Wieczorne zamyślenia

https://www.facebook.com/share/p/15PqVGtPnV/

Stanisław Barszczak, Admiration for the vast power

God bless you. To eliminate nations, we start by taking away their memory, destroying their books, their culture, their history.

Then someone else writes different books, gives them a different culture, invents a different history for them.

Then people slowly start to forget who they are… And who they were.

And ahead of us moral ambiguities and historical burdens that shape individuals and societies, The stream of social consciousness…the fragmented structure of human civilization reflects the complexity of memory and the ways in which personal and collective histories intertwine.

The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep…

Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing himself.

„New life! I don’t know what to do with the old one, and my father is still talking about a new life. This is a bit too much… When a man is young, he tries to get ahead of the world. Then he barely keeps up with it, until finally he is being overtaken by the world,” Sławomir Mrożek said.

We Know of Potentially Inhabited Planets:

Kepler-438b:
A potentially inhabited planet located 475 light-years from Earth.

TOI-715b:
A potentially inhabited super-Earth located 138 light-years from Earth.

Kepler-186f

Our faith is often strongest when it should be weakest. Such is the nature of hope.

Maybe that is why we have such a hard time finding the planet of tomorrow.

What hope for us in giving life, procreative life!

Astronomers have observed for the first time a planet orbiting a binary system of two brown dwarfs. This groundbreaking discovery provides the strongest evidence yet for exoplanets in such unusual configurations.

Two red dwarfs orbit in space in a dance that lasts 20 days, not at the intersection of their motions, but an exoplanet orbits within their fields of influence. Scientists have thus discovered a new way for an exoplanet to interact with its parent star. Is this the effect of the curvature of space-time.

Special relativity, also known as Einstein’s theory, is a theory that describes the behavior of time and space in different frames of reference that move at constant speed relative to each other. The key assumptions are the principle of relativity (the laws of physics are the same in all inertial frames of reference) and the constant speed of light in a vacuum.

Inertial frames: Frames in which no external forces act (or act but compensate) and a body is at rest or in uniform rectilinear motion.

Principle of relativity:
In inertial frames of reference, the laws of physics operate the same, regardless of their relative motion.

Constant speed of light:
The speed of light in a vacuum is the same for all observers, regardless of their motion relative to the light source.

Time dilation: Time passes more slowly in a frame moving relative to the observer. Length Contraction:
An object moving relative to an observer appears shorter in the direction of motion.

The Mass-Energy Relationship:
The famous formula E=mc², where E is energy, m is mass, and c is the speed of light, shows the equivalence of mass and energy.

General Theory of Relativity (GRT) – a theory of gravitation that extends the law of universal gravitation. It takes into account STR effects such as the existence of an insurmountable speed. At the same time, it is based on the principle of equivalence and a generalization of the principle of relativity known from STR.
According to the theory, the speed at which a body moves cannot be greater than the speed of light. A consequence of the theory is the famous formula E=mc2, which relates the total energy of a body E to its mass m and the velocity of the body in a vacuum c. This is a scalar equation because energy (E), mass (m), and the speed of light (c) have only single, unique values.

Theory of relativity was experimentally proven. Curvature of space-time in 1919 and gravitational waves in 2015. Energy capital letter E is equivalent to mass m times the speed of light squared. Albert Einstein formulated the famous equation concerning the equivalence of mass and energy. „E” stands for energy and „m” for mass, which is a measure of the amount of matter.

In his research, Einstein retained his admiration for the vast power.

Everyone is called by God to be a sign of Hope in the world today, Leo xiv said.

I love you not only for what you are but for what I am when I am with you. I love you not only for what you have made of yourself, but for what you are making of me. I love you for the part of me that bring out…
God is great. How do I love you? Let me count the ways.

I love you in depth, breadth and height
Where my soul can reach when it feels out of sight
For the purposes of being and perfect grace.

The best thing in the world – Light that never makes you blink; Memory that doesn’t
pain; Love when you are loved again.

With you I want to travel through space faster than the speed of light, with the Alcubierre habit of distorting the space of time around a spaceship.

I love you as deeply, wide and high as my soul can reach. If you must love me, let it be for nothing but love itself. What is genius but the ability to express a new individuality?

I love you to the level of daily quietest need, through the sun and candlelight.
I love you freely, as people strive for what is right. I love you purely, as they turn from praise.

I love you with the passion I used.

In my old sorrows and with the faith of my childhood.

I love you with the love I seemed to lose

With my lost saints. I love you with my breath,
The smiles, the tears, of my whole life; and if God wills,
I will love you better only after death.

See, Longing by Adam Asnyk

Clouds that rise from the earth
And float into the golden glow of the sun,
Oh, they seem to me
The wings of my longing.

These white airy wings
Often hang over the earth,
Tears flow down them, sad,
Sometimes they even shine with a rainbow.

Stars that circle in space
On the paths of infinity,
They are for me in dreams
With the eyes of my love.

They gaze into the dark depths
These great moving suns…
And I, overcome with love,
I look and long endlessly. (end of quotation)

God And
Heaven is not just absent od Hell

you don’t need anything else to be happy.

„We don’t see things as they are,
we see them as we are.”

With the grace of god and his mother
let us preserve the continuity of love and life. May it be so.

___

Stanisław Barszczak, Aurora Lleidy

(tym feministycznym tekstem chciałbym wpierw zapowiedzieć przyszłą Panią Prezydent Rzeczypospolitej Polski, autor)

Przerywam moje wakacje, aby wam powiedzieć co myślę o Polsce w dramatycznym monologu. Są ludzie tak głęboko zakorzenieni we własnych przekonaniach, że żadna ilość dowodów, jakkolwiek jasna lub przytłaczająca, nie może ich zmusić do ponownego ich rozważenia. To nie brak informacji, ale odmowa rozumu ich trzyma z daleka. Jak wiecie nie jestem baptystą, lecz chrześcijaninem, jeśli chodzi o moje prywatne poglądy. Chciałbym jednak wam powiedzieć, że niektóre ciężary nie są nasze, a jednak je dźwigamy. Tymczasem nawet najściślejsze węzły mogą się poluzować. Jeden oddech, jedna nić na raz – tak właśnie wracamy do siebie, do znanego nam wcielenia… Przychodzi potem chwila, kiedy każdy myśli o zmianie świata, ale nikt nie myśli o zmianie siebie.

Żyjemy w epoce nowoczesnych technologii, każdego dnia wnosimy poprawki do historii, której uczyliśmy się w szkole. Ten świat opowiada historię ludzi, filantropów, którzy kochają go, narażając się na serie katastrof, które trzymają ich z dala od siebie aż do szczęśliwego zakończenia. Spójrzmy na osiągnięcia mieszkańców ziemi. Struktury miast ludzkiej historii, w tym świątynie, grobowce i kanały wodne, płynnie łączą się z otaczającym krajobrazem pustyni, tworząc oszałamiającą harmonię między sztuką stworzoną przez człowieka a naturą. Te miasta były kiedyś kwitnącym centrum handlowym, znanym ze swojego bogactwa i różnorodności kulturowej, zanim ostatecznie zostały zapomniane na wieki. Dziś są obiektem światowego dziedzictwa UNESCO, przyciągającym gości z całego świata, aby mogli doświadczyć jego ponadczasowego piękna i historycznego znaczenia.

I tak zachwycają nas średniowieczne katedry. Jestem pod wrażeniem, przyznam, wspaniałej katedry w Lleidzie, Hiszpania. Jej widok jest mi szczególnie bliski z racji na Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej oo.Augustianów na Kazimierzu w Krakowie. Kiedy tam przychodziliśmy na wykłady z filozofii człowieka, sale i korytarze klasztoru Augustianów eremitów były wówczas w remoncie.
W życiu obejrzałem sporo nadzwyczajnych budowli z XIII-XIV wieku, ale Seu Vella jest najbardziej wyróżniającym się budynkiem w monumentalnym kompleksie, który nosi jego nazwę i sylwetkę, panoramę miasta. Jest to stara katedra Lleidy, ale nie jest jedyna. W centrum miasta, na Carrer Major, znajdujemy Seu Nova, nową katedrę. Los jednej doprowadził do narodzin drugiej. Określana jako jedna z najlepszych produkcji artystycznych katalońskiej architektury XIII wieku, a co za tym idzie, europejskiej architektury średniowiecznej, Seu Vella jest wyjątkową katedrą, która nikogo nie pozostawia obojętnym. Jej architektura dzieli blask z wysokiej jakości rzeźbami, które zachowały się w kapitelach, gzymsach, wspornikach, portalach itp. Znaczne pozostałości zachowanych malowideł ściennych lub kaplic zbudowanych przez wybitne rodziny lub wybitnych członków są odzwierciedleniem prestiżowego budynku kościelnego o wspaniałej przeszłości. Katedra Seu Vella jest również przesiąknięta historią, ponieważ stała się ważnym ośrodkiem artystycznym i wizualnym punktem odniesienia bogatej, rozległej i potężnej diecezji.
Trzeźwość, majestatyczność i wspaniałość to niektóre z jego cech. Jest ich jednak znacznie więcej.

Wspomniałem o codziennym wnoszeniu poprawek do historii świata. A co powiedzieć o ogromie wszechświata, który jest zarówno pokorny, jak i budzący podziw. Nasza planeta, Ziemia, jest tylko jedną z 3,2 biliona planet w Drodze Mlecznej, a Słońce jest jedną z 200 miliardów gwiazd w tej galaktyce. Jednak Droga Mleczna jest tylko jedną z dwóch bilionów galaktyk w obserwowalnym wszechświecie. Te fakty przypominają nam o naszym miejscu w tym wielkim, niekończącym się kosmosie. Jesteśmy nieskończenie mali, ale jesteśmy tutaj, a to czyni nas częścią czegoś niezwykłego.

Rozważanie naszej pozycji we wszechświecie zachęca nas do przyjęcia tajemnic kosmosu i naszego skromnego istnienia. Rzuca nam wyzwanie, aby zastanowić się nad ogromem tego, czego jeszcze nie wiemy – poza gwiazdami i galaktykami. To, co jest tam, jest wciąż zagadką, której jeszcze nie ułożyliśmy, a ta tajemnica jest częścią tego, co sprawia, że ​​nasz świat jest tak nieskończenie fascynujący.

Skala wszechświata służy również jako przypomnienie piękna bycia częścią czegoś większego niż my sami. Choć możemy czuć się mali w obliczu takiej ogromności, podkreśla ona również, jak wszystko jest ze sobą powiązane. Nasze życie, nasze historie i ślady, które zostawiamy na Ziemi, mają znaczenie, nawet w obliczu ogromnej przestrzeni wszechświata.

We wszechświecie ingerencja ludzi w dzieło Boga pokazuje bardzo różne oblicza, od zniszczenia przyrody do genialnych czynów ludzkiego ducha, zarówno mężczyzn jak i kobiet. Świat bynajmniej najczęściej nie porusza kwestii niezależności kobiet i ich zdolności intelektualnych, kwestionując wiktoriańskie ideały, które ograniczały kobiety do ograniczonych ról społecznych.
Dlatego odważyłem się tutaj wejść w nie uprawiany ogród, którego piękno noszę w sercu od lat niemowlęcych. Ten ogród oczekuje mojej pracy i jawi się dla mnie niczym obraz z „tysiąca i jednej nocy”. Tym feministycznym tekstem chciałbym zapowiedzieć przyszłą Panią Prezydent Rzeczypospolitej Polski.
Chciałbym więc zerwać zbytnie chwasty ziemskiego ogrodu Eden , w rzeczy samej pragnąłbym zobaczyć wreszcie zniszczenie systemu niewolnictwa stworzonego przez myśl ludzką.

Najmilsi. Poeta powie: Rozjaśnij jutro dzisiejszym dniem! Zostałeś stworzony idealnie, by być kochanym – i na pewno kochałem cię, w twojej idei, przez całe moje życie. W tym życiu jak rzeka płyniesz we wskazanym kierunku, najczęściej do morza, podejmujesz ryzyko zlania się z olbrzymim oceanem. Innym razem zagłębiasz się w las twego dzieciństwa. Las jest piękny, ciemny i głęboki. Ale masz obietnice do dotrzymania i mile do przejścia zanim zaśniesz, i mile do przejścia zanim zaśnę.

Ile opuszczonych stworzeń na ziemi nauczyło się prostych obowiązków koleżeństwa i wygody społecznej w sytuacjach skrajnie beznadziejnych. Dzisiaj wiemy, moralne niejednoznaczności i historyczne obciążenia kształtują jednostki i społeczeństwa. Przekonujemy się o tym wchodząc w modernistyczny strumień świadomości. Jego fragmentaryczna struktura tylko odzwierciedla złożoność pamięci i sposoby, w jakie przeplatają się historie osobiste i zbiorowe.

Każdy myśli o zmianie świata, ale nikt nie myśli o zmianie siebie. Nowe życie! Ja nie wiem, co robić ze starym, a ojciec mi tu jeszcze mówi o nowym życiu. To już trochę za dużo.
Kiedy człowiek jest młody, próbuje wyprzedzić świat. Potem zaledwie dotrzymuje mu kroku, aż wreszcie zaczyna być przez świat wyprzedzany. Co tu począć? Otwórzmy się na miłość społeczną, chciałbym to jeszcze raz wykrzyczeć.

Jak cię kocham? Pozwól mi policzyć te sposoby kontaktu. Kocham cię w głąb, przez szerokość i na wysokość.
Gdzie moja dusza może sięgnąć, gdy czuje się poza zasięgiem wzroku
celów bytu i idealnej łaski? Najlepsza rzecz na świecie – Światło, które nigdy nie sprawia, że ​​mrugasz; Pamięć, która nie sprawia bólu; Miłość, kiedy znów jesteś kochany.
Z tobą chcę przemieszczać się w kosmosie z prędkością większą od prędkości światła, z napędem Alcubierre’a, w którym poddamy się zniekształceniu przestrzeni czasowej wokół statku kosmicznego.

Kocham Cię tak głęboko, szeroko i wysoko, jak tylko moja dusza może sięgnąć. Jeśli musisz mnie kochać, niech to będzie dla niczego innego, jak tylko dla samej miłości. Czymże jest geniusz, jeśli nie zdolnością wyrażania nowej indywidualności?
Kocham cię do poziomu codziennej najcichszej potrzeby, przez słońce i światło świec. Kocham cię swobodnie, tak jak ludzie dążą do tego, co słuszne. Kocham cię czysto, tak jak odwracają się od pochwał.
Kocham cię z pasją, którą użyłem.
W moich starych smutkach i z wiarą mojego dzieciństwa. Kocham cię miłością, którą zdawałem się utracić.
Z moimi utraconymi świętymi. Kocham cię oddechem, uśmiechami, łzami, całego mojego życia; i jeśli Bóg zechce, będę cię kochał lepiej tylko po śmierci.

To jest nasze osiągnięcie i ostatni sukces. Nie mierz pracy, dopóki dzień się nie skończy i praca nie zostanie wykonana. Taka jest nasza
miłość. Jak cię kocham? Pozwól mi policzyć sposoby jej realizacji. Nie patrz na opinię. Mężczyźni zdobywają opinię, gdy chłopcy uczą się pisać. A co z smutkiem. Powiadam ci, beznadziejny smutek jest beznamiętny; co z diabłem. Najbardziej diabelski diabeł, gdy jest szanowany.

Nasza miłość, jak się czujesz: piękna. Po dwóch latach pogarszającego się stanu zdrowia zmarła w ramionach swojego męża. I to jest najpiękniejsze.

---

Stanisław Barszczak, Lleida’s aurora

(with this feminist text I would like to announce the future President of the Republic of Poland, author)

I interrupt my vacation to tell you what I think about Poland in a dramatic monologue. There are people so deeply rooted in their beliefs that no amount of evidence, however clear or overwhelming, can force them to reconsider them. It is not the lack of information, but the refusal of reason that keeps them away. As you know, I am not a Baptist, but a Christian, when it comes to my private views. However, I would like to tell you that some burdens are not ours, and yet we carry them. In the meantime, even the tightest knots can loosen. One breath, one thread at a time – this is how we return to ourselves, to the incarnation we know… Then comes the moment when everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing themselves.

