلام.”” النور ليس في العين، بل العيون ترى من خلالها؛ فالطعام ليس في المعدة، بل بالطعام يحيا الجسم؛ الصوت ليس في الأذن، بل تسمعه الأذن من خلال الانسجام. وفي الترتيب الروحي الأمر نفسه: ما الهواء للرئتين، الصلاة للروح. وكما قال ربنا: „بدوني لا تقدرون أن تفعلوا شيئًا”. فهو لم يقصد أننا لا نستطيع أن نفعل أي شيء في النظام الطبيعي بدونه، لكنه كان يقصد أننا لا نستطيع أن نفعل أي شيء في النظام الروحي بدون نعمته. „لا يكذب بعضكم على بعض، إذ خلعتم الإنسان العتيق وتلاميذه ولبستم الإنسان الجديد الذي يتجدد للمعرفة حسب صورة الخالق” (كولوسي 3: 9-10). ) بصفتي ستانيسلاف بارزاك، فأنا أسعى إلى الكمال. إنها مسألة ما إذا كنت مخطئًا، من أجل الحقيقة أم لا. هل أقاوم وأتخلص من أخطاء اليوم؟ لديك مشاكل مع هذا وذاك.. ترامب ينهي النقاش بدخوله مؤخراً إلى كاتدرائية نوتردام في باريس التي تم تجديدها بعد خمس سنوات من التجديد. ككاهن، ستانيسواف رجل مختلف، إنجليزي جدًا، كنت أؤمن بالله عندما كنت طفلاً، ويمكن أن أكون ساذجًا جدًا. يستمع. ليلة الشتاء. العالم ينام في تركيز مهيب. ويتناثر الثلج بغبار فضي ناعم. دعونا نستمع بصمت وصمت إلى الأغاني الصوفية لروحنا. ليلة شتاء طويلة تقع على سجاد الحقول الأبيض اللامع. يهمس لنا الليل بكلمات سرية مفادها أن قلبنا واحد مشترك. دعونا نصلي… صمت مهيب، مثل حشد يصلي في الكنيسة… سيمفونية نقية لحبي أحلام عبر الحقول إلى البعيد. طوبى لي، إذ رأيت نفسي في مرآة طفولتي بفضل حنان أمي. لقد أظهرت لي المرآة أفضل خلق الله. وفي الوقت نفسه، ما زلت في هذا العالم وأعاني أكثر من معاناة هذا العالم. وما يقنعني بأنني مبارك وأنني أحمل بركة خاصة هو التجارب العظيمة التي أواجهها. ولن تأخذ خدمتي المبهجة للعالم معناها الحقيقي إلا إذا حاربتهم، وهو ما أؤمن به بشدة. نحن جميعًا سائحون، والله هو وكيل سفرياتنا الذي حدد بالفعل مسارات رحلاتنا وحجوزاتنا ووجهاتنا… ثق به واستمتع بالحياة. الحياة مجرد رحلة! لذلك عش اليوم! قد لا يكون هناك غد… الدنيا والزمان. الكتاب المقدس صحيح. يزعم الكتاب المقدس أن لديه إجابات لا يمكننا العثور عليها في أي مكان آخر، ولكن كيف يمكننا أن نعرف ما إذا كان هذا صحيحًا؟ اكتشف خمسة أدلة على أهميتها وصلتها بحياتنا اليوم. أولاً، الاكتشافات الأثرية، ثانياً، مخطوطات البحر الميت، ثالثاً، الكتاب المقدس هو سجل التاريخ، رابعاً – النبوءة المحققة، خامساً – الاتساق الداخلي. أهم كتاب في العالم، الكتاب المقدس – كلمة الله. ولكن دعونا نعود إلى زمن يسوع. وبالتالي، فإن قائمة الأسماء في الكتاب المقدس ليست مجرد رسم تخطيطي قيم للسيرة الذاتية للمؤرخين. وهذا له قيمة رمزية كبيرة: فالإنجيل جزء من منطقة منقسمة سياسيًا، تحكمها سلطات مدنية ودينية. يجتمع اليهود والأمم هناك، أو على الأقل يتقابلون. أبطال العاطفة موجودون هناك بالفعل. إن مجيء ابن الله بين الناس بيسوع المسيح يتم في وقت محدد وفي وقت محدد. من خلال التجسد، يدخل الزمن والتاريخ والأحداث إلى حياة الله في نفس اللحظة التي يدخل فيها الله الزمن والتاريخ والأحداث. إن وجه الله بين الناس ليس غير حقيقي عالمي، أو شيء غير واقعي. وهو عالمي لأنه يفترض هذا الزمن وهذا التاريخ وهذه الأحداث التي من خلالها يتحقق امتنانه. إن حرية بيلاطس وقيافا وهيرودس تظل سليمة، ولكنها تصبح إرادة الله، لكنهم لا يعرفون ذلك. والمطلوب منا هو „التقدم في المعرفة الحقيقية والاستبصار التام”. ماذا يحدد النص اليوناني: „الإدراك
وتمييز الأمور.” (فيلبي 1: 9) استعدادًا لمهمته العامة، ذهب يسوع إلى الصحراء. أراد أن ينقذنا من حزن العالم. هناك شكل من أشكال الحزن يأتي من معرفة الكثير، ورؤية العالم كما هو. من المحزن أن نفهم أن الحياة ليست مغامرة عظيمة بل سلسلة من اللحظات الصغيرة غير المهمة، وأن الحب ليس قصة خيالية بل عاطفة هشة وعابرة، وأن السعادة ليست حالة دائمة ولكنها لمحة نادرة وعابرة لشيء ما. لا يمكن أبدا أن يستمر. وفي هذا الفهم هناك شعور بالوحدة العميقة، والشعور بالانفصال عن العالم، عن الآخرين، عن نفسك. „ليس بالخبز وحده يحيا الإنسان”. هناك طريقة تدريس للصلاة يمكنني اتباعها. العائق الأساسي في طريق التوبة هذا هو تأكيد الذات، وهو نوع من الصمم الروحي الذي يجعلني أسمع فقط ما يؤكدني ويثبتني. التحول يتطلب تجاوز الذات. لذلك، فإن التحدي الأساسي للمتحولين هو التعرف على المثل الأعلى وإخضاع علاقاتهم واختياراتهم له بطريقة تتوافق مع هذا المثل الأعلى وتساعد على الاقتراب منه. „سينودس” تعني حرفيًا طريقًا مشتركًا ليس له قيمة، يجب أن نعرف إلى أين نحن ذاهبون. بالنسبة للمسيحيين، كلمة „طريق” لها معنى خاص لأن المسيحيين الأوائل استخدموا هذه الكلمة لوصف الكنيسة هل أنا قوي في عزمي على اتباع طريق المسيح من كل قلبي؟ إذا كان الأمر كذلك، فهل سأتبعه من خلال المشاركة الكاملة في رعيتي أو مجتمعي؟ هل طريقنا مختلف تمامًا عن طريق العالم؟ شروط المسيح؟ „يمشي كما كان يمشي حاملاً صليبه؟” فلنسلك بفرح، في نور مجده، فالذي أتى، وتجاهله أقوياء عصره، يبقى „ملء مجد الله”. في الانتظار اليقظ، هل سننمو بفضل محبتنا „لا شيء يمكن أن يفصلنا عن محبة المسيح…” (القديس بولس) عن محبتنا في الصفحة، مذكرًا بهذه العودة إلى المجد، يقتبس القديس لوقا، مثل القديس متى والقديس مرقس، بوضوح كلمات النبي إشعياء. هذه ليست مجرد كلمة عزاء، عزاء شعبي. لذلك ينبغي وضع الاقتباس الذي نقله يوحنا المعمدان في سياقه المناسب وقد نفي بعد أن استولى نبوخذنصر على أورشليم عام 587 ق. إن الله ملتزم بعهده الثابت مع شعبه لدرجة أن قيامة الشعب هي بمثابة عودة الله. في استعادة كرامة شعبه، يعلن الله نفسه ويكشف عن نفسه: “خرج من أفواهنا ضحك. صرخنا من الفرح. وقيل بين الأمم الأخرى: ما أعجب ما يصنع الرب معهم! ومع ذلك، من أجل عودة الله هذه، لا بد من تمهيد الطريق؛ الأجزاء المتعرجة تحتاج إلى إصلاح. الدعوة إلى التحويل واضحة. وقد ذكر يوحنا المعمدان هذا. تشير القراءة الأولى، المأخوذة من سفر باروخ، إلى الصور نفسها بعد عدة قرون من كاتب المزمور 125. وفي جو جديد من الاضطهاد، تشهد لنفس الرجاء. يرتبط السلام والفرح بالعدالة، أي بالقداسة، وبتكييف حياتنا مع محبة الله وإرادته. لن نحمل السلام والفرح لإخوتنا إلا من خلال العيش معهم ومن أجلهم هذه العدالة، وهذا التكيف لحياتنا مع محبة الله وإرادته، وهو „ذكاء القلب” الحقيقي. استمع قليلاً: أود أن أتحدث معك عن فالنتينو. أنت ترتدي مرة أخرى أباريق الزعرور! وحده، إلى القدمين التي تم اختبارها بواسطة التوت الأسود. ترتدي جلد قدميك الصغيرتين؛ ترتدي الحذاء الذي صنعته لك والدتك، منذ ذلك اليوم لم تتغير أبدًا، ولم يكلفك ذلك فلسًا واحدًا: لكن الفستان الذي صنعته لك يكلف مالا… شخص ما، في مكان ما، يلتقط نفسًا، على الحافة الهشة للحياة والموت. وعلى الرغم من أننا نستمتع ببعضنا البعض، إلا أن مساراتنا لم تتقاطع أبدًا، لكننا مقيدون بهذه اللحظات – العثور عليها والضياع… النهاية: وضع كل شيء على المحك أمر جيد، لكن تأسيس كل شيء على الانسجام أفضل. ما أقوله هنا ليس كتابًا مقدسًا مُدانًا. لأن كل ما ذكرته موجود في الكتاب المقدس. القدرة على العثور على الجمال في أبسط الأشياء تجعل المنزل سعيدًا والحياة محبوبة. الوقت مجاني، ولكنه أيضًا لا يقدر بثمن. لا يمكنك امتلاكها، ولكن يمكنك استخدامها. لا يمكنك استردادها، ولكن يمكنك جمعها. بمجرد أن تفقده، لا يمكنك استعادته. ولذلك فإنني أشجع كل حل سياسي وليس عسكري لأي حرب، والمبادرات الدولية في هذا الشأن. هناك مخاوف من موجة جديدة من المهاجرين. دع احتجاجي يتحول إلى العنف. احفظوا كلمات الحياة من هذا الأحد. آمل أن نلتقي قريبا. أعلم أنك على حق أنك تريد حماية عائلتك وجارك. لكن أولاً، ثق في كل شيء ليسوع، الذي يأتي إلينا في كل قرار صالح وعندما نقوم بأعمال الله العظيمة. علينا أن نرى الأشياء الجميلة في أنفسنا وفي الآخرين. لقد جاء يسوع ليبني على الصخرة جماعة المحبة. دعونا نؤمن بمحبة الله. وفي هذا الصدد، علينا ألا نستخدم جيش الشيطان بقدر ما يجب أن نستخدم جيش يسوع ربنا. ومن حافظ على الخير في نفسه وفي غيره كان شاكرا. لكل يوم وكل ما يحدث له. ليدعمنا الرب في قرارنا بأن نرى دائمًا مثل هذه الأشياء الجيدة. لذا فإن الأفق لا يقتصر على عيد الميلاد؛ هذا هو بالفعل أفق عيد الفصح: فرح الانتصار على الموت والإرسال في الرسالة. „كل إنسان يرى خلاص الله” (لوقا 3: 6) „تلمذوا جميع الأمم”. (متى 28، 19) كل ما يتطلبه الأمر هو رجل واحد لتغيير العالم!! إلهنا „أيقظ فينا ذكاء القلب الذي يهيئنا لاستقباله والدخول في حياته”. آمين

Stanisław Barszczak, Chaos piętro wyżej

Drodzy rodacy. Święta Bożego Narodzenia już tuż tuż. Zachwyćmy się zapierającymi dech widokami i spokojem natury na Seiser Alm/Alpe di Siusi, największej wysokogórskiej hali w Europie, w Południowym Tyrolu/Südtirol. Ucieknijmy do spokoju we włoskich Alpach. Nie wystarczy patrzeć w telewizor, na Króla Filipa z małżonką Laurą przebywającego do wiecznego miasta, pełnego wdzięczności Włochom za pomoc w trudnym czasie powodzi w Walencji. Trzeba tańczyć, trzeba żyć! „Wolę malować ludzkie oczy niż katedry”, westchnął Van Gogh po namalowaniu kilku widoków Antwerpii(…)„Moim zdaniem dusza człowieka, nawet jeśli jest to biedny włóczęga lub dziewczyna z ulicy, jest ciekawsza”. I tak na obrazie niederlandzkiego geniusza zauważymy: ta kobieta – rozpoznawalna jako prostytutka po jej luźno opadających włosach – była przede wszystkim przystępnym cenowo modelem dla Van Gogha, który miał niewiele pieniędzy, ale ogromną chęć malowania. Vincent właśnie kupił sobie nowe pędzle i farby w kolorze kobaltu, żółcieni kadmowej i cynobru, z którymi swobodnie eksperymentował. Na tym spontanicznie wykonanym portrecie namalował twarz kobiety za pomocą wszelkiego rodzaju krótkich pociągnięć pędzla, w różnych odcieniach różu i czerwieni. Wkomponował kobalt w tło. To może nie był widok miasta, ale Van Gogh nadal miał nadzieję na zarobienie na nim czegoś: „Wyobrażam sobie, że bez względu na to, jakie mogą być te dziewczyny, można na nich zarobić pieniądze w ten sposób szybciej niż w jakikolwiek inny sposób”. 𝐶ℎ𝑐𝑖𝑎ł𝑏𝑦𝑚 𝑝𝑜𝑠𝑖𝑎𝑑𝑎ć 𝑤𝑠𝑧𝑦𝑠𝑡𝑘𝑖𝑒 𝑜𝑐𝑧𝑦 𝑛𝑎 𝑧𝑖𝑒𝑚𝑖, ż𝑒𝑏𝑦 𝑝𝑎𝑡𝑟𝑧𝑒ć 𝑛𝑎 𝐶𝑖𝑒𝑏𝑖𝑒, napisał 𝑆𝑡𝑒𝑓𝑎𝑛 Ż𝑒𝑟𝑜𝑚𝑠𝑘𝑖 w „𝐷𝑧𝑖𝑒𝑗ach 𝑔𝑟𝑧𝑒𝑐ℎ𝑢”. „Nigdy nie żałuj tego, co działo się w twoim życiu. Nieudany związek, zas*ana relacja, ból, rozczarowanie – to wszystko czemuś służy. Może pokazać ci, jak wiele masz siły, ile możesz jeszcze zmienić i osiągnąć, poznać i doświadczyć. Nigdy nie żałuj żadnego potknięcia. Upadku. Blizny są po to, aby przypominać o tym, do czego nie należy wracać. Nie żałuj ludzi, którzy się pojawiali. Ocierali o rękaw, ocierali łzy albo… byli powodem łez. Byli, żeby pokazać ci, jak wygląda życie. Jaki zapach ma radość, jak smakuje ból. Teraz są lekcją na przyszłość. Nie żałuj potworów, którzy pojawiali się i wbijali noże w serce. Tacy, stali się lekcją przestrogi. Komu ufać, a kogo odpuścić. Nie żałuj miłości, które się nie spełniły. Widocznie nie były ci pisane. Ani przyjaźni, które zepsuła zdrada, zazdrość, które zatarł czas. Mawiają, że tylko to, co prawdziwe, jest w stanie przetrwać wszystko. Bądź więc prawdą. Szukaj prawdy. I tego się trzymaj.” A dla relaksu odczytajmy czasem wiersz ROZŁĄCZENIE. Autor, Juliusz Słowacki: Rozłączeni — lecz jedno o drugim pamięta; Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku I nosi ciągłe wieści. Wiem, kiedy w ogródku, Wiem, kiedy płaczesz w cichej komnacie zamknięta; Wiem, o jakiej godzinie wraca bólu fala, Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska. Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala I łzę różową leje, i skrą siną błyska. A choć mi teraz ciebie oczyma nie dostać, Znając twój dom — i drzewa ogrodu, i kwiaty, Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać, Między jakimi drzewy szukać białej szaty. Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć, Osrebrzać je księżycem i promienić świtem: Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem. Potem jezioro z niebem dzielić na połowę, W dzień zasłoną gór jasnych, w nocy skał szafirem; Nie wiesz, jak włosem deszczu skałom wieńczyć głowę, Jak je widzieć w księżycu odkreślone kirem. Nie wiesz, nad jaką górą wschodzi ta perełka, Którąm wybrał dla ciebie za gwiazdeczkę-stróża; Nie wiesz, że gdzieś daleko, aż u gór podnóża, Za jeziorem — dojrzałem dwa z okien światełka. Przywykłem do nich, kocham te gwiazdy jeziora, Ciemne mgłą oddalenia, od gwiazd nieba krwawsze, Dziś je widzę, widziałem zapalone wczora, Zawsze mi świecą — smutno i blado — lecz zawsze… A ty — wiecznie zagasłaś nad biednym tułaczem; Lecz choć się nigdy, nigdzie połączyć nie mamy, Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy Jak dwa smutne słowiki, co się wabią płaczem. (Zapisane, Nad jeziorem Leman, d. 20 lipca 1835) „Bądź cierpliwy wobec wszystkiego, co nierozwiązane w twoim sercu i staraj się kochać same pytania, jak zamknięte pokoje i jak książki, które teraz są napisane w bardzo obcym języku. Nie szukaj teraz odpowiedzi, których nie możesz otrzymać, ponieważ nie byłbyś w stanie ich przeżyć. A chodzi o to, aby przeżyć wszystko. Przeżyj pytania teraz. Być może stopniowo, nie zauważając tego, będziesz żył dalej w odległym dniu odpowiedzi”. A oto poezja współczesna: Mogłaś w mym sercu spać, mogłaś unosić się ze mną do gwiazd, tyle chciałem ci dać, dziś samotny idę przez świat. Samotność jest piaskiem pustyni, przez palce uciekająca, niepewna i drżąca. Chciałem dla ciebie w perły zmienić deszcz, ubrać cię moją miłością, przecież wiesz! Chciałem poić cię szczęściem i radością, opuściłaś nasze niebo…odleciałaś biała mewo. Jezioro miało zapach twój, tęsknota obija się jak fala o brzeg, krzykiem ptaków wołam cię, gaśnie z wolna szary dzień. Wołam cię spojrzeniem, uwielbieniem, gdzie jesteś? Nie wiem! Wołam cię z daleka, jak wierny pies czekam. Mogłaś w moim sercu żyć, jeszcze otwarte jest….proszę… przyjdź ! Moja mewo, słońce jeszcze zaświeci, wróć…nim życie jak wiatr przeleci! W tych dniach grudniowych nasz Franciszek w Rzymie zapewnił, że Niepokalana „jest propozycją pięknego i konkretnego projektu” dla całej ludzkości. Najmilsi. Tymczasem pojedźmy do Warszawy, choćby szpierając na strychu w dawnych fotografiach… Możemy patrzeć też przez internet i od razu widzimy: Brama kamienicy przy ulicy Rynkowej 7. Brama jak brama, brama jakich wiele. Cóż w niej takiego niezwykłego? Rzeczywiście, sama w sobie brama nie jest jakaś nadzwyczajna ale istotne, co jest za nią. Oczywiście, jak to w dzielnicy zamieszkałej przez społeczność żydowską, znajdziemy mnóstwo firm, firemek i przedsiębiorstw, o czym informują liczne szyldy ale kto z Państwa zwrócił uwagę na skromniutki szyldzik przy prawej krawędzi zdjęcia? Mieszkańcy ulicy o bardziej wysublimowanym smaku na początku XX wieku kręcili nosem na poprzednią nazwę, zmienioną ją zatem w roku 1902 na Rynkową, jednak dla większości mieszkańców ulica pozostała na zawsze Gnojną, a niewielki szyldzik informuje, że w bramie mieści się kawiarnia pod Joskiem. Tak, to właśnie tu, sztukmistrz słowa o tym zapisał: (…) Nieprzespanej nocy znojnej Jeszcze mam na ustach ślad U grubego Joska na ulicy Gnojnej Zebrał się ferajny kwiat Bez jedzenia i bez spania Byle byłoby co pić Kiedy na harmonii Feluś zaiwania Trzeba tańczyć, trzeba żyć Harmonia na trzy czwartez cicha rżnie Ferajna tańczy, wszystko w zdrowiu Z szaconkiem, bo się może skończyć źle Gdy na Gnojnej bawimy się. (…) Lokal, prowadzony przez Józefa Ładowskiego, złożony z dwóch sal, hallu i kuchni, mimo, że nie najwyższej kategorii, był lokalem powszechnie znanym. Tu przenikały się środowiska żydowskich tragarzy, świata przestępczego i elit II Rzeczypospolitej… To tu generał Wieniawa Długoszowski, będąc w romantycznym nastroju, na poziomie mniej więcej dwóch promili, oświadczał się Czarnej Zośce, lokalnej prostytutce. Ta zaś, melancholijnie uśmiechając się, odpowiadała „Ja nie dla pana generała przeznaczona, nie dla pana generała”. I w ten sposób dotarliśmy do brzegu. W te dni grudniowe zapraszamy Państwa na spacer „Od synagogi do knajpy u Grubego Joska,” w trakcie którego odwiedzimy jedyną działającą przedwojenną synagogę czyli Synagogę Nożyków a potem powędrujemy w kierunku przedwojennego „brzucha” Warszawy i spojrzymy na miejsce, gdzie stała kamienica przy ulicy Rynkowej 7. Zapraszamy Państwa na wydarzenia organizowane przez nas w najbliższym czasie. Zapraszamy na spacer, Świątecznie i ciekawie o Starej Warszawie. (Spacer po Starym Mieście) Przejdziemy się w stronę Krakowskiego Przedmieścia w świątecznej iluminacji. To może być spacer po Warszawie szlakiem czerwonych latarni. Kup pan cegłę czyli jak wrócić i przeżyć. A domatorom zalecamy lekturę Odysei Homera, która odzwierciedla kulturową zmianę od heroizmu epoki brązu do pojawiających się wartości epoki żelaza. Odyseusz uosabia przebiegłość, zdolność adaptacji i skupienie na sprawach domowych preferowane w epoce żelaza, kontrastując z honorowymi wojownikami epoki brązu. Epos celebruje tradycyjne wartości, takie jak lojalność i gościnność, ale podkreśla dowcip i wytrwałość ponad brutalną siłę. Połączenie mitycznej wielkości i ludzkich zmagań oddaje transformację greckiego społeczeństwa podczas kluczowej historycznej zmiany. Chętnych melomanów zapraszamy, aby zapoznali się z twórczością Henryka Mikołaja Góreckiego. To jeden z największych polskich kompozytorów XX wieku, i nie ma w tym żadnej przesady chociaż wielu osobom muzyka poważna wydaje się trudna i nieciekawa. Obok Witolda Lutosławskiego i Krzysztofa Pendereckiego stanowi panteon klasyków polskiej muzyki XX wieku. Jego kompozycje pogodziły zachwyt słuchaczy z powszechne uznaniem specjalistów – krytyków i muzykologów. „…Co ja bym zrobił, gdybym sądził, że sztuka nie wpływa na życie? Pewnie bym barany pasał… A może strzeliłbym sobie w łeb? Gdybym wierzył tylko w to, co w człowieku najgorsze? Ale przecież w tym człowieku jest również i to, co najlepsze. Gdybym nie miał nadziei? To rzeczywiście – żabki hodować, krowy pasać… Wierzę, że jest coś, co nam czasem pomaga przetrwać, pomaga zrozumieć drugiego człowieka. Co nas pociesza, daje nam chwilę refleksji… Tym czymś bywa też i sztuka,” powiedział śląski Kompozytor. Największą popularność – na miarę gwiazdy pop-kultury przyniosła mu napisana w latach 90-tych III Symfonia inspirowana polską kulturą ludową, tradycyjnym polskim katolicyzmem i kultem maryjnym (nieprzypadkowo Górecki zadedykował papieżowi Janowi Pawłowi II napisaną w 1987 roku chóralną kompozycję Totus Tuus). Nowe wydanie Symfonii z 1992 roku, w którym partie wokalne wykonała amerykańska śpiewaczka Dawn Upshaw, sprzedało się w milionowym nakładzie. Górecki stał się modny. Nagrań III Symfonii dokonały m.in. znakomite polskie śpiewaczki: Stefania Woytowicz oraz Zofia Kilanowicz. Górecki nieomal z dnia na dzień stał się międzynarodową sławą. W samych Stanach Zjednoczonych sprzedano 150000 płyt z nagraniem III Symfonii. Górecki stał się kompozytorem o światowej sławie. Zapraszano go do wygłaszania odczytów w Londynie, Brukseli i Nowym Jorku. Zawojował świat. Jego III symfonia – „Symfonia pieśni żałosnych” wyprzedzała na listach przebojów piosenki Michaela Jacksona. Żyjemy w erze zdziecinnienia.„Dwie rzeczy powinny otrzymać dzieci od swoich rodziców: korzenie i skrzydła,” Johann Wolfgang von Goethe powiedział. Te piękne słowa, przypomniane w książce wskazują na głęboki sens naszej relacji z dziećmi – zarówno w rodzinie, jak i poza nią. Choć to rodzice najczęściej tworzą fundamenty w życiu dziecka, nauczyciele również odgrywają niezwykle ważną rolę w budowaniu ich „skrzydeł”. Korzenie, które możemy dać dzieciom, to poczucie bezpieczeństwa, przynależności i akceptacji – w domu, ale też w szkole. Nauczyciele, którzy okazują dzieciom szacunek i tworzą przestrzeń do swobodnej ekspresji, wspierają te fundamenty, pomagając uczniom czuć się ważnymi i wartościowymi. Skrzydła to coś, co dzieci zyskują dzięki relacjom, które inspirują do odkrywania pasji, nauki przez doświadczenie i odważnego myślenia. Nauczyciel, który patrzy na dziecko z wiarą w jego możliwości i z miłością do procesu nauki, może stać się dla niego przewodnikiem w rozwoju – podobnie jak rodzice w domu. Poetyckie dusze odsyłam do pieśni Marka Grechuty. Cisza przeraża tylko osoby, które kompulsywnie mówią. Poczytajcie na nowo utwór „Ojczyzna”: Gdy pytasz mnie czym Ojczyzna jest odpowiem: Czyś chociaż raz chodził po rynku w Krakowie Czyś widział Wawel, komnaty, krużganki Miejsca gdzie przeszłość dodaje Ci sił Z tej historii wielkiej, dumnej Z władzy mocnej i rozumnej Czerpiesz dzisiaj wiarę, w kraju dobry los Króla dzwon, co kraj przenika Mowa Skargi, wzrok Stańczyka Przeszłość wielka wzniosła to Ojczyzna twa To Ojczyzna twa Jest jeszcze coś, co ten kraj różni od innych W uszach ci brzmi od najmłodszych lat dziecinnych Wypełnia place, ulice i domy Znajomy zgiełk – twoja mowa co lśni Pięknem wierszy Mickiewicza Powieściami Sienkiewicza Z tej mowy jak ze źródła czerpiesz siłę swą Mądre bajki Krasickiego Poematy Słowackiego Przeżyć twych bogactwo to Ojczyzna twa To Ojczyzna twa I dzisiaj ty żyjesz w kraju tak bogatym Historią swą, mową, sztuką te trzy kwiaty Trzymasz w swych rękach jak schedę pokoleń Muszą wciąż kwitnąć by kraj dalej trwał Bez historii, mowy, sztuki Bez mądrości tej z nauki Naród się zamieni w bezimienny kraj Dziś Ojczyzna jest w potrzebie Czeka ciebie, wierzy w ciebie Tysiąc lat historii patrzy w serce twe Masz obronić co najlepsze By służyło Polsce jeszcze Liczy na twą pomoc dziś Ojczyzna twa Dziś Ojczyzna twa I dzisiaj ty żyjesz w kraju tak bogatym Historią swą, mową, sztuką te trzy kwiaty Trzymasz w swych rękach jak schedę pokoleń Muszą wciąż kwitnąć by kraj dalej trwał Bez historii, mowy, sztuki Bez mądrości tej z nauki Naród się zamieni w bezimienny kraj Dziś Ojczyzna jest w potrzebie Czeka ciebie, wierzy w ciebie Tysiąc lat historii patrzy w serce twe Masz obronić co najlepsze By służyło Polsce jeszcze Liczy na twą pomoc dziś Ojczyzna twa Dziś Ojczyzna twa. Ludzie miastowi zawsze nie doceniają przyjęć jakie zasiewamy w polski krajobraz. To nic, że czasem powietrze jest zbyt zawiesiste, żeby stało się klarowne. Zawsze potrzebujemy radości i nic nie zrobiłoby nam lepiej, nie uczyniłoby nas bardziej szczęśliwymi, jak jedzenie ciastka. A tak drewniej bywało: Jedną kanapkę jedliśmy, z jednego kubka piliśmy, lody na lizy, a jabłka na gryzy były. Latem kurz w rzece zmyliśmy, zimą przemarznięci z gilem do brody, z górek zjeżdżaliśmy, całe dnie po dworze lataliśmy. Nie było probiotyków w kapsułkach, była butelka kefiru i kiszona kapusta, nie było mleka zdrowszego niż to ciepłe, spracowanymi rękami dojone. Kąpiel w rzece bezpieczna była, woda pita prosto ze źródła nikomu nie szkodziła. Warzywa z ogródków kradliśmy, owoce z sadów w bluzki kryliśmy, wszystko niemyte zjadaliśmy. Poziomki, jagody, maliny – wtedy też osikane przez lisy były, ale nikogo nie brzydziły, nikogo nie otruły. Dziś dzieci rączki muszą mieć myte chusteczką – hydroksybenzoczymś nasączoną. Teraz sterylność modna, ważniejsza jest od zdrowia. Dziś tylko wariaci życia się nie boją, i do dawnych czasów tęsknią .. Bogatsi odwiedzają w tych dniach świąteczne jarmarki w całej Europie. „Nie można przeceniać głupoty ogółu społeczeństwa”, powiedział Charles Bukowski Myślę, że większość ludzi myśli o niesprawiedliwości tylko wtedy, gdy ona ich spotyka. Inni idą zawsze do przodu, czego wszystkim Państwu, poza tym zdrowia i rodzinnej a świątecznej radości, przekładając jedną stopę na drugą życzy wasz Stanisław

______

Stanisław Barszczak, Chaos of a Upper Floor

Above Dear compatriots. Christmas is just around the corner. Let’s admire the breathtaking views and the peace of nature on Seiser Alm/Alpe di Siusi, the largest high-mountain pasture in Europe, in South Tyrol/Südtirol. Let’s escape to the peace of the Italian Alps. It’s not enough to watch King Philip and his wife Laura in the eternal city, full of gratitude to Italy for helping them during the difficult flooding in Valencia. You have to dance, you have to live! „I prefer to paint human eyes than cathedrals,” sighed Van Gogh after painting several views of Antwerp (…) „In my opinion, the human soul, even if it is a poor tramp or a girl from the street, is more interesting.” And so, in the painting of the Dutch genius, we will notice: This woman – recognizable as a prostitute by her loosely falling hair – was above all an affordable model for Van Gogh, who had little money but a great desire to paint. Vincent had just bought himself new brushes and paints in the colors of cobalt, cadmium yellow and vermilion, with which he experimented freely. In this spontaneous portrait, he painted the woman’s face with all sorts of short brushstrokes, in various shades of pink and red. He incorporated cobalt into the background. It may not have been a city view, but Van Gogh still hoped to make something from it: „I imagine that, whatever these girls may be, you can make money from them faster this way than in any other way.” 𝐶ℎ𝑐𝑖𝑎ł𝑏𝑦𝑚 𝑝𝑜𝑠𝑖𝑎𝑑𝑎ć 𝑤𝑠𝑧𝑦𝑠𝑡𝑘𝑖𝑒 𝑜𝑐𝑧𝑦 𝑛𝑎 𝑧𝑖𝑒𝑚𝑖, ż𝑒𝑏𝑦 𝑝𝑎𝑡𝑟𝑧𝑒ć 𝑛𝑎 𝐶𝑖𝑒𝑏𝑖𝑒, wrote 𝑆𝑡𝑒𝑓𝑎𝑛 Ż𝑒𝑟𝑜𝑚𝑠𝑘𝑖 in „𝐷𝑧𝑖𝑒𝑗e 𝑔𝑟𝑧𝑒𝑐ℎ𝑢”. „Never regret what happened in your life. A failed relationship, a shitty relationship, pain, disappointment – all of this serves a purpose. It can show you how much strength you have, how much you can still change and achieve, learn and experience. Never regret any stumble. A fall. Scars are there to remind you of what you should not return to. Don’t regret the people who appeared. They rubbed your sleeve, wiped your tears or… were the reason for your tears. They were there to show you what life looks like. What joy smells like, what pain tastes like. Now they are a lesson for the future. Don’t regret the monsters who appeared and stuck knives in your heart. Such, they became a lesson of warning. Who to trust and who to let go. Don’t regret the loves that did not come true. Apparently they were not meant for you. Or the friendships that betrayal, jealousy ruined, that were erased time. They say that only what is true can survive everything. So be the truth. Seek the truth. And hold on to it.” And for relaxation, let’s sometimes read the poem ROZŁĄCZENIE. Author, Juliusz Słowacki: Disconnected – but each remembers the other; A white dove of sadness flies between us And carries constant news. I know when in the garden, I know when you cry in a quiet chamber closed; I know at what hour the wave of pain returns, I know what kind of people’s conversation brings tears to your eyes. You are visible to me like a star that lights up there And sheds a pink tear, and flashes a blue spark. And although I can’t reach you with my eyes now, Knowing your home – and the trees of the garden, and the flowers, I know where to paint with your eyes’ thoughts and figure, Among which trees to look for a white robe. But you will create landscapes in vain, Silver them with the moon and radiate them with the dawn: You do not know that you must knock down the sky and place Under the windows, and call the lakes blue. Then divide the lake and the sky in half, During the day with a curtain of bright mountains, at night with sapphire rocks; You do not know how to crown the heads of rocks with a hair of rain, How to see them outlined in the moon with a pall. You do not know over what mountain this pearl rises, Which I have chosen for you as a little guardian star; You do not know that somewhere far away, even at the foot of the mountains, Beyond the lake – I have spotted two lights from the windows. I have become accustomed to them, I love these stars of the lake, Dark with the mist of distance, bloodier than the stars of the sky, I see them today, I saw them lit yesterday, They always shine for me – sadly and palely – but always… And you – you have eternally faded over the poor wanderer; But although we are never to connect anywhere, We will fall silent for a moment and call each other again Like two sad nightingales that lure each other with their cries. (Written, By Lake Leman, July 20, 1835) „Be patient with everything that is unresolved in your heart and try to love the questions themselves, like closed rooms and like books that are now written in a very foreign language. Do not seek answers now that you cannot receive, because you would not be able to experience them. And the point is to experience everything. Experience the questions now. Perhaps gradually, without noticing it, you will live on in the distant day of answers.” And here is contemporary poetry: You could sleep in my heart, you could float with me to the stars, that’s all I wanted to give you, today I walk alone through the world. Loneliness is the sand of the desert, escaping through your fingers, uncertain and trembling. I wanted to change the rain into pearls for you, to dress you with my love, you know! I wanted to give you happiness to drink

m and joy, you left our sky…you flew away white seagull. The lake had your scent, longing hits the shore like a wave, I call you with the cries of birds, the grey day slowly fades. I call you with my gaze, with adoration, where are you? I don’t know! I call you from afar, like a faithful dog I wait. You could live in my heart, it is still open…please…come! My seagull, the sun will shine again, come back…before life flies by like the wind! In these December days our Francis in Rome assured that the Immaculate „is a proposal of a beautiful and concrete project” for all humanity. My dearest. In the meantime let’s go to Warsaw, even if only by looking in the attic at old photographs… We can also look through the internet and immediately see: The gate of the tenement house at 7 Rynkowa Street. A gate like a gate, a gate like many others. What is so extraordinary about it? Indeed, the gate itself is not something extraordinary, but what is behind it is important. Of course, as in a district inhabited by the Jewish community, we will find many companies, small businesses and enterprises, as indicated by numerous signs, but who among you has noticed the modest sign at the right edge of the photo? The residents of the street with a more refined taste at the beginning of the 20th century turned up their noses at the previous name, which was changed to Rynkowa in 1902, but for most residents the street has remained Gnojna forever, and a small sign informs that the gate houses a café called Pod Josek. Yes, it was here that the magician wrote about it: (…) A sleepless, exhausting night I still have a trace on my lips At fat Josek’s on Gnojna Street A flock of flowers gathered Without food and without sleep As long as there was something to drink When Feluś is dancing on the accordion You have to dance, you have to live The accordion plays quietly for three quarters The flock dances, everything is healthy With respect, because it could end badly When we have fun on Gnojna Street. (…) The venue, run by Józef Ładowski, consisting of two rooms, a hall and a kitchen, although not of the highest category, was a widely known venue. Here, the circles of Jewish porters, the criminal world and the elites of the Second Polish Republic intertwined… It was here that General Wieniawa Długoszowski, being in a romantic mood, at the level of about two per mille, proposed to Czarna Zośka, a local prostitute. She, smiling melancholy, replied „I am not meant for you, the general, not for you, the general”. And so we reached the shore. In these December days, we invite you to a walk „From the synagogue to the pub at Grubego Josek’s,” during which we will visit the only functioning pre-war synagogue, the Nożyk Synagogue, and then we will wander towards the pre-war „belly” of Warsaw and look at the place where the tenement house at 7 Rynkowa Street stood. We invite you to the events organized by us in the near future. We invite you for a walk, Christmas and interesting about Old Warsaw. (A walk through the Old Town) We will walk towards Krakowskie Przedmieście in Christmas illuminations. This could be a walk through Warsaw along the red-lantern trail. Buy Mr. Brick, or How to Return and Survive. And for homebodies, we recommend reading Homer’s Odyssey, which reflects the cultural change from the heroism of the Bronze Age to the emerging values ​​of the Iron Age. Odysseus embodies the cunning, adaptability, and domesticity of the Iron Age, contrasting with the honorable warriors of the Bronze Age. The epic celebrates traditional values ​​such as loyalty and hospitality, but emphasizes wit and perseverance over brute force. The combination of mythic grandeur and human struggle captures the transformation of Greek society during a key historical change. We invite music lovers to familiarize themselves with the work of Henryk Mikołaj Górecki. He is one of the greatest Polish composers of the 20th century, and there is no exaggeration in that, although many people find classical music difficult and uninteresting. Alongside Witold Lutosławski and Krzysztof Penderecki, he is a pantheon of classics of Polish 20th-century music. His compositions have reconciled the delight of listeners with the universal acclaim of specialists – critics and musicologists. „…What would I do if I thought that art has no influence on life? I would probably herd sheep… Or maybe I would shoot myself in the head? If I only believed in the worst in man? But there is also the best in man. If I had no hope? That’s true – breed frogs, herd cows… I believe that there is something that sometimes helps us survive, helps us understand other people. What comforts us, gives us a moment of reflection… Art can also be that something,” said the Silesian Composer. His greatest popularity – on a level with a pop culture star – was brought to him by his Symphony No. 3, written in the 1990s, inspired by Polish folk culture, traditional Polish Catholicism and the Marian cult (it is no coincidence that Górecki dedicated his choral composition Totus Tuus, written in 1987, to Pope John Paul II). A new edition of the Symphony from 1992, in which the vocal parts were performed by the American singer Dawn Upshaw, sold a million copies. Górecki became fashionable. Recordings of the Third Symphony were made by, among others, excellent Polish singers: Stefania Woytowicz and Zofia Kilanowicz. Górecki became an international celebrity almost overnight. In the United States alone, 150,000 records with the recording of the Third Symphony were sold. Górecki became a composer of world renown. He was invited to give lectures in London, Brussels and New York. He conquered the world. His Third Symphony – „Symphony of Sorrowful Songs” outstripped Michael Jackson’s songs on the charts. We live in an era of childishness. „Children should receive two things from their parents: roots and wings,” Johann Wolfgang von Goethe said. These beautiful words, recalled in the book, indicate the deep meaning of our relationship with children – both in the family and outside it. Although it is parents who most often create the foundations in a child’s life, teachers also play an extremely important role in building their „wings”. The roots that we can give children are a sense of security, belonging and acceptance – at home, but also at school. Teachers who show children respect and create space for free expression support these foundations, helping students feel important and valuable. Wings are something that children gain from relationships that inspire them to discover passions, learn through experience and think boldly. A teacher who looks at a child with faith in their abilities and with love for the learning process can become a guide for their development – just like parents at home. I refer poetic souls to the songs of Marek Grechuta. Silence only scares people who talk compulsively. Re-read the poem „Ojczyzna”: When you ask me what the Fatherland is, I will answer: Have you ever walked around the market square in Krakow?Have you seen Wawel, the chambers, the cloisters?Places where the past gives you strength?From this great, proud history?From the strong and wise authority You draw faith today, good fortune in the country The king’s bell, which penetrates the country Skarga’s speech, Stańczyk’s gaze A great and lofty past is your Fatherland This is your Fatherland There is still something that distinguishes this country from others It rings in your ears from the youngest childhood years It fills the squares, streets and houses A familiar din – your speech that shines With the beauty of Mickiewicz’s poems With Sienkiewicz’s novels From this speech as from a source you draw your strength Krasicki’s wise fairy tales Słowacki’s poems To experience your wealth is your Fatherland This Your homeland And today you live in a country so rich With its history, speech, art these three flowers You hold in your hands like a legacy of generations They must continue to bloom so that the country will continue to exist Without history, speech, art Without the wisdom of science The nation will turn into a nameless country Today the homeland is in need It waits for you, believes in you A thousand years of history looks into your heart You have to defend what is best So that it will serve Poland even more Your homeland counts on your help today Today your homeland And today you live in a country so rich With its history, speech, art these three flowers You hold in your hands like a legacy of generations They must continue to bloom so that the country will continue to exist Without history, speech, art Without the wisdom of science The nation will turn into a nameless country Today the homeland is in need It waits for you, believes in you A thousand years of history look into your heart You have to defend what is best So that it will serve Poland even more Counting on your help today your homeland Today your homeland. City people always do not appreciate the parties we sow in the Polish landscape. It does not matter that sometimes the air is too thick to become clear. We always need joy and nothing would do us better, would not make us happier, than eating a cake. And this is how it used to be: We ate one sandwich, we drank from one cup, ice cream for licks, and apples for bites. In summer we washed the dust in the river, in winter frozen with a robin up to our chins, we slid down the hills, we spent whole days running around the yard. There were no probiotics in capsules, there was a bottle of kefir and sauerkraut, there was no milk healthier than the warm one, milked by hard-working hands. Bathing in the river was safe, water drunk straight from the spring didn’t harm anyone. We stole vegetables from gardens, we hid fruit from orchards in our blouses, we ate everything unwashed. Wild strawberries, blueberries, raspberries – they were also pecked by foxes then, but they didn’t disgust anyone, they didn’t poison anyone. Today, children’s hands must be washed with a handkerchief – soaked in something hydroxybenzoate. Sterility is fashionable now, it is more important than health. Today, only lunatics are not afraid of life, and they long for the old days.. The wealthier visit Christmas fairs all over Europe on these days. „You can’t overestimate the stupidity of the general public,” said Charles Bukowski. I think that most people only think about injustice when it happens to them. Others always move forward, which is what moving one foot to the other your Stanisław wishes to all of you – in addition – to health and family and Christmas joy.