We live in an age of modern technology, every day we make corrections to the history we learned in school. This world tells the story of people, philanthropists who love it, exposing themselves to a series of disasters that keep them apart until a happy ending. Let’s look at the achievements of the inhabitants of the earth. The structures of the cities of human history, including temples, tombs and water channels, blend seamlessly with the surrounding desert landscape, creating a stunning harmony between man-made art and nature. These cities were once thriving trade centers, known for their wealth and cultural diversity, before eventually being forgotten for centuries. Today, they are a UNESCO World Heritage Site, attracting visitors from all over the world to experience its timeless beauty and historical significance.

And so we are enchanted by medieval cathedrals. I am impressed, I admit, by the magnificent cathedral in Lleida, Spain. Its view is particularly close to my heart because of the Church of Saint Catherine of Alexandria of the Augustinian Fathers in Kazimierz in Krakow. When we went there for lectures on the philosophy of man, the halls and corridors of the monastery of the Augustinian hermits were under renovation. I have seen many extraordinary buildings from the 13th and 14th centuries in my life, but the Seu Vella is the most outstanding building in the monumental complex that bears its name and silhouette, the city’s skyline. It is the old cathedral of Lleida, but it is not the only one. In the city center, on Carrer Major, we find the Seu Nova, the new cathedral. The fate of one led to the birth of the other. Described as one of the best artistic productions of Catalan architecture of the 13th century, and by extension of European medieval architecture, the Seu Vella is an exceptional cathedral that leaves no one indifferent. Its architecture shares its splendor with the high-quality sculptures that have been preserved in capitals, cornices, corbels, portals, etc. The significant remains of preserved wall paintings or chapels built by distinguished families or distinguished members are a reflection of a prestigious ecclesiastical building with a magnificent past. The Seu Vella Cathedral is also steeped in history, having become an important artistic centre and visual reference point for a rich, vast and powerful diocese.
Sobriety, majesty and splendor are some of its characteristics. But there is much more.

I mentioned the daily corrections to the history of the world. And what about the vastness of the universe, which is both humble and awe-inspiring. Our planet, Earth, is just one of 3.2 trillion planets in the Milky Way, and the Sun is one of 200 billion stars in this galaxy. However, the Milky Way is just one of two trillion galaxies in the observable universe. These facts remind us of our place in this vast, infinite cosmos. We are infinitely small, but we are here, and that makes us part of something extraordinary.

Reflecting on our position in the universe encourages us to embrace the mysteries of the cosmos and our humble existence. It challenges us to consider the vastness of what we don’t know yet—beyond the stars and galaxies. What’s out there is still a mystery we haven’t solved yet, and that mystery is part of what makes our world so endlessly fascinating.

The scale of the universe also serves as a reminder of the beauty of being part of something bigger than ourselves. While we may feel small in the face of such vastness, it also underscores how interconnected everything is. Our lives, our stories, and the traces we leave on Earth matter, even in the face of the vast expanse of the universe.

In the universe, human intervention in God’s work shows many faces, from the destruction of nature to the brilliant feats of the human spirit, both male and female. The world, by far, does not address the issue of women’s independence and intellectual abilities, questioning Victorian ideals that limited women to limited social roles.

That is why I dared to enter here into an uncultivated garden, the beauty of which I have carried in my heart since my infancy. This garden awaits my work and appears to me like a picture from „A Thousand and One Nights”.

So I would like to pick the excessive weeds of the earthly garden of Eden, in fact I would like to finally see the destruction of the system of slavery created by human thought.

Dearest. The poet will say: Brighten tomorrow with today’s day! You were created perfectly to be loved – and I have certainly loved you, in your idea, throughout my life. In this life, like a river, you flow in the indicated direction, most often to the sea, you take the risk of merging with the vast ocean.

At other times you delve into the forest of your childhood. The forest is beautiful, dark and deep. But you have promises to keep and miles to go before you fall asleep, and miles to go before I fall asleep.

How many abandoned creatures on earth have learned the simple duties of companionship and social comfort in situations of extreme hopelessness. Today we know that moral ambiguities and historical burdens shape individuals and societies. We see this when we enter the modernist stream of consciousness. Its fragmented structure only reflects the complexity of memory and the ways in which personal and collective histories intertwine.

Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing themselves. A new life! I don’t know what to do with the old one, and my father is still talking to me about a new life. This is a bit too much.

When a person is young, he tries to get ahead of the world. Then he barely keeps up with it, until finally he is overtaken by the world. What can we do? Let us open ourselves to social love, I would like to shout it out again.

How do I love you? Let me count these ways of contact. I love you in depth, in breadth, and in height. Where can my soul reach when it feels out of sight of the goals of existence and ideal grace? The best thing in the world – Light that never makes you blink; Memory that doesn’t hurt; Love when you are loved again.

With you I want to travel through space faster than the speed of light, with the Alcubierre drive in which we submit to the distortion of time space around the spaceship.

I love you as deeply, widely and high as my soul can reach. If you must love me, let it be for nothing but love itself. What is genius if not the ability to express a new individuality?

I love you to the level of daily quietest need, through sun and candlelight. I love you freely, as people strive for what is right. I love you purely, as they turn away from praise.

I love you with the passion I used. In my old sorrows and with the faith of my childhood. I love you with the love I seemed to have lost. With my lost saints. I love you with my breath, my smiles, my tears, my whole life; and if God wills, I will love you better only after death.

This is our achievement and our last success. Do not measure your work until the day is done and the work is done. Such is our love. How do I love you? Let me count the ways to accomplish it. Do not look at reputation. Men get reputation when boys learn to write. What about sadness. I tell you, hopeless sadness is passionless; what about the devil. The devil is most devilish when he is respected.

Our love, „beautiful”. After two years of declining health, she died in the arms of her husband. This is the most beautiful.

https://www.facebook.com/share/v/1CJfU43zUV

Stanisław Barszczak, Dlaczego warto odwiedzić Amerykę

Umiłowane Obywatelki i Obywatele polskiego narodu

Konstanty Ildefons Gałczyński w Piosence pisał: To bardzo polska jest choroba tak boczyć się i psioczyć, nam się nic nigdy nie podoba, a świat jest tak uroczy! W życiu bywają powikłania, w państwowym i w prywatnym, lecz w gruncie rzeczy, proszę pana, ten świat jest taki ładny! Śliczny jest świat, gdy brata kocha brat, siostrzeniec ciotkę, ciotka wujka (wtedy nie grozi żadna bójka); dzieci tatusia, tatuś dzieci (wtedy nad domem gwiazda świeci); kuzyn kuzyna i kuzynkę, a tatuś pannę Ernestynkę, lecz i mamusię owszem, także i bardzo miły jest przy szwagrze; przystojny chłopiec swą panienkę, stryjek stryjenkę i wujenkę – i wszystko to się składa w całość w jakąś harmonię doskonałą – bo przecie grunt, gdy komin dymi, i kiedy chleb jest i optymizm i każdy wie, że wszystko się ułoży jak w pudełeczku, ze zgody tylko korzyść, mój gołąbeczku, hej, wszystko się ułoży we wsi, w miasteczku, na sto dwa. (to nasz Gałczyński) Najmilsi Za nami osiągnięcie w postaci wyboru nowego prezydenta Najjaśniejszej Rzeczypospolitej… Przy wszystkich problemach z oszustwami, nieudanych małżeństwach i złamanych sercach, które widzimy wokół nas, zrozumiałem, dlaczego Bóg kazał mi czekać. W świecie, w którym miłość jest często pośpieszana, zobowiązania traktowane lekko, a uzdrowienie pomijane, czekanie stało się błogosławieństwem w przebraniu. Nie chodzi o karę ani opóźnienie — chodzi o ochronę. Bóg wiedział, że moje serce potrzebuje czasu, aby wzrosnąć, nauczyć się i stać się całością, zanim będzie mogło naprawdę połączyć się z czyimś innym. Czekanie nauczyło mnie cenić to, co prawdziwe, rozpoznawać czerwone flagi i ustalać standardy zakorzenione w poczuciu własnej wartości, a nie samotności. Teraz widzę, że Bóg nie powstrzymywał mnie od miłości — przygotowywał mnie na miłość, która jest szczera, stała i zbudowana, aby trwać. Im dłużej czekałem, tym jaśniejsza stawała się moja wizja. Nie mam już tylko nadziei na miłość; jestem gotowy przyjąć taką, która honoruje, szanuje i odzwierciedla cierpliwość, jakiej potrzebowałem, aby tu dotrzeć. Przybywam po raz piąty do Ameryki, przemierzam szlak Holendrów, spaceruję uroczymi Avenue w Nowym Jorku. Jest rok 2025. W 1918 roku Piąta Aleja była już sercem Nowego Jorku, symbolem bogactwa i prestiżu oraz miejscem, w którym znajdowały się jedne z najbardziej luksusowych budynków na świecie. Z prostej ulicy mieszkalnej przekształciła się w handlowy i kulturalny kręgosłup Manhattanu, z okazałymi rezydencjami, wystawnymi hotelami i ekskluzywnymi sklepami wzdłuż alei. Do 1918 roku Piąta Aleja przeszła dramatyczne transformacje, od Złotego Wieku do rozwijającej się ery nowożytnej. Rok ten oznaczał koniec I wojny światowej, przełomowego momentu w historii Stanów Zjednoczonych, gdy żołnierze wracali do domów, a miasto zaczęło podnosić się po ekonomicznych skutkach wojny. Na Piątej Alei powszechnym widokiem byłyby parady z okazji zawieszenia broni, podczas których tłumy gromadziłyby się, aby oddać hołd odważnym mężczyznom, którzy służyli… W tej epoce nastąpił również wzrost popularności samochodów, które powoli zastępowały powozy konne, zmieniając przepływ ruchu wzdłuż alei. W tym czasie na Piątej Alei znajdowało się również wiele zabytków. New York Public Library, otwarta w 1911 r., była architektonicznym cudem w Bryant Park, podczas gdy Katedra św. Patryka nadal była kultowym ośrodkiem religijnym i kulturalnym. Dalej na północ Central Park zapewniał spokojną ucieczkę od gwarnych ulic. Rodziny z wyższych sfer, takie jak Vanderbiltowie i Astorowie, kiedyś mieszkały w pałacowych rezydencjach przy alei, chociaż wiele z tych rezydencji zostało zastąpionych budynkami komercyjnymi pod koniec lat 10. XX wieku. Zdjęcia Piątej Alei z 1918 r. oferują okno na świat, w którym współistniały elegancja, bogactwo i nowoczesność. Gdy Nowy Jork szybko stał się globalną metropolią, Piąta Aleja stała się jego najbardziej efektownym i trwałym symbolem. Warto odwiedzić Amerykę papieża Leona XIV z Chicago, całą Amerykę. Polecam zachodnie wybrzeże USA jak nigdy dotąd! Wybierz się na rejs statkiem Royal Princess, odkrywając topowe miasta zachodnich Stanów Zjednoczonych: Los Angeles, Las Vegas, San Francisco, San Diego i Santa Barbarę, a na pustyni odwiedzisz meksykańską Ensenadę! Zwiedzanie Kalifornii bez pośpiechu – komfortowy rejs zamiast przejazdów, Luksusowy statek Royal Princess – pełen atrakcji i przygód Pobyt w Las Vegas z całodniową wycieczką do Wielkiego Kanionu. Na koniec Amerykańskiej przygody zawitać w Meksyku – urokliwa Ensenada! Czas to pieniądz. Oficjalnie: Jordania zakwalifikowała się do Mistrzostw Świata FIFA 2026! Fajerwerki rozświetlają niebo — od północy po południe! Tysiące gratulacji dla mojej ukochanej ojczyzny! Jordania kwalifikuje się do Mistrzostw Świata FIFA 2026! Fajerwerki rozświetlają niebo – od północy po południe! Tysiące gratulacji dla ukochanej ojczyzny Jordańczyków. W mym obieganiu ludzkiego globu chciałbym zaoferować wam, prosto z Ameryki, odwiedziny starożytnej Persji. Schody w ruinach Persepolis, znane jako „Schody Apadana”, to oszałamiający element architektoniczny, który jest przykładem wielkości starożytnego Imperium Perskiego. Zbudowane w VI wieku p.n.e. za panowania Dariusza Wielkiego, schody te prowadzą do Pałacu Apadana i są ozdobione misternymi płaskorzeźbami przedstawiającymi delegacje z różnych podbitych narodów składające daninę królowi. W tym wiosennym czasie 2025 towarzyszy mi szczególna choć PRZERAŻAJĄCA WIZJA ŚWIĘTEJ TERESY, o której wspomnę za chwilę. Laureat Nagrody Nobla OSTRZEGA: „Voyager 2 właśnie zawrócił i POTWIERDZA TO, CZEGO SIĘ WSZYSCY BALIŚMY”. To moje słowo jest w hołdzie JP II i Poległym w Katastrofie Smoleńskiej, skomentowałbym to stwierdzenie naukowca z ewangelicznymi wskazania odnośnie trzymania się zawsze Bożych dróg w ziemskim życiu. Braun był „czarnym koniem” wyborów prezydenckich, mi podpowiadają niektórzy rodacy. Mówił o „froncie gaśnicowym”. Od siebie powiedziałbym tutaj, chodzi mi o Polskę piękną, ojczyznę wszystkich Polaków, Polskę błękitnego jutra. Dlaczego Wierni Katolicy Trafiają do Piekła? PRZERAŻAJĄCA WIZJA ŚWIĘTEJ TERESY zmierza ku przestrzeżeniu nas w wybieraniu łatwiejszych dróg realizacji siebie i w końcu pozostanie w ziemskim piekle. Piekło – NIE TO, CO MYŚLISZ! Zwróćmy oczy na Miłość i błogosławieństwo Jezusa, bądźmy świadkami Jezusa na co dzień. Najmilsi. Raj nie jest stracony dla chrześcijan! Tylko przestańmy straszyć kobiety. Pozwólcie mi zakończyć to słowo moją osobistą radością. Szczęśliwa Polska cała bo mamy ciebie Maryjo chronisz naszą ojczyznę swoim magicznym płaszczem. Chrześcijaninie drogi, Bądź odważny i nie bój się ataków diabła. Zawsze pamiętaj o tym: „Dobrym znakiem jest, gdy wróg krzyczy i bełkocze wokół ciebie swoją przysięgę: to pokazuje, że nie ma go w tobie.” Z serca wam błogosławię
wasz ksiądz Stanisław.

____

Stanisław Barszczak, Why it is worth visiting America

Beloved Citizens of the Polish Nation

Konstanty Ildefons Gałczyński wrote in the Song: It is a very Polish disease to sulk and complain like that, we never like anything, and the world is so charming! There are complications in life, in public and private, but in fact, sir, this world is so beautiful! The world is beautiful when a brother loves a brother, a nephew loves an aunt, an aunt loves an uncle (then there is no risk of a fight); daddy’s children, daddy’s children (then a star shines over the house); a cousin loves a cousin, and daddy loves Miss Ernestine, but also mommy, yes, and he is very nice with his brother-in-law; a handsome boy his young lady, uncle his aunt and uncle – and all this comes together in some perfect harmony – because after all, when the chimney is smoking, and when there is bread and optimism and everyone knows that everything will work out like in a box, from agreement there is only benefit, my little dove, hey, everything will work out in the village, in the town, one hundred and two. (that’s our Gałczyński) My dearest Behind us is an achievement in the form of electing a new president of the Most Serene Republic… With all the problems with fraud, failed marriages and broken hearts that we see around us, I understood why God told me to wait. In a world where love is often rushed, commitments are treated lightly and healing is skipped, waiting has become a blessing in disguise. It is not about punishment or delay – it is about protection. God knew my heart needed time to grow, learn, and become whole before it could truly connect with another. Waiting taught me to value what is real, to recognize red flags, and to set standards rooted in self-worth rather than loneliness. I see now that God wasn’t holding me back from love—he was preparing me for a love that was honest, steady, and built to last. The longer I waited, the clearer my vision became. I no longer just hoped for love; I was ready to receive one that honored, respected, and reflected the patience it took to get here. I’m in America for the fifth time, walking the Dutch Trail, walking the lovely Avenues of New York City. The year is 2025. In 1918, Fifth Avenue was already the heart of New York City, a symbol of wealth and prestige, and home to some of the most luxurious buildings in the world. From a simple residential street, it transformed into the commercial and cultural backbone of Manhattan, with stately homes, lavish hotels, and upscale shops lining the avenue. By 1918, Fifth Avenue had undergone a dramatic transformation, from the Golden Age to the burgeoning modern era. That year marked the end of World War I, a pivotal moment in American history as soldiers returned home and the city began to recover from the economic impact of the war. Armistice parades would be a common sight on Fifth Avenue, where crowds would gather to pay tribute to the brave men who served… This era also saw the rise of the automobile, which slowly replaced horse-drawn carriages, changing the flow of traffic along the avenue. Fifth Avenue was also home to many landmarks during this time. The New York Public Library, which opened in 1911, was an architectural marvel in Bryant Park, while St. Patrick’s Cathedral continued to be an iconic religious and cultural center. Further north, Central Park provided a peaceful escape from the bustling streets. High society families such as the Vanderbilts and Astors once lived in palatial mansions on the avenue, although many of these residences were replaced by commercial buildings by the late 1910s. Photos of Fifth Avenue from 1918 offer a window into a world where elegance, wealth, and modernity coexisted. As New York City rapidly became a global metropolis, Fifth Avenue became its most glamorous and enduring symbol. Visit the America of Pope Leo XIV from Chicago, all of America. I recommend the West Coast of the USA like never before! Take a cruise on the Royal Princess, exploring the top cities of the Western United States: Los Angeles, Las Vegas, San Francisco, San Diego, and Santa Barbara, and in the desert, visit the Mexican city of Ensenada! Explore California without rushing – a comfortable cruise instead of transfers, The luxurious Royal Princess ship – full of attractions and adventures Stay in Las Vegas with a full-day trip to the Grand Canyon. At the end of the American adventure, visit Mexico – charming Ensenada! Time is money. Officially: Jordan has qualified for the 2026 FIFA World Cup! Fireworks light up the sky – from midnight to noon! Thousands of congratulations to my beloved homeland! Jordan qualifies for the 2026 FIFA World Cup! Fireworks light up the sky – from midnight to noon! Thousands of congratulations to the beloved homeland of Jordanians. In the human world, I would like to offer you, straight from America, a visit to ancient Persia now. The steps in the ruins of Persepolis, known as the “Apadana Steps,” are a stunning architectural feature that exemplifies the grandeur of the ancient Persian Empire. Built in the 6th century BCE during the reign of Darius the Great, these steps lead to the Apadana Palace and are decorated with intricate carvings depicting delegations from various conquered nations paying tribute to the king. In this springtime of 2025, I am accompanied by a special but TERRIFYING VISION OF SAINT TERESA, which I will mention in a moment. Nobel Prize Winner WARNS: “Voyager 2 has just turned around and CONFIRMS WHAT WE ALL FEARED.” This word of mine is in homage to John Paul II and the Fallen in the Smolensk Disaster, I would comment on this statement of a scientist with evangelical indications regarding always adhering to God’s ways in earthly life. Braun was the „dark horse” of the presidential elections, some of my compatriots suggest to me. He spoke about the „fire extinguisher front”. I would say here, I mean beautiful Poland, the homeland of all Poles, Poland of a blue tomorrow.
Why Do Faithful Catholics Go to Hell? THE TERRIFYING VISION OF SAINT TERESA aims to warn us against choosing easier paths to self-realization and in the end remain in earthly hell. Hell – NOT WHAT YOU THINK! Let us turn our eyes to the Love and blessing of Jesus, let us be witnesses of Jesus every day. Dearest. Paradise is not lost for Christians! Just stop scaring women. Let me end this word with my personal joy. Happy is all of Poland because we have you, Mary, you protect our homeland with your magic cloak. Dear Christian, Be brave and do not fear the devil’s attacks. Always remember this: „It is a good sign when the enemy shouts and babbles his oath around you: this shows that he is not in you.” I bless you from my heart, your priest Stanisław

____

(niente mani sporche intorno a noi)

Stanisław Barszczak, Perché vale la pena visitare l’America

Amati cittadini della nazione polacca Konstanty Ildefons Gałczyński ha scritto nella Canzone: È una malattia molto polacca essere imbronciati e lamentarsi in quel modo, non ci piace mai niente, e il mondo è così affascinante! Ci sono complicazioni nella vita, in pubblico e in privato, ma in realtà, signore, questo mondo è così bello! Il mondo è bello, quando un fratello ama un fratello, un nipote ama una zia, una zia ama uno zio (allora non c’è rischio di litigare); i figli di papà, i figli di papà (allora una stella brilla sopra la casa); un cugino ama un cugino, e papà la signorina Ernestine, ma anche la mamma, sì, ed è molto carino con suo cognato; Bel ragazzo, la sua signorina, zio, zia e zio – e tutto questo si unisce in una perfetta armonia – perché dopotutto, quando il camino fuma, e quando c’è pane e ottimismo e tutti sanno che tutto si sistemerà come in una scatola, dall’accordo solo beneficio, piccola colomba mia, ehi, tutto si sistemerà in paese, in città, centodue. (questo è il nostro Gałczyński) Carissimo Dietro di noi c’è un traguardo: l’elezione di un nuovo presidente della Serenissima Repubblica… Con tutti i problemi di frodi, matrimoni falliti e cuori spezzati che vediamo intorno a noi, ho capito perché Dio mi ha detto di aspettare. In un mondo in cui l’amore è spesso frettoloso, gli impegni sono trattati con leggerezza e la guarigione viene saltata, l’attesa è diventata una benedizione mascherata. Non si tratta di punizione o ritardo, si tratta di protezione. Dio sapeva che il mio cuore aveva bisogno di tempo per crescere, imparare e diventare completo prima di potersi veramente connettere con un altro. L’attesa mi ha insegnato ad apprezzare ciò che è reale, a riconoscere i segnali d’allarme e a stabilire standard radicati nell’autostima piuttosto che nella solitudine. Ora capisco che Dio non mi stava trattenendo dall’amore: mi stava preparando per un amore onesto, costante e destinato a durare. Più aspettavo, più chiara diventava la mia visione. Non speravo più solo nell’amore; ero pronta a riceverne uno che onorasse, rispettasse e riflettesse la pazienza che ci era voluta per arrivare fin qui. Sono in America per la quinta volta, percorro il Dutch Trail, percorro le incantevoli Avenue di New York. Siamo nel 2025. Nel 1918, la Fifth Avenue era già il cuore di New York, simbolo di ricchezza e prestigio, e sede di alcuni degli edifici più lussuosi del mondo. Da semplice strada residenziale, si trasformò nella spina dorsale commerciale e culturale di Manhattan, con dimore signorili, hotel lussuosi e negozi di lusso che costeggiavano il viale. Nel 1918, la Fifth Avenue aveva subito una profonda trasformazione, passando dall’Età dell’Oro alla fiorente era moderna. Quell’anno segnò la fine della Prima Guerra Mondiale, un momento cruciale nella storia americana, con il ritorno dei soldati a casa e la ripresa economica della città. Le parate dell’armistizio erano un evento comune sulla Fifth Avenue, dove la folla si riuniva per rendere omaggio ai coraggiosi uomini che avevano servito… Quest’epoca vide anche l’ascesa dell’automobile, che sostituì lentamente le carrozze trainate da cavalli, modificando il flusso del traffico lungo il viale. La Fifth Avenue ospitava anche numerosi monumenti in quel periodo. La Biblioteca Pubblica di New York, inaugurata nel 1911, era una meraviglia architettonica a Bryant Park, mentre la Cattedrale di San Patrizio continuava a essere un iconico centro religioso e culturale. Più a nord, Central Park offriva un tranquillo rifugio dalle strade trafficate. Famiglie dell’alta società come i Vanderbilt e gli Astor un tempo vivevano in sontuose dimore lungo il viale, sebbene molte di queste residenze furono sostituite da edifici commerciali alla fine degli anni ’10. Le foto della Fifth Avenue del 1918 offrono una finestra su un mondo in cui eleganza, ricchezza e modernità coesistevano. Mentre New York City diventava rapidamente una metropoli globale, la Fifth Avenue ne divenne il simbolo più glamour e duraturo. Visitate l’America di Papa Leone XIV da Chicago, e tutta l’America. Consiglio la costa occidentale degli Stati Uniti come mai prima d’ora! Fate una crociera sulla Royal Princess, esplorando le principali città degli Stati Uniti occidentali: Los Angeles, Las Vegas, San Francisco, San Diego e Santa Barbara, e nel deserto, visitate la città messicana di Ensenada! Esplorate la California senza fretta: una crociera confortevole al posto dei trasferimenti. La lussuosa nave Royal Princess, ricca di attrazioni e avventure. Soggiornate a Las Vegas con un’escursione di un giorno intero al Grand Canyon. Al termine dell’avventura americana, visitate il Messico: l’affascinante Ensenada! Il tempo è denaro. Ufficialmente: la Giordania si è qualificata per la Coppa del Mondo FIFA 2026! Fuochi d’artificio illuminano il cielo da mezzanotte a mezzogiorno! Migliaia di congratulazioni alla mia amata patria! La Giordania si qualifica per la Coppa del Mondo FIFA 2026! Fuochi d’artificio illuminano il cielo da mezzanotte a mezzogiorno! Migliaia di congratulazioni alla mia amata patria dei Giordani. Nel mio viaggio intorno al globo terrestre, vorrei offrirvi, direttamente dall’America, una visita all’antica Persia. La scalinata delle rovine di Persepoli, nota come „Scala di Apadana”, è una straordinaria opera architettonica che esemplifica la grandiosità dell’antico Impero Persiano. Costruita nel VI secolo a.C. durante il regno di Dario il Grande, questa scalinata conduce al Palazzo di Apadana ed è decorata con intricate incisioni raffiguranti delegazioni di varie nazioni conquistate che rendono omaggio al re. In questa primavera del 2025, sono accompagnato da una speciale ma… LA TERRIFICANTE VISIONE DI SANTA TERESA, di cui parlerò tra poco. Il Premio Nobel AVVERTE: „La Voyager 2 ha appena fatto inversione e CONFERMA CIÒ CHE TUTTI TEMEVAMO”. Questa mia parola è un omaggio a Giovanni Paolo II e ai caduti del disastro di Smolensk. Vorrei commentare questa affermazione di uno scienziato con indicazioni evangeliche riguardo all’adesione costante alle vie di Dio nella vita terrena. Braun era il „cavallo oscuro” delle elezioni presidenziali, come alcuni miei compatrioti mi hanno suggerito. Ha parlato del „fronte dell’estintore”. Direi che qui intendo la splendida Polonia, la patria di tutti i polacchi, la Polonia di un futuro azzurro. Perché i fedeli cattolici vanno all’inferno? LA TERRIFICANTE VISIONE DI SANTA TERESA mira a metterci in guardia dal scegliere vie più facili per l’autorealizzazione e finire per rimanere nell’inferno terreno. L’inferno – NON È QUELLO CHE PENSI! Rivolgiamo lo sguardo all’Amore e alla benedizione di Gesù, siamo testimoni di Gesù ogni giorno. Carissimi. Il Paradiso non è perduto per i cristiani! Basta smettere di spaventare le donne. Lasciatemi concludere con la mia gioia personale. Beata tutta la Polonia perché abbiamo te, Maria, che proteggi la nostra patria con il tuo manto magico. Caro cristiano, sii coraggioso e non temere gli attacchi del diavolo. Ricorda sempre questo: È un buon segno quando il nemico grida e balbetta il suo giuramento intorno a te: questo dimostra che non è in te. Ti benedico di cuore, tuo sacerdote Stanisław.