____

Stanisław Barszczak, Version of Kaczmarski family Letters

The history of the world should not be taken away or added to – according to the whims of others who want to tell a different story. Tell the story as it happened. And how do you do that? Sometimes a song sounds exactly how you want your life to feel. Sometimes it makes you believe you can change it. But our stories have often been replaced by deliberate disinformation. Revisionism. Made to tell a different story. A better story. Civil discourse has made our thread in the Polish social fabric a quaternary, all through storytelling. Incorrect storytelling. We must be very careful to eradicate it, otherwise it will turn our land into a wilderness of peach trees, overflowing and consuming it. Iza remains enigmatic, unbreakable; she reveals herself only to certain people. Who did you want to be? Who am I now. I simply imagined it differently. How differently? I imagined I would be happy. I wasn’t good enough—how humiliating it is to discover something about yourself. I run and run and run, sometimes I’ll sing, and the goal is for him to praise me as a parent. The truth is, my dad always sang. Mike wants me to say I’m a normal girl. But I’m not, I never was. I always felt like I had to prove I was better. I don’t care about that kiss mark, even if I have to cover it with concealer for over a week. I want that symbol, that reminder of where he touched me. Slut, female dog, and whore, even prude, Mike says, taste bitter on the tongue but sweet when released, until we’re what they describe. Everything is quiet today. The air is pointed with cold and the sky is a deep blue, and I realize that the night can’t be pure darkness, because it always gets lighter gradually as the morning approaches. Suspended Coffee: This story will warm you better than coffee on a cold winter’s day. My friend and I enter a small café and place our order. As we approach our table, two people enter and approach the counter: „Five coffees, please. Two for us and three on hold.” They pay for their order, take two and leave. I ask my friend: What are these ‚on hold’ coffees? Wait and see. More people enter. Two girls ask for one coffee, pay and leave. The next order was for seven coffees and was placed by three lawyers – three for them and four ‚on hold’. While I am still wondering what the deal is with these ‚on hold’ coffees, I am enjoying the sunny weather and the beautiful view of the square in front of the café. Suddenly, a man dressed in shabby clothes, who looks like a beggar, enters through the door and politely asks: „Do you have any on hold coffees?” It’s simple – people pay in advance for a coffee intended for someone who cannot afford a warm drink. The tradition of the “Suspended Coffee” began in Naples, but it has spread all over the world, and in some places you can order not only a suspended coffee, but also a sandwich or a whole meal. Iza decided that she would not be able to drive in the family car that her tailor’s shop provided. But it turned out differently, she gave in to the flood of memories. It was exactly what she taught her students: know your history, because then you will know yourself. It liberates. And it stops you from making the same mistakes again. Once she loved bravely and wholeheartedly, now she gave her heart with understanding. Because it was the only way she could stop her emotions from overflowing. “The saddest kind of love is the kind that never comes true, the kind that exists only in dreams and silent hopes. It is the kind of love that lives in stolen glances, in unspoken words, in the spaces between what is and what could be. And over time, that love becomes a bittersweet memory, a tender ache that never quite fades, a reminder of what was lost before it had a chance to be found. „I once loved boldly, but I rested on my laurels,” Isa says, „and now I have to protect so that none of what I have received will go to waste.” The Greek philosophers Plato, Solon, and Plutarch learned the story of Atlantis from the elder priest Sonchis of the temple of Saïs, located in the Nile Delta in Egypt. Sonchis described Atlantis as an island located west of the Straits of Gibraltar in Spain and Morocco that sank into the ocean 11,600 years ago. Could the area known today as the Azores be the remains of this ancient island? I don’t think so, probably Great Britain. Isa intends to go to heaven. I will enter when the last of my spiritual sons passes through the gate to heaven, her chosen one would say. patron, Saint Pio of Pietlercina. Every day before going to sleep, Iza reads this prayer: „You know me, Lord, better than I know myself, the dark roots of my feelings and thoughts, Of which thought and feeling are not aware, Are clear to You, like the shine of leaves in the sun. There, where my foot will not tread, You walk with a sure and steadfast leg. You alone know me. My abysses are a plain to you, my precipices – a way!” When already very ill, the Polish Pope, John Paul II, is said to have said during the last Corpus Christi procession: „I would like to fall on my knees… there is Jesus, please…” This became a very difficult task for his protection. Death evokes all kinds of thoughts. About things long forgotten. Good memories. But also those bad threads that are woven into it. The day after Adam Mickiewicz’s death, on November 27, 1855, a series of works commemorating the deceased was created, as was customary. After the death certificate was drawn, then a photograph, and finally a plaster cast of his face was made. Although today this ritual seems strange and incomprehensible to us, and the variety of the „last portraits” created is exaggerated, contemporaries could be surprised by its reduced form. Let us recall, for example, that after Fryderyk Chopin’s death, just six years earlier, not only were similar portraits made, but also hair was cut off and even the composer’s heart was removed. On the fourth day after his death, Mickiewicz’s body was embalmed in its entirety and then, because the presumed cause of death was cholera, it was placed in three coffins: one made of oak, one made of tin and one made of walnut. In the coffin, in addition to the crucifix, the body was accompanied by a photo of his wife Celina and a lock of hair from his youngest son Józio. I would like to thank God for my parents, Iza sighed deeply and, as if through a fog, hummed a well-known song by Urszula. „Who hummed fairy tales to me just before bedtime, and who came running with lilacs when May was waning, Who forgave me every anger, every mistake, When I hid big tears in the smallest corner of the house, Every evening this picture rocks me to sleep, Dad young as May and Mom among the lilacs. I have wonderful parents, I have wonderful parents, They revealed to me every path I took. I have wonderful parents because, They are my friends, They told me just in time to go on your way… So I go alone, but on my paths They will keep running after me and guard me, their thoughts Like a butterfly frozen in time under the glass of a photograph I look at them more than once and I know one thing! I have wonderful parents, I have wonderful parents, They revealed to me every path I took. I have wonderful parents because, They are my friends, They told me just in time to go on your way.” But in the lives of others it is very different, here Iza mentioned that Ewelina Korzeniowska, Joseph Conrad’s mother, was accused of working as an emissary in 1861, and his father, Apollo Korzeniowski, co-founder of the Movement Committee – the embryo of the National Government in the January Uprising – was imprisoned in the Warsaw Citadel. A year later, they were both exiled to Vologda, and then to Chernihiv, where Ewelina died of tuberculosis at the age of 32. Years later, Conrad recalled that his conscious life began in the courtyard of the Warsaw Citadel, where as a four-year-old boy he took food parcels for his father with his grandmother. Her son’s description reveals a portrait of an exceptionally warm and strong woman, devoted to her family and homeland: „It must have been 1864, and according to another system of calculations it certainly happened in the year when my mother was allowed to leave her place of exile… It is also the year from which I remember my mother more vividly, not only as someone’s loving, quiet, caring presence with a broad forehead and eyes expressing a kind of sweet command; I also remember the great gathering of all relatives from near and far, the grey heads of family friends, paying my mother a tribute of respect and love in the house of her favourite brother, who a few years later was to replace both of my parents”. After returning from work at the glass factory, Mrs. Eleonora found time to tidy up, especially for the holidays. Iza remembered it well: mother cleaned… the house.. She refreshed every crystal.. She wiped every figurine… that reminded… of the past.. The Christmas tree was still there… She sighed… sadly, everyone decorated her.. together.. always together.. Today alone but she doesn’t complain.. because what difference will it make.. She had a rich life.. she experienced so many wonderful moments. The children.. are somewhere… still. the phone..is silent She’ll wait…why complain..everyone has their own life..She scattered..baubles..She overripe the tinsel..greyed..lost its shine..She unraveled the lampsThey shine like in the old days..The herbs have cooled in a cup..In the oven..sparks are jumpingShe shuffled to the kitchen..It smells..Christmas in it..and..who will eat it all…She will give it to..the neighbor..The Christmas tree..smells every year she buys a smaller one but always..fresh..The ornaments sparkle..she puts it on slowly..she drags out the time with reverence She remembers.. everything..that was years ago…Who broke what..Some kind of joke..The tablecloth is stained with borscht..Lonely..no..where..but alone..old woman..as she recently heardYesterday still..beautiful, young..The house was full of Christmas noise Carols..musical notes… Children..scream..Santa Claus..And at the first star…She was calling..sit down at the table..time..Tomorrow she will sit down alone..she will invite..however a neighbor..Such family time..will be on towns.. Christmas Eve morning.. Phone call.. Mom.. we’re dropping by.. and what should we bring.. I have everything.. I need you.. only.. And miracles happen.. once every few years, finally Christmas Eve… „There are times when a rose is more important than a piece of bread.” On Christmas Eve afternoon, Iza brought a christmas flower from the „cafe”. Scientists filmed plants communicating. Scientists filmed a plant „communicating” with its neighbor using a sophisticated system of airborne compounds. These unnoticeable chemical signals serve plants by deterring herbivores and warning nearby plants of potential threats. Although scientists have been aware of these plant defense mechanisms since the 1980s, the mechanism by which plants receive and respond to these signals remained a mystery. To capture this footage, the researchers used a pump to transfer compounds emitted by insect-infested and damaged plants to healthy plants and observed the responses using a fluorescence microscope. The experiments involved exposing leaves of different plants to caterpillars and then monitoring the response of intact plants to distress signals emitted by the damaged plants. Plants communicate with each other as a survival strategy to defend against threats and optimize growth. They use a variety of chemical signals to transmit information about environmental conditions, such as herbivore attacks or the presence of pathogens. When a plant is stressed, it releases these signals into the air, and neighboring plants detect them. This communication allows nearby plants to prepare for potential threats by triggering defensive responses, such as producing chemicals to repel herbivores or strengthening their cell walls. Plants can also communicate through underground networks of fungi called mycorrhizae, sharing nutrients and information about soil conditions. These communication mechanisms help plants adapt and thrive in their ever-changing environment. Not only plants are the protagonists of our memories, but trees also communicate… Look at the Christmas trees, at this version of trees that have been beautifully decorated. They want to tell us something… the ultimate truth about human life. That afternoon, Iza was once again carried away by waves of memories. She even read something from a book, her noble hands revealed this fragment: The holy parish priest John Vianney said in his sermon: „The situation of our parents, relatives and friends is very painful and moving, if they have left this world without having satisfied God’s justice. They were sentenced to this terrible prison called purgatory, and there they will remain until they pay off their debts.” Iza had wonderful parents. „Who hummed fairy tales to me just before going to sleep, baj baj.” Her father was always with her. Although Mr. Robert’s life was marked by constant soul searching. His childhood spent in a complex family environment and his youthful experiences developed in him a sharpened sensitivity and a deep awareness of human suffering. These elements were clearly reflected in his life, where the lyrical „I” is confronted with existential themes such as death, loneliness, love and the relationship with nature. Robert was a man with a sensitive and restless soul, constantly searching for himself and his place in the world. He was an introvert and a reserved man who preferred solitude to worldliness. His life was marked by numerous moves and a constant search for secluded places where he could devote himself to writing. His personality was marked by deep sensitivity and a constant struggle between the will to live and the fear of death. Dad’s romantic relationships were often tormented and complicated. He had a special charm with women, but at the same time he seemed incapable of forming lasting bonds. After Mom’s death, he disliked the famous parties at the „cafe” and preferred to live in discreet solitude. He often refused invitations and recognition, trying to protect his privacy. He was physically weak and suffered from several illnesses. His precarious health often forced him to change locations and interrupt projects. Despite his poor health, he worked hard. Work was a vital necessity for him, a way to give meaning to his existence. Nature was a constant source of inspiration for Robert. He loved walking in the forest, watching animals and listening to the wind in the trees. Nature was a place of refuge and solace for him, a place where he could find a sense of peace and harmony. Iza remembered that Dad was a passionate sports fan. We watched this match together. A match that later became very famous. The story of one shift. City people always underestimate the parties we sow in the landscape of our emotions. Here, the air is sometimes too thick to become clear. But we need em joy and nothing would do us better, would not make us happier, than eating a cookie, Iza used to say. Once she said to her parents, when they were alive: – You were „tunnel vision” for each other. Since you’ve been together, as if you thought that it wasn’t so. That you can’t live without her. But you can. You’re an amazing mom, amazing. Yeah, and you don’t have to be with the first man who pays attention to you. And Dad replied: – Exceptionally, I think, I leaned on her more than I should have, and that’s one of the reasons we started to drift apart. But what was this story of one change? The Olympic Games in Munich, September 5, 1972, match with the Soviet Union. The most important goal in Zygdryd Szołtysik’s life. Football people recalled later: Włodzimierz Lubański: – The Russians chased us in the first half. They had a team that could fight with anyone in the world. Instead of running with the ball, we ran after the ball. Oleh Blokhin scores a goal, and the Poles lose zero to one for a long time. Zygfryd Szołtysik watches the match from the bench: – I remember that there were twenty minutes left to the end, and it still wasn’t going well for us. The Soviet Union was much better. We were lucky that we were only losing by one goal. Meanwhile, Górski is feverishly thinking about what else to change. The first change is forced by circumstances: Gorgoń is injured, and Kraska comes on for him. In the second half, the Russians play slower, clearly already enjoying the victory. All the more reason to strengthen the attack. This time, Kazimierz withdraws Gut, who has been playing since the beginning of the match. Who should replace him? Szymczak seems too inexperienced. The coach calls Andrzej Jarosik, who has not yet played at the Olympics, from the bench. Jarosik is dragging his feet, most likely not wanting to contribute to the lost match. He is a star in his club, the best scorer in the history of Zagłębie Sosnowiec, and in the two previous seasons – also in the entire Polish league. Besides, he may hold it against the coach that he does not bet on him in matches, that he prefers his club threes and twos. „I am not playing now,” he replies. Perhaps he would get up immediately, but Kazimierz does not want such a player. After all, he is twenty minutes away from the dream final. Finally, he blurts out to Szołtysik: „Mały, you will replace Gut.” Hubert Kostka stands in goal and does not expect a miracle. He sees that the Russians are two classes better. In fact, they could already be winning four to zero. Even a draw will not allow the Poles to advance to the final. The injured Jerzy Gorgoń has been sitting on the bench since the thirty-fifth minute: „Andrzej probably felt offended, but his behavior was not right. A substitute player entering the pitch cannot be a tramp, he is supposed to be a real reinforcement. But there was no fight. In his own way, Kazio Górski took his refusal to heart and quickly resolved the matter. Marian Ostafiński will remember it differently: – The ball falls out, I run for it, and there is an argument on the bench. Janusz Jesionek: – I was sitting next to him: Jarosik was not ready to play, his socks were down, his shoes were untied – and yet he knew he could play. Such a player, in such a match, cannot be distracted. Hubert Kostka: – If I were in Górski’s place, I would get quite angry. And Górski… calm down. Not this one, he calls Zyga. At that moment I felt that he was the right coach in the right place. For us, it was a saving grace. We would not have won this match without Szołtysik. Whenever I meet Zyga, I tell him that he won me this Olympic retirement. Years later, Szołtysik will modestly say that he was probably next on the coach’s list. Since he finally called him, he willingly entered the pitch. Górski explains: “I thought to myself that I had to do something, now or never (…), if I don’t want to give up without a fight. Or maybe it was a good thing that Jarosik hesitated, the Szołtysik-Lubański duo was perfectly coordinated, and maybe they will manage to change the result that was unfavourable for us? I had spared „Mały” due to the discomfort he felt after the injury he sustained in the match with Ghana, but now, when our fate was being decided, I couldn’t ignore him. Gadocha runs up to Szołtysik, complaining that everyone is barely able to stay on their feet. And Szołtysik is very keen. He runs between the Russians, delighting with his feints. Ten minutes have passed since he entered. The game speeds up. Szołtysik attacks in the middle of the field and of course, out of the corner of his eye, as he usually does in Górnik Zabrze, he looks for Lubański. He has no way to pass, he passes the ball to Ćmikiewicz on the right. He feints and passes it to Lubański, who is fouled by the Russians in the penalty area. Deyna scores a goal from the penalty kick. Another eight minutes pass. Gadocha breaks through on the left wing. Unexpectedly, he passes the ball back to Lubański. He runs up to the ball and sees his friend from Zabrze well. He barely touches it and puts it in front of one of the shortest (162 centimetres) players on the pitch. Szołtysik shoots with the force of a typhoon. Yevhen (Yevgeny) Rudakov has no chance. Lubański: – The Russians were already a bit tired, and my teammates and I had a well-prepared combination game. Szołtysik: – I played in the national team for almost ten years and such a moment has never happened to me before or since. It was then that I felt what it means to score an important goal. But I will end this account here. I refer you to the biography of Kazimierz Górski. I recommend the whole thing: „Górski. We or They will win.” „Either we win or they will.” „The end, period, bomb, whoever does not finish, blows the whistle”. The old year is ending. In Rome, Pope Francis opens the doors of the „holy year” again, a new time of grace. Iza, tired from happy memories, sighed… When a door closes, it often seems like the end of something important, but it is also a chance to start over. Life has a way of directing us to paths we never expected, ones that may hide even greater possibilities. Knocking on closed doors, hoping they will open, can exhaust your spirit and hinder your development. Sometimes the best way to move forward is to let go of what no longer serves you and focus on the possibilities that lie ahead. Every ending brings a lesson, and every closed door teaches us resilience. Instead of dwelling on what was lost, focus on what is to come. Trust that life has a purpose for every twist and turn, and be open to discovering doors waiting to be unlocked… „Everyone will visit me today, I must open the Christmas Eve door,” Iza firmly stated, „and open wide for those who are not there. Because I hear those words over and over again: Let them in, move on, and believe that your next chapter (in life) will bring brighter horizons.”

_____

Stanisław Barszczak, Wersja Kaczmarskich listów

Historii świata nie powinno się zabierać, ani dodawać do niej – według kaprysów innych, którzy chcą opowiedzieć inną historię. Opowiedz historię tak, jak się wydarzyła. A jak to zrobić? Czasami piosenka brzmi dokładnie tak, jak chcesz, aby twoje życie bywało odczuwane. Czasami sprawia, że wierzysz, że możesz to zmienić. Ale nasze historie były często zastępowane celową dezinformacją. Rewizjonizmem. Robionym po to, by opowiedzieć inną historię. Lepszą historię. Dyskurs obywatelski uczynił naszą nić w polskiej tkance społecznej poczworkiem, wszystko poprzez opowiadanie historii. Niepoprawne opowiadanie historii. Musimy bardzo uważać, aby to wyplenić, w przeciwnym razie zamienią naszą ziemię w dzicz drzew brzoskwiniowych, przepełniając ją i pochłaniając. Iza pozostaje enigmatyczna, nie do złamania; odsłania się tylko przed pewnymi ludźmi. Kim chciałaś być? Kim jestem teraz. Po prostu wyobrażałam to sobie inaczej. Jak inaczej? Wyobrażałam sobie, że będę szczęśliwa. Nie byłam wystarczająco dobra — jakie to upokarzające coś odkryć o sobie. Biegam, biegnę i biegnę, czasem zaśpiewam, a celem jest jego pochwała rodziców. Prawda jest taka, że mój tata zawsze śpiewał. Mike chce, żebym mówiła, że jestem normalną dziewczyną. Ale nią nie jestem, nigdy nie byłam. Zawsze czułam, że muszę udowodnić, że jestem lepsza. Nie obchodzi mnie ten ślad po pocałunku, nawet jeśli będę musiała go zakrywać korektorem przez ponad tydzień. Chcę tego symbolu, przypomnienia o tym, gdzie mnie dotykał. Dziwka, suka i dziwka, nawet pruderyjna, twierdzi Mike, mają gorzki smak na języku, ale słodki po wypuszczeniu, dopóki nie jesteśmy tymi, których opisują. Dzisiaj wszystko jest ciche. Powietrze jest spiczaste od zimna, a niebo jest głęboko niebieskie i zdaję sobie sprawę, że noc nie może być czystą ciemnością, ponieważ zawsze robi się jaśniejsza stopniowo, w miarę jak poranek się zbliża. Zawieszone kawy: Ta historia rozgrzeje Cię lepiej niż kawa w zimny zimowy dzień. Wchodzimy z kolegą do małej kawiarni i składamy zamówienie. Gdy zbliżamy się do naszego stolika, wchodzą dwie osoby i podchodzą do lady: „Pięć kaw, proszę. Dwie dla nas i trzy zawieszone”. Płacą za zamówienie, biorą dwie i wychodzą. Pytam kolegę: Co to są te ‚zawieszone’ kawy? Poczekaj, a zobaczysz. Wchodzi więcej osób. Dwie dziewczyny proszą o jedną kawę, płacą i wychodzą. Następne zamówienie dotyczyło siedmiu kaw i złożyło je trzech prawników – trzech dla nich i czterech ‚zawieszonych’. Podczas gdy wciąż zastanawiam się, o co chodzi z tymi ‚zawieszonymi’ kawami, cieszę się słoneczną pogodą i pięknym widokiem na plac przed kawiarnią. Nagle przez drzwi wchodzi mężczyzna ubrany w obskurne ubrania, który wygląda jak żebrak i uprzejmie pyta: „Czy macie zawieszoną kawę?” To proste – ludzie płacą z góry za kawę przeznaczoną dla kogoś, kto nie może sobie pozwolić na ciepły napój. Tradycja z „Zawieszoną kawą” zaczęła się w Neapolu, ale rozprzestrzeniła się na cały świat i w niektórych miejscach można zamówić nie tylko zawieszoną kawę, ale także kanapkę lub cały posiłek. Iza postanowiła, że nie będzie mogła jechać samochodem rodzinnym, który zapewnił jej zakład krawiecki. Ale stało się inaczej, poddała się fali wspomnień. To było dokładnie to, czego uczyła swoich uczniów: poznaj swoją historię, bo wtedy poznasz siebie. To wyzwala. I powstrzymuje cię przed popełnieniem tych samych błędów ponownie. Kiedyś kochała odważnie i całym sercem, teraz oddała swoje serce z wyrozumiałością. Ponieważ to był jedyny sposób, w jaki mogła powstrzymać swoje emocje przed przepełnieniem. „Najsmutniejszym rodzajem miłości jest ta, która nigdy się nie spełnia, miłość, która istnieje tylko w marzeniach i cichych nadziejach. To miłość, która trwa w ukradzionych spojrzeniach, w niewypowiedzianych słowach, w przestrzeniach między tym, co jest, a tym, co mogłoby być. A z upływem czasu ta miłość staje się słodko-gorzkim wspomnieniem, delikatnym bólem, który nigdy do końca nie znika, przypomnieniem tego, co zostało utracone, zanim miało szansę zostać odnalezione.” Kiedyś kochałam odważnie, ale usiadłam na laurach, jak mówi Iza, odtąd musiałam chronić, aby nic z tego, co otrzymałam, nie poszło na marne. Greccy filozofowie Platon, Solon i Plutarch dowiedzieli się o historii Atlantydy od starszego kapłana Sonchisa ze świątyni Saïs, położonej w delcie Nilu w Egipcie. Sonchis opisał Atlantydę jako wyspę położoną na zachód od Cieśniny Gibraltarskiej w Hiszpanii i Maroku, która zatonęła w oceanie 11 600 lat temu. Czy obszar znany dziś jako Azory może być pozostałością tej starożytnej wyspy? Chyba nie, prawdopodobnie chodzi o Wielką Brytanię. Iza zamierza iść do nieba. Wejdę tam, gdy ostatni z moich synów duchowych przejdzie przez bramę do nieba, mawiał jej wybrany patron, Święty Pio z Pietlerciny. Codziennie przed snem Iza odczytuje tę modlitwę: „Ty znasz mnie, Panie, lepiej niż ja siebie korzenie ciemne mych uczuć i myśli, O których myśl ma i uczucie nie wie, Są jasne Tobie, jak w słońcu blask liści. Tam, kędy stopa moja nie postanie, Ty kroczysz pewną i niezłomną nogą. Ty jeden tylko mnie znasz. Me otchłanie Są Ci równiną, me przepaście – drogą!” Kiedy już był bardzo chory Papież z Polski, Jan Paweł II, miał rzec podczas ostatniej procesji Bożego Ciała: „Chciałbym padnąć na kolana… jest Jezus, proszę…” To stało się bardzo trudnym zadaniem dla jego ochrony. Śmierć przywołuje wszelkiego rodzaju myśli. O rzeczach dawno zapomnianych. Dobrych wspomnieniach. Ale także tych wątkach złych, które się w nią wplatają. Nazajutrz po śmierci Adama Mickiewicza, 27 listopada 1855 r., powstał, jak to było w zwyczaju, cykl prac upamiętniających zmarłego. Po sporządzeniu aktu zgonu wykonano rysunek, następnie fotografię, a na końcu gipsowy odlew jego twarzy. Choć dziś ten rytuał wydaje się nam dziwny i niezrozumiały, a różnorodność tworzonych „ostatnich portretów” jest przesadna, współczesnych mogła dziwić jego okrojona forma. Przypomnijmy na przykład, że po śmierci Fryderyka Chopina, zaledwie sześć lat wcześniej, nie tylko wykonano podobne portrety, ale także obcięto pasma włosów, a nawet wyjęto kompozytorowi serce. Czwartego dnia po śmierci ciało Mickiewicza zabalsamowano w całości, a następnie, ze względu na to, że domniemaną przyczyną śmierci była cholera, złożono je w trzech trumnach: dębowej, blaszanej i orzechowej. W trumnie, oprócz krucyfiksu, zwłokom towarzyszyło zdjęcie jego żony Celiny i pukiel włosów najmłodszego syna Józia. Chciałabym podziękować Bogu za moich rodziców, Iza westchnęła głęboko i jakby przez mgłę zanuciła sobie znaną piosenkę Urszuli. „Kto mi tuż przed snem nucił bajki baj baj I kto przybiegał z bzem kiedy maił się maj Kto wybaczał mi każdą złość, każdy błąd Gdy kryłam wielkie łzy w domu najmniejszy kąt Co wieczór obraz ten kołysze mnie do snu Tato młody jak maj i mama wśród bzu. Cudownych rodziców mam, Cudownych rodziców mam, Odkryli mi każdą z dróg po której szłam. Mam cudownych rodziców bo, Przyjaciółmi moimi są, W porę rzekli mi dalej to Idź drogą swą… Sama idę więc, ale po drogach mych Będą wciąż za mną biec i mnie strzec myśli ich Jak motyl zastygł czas pod fotografii szkłem Patrzę na nie nie raz i jedno wiem! Cudownych rodziców mam Cudownych rodziców mam Odkryli mi każdą z dróg po której szłam Mam cudownych rodziców bo Przyjaciółmi moimi są W porę rzekli mi dalej to Idź drogą swą.” Ale w życiu innych bywa bardzo różnie, tu Iza wspomniała o tym, iż Ewelina Korzeniowska, matka Josepha Conrada, została w 1861 r. oskarżona o pracę emisariuszowską, a ojciec, Apollo Korzeniowski, współzałożyciel Komitetu Ruchu – zalążku Rządu Narodowego w Powstaniu Styczniowym – osadzony w warszawskiej Cytadeli. Rok później oboje zostali zesłani do Wołogdy, a potem do Czernichowa, gdzie Ewelina zmarła na gruźlicę w wieku 32 lat. Po latach Conrad wspominał, że jego świadome życie zaczęło się na dziedzińcu warszawskiej Cytadeli, dokąd jako czteroletni chłopiec zanosił z babką paczki z żywnością dla ojca. Z opisu jej syna wyłania się portret kobiety nadzwyczaj ciepłej i silnej, oddanej swojej rodzinie i ojczyźnie: „Musiał to być rok 1864, a według innego systemu obliczeń działo się to z pewnością w roku, kiedy dozwolono matce opuścić miejsce wygnania […]. Jest to także rok, od którego począwszy pamiętam matkę z większą wyrazistością, nie tylko jako czyjąś kochającą, cichą, opiekuńczą obecność o szerokim czole i oczach wyrażających jakby słodki nakaz; pamiętam także wielki zjazd wszystkich krewnych z bliska i z daleka, siwe głowy przyjaciół rodziny, składających mej matce hołd szacunku i miłości w domu jej ulubionego brata, który w kilka lat później miał mi zastąpić oboje rodziców”. Po powrocie z roboty w fabryce szkła Pani Eleonora znajdowała czas na porządki, szczególnie na święta. Iza zapamiętała to dobrze: mama wysprzatała…dom..Odświeżyła każdy kryształ..Przetarła każdą figurkę…która przypominała..miniony czas..Choinka jeszcze…Westchnęła ..smutnowszyscy ją ubierali..razem ..zawsze razem..Dzisiaj sama ale nie narzeka ..bo co to zmieni..Miała bogate życie..przeżyła tyle cudownych chwil. Dzieci..gdzieś są…jeszcze. telefon..milczy Poczeka…po co żale..każde ma swoje życie..Rozsypała..bombki..Przejrzała lamete..zszarzała.. straciła blask..Lampki rozplatałaŚwiecą jak za dawnych lat..Ziółka wystygly w filiżance..W piecu..podskakują iskierkiPoczłapała do kuchni..Pachnie..w niej świątecznie..i ..kto to wszystko zje…Obdaruje .. sąsiada..Choinka..pachnie co roku kupuje mniejsząale zawsze.. świeżą..Błyskają.. ozdóbki..ubiera powolutku..z namaszczeniem przeciąga czas Przypomina ..sobie wszystko ..co było przed laty…Kto co potłukł..Jakiś żart.. Barszczem obrus poplamiony.. Samotna ..nie ..skąd.. ale sama..stara baba.. jak niedawno usłyszałaWczoraj jeszcze.. piekna, młoda.. Dom pełen wrzawy świątecznej Kolędy..nutki…Dzieci..krzyk.. Mikołaj..I o pierwsza Gwiazda…Wołała ..siadajcie do stołu..czas..Jutro zasiądzie sama..zaprosi ..jednak sąsiada..Czas taki rodzinny.. będzie namiastka.. Poranek wigilijny.. Telefon..Mamo.. wpadamy..i co mamy przywieżć..Mam wszystko..potrzeba mi Was ..tylko..I cuda sie zdarzają ..raz na parę lat w końcu Wigilia… „Są chwile, kiedy róża jest ważniejsza niż kawałek chleba.” W wigilijne popołudnie z „kawiarni” Iza przyniosła gwiazdę betlejemską. Naukowcy sfilmowali rośliny komunikujące się. Naukowcy sfilmowali roślinę „komunikującą się” ze swoją sąsiadką za pomocą wyrafinowanego systemu związków unoszących się w powietrzu. Te niezauważalne sygnały chemiczne służą roślinom, odstraszając roślinożerców i ostrzegając pobliskie rośliny o potencjalnych zagrożeniach. Chociaż naukowcy byli świadomi tych mechanizmów obronnych roślin od lat 80. XX wieku, mechanizm, w jaki rośliny odbierają i reagują na te sygnały, pozostawał tajemnicą. Aby nagrać ten materiał, naukowcy użyli pompy do przeniesienia związków emitowanych przez uszkodzone i zainfekowane owadami rośliny na zdrowe rośliny i obserwowali reakcje za pomocą mikroskopu fluorescencyjnego. Eksperymenty polegały na wystawianiu liści różnych roślin na działanie gąsienic, a następnie monitorowaniu reakcji nietkniętych roślin na sygnały niepokoju emitowane przez uszkodzone rośliny. Rośliny komunikują się ze sobą jako strategia przetrwania w celu obrony przed zagrożeniami i optymalizacji wzrostu. Używają różnych sygnałów chemicznych do przesyłania informacji o warunkach środowiskowych, takich jak ataki roślinożerców lub obecność patogenów. Kiedy roślina jest pod wpływem stresu, uwalnia te sygnały do powietrza, a sąsiednie rośliny je wykrywają. Ta komunikacja umożliwia pobliskim roślinom przygotowanie się na potencjalne zagrożenia poprzez wywoływanie reakcji obronnych, takich jak wytwarzanie substancji chemicznych w celu odstraszania roślinożerców lub wzmacnianie ścian komórkowych. Rośliny mogą również komunikować się za pośrednictwem podziemnych sieci grzybów zwanych mikoryzą, dzieląc się składnikami odżywczymi i informacjami o warunkach glebowych. Te mechanizmy komunikacji pomagają roślinom dostosowywać się i rozwijać w ich ciągle zmieniającym się otoczeniu. Nie tylko rośliny są bohaterami naszych wspomnień, ale również drzewa się komunikują… Popatrzcie na drzewa świąteczne, na tę wersję drzew, jakie zostały pięknie ustrojone. One chcą coś nam przekazać… prawdę ostatnią o życiu człowieka. Tego popołudnia Izę znów uniosły ją fale wspomnień. A nawet odczytała coś z książki, jej szlachetne ręce odsłoniły ten fragment: Święty proboszcz Jan Vianney mówił w kazaniu: „Bardzo bolesne i przejmujące jest położenie naszych rodziców, krewnych i zna­jomych, jeżeli zeszli z tego świata nie uczyniwszy zadość Bożej sprawiedliwości. Skazani bowiem zostali do tego strasznego więzienia, które się czyśćcem nazywa i tam zostawać bę­dą dopóki długów swoich nie spłacą.” Iza miała wspaniałych rodziców. „Któż mi tuż przed snem nucił bajki baj baj”. Tata był przy niej zawsze. Choć życie Pana Roberta naznaczone było ciągłymi poszukiwaniami duszy. Dzieciństwo spędzone w złożonym środowisku rodzinnym oraz młodzieńcze doświadczenia rozwinęły w nim wyostrzoną wrażliwość i głęboką świadomość ludzkiego cierpienia. Elementy te znalazły wyraźne odzwierciedlenie w jego życiu, gdzie liryczne „ja” zostaje skonfrontowane z egzystencjalnymi tematami, takimi jak śmierć, samotność, miłość i relacja z naturą. Robert był człowiekiem o wrażliwej i niespokojnej duszy, nieustannie poszukującym siebie i swojego miejsca w świecie. Był introwertykiem i powściągliwym człowiekiem, który wolał samotność od światowości. Jego życie naznaczone było licznymi przeprowadzkami i ciągłym poszukiwaniem odosobnionych miejsc, w których mógłby poświęcić się pisaniu. Jego osobowość odznaczała się głęboką wrażliwością i ciągłą walką pomiędzy chęcią życia a strachem przed śmiercią. Romantyczne relacje taty były często udręczone i skomplikowane. Miał szczególny urok w kobietach, ale jednocześnie sprawiał wrażenie niezdolnego do nawiązywania trwałych więzi. Po śmierci mamy nie lubił sławnych przyjęć w „kawiarni” i wolał żyć w dyskretnej samotności. Często odmawiał zaproszeń i uznania, starając się chronić swoją prywatność. Był słaby fizycznie i cierpiał na kilka chorób. Jego niepewny stan zdrowia często zmuszał go do zmiany lokalizacji i przerywania projektów. Pomimo złego stanu zdrowia ciężko pracował. Praca była dla niego istotną koniecznością, sposobem na nadanie sensu swojej egzystencji. Natura była dla Roberta ciągłym źródłem inspiracji. Uwielbiał chodzić po lesie, obserwować zwierzęta i słuchać szumu wiatru w drzewach. Przyroda była dla niego miejscem schronienia i pocieszenia, miejscem, w którym mógł odnaleźć poczucie spokoju i harmonii. Iza zapamiętała, że tata był zawziętym kibicem sportu. Ten mecz oglądaliśmy wspólnie. Mecz, o którym stało się potem bardzo głośno. Historia jednej zmiany. Ludzie miastowi zawsze nie doceniają przyjęć jakie zasiewamy w krajobrazie naszych emocji. Tutaj czasem powietrze jest zbyt zawiesiste, żeby stało się jasne. Ale przecież potrzebujemy radości i nic nie zrobiłoby nam lepiej, nie uczyniłoby nas bardziej szczęśliwymi, jak zjedzenie ciastka, Iza mówiła. Kiedyś do rodziców, gdy żyli, powiedziała: – Byliście dla siebie „widzeniem w tunelu”. Od kiedy pozostajecie razem, jakbyście myśleli, że tak nie jest. Że nie możesz żyć bez niej. Ale możesz. Jesteś niesamowitą mamo, zadziwiająca. Tia, i nie musisz przebywać z pierwszym mężczyzną, który zwraca na ciebie uwagę. A tata odpowiedział: – Wyjątkowo, myślę, oparłem się na niej bardziej jak powinienem, i to jest jeden z powodów, iż zaczęliśmy się rozchodzić. Ale co to była za historia jednej zmiany? Igrzyska Olimpijskie w Monachium, 5 września 1972, mecz ze Związkiem Radzieckim. Najważniejsza bramka w życiu Zygdryda Szołtysika. Ludzie piłki nożnej wspominali potem: Włodzimierz Lubański: – Rosjanie nas pogonili w pierwszej połowie. Mieli zespół, który mógł powalczyć z każdym na świecie. Zamiast biegać z piłką, biegaliśmy za piłką. Gola strzela Ołeh Błochin, Polacy długo przegrywają zero do jednego. Zygfryd Szołtysik mecz ogląda z ławki: – Pamiętam, że zostało dwadzieścia minut do końca, a tu wciąż niezbyt się nam to kleiło. Związek Radziecki był dużo lepszy. Mieliśmy szczęście, że przegrywaliśmy tylko jedną bramką. Górski tymczasem gorączkowo myśli, co by tu jeszcze zmienić. Pierwszą zmianę wymuszają okoliczności: Gorgoń ma kontuzję, wchodzi za niego Kraska. W drugiej połowie Rosjanie grają wolniej, najwyraźniej cieszą się już ze zwycięstwa. Tym bardziej trzeba wzmocnić atak. Tym razem Kazimierz wycofuje Guta, który gra od początku meczu. Kto w zamian? Szymczak wydaje się za mało doświadczony. Z ławki rezerwowych trener wywołuje Andrzeja Jarosika, który nie grał jeszcze na igrzyskach. Jarosik ociąga się, najpewniej nie chce się przyczyniać do przegranego meczu. W swoim klubie jest gwiazdą, najlepszym strzelcem w historii Zagłębia Sosnowiec, a w dwóch poprzednich sezonach – także całej polskiej ligi. Poza tym może mieć za złe trenerowi, że nie stawia na niego w meczach, że woli swoje trójki i dwójki klubowe. „Teraz to ja nie gram” – odpowiada. Być może zaraz wstałby, ale Kazimierz nie chce takiego zawodnika. Od wymarzonego finału dzieli go w końcu dwadzieścia minut. W końcu wypala do Szołtysika: „Mały, zastąpisz Guta”. Hubert Kostka stoi w bramce i nie liczy na cud. Widzi, że Rosjanie są o dwie klasy lepsi. Właściwie mogliby już wygrywać nawet cztery do zera. Polakom awansu do finału nie da nawet remis. Kontuzjowany Jerzy Gorgoń od trzydziestej piątej minuty siedzi na ławce rezerwowych: – Andrzej pewnie czuł się urażony, ale jego zachowanie nie było w porządku. Zawodnik rezerwowy wchodzący na boisko nie może być deptaczkiem, on ma być prawdziwym wzmocnieniem. Ale bijatyki żadnej nie było. Kazio Górski swoim sposobem przyjął jego odmowę do wiadomości i szybko załatwił sprawę. Marian Ostafiński zapamięta to inaczej: – Piłka wypada na out, biegnę po nią, a tam na ławce kłótnia. Janusz Jesionek: – Siedziałem obok: Jarosik nie był gotowy do gry, getry miał opuszczone, buty rozwiązane – a przecież wiedział, że może zagrać. Taki zawodnik, w takim meczu, nie może być zdekoncentrowany. Hubert Kostka: – Gdybym ja był na miejscu Górskiego, tobym się nieźle zdenerwował. A Górski… spokojnie. Nie ten, to woła Zygę. Wtedy poczułem, że to właściwy trener na właściwym miejscu. Dla nas to było zbawienne. Nie wygralibyśmy tego meczu bez Szołtysika. Zawsze kiedy spotykam Zygę, powtarzam mu, że wygrał mi tę olimpijską emeryturę. Szołtysik po latach skromnie stwierdzi, że pewnie był następny na liście trenera. Skoro ten go wreszcie wywołał, chętnie wszedł na boisko. Górski wyjaśni: „Pomyślałem sobie, że muszę coś zrobić, teraz albo nigdy (…), jeśli nie chcę się poddać bez walki. A może to i dobrze, że Jarosik się zawahał, duet Szołtysik–Lubański był doskonale zgrany, a nuż właśnie im się uda zmienić niekorzystny dla nas wynik? »Małego« oszczędzałem z uwagi na dolegliwości, jakie odczuwał po kontuzji odniesionej w meczu z Ghaną, teraz jednak, gdy decydowały się nasze losy, nie mogłem go pominąć”. Do Szołtysika podbiega Gadocha, narzeka, że wszyscy ledwie trzymają się już na nogach. A Szołtysikowi bardzo się chce. Biega między Rosjanami, zachwyca zwodami. Od jego wejścia mija dziesięć minut. Gra przyśpiesza. Szołtysik atakuje środkiem pola i oczywiście kątem oka, jak zazwyczaj robi to w Górniku Zabrze, szuka Lubańskiego. Nie ma jak podać, oddaje piłkę na prawą Ćmikiewiczowi. Ten robi zwód i podaje do Lubańskiego, którego Rosjanie faulują na polu karnym. Z rzutu karnego bramkę zdobywa Deyna. Mija kolejnych osiem minut. Gadocha przedziera się lewym skrzydłem. Niespodziewanie wycofuje piłkę do Lubańskiego. Ten, podbiegając do piłki, dobrze widzi przyjaciela z Zabrza. Ledwie ją muska, wystawia jednemu z najniższych (162 centymetry) na boisku piłkarzy, Szołtysik strzela z siłą tajfunu. Jewhen (Jewgienij) Rudakow jest bez szans. Lubański: – Rosjanie byli już trochę zmęczeni, a my z kolegami mieliśmy dobrze przygotowaną grę kombinacyjną. Szołtysik: – Prawie dziesięć lat grałem w reprezentacji i taki moment nigdy wcześniej ani później mi się nie zdarzył. Wtedy dopiero poczułem, co znaczy strzelić ważną bramkę. Ale tu skończę tę relację. Odsyłam was do biografii Kazimierza Górskiego. Polecam całość: „GÓRSKI. WYGRAMY MY ALBO ONI” „Albo my wygramy albo oni.” „Koniec, kropka, bomba, kto nie skończył, ten trąba”. Kończy się stary rok. W Rzymie Papież Franciszek otwiera znów drzwi „roku świętego”, nowego czasu łaski. Iza zmęczona od szczęśliwych wspomnień westchnęła… Kiedy drzwi się zamykają, często wydaje się, że to koniec czegoś ważnego, ale jest to również szansa, aby zacząć od nowa. Życie ma sposób, aby przekierować nas na ścieżki, których nigdy się nie spodziewaliśmy, takie, które mogą kryć w sobie jeszcze większe możliwości. Pukanie do zamkniętych drzwi, mając nadzieję, że się otworzą, może wyczerpać twojego ducha i utrudnić twój rozwój. Czasami najlepszym sposobem na pójście naprzód jest puszczenie tego, co już ci nie służy i zwrócenie uwagi na nadchodzące możliwości. Każde zakończenie niesie ze sobą lekcję, a każde zamknięte drzwi uczą nas odporności. Zamiast rozpamiętywać to, co utracone, skup się na tym, co nadejdzie. Ufaj, że życie ma cel dla każdego zakrętu i zakrętu i bądź otwarty na odkrywanie drzwi czekających na odblokowanie… – Dzisiaj wszyscy mnie odwiedzą, muszę otworzyć drzwi wigilijne – Iza zdecydowanie stwierdziła – otworzyć na oścież również dla nieobecnych. Albowiem słyszę te słowa wciąż: Wpuść, idź dalej i wierz, że twój kolejny rozdział (w życiu) przyniesie jaśniejsze horyzonty.