____

Stanisław Barszczak, Pourquoi il vaut la peine de visiter l’Amérique

Chers citoyens de la nation polonaise

Konstanty Ildefons Gałczyński a écrit dans la chanson : C’est une maladie typiquement polonaise de bouder et de se plaindre ainsi, nous n’aimons jamais rien, et le monde est si charmant ! Il y a des complications dans la vie, en public comme en privé, mais en fait, monsieur, ce monde est si beau ! Le monde est beau, quand un frère aime son frère, quand un neveu aime sa tante, qu’une tante aime son oncle (alors il n’y a aucun risque de dispute) ; les enfants de papa, les enfants de papa (alors une étoile brille au-dessus de la maison) ; un cousin aime son cousin, et papa, Mademoiselle Ernestine, mais aussi maman, oui, et il est très gentil avec son beau-frère ; Le beau garçon, sa jeune femme, l’oncle, sa tante et son oncle – et tout cela s’harmonise parfaitement – car après tout, quand la cheminée fume, qu’il y a du pain et de l’optimisme et que tout le monde sait que tout ira bien comme dans une boîte, de l’accord ne profite qu’à moi, ma petite colombe, eh bien, tout ira bien au village, à la ville, cent deux. (Voici notre Gałczyński) Mon cher Derrière nous se trouve un accomplissement : l’élection d’un nouveau président de la Sérénissime République… Avec tous les problèmes de fraude, de mariages ratés et de cœurs brisés que nous voyons autour de nous, j’ai compris pourquoi Dieu m’a dit d’attendre. Dans un monde où l’amour est souvent précipité, les engagements pris à la légère et la guérison ignorée, l’attente est devenue une bénédiction déguisée. Il ne s’agit pas de punition ou de retard, mais de protection. Dieu savait que mon cœur avait besoin de temps pour grandir, apprendre et s’épanouir avant de pouvoir véritablement se connecter à l’autre. L’attente m’a appris à apprécier le vrai, à reconnaître les signaux d’alarme et à établir des normes fondées sur l’estime de soi plutôt que sur la solitude. Je comprends maintenant que Dieu ne m’empêchait pas d’aimer ; il me préparait à un amour honnête, constant et durable. Plus j’attendais, plus ma vision devenait claire. Je ne me contentais plus d’espérer l’amour ; j’étais prête à en recevoir un qui honorerait, respecterait et refléterait la patience qu’il avait fallu pour y parvenir. Je suis en Amérique pour la cinquième fois, parcourant le Dutch Trail, les charmantes avenues de New York. Nous sommes en 2025. En 1918, la Cinquième Avenue était déjà le cœur de New York, symbole de richesse et de prestige, et abritait certains des immeubles les plus luxueux du monde. D’une simple rue résidentielle, elle est devenue l’épine dorsale commerciale et culturelle de Manhattan, bordée de demeures majestueuses, d’hôtels somptueux et de boutiques haut de gamme. En 1918, la Cinquième Avenue avait connu une transformation radicale, passant de l’Âge d’or à l’essor de l’ère moderne. Cette année marqua la fin de la Première Guerre mondiale, un moment charnière de l’histoire américaine : les soldats rentraient chez eux et la ville commençait à se remettre de l’impact économique de la guerre. Les défilés d’armistice étaient monnaie courante sur la Cinquième Avenue, où la foule se rassemblait pour rendre hommage aux braves soldats. Cette époque vit également l’essor de l’automobile, qui remplaça peu à peu les calèches, modifiant la circulation le long de l’avenue. La Cinquième Avenue abritait également de nombreux monuments à cette époque. La Bibliothèque publique de New York, ouverte en 1911, était une merveille architecturale à Bryant Park, tandis que la cathédrale Saint-Patrick demeurait un centre religieux et culturel emblématique. Plus au nord, Central Park offrait une échappatoire paisible à l’agitation des rues. Des familles de la haute société, comme les Vanderbilt et les Astor, vivaient autrefois dans de somptueuses demeures sur l’avenue, bien que nombre de ces résidences aient été remplacées par des immeubles commerciaux à la fin des années 1910. Des photos de la Cinquième Avenue datant de 1918 offrent un aperçu d’un monde où élégance, richesse et modernité coexistaient. Alors que New York devenait rapidement une métropole mondiale, la Cinquième Avenue en devint le symbole le plus glamour et le plus durable. Visitez l’Amérique du pape Léon XIV depuis Chicago, toute l’Amérique. Je vous recommande la côte ouest des États-Unis comme jamais auparavant ! Embarquez pour une croisière à bord du Royal Princess et explorez les plus belles villes de l’Ouest américain : Los Angeles, Las Vegas, San Francisco, San Diego et Santa Barbara. Dans le désert, visitez la ville mexicaine d’Ensenada ! Explorez la Californie sans vous presser : une croisière confortable sans transferts. Le luxueux navire Royal Princess : une multitude d’attractions et d’aventures. Séjournez à Las Vegas avec une excursion d’une journée au Grand Canyon. Pour terminer votre aventure américaine, visitez le Mexique et la charmante Ensenada ! Le temps, c’est de l’argent. Officiellement : la Jordanie s’est qualifiée pour la Coupe du Monde de la FIFA 2026 ! Des feux d’artifice illuminent le ciel de minuit à midi ! Félicitations à ma chère patrie ! La Jordanie s’est qualifiée pour la Coupe du Monde de la FIFA 2026 ! Des feux d’artifice illuminent le ciel de minuit à midi ! Félicitations à la chère patrie des Jordaniens. Dans ma course d’un Globe humain, je voudrais vous offrir, tout droit venu d’Amérique, une visite de la Perse antique. Les marches des ruines de Persépolis, connues sous le nom d’« escaliers de l’Apadana », constituent un élément architectural époustouflant qui illustre la grandeur de l’ancien empire perse. Construites au VIe siècle avant J.-C., sous le règne de Darius le Grand, ces marches mènent au palais de l’Apadana et sont ornées de sculptures complexes représentant des délégations de différentes nations conquises rendant hommage au roi. En ce printemps 2025, je suis accompagnée d’une personne spéciale mais… LA VISION TERRIFIANTE DE SAINTE THÉRÈSE, que je mentionnerai dans un instant. Le lauréat du prix Nobel prévient : « Voyager 2 vient de faire demi-tour et confirme ce que nous redoutions tous.» Ce mot est un hommage à Jean-Paul II et aux victimes de la catastrophe de Smolensk. Je commenterais cette déclaration d’un scientifique, avec des indications évangéliques, concernant l’adhésion constante aux voies de Dieu dans la vie terrestre. Braun était l’outsider des élections présidentielles, comme le suggèrent certains de mes compatriotes. Il a parlé du « front de l’extincteur ». Je dirais ici, je parle de la belle Pologne, la patrie de tous les Polonais, la Pologne des lendemains radieux. Pourquoi les catholiques fidèles vont-ils en enfer ? La vision terrifiante de sainte Thérèse vise à nous mettre en garde contre le choix de voies plus faciles vers la réalisation de soi et, au final, de rester en enfer terrestre. L’enfer – ce n’est pas ce que vous croyez ! Tournons nos regards vers l’amour et la bénédiction de Jésus, soyons des témoins de Jésus chaque jour. Très chers, le paradis n’est pas perdu pour les chrétiens ! Arrêtez simplement d’effrayer les femmes. Permettez-moi de conclure ce mot par ma joie personnelle. Que toute la Pologne soit heureuse, car tu es avec nous, Marie, tu protèges notre patrie de ton manteau magique. Cher chrétien, sois courageux et ne crains pas les attaques du diable. Souviens-toi toujours de ceci : C’est un bon signe lorsque l’ennemi crie et murmure ses jurons autour de toi : cela montre qu’il n’est pas en toi. Je te bénis de tout cœur, ton prêtre Stanisław.

Stanisław Barszczak, Przeniesiony Człowiek

Drogie siostry i bracia

Jakkolwiek kawałek magii zaczyna się oklepanym stwierdzeniem:

Za siedmioma klejnotami wzgórz, za siódmym wodospadem, w domku Siedmiu Krasnoludków mieszka Królewna Śnieżka, najpiękniejsza ze wszystkich…A kariera tej ostatniej jako dyplomatki przyniosła jej ogromny prestiż. Taki prestiż jest ciężko wywalczony, ale korzyści wydają się warte bólu. To szczerze, moje drogie panie, mam to gdzieś, mógłby powiedzieć magik. 

Poniższy tekst stanowi moje słowo o magii…Są dobra prestiżowe (ale też statusowe lub pozycyjne). Biżuteria i modne ubrania, luksusowe domy i samochody oraz ekstrawagancka rozrywka to przykłady tych dóbr prestiżowych. Choć jest to opowieść o rywalizujących ze sobą magikach, teleportacji science fiction opartej na Nikoli Tesli i świecie magii scenicznej XIX wieku, jest to raczej film badający ludzkie emocje. „Prestiż” to film o obsesji, zazdrości i niebezpieczeństwach pogoni za perfekcją. W 1878 roku dwóch młodych magików scenicznych ściera się w ciemnościach podczas oszukańczego seansu spirytystycznego. Od tego momentu ich życie staje się siecią oszustw i objawień, gdy rywalizują o to, by przechytrzyć i zdemaskować się nawzajem. Ich rywalizacja zaprowadzi ich na szczyty kariery, ale ze strasznymi konsekwencjami. Jeśli posiadasz wiedzę, pozwól innym zapalić w niej swoje świece.” „Ptak nie śpiewa, ponieważ ma odpowiedź, śpiewa, ponieważ ma pieśń.” „Nie jesteśmy tym, co wiemy, ale tym, czego chcemy się nauczyć.” „Dobrzy ludzie są dobrzy, ponieważ doszli do mądrości poprzez porażki.” „Pierwsza zasada magii” w serii ‚Sword of Truth’ brzmi: „Ludzie są głupi”. Jest to paradoksalna zasada, która sugeruje, że czarodzieje powinni rozumieć ograniczenia i słabości innych ludzi.

Rok 2006, to był dziwny rok… Po śmierci Papieża z Polski i nowym konklawe z Benedyktem, w Polsce śmierci Stanisława Lema, wspomnijmy tutaj tylko dwa bardzo ciekawe filmy o podobnej tematyce, jakie powstały w tym czasie. Najpierw „Iluzjonista” (ang. The Illusionist) – film fabularny z 2006 roku w reżyserii Neila Burgera. Scenariusz filmu został oparty na opowiadaniu Eisenheim the Illusionist laureata Nagrody Pulitzera, Stevena Millhausera. Akcja filmu toczy się w XIX-wiecznym Wiedniu. Film opowiada o tajemniczym iluzjoniście Eisenheimie (Edward Norton), który podbija serca wiedeńskiej publiczności. Jeden z jego pokazów odwiedza Książę Leopold (Rufus Sewell). Towarzyszy mu Sophie (Jessica Biel), w której podczas występu Eisenheim rozpoznaje swą miłość sprzed lat.

A drugi film,hre to „Prestiż” (ang. The Prestige) – thriller z 2006 roku, wyreżyserowany przez Christophera Nolana. Scenariusz powstał na podstawie powieści pod tym samym tytułem autorstwa Christophera Priesta. Akcja filmu rozgrywa się w Londynie pod koniec XIX wieku. Opowiada historię Roberta Angiera i Alfreda Bordena, konkurujących ze sobą magików scenicznych. Opętani chęcią stworzenia najlepszej iluzji, angażują się w rywalizację, która przynosi tragiczne wyniki. Tytuł pochodzi od fikcyjnej praktyki powieściowej, polegającej na tworzeniu iluzji scenicznych, składających się z trzech części: przygotowania, wykonania i prestiżu (efektu). Powieść otrzymała nagrodę James Tait Black Memorial Prize za najlepszą fikcję i World Fantasy Award za najlepszą powieść. Najpierw jest Przyrzeczenie: Magik pokazuje ci coś stosunkowo zwyczajnego, jak gołąb. Drugim jest Zwrot: Magik bierze gołębia i sprawia, że robi coś niezwykłego, jak znika. Na koniec jest Prestiż: Magik przebija to zniknięcie i sprawia, że gołąb pojawia się ponownie. W magicznym przedstawieniu nic nie może być pozostawione przypadkowi.

Magicy przeprowadzają kontrolowane testy ludzkiej percepcji od tysięcy lat. Jaki jest slogan „The Prestige”? „Czy uważnie obserwujesz?” Gdziekolwiek zdobywasz władzę, prestiż i pieniądze, znajdziesz je. Nie może być prestiżu bez tajemnicy, bo znajomość rodzi pogardę. Jakie są trzy etapy sztuczki magicznej? Powtórzmy: Strukturując swoje występy wokół The Pledge, The Turn i The Prestige, magicy tworzą wciągającą narrację, która angażuje publiczność emocjonalnie i zwiększa wpływ ich sztuczek. Po czym następuje uprzejma odmowa kogoś, kto właśnie wykonał sztuczkę magiczną, aby ujawnić, jak ona działa.

I tak przez dzieje towarzyszy człowiekowi Tajemnicza opowieść o dwóch magikach i ich intensywnej, prowadzącej do nieustannej bitwy o przewagę rywalizacji pełnej obsesji, oszustw i zazdrości wraz z jej niebezpiecznymi oraz śmiertelnymi konsekwencjami. Robert Angier (Hugh Jackman) i Alfred Borden (Christian Bale) współzawodniczyli ze sobą od czasu, kiedy się po raz pierwszy spotkali jako młodzi, wschodzący magicy. Dwaj młodzi iluzjoniści żyją w przyjaznych stosunkach. Jednak ich przyjazna rywalizacja przeistacza się z czasem w zaciętą, gorzką walkę. Gdy ginie żona jednego z nich, mężczyźni stają się śmiertelnymi wrogami. W rezultacie czego narażają życie nie tylko swoje, ale również wszystkich wokół siebie. Grupa pasjonatów iluzji robi eksperymenty także z udziałem ludzi. Jeden z nich kończy się tragicznie, ale iluzjoniści nie dają za wygraną. Tajemnicza opowieść o dwóch iluzjonistach między którymi rodzi się zażarta rywalizacja, która przeradza się w wojnę na sztuczki i nieposkromione pragnienie odkrycia tajemnic zawodowych rywala. Gdy nadchodzi chwila konfrontacji obu bohaterów – odwagi z pragnieniem, estradowego talentu z nauką i ambicji z przyjaźnią – skutki stają się śmiertelnie niebezpieczne.

Każdy wielki trik magiczny składa się z trzech części lub aktów. Pierwsza część nazywa się „Przysięga”. Magik pokazuje ci coś zwyczajnego: talię kart, ptaka lub człowieka. Pokazuje ci ten przedmiot. Być może prosi cię, abyś to obejrzał, aby sprawdzić, czy jest to rzeczywiście prawdziwe, niezmienione, normalne. Ale oczywiście… prawdopodobnie nie jest. Drugi akt nazywa się „Zwrot”. Magik bierze coś zwyczajnego i sprawia, że robi coś niezwykłego. Teraz szukasz sekretu… ale go nie znajdziesz, ponieważ oczywiście tak naprawdę nie szukasz. Tak naprawdę nie chcesz wiedzieć. Chcesz zostać oszukany. Ale jeszcze nie klaskałbyś. Ponieważ sprawienie, że coś zniknie, to za mało; musisz to przywrócić. Dlatego każdy trik magiczny ma trzeci akt, najtrudniejszą część, część, którą nazywamy „Prestiżem”. Magik bierze coś zwyczajnego i sprawia, że robi coś niezwykłego. Teraz szukasz sekretu… ale go nie znajdziesz, bo oczywiście tak naprawdę nie szukasz. Tak naprawdę nie chcesz wiedzieć. Chcesz być oszukany.

A oto niektóre myśli z „Prestiżu”:

Zdecydowanie za szybko! Kobieta MacAvoy nie była dla mnie. Planuję popełnić samobójstwo, a jeśli reszta tych stron będzie pusta, każdy, kto trafi na ten pamiętnik, będzie wiedział, że mi się udało, stwierdził Christopher Priest. Najpierw jest przygotowanie, w którym natura tego, co może być próbą, jest sugerowana lub wyjaśniana. Aparat jest widziany. Ochotnicy z widowni czasami uczestniczą w przygotowaniach. Podczas przygotowywania sztuczki magik wykorzysta wszelkie możliwe sposoby wprowadzenia w błąd…Występ to miejsce, w którym całe życie praktyki magika i jego wrodzone umiejętności jako wykonawcy łączą się, aby stworzyć magiczny pokaz… Trzeci etap jest czasami nazywany efektem lub prestiżem i jest produktem magii. Jeśli wyciągniemy królika z kapelusza, królik, który najwyraźniej nie istniał przed wykonaniem sztuczki, może być nazwany prestiżem tej sztuczki.

Teraz szukasz sekretu, ale go nie znajdziesz, ponieważ oczywiście tak naprawdę nie szukasz. Tak naprawdę nie chcesz wiedzieć. Chcesz być oszukany… 10 października 1877 Jestem zakochany! Nazywa się Drusilla MacAvoy. 15 października 1877 Zbyt pochopnie! Kobieta MacAvoy nie była dla mnie. Planuję popełnić samobójstwo, a jeśli reszta tych stron będzie pusta, każdy, kto natrafi na ten pamiętnik, będzie wiedział, że mi się udało… W wyrażaniu żalu kryje się wyzdrowienie z samego żalu.

Kiedyś wcześniej życzyłem sobie śmierci, ale życzenie to nie było wystarczająco silne. Mogę sprawić, że umrę tylko wtedy, gdy przekonam siebie, że istnieje również nadzieja, że mi się nie uda. Planowałem zmarnować się i umrzeć, ale jest duch życia, nawet w kimś takim jak ja, który stoi na drodze takich decyzji. Myślałem, że jeśli nie będę jadł i pił, to śmierć po prostu nastąpi, ale w praktyce odkryłem, że pragnienie staje się tak szaloną obsesją, że potrzeba większej determinacji niż moja, aby mu się oprzeć. Za każdym razem, gdy brałem kilka kropel, aby je ugasić, odwlekałem swoją śmierć trochę bardziej. To samo dotyczyło jedzenia. Głód jest potworem. Po pewnym czasie pogodziłem się z tym i pozostałem przy życiu, żałosny mieszkaniec półświata, który był tak samo mojego autorstwa, tak jak Bordena, przynajmniej tak mi się wydawało. Przeżyłem zimę w tym nędznym stanie, nieudacznikiem nawet w samozniszczeniu.

Założę się, że nie jesteś pewien, czy jesteś pewien tego, że nie jesteś pewien. Zasada była mniej więcej ta sama, prezentacja była inna i podziwiając tę drugą część magii, straciłem z oczu to pierwsze…

A oto niektóre wnioski z przygody magicznej. Dwaj mężczyźni stają się zaprzysiężonymi wrogami, zanim w końcu rozpoczynają śmiertelną rywalizację, aby stworzyć ostateczną iluzję, znaną jako Przeniesiony Człowiek. Zakończenie prestiżowe zostało luźno wyjaśnione, że oryginalny Angier umiera, a duplikat przejmuje jego życie aż do następnego wykonania sztuczki… Magik reprezentuje kanał łączący niebo z ziemią, pozwalając nam dotrzeć do naszego wyższego ja i wykorzystać energię wszechświata do urzeczywistnienia naszych pragnień i marzeń. Kiedy magik wzywa te moce, przypominamy sobie o naszym własnym potencjale do tworzenia i przekształcania naszego życia.

Krótko mówiąc, „The Prestige” rozwodzi się nie tylko nad poświęceniem, ale także nad tym, co ma zostać poświęcone: nad osobistym poczuciem siebie. Obsesja może uczynić kogoś lepszym lub odebrać mu to, co czyni tę osobę ludzką. Nolan przedstawia ją jako miecz obosieczny.

W „The Prestige” Sarah nie wiedziała, że Alfred Borden to w rzeczywistości dwaj bliźniacy. Podejrzewała, że coś jest nie tak, szczególnie gdy zauważyła różnice w zachowaniu Bordena i wyrażaniu miłości, ale nie rozumiała prawdziwego powodu. Uważała, że Borden miał romans lub był bardziej zainteresowany magią niż nią. Bliźniacy, Albert i Frederick, potajemnie używali wspólnej tożsamości Bordena do swoich iluzji, co ostatecznie ujawniono Angierowi… Co najmniej „Prestiż” pokazuje destrukcyjną moc zemsty, obsesji i samoambicji. Ci, którzy nie potrafią pozbyć się potrzeby wygranej, potrzeby „wiedzy”, potrzeby realizacji własnego poglądu na sprawiedliwość, cierpią z powodu coraz większych konsekwencji odmowy wybaczenia i zaakceptowania. Toczy się wojna na dwóch frontach: w Gazie i w Ukrainie. Papież Leon prosi o pokój na świecie. Najmilsi, zakończmy nieustanne samozniszczenie i miejmy świadomość, że tymczasem to właśnie Żołnierz bardziej niż ktokolwiek inny modli się o pokój, ponieważ to żołnierz musi cierpieć i znosić najgłębsze rany i blizny wojny.

_____

Stanisław Barszczak, The transported man

Dear sisters and brothers

Although a piece of magic begins with a hackneyed statement: Beyond the seven jeweled hills, behind the seventh waterfall, in the cottage of the Seven Dwarfs lives Snow White, the most beautiful of them all…And the latter’s career as a diplomat brought her enormous prestige. Such prestige is hard-won, but the benefits seem worth the pain. Honestly, my dear ladies, I don’t care, a magician might say.

The following text is my word on magic. There are prestige goods (but also status or positional goods). Jewelry and fashionable clothes, luxury homes and cars, and extravagant entertainment are examples of these prestige goods. Although this is a story about rival magicians, science fiction teleportation based on Nikola Tesla, and the world of stage magic in the 19th century, it is more of a film exploring human emotions. „The Prestige” is a film about obsession, jealousy, and the dangers of chasing perfection. In 1878, two young stage magicians clash in the darkness during a fraudulent séance. From that moment on, their lives become a web of deception and revelation as they compete to outwit and outsmart each other. Their rivalry will take them to the heights of their careers, but with dire consequences. If you have knowledge, let others light their candles in it. „A bird doesn’t sing because it has an answer, it sings because it has a song.” „We are not what we know, we are what we choose to learn.” „Good people are good because they have come to wisdom through failure.” The „First Rule of Magic” in the ‚Sword of Truth’ series is „People are stupid.” This is a paradoxical rule that suggests that magicians should understand the limitations and weaknesses of other people.

2006 was a strange year… After the death of the Polish Pope and the new conclave with Benedict, and the death of Stanisław Lem in Poland, let’s mention here only two very interesting films with similar themes that were made at that time. First, „The Illusionist” – a feature film from 2006 directed by Neil Burger. The script of the film was based on the short story Eisenheim the Illusionist by Pulitzer Prize winner Steven Millhauser. The action of the film takes place in 19th century Vienna. The film tells the story of the mysterious illusionist Eisenheim (Edward Norton), who wins the hearts of the Viennese audience. One of his shows is visited by Prince Leopold (Rufus Sewell). He is accompanied by Sophie (Jessica Biel), in whom Eisenheim recognizes his love from years ago during the performance.

The second film, hre is „The Prestige” – a 2006 thriller directed by Christopher Nolan. The screenplay was based on the novel of the same title by Christopher Priest. The action of the film takes place in London in the late 19th century. It tells the story of Robert Angier and Alfred Borden, competing stage magicians. Obsessed with the desire to create the best illusion, they engage in a rivalry that brings tragic results. The title comes from a fictional novel practice of creating stage illusions, consisting of three parts: preparation, execution, and prestige (effect). The novel received the James Tait Black Memorial Prize for best fiction and the World Fantasy Award for best novel. First is The Promise: A magician shows you something relatively ordinary, like a dove. Second is The Turn: A magician takes a dove and makes it do something extraordinary, like disappear. Finally, there is The Prestige: The magician pierces this disappearance and causes the dove to reappear. Nothing can be left to chance in a magic performance.

Magicians have been conducting controlled tests of human perception for thousands of years. What is the slogan of The Prestige? „Are you paying attention?” Wherever you gain power, prestige, and money, you will find it. There can be no prestige without mystery, for familiarity breeds contempt. What are the three stages of a magic trick? Let’s repeat: By structuring their performances around The Pledge, The Turn, and The Prestige, magicians create an engaging narrative that engages the audience emotionally and heightens the impact of their tricks. This is followed by the polite refusal of someone who has just performed the trick to reveal how it works.

And so through history, the Mystery Tale of Two Magicians and their intense, ongoing battle for supremacy, a rivalry of obsession, deception, and jealousy, with its dangerous and deadly consequences, accompanies man. Robert Angier (Hugh Jackman) and Alfred Borden (Christian Bale) have been rivals since they first met as young, rising magicians. The two young illusionists have been on friendly terms. However, their friendly rivalry eventually turns into a bitter and bitter fight. When the wife of one of them dies, the men become mortal enemies. As a result, they risk not only their own lives, but those of everyone around them. A group of enthusiasts illusions also experiments with people. One of them ends tragically, but the illusionists do not give up. A mysterious story about two illusionists who develop a fierce rivalry between them, which turns into a war of tricks and an untamed desire to discover the secrets of the rival’s profession. When the moment of confrontation between the two heroes comes – courage with desire, stage talent with science, and ambition with friendship – the consequences become deadly dangerous.

Every great magic trick consists of three parts or acts. The first part is called „The Oath”. The magician shows you something ordinary: a deck of cards, a bird or a person. He shows you this object. Perhaps he asks you to look at it to see if it is really real, unchanged, normal. But of course… it probably is not. The second act is called „The Turn”. The magician takes something ordinary and makes it do something extraordinary. Now you are looking for the secret… but you will not find it, because of course you are not really looking. You do not really want to know. You want to be fooled. But you wouldn’t applaud yet. Because making something disappear isn’t enough; you have to bring it back. That’s why every magic trick has a third act, the hardest part, the part we call „The Prestige.” The magician takes something ordinary and makes it do something extraordinary. Now you’re looking for the secret… but you won’t find it, because of course you’re not really looking. You don’t really want to know. You want to be fooled.

Here are some thoughts from „The Prestige”:

Way too soon! The MacAvoy woman wasn’t for me. I plan to commit suicide, and if the rest of these pages are blank, anyone who comes across this diary will know I succeeded, Christopher Priest said. First comes the preparation, in which the nature of what may be the test is suggested or explained. The camera is visible. Volunteers from the audience sometimes participate in the preparation. In preparing a trick, the magician will use every possible means of deception…The performance is where the magician’s lifetime of practice and his innate skill as a performer combine to create a magical show…The third stage is sometimes called the effect or prestige and is the product of magic. If we pull a rabbit out of the hat, the rabbit that apparently did not exist before the trick was performed could be called the prestige of the trick.

Now you are looking for the secret, but you will not find it, because of course you are not really looking. You do not really want to know. You want to be fooled… October 10, 1877 I am in love! Her name is Drusilla MacAvoy. October 15, 1877 Too hasty! The MacAvoy woman was not for me. I plan to commit suicide, and if the rest of these pages are blank, anyone who comes across this diary will know that I have succeeded…In the expression of regret lies the recovery from the regret itself.

I have once wished for death, but the wish was not strong enough. I can only make myself die if I convince myself that there is also hope that I will fail. I planned to waste away and die, but there is a spirit of life, even in someone like me, that stands in the way of such decisions. I thought that if I did not eat and drink, death would simply follow, but in practice I found that thirst becomes such a mad obsession that it takes a greater determination than mine to resist it. Every time I took a few drops to quench it, I postponed my death a little longer. The same was true of food. Hunger is a monster. After a while I resigned myself to it and remained alive, a miserable inhabitant of the underworld who was as much my own making as Borden’s, or so it seemed to me. I survived the winter in this miserable state, a failure even in self-destruction. I bet you are not sure if you are sure that you are not sure. The principle was more or less the same, the presentation was different, and while I was admiring the latter part of the magic, I lost sight of the former…

And here are some of the takeaways from the magic adventure. The two men become sworn enemies before eventually engaging in a deadly rivalry to create the ultimate illusion, known as the Transferred Man. The prestige ending is loosely explained by the original Angier dying and the duplicate taking over his life until the next time the trick is performed… The magician represents a conduit between heaven and earth, allowing us to tap into our higher selves and harness the energy of the universe to manifest our desires and dreams. When the magician calls upon these powers, we are reminded of our own potential to create and transform our lives.

In short, The Prestige dwells not only on sacrifice, but also on what is being sacrificed: one’s own sense of self. Obsession can make someone better or take away what makes them human. Nolan presents it as a double-edged sword. In „The Prestige” Sarah didn’t know that Alfred Borden it is in fact they are actually twins. She suspected something was wrong, especially when she noticed differences in Borden’s behavior and expressions of love, but she did not understand the real reason. She believed Borden was having an affair or was more interested in magic than in her. The twins, Albert and Frederick, secretly used Borden’s shared identity for their illusions, which was eventually revealed to Angier… At the very least, „The Prestige” shows the destructive power of revenge, obsession, and self-ambition. Those who cannot let go of the need to win, the need to „know,” the need to fulfill their own view of justice, suffer the ever-increasing consequences of refusing to forgive and accept. There is a war on two fronts: Gaza and Ukraine. Pope Leo is asking for peace in the world. Dearest, let us end the constant self-destruction and be aware that in the meantime it is the Soldier more than anyone else who prays for peace, because it is the Soldier who must suffer and bear the deepest wounds and scars of war.

___

Stanisław Barszczak, Kto będzie prezydentem Polaków

Przenosząc się z barów w Brooklynie na parkiety taneczne w San Francisco, moja historia bada naturę talentu, obsesji, przynależności i, przede wszystkim, naszą potrzebę bycia wysłuchanym. Mój prezydent napisał już pierwszą książkę pt. Dziesięcina: współczesna baśń.

Na czym polegają tutaj „głębokie cięcia”? Nie chciałbym od razu zdradzać treści eseju. Zamierzyłem opowiadać wam o Percym i Joe, którzy wspinają się na szczyt sławy i ich drodze do niezależności twórczej. Mój prezydent był autorem bestsellerów. Dorastał w Nowym mieście nad Pilicą i od najmłodszych lat uwielbiał czytać i pisać. Jego pierwsza książka została wydana w 2022 r. Pewnego weekendu Percy i Joe wybrali się do miejskiego parku . Tam na deptaku wodzirej z jego zespołem wykonał uwielbiany przez fanów głęboki kawałek jako część bisu, a tłum oszalał! Ich córka, a moja siostra, piętnastoletnia Callie z nikim nie rozmawia, nawet ze swoim terapeutą w „ośrodku leczenia stacjonarnego”, do którego wysłali ją rodzice i lekarz po tym, jak odkryli, „że się tnie”. Zamiast spać tej nocy, w myślach Callie wciąż powtarzała sobie koniec rozmowy z rodzicami, ich odmowną
odpowiedź. Racjonalizowała ją jako produktywną, ponieważ tę lekcję można było zastosować w przyszłych interakcjach rodzinnych.

W środku nocy napisała do Antka. Czy przez cały ten czas oceniałeś moje przecinki w e-mailach i tym podobnych?” „Nie” – powiedział na Whatsappie, i odwrócił wzrok, zraniony. Oczywiście, że oceniła jego przecinki; jego przecinki były jak komary, które wpełzały na ekran i osiadały w przypadkowych rogach zdań.

___ Dekady później, w magazynie, który kupiłem na wyprzedaży garażowej jako nastolatek, pani Daniela mi powiedziała, że ​​oddałaby rękę, żeby opisać mój przypadek, jak mówiła „A Case of You”.

Zawsze uderza mnie ta myśl. Każdy pisarz, który kiedykolwiek został ostrzeżony przed mężczyzną, chciałby napisać „A Case of You”. Ale co inspiruje ten konkretny komplement, to uczucie nie tylko kochania piosenki lub jakiegokolwiek dzieła sztuki, ale także tęsknoty za stworzeniem go samemu? Dzieje się tak, gdy tak intensywnie identyfikujesz się z dziełem, że czujesz się jakoś źle – smutno, prawie – że to nie pochodzi z twojego własnego mózgu. Jakbym sam doszedł do tego wyrażenia, skuteczniej przerzuciłbyś przerzuty emocji, które sprawiły, że tak bardzo pokochałeś piosenkę. Na ile różnych sposobów te same dwie osoby mogą złamać sobie nawzajem serca? Myślę, że piosenki dały mi okno na magiczne życie, powiedziałem. Coś większego, czy cokolwiek innego, czekało tam na mnie. I czułem, że jedynym sposobem, aby się tam dostać, były piosenki. Jakby piosenki, jeśli wystarczająco uważnie ich słuchałem, pokazywały mi, jak to zrobić dobrze. Osobiście lubię udawać, że fraza „głębokie cięcia” ma zupełnie inne znaczenie, takie, które nie ma nic wspólnego z opinią kogokolwiek innego. Jak głęboko tnie? Jak blisko kości? Jak długo to czujesz? Muzyka zamieszkuje i kształtuje każdą część życia, nie tylko emocjonalną, ale i fizyczną. To nie jest coś, co zdarza się w przypadku innych form sztuki, prawda? Zazwyczaj nie czyta się książek ani nie obserwuje abstrakcyjnego płótna podczas tańca lub seksu — możemy o nich myśleć tylko podczas robienia tych rzeczy, co nie jest tym samym, ponieważ sztuka nie jest tak obecna.
Całe życie jestem pod wrażeniem piosenek, zwłaszcza religijnych.
Tam w Berkeley piosenka była taka krótka — ponieważ łączenie tamtego wieczora z nią, podobnie jak wspomnienia, pojawiało się w najkrótszych błyskach. Berkeley wydawało się wtedy usterką w nowoczesnej maszynie, alternatywnym wszechświatem dla wybranych. Uwielbiam te domy w stylu rzemieślniczym w Berkeley, zwłaszcza te nienaruszone i zaniedbane. Były pełne duszy i wygodne, miały wszystkie udogodnienia, które naprawdę uszczęśliwiają ludzi, takie jak werandy i siedziska przy oknach, i nic z tego, co naszym zdaniem nas uszczęśliwia, jak otwarte przestrzenie i salony zoptymalizowane pod kątem oglądania Super Bowl – jedynych zawodów sportowych. Zostały skonstruowane do czytania i bliskich rozmów. Jesteś zbyt zajęty edycją, żeby pisać; nic dziwnego, że nie skończyłeś ani jednej strony przez całe lato. Jesteś obsesyjny na punkcie nieistotnych rzeczy, takich jak teksty piosenek, i lekceważysz rzeczy, które mają znaczenie, takie jak jedzenie, sen i uczucia innych ludzi. Niesamowite. To najlepsze „pieprzyć cię” w historii „pieprzyć cię”. Okej, nie chcesz mnie pocałować? Antoni. Sprawię, że będziesz śpiewał o tym błędzie do końca życia, koleś. Będziesz śpiewać o tym w jebanym Troubadour za jebaną dekadę, koleś. Jak smakuje. Jesteś takim smakoszem. Wzdrygnął się. „Przepraszam”, powiedziałem. Termin ten dopiero niedawno zyskał popularność; użyłem go po raz pierwszy. To śmierdzi klasą, prawda? Rzeczywiście. I restauracją-jako-sportem. Przywłaszczaniem sobie jedzenia jako hobby, kiedy odkryłeś, po trzydziestce, że nie masz już żadnego. Zaśmiałem się. To takie złe? – Nie. To po prostu nie ja, to powiedział i wyszedł.