____

Stanisław Barszczak, Rewizja standardów filozofowania w duchu abstrakcji

Jak wspomniałem przy innej okazji w felietonach dla dorosłych próbuję zachowywać standardy filozofowania. Pierwszy przykład opieram na kwestii istnienia Absolutu, która odbiega od fenomenu podobieństwa. Albowiem nie załatwimy się tak łatwo z przypadkiem dwóch różnych odcieni barwy czerwonej. Porównajmy ten sam kolor płatków róży i tulipana. Oba odcienie kwiatów podpadają pod ogólne pojęcie barwy czerwonej. Tutaj to, co ogólne jest czerwienią. Co pozostaje różne od sposobu takiego istnienia. Ale fakt podobieństwa można uznać za pierwotny – wyliczenie odcieni barwy pozwala na prowizoryczność i arbitralność. Por. życzeniowy świat Platona.

A drugi przykład zaczerpnąłem z uniwersaliów. Porównajmy tutaj receptę dołączania kolejnych kostek w dominie do zapoczątkowanej ich sekwencji (gra podobna do warcabów czy skrabli). Recepta stosuje się do pewnej jednolitej w podstawowym aspekcie dziedziny, złożonej z wzajemnie niesamodzielnych składników. Recepta stosuje się każdorazowo do calej dziedziny. Połączenie dowolnych dwóch kostek z góry wyznacza wszelkie możliwe sposoby układu pozostałych. Ale niemała liczba przypadków funkcjonuje bez odwoływania się do istności ogólnych we właściwym sensie tego słowa.

Zauważmy tutaj szczególną naturę tworów matematyki i logiki. Pod pojęcie prostokąta podpadają inne czworoboczne figury, i to nie z uwagi na ich podobieństwo, lecz z powodu spełniania przez nie precyzyjnie określonego kryterium. Istnieją w matematyce pojęcia i prawa ściśle ogólne.
W tym miejscu zamierzyłem przywołać aporie, trudności złączone z abstrakcją. Po pierwsze prosta abstrakcja możliwa dlatego, że przejście od indywiduum (np. poszczególnego trójkąta prostokątnego) do ogółu (trójkąta w ogóle) odbywa się w granicach tej samej dziedziny bytowe przedmiotów idealnych. Skądinąd przekonujemy się, że indywidua w świecie realnym powstają i giną, nie mogą składać się na ideę w taki sposób, jak części składają się na całość, wtedy bowiem idea traciłaby swoją jedność. Indywidua byłyby egzemplifikacją „zrośnięte”, nie byłyby odrębnymi indywiduami. Por. Idea i jej egzemplifikacja, odwzorowanie, relacja egzemplifikacji, niezmienna idea i podlegające zmianie indywidua).

Inna aporia wynika z relacji podobieństwa (por. argument ‚trzeciego człowieka’). Wzorzec, podobieństwo kopii jest zapośredniczone w podobieństwo ich obu do czegoś trzeciego – hiperwzorca, trzeciego czlowieka. Ponieważ my nie jesteśmy odrębnymi indywiduami, pojawia się tutaj zasygnalizowany w tytule felietonu duch abstrakcji. W związku z tym można mówić na przykład o realiźmie umiarkowanym w spostrzeganiu przedmiotów. Statyczność Platońskich idei możemy zrównać z dynamizmem żywotów. Jakkolwiek powinniśmy w naszych rozważaniach odróżniać stosunek immanentny od stosunku transcendentnego. Tutaj dla potrzeb puenty felietonu o takich ujęciach rzeczy tylko
wspomniałem. W Sofiście Platon wprowadza koncepcję „największych rodzajów”: bytu, ruchu, spoczynku, tożsamości i różnicy. Platon zaprezentował realizm skrajny w kwestii uniwersaliów (por. dyskusja nad uniwersaliami w średniowieczu). R. Ingarden wyróżnił czyste jakości idealne w obliczu „konkretyzacji” rozmaitego rodzaju. Jakości „czyste” nie są ani ogólne ani jednostkowe.
Arystoteles mówił o „partycypacji” w odsłanianiu rzeczy. „Powszechnik” nie jest samodzielnym bytem. Forma substancjalna – aktywny element. Zainteresowanych bardziej uniwersaliami zapraszam do wertowania Internetu, tam są pojęcia konceptualisty i nominalisty.

W tym momencie Drogiemu Czytelnikowi przytaczam niektóre myśli Pani Octavii E. Butler: Kiedy wściekłość cię dusi, najlepiej nic nie mówić. Wszystko, czego się dotkniesz zmieniasz. Wszystko, co zmieniasz zmienia ciebie. Jedyną trwałą prawdą jest Zmiana. Bóg jest Zmianą. Aby powstać z własnych popiołów, Feniks musi najpierw spłonąć. Najpierw zapomnij o inspiracji. Nawyk jest bardziej niezawodny. Nawyk utrzyma cię niezależnie od tego, czy jesteś zainspirowany, czy nie. Nawyk pomoże ci dokończyć i dopracować twoje historie. Inspiracja nie. Nawyk to wytrwałość w praktyce. Wybieraj swoich przywódców z mądrością i przezornością. Być prowadzonym przez tchórza to być kontrolowanym przez wszystko, czego tchórz się boi. Być prowadzonym przez głupca, to być prowadzonym przez oportunistów, którzy kontrolują głupca. Być prowadzonym przez złodzieja to znaczy oddawać swoje najcenniejsze skarby, aby je ukraść. Być prowadzonym przez kłamcę to znaczy prosić, by kłamać. Być prowadzonym przez tyrana, to znaczy sprzedawać siebie i tych, których kochasz
w niewolę. Ludzie mają prawo nazywać siebie, jak chcą. To mnie nie przeszkadza. To inni ludzie wykonują to powołanie, co mnie przeszkadza. Nie zaczynasz od pisania dobrych rzeczy. Zaczynasz od pisania bzdur i myślisz, że to dobre rzeczy, a potem stopniowo stajesz się w tym lepszy. Dlatego mówię, że jedną z najcenniejszych cech jest wytrwałość.
Nie ma końca Temu, czego żywy świat
będzie od ciebie wymagał. Uważaj:
Ignorancja Chroni samą siebie. Ignorancja
Promuje podejrzenia. Podejrzliwość
Rodzi strach. Strach przepiórczy, nieracjonalny i ślepy, albo strach, ten się czai, wyzywający i zamknięty. Ślepy, zamknięty, Podejrzliwy, przestraszony,
Niewiedza Chroni się, stając się chronioną
Niewiedza rośnie.

Wiedziałam, że są historie, które chciałabym opowiedzieć. Wszystkie zmagania są w zasadzie walką o władzę. Kto będzie rządził? Kto będzie przewodził? Kto zdefiniuje, udoskonali, ograniczy, zaprojektuje? Kto będzie dominował? Wszystkie zmagania są w zasadzie walką o władzę, a większość z nich nie jest bardziej intelektualna niż dwa barany uderzające głowami o siebie. Społeczeństwa represyjne zawsze zdawały się rozumieć niebezpieczeństwo „błędnych” idei. Świat jest pełen bolesnych historii. Czasami wydaje się, że nie ma innych, a mimo to myślę sobie, jak piękny był ten błysk wody między drzewami. Tonący ludzie Czasami umierają, Walcząc ze swoimi wybawcami.
Akceptuj różnorodność. Zjednocz się –
Albo bądź podzielony, okradziony,
rządzony, zabity przez tych, którzy widzą w tobie zdobycz. Akceptuj różnorodność
Albo bądź zniszczony. Nie ma nic nowego pod słońcem, ale są nowe słońca. Życzliwość łagodzi zmiany. Miłość uspokaja strach. A słodka i potężna
Pozytywna obsesja tłumi ból, odwraca wściekłość, i angażuje każdego z nas
w największe, najintensywniejsze
z naszych wybranych zmagań. Uważaj:
w czasie wojny, ale także w czasie pokoju,
więcej ludzi umiera z powodu nieoświeconego egoizmu, niż z powodu jakiejkolwiek innej choroby. Lepiej pozostać przy życiu, powiedziałem. Przynajmniej dopóki jest szansa na uwolnienie się. Pomyślałem o tabletkach nasennych w moim plecaku i zastanowiłem się, jak wielkim hipokrytą byłem. Tak łatwo było doradzać innym ludziom, aby żyli ze swoim bólem. Jestem pesymistką, jeśli nie będę ostrożny, feministą, czarnoskórym… połączenie ambicji, lenistwa, niepewności, pewności i napędu na ropę.

Nie twórz żadnych obrazów Boga. Akceptuj obrazy, które Bóg dostarczył. Są wszędzie, we wszystkim. Bóg jest Zmianą – Z nasion do drzewa, z drzew do lasu; Z deszczu do rzeki, z rzeki do morza; Z larw do pszczół, z pszczół do roju. Z jednego, wielu; z wielu, jednego; Na zawsze jednoczące, rosnące, rozpuszczające się – na zawsze Zmieniające się. Wszechświat jest autoportretem Boga. Dziecko w każdym z nas zna raj. Raj jest domem. Dom taki, jaki był Albo dom taki, jaki powinien być. Raj to własne miejsce, Własny lud, Własny świat,
Wiedzący i znany, Może nawet kochający i kochany. Jednak każde dziecko jest wyrzucone z raju – w rozwój i nową społeczność, w ogromną, ciągłą
Zmianę. Kiedy spotykam kobietę, która mnie pociąga, wolę kobiety, powiedziałem. A kiedy spotykam mężczyznę, który mnie pociąga, wolę mężczyzn. Masz na myśli, że jeszcze się nie zdecydowałeś. Mam na myśli dokładnie to, co powiedziałem. Powiedziałem ci, że ci się to nie spodoba. Większość ludzi, którzy pytają, zdecydowanie chce mnie mieć po jednej lub po drugiej stronie. To wszystko, co każdy może teraz zrobić. Żyć. Wytrwaj. Przetrwaj. Nie wiem, czy dobre czasy powrócą. Ale wiem, że to nie będzie miało znaczenia, jeśli nie przetrwamy tych czasów. Życzliwość łagodzi zmiany,
Miłość ucisza strach. Mam ogromne i dzikie sumienie, które nie pozwala mi ujść na sucho z rzeczami. Przyciągała mnie science fiction, ponieważ była tak otwarta. Mogłam robić wszystko i nie było żadnych murów, które by cię ograniczały, i nie było żadnej ludzkiej kondycji, której nie można było zbadać. To, że wykształcony nie oznaczało mądrego. Miał rację. Nic w moim wykształceniu ani wiedzy o przyszłości nie pomogło mi uciec. A jednak po kilku latach niepiśmienna uciekinierka o imieniu Harriet Tubman odbyła dziewiętnaście podróży do tego kraju i poprowadziła trzystu zbiegów do wolności.

Jeśli czegoś chcesz – naprawdę tego chcesz, chcesz tego tak bardzo, że potrzebujesz tego jak powietrza do oddychania – jeśli nie umrzesz, to to będziesz mieć. Dlaczego nie? To ma ciebie. Nie ma ucieczki. Jak okrutną i straszną rzeczą byłaby ucieczka, gdyby była możliwa. Kiedy pozorna stabilność się rozpada, Jak musi być – jak wspomniałem Bóg jest zmianą – ludzie mają tendencję do poddawania się strachowi i depresji,
potrzebom i chciwości. Kiedy żaden wpływ nie jest wystarczająco silny, aby zjednoczyć ludzi, to sie dzielą. Walczą, Jeden przeciwko jednemu, grupa przeciwko grupie, o przetrwanie, pozycję, władzę.
Pamiętają stare nienawiści i generują nowe, Tworzą chaos i pielęgnują go.
Zabijają, zabijają i zabijają, Dopóki nie zostaną wyczerpani i zniszczeni, Dopóki nie zostaną podbici przez siły zewnętrzne,
Albo dopóki jeden z nich nie zostanie
przywódcą, Większość pójdzie potem w swoją stronę, albo będzie tyranem, jakiego
Większość się boi. Aby przetrwać,
Pozwól przeszłości Nauczyć cię –
Przeszłych zwyczajów, Walki, Liderów i myślicieli. Pozwól im ci pomóc. Pozwól im cię zainspirować, Ostrzegać cię, Dać ci siłę.
Ale uważaj: Bóg jest zmianą. Przeszłość jest przeszłością. To, co było, nie może
powrócić. Aby przetrwać, poznaj przeszłość. Pozwól jej cię dotknąć. A potem pozwól przeszłości odejść.

Jestem 48-letnią pisarką, która pamięta siebie jako 10-letnią pisarkę i która spodziewa się, że pewnego dnia będzie 80-letnią pisarką. Jestem również wygodnie aspołeczna – pustelnikiem w środku Los Angeles – pesymistką… Próbuję mówić – pisać – prawdę. Próbuję być jasna. Nie interesuje mnie bycie wymyślną, ani nawet oryginalną. Jasność i prawda wystarczą, jeśli tylko uda mi się je osiągnąć. Miasta kontrolowane przez duże firmy to stara bajka w science fiction. Moja babcia zostawiła całą półkę starych powieści science fiction. Podgatunek miasta-firmy zawsze wydawał się mieć bohatera, który przechytrzył, obalił lub uciekł „firmie”. Nigdy nie widziałam takiego, w którym bohater walczył jak diabli, aby firma go przyjęła i niedopłaciła. W prawdziwym życiu tak właśnie będzie. Tak to jest.

Był jak ja – bratnia dusza, wystarczająco szalony, ​​by wciąż próbować. Wolność jest niebezpieczna, ale też cenna. Nie możesz jej po prostu wyrzucić ani pozwolić jej uciec. Nie możesz jej sprzedać za chleb i soczewicę. Przez lata widziałam, że ludzie muszą być swoimi własnymi bogami i sami tworzyć sobie szczęście. Zło i tak nadejdzie albo nie. Cywilizacja jest dla grup tym, czym inteligencja dla jednostek. Jest to sposób łączenia inteligencji wielu osób w celu osiągnięcia ciągłej adaptacji grupowej. Cywilizacja, podobnie jak inteligencja, może dobrze służyć, służyć odpowiednio lub nie spełniać swojej funkcji adaptacyjnej. Kiedy cywilizacja nie służy, musi się rozpaść, chyba że zostanie zjednoczona przez siły wewnętrzne lub zewnętrzne. Twoi nauczyciele Są wszędzie wokół ciebie. Wszystko, co postrzegasz,
Wszystko, czego doświadczasz, Wszystko, co jest ci dane lub zabrane, Wszystko, co kochasz lub nienawidzisz, potrzebujesz lub się boisz nauczy cię – jeśli się nauczysz.
Bóg jest twoim pierwszym i ostatnim nauczycielem. Bóg jest twoim najsurowszym nauczycielem: subtelnym,
wymagającym. Ucz się lub giń. Mój Bóg mnie nie kocha, nie nienawidzi, nie opiekuje się mną ani mnie nie zna, a ja nie czuję miłości ani lojalności wobec mojego Boga. Mój Bóg po prostu jest.

Najmilsi. Czasami pisałem rzeczy, ponieważ nie potrafiłem ich wypowiedzieć, nie potrafiłem uporządkować swoich uczuć na ich temat, nie potrafiłem ich stłumić w sobie. Jako swego rodzaju rozbitek, byłem szczęśliwy, że ​​mogę uciec do fikcyjnego świata cudzych kłopotów. Ludzie obwiniają cię za rzeczy, które ci robią. Każda historia, którą tworzę, tworzy mnie. Piszę, aby stworzyć siebie. Nie mają mocy, aby poprawić swoje życie, ale mają moc, aby uczynić innych jeszcze bardziej nieszczęśliwymi. A jedynym sposobem, aby udowodnić sobie, że masz moc, jest jej wykorzystanie. Cywilizacja to sposób, w jaki żyją twoi ludzie. Dzikość to sposób, w jaki żyją obcokrajowcy.

Jaźń jest. Jaźń jest ciałem i cielesną
percepcją. Jaźń jest myślą, pamięcią,
wiarą. Jaźń tworzy. Jaźń niszczy.
Jaźń uczy się, odkrywa, staje się.
Jaźń kształtuje. Jaźń adaptuje się. Jaźń
wymyśla własne powody istnienia.
Aby ukształtować Boga, ukształtuj Jaźń.
Fantastyka jest całkowicie otwarta; wszystko, co naprawdę musisz zrobić, to przestrzegać ustalonych przez siebie zasad. Ale jeśli piszesz o nauce, musisz najpierw dowiedzieć się, o czym piszesz.
Wiara inicjuje i kieruje działaniem –
Albo nic nie robi. Nigdy nie zdawałem sobie sprawy, jak łatwo można nauczyć ludzi akceptowania niewolnictwa. Zmiana jest jedyną nieuniknioną, nieodpartą, trwającą rzeczywistością wszechświata. Dla nas, to czyni ją najpotężniejszą rzeczywistością,
i po prostu innym słowem na Boga.
Jesteś hierarchiczny. To starsza i bardziej zakorzeniona cecha. Widzieliśmy to u twoich najbliższych krewnych zwierzęcych i u twoich najdalszych. To cecha ziemska. Kiedy ludzka inteligencja służyła jej zamiast nią kierować, kiedy ludzka inteligencja nawet nie uznawała jej za problem, ale była z niej dumna lub w ogóle jej nie zauważała… To było jak ignorowanie raka… W końcu zdałem sobie sprawę, że wiem mniej o samotności, niż myślałem – i znacznie mniej, niż będę wiedział, kiedy on odejdzie. Ciągle prowadzimy głupie wojny, które usprawiedliwiamy i którymi się pasjonujemy, ale w końcu wszystko, co
one robią, to zabijają ogromną liczbę ludzi, okaleczają innych, jeszcze bardziej zubożają, rozprzestrzeniają choroby i głód i przygotowują grunt pod kolejną wojnę. A kiedy patrzymy na to wszystko w historii, po prostu wzruszamy ramionami i mówimy, cóż, tak właśnie jest. Tak zawsze było.

Widziałam, jak edukacja staje się bardziej przywilejem bogatych niż podstawowymi potrzebami – że musi tak być, jeśli cywilizowane społeczeństwo ma przetrwać. Obserwowałam, jak wygoda, zysk i bezwładność usprawiedliwiały większą i bardziej niebezpieczną degradację środowiska. Obserwowałam, jak ubóstwo, głód i choroby stawały się nieuniknione dla coraz większej liczby ludzi.

Przeznaczeniem ziemskich ziaren jest zapuszczenie korzeni wśród gwiazd.
Niewolnictwo było długim, powolnym procesem tępienia. Potem w jakiś sposób ściągnąłem się w jedną z książek Kevina o II wojnie światowej – książkę zawierającą fragmenty wspomnień ocalałych z obozów koncentracyjnych. Historie bicia, głodu, brudu, chorób, tortur, wszelkiej możliwej degradacji. Jakby Niemcy próbowali zrobić w ciągu zaledwie kilku lat to, nad czym Amerykanie pracowali przez prawie dwieście lat… Podobnie jak naziści, biali z okresu przedwojennego wiedzieli sporo o torturach – znacznie więcej, niż kiedykolwiek chciałem się o tym dowiedzieć. Do zobaczenia, tymczasem.

____

obaczenia, tymczasem.
_____

Stanisław Barszczak, Revision of the standards of philosophizing in the spirit of abstraction As I mentioned on another occasion in columns for adults, I try to maintain the standards of philosophizing. I base the first example on the issue of the existence of the Absolute, which differs from the phenomenon of similarity. Because we will not deal so easily with the case of two different shades of red. Let us compare the same color of rose and tulip petals. Both shades of flowers fall under the general concept of the color red. Here, what is general is red. What remains different from the way of such existence. But the fact of similarity can be considered primary – the enumeration of shades of color allows for provisionality and arbitrariness. Cf. Plato’s wishful world. And I took the second example from universals. Let us compare here the recipe for adding successive tiles in a domino to their initiated sequence (a game similar to checkers or scribbles). The recipe applies to a certain domain that is uniform in its basic aspect, composed of mutually dependent components. The recipe is applied to the entire domain each time. The combination of any two cubes predetermines all possible ways of arranging the remaining ones. But a considerable number of cases function without referring to general entities in the proper sense of the word. Let us note here the special nature of mathematical and logical creations. Other quadrilateral figures fall under the concept of a rectangle, and not because of their similarity, but because they meet a precisely defined criterion. There are strictly general concepts and laws in mathematics. Here I intended to recall aporias, difficulties connected with abstraction. First, simple abstraction is possible because the transition from an individual (e.g. a particular right-angled triangle) to a whole (a triangle in general) takes place within the limits of the same domain of existence of ideal objects. Moreover, we are convinced that individuals in the real world come into being and perish; they cannot constitute an idea in the same way that parts constitute a whole, because then the idea would lose its unity. Individuals would be „fused” by exemplification, they would not be separate individuals. Cf. Idea and its exemplification, mapping, exemplification relation, unchanging idea and individuals subject to change). Another aporia results from the relation of similarity (cf. the argument of the ‚third man’). The pattern, the similarity of the copy is mediated by the similarity of both of them to something third – the hyperpattern, the third man. Since we are not separate individuals, the spirit of abstraction indicated in the title of the column appears here. In connection with this, we can speak, for example, of moderate realism in the perception of objects. We can equate the staticity of Platonic ideas with the dynamism of lives. However, in our considerations we should distinguish the immanent relation from the transcendent relation. Here, for the purposes of the punch line of the column, I have only mentioned such approaches to things. In the Sophist, Plato introduces the concept of „greatest kinds”: being, motion, rest, identity, and difference. Plato presented extreme realism in the matter of universals (cf. the discussion of universals in the Middle Ages). Roman Ingarden distinguished pure ideal qualities in the face of „concretization” of various kinds. „Pure” qualities are neither general nor individual. Aristotle spoke of „participation” in revealing things. „Universal” is not an independent being. Substantial form – an active element. I invite those more interested in universals to browse the Internet, where the concepts of conceptualist and nominalist are available. At this point, Dear Reader, I quote some of the thoughts of Ms. Octavia E. Butler: When rage chokes you, it is best to say nothing. Everything you touch changes you. Everything you change changes you. The only lasting truth is Change. God is Change. In order to rise from its own ashes, the Phoenix must first burn. First, forget about inspiration. Habit is more reliable. Habit will sustain you whether you are inspired or not. Habit will help you finish and polish your stories. Inspiration will not. Habit is persistence in practice. Choose your leaders with wisdom and foresight. To be led by a coward is to be controlled by everything the coward fears. To be led by a fool is to be led by opportunists who control the fool. To be led by a thief is to give up your most precious treasures to be stolen. To be led by a liar is to beg to be told to lie. To be led by a tyrant is to sell yourself and those you love into slavery. People have the right to call themselves whatever they want. That doesn’t bother me. It’s other people doing that calling that bothers me. You don’t start out writing good stuff. You start out writing crap and you think it’s good stuff, and then you gradually get better at it. That is why I say that one of the most valuable qualities is perseverance. There is no end to what the living world will be from required you. Beware: Ignorance Protects itself. Ignorance Promotes suspicion. Suspicion Generates fear. Fear, quail-like, irrational and blind, or fear, that lurks, defiant and closed. Blind, closed, Suspicious, frightened, Ignorance Protects itself, becoming protected Ignorance grows. I knew there were stories I wanted to tell. All struggles are essentially struggles for power. Who will rule? Who will lead? Who will define, refine, limit, design? Who will dominate? All struggles are essentially struggles for power, and most of them are no more intellectual than two rams butting heads together. Repressive societies have always seemed to understand the dangers of “wrong” ideas. The world is full of painful stories. Sometimes it seems there are no others, and yet I think how beautiful that glint of water through the trees was. Drowning People Sometimes Die, Fighting Their Saviors. Accept Diversity. Unite – Or Be Divided, Robbed, Ruled, Killed by Those Who See You as Prey. Accept Diversity Or Be Destroyed. There is nothing new under the sun, but there are new suns. Kindness softens change. Love calms fear. And sweet and powerful Positive obsession deadens pain, diverts rage, and engages each of us in the greatest, most intense of our chosen struggles. Beware: in war, but also in peace, more people die from unenlightened selfishness than from any other disease. Better to stay alive, I said. At least while there is a chance to free myself. I thought of the sleeping pills in my backpack and wondered what a hypocrite I was. It was so easy to advise other people to live with their pain. I am a pessimist, if I am not careful, a feminist, a black man… a combination of ambition, laziness, uncertainty, certainty, and oil drive. Do not create any images of God. Accept the images that God has provided. They are everywhere, in everything. God is Change – From seed to tree, from trees to forest; From rain to river, from river to sea; From larvae to bees, from bees to swarm. From one, many; from many, one; Forever uniting, growing, dissolving – forever Changing. The universe is a self-portrait of God. The child in each of us knows paradise. Paradise is home. Home as it was Or home as it should be. Paradise is one’s own place, One’s own people, One’s own world, Knowing and known, Maybe even loving and loved. But every child is thrown out of paradise – into growth and new community, into vast, ongoing Change. When I meet a woman who attracts me, I prefer women, I said. And when I meet a man I’m attracted to, I prefer men. You mean you haven’t made up your mind yet. I mean exactly what I said. I told you you wouldn’t like it. Most people who ask definitely want me on one side or the other. That’s all anyone can do now. Live. Persevere. Survive. I don’t know if the good times will return. But I know it won’t matter if we don’t survive these times. Kindness softens change, Love quiets fear. I have a huge and fierce conscience that won’t let me get away with things. I was drawn to science fiction because it was so open. I could do anything and there were no walls to hold you back, and there was no human condition that couldn’t be explored. Just because educated didn’t mean smart. He was right. Nothing in my education or knowledge of the future helped me escape. Yet, after a few years, an illiterate fugitive named Harriet Tubman made nineteen trips to this country and led three hundred fugitives to freedom. If you want something—you really want it, you want it so badly that you need it like air to breathe—if you don’t die, you’ll have it. Why not? It has you. There’s no escape. How cruel and terrible it would be to escape if it were possible. When the appearance of stability breaks down, As it must be—as I said, God is change—people tend to give in to fear and depression, need and greed. When no influence is strong enough to unite people, they divide. They fight, One against one, group against group, for survival, position, power. They remember old hatreds and generate new ones, They create chaos and nurture it. They kill and kill and kill, Until they are exhausted and destroyed, Until they are conquered by outside forces, Or until one of them becomes the leader, Most will then go their own way or be the tyrant that Most fear. To survive, Let the past Teach you – Past customs, Fights, Leaders and thinkers. Let them help you. Let them inspire you, Warn you, Give you strength. But beware: God is change. The past is the past. What was, it cannot return. To survive, know the past. Let it touch you. Then let the past go. I am a 48-year-old writer who remembers herself as a 10-year-old writer and who expects to be an 80-year-old writer someday. I am also comfortably antisocial—a hermit in the middle of Los Angeles—a pessimist… I try to tell—write—the truth. I try to be clear. I am not interested in being fancy, or even original. Clearness and truth will suffice, if I can achieve them. Cities controlled by large corporations are an old fable in science fiction. My grandmother left a whole shelf of old science fiction novels. The company-city subgenre always seemed to have a hero who outwitted, overthrew, or escaped “the company.” I have never seen one where the hero fought like hell to be accepted by the company and underpaid. In real life, that is how it will be. That is how it is. He was like me—a kindred spirit, crazy enough to keep trying. Freedom is dangerous, but it is also precious. You cannot simply throw it away or let it escape. You cannot sell it for bread and lentils. Over the years I have seen that people must be their own gods and create their own happiness. Evil will come or it will not. Civilization is to groups what intelligence is to individuals. It is a way of combining the intelligence of many individuals in order to achieve continuous group adaptation. Civilization, like intelligence, can serve well, serve adequately, or fail to fulfill its adaptive function. When a civilization does not serve, it must fall apart unless it is unified by internal or external forces. Your teachers are all around you. Everything you perceive, Everything you experience, Everything that is given or taken from you, Everything you love or hate, need or fear will teach you – if you learn. God is your first and last teacher. God is your harshest teacher: subtle, demanding. Learn or perish. My God does not love me, hate me, care for me, or know me, and I feel no love or loyalty to my God. My God simply is. The kindest. Sometimes I wrote things because I could not say them, could not sort out my feelings about them, could not suppress them. As a kind of castaway, I was happy to escape into the fictional world of other people’s troubles. People blame you for the things they do to you. Every story I create creates me. I write to create myself. They have no power to improve their lives, but they have the power to make others even more miserable. And the only way to prove to yourself that you have power is to use it. Civilization is the way your people live. Savagery is the way foreigners live. The self is. The self is the body and the body’s perception. The self is thought, memory, belief. The self creates. The self destroys. The self learns, discovers, becomes. The self shapes. The self adapts. The self invents its own reasons for being. To shape God, shape the Self. Fantasy is completely open-ended; all you really have to do is follow the rules you set. But if you’re writing about science, you have to first figure out what you’re writing about. Belief initiates and directs action – Or does nothing. I never realized how easily people can be taught to accept slavery. Change is the only inevitable, compelling, ongoing reality of the universe. To us, that makes it the most powerful reality, and just another word for God. You are hierarchical. It’s an older and more ingrained trait. We’ve seen it in your closest animal relatives and your most distant ones. It’s an earthly trait. When human intelligence served it instead of directing it, when human intelligence didn’t even acknowledge it as a problem but was proud of it or didn’t notice it at all… It was like ignoring cancer… I finally realized that I knew less about loneliness than I thought—and much less than I would know when it was gone. We keep fighting stupid wars that we justify and get excited about, but in the end all they do is kill huge numbers of people, maim others, impoverish others, spread disease and hunger, and prepare the ground for another war. And when we look at all of this in history, we just shrug and say, well, that’s the way it is. That’s the way it’s always been. I saw education become more of a privilege of the rich than a basic need—that it had to be if civilized society was to survive. I watched as convenience, profit, and inertia justified greater and more dangerous environmental degradation. I watched as poverty, hunger, and disease became inevitable for more and more people. The seeds of Earth are destined to take root among the stars. Slavery was a long, a slow process of extinction. Then I somehow got drawn into one of Kevin’s books about World War II – a book of fragments of memories from concentration camp survivors. Stories of beatings, hunger, filth, disease, torture, every possible degradation. As if the Germans had tried to do in just a few years what the Americans had been working on for almost two hundred years… Like the Nazis, the whites of the pre-war period knew a lot about torture – a lot more than I ever wanted to know. See you soon.

____

https://sbarszczak2009com.wordpress.com/wp-admin/post-new.php?calypsoify=1&block-editor=1&origin=https%3A%2F%2Fwordpress.com&environment-id=production&support_user=&_support_token=

Stanisław Barszczak, Pomyśl że możesz!

Najpierw uwierz w zachętę do Spowiedzi

Ojciec Pio zaczynał od pytania, kiedy ostatni raz penitent korzystał z tego sakramentu, a kończył zachętą do częstszego przystępowania do sakramentu pokuty. Miał zwyczaj powtarzać: ,, Najlepiej posprzątane mieszkanie, choćby nawet nikt w nim nie przebywał, wymaga po jakimś czasie ponownego sprzątania”. Przekonywał również penitentów o wartości sakramentu pokuty, który przywraca stan łaski uświęcającej i staje się źródłem łaski uczynkowej, pomagającej pełnić dobre czyny i realizować powzięte postanowienia: ,,Korzystaj ze spowiedzi świętej co najmniej co osiem dni, by nie tracić łaski Bożej i nie zmienić swego postępowania oraz zyskać wszystkie możliwe odpusty”. Penitentów, którzy nie spowiadali się nawet przez ponad czterdzieści lat, Ojciec Pio nakłaniał do spowiedzi słowami pełnymi otuchy i nadziei w Boże miłosierdzie: ,,Mam świadomość, że popełniłeś grzechy wszelkiego rodzaju! Ale pamiętaj: twoje grzechy, choćby nie wiem jak liczne i ciężkie, mają granice. Boże miłosierdzie jest nieskończone”.
Grzesznicy, którzy przyjęli zaproszenie, nigdy się nie zawiedli, lecz odchodzili od kratek konfesjonału, płacząc ze szczęścia. Natomiast lękających się spowiedzi zachęcał: ,, Nie musisz nic mówić. Odpowiesz tylko na moje pytania”, a wątpiącym w otrzymanie rozgrzeszenia mówił o ufności mającej oparcie w ofierze Chrystusa: ,,Kosztowałeś Go zbyt wiele, żeby miał cię opuścić”. Dla tych, którzy mówili, że nie wierzą w miłosierdzie i w Boga, miał jedną odpowiedź, że Bóg wierzy w ich dobroć.

Następnie postaraj się podialogować z chłopcem lub starciem.
Spotkali się Mały chłopiec i starzec:
Powiedział mały chłopiec: „Czasami upuszczam łyżkę”. Powiedział stary człowiek: „Ja też to robię”. Mały chłopiec wyszeptał: „Zmoczyłem się w spodnie”.
„Ja też to robię” zaśmiał się mały starzec.
Powiedział mały chłopiec: „Często płaczę”. Stary człowiek skinął głową: „Ja też”. „Ale co najgorsze” powiedział chłopiec: „wydaje się, że dorośli nie zwracają na mnie uwagi”. I poczuł ciepło pomarszczonej starej ręki. „Wiem, co masz na myśli” powiedział mały starzec.

Na koniec po takim przygotowaniu zasłużyłeś na prawdziwą przygodę. A przed tobą najwspanialsze Boże Narodzenie, z tobą najbliżsi i krajanie już chcą wyruszyć w najdalszy świat, by zobaczyć go możliwie najbliżej.
Touch the Horizon – 14 dniowa wycieczka po Colorado, Nowym Meksyku, Teksasie Ruszamy z Polski! To będzie 14 dni pełnych przygód i niezapomnianych widoków! Czekają na Was wydmy w górach, białe plaże… bez morza, podziemne jaskinie, które zapierają dech, i wspinaczka na „dach” Teksasu!
Przemierzycie pustynię, która wygląda jak ogród botaniczny (jaszczurki i węże w pakiecie), poczujecie klimat amerykańskiego pogranicza i odwiedzicie najstarszą osadę w Ameryce Północnej!
Przekroczycie Rio Grande – Rzekę Kłopotów – a potem odpoczniecie w szmaragdowych wodach Zatoki Meksykańskiej. Na deser: 6 parków narodowych i 3 miejsca UNESCO!
W cenie naszej wycieczki: transport,
noclegi, wsparcie opiekuna i ubezpieczenie. Możliwość wypożyczenia roweru. Przygotuj się na przygodę życia! Let’s go! Ahoj przygodo!
Mały Jaś i Stanisław.



Stanisław Barszczak, Think You Can!

First, Believe in the Encouragement to Confession

Padre Pio began by asking when the penitent had last used this sacrament, and ended by encouraging them to receive the sacrament of penance more often. He used to repeat: „The best cleaned home, even if no one was in it, requires cleaning again after some time.” He also convinced penitents of the value of the sacrament of penance, which restores the state of sanctifying grace and becomes a source of actual grace, helping to perform good deeds and fulfill resolutions made: „Take advantage of holy confession at least every eight days, so as not to lose God’s grace and not to change your behavior and gain all possible indulgences.” Penitents who had not confessed for over forty years were encouraged to do so by Padre Pio with words full of encouragement and hope in God’s mercy: „I am aware that you have committed sins of all kinds! But remember: your sins, no matter how numerous and grave, have limits. God’s mercy is infinite”.

Sinners who accepted the invitation were never disappointed, but they walked away from the confessional bars, crying with joy. On the other hand, he encouraged those who were afraid of confession: „You don’t have to say anything. You will only answer my questions”, and to those who doubted receiving absolution he spoke about trust based on the sacrifice of Christ: „You cost Him too much for Him to abandon you”. For those who said they did not believe in mercy and in God, he had one answer, that God believed in their goodness.

Then try to dialogue with the boy or the fight.
A little boy and an old man met:

A little boy said: „Sometimes I drop the spoon”. The old man said: „I do it too”. The little boy whispered: „I wet my pants”.
„I do it too” the little old man laughed.
The little boy said: boy: „I often cry.” The old man nodded: „Me too.” „But worst of all,” said the boy: „it seems that adults pay no attention to me.” And he felt the warmth of a wrinkled old hand. „I know what you mean,” said the little old man.

Finally, after such preparation, you deserve a real adventure. And the most wonderful Christmas is ahead of you, with you your loved ones and countrymen already want to set off into the farthest world, to see it as close as possible.
Touch the Horizon – 14-day trip around Colorado, New Mexico, Texas We’re leaving from Poland! It will be 14 days full of adventures and unforgettable views! Dunes in the mountains, white beaches… without the sea, underground caves that will take your breath away, and climbing to the „roof” of Texas await you!
You will cross a desert that looks like a botanical garden (lizards and snakes included), feel the atmosphere of the American frontier and visit the oldest settlement in North America!
You will cross the Rio Grande – the River of Troubles – and then relax in the emerald waters of the Gulf of Mexico. For dessert: 6 national parks and 3 UNESCO sites!
The price of our trip includes: transport,
accommodation, support of a guardian and insurance. Possibility of renting a bike. Prepare for the adventure of a lifetime! Let’s go! Long live the adventure!

A little John and Stanislaw.

____

Stanislaw Barszczak, The Divinations of Tiresias

I am interested in the Greek myth of Ariadne. However, I am not Perseus – the Greek demigod of antiquity, the son of Zeus and Princess Danae, who married Andromeda. And who is known as the slayer of Medusa, Polydectes and, unknowingly, his own grandfather Acrisius. I am not Perseus only because the stories of Perseus do not include Medusa with her own history. Who was the Ariadne I mentioned? In Greek mythology, the daughter of the King of Crete Minos and Pasiphae, who helped Theseus get out of the labyrinth. She is best known for helping Theseus kill her brother, Asterion, by offering Theseus a ball of yarn that would help him find his way through the labyrinth. The ball of thread that he unraveled while walking through the Labyrinth helped him find his way back. So when we talk about Ariadne’s Thread, we mean a ball of thread, and this is how it was in Greek mythology, which Ariadne gave to Theseus so that he could get out of the Minotaur’s labyrinth. The phraseological unit Ariadne’s thread means a solution to a given problem or situation, or a clue. An ancient scholiast wrote that Ariadne and Theseus had sex in a sacred grove, and the angry Dionysus revealed it to Artemis, who punished Ariadne with death. According to Plutarch, one version of the myth says that Ariadne hanged herself after Theseus abandoned her. Distraught, Ariadne cursed Theseus and his companions, and they all forgot to change the sail of the ship from black to white. In any case, after Ariadne was abandoned on Naxos, the god Dionysus made her his fiancée, they lived together and had three sons: Thoas, Oenopion and Staphylus. Ariadne was married first to Theseus and then to Dionysus.

Ariadne in Greek means „the purest”. In numerology, the number six is ​​assigned to this name. It symbolizes feminine traits such as sensitivity, gentleness, and nurturing.

Ariadne’s thread solves a problem that can be approached in many ways – be it a physical labyrinth, a logical puzzle or an ethical dilemma – by exhaustively applying logic to all available paths. Some myths suggest that her divine status was a gift from Dionysus, who made her immortal after their union. In some stories, Ariadne is seen as a symbol of renewal and the cycles of life, often linked to the natural rhythms of the earth, much like her husband. On the sidelines of Ariadne’s fate, I would like to make a new reflection here.

I would not allow a man who knows the value of nothing to make me doubt my own value. If that happened, I would be Medusa. If the gods were to hold me accountable for someone else’s sins, if they came to punish someone’s deeds, I would not hide like Pasiphae, Ariadne’s mother.

Most beloved.

In an era of unquestionable technical achievements and the latest technologies, we are now coming to the greatest act of freedom that the world has ever known – the reversal of that free act that the Head of humanity made in Paradise, when he chose the non-God against God. That was the moment when this unfortunate choice was reversed, when God in his Mercy wanted to remake man and give him a new beginning in a new birth of freedom under God. God could have created a perfect man, in order to start humanity from the dust, as he did in the beginning. He could have caused a new man to begin a new humanity out of nothing, just as He did when He created the world. And He could have done so without consulting humanity, but that would have been a violation of human privilege. God would not have led man out of the world of freedom without the free act of a free being. God’s way of dealing with man is not dictatorship but cooperation. If He had redeemed humanity, He would have done so with human consent, not against it. God could have destroyed evil, but only at the cost of man’s freedom, and that would have been too high a price to pay for destroying dictatorship on earth—having a dictator in heaven. Before God created humanity anew, He wanted to consult with them so that the dignity of man would not be destroyed; the specific person He consulted was a woman. In the beginning, it was a man who was asked to ratify the gift; this time it is a woman. The mystery of the Incarnation is very simple: God asks a woman to willingly give Him a human nature. In other words, through the Angel, He said, „Will you make me a man?” Just as the first Eve came from the first Adam, so now, in the rebirth of human dignity, the new Adam will come from the new Eve. And in Mary’s free consent, we have the only human nature ever born in perfect freedom. (cf. Archbishop Fulton Sheen)

In the era of childishness, the world has also opened up to a new dignity of man, of which Keanu Reeves could be an image. He gave most of what he earned in movies to charity or to hospitals, he does not own a villa and lives a modest life, traveling around the city on the New York subway. Abandoned by his father at the age of 3; raised
y with 3 different stepfathers; dyslexic; his dream of becoming a hockey player broken by a serious accident; his daughter died during childbirth; his wife died in a car accident; the person he cares about the most, his sister, has leukemia, which is why he became her guardian during treatment; his best friend, River Phoenix (Joaquin’s brother, with whom he acted in Bella and Damned ), died of an overdose. After everything he’s been through, Keanu Reeves doesn’t miss an opportunity to help people in need. He founded a foundation that supports cancer research and donated astronomical sums to hospitals fighting these diseases. When the movie ”The Lake House” was being filmed, he accidentally overheard a discussion between two locker room attendants; one was crying because she would lose her house if she didn’t pay $20,000 and that same day Keanu deposited that amount of money into the woman’s bank account. In 2010, some of his photos went viral when, for his birthday, Keanu went into a bakery and bought himself a single-candle brioche, eating it right outside the bakery and offering coffee to people who stopped to chat with him. After raking in astronomical sums for The Matrix trilogy, the actor donated over £50 million to the costume and special effects crew: the real heroes of the trilogy, as he defined them. He even gave a Harley-Davidson to each of the stuntmen. For many successful films (The Devil’s Advocate with Al Pacino and The Reservation with Gene Hackman), he agreed to reduce his fee by up to 90% so that the production could hire another star to star with. In 1997, some paparazzi even caught him spending a morning with a bum in Los Angeles, listening to him and sharing his life for a few hours. Most stars, when they make a charitable gesture, tell all the mass media about it. Keanu Reeves is involved in charity only because of moral principles and not to look better in the eyes of his fans, which is why he hides the issue of running a foundation to fight cancer.

This man could buy anything, but instead he gets up every day and chooses something that cannot be bought: humility.

What is our Christian and Advent answer to the rebirth of human dignity, to the ratification of this gift by the woman Mary of Nazareth. And here is my answer. I would like to once again entrust my whole life to the Lord, to know beautiful things in myself and others, to make others happy. Then Jesus comes to us. I intended to build on the rock of the word of God, to use not so much the army of the devil, but the army of the Lord, to listen to the Word of God. He who guards the good things in himself and others will be grateful to the Lord. May the Lord support us in seeing these things and may it be so. Amen.
Dearest
Here I would like to support myself with fiction. Fascinated by meteorites, I reached for the stars, trying to catch a talisman.

I thank my lucky stars that I have come this far. I cling to the satellites, to try to change my space. Solar flares ignite the night as I dance in the dark, running through the Milky Way, distorting the views and thoughts of Those who tend to follow, like particles in Halley’s comet, like fragments of a declining species, with eyes covered with blissful veils. Fascinated by meteorites, the minds of human beings, Fascinated by theories of the Big Bang, by stars that take the initiative. I reached for the stars, trying to catch a talisman.
I thank my lucky stars who have caused me to be able to hide me deep in black holes, thus protecting me from the masses, the toxicity of human beings, and the destruction… Many men and women choose the less adventurous path of relatively unconscious civic and tribal routines. But these seekers are also saved—by the inherited symbolic aids of society, the rites of passage, the sacraments of grace, given to humanity long ago by the Redeemer of the species and transmitted through the millennia. Only those are also saved who know neither an inner calling nor an outer doctrine, whose fate is truly desperate—in other words—most of us today, in this labyrinth outside and inside the heart. Alas, where is the guide, that loving maiden, Ariadne, who will provide us with the simple clue that will give us courage to face the Minotaur, and the means to find the way to freedom when the monster is encountered and killed? The most beautiful word on the lips of humanity is the word „Mother”, and the most beautiful invocation is the invocation „My mother”. It is a word full of hope and love, a sweet and pleasant word flowing from the depths of the heart. Mother is everything – she is our comfort in sadness, our hope in misfortune and our strength in weakness. She is the source of love, mercy, compassion and forgiveness. Here I will say „protecting the rights of others is the noblest and most beautiful goal of man”. Look around the daily redeemers

dredeemers of the world. Khalil Gibran, a young Lebanese, while still in Boston wrote: „Here I am. A youth. A young tree. Whose roots were torn from the hills of Lebanon. Yet here I am deeply rooted. And I would be fruitful.” He would write in „The Prophet,” a famous book from 1923: „Let there be spaces in your community, And let the winds of heaven dance between you. Love one another, but do not form a bond of love: Let it rather be a raging sea between the shores of your souls. Fill one another’s cups, but drink not from the same cup. Give one another your bread, but eat not from the same loaf. Sing and dance together and be joyful, but let each of you be alone, As the strings of a lute are alone, though they tremble in the same music. Give your hearts, but do not give each other. For only the hand of Life can restrain your hearts. And stand together, but not too close together: for the pillars of the temple stand apart, and the oak and the cypress grow not in each other’s shadow.”

PROPHET
„Do not live half a life
and do not die half a death
If you choose silence, then be silent
When you speak, do it until you finish
If you accept, then say it without bluntness
Do not disguise it
If you refuse, then be clear
for an ambiguous refusal is only a weak acceptance
Do not accept half a solution
Do not believe in half truths
Do not dream half a dream
Do not fantasize about half hopes
Half a journey will take you nowhere
You are a whole that exists to live life
and not half a life,” Khalil Gibran wrote.

At this point I would like to give you
A story of Advent about why shiny threads are placed everywhere? I offer you this beautiful story so that your soul may always enjoy good health. Title „The Gift of the Spider”:

Not everyone was happy about the birth of Jesus. At that time there lived a man who was angry and indignant about it. King Herod,
who ruled Palestine on behalf of the Romans,
was a cruel man, overcome by unreasonable jealousy. When he heard from the Magi that a King had been born in Bethlehem, he made a terrible plan: to kill all the little boys in that city. Herod’s soldiers caused pain and despair to many happy families. Joseph and Mary, warned by an angel, took the Child and quickly set off for Egypt. On the evening of the first day of their escape, tired and hungry, they took refuge in a certain cave. It was cold, very cold, and the ground was covered with frost. The family huddled in a corner of the cave. They huddled together to warm themselves a little. It was impossible to light a fire, because the clatter of the soldiers’ horses could be heard from afar.

Joseph and Mary thought that no one saw them. However, they had one witness. It was a spider, swinging on its thread at the entrance to the cave. When it saw the Infant Jesus, it decided to do something for Him. It knew that many animals had the opportunity to offer Him their gift. It decided to do the one thing a spider could do: it wove a spider’s web at the entrance to the cave, creating a beautiful and delicate curtain.

Suddenly, a group of Herod’s soldiers appeared on the path. They were looking for the Infant to kill Him. They reached the cave and were about to enter to search it when the commandant noticed the spider’s web. It was covered with white frost and seemed to be a lace curtain closing the cave.

We can stop looking here – said the commandant. Don’t you see that the entrance is covered by an intact huge spider’s web? If someone were to enter the cave, they would have to destroy it! The soldiers went on… And so the little spider saved Jesus’ life by doing the only thing it really knew how to do: weaving a spider’s web.
That is why to this day we put tinsel and other shiny threads on Christmas trees, which resemble the threads of a spider’s web covered with frost and gilded by the rays of the moon, which was at the entrance to the cave on the road leading to Egypt. In this way we remember the gift of the little spider that saved Jesus’ life.

I say this with some regret, I go to Rome less and less often… But not because
I am too close to myself, I think. Instead, I want to listen to myself and my neighbor more. Let’s listen to the works of others, the works of our brothers and sisters, then someone will listen to us one day… One of my favorite poems of all time:
Because I could not stop for Death…
She graciously stopped for me –
The carriage held only us –
And Immortality.
We rode slowly – the carriage knew no hurry,
And I put aside
My work and my leisure
Because of his kindness –
We passed the school, where children ran,
During recess – in the ring –
We passed fields of watching grain –
We passed the setting sun –
Or rather – the sun passed us –
The dew grew trembling and cold –
Like a shield of a spider’s web more delicate than my cassock –
My cape – of tulle –
We stopped before a house that seemed
A swelling of the earth – as during an earthquake –
The roof was barely visible –
The cornice – in the ground.

Since then – centuries have passed – and yet
They seem shorter than a day
For already from the beginning I knew that the heads of our horses
were heading towards eternity.
In these December days, Mr. Daniel Olbrychski and Mr. Włodzimierz Lubański passed away. Let me mention here that
the most popular Polish writer was erased from history. He sold 80 million books, today no one remembers him
His books have sold 80 million copies. They have been translated into over 20 languages, and many have become international bestsellers. No Polish author of the interwar period has achieved such fame and popularity in the world as Ferdynand Ossendowski. So why do so few people remember him today?
Willing alone is not enough. Blood ties must be revived with hope from on high.

So in the culture of childishness, I will quote myself on how to understand your emotions and regain confidence, what to do to make our relationships healthier, and also how to build the most important relationship in life, that is with yourself. I do not feel guilty that I am outside Poland today, although sometimes I regret it very much. I enter the world, I feel like a moral fall – like looking for love in a magazine. I now follow in prose as if through turbulent years – from my journey to my uncle in the east at the height of socialist realism to the time of making films by Polish positivists Henryk Sienkiewicz and Boleslaw Prus and Stefan Żeromski (The Deluge, Pan Wołodyjowski, Ashes, Rodzina Polanieckich, The Doll) to 1981, the time of Solidarity and the beginning of the era of the Third Republic and the Third Millennium of Christianity. This is a priceless record of internal activities at the height of my intellectual career, fragments of which you read online. It is also an extraordinary document of the political and moral awakening of this person, who feeds on the Bible every day. „You are my hiding place, you will protect me from trouble.” (Psalm 32:7). I go to the Eucharist. For the greatest love story of all time is contained in a tiny white host. Think of the more frequent Eucharist.

I didn’t grow up thinking monsters could be killed. Oh, he said. And I didn’t grow up thinking people were monsters. In our era, the anticipation of loss hurts almost as much as the loss itself. You try to hold on to every detail because you’ll never have it again! That’s how normal people survived their own fairy tales! They became their own kind of monster.

Home was a taste and a smell and a sensation. It wasn’t a place. Or maybe it was the truth about the dead. You’d move on. They’d want you to. Nothing comes for free. We just don’t know what it’ll cost.

Loving someone was a risk. Doing it with the full knowledge that one day they’d be gone. And then letting them go when they did. She was half a wild creature who loved the graveyard, the first taste of misty night air and the weight of a shovel. She knew how things died. And in her darkest moments, she feared she didn’t know how to live. She reminded him of the ocean—beautiful, with enough salt to kill a man. He supposed it took a knight or a hero of legend to impress someone like her.

Death was not something to be feared, he said. But neither was it something to be abandoned. One had to be careful. Monsters were unfettered, unfettered, and beautiful in their destruction. They could be killed, but never truly defeated. She had become her own knight; she had gathered up those broken promises, whispered apologies, and fashioned them into armor. To love someone was to face the possibility of losing them, and she feared that another loss might destroy her. She was a girl held together by knitted yarn and magic. The forest didn’t scare her; in fact, she wanted to be like it: timeless and impenetrable, cruel and beautiful. Death couldn’t touch her. The living tended to make promises they couldn’t keep.

She’s crazy, Conrad says.

“Absolutely crazy,” Guntram says.

“Either completely fearless or completely stupid,” Conrad says. There was something about the siblings—a language that was half memory, half gaze. The jokes and the taunts. They were entangled in love and resentment, and despite their differences, he knew he would defend her until death. Life was a strange theme party. Because names had power. They always had. Death should be peaceful—the dead deserved it.

Sometimes I feel that way… I feel like I’m a collection of broken pieces I don’t know what to do with.

She wasn’t the kind of person to be dazzled by a pretty boy and a few well-spoken words. Beautiful things were often poisonous or useless—a handful of shiny berries that could kill with the taste, or a carved wooden spoon whose sole purpose was to be admired. She reached down, found his hand in hers. Their fingers were tangled, their wrists pressed together. There was no pulse between them. She held on, knowing that sometimes that was all a person could do. She had always considered herself a good judge of liars. But she had forgotten that one could lie without ever telling an untruth. Fairy tales that had been stripped of all their shine were simply tales of desperation. Of hungry wolves devouring

children and jealous stepsisters who cut off their toes to fit into a glass slipper.

Our hands could never hold all the gold in the world, but we can wash our hands of its desire. We cannot own the world, but we can deny it, said Archbishop Fulton Sheen.

If I were Ariadne I would wear a crown of snakes, and the world would turn away from me.

I did not know that I had stumbled upon the truth of womanhood: no matter how spotless our lives, the passions and greed of men can ruin us, and there is nothing we can do. I was a fool to trust a hero: a man who, through the ages, could love only the mighty echo of his name. You once told me that one life of human love is worth losing—this is what Stanislaus tells you. It was women, always women, whether helpless servants or princesses, who paid the price. I danced for the end of all I knew and the beginning of all I did not know. Mortals may age, but gods are prisoners of their own childhood whims, never able to change and never knowing what it means to love because they dare not risk the pain of loss.

As I mentioned, the stories of Perseus do not include Medusa with her own story.

„For if I have learned anything, it is that I have learned enough to know that a god in pain is dangerous.” „The gods do not know love because they cannot imagine an end to anything that gives them pleasure. Their passions do not burn as brightly as mortals’ passions, because they can have anything they want for the rest of eternity. How could they value or treasure anything? To them, nothing is more than a passing amusement, and when it is over, it will be something else.”

„My world was no longer a world of brave heroes; I was too soon learning the pain of women that throbbed with an unspoken voice in the tales of their deeds.”
“I know that human life shines brighter because it is but a flickering candle against an eternity of darkness, and can be extinguished by the slightest breeze.”

“Was this my punishment? To experience the reality of my dream and find its gleaming beauty vanished as I drew near?”

“Asterion. A distant light in an infinity of darkness. A raging fire if you came too close. A guide to lead my family along the path to immortality. Divine vengeance upon us all.”

“Why did mortals blossom like flowers and dissolve into nothingness? Why did their absence leave a gnawing pain, a void that could never be filled? And how could everything they once were, the spark within them, be extinguished so completely, and yet the world not collapse under the weight of so much pain and sorrow.”
„Why did I trust a woman? When I should have seen that all I really wanted was to escape.”
„I had stumbled upon the truth of womanhood: however blameless our lives were, the passions and greed of men could ruin us, and there was nothing we could do.”
„We may have only a mortal life, but it will be ours, and no one else’s,” Ariadne would confess.
„A fallen woman is the sweetest pastime they know; I have seen it before, in Crete. I will not let it happen to me.”
„I wonder if the heroes the bards sang about that evening knew before their triumph what they would become. Did they feel the air lighten with a breath of fate at those crucial moments, when fateful decisions were made? Or were they mistaken, not realizing the crucial moment when fate turned and destinies were forged?” “My thoughts are slow and heavy now, rumbling deep in the heart of eternity, but I see all life beneath me.”

“It didn’t seem important, but when I looked away from her I discovered that nothing seemed as it should.




-Stanislaw Barszczak, The Divinations of Tiresias

I am interested in the Greek myth of Ariadne. However, I am not Perseus – the Greek demigod of antiquity, the son of Zeus and Princess Danae, who married Andromeda. And who is known as the slayer of Medusa, Polydectes and, unknowingly, his own grandfather Acrisius. I am not Perseus only because the stories of Perseus do not include Medusa with her own history. Who was the Ariadne I mentioned? In Greek mythology, the daughter of the King of Crete Minos and Pasiphae, who helped Theseus get out of the labyrinth. She is best known for helping Theseus kill her brother, Asterion, by offering Theseus a ball of yarn that would help him find his way through the labyrinth. The ball of thread that he unraveled while walking through the Labyrinth helped him find his way back. So when we talk about Ariadne’s Thread, we mean a ball of thread, and this is how it was in Greek mythology, which Ariadne gave to Theseus so that he could get out of the Minotaur’s labyrinth. The phraseological unit Ariadne’s thread means a solution to a given problem or situation, or a clue. An ancient scholiast wrote that Ariadne and Theseus had sex in a sacred grove, and the angry Dionysus revealed it to Artemis, who punished Ariadne with death. According to Plutarch, one version of the myth says that Ariadne hanged herself after Theseus abandoned her. Distraught, Ariadne cursed Theseus and his companions, and they all forgot to change the sail of the ship from black to white. In any case, after Ariadne was abandoned on Naxos, the god Dionysus made her his fiancée, they lived together and had three sons: Thoas, Oenopion and Staphylus. Ariadne was married first to Theseus and then to Dionysus.

Ariadne in Greek means „the purest”. In numerology, the number six is ​​assigned to this name. It symbolizes feminine traits such as sensitivity, gentleness, and nurturing.

Ariadne’s thread solves a problem that can be approached in many ways – be it a physical labyrinth, a logical puzzle or an ethical dilemma – by exhaustively applying logic to all available paths. Some myths suggest that her divine status was a gift from Dionysus, who made her immortal after their union. In some stories, Ariadne is seen as a symbol of renewal and the cycles of life, often linked to the natural rhythms of the earth, much like her husband. On the sidelines of Ariadne’s fate, I would like to make a new reflection here.

I would not allow a man who knows the value of nothing to make me doubt my own value. If that happened, I would be Medusa. If the gods were to hold me accountable for someone else’s sins, if they came to punish someone’s deeds, I would not hide like Pasiphae, Ariadne’s mother.

Most beloved.

In an era of unquestionable technical achievements and the latest technologies, we are now coming to the greatest act of freedom that the world has ever known – the reversal of that free act that the Head of humanity made in Paradise, when he chose the non-God against God. That was the moment when this unfortunate choice was reversed, when God in his Mercy wanted to remake man and give him a new beginning in a new birth of freedom under God. God could have created a perfect man, in order to start humanity from the dust, as he did in the beginning. He could have caused a new man to begin a new humanity out of nothing, just as He did when He created the world. And He could have done so without consulting humanity, but that would have been a violation of human privilege. God would not have led man out of the world of freedom without the free act of a free being. God’s way of dealing with man is not dictatorship but cooperation. If He had redeemed humanity, He would have done so with human consent, not against it. God could have destroyed evil, but only at the cost of man’s freedom, and that would have been too high a price to pay for destroying dictatorship on earth—having a dictator in heaven. Before God created humanity anew, He wanted to consult with them so that the dignity of man would not be destroyed; the specific person He consulted was a woman. In the beginning, it was a man who was asked to ratify the gift; this time it is a woman. The mystery of the Incarnation is very simple: God asks a woman to willingly give Him a human nature. In other words, through the Angel, He said, „Will you make me a man?” Just as the first Eve came from the first Adam, so now, in the rebirth of human dignity, the new Adam will come from the new Eve. And in Mary’s free consent, we have the only human nature ever born in perfect freedom. (cf. Archbishop Fulton Sheen)

In the era of childishness, the world has also opened up to a new dignity of man, of which Keanu Reeves could be an image. He gave most of what he earned in movies to charity or to hospitals, he does not own a villa and lives a modest life, traveling around the city on the New York subway. Abandoned by his father at the age of 3; raised
y with 3 different stepfathers; dyslexic; his dream of becoming a hockey player broken by a serious accident; his daughter died during childbirth; his wife died in a car accident; the person he cares about the most, his sister, has leukemia, which is why he became her guardian during treatment; his best friend, River Phoenix (Joaquin’s brother, with whom he acted in Bella and Damned ), died of an overdose. After everything he’s been through, Keanu Reeves doesn’t miss an opportunity to help people in need. He founded a foundation that supports cancer research and donated astronomical sums to hospitals fighting these diseases. When the movie ”The Lake House” was being filmed, he accidentally overheard a discussion between two locker room attendants; one was crying because she would lose her house if she didn’t pay $20,000 and that same day Keanu deposited that amount of money into the woman’s bank account. In 2010, some of his photos went viral when, for his birthday, Keanu went into a bakery and bought himself a single-candle brioche, eating it right outside the bakery and offering coffee to people who stopped to chat with him. After raking in astronomical sums for The Matrix trilogy, the actor donated over £50 million to the costume and special effects crew: the real heroes of the trilogy, as he defined them. He even gave a Harley-Davidson to each of the stuntmen. For many successful films (The Devil’s Advocate with Al Pacino and The Reservation with Gene Hackman), he agreed to reduce his fee by up to 90% so that the production could hire another star to star with. In 1997, some paparazzi even caught him spending a morning with a bum in Los Angeles, listening to him and sharing his life for a few hours. Most stars, when they make a charitable gesture, tell all the mass media about it. Keanu Reeves is involved in charity only because of moral principles and not to look better in the eyes of his fans, which is why he hides the issue of running a foundation to fight cancer.

This man could buy anything, but instead he gets up every day and chooses something that cannot be bought: humility.

What is our Christian and Advent answer to the rebirth of human dignity, to the ratification of this gift by the woman Mary of Nazareth. And here is my answer. I would like to once again entrust my whole life to the Lord, to know beautiful things in myself and others, to make others happy. Then Jesus comes to us. I intended to build on the rock of the word of God, to use not so much the army of the devil, but the army of the Lord, to listen to the Word of God. He who guards the good things in himself and others will be grateful to the Lord. May the Lord support us in seeing these things and may it be so. Amen.
Dearest
Here I would like to support myself with fiction. Fascinated by meteorites, I reached for the stars, trying to catch a talisman.

I thank my lucky stars that I have come this far. I cling to the satellites, to try to change my space. Solar flares ignite the night as I dance in the dark, running through the Milky Way, distorting the views and thoughts of Those who tend to follow, like particles in Halley’s comet, like fragments of a declining species, with eyes covered with blissful veils. Fascinated by meteorites, the minds of human beings, Fascinated by theories of the Big Bang, by stars that take the initiative. I reached for the stars, trying to catch a talisman.
I thank my lucky stars who have caused me to be able to hide me deep in black holes, thus protecting me from the masses, the toxicity of human beings, and the destruction… Many men and women choose the less adventurous path of relatively unconscious civic and tribal routines. But these seekers are also saved—by the inherited symbolic aids of society, the rites of passage, the sacraments of grace, given to humanity long ago by the Redeemer of the species and transmitted through the millennia. Only those are also saved who know neither an inner calling nor an outer doctrine, whose fate is truly desperate—in other words—most of us today, in this labyrinth outside and inside the heart. Alas, where is the guide, that loving maiden, Ariadne, who will provide us with the simple clue that will give us courage to face the Minotaur, and the means to find the way to freedom when the monster is encountered and killed? The most beautiful word on the lips of humanity is the word „Mother”, and the most beautiful invocation is the invocation „My mother”. It is a word full of hope and love, a sweet and pleasant word flowing from the depths of the heart. Mother is everything – she is our comfort in sadness, our hope in misfortune and our strength in weakness. She is the source of love, mercy, compassion and forgiveness. Here I will say „protecting the rights of others is the noblest and most beautiful goal of man”. Look around the daily redeemers

dredeemers of the world. Khalil Gibran, a young Lebanese, while still in Boston wrote: „Here I am. A youth. A young tree. Whose roots were torn from the hills of Lebanon. Yet here I am deeply rooted. And I would be fruitful.” He would write in „The Prophet,” a famous book from 1923: „Let there be spaces in your community, And let the winds of heaven dance between you. Love one another, but do not form a bond of love: Let it rather be a raging sea between the shores of your souls. Fill one another’s cups, but drink not from the same cup. Give one another your bread, but eat not from the same loaf. Sing and dance together and be joyful, but let each of you be alone, As the strings of a lute are alone, though they tremble in the same music. Give your hearts, but do not give each other. For only the hand of Life can restrain your hearts. And stand together, but not too close together: for the pillars of the temple stand apart, and the oak and the cypress grow not in each other’s shadow.”

PROPHET
„Do not live half a life
and do not die half a death
If you choose silence, then be silent
When you speak, do it until you finish
If you accept, then say it without bluntness
Do not disguise it
If you refuse, then be clear
for an ambiguous refusal is only a weak acceptance
Do not accept half a solution
Do not believe in half truths
Do not dream half a dream
Do not fantasize about half hopes
Half a journey will take you nowhere
You are a whole that exists to live life
and not half a life,” Khalil Gibran wrote.

At this point I would like to give you
A story of Advent about why shiny threads are placed everywhere? I offer you this beautiful story so that your soul may always enjoy good health. Title „The Gift of the Spider”:

Not everyone was happy about the birth of Jesus. At that time there lived a man who was angry and indignant about it. King Herod,
who ruled Palestine on behalf of the Romans,
was a cruel man, overcome by unreasonable jealousy. When he heard from the Magi that a King had been born in Bethlehem, he made a terrible plan: to kill all the little boys in that city. Herod’s soldiers caused pain and despair to many happy families. Joseph and Mary, warned by an angel, took the Child and quickly set off for Egypt. On the evening of the first day of their escape, tired and hungry, they took refuge in a certain cave. It was cold, very cold, and the ground was covered with frost. The family huddled in a corner of the cave. They huddled together to warm themselves a little. It was impossible to light a fire, because the clatter of the soldiers’ horses could be heard from afar.

Joseph and Mary thought that no one saw them. However, they had one witness. It was a spider, swinging on its thread at the entrance to the cave. When it saw the Infant Jesus, it decided to do something for Him. It knew that many animals had the opportunity to offer Him their gift. It decided to do the one thing a spider could do: it wove a spider’s web at the entrance to the cave, creating a beautiful and delicate curtain.

Suddenly, a group of Herod’s soldiers appeared on the path. They were looking for the Infant to kill Him. They reached the cave and were about to enter to search it when the commandant noticed the spider’s web. It was covered with white frost and seemed to be a lace curtain closing the cave.

We can stop looking here – said the commandant. Don’t you see that the entrance is covered by an intact huge spider’s web? If someone were to enter the cave, they would have to destroy it! The soldiers went on… And so the little spider saved Jesus’ life by doing the only thing it really knew how to do: weaving a spider’s web.
That is why to this day we put tinsel and other shiny threads on Christmas trees, which resemble the threads of a spider’s web covered with frost and gilded by the rays of the moon, which was at the entrance to the cave on the road leading to Egypt. In this way we remember the gift of the little spider that saved Jesus’ life.

I say this with some regret, I go to Rome less and less often… But not because
I am too close to myself, I think. Instead, I want to listen to myself and my neighbor more. Let’s listen to the works of others, the works of our brothers and sisters, then someone will listen to us one day… One of my favorite poems of all time:
Because I could not stop for Death…
She graciously stopped for me –
The carriage held only us –
And Immortality.
We rode slowly – the carriage knew no hurry,
And I put aside
My work and my leisure
Because of his kindness –
We passed the school, where children ran,
During recess – in the ring –
We passed fields of watching grain –
We passed the setting sun –
Or rather – the sun passed us –
The dew grew trembling and cold –
Like a shield of a spider’s web more delicate than my cassock –
My cape – of tulle –
We stopped before a house that seemed
A swelling of the earth – as during an earthquake –
The roof was barely visible –
The cornice – in the ground.

Since then – centuries have passed – and yet
They seem shorter than a day
For already from the beginning I knew that the heads of our horses
were heading towards eternity.
In these December days, Mr. Daniel Olbrychski and Mr. Włodzimierz Lubański passed away. Let me mention here that
the most popular Polish writer was erased from history. He sold 80 million books, today no one remembers him
His books have sold 80 million copies. They have been translated into over 20 languages, and many have become international bestsellers. No Polish author of the interwar period has achieved such fame and popularity in the world as Ferdynand Ossendowski. So why do so few people remember him today?
Willing alone is not enough. Blood ties must be revived with hope from on high.

So in the culture of childishness, I will quote myself on how to understand your emotions and regain confidence, what to do to make our relationships healthier, and also how to build the most important relationship in life, that is with yourself. I do not feel guilty that I am outside Poland today, although sometimes I regret it very much. I enter the world, I feel like a moral fall – like looking for love in a magazine. I now follow in prose as if through turbulent years – from my journey to my uncle in the east at the height of socialist realism to the time of making films by Polish positivists Henryk Sienkiewicz and Boleslaw Prus and Stefan Żeromski (The Deluge, Pan Wołodyjowski, Ashes, Rodzina Polanieckich, The Doll) to 1981, the time of Solidarity and the beginning of the era of the Third Republic and the Third Millennium of Christianity. This is a priceless record of internal activities at the height of my intellectual career, fragments of which you read online. It is also an extraordinary document of the political and moral awakening of this person, who feeds on the Bible every day. „You are my hiding place, you will protect me from trouble.” (Psalm 32:7). I go to the Eucharist. For the greatest love story of all time is contained in a tiny white host. Think of the more frequent Eucharist.

I didn’t grow up thinking monsters could be killed. Oh, he said. And I didn’t grow up thinking people were monsters. In our era, the anticipation of loss hurts almost as much as the loss itself. You try to hold on to every detail because you’ll never have it again! That’s how normal people survived their own fairy tales! They became their own kind of monster.

Home was a taste and a smell and a sensation. It wasn’t a place. Or maybe it was the truth about the dead. You’d move on. They’d want you to. Nothing comes for free. We just don’t know what it’ll cost.

Loving someone was a risk. Doing it with the full knowledge that one day they’d be gone. And then letting them go when they did. She was half a wild creature who loved the graveyard, the first taste of misty night air and the weight of a shovel. She knew how things died. And in her darkest moments, she feared she didn’t know how to live. She reminded him of the ocean—beautiful, with enough salt to kill a man. He supposed it took a knight or a hero of legend to impress someone like her.

Death was not something to be feared, he said. But neither was it something to be abandoned. One had to be careful. Monsters were unfettered, unfettered, and beautiful in their destruction. They could be killed, but never truly defeated. She had become her own knight; she had gathered up those broken promises, whispered apologies, and fashioned them into armor. To love someone was to face the possibility of losing them, and she feared that another loss might destroy her. She was a girl held together by knitted yarn and magic. The forest didn’t scare her; in fact, she wanted to be like it: timeless and impenetrable, cruel and beautiful. Death couldn’t touch her. The living tended to make promises they couldn’t keep.

She’s crazy, Conrad says.

“Absolutely crazy,” Guntram says.

“Either completely fearless or completely stupid,” Conrad says. There was something about the siblings—a language that was half memory, half gaze. The jokes and the taunts. They were entangled in love and resentment, and despite their differences, he knew he would defend her until death. Life was a strange theme party. Because names had power. They always had. Death should be peaceful—the dead deserved it.

Sometimes I feel that way… I feel like I’m a collection of broken pieces I don’t know what to do with.

She wasn’t the kind of person to be dazzled by a pretty boy and a few well-spoken words. Beautiful things were often poisonous or useless—a handful of shiny berries that could kill with the taste, or a carved wooden spoon whose sole purpose was to be admired. She reached down, found his hand in hers. Their fingers were tangled, their wrists pressed together. There was no pulse between them. She held on, knowing that sometimes that was all a person could do. She had always considered herself a good judge of liars. But she had forgotten that one could lie without ever telling an untruth. Fairy tales that had been stripped of all their shine were simply tales of desperation. Of hungry wolves devouring

children and jealous stepsisters who cut off their toes to fit into a glass slipper.

Our hands could never hold all the gold in the world, but we can wash our hands of its desire. We cannot own the world, but we can deny it, said Archbishop Fulton Sheen.

If I were Ariadne I would wear a crown of snakes, and the world would turn away from me.

I did not know that I had stumbled upon the truth of womanhood: no matter how spotless our lives, the passions and greed of men can ruin us, and there is nothing we can do. I was a fool to trust a hero: a man who, through the ages, could love only the mighty echo of his name. You once told me that one life of human love is worth losing—this is what Stanislaus tells you. It was women, always women, whether helpless servants or princesses, who paid the price. I danced for the end of all I knew and the beginning of all I did not know. Mortals may age, but gods are prisoners of their own childhood whims, never able to change and never knowing what it means to love because they dare not risk the pain of loss.

As I mentioned, the stories of Perseus do not include Medusa with her own story.

„For if I have learned anything, it is that I have learned enough to know that a god in pain is dangerous.” „The gods do not know love because they cannot imagine an end to anything that gives them pleasure. Their passions do not burn as brightly as mortals’ passions, because they can have anything they want for the rest of eternity. How could they value or treasure anything? To them, nothing is more than a passing amusement, and when it is over, it will be something else.”

„My world was no longer a world of brave heroes; I was too soon learning the pain of women that throbbed with an unspoken voice in the tales of their deeds.”
“I know that human life shines brighter because it is but a flickering candle against an eternity of darkness, and can be extinguished by the slightest breeze.”

“Was this my punishment? To experience the reality of my dream and find its gleaming beauty vanished as I drew near?”

“Asterion. A distant light in an infinity of darkness. A raging fire if you came too close. A guide to lead my family along the path to immortality. Divine vengeance upon us all.”

“Why did mortals blossom like flowers and dissolve into nothingness? Why did their absence leave a gnawing pain, a void that could never be filled? And how could everything they once were, the spark within them, be extinguished so completely, and yet the world not collapse under the weight of so much pain and sorrow.”
„Why did I trust a woman? When I should have seen that all I really wanted was to escape.”
„I had stumbled upon the truth of womanhood: however blameless our lives were, the passions and greed of men could ruin us, and there was nothing we could do.”
„We may have only a mortal life, but it will be ours, and no one else’s,” Ariadne would confess.
„A fallen woman is the sweetest pastime they know; I have seen it before, in Crete. I will not let it happen to me.”
„I wonder if the heroes the bards sang about that evening knew before their triumph what they would become. Did they feel the air lighten with a breath of fate at those crucial moments, when fateful decisions were made? Or were they mistaken, not realizing the crucial moment when fate turned and destinies were forged?” “My thoughts are slow and heavy now, rumbling deep in the heart of eternity, but I see all life beneath me.”

“It didn’t seem important, but when I looked away from her I discovered that nothing seemed as it should.


_______

Stanislaw Barszczak, Wróżby Tejrezjasza

Interesuje mnie grecki mit o Ariadnie. Jakkolwiek nie jestem Perseuszem – greckim półbogiem starożytności, synem Zeusa i królewny Danae, który pojął za żonę Andromedę. I który jest znany jako pogromca Meduzy, Polidektesa oraz nieświadomie własnego dziadka Akrizjosa. Nie jestem Perseuszem tylko dlatego, że historie Perseusza nie uwzględniają Meduzy z własną historią. Kim była wspomniana przeze mnie Ariadna. W mitologii greckiej córka króla Krety Minosa i Pazyfae, która pomogła Tezeuszowi wydostać się z labiryntu. Najbardziej znana jest z tego, że pomogła Tezeuszowi zabić jej brata, Asteriona, oferując Tezeuszowi kłębek włóczki, który pomógłby mu znaleźć drogę przez Labirynt. Kłębek nici, którą rozwijał, chodząc po Labiryncie, ułatwił mu znalezienie drogi powrotnej. Jeśli więc mowa o Nici Ariadny, to mamy na myśli kłębek nici i tak przedstawiała się sprawa w mitologii greckiej, który Ariadna podarowała Tezeuszowi, aby mógł wydostać się z labiryntu Minotaura. Związek frazeologiczny nić Ariadny oznacza rozwiązanie danego problemu czy sytuacji, lub wskazówkę. Pewien starożytny scholiasta napisał, że Ariadna i Tezeusz uprawiali seks w świętym gaju, a rozgniewany Dionizos wyjawił to Artemidzie, która ukarała Ariadnę śmiercią. Według Plutarcha jedna z wersji mitu mówi, że Ariadna powiesiła się po tym, jak porzucił ją Tezeusz. Zrozpaczona Ariadna przeklęła Tezeusza i jego towarzyszy , a oni wszyscy zapomnieli zmienić żagiel statku z czarnego na biały. W każdym razie, po tym jak Ariadna została porzucona na Naksos, bóg Dionizos uczynił ją swoją narzeczoną, żyli razem i mieli trzech synów: Thoasa, Oenopiona i Staphylusa. Ariadna była żoną najpierw Tezeusza, a następnie Dionizosa.
Ariadna w języku greckim znaczy „najczystsza”. W numerologii imieniu temu przypisana jest liczba sześć. Symbolizuje ona cechy typowo kobiece tak jak: wrażliwość, łagodność, opiekuńczość.
Nić Ariadny rozwiązuje problem, do którego można dojść na wiele sposobów — może to być labirynt fizyczny, łamigłówka logiczna lub dylemat etyczny — poprzez wyczerpujące zastosowanie logiki do wszystkich dostępnych dróg. Niektóre mity sugerują, że jej boski status był darem od Dionizosa, który uczynił ją nieśmiertelną po ich związku. W niektórych opowieściach Ariadna jest postrzegana jako symbol odnowy i cykli życia , często powiązanych z naturalnymi rytmami ziemi, podobnie jak jej mąż. Na marginesie losu Ariadny chciałbym tutaj snuć nowe rozważania.
Nie pozwoliłbym, by człowiek, który nie zna wartości niczego, sprawił, że zwątpię w swoją wartość. Gdyby do tego doszło, byłbym Meduzą. Gdyby bogowie pewnego dnia pociągnęli mnie do odpowiedzialności za grzechy kogoś innego, gdyby przyszli po mnie, aby ukarać czyjeś czyny, nie ukrywałabym się jak Pazyfae, matka Ariadny.

Najmilsi.
W erze niekwestionowanych zdobyczy technicznych i najnowszych technologii teraz dochodzimy do największego aktu wolności, jaki świat kiedykolwiek znał — odwrócenia tego wolnego aktu, którego Głowa ludzkości dokonała w Raju, kiedy wybrał nie-Boga przeciwko Bogu. To był moment, w którym ten nieszczęsny wybór został odwrócony, kiedy Bóg w swoim Miłosierdziu zechciał przerobić człowieka i dać mu nowy początek w nowym narodzeniu wolności pod Bogiem. Bóg mógł stworzyć doskonałego człowieka, aby rozpocząć w ten sposób ludzkość z prochu, tak jak uczynił to na początku. Mógł sprawić, aby nowy człowiek rozpoczął nową ludzkość z niczego, tak jak uczynił to, tworząc świat. I mógł to zrobić bez konsultacji z ludzkością, ale byłoby to naruszeniem ludzkich przywilejów. Bóg nie wyprowadziłby człowieka ze świata wolności bez wolnego aktu wolnej istoty. Bożym sposobem postępowania z człowiekiem nie jest dyktatura, ale współpraca. Gdyby odkupił ludzkość, uczyniłby to za ludzką zgodą, a nie wbrew niej. Bóg mógł zniszczyć zło, ale tylko kosztem wolności człowieka, a to byłaby zbyt wysoka cena za zniszczenie dyktatury na ziemi — posiadanie dyktatora w niebie. Zanim Bóg stworzył na nowo ludzkość, chciał się z nią skonsultować, aby nie doszło do zniszczenia godności człowieka; konkretną osobą, z którą się konsultował, była kobieta. Na początku to mężczyzna został poproszony o ratyfikację daru; tym razem jest to kobieta. Tajemnica Wcielenia jest bardzo prosta: Bóg prosi kobietę, aby dobrowolnie nadała Mu naturę ludzką. Innymi słowy, przez Anioła, mówił: „Czy uczynisz Mnie mężczyzną?”. Tak jak od pierwszego Adama pochodzi pierwsza Ewa, tak teraz, w odrodzeniu godności człowieka, nowy Adam przyjdzie z nowej Ewy. A w wolnej zgodzie Maryi mamy jedyną naturę ludzką, która kiedykolwiek narodziła się w doskonałej wolności. (por. Arcybiskup Fulton Sheen)

W erze zdziecinnienia zarazem Świat otworzył się na nową godność człowieka, której obrazem mógłby być Keanu Reeves. Większość tego co zarobił na filmach oddał na cele charytatywne albo szpitalom, nie posiada willi i prowadzi skromne życie, poruszając się po mieście nowojorskim metrem. Porzucony przez ojca w wieku 3 lat; wychowany z 3 różnymi ojczymami; dyslektyk; jego marzenie o zostaniu hokeistą złamane przez ciężki wypadek; córka zmarła podczas porodu; jego żona zginęła w wypadku samochodowym; osoba, na której najbardziej mu zależy, jego siostra, choruje na białaczkę, dlatego został jej opiekunem w trakcie leczenia; jego najlepszy przyjaciel, River Phoenix (brat Joaquin, z którym działał w Belli i Damned ), zmarł z powodu przedawkowania. Po tym wszystkim, co przeszedł, Keanu Reeves nie traci okazji, aby pomóc potrzebującym osobom. Założył fundację, która wspiera badania nad leczeniem chorób nowotworowych oraz przekazał szpitalom, walczącym z tymi chorobami astronomiczne sumy. Kiedy kręcono film ” Domek nad jeziorem” przypadkowo usłyszał dyskusję dwóch szatniarek; jedna płakała, bo straci dom, jeśli nie zapłaci 20.000 $ i tego samego dnia Keanu wpłacił tą kwotę pieniędzy na konto bankowe kobiety. W 2010 r. niektóre jego zdjęcia poszły na cały świat, kiedy na urodziny Keanu wszedł do piekarni i kupił sobie brioche z jedną świeczką, jedząc ją tuż przed piekarnią i proponując kawę osobom, które zatrzymały się, aby z nim porozmawiać. Po zdobyciu astronomicznych kwot na trylogię Matrix aktor przekazał ponad 50 milionów funtów pracownikom, którzy dbali o kostiumy i efekty specjalne: prawdziwym bohaterom trylogii, jak sam ich zdefiniował. Podarował też Harleya-Davidsona każdemu z kaskaderów. Do wielu udanych filmów (Adwokat Diabła z Al Pacino i Rezerwat z Genem Hackmanem) godził się na obniżenie swojego honorarium nawet o 90%, aby produkcja mogła zatrudnić kolejną gwiazdę kina, z którą pozwoliła mu zagrać. W 1997 roku niektórzy paparazzi przyłapali go nawet, jak spędzał poranek z menelem w Los Angeles, słuchając go i dzieląc się życiem przez kilka godzin.
Większość gwiazd, gdy zdobywa się na dobroczynny gest, mówi o nim do wszystkich mass mediów. Keanu Reeves działa w akcjach charytatywnych tylko ze względu na zasady moralne i nie żeby wyglądać lepiej w oczach fanów, dlatego kwestia prowadzenia fundacji na rzecz walki z rakiem jest przez niego ukrywana.
Ten człowiek mógłby kupić wszystko, ale zamiast tego każdego dnia wstaje i wybiera coś, czego nie można kupić: pokorę.