____ Prezydent mój skrywał słabości ludzkie… Przypuszczam, że całe życie spędzone na ukrywaniu swojej erotycznej prawdy może mieć kumulatywny efekt wyrzeczenia. Seksualny wstyd jest sam w sobie rodzajem śmierci. Potem jednak pojawiły się te słynne skrzydła. Czy Dedal naprawdę pogrążył się w żalu, gdy Ikar wpadł do morza? Czy też był po prostu rozczarowany porażką projektu? Nie wiemy. To nie był triumfalny powrót. Dom, jaki znałem, zniknął. To było jednak błędne koło. Im więcej satysfakcji znajdowaliśmy w naszych własnych geniuszach, tym bardziej czuliśmy się odizolowani. Zostałem przyćmiony, zdegradowany z protagonisty we własnym dramacie do komicznej ulgi w tragedii moich rodziców. Prezydent na początku był wdzięczny za pomoc. Nie rozumiałem, dlaczego teraz nie możemy po prostu czytać książek, nie narzucając im wtedy wykrzywionych interpretacji. Co by się stało, gdybyśmy mówili prawdę? To nieprecyzyjne i niewystarczające, definiując homoseksualistę jako osobę, której ekspresja płciowa jest sprzeczna z płcią przeciwną. Mój prezydent kiedyś prawie pobił się z gościem na kolacji o to, czy konkretny haft jest fuksjowy czy purpurowy. Ale nieskończone gradacje kolorów w pięknym zachodzie słońca — od łososiowego przez kanarkowy po granatowy — pozostawiły go bez słowa. Jeśli kiedykolwiek istniał większy fiołek niż mój prezydent, to był nim Marcel Proust. Mógłby być nawet grabarzem. Ale kto balsamuje grabarza, gdy umiera? Jego homoseksualizm pozostał w tym momencie czysto teoretyczny, niesprawdzoną hipotezą. Ale była to hipoteza tak dogłębna i tak przekonująca, że ​​nie widziałem powodu, aby nie podzielić się nią od razu. Może to było odwrotne do tego, jak osoby po amputacji odczuwają ból z powodu brakującej kończyny. On naprawdę tam był przez wszystkie te lata, obecność z krwi i kości spływająca z tapety, wykopująca derenie, polerująca końcówki… pachnąca trocinami, potem i designerską wodą kolońską. Ale bolało mnie, jakby już go nie było. Prezydent osiągnął średni wiek w dniu, i zdaje sobie sprawę, że nigdy nie przeczyta mego eseju „Wspomnienia rzeczy przeszłych.” Owszem posiadł umiejętności językowe. Ale jak mógł tak żarliwie podziwiać długie, libidinalne „tak” Joyce’a i skończyć mówiąc „nie” swojemu życiu? Przypuszczam, że całe życie spędzone na ukrywaniu swojej erotycznej prawdy mogło mieć kumulatywny efekt wyrzeczenia. Wstyd seksualny jest sam w sobie rodzajem śmierci. Nie wiedziałem, że istnieją kobiety, które noszą męskie ubrania i mają męskie fryzury. Ale jak podróżnik w obcym kraju, który spotyka kogoś z domu — kogoś, z kim nigdy nie rozmawiał, ale kogo zna z widzenia — rozpoznałem go z przypływem radości. To prawda, że ​​prezydent popełnił samobójstwo dopiero, gdy miał prawie dwadzieścia lat. Ale jego nieobecność odbijała się echem wstecz, rozbrzmiewając przez cały czas, kiedy go znałem. Chociaż dobrze mi idzie wyliczanie wad mojego ojca, trudno mi przenieść na niego gniew. Podejrzewam, że częściowo dlatego, że nie żyje, a częściowo dlatego, że poprzeczka dla ojców jest niższa niż dla matek. Samowolna metamorfoza ojca z chłopca „ze wsi” w księcia jest pod wieloma względami identyczna z metamorfozą mojego prezydenta. Podobnie jak Wielki Gatsby, mój ojciec napędzał tę transformację „kolosalną witalnością swojej iluzji”. W przeciwieństwie do Gatsby’ego robił to za pensję nauczyciela. Moje badania odnośnie ojca były stymulujące, ale samotne. Cztery lata po śmierci mojego ojca, gdy w rozmowie pojawiał się temat rodziców, przekazywałem tę informację płaskim, rzeczowym tonem, chcąc wykryć u słuchacza drgnięcie żalu, którego ja nie dostrzegałem. Moja matka musiała mnie kąpać setki razy. Ale to ojciec spłukiwał mnie fioletowym metalowym kubkiem, co pamiętam najwyraźniej. Rozlanie ciepła, gdy gorąca woda spływała po mnie…nagłe, nie do zniesienia zimno jego nieobecności. Nagłe zbliżenie mojego nudnego, prowincjonalnego życia do kreskówki New Yorkera, z udanej młodości w Berkeley, było ekscytujące. Być może jestem histeryczny, próbując zastąpić mój prawdziwy smutek tą wyimaginowaną traumą. …Czy to wymagało aż takiego skoku wyobraźni? Być może afektacja może być tak dogłębna, tak autentyczna w szczegółach, że przestaje być udawaniem… i staje się, dla wszystkich praktycznych celów, prawdziwa. Mój prezydent miał lekko żartobliwy ton, który wydawał mi się Mazowiecki. W oficjalnych rozmowach wydawał się obejmować rzeczywisty horror – dojrzewanie, publiczną hańbę – a następnie w ostatniej sekundzie zręcznie go omijał, śmiejąc się. Być może zbyt dobrze utożsamiam się z niedozwolonym lękiem mojego ojca. Ślad tego wydaje się uchwycony na zdjęciu, tak jak ślad londyńskich nastolatków z sprzed lat został uchwycony na papierze światłoczułym… To dziwnie nieskuteczna próba cenzury. Dlaczego przekreślać rok, a nie miesiąc? Po co w ogóle zostawiać zdjęcie w kopercie? W akcie prestidigitacji typowym dla sposobu, w jaki mój ojciec żonglował swoim publicznym wyglądem i prywatną rzeczywistością, dowody są jednocześnie ukrywane i ujawniane. Im więcej satysfakcji znajdowaliśmy w naszych geniuszach, tym bardziej izolowaliśmy się… A w tej izolacji nasza kreatywność nabrała aspektu przymusu. Co by było, gdyby Ikar nie wpadł do morza? Co by było, gdyby odziedziczył po rodzicach inwencję twórczą? Co by się mogło stać Najmocniejsze rzeczowniki pod moim piórem zamieniły się w słabe przybliżenia. Mamo, dlaczego nigdy nie wychodzisz na zewnątrz? Kiedyś zapytałem matkę stanowczo lecz delikatnie. Ojca zawsze uprzedzał mnie stwierdzeniem: – Mówiłem ci, że jestem wampirem. Mój prezydent nie przeszedł jakiegoś niewypowiedzianego rytuału inicjacji, jakkolwiek możliwości życia nie były już nieskończone. I chociaż uznaję absurdalność twierdzenia, że ​​istnieje związek z tym zmitologizowanym punktem zapalnym, został wybrany prezydentem zaledwie kilkunastoma głosami, których otrzymał więcej niż jego konkurent… Czyżby w powietrzu wciąż unosiła się jakaś dłuższa wibracja, jakaś ilość buntu? Pomysł, że spowodowałem jego śmierć, mówiąc rodzicom, że jestem homoseksualistą, jest być może nielogiczny. Przyczynowość oznacza związek, jakiś rodzaj kontaktu. I bez względu na to, jak przekonujące by one nie były, nie możesz położyć rąk na fikcyjnej postaci. Moi rodzice wydawali się niemal zawstydzeni faktem swojego małżeństwa. Nie było na przykład żadnej historii o tym, jak się poznali. Można by argumentować, że śmierć jest z natury absurdalna i że uśmiech niekoniecznie jest nieodpowiednią reakcją. Mam na myśli absurd w sensie śmieszności, nierozsądności. W jednej chwili ktoś jest, w drugiej go nie ma. Choć być może definicja absurdu Camusa, że wszechświat jest irracjonalny, a ludzkie życie pozbawione sensu, ma tutaj zastosowanie. Tematem tego eseju jest właśnie ta relacja między absurdem a samobójstwem, dokładny stopień, w jakim samobójstwo jest rozwiązaniem absurdu. Albo może zbyt mocno przyzwyczaił się do śmierci i miał nadzieję, że uda mu się ją wydobyć jak wyraz naturalnego horroru, do którego nie był już zdolny…Sam korzystałem z tej techniki, jednak próbuje on pośrednio tylko dotrzeć do emocji…chętny, by wykryć u słuchacza drgnięcie żalu, którego ja nie dostrzegałem. Dryfowałem na pełnym morzu, ale mój kurs stawał się jasny. Leżał między Scyllą moich rówieśników a wirującą, ssącą Charybdą mojej rodziny. Skręcanie w stronę Scylli wydawało się o wiele bezpieczniejszą trasą i po pokonaniu przejścia wkrótce wylądowałem, nieco oszołomiony, na nowym brzegu. Jak Odyseusz na wyspie cyklopa, znalazłem się naprzeciwko istoty o kolosalnej sile i zaciekłości, dla której prawa człowieka i boga nic nie znaczyły. W prawdziwie heroiczny sposób ruszyłem w stronę rzeczy, której się obawiałem. Jednak podczas gdy Odyseusz desperacko próbował uciec z jaskini Polifema, ja stwierdziłem, że jestem całkiem zadowolony, ​​że ​​mogę tu zostać na zawsze.
____
Już wiecie, zawsze już znałem prezydenta. To prawda, że ​​nie popełnił samobójstwa, dopóki nie miałem prawie dwudziestu lat. Ale jego nieobecność odbijała się echem wstecz, rozbrzmiewając przez cały czas, kiedy go znałem. Może to było odwrotne do tego, jak osoby po amputacji odczuwają ból w brakującej kończynie. Naprawdę był tam przez wszystkie te lata, obecność z krwi i kości, pachnąca trocinami, potem i markową wodą kolońską. Ale bolało mnie, jakby już go nie było. To, że ktokolwiek poza szlachtą nazywa pokój w swoim domu „biblioteką”, może wydawać się przesadzone. Ale tak naprawdę nie było innego słowa na to. Klony osłaniały zachodnią stronę naszego domu przez ponad sto lat i pozostawiły, jak to robią powalone drzewa, pustkę tak absolutną, że nie można było sobie jej wcześniej wyobrazić. Na ich przykładzie szybko nauczyłem się karmić sam. To było jednak błędne koło… I rzeczywiście, jeśli nasza rodzina była czymś w rodzaju kolonii artystów, czy nie można by jej jeszcze dokładniej opisać jako kolonii lekko autystycznej? Mieliśmy tylko siebie. Nasze mecze baseballowe — już i tak letargiczne — spadały do ​​połowy, gdy tylko piłka przetoczyła się w pobliżu rabaty bylinowej. Powiedziano, że ból przybiera wiele form, w tym wyzwolenie bólu. Nie tylko my odwracamy się, ale odwracamy się od drugiego człowieka. Dzieciaki, nie wpadajcie na pomysł wciągania przyczepy na podwórko. Po ukończeniu liceum nie chcę was więcej widzieć. Tych belferowskich słów ojca nie zapomnę… Stało się potem jasne, że będę musiał opuścić ten akademicki plan i wejść w ludzką walkę. Zawsze najbardziej lubiłem kwiaty. Są ładne, ale bardziej odporne, niż ludzie im przypisują. Kocham cię, dziewczyno Nowa. Bardzo się starałem, żeby tego nie robić, ale wślizgnęłaś się tam bez żadnego szacunku dla mojego zdania na ten temat. Dawno temu myślałem, że związek oznacza wiązanie nadgarstków, wiązanie mnie z potrzebami innej osoby. Myślałem, że będę musiał poświęcić rzeczy, których najbardziej pragnęłem, aby być połową całości. Ale teraz wiem, że oznacza to po prostu, że mam siatkę bezpieczeństwa. Kogoś, kto mnie podniesie i utrzyma. Kogoś, kto będzie mi marudził o zapasowym kluczu pod moją doniczkową rośliną i kogoś, kto pokroi moje winogrona na małe serduszka. Partnera. Przyjaciela. Może tak jest teraz ze mną. Wersją samego siebie jestem, której nie może być nigdzie indziej. Sama myśl o tym sprawia, że ​​mam ochotę się pieprzyć. Nigdy nie byłem niczyim ulubieńcem, to słowo ojca pamiętam dobrze. „Cóż” – mówię, czując się defensywnie. Jesteś mój, pragnąłem zawsze mu odpowiedzieć… Pogoda dopiero zaczyna się zmieniać, lato uwalnia się, by swobodnie spaść w jesień. Poranki są chłodniejsze, kolory jaśniejsze. Jak akceptować rzeczy, nie zastanawiając się, co zrobiłeś, żeby na nie zasłużyć. Flirtowanie zawsze było dla mnie łatwe, ale flirtowanie z Nową to cholernie przyjemne. Jej całe ciało ożywa pod wpływem uwagi, jak kwiat pochylający się w stronę słońca. Jestem chciwy jej reakcji. Na sposób, w jaki róż rozświetla jej policzki. Ale nigdy nie miałem szczęścia w pragnieniu rzeczy. Rzeczy, których chcę, prawie zawsze zamieniają się w rzeczy, których nie mogę mieć. Zawsze mam wrażenie, że Nowa chce rozwalić mi głowę i rozejrzeć się. Prawdopodobnie pozwoliłbym jej i podziękowałbym za przyjemność. Wygląda, jakby mogła mnie żywcem zjeść. Kurwa, uwielbiam to.
– Czy przekupiłeś DJ-a? spytała Nowa. – Za co? – Za piosenkę… A co z piosenką? Zmieniła się na wolną piosenkę, jak tylko tu przyszedłem. Przekupiłem DJ-a. Najlepsze dwadzieścia dolców, jakie kiedykolwiek wydałem. Nie chcę, żeby ktoś mnie trzymał i nie spełniał moich oczekiwań. Chciałbym, żeby moje migreny stały się doświadczeniem całego ciała. – Czy mówiłem ci, jak pięknie wyglądasz w tej srebrnej sukience? – Nie pamiętam, szepnęła Nowa.
– Czasami myślę, że jesteś najpiękniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widziałem. Gryzę dolną wargę i uderzam paznokciem kciuka o krawędź etui telefonu. Chyba chciałbym móc z dziewczynami spędzać czas i nie czuć, że jestem tym, który nie pasuje. Bezcelową, dryfującą połówką do nieistniejącej całości w pokoju pełnym idealnie dopasowanych elementów. Nie chcę być narzucającym się. Nie chcę być jakimś… projektem lub rzeczą, którą czują, że muszą naprawić. ( zapraszam na WordPress.com, moje strony można otworzyć na Facebooku, na Whatsappie, na Twitterze, na Instagramie, na LinkedIn… autor)