Jaka jest nasza chrześcijańska i adwentowa odpowiedź na odrodzenie godności człowieka, na ratyfikację tego daru przez niewiastę Maryję z Nazaretu. A oto moja odpowiedź. Chciałbym jeszcze raz zawierzyć Panu całe życie, wiedzieć piękne rzeczy w sobie i innych, sprawiać coś radosnego innym. Wtedy Jezus przychodzi do nas. Zamierzałem budować na skale słowa Bożego, w tym celu użyć nie tyle armii diabła, lecz armii Pana, słuchać Słowa Bożego. Ten kto strzeże dobre rzeczy w sobie i innych będzie Panu wdzięczny. Niech Pan wspiera nas w tym, byśmy widzieli te rzeczy i niech tak się stanie. Amen.
Najmilsi
Tutaj chciałbym się wesprzeć literaturą piękną. Zafascynowany meteorytami sięgałem po gwiazdy, próbując złapać talizman.
Dziękuję moim szczęśliwym gwiazdom, że dotarłem tak daleko. Trzymam się satelitów, aby spróbować zmienić moją przestrzeń. Rozbłyski słoneczne rozpalają noc, gdy tańczę w ciemności, przebiegając przez Drogę Mleczną, zniekształcając widoki i myśli Tych, którzy mają tendencję do podążania, jak cząsteczki w komecie Halleya, niczym fragmenty upadającego gatunku, z oczami pokrytymi błogimi welonami. Zafascynowany meteorytami, umysłami istot ludzkich, Zafascynowany teoriami Wielkiego Wybuchu, Gwiazdami, które przejmują inicjatywę. Sięgałem po gwiazdy, próbując złapać talizman.
Dziękuję moim szczęśliwym gwiazdom, które spowodowały, mogły ukrywać mnie głęboko w czarnych dziurach, w ten sposób chronić mnie przed masami, toksycznością istot ludzkich i zniszczeniem… Mnóstwo mężczyzn i kobiet wybiera mniej awanturniczą drogę stosunkowo nieświadomych obywatelskich i plemiennych rutyn. Ale ci poszukiwacze również są zbawieni — dzięki odziedziczonym symbolicznym pomocom społeczeństwa, obrzędom przejścia, sakramentom dającym łaskę, danym ludzkości od dawna przez Odkupiciela gatunku i przekazywanym przez tysiąclecia. Tylko ci są również zbawieni, którzy nie znają ani wewnętrznego powołania, ani zewnętrznej doktryny, których los jest naprawdę rozpaczliwy – innymi słowy – większość z nas dzisiaj, w tym labiryncie na zewnątrz i wewnątrz serca. Niestety, gdzie jest przewodnik, ta kochająca dziewica, Ariadna, która dostarczy nam prostej wskazówki, która doda nam odwagi, by stawić czoła Minotaurowi, i przyda środków, by znaleźć drogę do wolności, gdy potwór zostanie spotkany i zabity?

Najpiękniejszym słowem na ustach ludzkości jest słowo „Matka”, a najpiękniejszym wezwaniem jest wezwanie „Moja matka”. Jest to słowo pełne nadziei i miłości, słodkie i miłe słowo płynące z głębi serca. Matka jest wszystkim – jest naszym pocieszeniem w smutku, naszą nadzieją w nieszczęściu i naszą siłą w słabości. Jest źródłem miłości, miłosierdzia, współczucia i przebaczenia.
Tutaj powiem „ochrona praw innych jest najszlachetniejszym i najpiękniejszym celem człowieka”. Zobaczcie wokół codziennych odkupicieli świata. Khalil Gibran, młody Libańczyk już będąc w Bostonie napisał: „Oto jestem. Młodzieniec. Młode drzewo. Którego korzenie zostały wyrwane z wzgórz Libanu. A jednak jestem tu głęboko zakorzeniony. I chciałbym być płodny”. Napisałby w „Proroku”, sławnej książce z 1923: „Niech będą przestrzenie w waszej wspólnocie, I niech wiatry niebios tańczą między wami. Kochajcie się wzajemnie, ale nie twórzcie więzi miłości: Niech raczej będzie to wzburzone morze między brzegami waszych dusz. Napełniajcie sobie nawzajem kubki, ale nie pijcie z jednego kielicha. Dajcie sobie nawzajem swój chleb, ale nie jedzcie z tego samego bochenka. Śpiewajcie i tańczcie razem i bądźcie radośni, ale niech każdy z was będzie sam, Tak jak struny lutni są same, chociaż drżą w tej samej muzyce. Oddajcie swoje serca, ale nie oddajcie się nawzajem. Bo tylko ręka Życia może powstrzymać wasze serca. I stańcie razem, lecz nie za blisko siebie: bo kolumny świątyni stoją osobno, a dąb i cyprys nie rosną jeden w cieniu drugiego”.
PROROK
„Nie żyj połową życia
i nie umieraj połową śmierci
Jeśli wybierasz milczenie, to bądź cicho
Kiedy mówisz, rób to, aż skończysz
Jeśli akceptujesz, to wyraź to bez ogródek
Nie maskuj tego
Jeśli odmawiasz, to bądź jasny
ponieważ dwuznaczna odmowa jest tylko słabą akceptacją
Nie akceptuj połowy rozwiązania
Nie wierz w półprawdy
Nie śnij o połowie snu
Nie fantazjuj o półnadziejach
Połowa drogi nie zaprowadzi cię nigdzie
Jesteś całością, która istnieje, aby żyć życiem
a nie połową życia,” zapisał Khalil Gibran.

W tym miejscu chciałbym Ci podarować
Adwentowe opowiadanie o tym dlaczego umieszcza się wszędzie błyszczące nitki? Ofiaruję Ci to piękne opowiadanie, aby Twoja dusza zawsze cieszyła się dobrym zdrowiem. Tytuł „Dar pająka”:

Nie wszyscy byli zadowoleni z narodzin Jezusa. Żył wówczas człowiek zagniewany
i wzburzony z tego powodu. Król Herod,
który rządził Palestyną z ramienia Rzymian,
był człowiekiem okrutnym, opanowanym nierozumną zazdrością. Gdy usłyszał od Mędrców, że w Betlejem narodził się Król, powziął straszliwy plan: należy zabić wszystkich małych chłopców w tym mieście. Żołnierze Heroda zadali ból i spowodowali rozpacz w wielu szczęśliwych rodzinach. Józef i Maryja, ostrzeżeni przez anioła, wzięli Dzieciątko i szybko wyruszyli do Egiptu. Wieczorem pierwszego dnia ucieczki, zmęczeni i wygłodniali schronili się w pewnej grocie. Było zimno, bardzo zimno, a ziemia była pokryta szronem. Rodzina ułożyła się w kącie groty. Tulili się do siebie, by ogrzać się trochę. Nie można było rozpalić ogniska, gdyż z daleka dochodził tętent koni żołnierzy.

Józef i Maryja sądzili, że nikt ich nie widzi. Mieli jednak jednego świadka. Był nim pajączek, który kołysał się na swej nici u wejścia do groty. Gdy zobaczył Dzieciątko Jezus, postanowił uczynić coś dla Niego. Wiedział, że wiele zwierząt miało możliwość Mu ofiarować swój dar. Postanowił uczynić jedną rzecz, na jaką stać było pająka: utkał pajęczynę u wejścia do groty, tworząc piękną i delikatną firankę.
Nagle na ścieżce pojawił się oddział żołnierzy Heroda. Szukali Dzieciątka, by Je zabić. Dotarli do groty i już mieli wejść przeszukać ją, gdy komendant zauważył pajęczynę. Pokrył ją biały szron i wydawała się koronkową zasłoną, zamykającą grotę.
Tu możemy nie szukać – powiedział komendant. Czy nie widzicie, ze wejście zasłania nienaruszona ogromna pajęczyna? Gdyby ktoś wchodził do groty, musiałby ją zniszczyć! Żołnierze pojechali dalej… I tak mały pajączek uratował życie Jezusowi, czyniąc jedyną rzecz, jaką umiał rzeczywiście zrobić: tkając pajęczynę.
Dlatego do dzisiaj umieszczamy na choinkach lametę i inne błyszczące nitki, które przypominają nitki pajęczyny pokrytej szronem i ozłoconej promieniami księżyca, która znajdowała się u wejścia do groty na drodze prowadzącej do Egiptu. Wspominamy tym samym dar małego pająka, który uratował życie Jezusowi.

Z pewną przykrością to powiem, coraz rzadziej jeżdżę do Rzymu… Ale nie żeby
nie być za blisko siebie, uważam. Za to pragnę więcej słuchać siebie i bliźniego. Słuchajmy prac innych, dzieła naszych braci i sióstr, wtedy i nas ktoś posłucha kiedyś… Jeden z moich ulubionych wierszy wszech czasów:
Ponieważ nie mogłem się zatrzymać dla Śmierci…
Ona łaskawie zatrzymała się dla mnie –
Powóz trzymał tylko nas –
I Nieśmiertelność.
Jechaliśmy powoli – powóz nie znał pośpiechu,
A ja odłożyłem
Moją pracę i mój wolny czas
z powodu jego uprzejmości –
Mijaliśmy szkołę, gdzie dzieci biegały,
Na przerwie – w ringu –
Mijaliśmy pola patrzącego zboża –
Mijaliśmy zachodzące słońce –
A raczej – słońce minęło nas –
Rosa rosła drżąca i zimna –
Jak tarcza pajęczyny delikatniejszej od mojej sutanny –
Mojej pelerynki – z tiulu –
Zatrzymaliśmy się przed domem, który wydawał się
Pęcznieniem ziemi – jak podczas trzęsienia ziemi –
Dach był ledwie widoczny –
Gzyms – w ziemi.
Od tamtej pory – minęły stulecia – a jednak
Wydają się krótsze niż dzień
Albowiem już wpierw, od zarania wiedziałem, że głowy naszych koni
zmierzały ku wieczności.

W tych dniach grudniowych odszedł od nas Pan Daniel Olbrychski i Pan Włodzimierz Lubański. Niech mi będzie wolno wspomnieć tutaj o tym, że
najpopularniejszy polski pisarz został wymazany z dziejów. Sprzedał 80 mln książek, dzisiaj nikt o nim nie pamięta
Jego książki rozeszły się w 80 milionach egzemplarzy. Przetłumaczono je na ponad 20 języków, a wiele zyskało sobie status międzynarodowych bestsellerów. Żaden polski autor doby międzywojnia nie zdobył na świecie takiej sławy i popularności, jak Ferdynand Ossendowski. Dlaczego więc dzisiaj mało kto o nim nie pamięta?
Same chęci nie wystarczą. Trzeba więzi krwi ożywić nadzieją z wysoka.

Tak więc w kulturze zdziecinnienia zacytuję siebie, jak zrozumieć swoje emocje i odzyskać pewność, co zrobić, żeby nasze związki były zdrowsze, a także jak budować najważniejszą relację w życiu, czyli z samym sobą. Nie czuję się winny, że ​​jestem poza Polską dzisiaj, choć czasami żałuję bardzo. Wchodzę w świat, czuję się jak moralny upadek – jak szukanie miłości w magazynie. Podążam teraz w prozie jakby przez burzliwe lata – od mej podróży do wujka na wschód w szczytowym okresie socrealizmu do czasu kręcenia filmów polskich pozytywistow Henryka Sienkiewicza i Boleslawa Prusa i Stefana Żeromskiego (Potop, Pan Wołodyjowski, Popioły, Rodzina Polanieckich, Lalka) do 1981 roku, czasu Solidarności i początku ery Trzeciej Rzeczpospolitej i Trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa. To bezcenny zapis wewnętrznych działań w szczytowym okresie mej kariery myślnej, której fragmenty odczytujecie przez Internet. To także niezwykły dokument politycznego i moralnego przebudzenia tej osoby, która karmi się codziennie biblią. „Ty jesteś moją kryjówką, Ty mnie uchronisz od utrapienia.”
(Psalm 32:7). Chodzę na eucharystię. Albowiem największa historia miłosna wszechczasów zawarta jest w maleńkiej, białej hostii. Pomyślcie o częstszej eucharystii.

Nie dorastałem, myśląc, że potwory można zabić. Ach, on powiedział. I nie dorastałem, myśląc, że ludzie są potworami. Tymczasem w naszej erze oczekiwanie na stratę boli niemal tak samo mocno, jak sama strata. Próbujesz trzymać się każdego szczegółu, ponieważ nigdy go już nie będziesz mieć! Tak właśnie normalni ludzie przetrwali swoje własne bajki! Stali się swoim własnym rodzajem potwora.
Dom był smakiem, zapachem i doznaniami. Nie był miejscem. A może to była prawda o zmarłych. Poszedłbyś dalej. Oni by tego chcieli. Nic nie jest za darmo. Po prostu nie wiemy, ile to będzie kosztować.

Kochanie kogoś było ryzykiem. Robienie tego z pełną świadomością, że pewnego dnia odejdzie. A potem puścić ich, kiedy to zrobią. Była w połowie dzikim stworzeniem, które kochało cmentarz, pierwszy smak mglistego nocnego powietrza i ciężar łopaty. Wiedziała, jak rzeczy umierają. A w najciemniejszych chwilach bała się, że nie wie, jak żyć. Przypominała mu ocean – piękny, z taką ilością soli, że można by zabić człowieka. Podejrzewał, że potrzeba rycerza lub bohatera legendy, aby zaimponować komuś takiemu jak ona.
Śmierci nie należy się bać, powiedział. Ale nie można jej też porzucić. Trzeba być uważnym. Potwory były nieskrępowane, nieskrępowane i piękne w swoim zniszczeniu. Można je było zabić, ale nigdy nie zostały naprawdę pokonane. Stała się swoim własnym rycerzem; zbierała te złamane obietnice, szeptała przeprosiny i tworzyła z nich zbroję. Kochać kogoś oznaczało stawić czoła możliwości jego utraty, a ona bała się, że kolejna strata może ją zniszczyć. Była dziewczyną, którą trzymała w całości dziergana włóczka i magia. Las jej nie przerażał; wręcz przeciwnie, chciała być taka jak on: ponadczasowa i nieprzenikniona, okrutna i piękna. Śmierć nie mogła jej dotknąć.
Żyjący mieli tendencję do składania obietnic, których nie mogli dotrzymać.
Ona jest szalona, mówi Conrad.
„Absolutnie szalona”, mówi Guntram.
„Albo zupełnie nieustraszona, albo zupełnie głupia”, mówi Conrad. Było coś w rodzeństwie – język, który był w połowie pamięcią, a w połowie spojrzeniem. Żarty i drwiny. Byli splątani miłością i urazą, a pomimo różnic On wiedział, że będzie jej bronił aż do śmierci. Życie to dziwna impreza tematyczna. Ponieważ imiona mają moc. Zawsze miały. Śmierć powinna być spokojna – martwi na to zasłużyli.
Czasami tak się czuję… Czuję się, jakbym był zbiorem połamanych kawałków, z którymi nie wiem, co zrobić.


Nie była osobą, którą można było oszołomić pięknym chłopcem i kilkoma dobrze wypowiedzianymi słowami. Piękne rzeczy były często trujące lub bezużyteczne – garść błyszczących jagód, które mogły zabić smakiem, lub rzeźbiona drewniana łyżka, której jedynym celem było podziwianie. Sięgnęła w dół, znalazła jego dłoń swoją. Ich palce były splątane, nadgarstki ściśnięte. Nie było między nimi pulsu. Trzymała się, wiedząc, że czasami to wszystko, co człowiek może zrobić. Ona zawsze uważała się za dobrą sędzinę kłamców. Ale zapomniała, że ​​można kłamać, nie mówiąc nigdy nieprawdy.
Baśnie, którym odebrano cały blask, były po prostu opowieściami o desperacji. O głodnych wilkach pożerających dzieci i zazdrosnych przyrodnich siostrach, które odcinały sobie palce u stóp, aby zmieścić się w szklanym pantofelku.

Nasze ręce nigdy nie mogłyby pomieścić całego złota na świecie, ale możemy umyć ręce od jego pragnienia. Nie możemy posiadać świata, ale możemy się go wyprzeć, powiedział Arcybiskup Fulton Sheen.


Jeśli byłbym Ariadna nosiłbym koronę z węży, a świat by się ode mnie odwrócił.
Nie wiedziałem, że trafiłem na prawdę kobiecości: jakkolwiek nieskazitelne życie prowadzimy, namiętności i chciwość mężczyzn mogą nas zrujnować, a my nie możemy nic zrobić. Byłam głupia, ufając bohaterowi: mężczyźnie, który przez wieki mógł kochać tylko potężne echo swojego imienia. Powiedziałaś mi kiedyś, że jedno życie ludzkiej miłości jest warte straty ― to mówi wam Stanisław. To kobiety, zawsze kobiety, czy to bezradne służące, czy księżniczki, płaciły cenę. Tańczyłam dla końca wszystkiego, co znałam, i początku wszystkiego, czego nie znałam. Śmiertelnicy mogą się starzeć, ale bogowie są więźniami własnych dziecięcych kaprysów, nigdy niezdolni do zmiany i nigdy nie wiedzący, co to znaczy kochać, ponieważ nie odważą się ryzykować cierpienia związanego ze stratą.
Jak wspomniałem historie Perseusza nie uwzględniają Meduzy z własną historią.
„Bo jeśli czegoś się nauczyłem, to tego, że nauczyłem się wystarczająco dużo, by wiedzieć, że bóg w bólu jest niebezpieczny”. „Bogowie nie znają miłości, bo nie potrafią sobie wyobrazić końca niczego, co sprawia im przyjemność. Ich namiętności nie płoną tak jasno, jak namiętności śmiertelników, bo mogą mieć wszystko, czego zapragną, przez resztę wieczności. Jak mogliby cokolwiek cenić lub cenić? Dla nich nic nie jest niczym więcej niż przelotną rozrywką, a kiedy już się z tym skończą, będzie coś innego”
„Mój świat nie był już światem odważnych bohaterów; zbyt szybko poznawałem ból kobiet, który pulsował niewypowiedzianym głosem w opowieściach o ich czynach”.
„Wiem, że ludzkie życie jaśnieje jaśniej, ponieważ jest tylko migoczącą świecą na tle wieczności ciemności i może zostać zgaszone najlżejszym powiewem”.
„Czy to była moja kara? Przeżyć rzeczywistość mojego snu i odkryć, że jego lśniące piękno zniknęło, gdy podeszłam blisko?”
„Asterion. Odległe światło w nieskończoności ciemności. Szalejący ogień, jeśli podszedłeś zbyt blisko. Przewodnik, który poprowadziłby moją rodzinę ścieżką do nieśmiertelności. Boska zemsta nad nami wszystkimi”.
„Dlaczego śmiertelnicy rozkwitli jak kwiaty i rozsypali się w nicość? Dlaczego ich nieobecność pozostawiła gryzący ból, pustkę, której nigdy nie dało się wypełnić? I jak wszystko, czym kiedyś byli, iskra w nich, mogło zostać tak całkowicie zgaszone, a mimo to świat nie zawalił się pod ciężarem tak wielkiego bólu i żalu”.
„Dlaczego ja, zaufałem kobiecie? Kiedy powinienem był dostrzec, że tak naprawdę chciałem po prostu uciec”.
„Trafiłem na prawdę kobiecości: jakkolwiek nienaganne życie prowadziłyśmy, namiętności i chciwość mężczyzn mogły nas zrujnować, a nie było nic, co mogłyśmy zrobić”.
„Możemy mieć tylko śmiertelne życie, ale będzie ono należało do nas, a nie do nikogo innego”, wyznałaby Ariadna.
„Upadła kobieta to najsłodsza rozrywka, jaką znają; widziałam to wcześniej, na Krecie. Nie pozwolę, żeby to przytrafiło się mnie”.
„Zastanawiam się, czy bohaterowie, o których śpiewali bardowie tamtego wieczoru, wiedzieli przed triumfem, kim się staną. Czy w tych kluczowych momentach, gdy podejmowano brzemienną w skutki decyzję, czuli, że powietrze rozjaśnia się od powiewu przeznaczenia? Czy też pomylili się, nie zdając sobie sprawy z kluczowego momentu, w którym przeznaczenie się odwróciło, a losy zostały wykute?”
„Moje myśli są teraz powolne i ociężałe, dudnią głęboko w sercu wieczności, ale widzę całe życie pod sobą”.
„Nie wydawało się to czymś ważnym, ale kiedy oderwałem od niej wzrok, odkryłem, że nic nie wyglądało tak, jak powinno.

Stanislaw Barszczak, Wróżby Tejrezjasza

Interesuje mnie grecki mit o Ariadnie. Jakkolwiek nie jestem Perseuszem – greckim półbogiem starożytności, synem Zeusa i królewny Danae, który pojął za żonę Andromedę. I który jest znany jako pogromca Meduzy, Polidektesa oraz nieświadomie własnego dziadka Akrizjosa. Nie jestem Perseuszem tylko dlatego, że historie Perseusza nie uwzględniają Meduzy z własną historią. Kim była wspomniana przeze mnie Ariadna. W mitologii greckiej córka króla Krety Minosa i Pazyfae, która pomogła Tezeuszowi wydostać się z labiryntu. Najbardziej znana jest z tego, że pomogła Tezeuszowi zabić jej brata, Asteriona, oferując Tezeuszowi kłębek włóczki, który pomógłby mu znaleźć drogę przez Labirynt. Kłębek nici, którą rozwijał, chodząc po Labiryncie, ułatwił mu znalezienie drogi powrotnej. Jeśli więc mowa o Nici Ariadny, to mamy na myśli kłębek nici i tak przedstawiała się sprawa w mitologii greckiej, który Ariadna podarowała Tezeuszowi, aby mógł wydostać się z labiryntu Minotaura. Związek frazeologiczny nić Ariadny oznacza rozwiązanie danego problemu czy sytuacji, lub wskazówkę. Pewien starożytny scholiasta napisał, że Ariadna i Tezeusz uprawiali seks w świętym gaju, a rozgniewany Dionizos wyjawił to Artemidzie, która ukarała Ariadnę śmiercią. Według Plutarcha jedna z wersji mitu mówi, że Ariadna powiesiła się po tym, jak porzucił ją Tezeusz. Zrozpaczona Ariadna przeklęła Tezeusza i jego towarzyszy , a oni wszyscy zapomnieli zmienić żagiel statku z czarnego na biały. W każdym razie, po tym jak Ariadna została porzucona na Naksos, bóg Dionizos uczynił ją swoją narzeczoną, żyli razem i mieli trzech synów: Thoasa, Oenopiona i Staphylusa. Ariadna była żoną najpierw Tezeusza, a następnie Dionizosa.
Ariadna w języku greckim znaczy „najczystsza”. W numerologii imieniu temu przypisana jest liczba sześć. Symbolizuje ona cechy typowo kobiece tak jak: wrażliwość, łagodność, opiekuńczość.
Nić Ariadny rozwiązuje problem, do którego można dojść na wiele sposobów — może to być labirynt fizyczny, łamigłówka logiczna lub dylemat etyczny — poprzez wyczerpujące zastosowanie logiki do wszystkich dostępnych dróg. Niektóre mity sugerują, że jej boski status był darem od Dionizosa, który uczynił ją nieśmiertelną po ich związku. W niektórych opowieściach Ariadna jest postrzegana jako symbol odnowy i cykli życia , często powiązanych z naturalnymi rytmami ziemi, podobnie jak jej mąż. Na marginesie losu Ariadny chciałbym tutaj snuć nowe rozważania.
Nie pozwoliłbym, by człowiek, który nie zna wartości niczego, sprawił, że zwątpię w swoją wartość. Gdyby do tego doszło, byłbym Meduzą. Gdyby bogowie pewnego dnia pociągnęli mnie do odpowiedzialności za grzechy kogoś innego, gdyby przyszli po mnie, aby ukarać czyjeś czyny, nie ukrywałabym się jak Pazyfae, matka Ariadny.

Najmilsi.
W erze niekwestionowanych zdobyczy technicznych i najnowszych technologii teraz dochodzimy do największego aktu wolności, jaki świat kiedykolwiek znał — odwrócenia tego wolnego aktu, którego Głowa ludzkości dokonała w Raju, kiedy wybrał nie-Boga przeciwko Bogu. To był moment, w którym ten nieszczęsny wybór został odwrócony, kiedy Bóg w swoim Miłosierdziu zechciał przerobić człowieka i dać mu nowy początek w nowym narodzeniu wolności pod Bogiem. Bóg mógł stworzyć doskonałego człowieka, aby rozpocząć w ten sposób ludzkość z prochu, tak jak uczynił to na początku. Mógł sprawić, aby nowy człowiek rozpoczął nową ludzkość z niczego, tak jak uczynił to, tworząc świat. I mógł to zrobić bez konsultacji z ludzkością, ale byłoby to naruszeniem ludzkich przywilejów. Bóg nie wyprowadziłby człowieka ze świata wolności bez wolnego aktu wolnej istoty. Bożym sposobem postępowania z człowiekiem nie jest dyktatura, ale współpraca. Gdyby odkupił ludzkość, uczyniłby to za ludzką zgodą, a nie wbrew niej. Bóg mógł zniszczyć zło, ale tylko kosztem wolności człowieka, a to byłaby zbyt wysoka cena za zniszczenie dyktatury na ziemi — posiadanie dyktatora w niebie. Zanim Bóg stworzył na nowo ludzkość, chciał się z nią skonsultować, aby nie doszło do zniszczenia godności człowieka; konkretną osobą, z którą się konsultował, była kobieta. Na początku to mężczyzna został poproszony o ratyfikację daru; tym razem jest to kobieta. Tajemnica Wcielenia jest bardzo prosta: Bóg prosi kobietę, aby dobrowolnie nadała Mu naturę ludzką. Innymi słowy, przez Anioła, mówił: „Czy uczynisz Mnie mężczyzną?”. Tak jak od pierwszego Adama pochodzi pierwsza Ewa, tak teraz, w odrodzeniu godności człowieka, nowy Adam przyjdzie z nowej Ewy. A w wolnej zgodzie Maryi mamy jedyną naturę ludzką, która kiedykolwiek narodziła się w doskonałej wolności. (por. Arcybiskup Fulton Sheen)

W erze zdziecinnienia zarazem Świat otworzył się na nową godność człowieka, której obrazem mógłby być Keanu Reeves. Większość tego co zarobił na filmach oddał na cele charytatywne albo szpitalom, nie posiada willi i prowadzi skromne życie, poruszając się po mieście nowojorskim metrem. Porzucony przez ojca w wieku 3 lat; wychowany z 3 różnymi ojczymami; dyslektyk; jego marzenie o zostaniu hokeistą złamane przez ciężki wypadek; córka zmarła podczas porodu; jego żona zginęła w wypadku samochodowym; osoba, na której najbardziej mu zależy, jego siostra, choruje na białaczkę, dlatego został jej opiekunem w trakcie leczenia; jego najlepszy przyjaciel, River Phoenix (brat Joaquin, z którym działał w Belli i Damned ), zmarł z powodu przedawkowania. Po tym wszystkim, co przeszedł, Keanu Reeves nie traci okazji, aby pomóc potrzebującym osobom. Założył fundację, która wspiera badania nad leczeniem chorób nowotworowych oraz przekazał szpitalom, walczącym z tymi chorobami astronomiczne sumy. Kiedy kręcono film ” Domek nad jeziorem” przypadkowo usłyszał dyskusję dwóch szatniarek; jedna płakała, bo straci dom, jeśli nie zapłaci 20.000 $ i tego samego dnia Keanu wpłacił tą kwotę pieniędzy na konto bankowe kobiety. W 2010 r. niektóre jego zdjęcia poszły na cały świat, kiedy na urodziny Keanu wszedł do piekarni i kupił sobie brioche z jedną świeczką, jedząc ją tuż przed piekarnią i proponując kawę osobom, które zatrzymały się, aby z nim porozmawiać. Po zdobyciu astronomicznych kwot na trylogię Matrix aktor przekazał ponad 50 milionów funtów pracownikom, którzy dbali o kostiumy i efekty specjalne: prawdziwym bohaterom trylogii, jak sam ich zdefiniował. Podarował też Harleya-Davidsona każdemu z kaskaderów. Do wielu udanych filmów (Adwokat Diabła z Al Pacino i Rezerwat z Genem Hackmanem) godził się na obniżenie swojego honorarium nawet o 90%, aby produkcja mogła zatrudnić kolejną gwiazdę kina, z którą pozwoliła mu zagrać. W 1997 roku niektórzy paparazzi przyłapali go nawet, jak spędzał poranek z menelem w Los Angeles, słuchając go i dzieląc się życiem przez kilka godzin.
Większość gwiazd, gdy zdobywa się na dobroczynny gest, mówi o nim do wszystkich mass mediów. Keanu Reeves działa w akcjach charytatywnych tylko ze względu na zasady moralne i nie żeby wyglądać lepiej w oczach fanów, dlatego kwestia prowadzenia fundacji na rzecz walki z rakiem jest przez niego ukrywana.
Ten człowiek mógłby kupić wszystko, ale zamiast tego każdego dnia wstaje i wybiera coś, czego nie można kupić: pokorę.

Jaka jest nasza chrześcijańska i adwentowa odpowiedź na odrodzenie godności człowieka, na ratyfikację tego daru przez niewiastę Maryję z Nazaretu. A oto moja odpowiedź. Chciałbym jeszcze raz zawierzyć Panu całe życie, wiedzieć piękne rzeczy w sobie i innych, sprawiać coś radosnego innym. Wtedy Jezus przychodzi do nas. Zamierzałem budować na skale słowa Bożego, w tym celu użyć nie tyle armii diabła, lecz armii Pana, słuchać Słowa Bożego. Ten kto strzeże dobre rzeczy w sobie i innych będzie Panu wdzięczny. Niech Pan wspiera nas w tym, byśmy widzieli te rzeczy i niech tak się stanie. Amen.
Najmilsi
Tutaj chciałbym się wesprzeć literaturą piękną. Zafascynowany meteorytami sięgałem po gwiazdy, próbując złapać talizman.
Dziękuję moim szczęśliwym gwiazdom, że dotarłem tak daleko. Trzymam się satelitów, aby spróbować zmienić moją przestrzeń. Rozbłyski słoneczne rozpalają noc, gdy tańczę w ciemności, przebiegając przez Drogę Mleczną, zniekształcając widoki i myśli Tych, którzy mają tendencję do podążania, jak cząsteczki w komecie Halleya, niczym fragmenty upadającego gatunku, z oczami pokrytymi błogimi welonami. Zafascynowany meteorytami, umysłami istot ludzkich, Zafascynowany teoriami Wielkiego Wybuchu, Gwiazdami, które przejmują inicjatywę. Sięgałem po gwiazdy, próbując złapać talizman.
Dziękuję moim szczęśliwym gwiazdom, które spowodowały, mogły ukrywać mnie głęboko w czarnych dziurach, w ten sposób chronić mnie przed masami, toksycznością istot ludzkich i zniszczeniem… Mnóstwo mężczyzn i kobiet wybiera mniej awanturniczą drogę stosunkowo nieświadomych obywatelskich i plemiennych rutyn. Ale ci poszukiwacze również są zbawieni — dzięki odziedziczonym symbolicznym pomocom społeczeństwa, obrzędom przejścia, sakramentom dającym łaskę, danym ludzkości od dawna przez Odkupiciela gatunku i przekazywanym przez tysiąclecia. Tylko ci są również zbawieni, którzy nie znają ani wewnętrznego powołania, ani zewnętrznej doktryny, których los jest naprawdę rozpaczliwy – innymi słowy – większość z nas dzisiaj, w tym labiryncie na zewnątrz i wewnątrz serca. Niestety, gdzie jest przewodnik, ta kochająca dziewica, Ariadna, która dostarczy nam prostej wskazówki, która doda nam odwagi, by stawić czoła Minotaurowi, i przyda środków, by znaleźć drogę do wolności, gdy potwór zostanie spotkany i zabity?

Najpiękniejszym słowem na ustach ludzkości jest słowo „Matka”, a najpiękniejszym wezwaniem jest wezwanie „Moja matka”. Jest to słowo pełne nadziei i miłości, słodkie i miłe słowo płynące z głębi serca. Matka jest wszystkim – jest naszym pocieszeniem w smutku, naszą nadzieją w nieszczęściu i naszą siłą w słabości. Jest źródłem miłości, miłosierdzia, współczucia i przebaczenia.
Tutaj powiem „ochrona praw innych jest najszlachetniejszym i najpiękniejszym celem człowieka”. Zobaczcie wokół codziennych odkupicieli świata. Khalil Gibran, młody Libańczyk już będąc w Bostonie napisał: „Oto jestem. Młodzieniec. Młode drzewo. Którego korzenie zostały wyrwane z wzgórz Libanu. A jednak jestem tu głęboko zakorzeniony. I chciałbym być płodny”. Napisałby w „Proroku”, sławnej książce z 1923: „Niech będą przestrzenie w waszej wspólnocie, I niech wiatry niebios tańczą między wami. Kochajcie się wzajemnie, ale nie twórzcie więzi miłości: Niech raczej będzie to wzburzone morze między brzegami waszych dusz. Napełniajcie sobie nawzajem kubki, ale nie pijcie z jednego kielicha. Dajcie sobie nawzajem swój chleb, ale nie jedzcie z tego samego bochenka. Śpiewajcie i tańczcie razem i bądźcie radośni, ale niech każdy z was będzie sam, Tak jak struny lutni są same, chociaż drżą w tej samej muzyce. Oddajcie swoje serca, ale nie oddajcie się nawzajem. Bo tylko ręka Życia może powstrzymać wasze serca. I stańcie razem, lecz nie za blisko siebie: bo kolumny świątyni stoją osobno, a dąb i cyprys nie rosną jeden w cieniu drugiego”.
PROROK
„Nie żyj połową życia
i nie umieraj połową śmierci
Jeśli wybierasz milczenie, to bądź cicho
Kiedy mówisz, rób to, aż skończysz
Jeśli akceptujesz, to wyraź to bez ogródek
Nie maskuj tego
Jeśli odmawiasz, to bądź jasny
ponieważ dwuznaczna odmowa jest tylko słabą akceptacją
Nie akceptuj połowy rozwiązania
Nie wierz w półprawdy
Nie śnij o połowie snu
Nie fantazjuj o półnadziejach
Połowa drogi nie zaprowadzi cię nigdzie
Jesteś całością, która istnieje, aby żyć życiem
a nie połową życia,” zapisał Khalil Gibran.

W tym miejscu chciałbym Ci podarować
Adwentowe opowiadanie o tym dlaczego umieszcza się wszędzie błyszczące nitki? Ofiaruję Ci to piękne opowiadanie, aby Twoja dusza zawsze cieszyła się dobrym zdrowiem. Tytuł „Dar pająka”:

Nie wszyscy byli zadowoleni z narodzin Jezusa. Żył wówczas człowiek zagniewany
i wzburzony z tego powodu. Król Herod,
który rządził Palestyną z ramienia Rzymian,
był człowiekiem okrutnym, opanowanym nierozumną zazdrością. Gdy usłyszał od Mędrców, że w Betlejem narodził się Król, powziął straszliwy plan: należy zabić wszystkich małych chłopców w tym mieście. Żołnierze Heroda zadali ból i spowodowali rozpacz w wielu szczęśliwych rodzinach. Józef i Maryja, ostrzeżeni przez anioła, wzięli Dzieciątko i szybko wyruszyli do Egiptu. Wieczorem pierwszego dnia ucieczki, zmęczeni i wygłodniali schronili się w pewnej grocie. Było zimno, bardzo zimno, a ziemia była pokryta szronem. Rodzina ułożyła się w kącie groty. Tulili się do siebie, by ogrzać się trochę. Nie można było rozpalić ogniska, gdyż z daleka dochodził tętent koni żołnierzy.

Józef i Maryja sądzili, że nikt ich nie widzi. Mieli jednak jednego świadka. Był nim pajączek, który kołysał się na swej nici u wejścia do groty. Gdy zobaczył Dzieciątko Jezus, postanowił uczynić coś dla Niego. Wiedział, że wiele zwierząt miało możliwość Mu ofiarować swój dar. Postanowił uczynić jedną rzecz, na jaką stać było pająka: utkał pajęczynę u wejścia do groty, tworząc piękną i delikatną firankę.
Nagle na ścieżce pojawił się oddział żołnierzy Heroda. Szukali Dzieciątka, by Je zabić. Dotarli do groty i już mieli wejść przeszukać ją, gdy komendant zauważył pajęczynę. Pokrył ją biały szron i wydawała się koronkową zasłoną, zamykającą grotę.
Tu możemy nie szukać – powiedział komendant. Czy nie widzicie, ze wejście zasłania nienaruszona ogromna pajęczyna? Gdyby ktoś wchodził do groty, musiałby ją zniszczyć! Żołnierze pojechali dalej… I tak mały pajączek uratował życie Jezusowi, czyniąc jedyną rzecz, jaką umiał rzeczywiście zrobić: tkając pajęczynę.
Dlatego do dzisiaj umieszczamy na choinkach lametę i inne błyszczące nitki, które przypominają nitki pajęczyny pokrytej szronem i ozłoconej promieniami księżyca, która znajdowała się u wejścia do groty na drodze prowadzącej do Egiptu. Wspominamy tym samym dar małego pająka, który uratował życie Jezusowi.

Z pewną przykrością to powiem, coraz rzadziej jeżdżę do Rzymu… Ale nie żeby
nie być za blisko siebie, uważam. Za to pragnę więcej słuchać siebie i bliźniego. Słuchajmy prac innych, dzieła naszych braci i sióstr, wtedy i nas ktoś posłucha kiedyś… Jeden z moich ulubionych wierszy wszech czasów:
Ponieważ nie mogłem się zatrzymać dla Śmierci…
Ona łaskawie zatrzymała się dla mnie –
Powóz trzymał tylko nas –
I Nieśmiertelność.
Jechaliśmy powoli – powóz nie znał pośpiechu,
A ja odłożyłem
Moją pracę i mój wolny czas
z powodu jego uprzejmości –
Mijaliśmy szkołę, gdzie dzieci biegały,
Na przerwie – w ringu –
Mijaliśmy pola patrzącego zboża –
Mijaliśmy zachodzące słońce –
A raczej – słońce minęło nas –
Rosa rosła drżąca i zimna –
Jak tarcza pajęczyny delikatniejszej od mojej sutanny –
Mojej pelerynki – z tiulu –
Zatrzymaliśmy się przed domem, który wydawał się
Pęcznieniem ziemi – jak podczas trzęsienia ziemi –
Dach był ledwie widoczny –
Gzyms – w ziemi.
Od tamtej pory – minęły stulecia – a jednak
Wydają się krótsze niż dzień
Albowiem już wpierw, od zarania wiedziałem, że głowy naszych koni
zmierzały ku wieczności.

W tych dniach grudniowych odszedł od nas Pan Daniel Olbrychski i Pan Włodzimierz Lubański. Niech mi będzie wolno wspomnieć tutaj o tym, że
najpopularniejszy polski pisarz został wymazany z dziejów. Sprzedał 80 mln książek, dzisiaj nikt o nim nie pamięta
Jego książki rozeszły się w 80 milionach egzemplarzy. Przetłumaczono je na ponad 20 języków, a wiele zyskało sobie status międzynarodowych bestsellerów. Żaden polski autor doby międzywojnia nie zdobył na świecie takiej sławy i popularności, jak Ferdynand Ossendowski. Dlaczego więc dzisiaj mało kto o nim nie pamięta?
Same chęci nie wystarczą. Trzeba więzi krwi ożywić nadzieją z wysoka.

Tak więc w kulturze zdziecinnienia zacytuję siebie, jak zrozumieć swoje emocje i odzyskać pewność, co zrobić, żeby nasze związki były zdrowsze, a także jak budować najważniejszą relację w życiu, czyli z samym sobą. Nie czuję się winny, że ​​jestem poza Polską dzisiaj, choć czasami żałuję bardzo. Wchodzę w świat, czuję się jak moralny upadek – jak szukanie miłości w magazynie. Podążam teraz w prozie jakby przez burzliwe lata – od mej podróży do wujka na wschód w szczytowym okresie socrealizmu do czasu kręcenia filmów polskich pozytywistow Henryka Sienkiewicza i Boleslawa Prusa i Stefana Żeromskiego (Potop, Pan Wołodyjowski, Popioły, Rodzina Polanieckich, Lalka) do 1981 roku, czasu Solidarności i początku ery Trzeciej Rzeczpospolitej i Trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa. To bezcenny zapis wewnętrznych działań w szczytowym okresie mej kariery myślnej, której fragmenty odczytujecie przez Internet. To także niezwykły dokument politycznego i moralnego przebudzenia tej osoby, która karmi się codziennie biblią. „Ty jesteś moją kryjówką, Ty mnie uchronisz od utrapienia.”
(Psalm 32:7). Chodzę na eucharystię. Albowiem największa historia miłosna wszechczasów zawarta jest w maleńkiej, białej hostii. Pomyślcie o częstszej eucharystii.

Nie dorastałem, myśląc, że potwory można zabić. Ach, on powiedział. I nie dorastałem, myśląc, że ludzie są potworami. Tymczasem w naszej erze oczekiwanie na stratę boli niemal tak samo mocno, jak sama strata. Próbujesz trzymać się każdego szczegółu, ponieważ nigdy go już nie będziesz mieć! Tak właśnie normalni ludzie przetrwali swoje własne bajki! Stali się swoim własnym rodzajem potwora.
Dom był smakiem, zapachem i doznaniami. Nie był miejscem. A może to była prawda o zmarłych. Poszedłbyś dalej. Oni by tego chcieli. Nic nie jest za darmo. Po prostu nie wiemy, ile to będzie kosztować.

Kochanie kogoś było ryzykiem. Robienie tego z pełną świadomością, że pewnego dnia odejdzie. A potem puścić ich, kiedy to zrobią. Była w połowie dzikim stworzeniem, które kochało cmentarz, pierwszy smak mglistego nocnego powietrza i ciężar łopaty. Wiedziała, jak rzeczy umierają. A w najciemniejszych chwilach bała się, że nie wie, jak żyć. Przypominała mu ocean – piękny, z taką ilością soli, że można by zabić człowieka. Podejrzewał, że potrzeba rycerza lub bohatera legendy, aby zaimponować komuś takiemu jak ona.
Śmierci nie należy się bać, powiedział. Ale nie można jej też porzucić. Trzeba być uważnym. Potwory były nieskrępowane, nieskrępowane i piękne w swoim zniszczeniu. Można je było zabić, ale nigdy nie zostały naprawdę pokonane. Stała się swoim własnym rycerzem; zbierała te złamane obietnice, szeptała przeprosiny i tworzyła z nich zbroję. Kochać kogoś oznaczało stawić czoła możliwości jego utraty, a ona bała się, że kolejna strata może ją zniszczyć. Była dziewczyną, którą trzymała w całości dziergana włóczka i magia. Las jej nie przerażał; wręcz przeciwnie, chciała być taka jak on: ponadczasowa i nieprzenikniona, okrutna i piękna. Śmierć nie mogła jej dotknąć.
Żyjący mieli tendencję do składania obietnic, których nie mogli dotrzymać.
Ona jest szalona, mówi Conrad.
„Absolutnie szalona”, mówi Guntram.
„Albo zupełnie nieustraszona, albo zupełnie głupia”, mówi Conrad. Było coś w rodzeństwie – język, który był w połowie pamięcią, a w połowie spojrzeniem. Żarty i drwiny. Byli splątani miłością i urazą, a pomimo różnic On wiedział, że będzie jej bronił aż do śmierci. Życie to dziwna impreza tematyczna. Ponieważ imiona mają moc. Zawsze miały. Śmierć powinna być spokojna – martwi na to zasłużyli.
Czasami tak się czuję… Czuję się, jakbym był zbiorem połamanych kawałków, z którymi nie wiem, co zrobić.


Nie była osobą, którą można było oszołomić pięknym chłopcem i kilkoma dobrze wypowiedzianymi słowami. Piękne rzeczy były często trujące lub bezużyteczne – garść błyszczących jagód, które mogły zabić smakiem, lub rzeźbiona drewniana łyżka, której jedynym celem było podziwianie. Sięgnęła w dół, znalazła jego dłoń swoją. Ich palce były splątane, nadgarstki ściśnięte. Nie było między nimi pulsu. Trzymała się, wiedząc, że czasami to wszystko, co człowiek może zrobić. Ona zawsze uważała się za dobrą sędzinę kłamców. Ale zapomniała, że ​​można kłamać, nie mówiąc nigdy nieprawdy.
Baśnie, którym odebrano cały blask, były po prostu opowieściami o desperacji. O głodnych wilkach pożerających dzieci i zazdrosnych przyrodnich siostrach, które odcinały sobie palce u stóp, aby zmieścić się w szklanym pantofelku.

Nasze ręce nigdy nie mogłyby pomieścić całego złota na świecie, ale możemy umyć ręce od jego pragnienia. Nie możemy posiadać świata, ale możemy się go wyprzeć, powiedział Arcybiskup Fulton Sheen.


Jeśli byłbym Ariadna nosiłbym koronę z węży, a świat by się ode mnie odwrócił.
Nie wiedziałem, że trafiłem na prawdę kobiecości: jakkolwiek nieskazitelne życie prowadzimy, namiętności i chciwość mężczyzn mogą nas zrujnować, a my nie możemy nic zrobić. Byłam głupia, ufając bohaterowi: mężczyźnie, który przez wieki mógł kochać tylko potężne echo swojego imienia. Powiedziałaś mi kiedyś, że jedno życie ludzkiej miłości jest warte straty ― to mówi wam Stanisław. To kobiety, zawsze kobiety, czy to bezradne służące, czy księżniczki, płaciły cenę. Tańczyłam dla końca wszystkiego, co znałam, i początku wszystkiego, czego nie znałam. Śmiertelnicy mogą się starzeć, ale bogowie są więźniami własnych dziecięcych kaprysów, nigdy niezdolni do zmiany i nigdy nie wiedzący, co to znaczy kochać, ponieważ nie odważą się ryzykować cierpienia związanego ze stratą.
Jak wspomniałem historie Perseusza nie uwzględniają Meduzy z własną historią.
„Bo jeśli czegoś się nauczyłem, to tego, że nauczyłem się wystarczająco dużo, by wiedzieć, że bóg w bólu jest niebezpieczny”. „Bogowie nie znają miłości, bo nie potrafią sobie wyobrazić końca niczego, co sprawia im przyjemność. Ich namiętności nie płoną tak jasno, jak namiętności śmiertelników, bo mogą mieć wszystko, czego zapragną, przez resztę wieczności. Jak mogliby cokolwiek cenić lub cenić? Dla nich nic nie jest niczym więcej niż przelotną rozrywką, a kiedy już się z tym skończą, będzie coś innego”
„Mój świat nie był już światem odważnych bohaterów; zbyt szybko poznawałem ból kobiet, który pulsował niewypowiedzianym głosem w opowieściach o ich czynach”.
„Wiem, że ludzkie życie jaśnieje jaśniej, ponieważ jest tylko migoczącą świecą na tle wieczności ciemności i może zostać zgaszone najlżejszym powiewem”.
„Czy to była moja kara? Przeżyć rzeczywistość mojego snu i odkryć, że jego lśniące piękno zniknęło, gdy podeszłam blisko?”
„Asterion. Odległe światło w nieskończoności ciemności. Szalejący ogień, jeśli podszedłeś zbyt blisko. Przewodnik, który poprowadziłby moją rodzinę ścieżką do nieśmiertelności. Boska zemsta nad nami wszystkimi”.
„Dlaczego śmiertelnicy rozkwitli jak kwiaty i rozsypali się w nicość? Dlaczego ich nieobecność pozostawiła gryzący ból, pustkę, której nigdy nie dało się wypełnić? I jak wszystko, czym kiedyś byli, iskra w nich, mogło zostać tak całkowicie zgaszone, a mimo to świat nie zawalił się pod ciężarem tak wielkiego bólu i żalu”.
„Dlaczego ja, zaufałem kobiecie? Kiedy powinienem był dostrzec, że tak naprawdę chciałem po prostu uciec”.
„Trafiłem na prawdę kobiecości: jakkolwiek nienaganne życie prowadziłyśmy, namiętności i chciwość mężczyzn mogły nas zrujnować, a nie było nic, co mogłyśmy zrobić”.
„Możemy mieć tylko śmiertelne życie, ale będzie ono należało do nas, a nie do nikogo innego”, wyznałaby Ariadna.
„Upadła kobieta to najsłodsza rozrywka, jaką znają; widziałam to wcześniej, na Krecie. Nie pozwolę, żeby to przytrafiło się mnie”.
„Zastanawiam się, czy bohaterowie, o których śpiewali bardowie tamtego wieczoru, wiedzieli przed triumfem, kim się staną. Czy w tych kluczowych momentach, gdy podejmowano brzemienną w skutki decyzję, czuli, że powietrze rozjaśnia się od powiewu przeznaczenia? Czy też pomylili się, nie zdając sobie sprawy z kluczowego momentu, w którym przeznaczenie się odwróciło, a losy zostały wykute?”
„Moje myśli są teraz powolne i ociężałe, dudnią głęboko w sercu wieczności, ale widzę całe życie pod sobą”.
„Nie wydawało się to czymś ważnym, ale kiedy oderwałem od niej wzrok, odkryłem, że nic nie wyglądało tak, jak powinno.

https://www.facebook.com/share/p/1GFV1d2cPT/

---

Stanislaw Barszczak, „Pole kwiatów”
Świat w uroczystym śpi skupieniu.
Śnieg drobnym pyłem srebra prószy.
Słuchajmy w ciszy i milczeniu
Mistycznych pieśni naszej duszy.
Kładzie się długa noc zimowa
Na lśniące bielą pól kobierce.
Noc szepce nam tajemne słowa,
Że mamy jedno wspólne serce.

Módlmy się… Cisza uroczysta,
Jak rozmodlony tłum w kościele…
Miłości mej symfonia czysta
Po polach w dal się śniegiem ściele…
(Zimowa noc, z wiersza Juliana Tuwima)
see,
Lb 6,24-26
Niech Cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad Tobą, niech Cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku Tobie swoje oblicze i niech Cię obdarzy pokojem.
„Światło nie jest w oku, ale oczy widzą dzięki niemu; jedzenie nie jest w żołądku, ale dzięki jedzeniu ciało żyje; dźwięk nie jest w uchu, ale dzięki harmonii ucho słyszy. W porządku duchowym jest tak samo: czym powietrze jest dla płuc, tym modlitwa jest dla duszy. Jak powiedział nasz Pan: „Beze mnie nic nie możecie zrobić”. Nie miał na myśli, że nie moglibyśmy nic zrobić w porządku naturalnym bez Niego, ale miał na myśli, że nie moglibyśmy nic zrobić w porządku duchowym bez Jego łaski”, powiedział Arcybiskup Fulton Sheen.
Nie okłamujcie się wzajemnie skoro zrzuciliście z siebie starego człowieka z jego ucznynkami, A przyobleliście się w nowego człowieka, który się odnawia w poznaniu na obraz tego który to stworzył.(Kolosan 3:9-10)
Jako Stanislaw Barszczak jestem perfekcjonistą, autorem…
Ale jako ksiądz Stanisław jest innym człowiekiem, bardzo angielskim, wierzę w Boga jako dziecko…kind, bardzo naiwny…

Dzisiaj 43 rocznica objawień Maryi Matki Słowa w Kibeho
Kibehonazywa się je „Afrykańskim Lourdes”. W tej niewielkiej ruandyjskiej miejscowości Matka Boża przez ponad dwa lata ukazywała się uczennicom miejscowej szkoły średniej. To pierwsze objawienia maryjne na kontynencie afrykańskim, które zostały oficjalnie uznane przez Stolicę Apostolską.
28 listopada 1981 roku rozpoczęły się objawienia Matki Bożej w Kibeho w Rwandzie. Tego dnia, Alphonsine Mumureke ujrzała piękną Panią, która przedstawiła się jako Matka Słowa. Wizjonerek było w sumie 3 – Alphonsine Mumureke, Nathalie Mukamazimpaka i Marie Claire Mukangango. Objawienia trwały kilka lat…
29 czerwca 2001 roku niezwykłe wydarzenia w Kibeho zostały oficjalnie uznane przez Kościół.
Orędzie Matki Słowa:

1. Pilne wezwanie do skruchy i do nawrócenia serc: „Okażcie skruchę, żałujcie, żałujcie!” „Nawróćcie się, kiedy jest jeszcze czas”.
2. Diagnoza sytuacji moralnej świata: „Świat jest w bardzo złym stanie”.
   „Świat idzie ku swemu zniszczeniu, wpadnie w przepaść, to znaczy, że się pogrąży w licznych i niekończących się nieszczęściach.”
   „Świat jest w stanie buntu wobec Boga, zbyt wiele grzechów się na nim popełnia. Nie ma miłości ani pokoju.”
   „Jeśli nie okazujecie żalu i nie nawracacie się, wpadniecie w przepaść.”
3. Głęboki smutek Dziewicy:
   Widzące Maryję mówiły, że widziały Ją płaczącą 15 sierpnia 1982 r. Matka Słowa jest bardzo zasmucona z powodu niedowiarstwa i zatwardziałości ludzi. Skarży się na nasze złe zachowanie, które charakteryzuje upadek obyczajów, upodobanie sobie w złu, stały brak posłuszeństwa wobec Bożych przykazań.
4. „Wiara i niewiara przyjdą razem niepostrzeżenie”.
   To jedno z tajemniczych wyrażeń wypowiedzianych wiele razy do Alphonsine na początku objawień z prośbą, aby ludzie się nawrócili.
5. Zbawcze cierpienie.
   To temat jeden z najważniejszych w historii objawień w Kibeho. Zwłaszcza u Nathalie Mukamazimpaka. Dla chrześcijanina cierpienie, zresztą nieuniknione tu na ziemi, jest drogą, jaką trzeba pokonać, aby dojść do niebieskiej chwały. Dziewica powiedziała widzącym, szczególnie Nathalie, 15 maja 1982 roku:
   „Nikt nie dochodzi do Nieba bez cierpienia”. I jeszcze: „Dziecko Maryi nie rozstaje się z cierpieniem”. Jednak cierpienie jest również środkiem wynagradzania za grzechy świata i uczestniczenia w cierpieniach Jezusa i Maryi dla zbawienia świata. Widzące zostały zaproszone do przeżycia tego orędzia w sposób konkretny, do zaakceptowania cierpienia z wiarą i radością, do umartwienia się, do odmówienia sobie przyjemności dla nawrócenia świata. Kibeho jest w ten sposób przypomnieniem miejsca krzyża w życiu chrześcijanina i Kościoła.
6. Módlcie się stale i bez obłudy.
   Ludzie się nie modlą, a nawet pośród tych, którzy się modlą, wielu nie modli się tak, jak trzeba. Dziewica prosi widzących, aby się modlili za świat, nauczyli innych się modlić i modlili się w miejsce tych, którzy się nie modlą. Dziewica prosi nas o więcej gorliwości w modlitwie i o modlitwę bez obłudy.
7. Nabożeństwo do Matki Bożej. Urzeczywistniło się ono przez stałe i szczere odmawianie Różańca Świętego.
8. Różaniec Boleści Najświętszej Maryi Panny.
   Widząca Marie Claire Mukangango mówiła, że otrzymała objawienia dotyczącego tego różańca. Dziewica kocha ten Różaniec. Kiedyś znany, popadł dziś w zapomnienie. Matka Boża wyraziła w Kibeho pragnienie, aby został na nowo rozszerzony w Kościele i szanowany. Koronka Boleści nie wypiera Różańca Świętego.
9. Dziewica pragnie wybudowania kaplicy.
   Ma to być pamiątka Jej ukazania się w Kibeho. To temat, jaki pojawia się w objawieniu z 16 stycznia 1982 roku i powraca wiele razy podczas tego roku i jest rozwijany.1
10. Módlcie się bez wytchnienia za Kościół.
    Wielkie cierpienia oczekują go w czasie, który nadchodzi. Tak mówiła Dziewica do Alphonsiny 15 sierpnia i 28 listopada 1983.
    Objawienia w Kibeho zawierały też często jakieś ryty i symbole. I tak błogosławienie wody, a tą wodą błogosławienie zgromadzonych tłumów i przedmiotów kultu przyniesionych przez pielgrzymów. Obrzędom błogosławienia towarzyszą głównie słowa, których treść odpowiada modlitwom wstawienniczym. Pośród innych symboli można by zacytować także „pola kwiatów”, „drzewa”, które widzący podlewali na prośbę Dziewicy. Te „kwiaty” i „drzewa” różnych odmian i jakości symbolizowały ludzi i ich przyjęcie orędzia Dziewicy: im więcej było nawróceń, tym bardziej poszerzało się „pole kwiatów”. Według widzących orędzie Maryi, dane w Kibeho, „nie było skierowane ani do jednej osoby, ani na kilka chwil, lecz skierowane było do wszystkich, do całego świata.”
    Kiedy analizuje się to, co mówili widzący od początku, jasno się ukazuje, że według nich Dziewica Maryja nie przybyła do Kibeho, aby udzielić nowych pouczeń, lecz aby przypomnieć, wyraziście o tym, o czym zapomnieliśmy; aby nas obudzić; potrząsnąć naszymi sumieniami; ostrzec nas, przypomnieć o naszych obowiązkach dzieci Bożych, wprowadzić na właściwą drogę, nakłonić do poprawy naszego życia. Krótko, przybyła specjalnie po to, aby pracować nad naszym duchowym podniesieniem, nad naszym zbawieniem. Maryja, nasza Matka, nie może pozostawić swych dzieci, aby się potępiły. A to, co Ją głęboko zasmuca, to nasze zaślepienie i zatwardziałość serca.
    W najciemniejszych chwilach nie potrzebujemy rozwiązań ani rad. Pragniemy po prostu ludzkiego kontaktu – spokojnej obecności, delikatnego dotyku. Te małe gesty to kotwice, które podtrzymują nas, gdy życie wydaje się zbyt trudne.
    Proszę, nie próbuj mnie naprawiać. Nie bierz na siebie mojego bólu i nie odpychaj moich cieni. Po prostu usiądź obok mnie, gdy przepracuję własne wewnętrzne burze. Bądź pewną ręką, po którą mogę sięgnąć, gdy znajdę swoją drogę.
    Mój ból jest mój i moje bitwy są moje. Ale twoja obecność przypomina mi, że nie jestem sam w tym ogromnym, czasem przerażającym świecie. To ciche przypomnienie, że jestem warta miłości, nawet gdy czuję się załamana.
    Więc w tych mrocznych godzinach, kiedy zgubię drogę, czy po prostu tu będziesz? Nie jako ratownik, ale jako towarzysz. Trzymaj mnie za rękę, aż nadejdzie świt, pomagając mi pamiętać o mojej sile.
    Twoje ciche wsparcie jest najcenniejszym prezentem, jaki możesz dać. To miłość, która pomaga mi pamiętać, kim jestem, nawet gdy zapominam.

Kim jest Bóg dla mnie?
Bóg jest miłością, blaskiem słońca,
a Jego dobroć nigdy nie ma końca.

Tyś jest bezgraniczną miłością,
która w mym sercu tryska radością.

Jesteś mym oknem na świat,
który z Tobą przemierzam wiele lat.

Poprzez piękno świata ukazujesz swe
oblicze i to dzięki Tobie kocham życie! (Jerzy Chmielewski)

Dzisiaj zerknąłem na tomik debiutancki epicki, fantasy dla dorosłych autorstwa Sarah Rees Brennan, autorka stawia czytelnika w butach złoczyńcy, zapewniając przygodę, która jest zarówno „genialna” (Holly Black), jak i „niezwykle satysfakcjonująca” (Leigh Bardugo). Spodziewaj się galerii złoczyńców, w tym pokojówki z toporem, lśniącego rycerza o mrocznych nastrojach, morderczego ochroniarza i mistrza szpiegów playboya o złotym sercu i podłej reputacji.
Kiedy całe jej życie legło w gruzach, Rae wciąż miała książki. Umierając, chwyta drugą szansę na życie: magiczną umowę, która pozwala jej wejść do świata jej ulubionej serii fantasy.
Budzi się w zamku na skraju piekielnej przepaści, w królestwie na skraju wojny. Dom niebezpiecznych potworów, intrygujących dworzan i jej ulubionej fikcyjnej postaci: Cesarza Raz na Zawsze. Jest niemożliwie kuszący, jak tylko fikcja może być. A w tym fantastycznym świecie odkrywa, że ​​nie jest bohaterką, ale złoczyńcą w opowieści Imperatora.
Niech tak będzie. Złoczyńcy są lepiej ubrani, mają lepsze teksty, nawet jeśli są skazani na zły koniec. Pod swoim złym przywództwem zbiera zupełnie różnych złoczyńców opowieści, planując zmianę ich losu. Ale gdy liczba ofiar rośnie, a furia Imperatora wzrasta, wydaje się, że Rae i jej sojusznicy mogą nie przeżyć, aby zobaczyć ostatnią stronę.
TO JEST OPOWIEŚĆ DLA WSZYSTKICH, KTÓRZY KIEDYKOLWIEK ZAKOCHALI SIĘ W ZŁOCZYŃCY…
Strach jest bezużyteczny. Albo coś złego się stanie, albo nie: Jeśli się nie stanie, zmarnowałeś czas na strach, a jeśli się stanie, zmarnowałeś czas, który mógłbyś poświęcić na ostrzenie broni.
Jestem w pełni w posiadaniu niesamowitej mocy sarkazmu.
Słuchaj,” powiedział, jego ton był bardzo suchy. „Jaki kamień wybija przez tamto okno?”
Kami krzyknął do niego, „To wschód, a Julia jest palantem!”
Jared porzucił Szekspira i zażądał, „Co ty myślisz, że robisz?”
„Rzucam kamykiem,” powiedział Kami obronnie. „Eee… i zapłacę za okno.” Jared zniknął, a Kami był gotowy zacząć krzyczeć ponownie, gdy wynurzył się z kamykiem zaciśniętym w pięści. „To nie jest kamyk! To skała”.
„Możliwe, że twoje zachowanie wywołało u mnie negatywne uczucia, które sprawiły, że podniosłem nieco za duży kamyk” — przyznał Kami.
Sarah Rees Brennan, Unspoken, nie wyrażone, nie wypowiedziane

Dzisiaj jak wspomniałemKibeho nazywa się je „Afrykańskim Lourdes”. W tej niewielkiej ruandyjskiej miejscowości Matka Boża przez ponad dwa lata ukazywała się uczennicom miejscowej szkoły średniej. To pierwsze objawienia maryjne na kontynencie afrykańskim, które zostały oficjalnie uznane przez Stolicę Apostolską.
Na początku lat 80. ubiegłego wieku Kibeho było niewielką i nikomu nieznaną mieściną. Brak miejskiej infrastruktury, dróg dojazdowych i typowe dla tego regionu ubóstwo upodobniały je do setek podobnych afrykańskich miejscowości. Ten stan rzeczy miał się jednak niebawem zmienić, zaś Kibeho – obok Lourdes, Fatimy czy La Salette – na stałe zagościło na pielgrzymkowej mapie maryjnych objawień.
Matka Słowa
Pod koniec listopada 1981 r. miejscowej uczennicy Alphonsine Mumureke ukazała się kobieta, która przedstawiła się jako „Matka Słowa”. Podobne wydarzenie miało miejsce dzień później. „Kocham Cię moje dziecko – usłyszała wówczas Alphonsine – Nigdy się mnie nie obawiaj, a raczej kochaj mnie tak, jak ja kocham ciebie”. Objawienia powtarzały się regularnie przez cały grudzień oraz w latach następnych. „Matka Słowa” za pośrednictwem Alphonsine wielokrotnie wzywała świat do pokuty i nawrócenia, gdyż – jak relacjonowała wizjonerka – „Jezus Chrystus wkrótce powróci na ziemię i nasze dusze muszą być przygotowane na Jego przyjście”. Przekazała także Alphonsine szereg wiadomości dotyczących Ruandy. Ich szczegółową treść wizjonerka zrelacjonowała zarówno miejscowemu biskupowi, jak i samemu prezydentowi kraju, który dwukrotnie odwiedzał Alphonsinę podczas trwania objawień.
Niedługo po tym niezwykłym wydarzeniu Matka Boża zaczęła ukazywać się kolejnej uczennicy. Anathalie Mukamazimpaka pochodziła z katolickiej rodziny i cieszyła się opinią jednej z najbardziej pobożnych dziewczyn w szkole. Na początku 1982 r. „Matka Słowa” objawiła się jej po raz pierwszy, mówiąc między innymi: „Moje dziecko, musisz się modlić, bo świat znajduje się w strasznym położeniu – ludzie odwrócili się od Boga i od miłości mego Syna Jezusa (…) Tak wiele dusz idzie na zatracenie, że potrzebuję twojej pomocy. Pomóż mi je zawrócić z tej drogi, pomóż skierować z powrotem ku memu Synowi”. Maryja powtórzyła także Anathalie słowa, które wiele lat wcześniej skierowała w Lourdes do św. Bernadetty: „Nie mogę obiecać Ci szczęścia na tym świecie, lecz obiecuję Ci szczęście wieczne w świecie przyszłym”.
Marie-Claire Mukangango, uczennica tej samej szkoły średniej, początkowo sceptycznie podchodziła do relacji swoich koleżanek, nierzadko demonstrując wobec nich otwartą wrogość. Nastawienie młodej dziewczyny radykalnie zmieniło się w marcu 1982 r., gdy zaczęła doświadczać objawień Matki Bożej, które regularnie powtarzały się przez sześć następnych miesięcy. Najważniejszym przesłaniem przekazanym Marie-Claire było polecenie przypomnienia światu Różańca Siedmiu Boleści – średniowiecznej modlitwy, która z biegiem czasu została zapomniana. „Proszę was, abyście pokutowali. Jeżeli będziecie odmawiać Różaniec Siedmiu Boleści, jeżeli będziecie go starannie rozważać, odnajdziecie siłę potrzebną do podjęcie pokuty za wasze grzechy i siłę do nawrócenia (…) Odmawiajcie Różaniec Siedmiu Boleści, a odnajdziecie drogę skruchy” – mówiła wizjonerce „Matka Słowa”. Popularyzacja tej tradycyjnej maryjnej modlitwy była zadaniem, które Marie-Claire gorliwie wypełniała aż do swojej śmierci podczas ludobójstwa, które miało miejsce w Ruandzie w 1994 r.
Na spotkanie z Maryją
Wieści o niezwykłych wydarzeniach w Kibeho błyskawicznie rozprzestrzeniły się w całym kraju, trafiając na pierwsze strony gazet i do czołówek programów radiowych. Miejscowość w krótkim czasie stała się celem wzmożonego ruchu pielgrzymkowego. Objawienia Matki Bożej miały z reguły charakter publiczny – wizjonerzy byli umieszczani na specjalnym podeście, z którego następnie przekazywali zgromadzonym tłumom przesłanie od „Matki Słowa”. Często, na polecenie Matki Bożej, dochodziło do symbolicznych ceremonii nawiązujących swą wymową do miejscowej tradycji i kultury, jak błogosławieństwo wodą zgromadzonych pielgrzymów i przyniesionych dewocjonaliów, nazywane przez Nią „podlewaniem kwiatów”. Różnorodne „kwiaty” lub „drzewa” oznaczały osoby, które przyjęły orędzie Matki Bożej. Im więcej było nawróceń, tym bardziej poszerzało się pole kwiatów. Z reguły objawieniom towarzyszyła także żywiołowa reakcja zgromadzonych tłumów, polegająca na wspólnych tańcach i śpiewaniu maryjnych pieśni.
Powyższy opis pozwala na uchwycenie niepowtarzalnej atmosfery towarzyszącej objawieniom Matki Bożej na kontynencie afrykańskim. Uderza zwłaszcza bogactwo symboli oraz radosny, daleki od ceremonialnej podniosłości, nastrój zgromadzonych pielgrzymów. Zdaniem Immaculée Ilibagizy z Ruandy, autorki książki pt.: Matka Boża z Kibeho, ów przepełniony naturalną żywiołowością mieszkańców Czarnego Lądu oraz odwołaniami do miejscowej tradycji klimat objawień jest potwierdzeniem tego, że Matka Boża naprawdę jest Matką całego świata i potrafi dostosować się do obyczajów każdej kultury. Immaculée Ilibagiza zauważa: „Kiedy Matka Boża objawiła się dzieciom w Fatimie, nie zachęcała ich przecież do żadnego afrykańskiego rytuału. Przyszła do nich w sposób, który był dla nich najbardziej zrozumiały, tak by mogły pojąć, kim jest i co chce im przekazać”.
„Mówię do całego świata”
Jak twierdzą badacze orędzia z Kibeho, Matka Boża nie przekazała wizjonerkom nowych pouczeń, lecz raczej przypominała to wszystko, co zostało przez ludzi zaniedbane. Jej objawienia i przedstawiona w nich diagnoza moralna świata, który zmierza ku upadkowi, miały wstrząsnąć sumieniami wiernych, przypomnieć im o wartości modlitwy oraz pokuty, ożywić ich wiarę i skierować na drogę nawrócenia. „Okażcie skruchę, żałujcie, żałujcie! Nawróćcie się, kiedy jest jeszcze czas. Dzisiaj wielu ludzi nie potrafi już prosić o przebaczenie. Ci ludzie znów krzyżują Syna Bożego” – mówiła „Matka Słowa” w 1983 r.
Warto zauważyć, że zasadnicze treści przesłania z Kibeho nie były skierowany jedynie do Ruandyjczyków. Matka Boża podczas jednego z objawień powiedziała Marie-Claire: „Nie przyszłam do Kibeho tylko dla tutejszych parafian. Gdy mówię do jednej osoby, mówię tym samym do wszystkich dzieci Bożych, gdziekolwiek są (….) Kiedy mówię do Was, mówię do całego świata”.
Rzeka krwi
Pośród wielu wiadomości przekazanych trzem wizjonerkom przez „Matkę Słowa” jedna dotyczyła niedalekiej przyszłości Ruandy. W 1982 r., w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, widzące uczennice ujrzały „Matkę Słowa” smutną i zatopioną we łzach. Matka Boża ukazała wizjonerkom rzekę krwi, okrutne morderstwa i dolinę wypełnioną ludzkimi zwłokami. Alphonsine w następujący sposób relacjonowała tę wstrząsającą wizję: „Widzę rzekę krwi! Co to znaczy? (…) Drzewa wybuchają płomieniami ognia, cały kraj płonie! (…) Dlaczego ci ludzie zabijają się nawzajem?” Podobne obrazy przesuwały się przed oczami pozostałych dziewczyn, które widziały okrutne morderstwa i rozkładające się szczątki wielu ludzi. Marie-Claire powtórzyła zgromadzonym ludziom słowa Matki Bożej: „Oczyśćcie swoje serca na modlitwie. Bóg to jedyna droga. Jeśli nie schronicie się u Niego, to gdzie się skryjecie, gdy rozleje się ogień?”
Szaleństwo ludobójstwa, w którym Ruanda pogrążyła się w 1994 r., było tragicznym wypełnieniem się maryjnej przepowiedni. Podczas trzech miesięcy potwornej rzezi w tym niewielkim kraju zginęło prawie milion osób, w przeważającej większości członków plemienia Tutsi. Ich ciała wrzucano do rzek, które gęstniały od ludzkiej krwi. Warto dodać, że Matka Boża, zapowiadając trzy miesiące „ciemności”, mówiła, że ocaleją ci, którzy w tym czasie zapalą w swoich domach tradycyjne, własnoręcznie zrobione ruandyjskie świece. Z relacji naocznych świadków można dowiedzieć się, że rodzinom, które zastosowały się do polecenia „Matki Słowa”, rzeczywiście udało się przeżyć.
„Afrykańskie Lourdes”
Objawienia Matki Bożej – zwłaszcza w kontekście przepowiedni ludobójstwa, która sprawdziła się w postaci straszliwej tragedii w 1994 r. – nie przeszły bez echa w Stolicy Apostolskiej. Jeszcze podczas ich trwania rozpoczęła prace specjalna komisja, której zadaniem było wnikliwe zbadanie tajemniczych wydarzeń w Kibeho. Biskup Butare, Jean-Baptiste Gahamanyi, w 1988 r. pisał w swym liście pasterskim: „Nie wolno nam tłumić natchnień Ducha Świętego ani lekceważyć darów, których w sposób wolny i hojny udziela On wspólnotom chrześcijan”.
Obecność w Kibeho przedstawicieli świata nauki zaowocowała wyczerpującą dokumentacją na temat nawiedzenia przez Matkę Bożą południowo-wschodniej Ruandy. Grupa lekarzy i teologów towarzyszyła wizjonerkom niemal przez całą dobę. Ich obecność stała się tym bardziej pożądana, że z całego kraju do Kibeho zaczęli ściągać ludzie utrzymujący, że im także objawiła się Matka Boża lub Jezus Chrystus. Niektórzy badacze wspominają o kilkudziesięcioosobowej grupie, inne źródła mówią nawet o ponad stu osobach rzekomo doznających objawień. Relacje tych ludzi nie zostały jednak przez członków komisji uznane za w pełni wiarygodne.
29 czerwca 2001 r., po niemal 20 latach żmudnego dochodzenia, miejscowy biskup Augustyn Misago w obecności Episkopatu i nuncjusza papieskiego ogłosił uznanie przez Kościół objawień Matki Bożej trzem uczennicom szkoły średniej w Kibeho. „Kibeho rozpoczęło w Afryce pierwsze publiczne i znaczące objawienia, które zostały uznane oficjalnie przez Kościół. Dlatego może stać się afrykańskim Lourdes” – mówił biskup Missago w jednym z wywiadów.
W oficjalnym dokumencie potwierdzono, że orędzie Matki Bożej łączy naukę Pisma Świętego z Tradycją Kościoła, a o wizjonerkach i ich zachowaniu w czasie widzeń nie można powiedzieć niczego, co byłoby sprzeczne z wiarą lub moralnością. Wspomniano także o duchowych owocach objawień: licznych nawróceniach, ożywieniu praktyk religijnych w całym kraju oraz wzroście pobożności maryjnej, przejawiającej się w masowych pielgrzymkach do Kibeho i rosnącej popularności modlitwy różańcowej.
Trzy dni później Kibeho, jako jedyna miejscowość w Afryce, zostało oficjalnie wpisane na listę uznawanych przez Watykan miejsc objawień maryjnych.
Obecnie „Afrykańskie Lourdes” w niczym nie przypomina małej prowincjonalnej mieściny z początku lat 80. ubiegłego wieku. W miejscu dawnych spotkań wizjonerek z „Matką Słowa” znajduje się sanktuarium Matki Bożej Bolesnej, o którego budowę Maryja upominała się podczas objawień. Na jego terenie umieszczono figurę Matki Bożej, której oblicze ma przypominać to oglądane przed laty przez wizjonerki. Półtora kilometra od sanktuarium znajduje się 5-metrowa figura Chrystusa Miłosiernego zdobiąca wejście do ośrodka duszpasterskiego „Cana”. Pielgrzymi mogą tu skorzystać z noclegu oraz otrzymać duchową pomoc. Każdego roku do „Afrykańskiego Lourdes” przybywa ich ponad 100 tysięcy.
„Niech Kibeho – mówił biskup Misago w 2001 r. – stanie się uprzywilejowanym miejscem nawróceń, zadośćuczynienia za grzechy świata oraz pojednania; miejscem spotkania tych, którzy ulegli rozproszeniu oraz tych, którzy umiłowali cnoty współczucia i braterstwa bez granic; miejscem przypominającym Ewangelię Krzyża”. Po niemal dziesięciu latach od wypowiedzenia tych słów do „Afrykańskiego Lourdes” pielgrzymują wierni z różnych stron świata. Przesłanie „Matki Słowa” przekroczyło granice kontynentów, ucząc ludzi sensu cierpienia i pokuty oraz wzywając ich do nawrócenia.
see,
https://www.ekai.pl/dokumenty/przewodnik-katolicki-tajemnica-kibeho/

Żadna miłość nie wznosi się na wyższy poziom nie dotknąwszy krzyża …

Mam tu wiersz Stanisława Grochowiaka

Po dwóch godzinach najteższej pieszczoty
leżymy, oczy zatapiając w ciemność.
Sen łamie ręce i zawala mosty –
Miękkim sztyletem kroi nas na dwoje.

Więc ty odchodzisz w swój sen. Ja do siebie

• Ty małą matkę przytulasz do piersi –
  A ja wciąż idę o wodzie i chlebie
  W trudne krainy niemilknących wierszy

Ledwo że oko skryjesz pod powieką,
Już jesteś obca – rzucona daleko.
Stan. Grochowiak
.
Jezus powiedział jam jest droga, prawda i życie…
Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie będzie sądzony, lecz przeszedł ze śmierci do życia. Jana 5:24
Trzeba bać się Boga nieustannie w dobrym tego słowa znaczeniu.
Co o Bojaźni Bożej mówili święci?
Św. Jan od Krzyża: Nie ciesz się próżno, lecz miej ufną bojaźń, wiesz bowiem ileś grzechów popełnił, a nie wiesz, czy Bóg ci łaskaw (…) Chodź zawsze w obecności Bożej i strzeż w sobie czystości, której cię Bóg naucza.
Św. Teresa z Avila: Strach mimowolny, którego doznaje dusza w chwili, gdy Bóg raczy jej uczynić jaką łaskę nadzwyczajną, jest skutkiem czci głębokiej, jaką nas przenika zetknięcie się z duchem, jak tego mamy przykład na owych dwudziestu czterech starcach, o których mówi Pismo.
Św. Albert Wielki: Bojaźń Boża chroni i zachowuje w duszy dary otrzymane od Boga, tłumi pychę i poszerza serce na nadzieję. Bojaźń Boża jest ojcem nadziei.
Św. Hilary: Bojaźni Bożej trzeba się uczyć, ponieważ nabyć ją możemy tylko przez naukę. Zdobywa się ją przez zachowywanie przykazań, przez spełnianie dobrych uczynków w życiu niewinnym i przez poznanie prawdy. Bojaźń Boża zawiera się całkowicie w miłości i miłość doskonała stanowi pełnię tej bojaźni.
Św. Franciszek z Asyżu: Gdzie jest bojaźń Pańska, która strzeże domu swego, tam nieprzyjaciel nie ma możliwości wejścia.
Św. Jan Bosko: Bojaźń Boża i przystępowanie do sakramentów świętych, oto, co czyni cuda w młodzieży.
Św. Augustyn: Ciesz się, bo Bóg jest cierpliwy i miłosierny. Jeżeli cieszysz się z miłosierdzia Pana, niechaj tej radości równa się lęk przed sprawiedliwością Bożą.
Św. Ojciec Pio: Miłość i bojaźń musza iść razem. Bojaźń bez miłości staje się podłością. Miłość bez bojaźni to zarozumialstwo. Kiedy miłość istnieje bez bojaźni, jest nieostrożna i nie zna hamulców, nie patrzy dokąd zmierza, a potem potrzebne są inne środki.
Św. Grzegorz Wielki: Zła uniża się naprawdę wtedy, gdy przez wzgląd na miłość Bożą więcej się już nie grzeszy. Kto z bojaźni tylko czyni dobrze, jeszcze nie odwrócił się zupełnie od zła, gdyż już przez to samo grzeszy, iż grzeszyłby, gdyby można było bezkarnie…
Kiedy za oknem śnieg prószy
Lub szemrzą jesienne deszcze,
Naówczas w głąb własnej duszy
Chmurni wpatrują się wieszcze.
Myśl ich szybuje skrzydlata
Hen, nad wszechbytu gdzieś progiem,
A duch wyniosły się brata
Z sobą jedynie i z Bogiem.
Rozwiej się jakaś otwiera…. AMEN.

I Niedziela Adwentu roku C

Czytania liturgiczne: U proroka Jeremiasza, 33. 14 do 16: „Wypełnię obietnicę szczęścia… będzie postępował zgodnie z prawem i sprawiedliwością”. Psalm 24: „Drogi Pana są miłością i prawdą… On oznajmia swoje przymierze”. W Pierwszym Liście do Tesaloniczan, 1 Tes. 3. 12 do 4.2: „Niech Pan da wam miłość coraz intensywniejszą i obfitszą”. W Ewangelii św. Łukasza 21,25-36: „Niech nie będzie ociężałe serce wasze… zostaniecie uznani za godnych stawienia się przed Synem Człowieczym”. Już przez dwie niedziele słyszeliśmy komentarz do tych tekstów zapowiadających przyjście Syna Człowieczego. Dziś zapraszamy Was do medytacji nad jego bogactwem i wezwaniem, które słyszymy. Nadszedł czas Adwentu… …czas przyjścia Zbawiciela Jezusa, i każdy dzień jest dniem dzisiejszym Boga. Oczywiście narodził się w pewnym momencie historii, ale nie jest to tylko wspomnienie przeszłości, o którym „mali staruszkowie” rozmyślają na ławce. „Chrystus wczoraj, dziś i jutro” jest zawsze na horyzoncie naszych ścieżek. Przychodzi i wzywa nas, abyśmy stale do Niego wracali. Aby podzielić się…
…potwierdź, że przyszłość na nas czeka; ponieważ to wezwanie nas do tego zobowiązuje. Wierzyć trzeba, że zawsze istnieje możliwość, która pochodzi z łaski, którą Bóg nam daje w naszym Panu i Zbawicielu, Jezusie Chrystusie. Wstań, aby do Niego dołączyć; i zaufaj mu z biegiem dni i czasu. Otwiera was na nadzieję, ponieważ otwiera was na miłość, miłość serca Bożego do serca człowieka, miłość serca człowieka do serca Boga. Aby podzielić się… …porzuć swoje nawyki i nostalgię. Wszystko może zacząć się od nowa w dzisiejszej woli. Poza ciemnymi chmurami i hukiem burz, jakie przywołują słowa Jezusa w Ewangelii dzisiejszej niedzieli, Bóg nadchodzi, Syn Człowieczy czeka na ciebie. Nie zatrzymuj się tam! Wstać trzeba! Wyjdź ponownie, z nowym sercem, obudzony, z nowym spojrzeniem Na horyzoncie, który otwiera się przed tobą. Wracać trzeba! I wróć do życia! Jeśli to możliwe, właściwymi ścieżkami; wyboistymi ścieżkami, jeśli nie ma innych. Ale wstawaj! Idź jeszcze raz! Tak, to znaczy żyć. „Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem”. (Jan 14,6) „Przyjdź i zobacz!” (Jan 1, 39)

______

First Sunday of Advent, Year C

Liturgical readings: In the prophet Jeremiah, 33. 14 to 16: „I will fulfill the promise of happiness… he will do what is just and righteous”. Psalm 24: „The ways of the Lord are love and truth… He makes known his covenant”. In the First Letter to the Thessalonians, 1 Thess. 3. 12 to 4.2: „May the Lord make your love ever more intense and abundant”. In the Gospel of St. Luke 21.25-36: „Do not let your hearts be heavy… you will be counted worthy to stand before the Son of Man”.