________________

Stanisław Barszczak, Who Will Be the President of the Poles

Moving from the bars of Brooklyn to the dance floors of San Francisco, my story explores the nature of talent, obsession, belonging, and, above all, our need to be heard. My president has already written his first book, The Ten: A Modern Fairy Tale. What are the „deep cuts” here? I don’t want to give away the content of the essay right away. I intended to tell you about Percy and Joe, who climb to the top of fame and their path to creative independence. My president was a bestselling author. He grew up in Nowe Miasto nad Pilicą and loved reading and writing from a young age. His first book was published in 2022. One weekend, Percy and Joe went to a city park. There, on the promenade, the entertainer with his band performed a deep song beloved by fans as part of an encore, and the crowd went wild! Their daughter, my sister, fifteen-year-old Callie doesn’t talk to anyone, not even her therapist at the “residential treatment center” her parents and doctor sent her to after they discovered “that she was cutting herself.” Instead of sleeping that night, Callie kept replaying the end of her conversation with her parents, their negative response. She rationalized it as productive, because the lesson could be applied to future family interactions. In the middle of the night, she texted Antek. Have you been grading my commas in emails and the like all this time?” “No,” he said on Whatsapp, and looked away, hurt. Of course she had graded his commas; his commas were like gnats that crawled onto the screen and settled in random corners of sentences. ___ Decades later, in a magazine I bought at a garage sale as a teenager, Mrs. Daniela told me she would have given her hand to have written my case, as she called it, “A Case of You.” I’m always struck by that thought. Every writer who’s ever been warned about a man would want to write “A Case of You.” But what inspires that particular compliment, that feeling of not only loving a song or any work of art, but also longing to have created it yourself? That’s what happens when you identify so intensely with a work of art that you feel somehow wrong—sad, almost—that it’s not coming from your own brain. If I had come up with that expression myself, you would have more effectively metastasized the emotions that made you love the song so much. How many different ways can the same two people break each other’s hearts? I think songs gave me a window into a magical life, I said. Something bigger, or whatever, was waiting there for me. And I felt like the only way to get there was through songs. Like songs, if I listened carefully enough, showed me how to do it right. I personally like to pretend that the phrase “deep cuts” has a completely different meaning, one that has nothing to do with anyone else’s opinion. How deep does it cut? How close to the bone? How long does it feel? Music inhabits and shapes every part of your life, not just the emotional part but the physical part. That’s not something that happens with other forms of art, is it? You don’t usually read books or look at an abstract canvas while dancing or having sex—you can only think about them while doing them, which isn’t the same thing, because the art isn’t as present. I’ve been impressed by songs all my life, especially religious songs. At Berkeley, the song was so short—because the connection to that night, like the memories, came in the briefest of flashes. Berkeley seemed like a glitch in the modern machine, an alternate universe for the chosen few. I love these craftsman-style homes in Berkeley, especially the intact, neglected ones. They were soulful and comfortable, with all the amenities that make people truly happy, like porches and window seats, and none of the things we think make us happy, like open floors and living rooms optimized for watching the Super Bowl—the only sporting event. They were built for reading and close conversation. You’re too busy editing to write; no wonder you didn’t finish a single page all summer. You obsess over unimportant things like lyrics, and you disregard things that matter, like food, sleep, and other people’s feelings. Amazing. This is the best “fuck you” in the history of “fuck you.” Okay, you don’t want to kiss me? Anthony. I’ll make you sing about this mistake for the rest of your life, dude. You’ll be singing about it at the fucking Troubadour in a fucking decade, dude. How does it taste. You’re such a foodie. He shuddered. „I’m sorry,” I said. The term had only recently gained popularity; it was the first time I’d used it. It reeked of class, didn’t it? It did. And restaurant-as-a-sport. Taking up food as a hobby when you discovered, in your thirties, that you no longer had one. I laughed. Is that so bad? „None.” e. It just wasn’t me, he said, and left. ____ My president hid human weaknesses… I suppose a lifetime spent hiding one’s erotic truth can have a cumulative effect of renunciation. Sexual shame is a kind of death in itself. But then came those famous wings. Was Daedalus really overcome with grief when Icarus fell into the sea? Or was he simply disappointed by the failure of his project? We don’t know. It wasn’t a triumphant return. Home as I knew it had disappeared. But it was a vicious circle. The more satisfaction we found in our own geniuses, the more isolated we felt. I was overshadowed, demoted from a protagonist in my own drama to comic relief in my parents’ tragedy. At first, the president was grateful for the help. I didn’t understand why we couldn’t just read books now, without having them impose distorted interpretations on us. What if we told the truth? It is imprecise and inadequate to define a homosexual as someone whose gender expression is at odds with the opposite sex. My president once almost fought a dinner guest over whether a particular piece of embroidery was fuchsia or purple. But the infinite gradations of color in a beautiful sunset—from salmon to canary to navy—left him speechless. If ever there was a bigger violet than my president, it was Marcel Proust. He might even have been a grave digger. But who embalms a grave digger when he dies? His homosexuality remained at that point purely theoretical, an unproven hypothesis. But it was a hypothesis so profound and compelling that I saw no reason not to share it right away. Maybe it was the opposite of how amputees feel the pain of a missing limb. He had really been there all those years, a flesh-and-blood presence dripping from the wallpaper, digging up dogwoods, polishing the ends… smelling of sawdust and sweat and designer cologne. But it hurt, as if he were gone. The President had reached middle age the day before, and he knows he will never read my essay „Memories of Things Past.” Yes, he had acquired the ability to speak. But how could he have admired Joyce’s long, libidinal „yes” so fervently and ended up saying „no” to his own life? I suppose a lifetime spent hiding his erotic truth could have had a cumulative effect of renunciation. Sexual shame is a kind of death in itself. I had not known that there were women who wore men’s clothes and had men’s hair. But like a traveler in a foreign land who meets someone from home—someone he has never spoken to but knows by sight—I recognized him with a surge of joy. It is true that the president did not commit suicide until he was almost twenty. But his absence echoed back to me, reverberating throughout the time I knew him. Although I am good at listing my father’s faults, I find it difficult to project anger onto him. I suspect that is partly because he is dead and partly because the bar for fathers is lower than for mothers. My father’s self-willed metamorphosis from “country” boy to prince is in many ways identical to my president’s. Like the Great Gatsby, my father fueled this transformation with “the colossal vitality of his illusion.” Unlike Gatsby, he did it on a teacher’s salary. My research on my father was stimulating but lonely. Four years after my father’s death, when the subject of parents came up in conversation, I delivered the information in a flat, matter-of-fact tone, hoping to detect in the listener a flicker of regret that I did not. My mother must have bathed me hundreds of times. But it was my father who rinsed me with a purple metal cup that I remember most clearly. The outpouring of warmth as the hot water ran over me…the sudden, unbearable cold of his absence. The sudden approximation of my dull provincial life to a New Yorker cartoon of my successful Berkeley youth was thrilling. Perhaps I am hysterical, trying to replace my real sadness with this imagined trauma. …Did it take such a leap of imagination? Perhaps affectation can be so profound, so authentic in its details, that it ceases to be pretense…and becomes, for all practical purposes, real. My president had a slightly joking tone that seemed Mazowiecki to me. In formal conversations he seemed to embrace the real horrors—coming of age, public shame—and then deftly sidestep them at the last second by laughing. Perhaps I identify too well with my father’s illicit fear. The trace of this seems to be captured in the photograph, just as the trace of London teenagers from years ago was captured on light-sensitive paper… It is a strangely ineffective attempt at censorship. Why cross out the year and not the month? Why leave the photograph in the envelope at all? In an act of prestidigitation typical of the way my father juggled his public appearance and private reality, evidence is simultaneously concealed and revealed. The more satisfaction we found in our geniuses, the more isolated we became… And in this isolation our creativity took on a compulsive aspect. What if Icarus had not fallen into the sea? What if he had inherited his parents’ creative inventiveness? What might have happened The strongest nouns under my pen became weak approximations. Mom, why don’t you ever go outside? I once asked my mother firmly but gently. My father always forestalled me with the statement, „I told you I was a vampire.” My president had not undergone some unspoken rite of initiation, although the possibilities of life were no longer infinite. And while I acknowledge the absurdity of claiming a connection to this mythologized flashpoint, he was elected president by a mere dozen or so votes, more than his opponent… Is there still some longer vibration, some amount of rebellion in the air? The idea that I caused his death by telling my parents I was gay is perhaps illogical. Causality implies a connection, some kind of contact. And no matter how convincing they are, you can’t put your hands on a fictional character. My parents seemed almost embarrassed by the fact that they were married. There was no story, for example, about how they met. One could argue that death is inherently absurd, and that smiling is not necessarily an inappropriate response. I mean absurd in the sense of ridiculous, unreasonable. One moment someone is there, the next they are not. Although perhaps Camus’s definition of absurdity, that the universe is irrational and human life meaningless, applies here. The subject of this essay is precisely this relation between the absurd and suicide, the precise degree to which suicide is the solution to the absurd. Or perhaps he had become too accustomed to death and hoped to extract it as an expression of a natural horror of which he was no longer capable…I have used this technique myself, but he is only trying to reach the emotions indirectly…eager to detect in the listener a quiver of regret that I did not see. I was adrift on the high seas, but my course was becoming clear. It lay between the Scylla of my peers and the swirling, sucking Charybdis of my family. Turning toward Scylla seemed a much safer route, and after negotiating the passage I soon landed, somewhat dazed, on a new shore. Like Odysseus on the Cyclops’ island, I found myself facing a being of colossal strength and ferocity, to whom the laws of man and god meant nothing. In true heroic fashion I moved toward the thing I feared. But while Odysseus desperately tried to escape Polyphemus’ cave, I found myself quite content to stay here forever. ____ You know, I’ve always known the president. It’s true that he didn’t commit suicide until I was almost twenty. But his absence echoed back to me, reverberating throughout the time I knew him. Maybe it was the opposite of how amputees feel the pain of a missing limb. He really had been there all those years, a flesh-and-blood presence, smelling of sawdust and sweat and designer cologne. But it hurt, as if he were gone. It may seem far-fetched that anyone but the nobility would call a room in their home a „library.” But there really was no other word for it. The maples had covered the west side of our house for over a hundred years, and had left, as fallen trees do, an emptiness so absolute that it could not have been imagined before. From their example I quickly learned to feed myself. But it was a vicious cycle… And indeed, if our family was something like an artists’ colony, could it not be more accurately described as a mildly autistic colony? We had only each other. Our baseball games—already lethargic—were cut to halftime as soon as the ball rolled near the perennial bed. They said that pain comes in many forms, including the release of pain. It is not only we who turn away, but we turn away from the other person. Kids, do not get the idea of ​​pulling a trailer into the yard. I do not want to see you again after high school. I will never forget those words of my father’s teacher… It became clear then that I would have to leave this academic plane and enter the human struggle. Flowers have always been my favorite. They’re pretty, but they’re more resilient than people give them credit for. I love you, New Girl. I tried so hard not to, but you just slipped in without any respect for my opinion on the matter. A long time ago, I thought a relationship meant tying my wrists together, tying me to another person’s needs. I thought I’d have to sacrifice the things I wanted most in order to be half of a whole. But now I know it means I just have a safety net. Someone to pick me up and hold me. Someone to nag me about the spare key under my potted plant and someone to cut my grapes into little hearts. A partner. A friend. Maybe that’s how it is with me now. A version of myself that can’t be anywhere else. Just the thought of it makes me want to fuck. I’ve never been anyone’s favorite, I remember that word from my father well. „Well,” I say, feeling defensive. You’re mine, I’ve always wanted to answer him… The weather is just starting to change, summer breaking free to fall into fall. The mornings are cooler, the colors brighter. How to accept things without wondering what you’ve done to deserve them. Flirting has always been easy for me, but flirting with Nowa is fucking fun. Her whole body comes alive with attention, like a flower leaning toward the sun. I’m greedy for her reaction. The way the pink lights up her cheeks. But I’ve never been lucky with wanting things. The things I want almost always turn into things I can’t have. I always feel like Nowa wants to blow my head off and look around. I’d probably let her and thank her for the pleasure. She looks like she could eat me alive. Fuck, I love it. “Did you bribe the DJ?” Nowa asked. “For what?” “For the song…” What about the song? It changed to a slow song as soon as I got here. I bribed the DJ. Best twenty bucks I ever spent. I don’t want anyone holding me down and not meeting my expectations. I want my migraines to be a full-body experience. “Have I told you how beautiful you look in that silver dress?” – I don’t remember, Nowa whispered. – Sometimes I think you’re the most beautiful thing I’ve ever seen. I bite my lower lip and hit the edge of my phone case with my thumbnail. I think I’d like to be able to hang out with girls and not feel like I’m the one who doesn’t fit in. A pointless, floating half to a nonexistent whole in a room full of perfectly matched pieces. I don’t want to be intrusive. I don’t want to be some… project or thing they feel they have to fix. ( I invite you to WordPress.com, my pages can be opened on Facebook, on Whatsapp, on Twitter, on Instagram, on LinkedIn… Poetic licence by author)

____

Stanisław Barszczak, Budowa architektury pokoju

Umiłowani bracia i siostry

Kardynał Matteo Zuppi przewodniczący Rady Stałej Włoskiej Konferencji Episkopatu podczas obrad tego gremium zaapelował we wtorek o poszanowanie prawa humanitarnego w Strefie Gazy i o „sprawiedliwy i bezpieczny” pokój między Moskwą a Kijowem. O budowę „architektury pokoju” zaapelował włoski kardynał Matteo Zuppi, otwierając jako przewodniczący obrady Rady Stałej Włoskiej Konferencji Episkopatu. Kardynał Matteo Zuppi przewodniczący Rady Stałej Włoskiej Konferencji Episkopatu podczas obrad tego gremium zaapelował we wtorek o poszanowanie prawa humanitarnego w Strefie Gazy i o „sprawiedliwy i bezpieczny” pokój między Moskwą a Kijowem. Pokój nie może być wyjątkiem, zwykłym zawieszeniem broni, ale zasadą – mówił kard. Zuppi i wskazał, że aby go osiągnąć, trzeba nauczyć się myśleć o sobie nie tylko jako o bliskich sobie, ale jako o wspólnocie, rozwiązywać konflikty, wzmacniać organizacje międzynarodowe działające w tym celu. Trzeba budować „architekturę pokoju”, opartą na zasadach leżących u podstaw Europy, która „nie może zostać sprowadzona do praw jednostki czy biurokracji, ponieważ opiera się na obronie osoby ludzkiej – w jej niezaprzeczalnej wartości i relacji ze wspólnotą. Wychodząc na loggię bazyliki św. Piotra, by po raz pierwszy pozdrowić wiernych, Leon XIV odwołał się do daru pokoju, który ofiarował zmartwychwstały Chrystus – pokoju, który ma być „rozbrojony i rozbrajający”. Zuppi ponownie przytoczył słowa Papieża wygłoszone w ubiegłą środę podczas audiencji generalnej – jego gorący apel o dopuszczenie pomocy humanitarnej do Strefy Gazy i zakończenie działań wojennych. Wezwał do dialogu między Rosją a Ukrainą w celu osiągnięcia „sprawiedliwego i bezpiecznego pokoju”. Nie zapomniał również o innych wojnach, które krwawią świat – w Azji, Afryce, Ameryce Łacińskiej. „Chcemy przyczynić się do stworzenia świata zjednoczonego i pełnego pokoju, świata, w którym nie słychać już huku broni i w którym wszyscy mogą czuć się braćmi. Walka z ubóstwem, edukacja, którą Kościół realizuje poprzez swoje różnorodne struktury, zaangażowanie na rzecz rozwoju i pomoc dla świata – to część naszego wysiłku” – mówił kard. Zuppi.