For two Sundays we have already heard a commentary on these texts announcing the coming of the Son of Man. Today we invite you to meditate on its richness and the call we hear. The time of Advent has come… …the time of the coming of the Savior Jesus, and every day is God’s today. Of course, it was born at a certain moment in history, but it is not just a memory of the past that “little old people” think about on the bench. “Christ yesterday, today and tomorrow” is always on the horizon of our paths. He comes and calls us to return to Him constantly. To share… …affirm that the future awaits us; because this call obliges us to do so. We must believe that there is always a possibility that comes from the grace that God gives us in our Lord and Savior, Jesus Christ. Rise up to join Him; and trust in Him as the days and times go by. It opens you to hope because it opens you to love, the love of God’s heart for man’s heart, the love of man’s heart for God’s heart. To share… …leave your habits and nostalgia. Everything can start over in today’s will. Beyond the dark clouds and the roar of storms that the words of Jesus in this Sunday’s Gospel evoke, God is coming, the Son of Man is waiting for you. Do not stop there! You have to get up! Go out again, with a new heart, awakened, with a new gaze On the horizon that opens before you. You have to go back! And come back to life! If possible, by the right paths; by rough paths if there are no others. But get up! Go again! Yes, that is living. “I am the Way, the Truth and the Life.” (John 14:6) “Come and see!” (John 1:39)

https://www.facebook.com/share/v/1DkMLxfJzn/

Le mie storie non sono così morali quanto positive nella loro pronuncia, anche se vorrei che fossero entrambe le cose. Non cambiamo mai – direi – siamo gli stessi di un tempo che vivono ancora per sempre. In Polonia dopo il 1980, abbiamo vissuto – come mi sembrava – in un’epoca tragica. Come sai, non ho avuto un padre, mia madre è sempre stata tutto per me. Lavorando sodo come addetta alle pulizie in una vetreria, “dopo il lavoro” portavo i fiori nelle mani dei miei amici (occasione – onomastico). E io ero sempre sulla sua gonna. All’epoca volevo favorire pienamente lei, il suo paradiso, possibilmente a mio danno. Mi è mancato l’atteggiamento giusto. È colpa mia? Non dirò di no. Non sono mai stato appassionato di grandi cose. Mi mancava ancora la pace, non così tanto, come ho sempre pensato. Ero me stesso come se fosse sempre in ritardo di venti minuti. Ma abbiamo già il 2022 e la guerra in Ucraina. La guerra non cambia in alcun modo il mio atteggiamento verso un filo d’erba… in tempi di cataclisma o di grande angoscia l’unica opzione è trovare riparo, restare in equilibrio e non cadere nel baratro. Sono entrato nella Chiesa Universale, sono sacerdote. E qui devi essere pronto a partire in qualsiasi momento e trattare qualsiasi stanza in cui sei atterrato come un rifugio temporaneo. Ci sono esseri misteriosi – sempre identici, gli stessi – che vegliano ad ogni crocevia della nostra vita e fino alla fine dei nostri giorni. Mia madre, che in precedenza ha servito come domestica durante l’occupazione di Hitler (seconda guerra mondiale), è sempre stata una tale creatura: ha trovato lavoro in una fattoria vicino a Przemyśl. La finestra della sua stanza era spesso chiusa, ma ricordava che una notte lui aveva sentito dei giornali cadere, qualcosa era caduto dall’armadio. C’erano degli sciocchi così simpatici e tranquilli vestiti di bianco che sfogliavano e vendevano giornali „e non solo” dopo la guerra. Me lo disse una volta: non lo so, ma significava che la terra stava ancora girando e c’erano ancora poche ore di tregua davanti a noi – anni dopo me ne resi conto. Dopo essersi svegliata nella sua stanza, si rese conto che ci sarebbero voluti quindici anni per attraversare la strada. Ma ha subito chiamato un prete per benedire il suo appartamento. Quest’ultimo venne e benedisse la casa, poi „quando gli prese la mano”, nulla „si ruppe” nella stanza. Dopo la morte di mia madre (17 anni fa), sono rimasta sola con Gesù, ho voluto continuare ad essere testimone di vita cristiana. A cosa potrei aspirare in un piccolo paese come la Polonia? Il commercio di antiquariato? Lavori come editore di libri? Una carriera di scrittore, oratore e persona fredda? Non ho mai voluto essere così, volevo vivere per gli altri. Prima ero come una calamita che attira su di sé la limatura di ferro. Erano i giorni del seminario ei primi anni di zelante sacerdozio. Ma alla fine ho iniziato a pensare seriamente a me stesso, forse dopo l’estate del 1990. Nel 1995, cercando un posto dove scrivere un diario, ho comprato una casa nel luogo dove ho trascorso un’infanzia felice con mia madre. Ci sono due tipi di persone: quelli che scrivono libri e quelli di cui si scrive e non hanno bisogno di leggerli. Perché hanno sperimentato qualcosa. Nel villaggio di Ząbkowice ho iniziato a scrivere „seriamente” ea distribuire i miei primi studi sui manoscritti in tutta l’arcidiocesi. Inizia così un racconto di ricerca di identità, radici ed equilibri nel mondo della modernità, fatto di frammenti di memorie metà vere e metà manoscritti. Il lettore impara elemento per elemento su questo mondo, ne scopre le particelle, che gradualmente gli permettono di rendersi conto di quanto insopportabilmente il personaggio del titolo si senta dentro di sé. Una storia intricata, spesso poetica e ambigua. Cos’altro puoi dire? Oggi non basta vivere le proprie emozioni e portare a casa le proprie emozioni, ma soprattutto bisogna portare a casa le gesta di oggi, l’amore fraterno, l’amore carezzevole per gli altri. Quello che hai fatto al più piccolo, l’hai fatto a me, ha detto Gesù. L’unica cosa che so è che Gesù è morto ed è risorto „per me solo”, ha scritto e detto s.Paulo. Chi vede me vede mio Padre, queste sono le parole di Gesù: Se credi in me, farà cose più grandi di me, disse il Maestro di Nazaret. Dobbiamo mettere in azione le nostre emozioni, cioè l’amore, per portare a casa non le emozioni, ma i frutti delle nostre azioni donate al prossimo. Oggi è il giorno di nostra Madre, venerata soprattutto con un’immagine miracolosa a Jasna Góra a Częstochowa, la Regina di Polonia e la Signora dei nostri cuori, che custodisce la corona polacca. Io sono te, cara madre. Molto prima di oggi, ti ho dato il cuoricino che ho, molto prima di oggi, te l’ha dato. E in questo cuore del fiore di rosa, Madre, Madre, vivi per sempre 100 anni! Cara Madre, prendi i miei desideri dal cuore: Tanta salute, felicità e tanto sorriso, affinché tutti i tuoi sogni segreti diventino realtà! E loda tuo Figlio Gesù Cristo con ogni fiore di maggio.

Stanisław Barszczak, On the name day

My stories are not moral, as much as I would like to – but they are positive in their pronunciation. We never change – therefore I would say – we are the same as those we were in the past, who are still alive to eternity. In Poland after 1980, we lived – as it seemed to me – in a tragic era. Father, you know, I didn’t, mother was always everything to me. Working hard at the Glassworks as a cleaner, she led me with flowers in my hands „after work” to my friends (on name day), and I always stuck to her skirt. Then I wanted to favor her heaven to the end, probably to the detriment of myself. I lacked the proper attitude. Is it my fault? I will not say no. I’ve never had a passion for big things. I still missed not so much silence as peace – I always thought so. I was myself, I was a lazy person. But we already have 2022 and the war in Ukraine. Well, war does not change my attitude towards a blade of grass in any way … in times of cataclysm or great distress, the only option is to find some refuge, to keep my balance and not to tumble over the edge. I adhere to the Universal Church, I am a priest. And here you have to be ready to go at any moment and treat every room in which you landed as a temporary haven. There are mysterious beings – always the same – who keep watch at every crossroads of our lives and for the rest of our days. My mother, who had previously survived Hitler’s occupation „off duty”, was always such a creature. She hired herself to work on a farm near Przemyśl. The window in her room was preferably closed, but she recalled that one night she heard newspapers falling, something was falling from the closet. Were there those nice, soothing fools in white clothes flipping and selling newspapers „and not only” in the post-war era. She once noticed: I can’t say it, but it did mean that the earth was still spinning and that we still had a few more hours of respite ahead of us – years later I realized that. Upon waking up in her room, she realized that it took fifteen years to cross the road. But she immediately called the priest to bless her apartment. The latter came and blessed the house, then „as he took with his hand,” nothing „broke” in the room. After my mother died (seventeen years ago), I was left alone with Jesus. I wanted a certificate. For what could I aspire to in this small country like Poland? The antiques trade? The work of a book publisher? A career as a writer, chatterbox and chilly person? Previously, I was like a magnet collecting iron filings around it. Thus were the days of the seminary and the first years of zealous priesthood. But finally I started to think seriously about myself, it might have been after the summer of 1990. In 1995, in search of a corner to write down a diary, I bought a house in the place where I spent a happy childhood with my mother. There are two kinds of people: those who write books and those who are written about and who don’t need to read them. They survive them. In Ząbkowice I started to write „for good” and to distribute my first typewritten elaborations throughout the Archdiocese. This is how the history of searching for identity, roots, and balance in the world of modern modernity began, composed of fragments of memories that are half real, and only half a manuscript from the epoch. Element by element, the reader gets to know this world, discovers its parts, which gradually allow him to realize how unbearably the title character feels in his being. An intricately constructed story, often poetic and ambiguous. What else to say? Today it is not enough to live our emotions and bring home our emotions, but we need to bring home above all the deeds of today, brotherly love, caressing love for others. What you did to the smallest one, you did to me, Jesus spoke. The only thing I know is essential is that Jesus died (Italian: Gesù è morto) and rose „for me,” Saint Paul wrote and spoke about. Whoever sees me, sees my Father, these are the words of Jesus. If you believe in me, He will do greater things than me, He said. We are to put our emotions into action, that is, love – bring home not emotions, but the fruits of our deeds given to our neighbor. Today is the day of our mother, venerated especially in her miraculous image at Jasna Góra in Częstochowa, the Queen of Poland and the Lady of our hearts, who guards the Polish crown. I am you, dear mother. Long before today I have given you a small heart that I have. And in this heart of the rose flower, Mother, Mother, live for ever 100 years! Dear Mummy, accept these wishes from the heart: A lot of health, happiness and a lot of smile, may all your secret dreams come true! And let your Son Jesus Christ be praised in every May flower.

Stanisław Barszczak, W dniu imienin

Moje opowieści nie są moralne, choć bardzo bym tego chciał – ale są pozytywne w swej wymowie. Nigdy się nie zmieniamy – w związku z tym powiedziałbym – jesteśmy tacy sami, jak ci, którymi byliśmy w przeszłości, którzy żyją nadal aż po wieczne czasy. W Polsce po 1980 roku żyliśmy – jak mi się wydawało – w tragicznej epoce. Ojca, wiesz, nie miałem, matka zawsze była wszystkim dla mnie. Ciężko pracując w Hucie Szkła jako sprzątaczka, prowadziła mnie z kwiatami w ręce „po robocie” do znajomych (na imieniny), a ja trzymałem się jej spódnicy zawsze. Potem chciałem do końca jej nieba przychylić, chyba jednak ze szkodą dla siebie. Brakowało mi odpowiedniej postawy. Czy to moja wina? Nie powiem nie. Nigdy nie miałem zamiłowania do wielkich spraw. Wciąż tęskniłem nie tyle za ciszą, ile za pokojem – zawsze uważałem tak. Byłem sobą, bywałem leniuszkiem. Ale już mamy 2022 rok i wojnę w Ukrainie. Cóż, wojna nijak nie zmienia mojego stosunku do źdźbła trawy…w okresach kataklizmu albo wielkiego strapienia jedyne wyjście to znaleźć jakąś ostoję, aby zachować równowagę i nie stoczyć się w przepaść. Trzymam się Kościoła Powszechnego, jestem księdzem. A tutaj w każdej chwili trzeba być gotowym do drogi i każdy pokój, w którym się wylądowało, traktować jak przystań tymczasową. Są takie tajemnicze istoty – zawsze te same – które trzymają straż na wszystkich rozstajach naszego życia i do końca naszych dni. Taka istotą pozostawała zawsze moja Mama, która wcześniej przeżyła okupację Hitlera „po służbach,” najmowała się do pracy w gospodarstwie w pobliżu Przemyśla. Okno w jej pokoju było najchętniej zamknięte, ale wspominała, że pewnej nocy słyszała jak spadały gazety, coś leciało z szafy. Czy istnieli ci sympatyczni, kojący głupcy w białych strojach przerzucający i kolportujący gazety, „i nie tylko” w erze powojennej. Raz zauważyła: nie jestem w stanie tego powiedzieć, ale znaczyło to, że ziemia nadal się kręci i że mamy przed sobą jeszcze kilka godzin wytchnienia – zrozumiałem to po latach. Po przebudzeniu w jej pokoju uświadomiła sobie, że potrzebowała piętnastu lat, by przejść na drugą stronę jezdni. Ale zaraz wezwała księdza, by jej poświęcił mieszkanie. Ten ostatni przyszedł, pobłogosławił dom, wtedy „jak ręką odjął,” już nic „nie tłukło się” w pokoju. Po śmierci Mamy (siedemnascie lat temu) zostałem sam z Jezusem. Chciałem świadectwa. Do czegóż bowiem mogłem aspirować w tym małym kraju, jakim jest Polska? Handel antykami? Praca kolportera książek? Kariera literata, gaduły i zmarzlucha? Poprzednio byłem niczym magnes zbierający wokół siebie żelazne opiłki. Tak minęły czasy seminarium i pierwsze lata gorliwego kapłaństwa. Ale wreszcie zacząłem myśleć na poważnie o sobie, to mogło być po wakacjach 1990 roku. W 1995 roku, w poszukiwaniu kąta dla spisywania pamiętnika, zakupiłem dom w miejscu, w którym wspólnie z Mamą spędziłem szczęśliwe dzieciństwo. Istnieją dwa rodzaje ludzi: ci, co piszą książki i ci, o których pisze się książki i którzy nie muszą ich czytać. Przeżywają je. W Ząbkowicach zacząłem pisać „na dobre” i kolportować moje pierwsze pisane na maszynie elaboraty po całej Archidiecezji. Tak się zaczęła historia poszukiwania tożsamości, korzeni, równowagi w świecie współczesnej moderny, składanym z fragmentów wspomnień na poły rzeczywistych, na poły zaledwie rękopisu z epoki. Element po elemencie czytelnik ów świat poznaje, odkrywa jego cząstki, które stopniowo pozwalają sobie uświadomić, jak nieznośnie tytułowy bohater czuje się w swym bycie. Misternie skonstruowana opowieść, nierzadko poetycka i wieloznaczna. Cóż jeszcze powiedzieć? Dzisiaj nie wystarczy żyć emocjami, i zanosić do domu nasze emocje, ale trzeba przynieść do domu przede wszystkim czyny dnia dzisiejszego, miłość braterską, pieścić miłość ku drugim. Co zrobiliście temu najmniejszemu, to mnieście uczynili, to Jezus mówił. Jedyna rzecz o której wiem, że jest istotna to to, że Jezus umarł (wł. Gesù è morto) i zmartwywstał „dla mnie,” o tym pisał i mówił święty Paweł. Kto widzi mnie, widzi i Ojca mego, to są słowa Jezusa. Jeśli we mnie wierzyć będziecie, będzie czynić rzeczy większe ode mnie, powiedział On. Mamy wprowadzać emocje nasze w czyn, to jest miłość – przynieść do domu nie emocje, ale owoce naszych czynów podarowanych na rzecz bliźniego. Dzisiaj dzień naszej matki, czczonej zwłaszcza w jej cudownym obrazie na Jasnej Górze w Częstochowie, królowej Polski i Pani naszych serc, która strzeże Polskiej korony. Ja jestem tobą, kochana mamo. Małe serce, które mam, na długo przed dniem dzisiejszym podarowałem Tobie. A w tym sercu róży kwiat, Mamo, Mamo, żyj wieczne 100 lat! Przyjmij Kochana Mamusiu te oto z serca płynące życzenia: Dużo zdrowia, szczęścia i uśmiechu wiele, niech Ci się spełni każde Twoje skryte marzenie! I niech będzie pochwalony Twój Syn Jezus Chrystus w każdym majowym kwiatku.

Stanisław Barszczak, W tym znaku zwyciężysz

A przed nami dzisiaj Ewangelia (J 21, 1-14), pojawienie się Zmartwychwstałego na Jeziorze Tyberiadzkim, Czytanie ze świętej Ewangelii według Jana. Jezus pojawił się ponownie nad Jeziorem Tyberiadzkim. I ukazał się tak: Razem byli Szymon Piotr, Tomasz zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza i dwaj inni z jego uczniów. Szymon Piotr powiedział do nich: „Idę na ryby”. Odpowiedzieli mu: „Idziemy z tobą”. Wyszli więc i weszli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. O świcie Jezus stanął na brzegu. Jednak uczniowie nie wiedzieli, że to Jezus. A Jezus rzekł do nich: Dzieci, macie co jeść? Odpowiedzieli mu: „Nie”. Powiedział do nich: „Zarzućcie sieć na prawą stronę łodzi, a znajdziecie trochę”. Zarzucili go więc, a z powodu mnóstwa ryb nie mogli go wyciągnąć. Tak więc uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: „To jest Pan”. Gdy Szymon Piotr usłyszał, że to Pan, włożył swoją szatę wierzchnią, bo był prawie nagi, i wskoczył do jeziora. Pozostali uczniowie przypłynęli łodzią, ciągnąc za sobą sieć z rybami. Bo nie było daleko od brzegu, tylko około dwustu łokci. Gdy zeszli na brzeg, zobaczyli rozprzestrzeniony ogień, a na nim ryby i chleb. Jezus powiedział do nich: „Przynieście trochę ryb, które przed chwilą złowiliście”. Szymon Piotr poszedł i wyciągnął na brzeg sieć pełną wielkich ryb, stu pięćdziesięciu trzech. I mimo tylu sieć się nie zepsuła. Jezus powiedział do nich: „Chodźcie i jedzcie”. Żaden z uczniów nie odważył się go zapytać: „Kim jesteś?” Ponieważ wiedzieli, że to Pan. A Jezus przyszedł, wziął chleb i dał im, podobnie jak rybę. To już trzeci raz, kiedy Jezus ukazał się swoim uczniom od czasu swego zmartwychwstania. Koniec cytatu… Istnieje osobliwa idea, że ​​Jezus spędził całą swoją posługę – zanim udał się do Jerozolimy, gdzie został ukrzyżowany – w północnym Izraelu, spacerując wzdłuż brzegów maleńkiego słodkowodnego jeziora zwanego „Morzem Galilejskim”. Ale czy jest to rzeczywistość historyczna czy fantazja teologiczna? Tego dnia późnym popołudniem powiedział im: „Chodźmy na drugą stronę”. Opuścili tłum i zabrali go tak, jak był w łodzi. Były z Nim również inne łodzie. Potem zerwała się gwałtowna burza i fale wlały się do łodzi, tak że łódź już się napełniała. Tymczasem spał na rufie, opierając się o wezgłowie. Budzą go więc i mówią do Niego: „Nauczycielu, nie obchodzi Cię to, że giniemy?” Potem wstał, zbeształ wiatr i rozkazał jezioru: „Bądź cicho, bądź cicho”. Wiatr ucichł. Zrobiło się bardzo cicho. Zamiast tego powiedział do nich: „Dlaczego jesteście tak bojaźliwi?” Rembrandt namalował najbardziej dramatyczny wątek tego wydarzenia, burzę morską i łódź unoszącą się na wysokich falach, w której płynął Jezus i jego uczniowie. Zdesperowani apostołowie proszą o pomoc Jezusa siedzącego przy burcie statku, niektórzy z nich próbują utrzymać podarte liny i żagle, mimo silnego wiatru i częściowo zalanego pokładu. Jednocześnie zapowiada się uspokojenie burzy; wśród gęstych chmur burzowych jest czyste, błękitne niebo. Ale czy można spać podczas takiej burzy? Wydaje się, że burza na jeziorze Genezaret w naszej epoce mogłaby otrzymać nową narrację. Entuzjaści zainteresowani biografią Jezusa umieszczają „Jezusową burzę” na końcu współczesnego świata, za „Słupami Herkulesa” w Hiszpanii, w Kadyksie czy na Majorce. Istnieje legenda o Marii Magdalenie, która przebywała w pobliżu Marsylii. Wielu śmiałków, podróżników już w epoce Jezusa przeprawiało się na łodziach przez Morze Śródziemne. Jezus podróżował przez Galileę, być może był w Jaffie, gdzie żyje legenda o Jonaszu. Prorok był przez trzy dni w brzuchu wielkiej ryby. Marynarze wyrzucili go na brzeg. A Jezus uciszył burzę. Wróćmy jednak do Jeziora Tyberiadzkiego. Wokół jeziora Genezaret istniały osady: Między III wiekiem p.n.e. a VII wiekiem nowej ery Hippos było miastem, najpierw helleńskim, a następnie rzymskim. Otoczony murami, kontrolował mały port na wybrzeżu Genezaretu i otaczającego go terytorium. Było to jedno z dziesięciu miast należących do tzw. gminy Dekapolu. Dla tych, którzy patrzą w dół z płaskowyżu, musiało to wyglądać jak głowa i szyja konia. Pierwsi greccy osadnicy nazwali swoje miasto Hippos, od greckiego konia, do tego podobieństwa. Lokalne nazwy aramejskie i hebrajskie mają to samo znaczenie. Arabska Qal’at el-Husn jest tym samym, co Konna Forteca. W 63 r nowej ery rzymski generał Pompejusz podbił Celesyrię wraz z Judeą, przyczyniając się do upadku Imperium Machabeuszy. Stworzył podmiot zrzeszający blisko dziesięć miast pochodzenia greckiego – słynne Dekapolis. Hipopotamy stały się jednym z dziesięciu miast. Pod panowaniem rzymskim miasto zaczęło cieszyć się szczególną autonomią. Między innymi własną monetę z wizerunkiem konia…Hippos wpadł w ręce Heroda Wielkiego w 37 roku p.n.e., następnie został włączony do syryjskiej prowincji Cesarstwa Rzymskiego w 4 roku p.n.e. Flawiusz Józef charakteryzuje Hipopotamy z tego okresu jako pogańskie miasto, które było zaciekłym wrogiem rozwijającej się żydowskiej Tyberiady po drugiej stronie Morza Galilejskiego. W czasie wojny żydowskiej (66-73) miasto prześladowało swoich żydowskich mieszkańców. Po upadku powstania Bar Kochby w 135 r. Rzymianie utworzyli prowincję Palestyna, na terenie której znalazł się Hippos. Od tego momentu rozpoczął się okres największego rozwoju miasta. Miasto odbudowano według wzorów rzymskich (linia Decumanus). Ulice były wyłożone rzędami kolumn z czerwonego granitu przywiezionych z Egiptu. Wiązało się to ze sporym wydatkiem i świadczy o zamożności miasta w tamtym okresie. Wybudowano świątynię na cześć cesarza, teatr i nowe fortyfikacje. Najważniejszą budowlą był akwedukt, którym woda była dostarczana kamiennymi rurami do Hipopotamów ze źródeł znajdujących się na płaskowyżu Golan, 50 km od miasta…Kto jeszcze opowie o okresie bizantyjskim na tych ziemiach… Kursi osada, ale Gadara też tu była, sześć kilometrów od brzegu jeziora…Chociaż w Nowym Testamencie o mieście nie ma wzmianki, ewangeliści mówią o ziemi Gadareńczyków (Mt 8,28, a w tekstach równoległych – o ziemi Gerazeńczyków. Pisarze biblijni wskazują różne miejsca pobytu Jezusa ” cuda uwolnienia opętanych i opętanych. W najstarszych kodeksach greckich można znaleźć odnośniki do ziemi Gadareńczyków Mateusza i ziemi Gerazeńczyków Marka i Łukasza. Jeśli Gadara była miastem w regionie Gerasa, musiała mieć szczególny autonomię. Ale teraz podążamy za Jezusem aż do Kadyksu w Hiszpanii. Cadiz był kiedyś Gadarą. Cadiz – miasto w południowo-zachodniej Hiszpanii, w regionie Andaluzji, stolica Prowincji Kadyks. Znajduje się na półwyspie oddzielającym Zatokę Kadyksu od Oceanu Atlantyckiego. Zamieszkuje je 116 072 osoby.Kadyks jest znany jako najstarsze miasto w Europie Zachodniej z historią sięgającą 3100 lat …W latach 1810-1813 siedziba rządu centralnego, powołanie Kortezów, w 1812 uchwalenie pierwszej konstytucji hiszpańskiej (obowiązującej w latach 1820-1823) Co zobaczyć w Kadyksie? Dawna katedra, dziś kościół św. Krzyża (Katedra Vieja / Iglesia de Santa Cruz / Iglesia Parroquial del Sagrario y Contaduría Eclesiastica). Zbudowany w latach 1262-63, przebudowany w XVIII wieku. Katedra, Catedral Nueva, z XVIII-XIX wieku, z grobowcem Manuela de Falli i muzeum z cennymi monstrancjami (m.in. 4-metrowa Custodia de Millón autorstwa Antonio Suareza). Krypta, położona poniżej poziomu oceanu, ma niezwykłą akustykę …Kościół Oratorio de San Felipe Neri zbudowany w latach 1679–1719, w którym w latach 1811–1812 obradowali Cortes. Owocem tych rozważań była pierwsza liberalna konstytucja Europy, uchwalona 19 marca 1812 r. i unieważniona w 1823 r. przez Ferdynanda VII. Wewnątrz kościoła znajduje się obraz Niepokalanego Poczęcia (Inmaculada) autorstwa Murilli. Obok kościoła znajduje się muzeum miejskie (Museo Municipial), w którego zbiorach znajduje się m.in. makieta miasta Kadyksu wykonana w latach 1777-1779 zawierająca pierwotny projekt kościoła.  Kościół Oratorio de la Santa Cueva zbudowany w XVIII wieku według projektu Torcuato Cayona autorstwa Torcuato Benjumedy. Wewnątrz znajdują się trzy freski namalowane w latach 1796-1797 przez Francisco Goyę – Ostatnia Wieczerza, Cudowne rozmnożenie chleba i ryb oraz Przypowieść o gościu bez szaty weselnej. Kościoły: Santiago, Santa Catalina z XVII wieku z ostatnim dziełem Murilli… XVIII-wieczny szpital Nuestra Senora del Carmen …Mury obronne z XVII wieku z bramą Puerta de Tierra, ozdobioną herbem Kastylii. Po bokach bramy, na wysokich kolumnach, znajdują się postacie patronów miasta św. Serwandu i św. Germana, Muzeum miejskie Museo de Cadiz znajdujące się na Plaza de Mina. Na parterze wystawa przedstawiająca historię miasta, na wyższych kondygnacjach galeria malarstwa z pracami m.in. Rubensa, Murilla i Zurbarána. Muzeum, w dawnym klasztorze franciszkanów, ze zbiorami archeologicznymi z czasów fenickich i rzymskich oraz najważniejsza po Sewilli galeria malarstwa. Castillo de Santa Catalina – XVII-wieczny kompleks forteczny, dawne więzienie wojskowe. A teraz jeszcze jeden moment w ludzkiej historii. W Kaplicy Sykstyńskiej (Watykan), w dniu sądu ostatecznego, Jezus jest zdemaskowany, nawet zły, wszyscy w tej scenie są poruszeni, wszyscy po obejrzeniu tego wychodzą wzruszeni. Michał Anioł podjął tę pracę dwadzieścia lat po ukończeniu stropu Kaplicy Sykstyńskiej. Pożądanie – każdy tego chce – pasja osiąga tu najwyższe poziomy człowieka. Czasami życie człowieka wymaga ogromnego wstrząsu, aby On – Chrystus mógł wejść w jego szczęśliwe życie. Odwagi, nie bój się, to ja, powiedział Jezus. Pomyślmy o odważnym świadectwie, w epoce techniki bardziej niż kiedykolwiek wierzymy w Bożą prawdę o przeznaczeniu ludzkiej cywilizacji. Pomyślmy o odwadze Michelangelo zobrazowania Jezusowej ostatecznej władzy względem człowieka, zarazem o naszej odwadze chrześcijańsklego życia. Odwagi, nie bójcie się, bo Ja jestem, apostołom mówił Jezus. Lata temu byłam w Fatimie w Portugalii , odwiedziłem Nazare nad Oceanem Atlantyckim. Tam skarpa i legenda z koniem wracającego w wyprawy krzyżowej rycerza wciąż żyje…Czy dwa tysiące świń, które poginęły spadając ze skarpy osady Garazy, czy ta scena nie symbolizuje w jakiś sposób niektóre meandry ludzkiego losu. Czy dwa tysiące świń, które spadły ze zbocza Gad nie symbolizują pewnej legendy o siłach uwięzionych w ludzkim ciele i umyśle nawet chrześcijanina? Czasami życie człowieka wymaga ogromnego wstrząsu, aby On – Chrystus mógł wejść w jego szczęśliwe życie. Odwagi, nie bój się, to ja, powiedział Jezus. Czasami życie człowieka wymaga ogromnego wstrząsu, aby On – Chrystus mógł wejść w jego szczęśliwe życie. Odwagi, nie bój się, to ja, powiedział Jezus. Pomyślmy o odważnym świadectwie, w epoce techniki bardziej niż kiedykolwiek wierzymy w Bożą prawdę o przeznaczeniu ludzkiej cywilizacji. (I ty możesz przyłączyć się do mojej opowieści, aby zobaczyć więcej filmów, autor)

Stanislaw Barszczak, In this sign you will win

And ahead of us today Gospel (Jn 21: 1-14), the appearance of the Risen One on Lake Tiberias, a reading from the holy gospel according to John. Jesus appeared again at Lake Tiberias. And he appeared thus: Together were Simon Peter, Thomas called Didymus, Nathanael of Cana of Galilee, the sons of Zebedee, and two others of his disciples. Simon Peter said to them, „I am going fishing.” They answered him, „We are going with you.” So they went out and got into the boat, but that night they caught nothing. When morning dawned, Jesus stood on the shore. However, the disciples did not know that it was Jesus. And Jesus said to them, „Children, have you anything to eat?” They answered him, „No.” He said to them, „Cast your net on the right side of the boat and you will find some.” So they cast it, and because of the multitude of fish, they could not pull it out. So the disciple whom Jesus loved said to Peter, „It is the Lord!” When Simon Peter heard that it was the Lord, he put on his outer garment – for he was almost naked – and jumped into the lake. The other students came in a boat, dragging a net with fish behind them. For it was not far from the shore, only about two hundred cubits. When they came ashore, they saw a fire spread out with fish on it, and bread. Jesus said to them, „Bring some of the fish you have just caught.” Simon Peter went and drew ashore the net full of great fish, one hundred and fifty-three. And despite so much, the web did not break. Jesus said to them, „Come and have some food.” None of the disciples dared to ask him: „Who are you?” Because they knew that it was the Lord. And Jesus came, took the bread and gave it to them, likewise the fish. This is the third time Jesus has appeared to his disciples since his resurrection.(quote end) There is a peculiar idea that Jesus spent all his ministry – before going to Jerusalem where he was crucified – in northern Israel, walking along the shores of a tiny freshwater lake known as the „Sea of ​​Galilee.” But is it historical reality or a theological fantasy? That day, late in the afternoon, he said to them, „Let’s go to the other side.” They left the crowd and took him away just as he was in the boat. There were other boats with Him as well. Then a violent wind storm arose and the waves poured into the boat, so that the boat was already filling. Meanwhile, he was asleep on the stern, leaning on the headboard. So they wake him up and say to him: „Teacher, do you not care that we are perishing?” Then He got up, chided the wind, and commanded the lake, „Be quiet, be quiet.” The wind calmed down. It grew very quiet. Instead, he said to them, „Why are you so fearful?” Rembrandt painted the most dramatic plot of this event, a sea storm and the boat carried by high waves in which Jesus and his disciples were sailing. Desperate apostles ask Jesus, sitting at the side of the ship, for help, some of them try to hold the torn ropes and sails, despite the strong wind and partially flooded deck. At the same time, there is an announcement of calming the storm; among the dense storm clouds there is a clear blue sky. But is it possible to sleep during such a storm? It seems that the storm on Lake Gennesaret in our era could be given a new narrative. The enthusiasts interested in the biography of Jesus place the „Jesus storm” at the end of the contemporary world, behind the „Pillars of Hercules” in Spain, in Cadiz or in Majorca. There is a legend with Mary Magdalene who was near Marseille, France. Many daredevils, travelers, already in the era of Jesus, crossed the Mediterranean Sea on boats. Jesus traveled through Galilee, he may have been in Jaffa, where the legend of Jonah is alive. The prophet was three days in the belly of a great fish. The sailors washed it ashore. And Jesus silenced the storm. But let’s go back to Lake Tiberias. There were settlements around Lake Gennesaret: Between the 3rd century BC and in the 7th century AD Hippos was a city, first Hellenic and then Roman. Surrounded by walls, it controlled a small port on the shores of Gennesaret and the surrounding territory. It was one of ten cities belonging to the so-called the Decapolis community. To those looking down from the plateau, it must have looked in a way like a horse’s head and neck. The first Greek settlers named their city Hippos, from the Greek horse, to this similarity. Local Aramaic and Hebrew names have the same meaning. The Arab Qal’at el-Husn is the same as the Horse Fortress. In 63 AD, the Roman general Pompey conquered Celesyria with Judea, contributing to the fall of the Maccabean Empire. He created an entity uniting nearly ten cities of Greek origin – the famous Ten-Towns. Hippos became one of the ten cities. Under Roman rule, the city began to enjoy a special autonomy. Among others, your own coin with the image of a horse … Hippos fell to Herod the Great in 37 BCE, then was incorporated into the Syrian province of the Roman Empire in 4 BCE. Flavius ​​Josephus characterizes Hippos from this period as a pagan city that was a bitter enemy of the developing Jewish Tiberias on the other side of the Sea of​​Galilee. During the Jewish war (66-73), the city persecuted its Jewish inhabitants. After the collapse of the Bar Kochba Uprising in 135, the Romans created the province of Palestine, on the territory of which Hippos found itself. It was from this moment that the period of the greatest development of the city began. The city was rebuilt according to Roman patterns (Decumanus line). The streets were lined with rows of red granite columns brought from Egypt. It was connected with a considerable expense and proves the wealth of the city in that period. A temple in honor of the emperor, a theater and new fortifications were built. The most important structure was an aqueduct, through which water was supplied through stone pipes to Hippos from springs located on the Golan Plateau, 50 km from the city … Who else will tell about the Byzantine period in these lands …Kursi village but Gadara was here too, six kilometers offshore … Although the city is not mentioned in the New Testament, the Evangelists say about the land of the Gadarenes: χώρα τῶν Γαδαρηνῶν (Mt 8:28, and in parallel texts – about the land of the Gerasenes. The Bible writers indicate different locations of Jesus’ miracles of delivering the possessed and possessed. In the oldest Greek codices one can find. to Matthew’s land of the Gadarenes and Mark and Luke’s land of the Gerasenes Even if Gadara was a town in the region of Gerasa, it must have had a special autonomy. But now we are following Jesus all the way to Cadiz, Spain. Cadiz used to be a Gadara. Cadiz – a city in southwestern Spain, in the region of Andalusia, the capital of the Province of Cadiz. It is situated on a peninsula that separates the Gulf of Cádiz from the Atlantic Ocean. They are inhabited by 116,072 people. Cadiz is known as the oldest city in Western Europe with a history dating back 3,100 years … In the years 1810-1813 the seat of the central government, the appointment of the Cortes, in 1812 the adoption of the first Spanish constitution (in force in the years 1820-1823) What to see in Cadiz? Former cathedral, today the Church of the Holy Cross (Catedral Vieja, Iglesia de Santa Cruz, Iglesia Parroquial del Sagrario y Contaduría Eclesiástica). Built in 1262-63, rebuilt in the 18th century. Cathedral, Catedral Nueva, from the 18th-19th centuries, with the tomb of Manuel de Falla and a museum with valuable monstrances (including the 4-meter Custodia de Millón by Antonio Suárez). The crypt, located below the ocean level, has remarkable acoustics … Church of Oratorio de San Felipe Neri built in 1679–1719, where Cortes held their debates in 1811–1812. The fruit of these deliberations was the first liberal constitution of Europe, adopted on March 19, 1812, and annulled in 1823 by Ferdinand VII. Inside the church is a painting of the Immaculate Conception (Inmaculada) by Murilla. Next to the church there is a municipal museum (Museo Municipial), the collection of which includes, among others, a model of the city of Cadiz created between 1777 and 1779 containing the original design of the church. Church of Oratorio de la Santa Cueva built in the 18th century according to a design by Torcuato Cayón by Torcuato Benjumeda. Inside, there are three frescoes painted in 1796–1797 by Francisco Goya – The Last Supper, The Miraculous Multiplication of Bread and Fish and the Parable of the Guest Without Wedding Garments. Churches: Santiago, Santa Catalina from the 17th century with the last work of Murilla … 18th century Nuestra Senora del Carmen hospital … Defensive walls from the 17th century with the Puerta de Tierra gate, decorated with the coat of arms of Castile. On the sides of the gate, on high columns, there are figures of the patrons of the city of St. Servandus and St. Germanus, Museo de Cadiz city museum located in Plaza de Mina. On the ground floor, an exhibition showing the history of the city, on the upper floors, a painting gallery with works by, among others, Rubens, Murill and Zurbarán. Museum, in a former Franciscan monastery, with archaeological collections from Phoenician and Roman times, and the most important painting gallery after Seville. Castillo de Santa Catalina – a 17th-century fortress complex, a former military prison. In Sistine chapel (Vatican City) on the day of the final judgment, Jesus is exposed, even angry, everyone in this scene is moved, everyone, after watching it, comes out touched. Michelangelo sterted this work twenty years after the ceiling od the Sistine chapel was finished. Lust – everyone wants it – passion here reaches the highest levels of man. Let us think about Michelangelo’s courage to depict Jesus’ power over man, and about our courage as a Christian life. Courage, do not be afraid, because I am, Jesus told the apostles. Years ago, I was in Fatima, Portugal, and in Nazare, by the Atlantic Ocean. There, the escarpment and the legend with the knight’s horse – crusader is still alive. Do the two thousand pigs that fell from the slope of Gadar symbolize a certain legend about the powers trapped in the human body and mind of every Christian? Sometimes it takes a tremendous shock to a person’s life so that He – Christ may enter his happy life. Courage, do not be afraid, it is I, Jesus said. Let us think of bold witness, in the technical age we believe more than ever in God’s truth about the destiny of human civilization.
(Subscribe to my Parable to view more religious history documentaries, author)

see, 

https://truthisabattle.wordpress.com/2022/02/13/6th-sunday-in-ordinary-time/

Stanisław Barszczak, Weihnachten 2021

Weihnachten gehört der Christenheit, ist ihr Eigentum. Weihnachten gehört dem Christentum, den Christen, der christlichen Welt, dem christlichen Abendland – wem denn sonst.

Im Zuge des neuen Patriotismus und im Sinne der wieder aufgetauchten Leitkulturdebatte könnten sie sogar sagen: Weihnachten gehört den Polnischen Leute, denn sie haben dieses Fest am innigsten bewahrt und nicht verkitscht und verhunzt wie alle Nachbarn. Kann man sagen, kann man sagen weil man alles sagen kann.

Und da kommt jetzt also ein Volk, eine Nation, die Weihnachten überhaupt nicht kennt, geschweige denn zu feiern weiß und die wollen in die europäische Union. Diesem Gedanken muss man ja auch mal nachgehen dürfen.

Man sollte sich schon mal überlegen, ob die Menschen, die zu uns kommen aus Asien und Afrika, die hier leben, wohnen und arbeiten möchten, ob die sich nicht einer Weihnachtstauglichkeitsprüfung unterziehen sollten. Setzen sie die Herren Duda, Morawiecki und Rau zusammen, die werden schon einen Katalog von entsprechenden Kriterien zusammenstellen.

Aber man soll über Weihnachten keine blöden Witze machen, stört die Stimmung, ist deplatziert, gehört sich nicht. Aber was soll man mit Weihnachten dann machen? Zum Abschuss freigeben, revitalisieren, übergehen.

Alle Jahre wieder reibt sich Frau und Mann an Weihnachten und 1990 schrieb eine Journalistin: Weihnachten ist mit Abstand das schwierigste Fest des Jahres und eine Metzgermeisterin sagte mir: Einmal Weihnachten ist viel schlimmer als sechsmal Ostern. War das schon immer so?

Und dann verfolgen sie mal die Literaten, die sich im vergangenen Jahrhundert über Weihnachten geäußert haben, von Stanisław Władysław Reymont in den „Chlopi” über Henryk Sienkiewicz und Bolesław Prus bis zu Wisława Szymborska und Olga Tokarczuk. Się wissen, es waren die Deutschen auch, zum Beispiel, Hermann Hesse  schrieb 1917: „Unsere Weihnacht ist, von den paar wirklich Frommen abgesehen, ja schon wirklich lange eine Sentimentalität. Zum Teil ist sie noch Schlimmeres geworden, Reklameobjekt, Basis für Schwindelunternehmungen, beliebtester Boden für Kitschfabrikation.“

Scharf werden die Widersprüche benannt zwischen Botschaft und Betrieb, Kunde und Kommerz. Kulturkritik ist wohlfeil. Nirgendwo ist die bürgerliche Gesellschaft lustvoller zu entlarven als bei der Art, wie sie ihr »Weihnachten« inszeniert, wie unter Ausnutzung religiöser Rest-Gefühle mit Einsatz einer massenwirksamen Gefühls-Industrie der kalt kalkulierte Kommerz triumphiert. Vertraut ist einem das alles bis zum Überdruss, was zur Schwundstufe eines ehemals kirchlich-religiösen Festes gehört, das seit dem 4. Jahrhundert in der Christenheit gefeiert wird.

Von Anfang des 20. Jahrhunderts an zieht sich eine Spur unnachsichtiger Kritik am Komplex »Weihnachten« durch die polnische Literatur. Zur Sentimentalität gesellte sich oft die Satire, zu den Gefühlen das Gespött, zur Feier die Farce.

Weihnachten als Kulissenwelt im polnischen Bürgertum, als weihevolles Privat-Ritual der Wiedergewinnung von Sinn und Stabilität, deren Erosion das Jahr über unaufhaltsam schien. Entsprechend dem Wort eines jungen Mannes über seine Eltern: Das ganze Jahr streiten sie sich und giften sich an und an Weihnachten liegen sie sich dann unterm Weihnachtsbaum flennend in den Armen.

Es bleibt aber die Frage, warum dieses Fest trotz aller warum dieses Fest trotz aller Verflachung und Verschleuderung lebt – und sei es nur in Erinnerungshöhlen. Warum es seinen Verbrauch oder Verrat überstand – und sei es nur in Ritual-Resten. Was macht sein »Geheimnis« aus, dem auch seine Verächter noch verfallen sind? Seine offensichtliche Unzerstörbarkeit, in einem Jahrhundert radikal geschwundener öffentlicher Christlichkeit, schärfster Religionskritik und geschichtlich beispielloser Kirchendistanz?

Was lässt Thomas Mann zum Weihnachtsfest sagen: „Ich werde die Liebe zu den Zaubern des Weihnachtsfestes nie verlernen… Man träumt vom Schicksal und Rätsel des Menschen, seinem geistigen Wesen, seiner leiblichen Not und Schuld. Und man glaubt zu begreifen, was Gnade, was Liebe, was Hoffnung ist, und empfängt in der Seele den Sinn des Wortes – Denn euch ist heute der Heiland geboren”?
Was ist es, was Hermann Hesse im selben, schon erwähnten Kontext von 1917 dann doch seinen Lesern zurufen ließ: „Zündet euren Kindern die Weihnachtsbäume an! Lasset sie Weihnachtslieder singen! Aber betrüget euch selber nicht, seid nicht immer und immer wieder zufrieden mit diesem ärmlichen, sentimentalen, schäbigen Gefühl, mit dem ihr eure Feste alle feiert! Verlangt mehr von Euch! Denn auch die Liebe und Freude, das geheimnisvolle Ding, das wir „Glück” nennen, ist nicht da oder dort, sondern nur „inwendig in uns”.
Was ist es, dass eine Schriftstellerin wie Else Lasker-Schüler schreiben kann: »Störe die Weihnacht nicht – über sie leuchtet der Engel der Liebe…«?

Was einen politisch engagierten Schriftsteller wie Walter Jens zu der Überzeugung bringt: »Für mich ist die Weihnachtsgeschichte die größte Utopie, die sich denken lässt. Nur, dass es sich im uneigentlichen Sinn um eine Utopie handelt, weil der Ort, der Stall, die Höhle, die Weide der armen Leute, sehr genau gezeichnet ist: Frieden garantiert durch die Benachteiligten.

Heute rechtet man um Weihnachten, etwas kleinkariert, am Rande und die Öffentlichkeit nimmt es gar nicht zur Kenntnis. Es gibt alle Jahre wieder vor allem Kolleginnen und Kollegen, die im Namen des Christentums und der Kirchen dagegen protestieren, dass der Advents- und Weihnachtsschmuck und die Beleuchtung zu früh aufgehängt werden und ein Superintendent hat gesagt: Wann der Advent anfängt, bestimmen wir, wann Weihnachten ist, bestimmen immer noch wir.

Haben sie gemerkt, wie durchschlagend dieser Protest gewirkt hat? Gar nichts hat gewirkt. Ein junges Mädchen hat einem evangelischen Mitbruder gesagt: Jetzt mischen sich die Kirchen auch noch bei Weihnachten ein. Die sollen doch ihre Pfoten weglassen, das geht sie doch nichts an. Ich kann mich darüber nicht einmal entsetzen, ich kann nur sagen: die Blüten der kulturellen Evolution nehmen manchmal ganz überraschende Formen und Farben an.

Vielleicht sollte sich der Vatikan etwas intensiver dahinter klemmen, in seinen Archiven diesen Vertrag aus dem Jahre 1518 auszugraben. Leo X. war damals Papst und der hat auch immer wieder gewettert, dass mit Weihnachten nur noch Geschäfte gemacht würden. Weihnachtsmärkte kamen damals auf, Weihnachtsspektakel wurden veranstaltet in den Theatern und auf den Plätzen, Adventstänze gab es, obwohl die Kirche alle Lustbarkeiten für diese Zeit verboten hatte. Der Papst wetterte dagegen und seine Bischöfe und Pfarrer auch.

Da erschien eines Tage in Rom eine Delegation unter der Führung des Augsburger Handelsherren und Bankiers Jakob Fugger, genannt der Reiche, er war wirklich der reichste Europäer der damaligen Zeit. Außerdem waren Kaufleute aus Mailand, Amsterdam, Genua und Köln mit von der Partie. Sie wollten – so sagten sie dem Papst – der Kirche das Weihnachtsfest abkaufen. Der Papst war verwirrt. Als er die gebotene Summe hörte, war er vollends verwirrt. Er brauchte Geld, weil er den neuen Petersdom fertigbauen wollte und noch einige andere Projekte im Kopf hatte. Er stammte schließlich aus der Familie der Medici und die waren allesamt verschwenderische Renaissancemenschen. Aber Weihnachten verkaufen. Die Kirche dürfte also in Zukunft Weihnachten nicht mehr feiern und nicht mehr erwähnen, fragte der Papst. Nein, sagte der Fugger, sie darf und soll das Fest weiter feiern und auch darüber predigen, sie soll nur uns, dem Handel und den Kaufleuten nicht mehr reinreden, was wir mit Weihnachten machen und nicht machen dürfen. Der Handel kam zustande und keiner weiß heute mehr, dass die Säulen über den Apostelgräbern auf dem verschacherten Weihnachten stehen. Macht auch gar nichts, denn wir leben fast 500 Jahre später in einer Welt, an deren Schizophrenien wir uns blendend gewöhnt haben.

Und man sollte an Weihnachten weder leiden, noch über man sollte an Weihnachten weder leiden, noch über Weihnachten motzen, denn wir kommen gut aneinander vorbei.
Aneinander vorbeikommen und vielleicht auch wieder zueinander kommen, zueinander finden, wenn die Welt keine Angst mehr hat, dass Gott sie kujonieren will, dass er uns irgendetwas aufzwingt.
Ich will unterscheiden: Reden wir von Weihnachten, wenn wir den real existierenden Rummel zwischen dem 1. und dem 24. Dezember meinen, wenn wir das Trommelfeuer der Werbung und die gnadenlose Tyrannei der Reklame sehen, wenn es für uns kein Entkommen aus der Schlacht um das Fest der Familie und der Liebe gibt.

Reden wir – in einem gewissen Kontrast dazu – von der Geburt Gottes, wenn wir uns davon treffen lassen, dass dieser Jesus von Nazareth wahrhaft Mensch und wahrhaft Gott war, dass er verkündet hat: Gott, der in den Himmeln die Herrlichkeit seiner selbst ist, ist allen Menschen ein Vater unser.

Das Wort ist Fleisch geworden, ist einer der zentralen Sätze des Johannes-Prologs. Damit ist nicht nur das Kind gemeint. Damit ist gemeint jede Konkretisierung der Zuwendung Gottes zum Menschen. Das ganz andere, das Surplus der Geburt Gottes steht in zwei Sätzen und die müssen auch Fleisch werden, wenn sie denn überhaupt einen Sinn haben sollten: Erschienen ist euch die Menschenfreundlichkeit eures Gottes – und: Ehre Gott in der Höhe und Frieden den Menschen auf dieser Erde, sie sind alle, alle Kinder seiner Zuneigung, seiner Liebe, seiner Sympathie. Ist das denn eine so absurde und blöde Botschaft gegenüber und im Vergleich mit dem real existierenden Weihnachten als Kauf-, Fress- und Sauforgie. Die Frage nach dem Sinn, dem Ursprung, den Wurzeln dieses Festes ist auch eine Frage nach der Würde des Menschen. Ob er seine Traditionen wegschmeißt oder ob er seinen Horizont so weit machen kann, dass er sich in geschichtlichen Zusammenhängen sieht, um nicht zu verkümmern und nicht zu verblöden.

Ich habe in der Adventszeit über einen Satz von Martin Heidegger gepredigt: Herkunft aber bleibt stets Zukunft. Christsein, der Glaube, das Vertrauen des Menschen hat seine Herkunft hier bei diesem Kind, bei Gott, der sich dem Menschen zuwendet in grenzenloser Sympathie. Wenn wir uns dieser Herkunft nicht mehr bewusst sind, dann könnten wir Weihnachten eigentlich vergessen, dann hat es keine Zukunft mehr, seine Zukunft verfehlt.
Wie die Menschenfreundlichkeit und der Friede auf Erden dann Fleisch werden, ob sie Fleisch werden, hautnah spürbar, fassbar in der Kirche, unter uns, in der Gesellschaft, zwischen den Religionen, weltweit und auch ganz nah, das ist dann der entscheidende Unterschied zwischen Weihnachten und der Geburt Gottes. Mit diesen beiden Versionen zu leben, kann man natürlich als schizophren bezeichnen, als etwas geisteskrank oder kulturkrank oder konsumkrank oder auch nur als gedankenlos. Wenn wir uns unserer Situation bewusst werden, bewusst sind, dann können wir mit dieser tatsächlichen oder vermeintlichen Schizophrenie umgehen und wir merken, dass ein blutleeres Weihnachten eigentlich sinnlos ist. Wie lösen wir das Problem? Lassen sie alles stehen, wie es geworden ist und wie sie es brauchen, wie sich die Gesellschaft austobt und wie sie in Katzenjammer verfällt. Gott drängt sich nicht auf, er ist da als Kind, als Vater unser, als absolute Zukunft, als die Befreiung aus dem Nichts. Auf diese Freiheit will ich nicht verzichten, wenn ich sie geschenkt bekomme. Alles andere kann ich mitnehmen, ist aber eigentlich nebensächlich.
Neben, unter oder über aller Geschäftigkeit, aller Hektik und aller Einsamkeit um Weihnachten herum, gerade an Weihnachten, lassen sie es zu, dass der Himmel die Erde küsst und lassen sie ihre Seele fliegen.
Komische Wünsche? Jetzt wird sogar der Mayr sentimental; er wird halt auch allmählich alt. Nein, ich habe an Joseph von Eichendorff gedacht:
Mondnacht
Es war als hätt’ der Himmel
Die Erde still geküsst,
Dass sie im Blüten-Schimmer
Von ihm nun träumen müsst.
Die Luft ging durch die Felder,
die Ähren wogten sacht,
es rauschten leis die Wälder,
so sternklar war die Nacht.
Und meine Seele spannte
Weit ihre Flügel aus,
flog durch die stillen Lande, als flöge sie nach Haus.

Ich wünsche ihnen, dass ihre Seele fliegen kann, ich wünsche ihnen ein gesegnetes Weihnachtfest, die Geburt Gottes in ihr Leben hinein.

Amen.

Stanisław Barszczak, Boże Narodzenie 2021

Boże Narodzenie należy do chrześcijaństwa, jest jego własnością. Boże Narodzenie należy do chrześcijan, chrześcijańskiego świata, chrześcijańskiego Zachodu – i do kogo jeszcze? W toku nowego patriotyzmu i w sensie odradzającej się debaty o kulturze dominującej, mogibyśmy nawet powiedzieć: możemy tak powiedzieć, możemy tak powiedzieć, bo można powiedzieć wszystko.

A teraz jest też naród, narody, które w ogóle nie znają świąt Bożego Narodzenia, nie mówiąc już o tym, jak je obchodzić, i chcą dołączyć do Unii Europejskiej. Musisz być w stanie od czasu do czasu podążać za tą myślą.

Należy zastanowić się, czy osoby, które umierają, przyjeżdżają do Europy z Azji i Afryki, chcą tu żyć, żyć i pracować, nie powinny poddawać się świątecznemu testowi umiejętności. I nie należy robić głupich żartów odnośnie świąt, to psuje nastrój, jest nie na miejscu, nie pasuje. Ale co w takim razie zrobić z Bożym Narodzeniem? Zwolnij aby je uruchomić, rewitalizuj albo ruszaj dalej.

Każdego roku mężczyźni i kobiety ocierają się o siebie w Boże Narodzenie, a w 1990 roku dziennikarz napisał: Boże Narodzenie to zdecydowanie najtrudniejsze święto w roku, mistrz rzeźni powiedział mi: Jedno Boże Narodzenie jest znacznie gorsze niż szósta Wielkanoc. Czy zawsze tak było?

Możesz śledzić pisarzy, którzy mówili o Bożym Narodzeniu w ubiegłym stuleciu, od Stanisława Władysława Reymonta w „Chłopach” przez Henryka Sienkiewicza i Bolesława Prusa po Wisławę Szymborską i Olgę Tokarczuk. Wiesz, powiem Ci o Niemcach, który nie lubisz, na przykład Hermann Hesse pisał w 1917 r.: „Nasze Boże Narodzenie, poza nielicznymi świętami naprawdę pobożnymi, było od dawna sentymentalizmem. W niektórych przypadkach stało się jeszcze gorsze, przedmiotem reklamy, podstawą oszukańczych przedsięwzięć, popularną podłogą do produkcji kiczu.”

Sprzeczności między przekazem a firmą, klientem a handlem są wyraźnie zidentyfikowane. Krytyka kulturalna jest tania. Społeczeństwo burżuazyjne nie mogło już być bardziej pożądliwie obnażone jak wtedy gdy zainscenizowało swoje „Boże Narodzenie”, jak gdyby wykorzystując resztki uczuć religijnych za pomocą masowo efektywnego przemysłu uczuć, chłodno kalkulującego jeden z etapów kurczenia się dawnego święta kościelno-religijnego obchodzonego w chrześcijaństwie od IV wieku.

Od początku XX wieku w polskiej literaturze pojawił się ślad nieustępliwej krytyki kompleksu „Boże Narodzenie”. Satyra była często dodawana do sentymentalizmu, kpina z uczuciami, a farsa do świętowania.

Boże Narodzenie jako tło dla polskiej burżuazji, jako uroczysty prywatny rytuał odzyskania sensu i stabilności, którego erozja wydawała się nie do powstrzymania przez cały rok. Zgodnie ze słowami młodego mężczyzny o swoich rodzicach: Kłócą się i trują przez cały rok, a na Boże Narodzenie leżą sobie w ramionach pod choinką.

Pozostaje jednak pytanie, dlaczego ten festiwal żyje mimo wszystko? Dlaczego ten festiwal żyje pomimo całego spłaszczenia i marnowania – nawet jeśli tylko w jaskiniach pamięci. Dlaczego przetrwało konsumpcję lub zdradę – choćby tylko w rytualnych pozostałościach. Co stanowi jego „tajemnicę”, której ulegli jego gardziciele? Jego oczywistą niezniszczalność w stuleciu radykalnie zanikającego publicznego chrześcijaństwa, najostrzejszej krytyki religii i historycznie bezprecedensowego dystansu do Kościoła?

Co Tomasz Mann ma do powiedzenia o Bożym Narodzeniu: „Nigdy nie zapomnę miłości do magii Bożego Narodzenia… Marzy się o losie i zagadce człowieka, o jego duchowym bycie, jego fizycznej nędzy i winie. I wierzy się w wiarę w wiarę … W miłość, czym jest nadzieja i przechowuje się znaczenie słowa w duszy – bo Zbawiciel narodził się dzisiaj dla ciebie”?

Co takiego Hermann Hesse mógł wtedy krzyczeć do swoich czytelników, w tym samym kontekście 1917 roku: „Zapal choinki swoim dzieciom! Niech śpiewają kolędy! Ale nie oszukuj się, nie bądź w rozmowie z zawsze biednym, sentymentalnym i odrapanym z uczuć Holendrem, za to wszyscy „celebrujcie” swoje przyjęcia! Co takiego pisarka jak Else Lasker-Schüler mogła napisać: „Nie przeszkadzaj w Boże Narodzenie – świeci nad nią anioł miłości…”?

Walter Jens wie to, co wie zaangażowany politycznie pisarz: »Dla mnie historia bożonarodzeniowa to największa utopia, jaką można sobie wyobrazić. Tyle tylko, że jest to w niewłaściwym sensie utopia, bo miejscem jest stajnia. Jjskinia, pastwisko ubogich są narysowane bardzo precyzyjnie: Pokój gwarantowany przez pokrzywdzonych.

Dziś sędziuje się w Boże Narodzenie, trochę małostkowo, marginalnie, a publiczność nawet tego nie zauważa. Co roku pojawiają się głównie koledzy, którzy w imię chrześcijaństwa i kościołów protestują przeciwko zbyt wczesnemu zawieszaniu ozdób adwentowych i bożonarodzeniowych oraz oświetlenia, a kurator powiedział: Kiedy zaczyna się Adwent, my decydujemy, kiedy jest Boże Narodzenie, my nadal będziemy o tym decydować.

Czy zauważyłeś, jak głośny był ten protest? Nic nie działało. Młoda dziewczyna powiedziała do współbrata: Teraz kościoły również angażują się w Boże Narodzenie. Powinni zostawić swoje łapy, to nie ich sprawa. Mnie to nawet nie szokuje, mogę tylko powiedzieć: kwiaty ewolucji kulturowej przybierają czasem bardzo zaskakujące kształty i kolory.

Być może Watykan powinien trochę mocniej przylgnąć do odkopania w swoich archiwach tego traktatu z 1518 roku. Leo X. był wtedy papieżem i powtarzał, że Boże Narodzenie to tylko interesy. W tym czasie pojawiły się jarmarki bożonarodzeniowe, w teatrach i na placach odbywały się przedstawienia bożonarodzeniowe, odbywały się tańce adwentowe, chociaż na ten czas kościół zabronił wszelkiej zabawy. Papież sprzeciwiał się temu, podobnie jak jego biskupi i proboszczowie.

Pewnego dnia w Rzymie pojawiła się delegacja pod przewodnictwem kupca i bankiera augsburskiego Jakoba Fuggera, zwanego bogatym, był on naprawdę najbogatszym Europejczykiem tamtych czasów. Byli tam także kupcy z Mediolanu, Amsterdamu, Genui i Kolonii. Powiedzieli  Papieżowi: – Chcemy kupić Boże Narodzenie od Kościoła. Kiedy papież usłyszał oferowaną kwotę, był zupełnie  zdezorientowany. Potrzebował pieniędzy, bo chciał dokończyć budowę nowej Bazyliki św. Piotra i miał na myśli kilka innych planów. Pochodził przecież z rodziny Medici i wszyscy byli rozrzutnymi ludźmi renesansu. Ale posłyszał: – Sprzedaj Boże Narodzenie! Czy to znaczy Kościół nie powinien już obchodzić Bożego Narodzenia i nie wspominać o tym w przyszłości. – Nie, powiedział Fugger, Kościół może i powinien kontynuować świętowanie tego święta, a także głosić o nim, ale powinien po prostu przestać mówić nam, handlarzom i kupcom, czym jesteśmy, i czego nie wolno nam robić z Bożym Narodzeniem. Doszło do handlu i dziś nikt nie wie, że słupy nad grobami apostołów stoją w dniu Bożego Narodzenia. To już nie ma znaczenia, bo prawie 500 lat później żyjemy w świecie, do którego schizofrenii ogromnie się przyzwyczailiśmy.
I nie powinieneś cierpieć w Boże Narodzenie, ani narzekać na Boże Narodzenie, ponieważ dobrze się dogadujemy.

Wyminąć się nawzajem, a może wrócić do siebie, znaleźć się, gdy świat już się tego nie boi, że Bóg chce go wytropić, że coś na nas wymusza. Chciałbym poczynić różnicę w rozmowie: ktoś twierdzi, porozmawiajmy o Bożym Narodzeniu, kiedy mamy na myśli prawdziwy szum między 1 a 24 grudnia, kiedy widzimy zaporę reklamy i bezlitosną tyranię reklamy, kiedy nie ma ucieczki od bitwy dla nas w ramach święta rodziny i miłości. 

Mówmy – w pewnym przeciwstawieniu do tego – o narodzeniu Boga, kiedy dajemy się porwać temu, że ten Jezus z Nazaretu był naprawdę człowiekiem i prawdziwym Bogiem, o czym informował: Bogiem, który Chwałą samego siebie jest, który w niebiosach jest naszym ojcem dla wszystkich ludzi.

Słowo stało się ciałem, jest jednym z centralnych zdań prologu Jana. To nie tylko oznacza dziecko. Oznacza to każdą konkretyzację uwagi Boga na ludzi. Zupełnie inna, nadwyżka narodzin Boga, mieści się w dwóch zdaniach i one też muszą stać się ciałem, jeśli w ogóle mają mieć jakikolwiek sens: Filantropia Boga twego ukazała się tobie – oraz: Chwała Bogu na wysokościach i pokój dla ludzi na Ziemi, wszyscy są dziećmi Jego uczucia, Jego miłości, Jego współczucia. Czy to takie absurdalne i głupie przesłanie w porównaniu, w porównaniu z prozaicznymi świętami Bożego Narodzenia, takimi jak orgia kupowania, jedzenia i picia. Pytanie o sens, pochodzenie, korzenie tego święta to także kwestia godności człowieka. Czy odrzuca swoje tradycje, czy może poszerzyć swój horyzont tak szeroko, że widzi siebie w kontekstach historycznych, by nie zwiędnąć i nie zgłupieć.

W okresie adwentowym wygłosiłem zdanie Martina Heideggera: Jednak dziedzictwo zawsze pozostaje przyszłością. Bycie chrześcijaninem, wiara i ufność w człowieka ma swój początek w tym dziecku, z Bogiem, który zwraca się do człowieka z nieograniczoną sympatią. Jeśli nie jesteśmy już świadomi tego pochodzenia – Dziedzictwa , to moglibyśmy zapomnieć o Bożym Narodzeniu, wtedy nie ma już przyszłości, utraconej przyszłości.

Jak filantropia i pokój na ziemi stają się ciałem, czy stają się ciałem, można odczuć z pierwszej ręki, namacalnie w Kościele, wśród nas, w społeczeństwie, między religiami, na całym świecie, a także bardzo blisko, to jest decydująca różnica między Bożym Narodzeniem a narodzinami Boga. Życie z tymi dwiema wersjami można oczywiście określić jako schizofreniczne, nieco szalone, chore kulturowo, chore na konsumpcję, a nawet po prostu bezmyślne. Jeśli jesteśmy świadomi naszej sytuacji, to możemy poradzić sobie z tą rzeczywistą, ową rzekomą schizofrenią, wtedy zauważymy, że bezkrwawe Święta są właściwie bezcelowe. Jak rozwiązujemy problem? Zostaw wszystko tak, jak się okazało i jak tego potrzebujesz, zostaw to ujęcie jak baraszkuje społeczeństwo i jak popada w nędzę. Bóg nie narzuca się, jest jako dziecko, jako nasz ojciec, jako absolutna przyszłość, jako wyzwolenie od niczego. Nie chcę rezygnować z tej wolności, kiedy ją przecież dostanę. Mogę zabrać ze sobą wszystko inne, ale co jest właściwie nieistotne.
Obok, pod lub ponad zgiełkiem i całą samotnością w okresie Bożego Narodzenia, a zwłaszcza Bożego Narodzenia, niech niebo całuje ziemię i niech Twoja dusza ulatuje w górę. 

Dziwne życzenia? Teraz nawet wielu robią się sentymentalnymi; oni też się starzeją. Jednak nie, pomyślałem teraz o Josephie von Eichendorff:
Księżycowa noc
To było jak w niebie
Pocałował ziemię po cichu,
coś mieni się w rozkwicie
Śnij o nim teraz.
Powietrze przeszło przez pola
kłosy pszenicy kołysały się delikatnie,
las cicho zaszeleścił,
tak gwiaździsta była noc.
A moja dusza napięła się, 
Rozłóż jej skrzydła
przeleciała przez cichą ziemie, jakby leciała do domu.

Życzę Ci, aby Twoja dusza mogła latać, życzę Wesołych Świąt Bożego Narodzenia, narodzin Boga w Twoim życiu.

Amen.

Stanislaw Barszczak, Wyprawa po skarb

Kiedy się obudziłem, płodne poranne światło wpadało ukośnie przez każdą szczelinę w ścianach z listew i było już gorąco. Mój ojciec zniknął. Podobnie jak jego broń ze ściany. Potrząsnąłem bratem i wyszedłem na brukowaną drogę bez koszuli. Droga i kamienne stopnie skąpały się w porannym świetle. Dzieci, mrużąc oczy i mrugając w blasku słońca, stały bezczynnie lub wyłapywały pchły z psów lub biegały i krzyczały, ale dorosłych nie było. Mój brat i ja pobiegliśmy do szopy kowala w cieniu bujnej pokrzywy. W ciemnościach środka szopy płomień węgla drzewnego na klepisku nie pluł językami czerwonego płomienia, miechy nie syczały, kowal nie podnosił rozgrzanej do czerwoności stali swoimi szczupłymi, poczerniałymi od słońca ramionami. Nowy ranek a kowala nie ma w swoim warsztacie – nigdy nie wiedzieliśmy, że tak się stanie. Ramię w ramię, mój brat i ja szliśmy z powrotem brukowaną drogą w milczeniu. W wiosce nie było dorosłych. Kobiety prawdopodobnie czekały na tyłach swoich ciemnych domów. Tylko dzieci tonęły w powodzi słońca. Moja klatka piersiowa ścisnęła się z niepokoju.

Zajęcza Warga zauważył nas z miejsca, w którym leżał rozciągnięty na kamiennych schodach, które schodziły do ​​wioskowej fontanny i podbiegł, machając rękami. Ciężko pracował nad byciem ważnym, spryskując drobne, białe bąbelki lepkiej śliny z rozciętej wargi.

– Hej! Słyszałeś? krzyknął, uderzając mnie w ramię.

– Co słyszałem? Powiedziałem niejasno.

– Ten samolot wczoraj rozbił się na wzgórzach zeszłej nocy. I szukają wrogich żołnierzy, którzy w nim byli, wszyscy dorośli polowali na wzgórzach z bronią!

– Czy zastrzelą wrogich żołnierzy? – zapytał przenikliwie mój brat.

– Nie będą strzelać, nie mają dużo amunicji, wyjaśnił uprzejmie Zajęcza Warga, chcą ich tylko złapać!

– Jak myślisz, co się stało z samolotem? Powiedziałem.

– Utknął między jodłami i rozpadł się — powiedział szybko Zajęcza Warga, błyskając oczami. – Listonosz to widział, znasz te drzewa.

Wykonałem zwrot na drzewa, w tych lasach kwitły teraz jodły niczym frędzle. A pod koniec lata frędzle zastąpiły szyszki jodłowe w kształcie jaj dzikiego ptactwa, które zbieraliśmy i używaliśmy jako broni. Wtedy o zmierzchu i o świcie, z nagłym, niegrzecznym klekotem, ciemnobrązowe kule wystrzeliwały na tyłach, w ściany magazynu…

– Ale czy znasz las, który mam na myśli?

– Oczywiście tak zrobię. Bo chcę tam iść?

Zajęcza Warga uśmiechnął się chytrze, wokół jego oczu utworzyły się niezliczone zmarszczki i wpatrywał się we mnie w milczeniu. Byłem zirytowany.

– Jeśli mamy iść, założę tylko koszulę – powiedziałem, wpatrując się w Zajęczą Wargę. I nie próbuj odchodzić przede mną, bo zaraz cię dogonię, zauważyłem.

Cała twarz Zajęczej Wargi zamieniła się w uśmieszek, a jego głos był gruby z satysfakcji.

– Nikt nie idzie! Dzieciom nie wolno chodzić na wzgórza. Zostałbyś pomylony z zagranicznymi żołnierzami i zastrzelony!

Zwiesiłem głowę i wpatrywałem się w swoje bose stopy na bruku piekące się w porannym słońcu, w mocne, krępe palce. Rozczarowanie przesiąkło przeze mnie jak sopel drzewa i sprawił, że moja skóra zaczerwieniła się jak wnętrzności świeżo zabitego kurczaka.

– Jak myślisz, jak wygląda wróg? naraz mój brat ni stąd ni zowąd to powiedział.

Stanisław Barszczak, Ukazanie się czarodzieja

Jeśli oszalałem, to w porządku, pomyślał Shmuley Boteach. Niektórzy myśleli, że jest złamany i przez pewien czas sam wątpił, że jest tam cały. Ale teraz, chociaż nadal zachowywał się dziwnie, czuł się pewny siebie, wesoły, jasnowidzący i silny. Wpadł pod urok i pisał listy do wszystkich pod słońcem. Był tak poruszony tymi listami, że od końca czerwca przemieszczał się z miejsca na miejsce z plecakiem pełnym papierów. Przywiózł ten plecak z Nowego Jorku do Warszawy, ale nie był długo w klasztornej winnicy ojca Ryszarda; dwa dni później poleciał do Zielonej Góry, a z Zielonej Góry udał się do wioski nad Odrą. Ukryty w tej małej ojczyznie Ziemi Lubuskiej, pisał bez końca, fanatycznie, do gazet, do ludzi życia publicznego, do przyjaciół i krewnych, a wreszcie do zmarłych, własnych nieznanych zmarłych i wreszcie słynnych zmarłych.
To był szczyt lata w Tarnawie. Boteach był sam w wielkim starym domu. Zwykle skoncentrowany na jedzeniu, teraz jadł pokrojony chleb razowy z papierowego opakowania, fasolę z puszki i biały ser. Od czasu do czasu zbierał maliny w zarośniętym ogrodzie, unosząc kolczaste laski z roztargnioną ostrożnością. Jeśli chodzi o sen, to spał na materacu bez prześcieradeł – było to jego opuszczone małżeńskie łoże – lub w hamaku przykrytym płaszczem. Na podwórku otaczały go wysokie, brodate trawy oraz sadzonki szarańczy i klonów. Kiedy w nocy otworzył oczy, gwiazdy były mu tak bliskie jak ciała duchowe. Przyglądał się długo pożarom gazów – minerałom. Nie zna najnowszej komety, która leci na spotkanie z ziemią. Ale ogarnia go ciepło, atomy, i to jest wymowne o piątej rano dla mężczyzny leżącego w hamaku, owiniętego w płaszcz. Kiedy jakaś nowa myśl chwyciła go za serce, poszedł do kuchni, swojej kwatery głównej, aby ją tam spisać. Biała farba łuszczyła się z ceglanych ścian, a Boteach czasami wycierał rękawem mysie odchody ze stołu, spokojnie zastanawiając się, dlaczego myszy polne mogą tak pasjonować się woskiem i parafiną. Robiły dziury w przetworach zapieczętowanych w parafinie; obgryzały świeczki urodzinowe aż do knotów. Szczur żuł paczkę chleba, pozostawiając kształt swojego ciała w warstwach kromek. Herzog zjadł drugą połowę bochenka posmarowanego dżemem. Mógł też dzielić się ze szczurami. Przez cały czas jeden zakątek jego umysłu pozostawał otwarty na świat zewnętrzny. Rano słyszał wrony. Ich szorstkie wezwanie było pyszne. Słyszał też drozdy o zmierzchu. W nocy była płomykówka. Kiedy szedł po ogrodzie, podekscytowany mentalnym listem, zobaczył róże wijące się wokół rynny deszczowej; lub morwy – ptaki obżerające się na drzewie morwowym. Dni były gorące, wieczory zarumienione i zakurzone. Patrzył bacznie na wszystko, ale czuł się na wpół ślepy. Jego przyjaciel, jego były przyjaciel Walentyn i jego żona, była żona Magdalena, rozgłosili pogłoskę, że jego zdrowie psychiczne się załamało. Czy to prawda? Skręcił wokół pustego domu i zobaczył cień swojej twarzy w szarym, pajęczym oknie. Wyglądał dziwnie spokojnie. Promienna linia przebiegała od połowy czoła przez jego prosty nos i pełne, ciche usta. Późną wiosną Boteacha opanowała potrzeba wyjaśniania, ujawniania, usprawiedliwiania, przedstawiania perspektywy, wyjaśniania, zadośćuczynienia. W tym czasie prowadził wykłady dla dorosłych w Zielonogórskiej szkole wieczorowej. Był wystarczająco jasny w kwietniu, ale pod koniec maja zaczął wędrować. Dla jego „uczniów” stało się jasne, że nigdy nie dowiedzą się zbyt wiele o korzeniach romantyzmu, ale będą widzieć i słyszeć dziwne rzeczy. Formalności akademickie jeden po drugim znikały. Wtedy profesor Boteach poszedł na spacer w skrzypiących butach. Ale miał nieświadomą szczerość człowieka głęboko zaabsorbowanego. A pod koniec semestru w jego wykładach były długie przerwy. Zatrzymywał się, mrucząc „przepraszam”, sięgając pod płaszcz po długopis. Stół też był skrzypiący, pisał na skrawkach papieru z wielkim naciskiem gorliwości w dłoni; był zaabsorbowany, oczy miał podkrążone. Coraz mniej rzeczy mnie „słucha,” zauważył. Zaczął kolejny rozdział: Nie żyjesz już w niczyim cieniu i nie uważasz już cienia innych za wyimaginowanego wroga, wyszedłeś z tego cienia i to wszystko, nie zamierzasz tworzyć swoich nadziei i złudzeń, pierwotnie w tym przybyłeś świat beztroski, nagi jak robaczek, w najdoskonalszej pustce i spokoju, nie musisz niczego brać, a zresztą nawet jeśli chciałeś, nie mogłeś, boisz się tylko nieznanej śmierci.
Pamiętasz, że od dzieciństwa bałeś się śmierci, wtedy bałeś się jej o wiele bardziej niż teraz, przy najmniejszej chorobie myślałeś, że złapałeś nieuleczalną chorobę; jak tylko doznałeś uczucia, poczułeś się całkowicie zdenerwowany, byłeś w stanie totalnej paniki, w tej chwili doświadczyłeś wiele cierpienia z powodu choroby i byłeś pogrążony w głębokim niebezpieczeństwie; nadal być na tym świecie to ważne szczęście, życie to cud, ale nie możemy powiedzieć, że życie jest przejawem tego cudu, czyż nie jest już dobrze, jeśli ciało obdarzone świadomością może odczuwać cierpienia i przyjemności życia? Czego więcej szukać? Bałeś się śmierci, gdy siły słabły, miałeś wrażenie zadyszki, bałeś się, że nie możesz złapać oddechu, jakbyś spadał na dno przepaści, wrażenie, które często pojawiało się w snach z dzieciństwa, budzące cię i spocone, kiedy w rzeczywistości nie odczuwałeś bólu, matka kilka razy zabierała cię do szpitala na badanie; dziś już nie chcesz być badany, nawet gdyby lekarz to zalecił, pozwoliłbyś, by sprawy się toczyły najnormalniej w świecie.
Było również dla ciebie jasne, że życie dobiega końca; w momencie tego końca strach zniknąłby jednocześnie, ten strach był w końcu manifestacją życia, w chwili, gdy świadomość i wiedza znikną, wszystko się skończy w mgnieniu oka, nie zostawiając czasu na zrealizowanie i nie będzie mieć sensu. Poszukiwanie sensu było twoim cierpieniem: z przyjacielem z dzieciństwa dyskutowałeś już o ostatecznym sensie życia, jeszcze wtedy ledwo żyłeś, a teraz spróbowałeś tego wszystkiego. Szukaj tego sensu, pogrążysz się w śmieszności, lepiej cieszyć się egzystencją, a jednocześnie ją obserwować. Wydaje się, że widzisz ją, jakby w pustce, trochę światła pochodzi nie wiadomo skąd, stoi na ziemi, która nie jest ustalona ani zdeterminowana, jest jak pień drzewa bez rzucanego cienia, albo jak horyzont, który zniknął, albo jest jak ptak na śnieżnej przestrzeni, kręcąc głową w lewo i w prawo, momentami utkwił wzrok w czymś, jakby się zastanawiał. Nad czym? Wcale nie jest to jasne, ale jest to postawa, mimo wszystko całkiem piękna; istnieć to przyjąć postawę, jak najbardziej przyjemną, z wyciągniętymi ramionami, klęcząc i obracając się, wracając do swojego sumienia, albo lepiej powiedzieć, że jego postawa jest właśnie jego sumieniem, to ty w środku jego sumienia, z którego czerpiesz sekretną przyjemność. Nie ma tragedii, nie ma komedii, nie ma farsy, wszystko to są estetyczne oceny życia, różnice w ocenie według ludzi, czasów i miejsc; tak samo jest z liryzmem: takie a takie uczucie przeżywane raz, nie będzie takie samo innym razem, smutek i kpiny są w pewnym momencie wymienne, nie ma potrzeby kpić, wystarczy samokpiwanie i samooczyszczanie, wystarczy wytrwać spokojnie w tym sposobie życia, starać się zakosztować cudów chwili, poczuć się swobodnie, a kiedy się przyjrzeć samemu sobie, nie zajmować się już oczami innych. Nie wiesz, co jeszcze będziesz w stanie zrobić, a co jeszcze musisz zrobić, nie musisz się nad tym zastanawiać, rób to, co chcesz, jeśli się uda tym lepiej, w przeciwnym razie jeśli szkoda będzie zrobiona albo i nie, nie ma znaczenia, czy jesteś głodny lub spragniony, pijesz lub jesz, oczywiście będziesz miał jak zawsze swój punkt widzenia, swoją koncepcję rzeczy, swoje skłonności, a nawet swój gniew, nie jesteś jeszcze w tym wieku, w którym nie będziesz już miał siły się złościć, naturalnie zawsze będziesz miał słuszne oburzenie, jednak to już nie jest to samo podniecenie, ale wciąż doświadczasz tyle samo uczuć i pragnień; jeśli istnieją, pozwól im istnieć, nawet jeśli uraza zniknęła, ponieważ jest całkowicie daremna i może nawet cię skrzywdzić. Ty zaledwie przydajesz wagę życiu, dzięki niemu doświadczasz niedokończonych uczuć, a wciąż oszczędzasz sobie zainteresowania odkrywaniem i zaskoczeniem, a przecież tylko życie zasługuje na entuzjazm, czyż nie? Jak mi się zdaje przynajmniej raz w życiu autorefleksja prowadzi nas do zbadania okoliczności naszych narodzin. Dlaczego urodziliśmy się w tym konkretnym zakątku świata, w tym konkretnym dniu? Te rodziny, w których się urodziliśmy, te kraje i miasta, którym przypisała nas loteria życia – oczekują od nas miłości, a my w końcu kochamy je z głębi serca – ale może zasłużyliśmy na lepszy? Czasami myślę, że mam pecha, że ​​urodziłem się w starym i zubożałym mieście pogrzebanym pod popiołami zrujnowanego imperium. Ale głos we mnie zawsze upiera się, że to naprawdę było szczęście… Powiem wam teraz o ogrodzie Jacka. Widzieć możliwość, pewność ruiny, nawet w momencie stworzenia: to był mój temperament. Te nerwy otrzymalem jako dziecko wychowujące się w Czerwonym Zagłębiu Śląsko-Dąbrowskim, częściowo z powodu naszej sytuacji rodzinnej: na wpół zrujnowanego drzewianego domu w których mieszkaliśmy, naszych przeprowadzek, naszej ogólnej niepewności. Możliwe też, że ten rodzaj odczuwania sięgał głębiej i był dziedzictwem przodków, czymś, co przyszło wraz z historią, która mnie stworzyła: nie tylko z ideami świata poza ludzką kontrolą, ale także „kolonialnymi plantacjami” lub posiadłościami otoczonymi drutem albo wysokim murem, do której w ubiegłym stuleciu przewieziono moją mamę – posiadłości, których apoteozą była posiadłość Rodziny Goleniewskich, przy której ongiś mieszkałem. Pięćdziesiąt lat temu nie byłoby dla mnie miejsca w uroczym miasteczku – a i teraz nie ma miejsca na osiedlu Dąbrowy Górniczej; nawet teraz moja obecność bywa trochę nieprawdopodobna. Ale więcej niż przypadek sprowadził mnie tutaj. A raczej w serii wypadków, które przywiodły mnie do mojej chaty, i „szkoły Dzierzyńskiego,” z widokiem na odrestaurowany kościół, ale to była już wyraźna granica historyczna. Migracja w obrębie Imperium Europejskiej Unii dała mi język angielski jako własny i szczególny rodzaj edukacji. To częściowo zaszczepiło moje pragnienie bycia pisarzem w określonym trybie i związało mnie z karierą literacką, którą śledziłem w Europie przez dwadzieścia lat. Historia, którą niosłem ze sobą, wraz z samoświadomością, która przyszła wraz z moją edukacją i ambicją, wysłała mnie na świat z poczuciem martwej chwały; a w Europie podarowała mi nerwy najsurowszego nieznajomego. Teraz, jak na ironię – a może słusznie – mieszkając na terenie skurczonej posiadłości, wychodząc na spacery, te nerwy zostały ukojone, a w dzikim ogrodzie i sadzie obok „podwodnych łąk” odnalazłem piękno fizyczne idealnie pasujące do mojego temperamentu i mu odpowiadające: tutaj nie zabrakło mi dobrych pomysłów, takich jakie mogłem mieć jako dziecko w Polsce Ludowej. Powiedziano mi, że majątek był ogromny. Dom Matki. Posiadłość została stworzona po części przez bogactwo ludowego imperium. Ale potem kawałek po kawałkustawała się wyobcowaną. Potem zmarła mama. Tu, w dolinie, mieszkał teraz tylko mój właściciel, starszy kawaler, z ludźmi, którzy się nim opiekowali. Do choroby, która dotknęła go wiele lat wcześniej, dodano pewne niepełnosprawności fizyczne, dolegliwość, o której nie miałem żadnej dokładnej wiedzy, ale interpretowano ją jako coś w rodzaju acedii, zobojętnienia i odrętwienia lub jako chorobę klasztornego mnicha – i stąd jego wielkie poczucie bezpieczeństwa. Zmęczyły go jego nadmierne ziemskie błogosławieństwa. Acedia zmieniła go w pustelnika, dostępnego tylko dla jego bliskich przyjaciół. Tak, że tam u góry na samym „dworze” , jak w moich spacerach na dole, miałem za towarzyszą swego rodzaju samotność. Poczułem wielkie współczucie dla mojego właściciela. Czułem, że rozumiem jego złe samopoczucie; Widziałem to jako drugą stronę mojej własnej. Nie uważałem mojego właściciela za „życiową porażkę”. Słowa takie jak porażka i sukces nie miały zastosowania. Z moje strony nie miałem ochoty na kontakt, chciałem tylko być blisko niego i tęskniłem za nim, aby ujrzeć go w jego wolny dzień. Kiedy w końcu pojawił się, jego czarny strój ożywił pokój i nabrałem poczucia koloru. Zawsze zachowywał dystans, nawet gdy był poza „służbą” , i to mogło tłumaczyć moje uczucie. Pewnego dnia wpadłem na niego w jego ciuchach ulicznych w bufecie przy tutejszej Hucie Szkła. Tylko wielki człowiek lub człowiek z wielkim pomysłem na swoją ludzką wartość może zignorować wysoką wartość pieniężną swojej posiadłości i zadowolić się życiem z nią, w na wpół ruinie. Moje medytacje na „dworze” nie przybrały cesarskiego upadku. Raczej zastanawiałem się nad historycznym łańcuchem, który nas połączył – on w swoim domu, ja w jego chacie, dziki ogród jego smak (jak mi powiedziano), a także mój. Tu Boteach przerwał… Jego biała twarz ukazywała wszystko – wszystko. Rozumował, kłócił się, cierpiał, wymyślił genialną alternatywę – był szeroko otwarty, zarazem wąski; jego oczy, jego usta czyniły wszystko bezgłośnie jasnym – tęsknota, bigoteria, gorzka złość. To wszystko można było zobaczyć… Nazajutrz poddał się muzyce swej recytacji. Klasa czekała trzy minuty, pięć minut, w całkowitej ciszy.
(w tej opowieści osoby, fakty i zdarzenia są zmyślone, licentia poetica autora)