Najmilsi

Nie starzejemy się z upływem lat, lecz stajemy się nowi z każdym dniem. Jeśli weźmiesz głodnego psa i sprawisz, że będzie miał powodzenie, nie ugryzie cię. To jest główna różnica między psem a człowiekiem, powiedział Mark Twain. Tu zapytam, dlaczego sobie nie wierzycie? Chciałbym przeciwstawić psią lojalność ludzkiej zdradzie. Wdzięczność zapewnia wierność psom, namawiając ludzi do pielęgnowania integralności i doceniania w relacjach. Agresja często maskuje niepewność, podczas gdy prawdziwa siła nie ma nic do udowodnienia. Najsilniejsze dusze nie muszą dominować – ich pewność siebie pozwala na życzliwość. Łagodność to luksus pewnych siebie. „Dowiedziałem się, że to słabi są okrutni, a łagodności można oczekiwać tylko od silnych,” powiedział Leo Rosten. Jak już wiecie moja lekcja z polskiego trwa już pięćdziesiąt lat. Za Urszulą Kozioł, która pisała w wierszu ‚Lekcja polskiego’ do młodego człowieka: Pomiędzy „wiem” i „nie wiem” jest obszar możliwości usiany bezpiecznymi znakami zwątpienia i zapytania owych „klap bezpieczeństwa” albo drzwi zapasowych, które możesz wyważyć w razie katastrofy – ich ptasio wypukły grzbiet doradza odmowę stawiania ostatecznych kropek i przytwierdzania szpilką do miejsca ulotnych motyli – naucz się mówić „nie wiem” naucz się mówić „nie znam” „nie pamiętam” naucz się nie mówić – ćwicz pamięć w ułomności wiesz że masz prawo być istotą omylną lub niemową upieraj się przy szumie w uszach na skutek wiatru historii i zmiany ciśnienia – która zdarzenia życia zmienia w przywidzenia.(end of quotation) To właśnie znaczy moje powiedzenie, że idę do biednego człowieka. Moim zdaniem ‚biedny’ nie oznacza nie bogaty, niezaradny. Starajmy się więcej czynić dla naszej wspólnoty, żebyśmy stali się ekspertami ludzkości. Powinniśmy żyć z sobą, w tym podarowanym nam czasie próby… Co w tym kontekście znaczy wieczność? W życiu zachować troszeczkę siły, ewangelicznej prostoty. Albowiem to okazuje się ostatecznie najważniejsze dla naszego zbawienia. Spróbujmy tym „troszeczkę” obdarzać bliźnich i w ten sposób przemieniać codzienne uczucia w miłość. Czcijmy siebie. Albowiem taka postawa produkuje chrześcijańską miłość.

____

Stanisław Barszczak, Building an Architecture of Peace

Beloved Brothers and Sisters Cardinal Matteo Zuppi, President of the Permanent Council of the Italian Episcopal Conference, appealed on Tuesday during the session of this body for respect for humanitarian law in the Gaza Strip and for a “just and safe” peace between Moscow and Kiev. Italian Cardinal Matteo Zuppi appealed for the construction of an “architecture of peace” when he opened the session of the Permanent Council of the Italian Episcopal Conference as President. Cardinal Matteo Zuppi, President of the Permanent Council of the Italian Episcopal Conference, appealed on Tuesday during the session of this body for respect for humanitarian law in the Gaza Strip and for a “just and safe” peace between Moscow and Kiev. Peace cannot be an exception, a simple ceasefire, but a principle – said Cardinal Zuppi and pointed out that in order to achieve it, we must learn to think of ourselves not only as close to ourselves, but as a community, to resolve conflicts, to strengthen international organizations working for this purpose. We must build an “architecture of peace” based on the principles that are the foundation of Europe, which “cannot be reduced to individual rights or bureaucracy, because it is based on the defense of the human person – in his undeniable value and relationship with the community. Going out onto the loggia of St. Peter’s Basilica to greet the faithful for the first time, Leo XIV referred to the gift of peace offered by the Risen Christ – a peace that must be “disarmed and disarming.” Zuppi again quoted the words of the Pope delivered last Wednesday during the general audience – his passionate appeal for the admission of humanitarian aid to the Gaza Strip and an end to hostilities. He called for dialogue between Russia and Ukraine in order to achieve a “just and secure peace.” He did not forget about other wars that are bleeding the world – in Asia, Africa, Latin America. “We want to help create a world united and full of peace, a world where the roar of weapons is no longer heard and where all can feel like brothers. The fight against poverty, the education that the Church carries out through its various structures, the commitment to development and aid for the world – these are part of our effort,” said Cardinal Zuppi.

The dearest

We do not grow old with the passing of the years, but we become new with each passing day. If you take a hungry dog ​​and make him successful, he will not bite you. This is the main difference between a dog and a man, said Mark Twain. Here I ask, why do you not trust each other? I would like to contrast the loyalty of a dog with the betrayal of a human being. Gratitude ensures the loyalty of dogs, urging people to cultivate integrity and appreciation in relationships. Aggression often masks insecurity, while true strength has nothing to prove. The strongest souls do not have to dominate – their self-confidence allows for kindness. Gentleness is the luxury of the self-confident. „I learned that it is the weak who are cruel, and gentleness can only be expected from the strong,” said Leo Rosten. As you already know, my Polish lesson has been going on for fifty years. Following Urszula Kozioł, who wrote in the poem ‚Polish Lesson’ to a young man: Between „I know” and „I don’t know” there is an area of ​​possibilities dotted with safe signs of doubt and questioning of those „safety hatches” or spare doors that you can break down in case of disaster – their bird-like convex back advises the refusal to put final dots and pin to the place of fleeting butterflies – learn to say „I don’t know” learn to say „I don’t know” „I don’t remember” learn not to speak – practice memory in imperfection you know that you have the right to be a fallible or mute being insist on the noise in your ears caused by the wind of history and the change of pressure – which changes life’s events into illusions. (end of quotation) This is what my saying means, that I am going to a poor man. In my opinion, ‚poor’ does not mean not rich, helpless. Let us try to do more for our community, so that we become experts of humanity. We should live with ourselves, in this time of trial given to us… What does eternity mean in this context? In life, to maintain a little strength, an evangelical simplicity. Because this ultimately turns out to be the most important thing for our salvation. Let us try to give this „little” to our neighbors and in this way transform everyday feelings into love. Let us honor ourselves. Because such an attitude produces Christian love.

____

Niedziela, 8 czerwca 2025 r.

Niedziela Zesłania Ducha Świętego

Odniesienia biblijne: Czytanie z Dziejów Apostolskich. 2:1-11: „Każdy mówił według daru Ducha”. Psalm 103: „Ty tchniesz, a są stworzone, odnawiasz oblicze ziemi”. List św. Pawła do Rzymian. 8:8-17: „Sam Duch Święty potwierdza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi”. Ewangelia Jezusa Chrystusa według św. Jana 14:15-26: „On wam przypomni wszystko, co wam powiedziałem”. „Duch Święty napełnia wszechświat”. (Mdr 1:7) Uroczystość zstąpienia Ducha Bożego na tych ludzi zgromadzonych w Wieczerniku w Jerozolimie prowadzi nas do samego serca tajemnicy boskiej transcendencji, która przenika nasze istnienie żywotną esencją Trójcy: Miłością. List św. Pawła do Rzymian ujmuje to całkiem prosto: „Duch jest waszym życiem”. Ale nie doświadczamy tej rzeczywistości indywidualnie. Doświadczamy jej we wspólnocie, komunii, którą jest Kościół, tak jak życie Ducha Bożego jest komunią trynitarną, która realizuje jedność Ojca, Syna i Ducha. MIĄŻSZ, CIAŁO I DUCH Rzeczywistość, która jest zatem osobista, ponieważ jest komunią. Tutaj również oryginalny tekst jest znaczący. Święty Paweł nie mówi „dziecko” w sensie pokrewieństwa: „Dziecko Boże”. Nie używa greckiego terminu „païs”, „dziecko”, ale terminu „tekna”, który oznacza „stworzony przez”, „potomstwo zrodzone przez”. Jest to adopcja, ponieważ nie jesteśmy samym Bogiem, co jednocześnie staje się synostwem, które czyni nas „synami”, uczestnicząc w całości życia Boga w tej niewytłumaczalnej tajemnicy naszego ubóstwienia. „To Duch czyni was synami”. A święty Paweł stawia nas na samym poziomie Chrystusa, Syna Bożego, który stał się człowiekiem. Synów ludzkich, którzy mogą powiedzieć Bogu, że jesteśmy czymś więcej niż przybranymi synami, jesteśmy „tekna” Boga. W tym tekście musimy ponadto ważyć każde słowo. Apostoł mówi o „ciele”, które jest śmiertelne, o ciele, które oznacza jedność ciała i ducha, która jest nasza i która może stać się życiem, pod warunkiem, że jest pod wpływem Ducha Bożego. KOMUNIA I WSPÓLNOTA Opowieść w Dziejach Apostolskich otwiera przed nami inne aspekty. Zwracamy szczególną uwagę na listę języków, którymi mówili słuchacze i które rozumieli. Są też inne. Przez długi czas Żydzi świętowali nie tylko żniwa, ale także nadanie Prawa. Tak jak Pascha przypominała Wyjście z Egiptu, tak Pięćdziesiątnica przypominała wydarzenia na Synaju: Bóg daje swoje Prawo swojemu ludowi, aby je przestrzegał dla dobra wszystkich narodów. Wiemy, że Chrystus nie zniósł Prawa, ale przez dar Ducha Świętego uczynił je kompletnym i pełnym. Nie dopełnił go. Doprowadził je do doskonałości, usuwając niedoskonałości wynikające z okoliczności lub sytuacji. Przywołał je na przykład ze względu na wymóg szabatu. Jest to święto Kościoła, ponieważ wszyscy byli w jednym miejscu (Dzieje Apostolskie 2:1): apostołowie, uczniowie, Maria, rodzina Jezusa. Około 120 (Dzieje Apostolskie 1:15). To w Kościele otrzymuje się Ducha Świętego. Narracja naprzemiennie wspomina „wszystkich” i wspomina każdą osobę. Pierwszym znakiem jest podmuch wiatru, który wypełnia „cały dom”. Ale języki tego samego ognia spoczywają na każdym z nich. Wszyscy są napełnieni Duchem Świętym, ale każdy mówi językiem natchnionym przez Niego (Dzieje Apostolskie 2:4) Taka jest tajemnica Kościoła. Wszyscy są zamieszkiwani przez Ducha Świętego, ale każdy otrzymuje Jego łaskę i misję. Pięćdziesiątnica jest rzeczywiście otwarciem na życie. „Wylej dary Ducha Świętego na rozległość świata” (Modlitwa otwierająca mszę). Na początku jest to ruch do wewnątrz. To, czego byli widzami, staje się dla nich centrum i sensem ich własnego życia. W drugiej fazie, ściśle powiązanej z pierwszą, stają się świadkami do tego stopnia, że ​​idą za Jezusem w Jego śmierci, pewni, że w ten sposób wejdą w życie. „Dziedzicami Boga, dziedzicami Chrystusa, pod warunkiem, że cierpią z Nim, aby być z Nim w chwale” (Dzieje Apostolskie 8:17) „Aby dzielić w naszych podróżach nasze okrzyki radości, nasze pieśni smutku, Aby odkrywać każdego ranka Ducha, który sprawia, że ​​nasienie kiełkuje” Bóg wzywa nas dzisiaj Abyśmy powstali z naszych grobów! Bóg budzi nas dzisiaj Aby dać nam nowe serce! W długiej podróży z tymi, którzy wyśpiewują Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego, Już wiemy, że w nas Duch Boży może się odrodzić! Nauczyliśmy się poznawać Radość Boga! „Alleluja! Przyjdź, Duchu Święty! Wejdź do serc Twoich wiernych! Niech zostaną spaleni ogniem Twojej miłości! (Liturgia Pięćdziesiątnicy) „Strzeż łaski, którą mu właśnie dałeś. Niech tchnienie Pięćdziesiątnicy działa z coraz większą siłą”. (Modlitwa po Komunii)

____

Sunday, June 8, 2025

Pentecost Sunday

Biblical references: A reading from the Acts of the Apostles. 2:1-11: “Everyone spoke by the gift of the Spirit.” Psalm 103: “You breathe, and things are made; you renew the face of the earth.” The Letter of St. Paul to the Romans. 8:8-17: “The Holy Spirit himself bears witness to our spirit that we are children of God.” The Gospel of Jesus Christ according to St. John 14:15-26: “He will remind you of everything I have said to you.” “The Holy Spirit fills the universe.” (Wis. 1:7) The celebration of the descent of the Spirit of God upon these people gathered in the Cenacle in Jerusalem takes us to the very heart of the mystery of divine transcendence, which permeates our existence with the vital essence of the Trinity: Love. The Letter of St. Paul Paul to the Romans puts it quite simply: “The Spirit is your life.” But we do not experience this reality individually. We experience it in the community, in the communion that is the Church, just as the life of the Spirit of God is the Trinitarian communion that realizes the unity of the Father, the Son, and the Spirit. FLESH, BODY, AND SPIRIT A reality that is therefore personal because it is communion. Here too, the original text is significant. Saint Paul does not say “child” in the sense of kinship: “Child of God.” He does not use the Greek term “païs,” “child,” but the term “tekna,” which means “created by,” “offspring begotten by.” It is adoption, because we are not God himself, which at the same time becomes sonship, which makes us “sons,” participating in the totality of God’s life in this inexplicable mystery of our divinization. “It is the Spirit that makes you sons.” And Saint Paul places us on the very level of Christ, the Son of God made man. Sons of men, who can say to God that we are more than adopted sons, we are the “tekna” of God. In this text, we must also weigh every word. The Apostle speaks of the “flesh” that is mortal, of the flesh that signifies the unity of body and spirit that is ours and that can become life, provided it is under the influence of the Spirit of God. COMMUNION AND COMMUNITY The narrative in the Acts of the Apostles opens up other aspects to us. We pay special attention to the list of languages ​​that the listeners spoke and understood. There are others. For a long time, the Jews celebrated not only the harvest, but also the giving of the Law. Just as the Passover recalled the Exodus from Egypt, so Pentecost recalled the events on Sinai: God gives his Law to his people to observe it for the good of all nations. We know that Christ did not abolish the Law, but through the gift of the Holy Spirit he made it complete and full. He did not fulfill it. He brought it to perfection, removing the imperfections that came from circumstances or situations. He called it, for example, because of the requirement of the Sabbath. It is a celebration of the Church because they were all in one place (Acts 2:1): the apostles, the disciples, Mary, the family of Jesus. About 120 (Acts 1:15). It is in the Church that the Holy Spirit is received. The narrative alternates between mentioning “all” and mentioning each person. The first sign is a gust of wind that fills “the whole house.” But tongues of the same fire rest on each one of them. All are filled with the Holy Spirit, but each speaks in a language inspired by Him (Acts 2:4). This is the mystery of the Church. All are indwelt by the Holy Spirit, but each receives His grace and mission. Pentecost is truly an opening to life. “Pour out the gifts of the Holy Spirit upon the expanse of the world” (Opening Prayer of Mass). At first, it is an inward movement. What they witnessed becomes for them the center and meaning of their own lives. In the second phase, closely linked to the first, they become witnesses to the point of following Jesus in his death, certain that in this way they will enter into life. “Heirs of God, heirs of Christ, provided they suffer with him so that they may be with him in glory” (Acts 8:17) “To share in our journeys our shouts of joy, our songs of sorrow, To discover every morning the Spirit that makes the seed sprout” God calls us today To rise from our graves! God awakens us today To give us a new heart! In the long journey with those who sing of Jesus Christ the Risen One, We already know that in us the Spirit of God can be reborn! We have learned to know the Joy of God! „Alleluia! Come, Holy Spirit! Enter the hearts of your faithful! May they be burned by the fire of your love! (Liturgy of Pentecost) „Guard the grace you have just given him (see, faithful). May the breath of Pentecost act with ever greater power.” (Prayer after Communion)

https://arteviajero.com/articulos/la-seu-vella/?fbclid=IwY2xjawKiRwpleHRuA2FlbQIxMQABHqQcA53dmm3TAGzBOhmGbQLrvrGjgy2fGmkApOibww2A_BrxvCMqS6s3oYmc_aem_80GVkFcdLWRfzKYPVHoBWw&sfnsn=scwspmo

Czytaj więcej: Klasztor de la Seu Vella, Lleida Czytaj więcej: Klasztor de la Seu Vella, Lleida Czytaj więcej: Klasztor de la Seu Vella, Lleida

My Way by Stanisław Barszczak 

And now, the end is near

And so I face the final curtain

My friend, I’ll say it clear

I’ll state my case, of which I’m certain

I’ve lived a life that’s full

I traveled each and every highway

And more, much more than this, I did it my way

Regrets, I’ve had a few

But then again, too few to mention

I did what I had to do and saw it through without exemption

I planned each charted course, each careful step along the byway

And more, much more than this, I did it my way

Yes, there were times, I’m sure you knew

When I bit off more than I could chew

But through it all, when there was doubt

I ate it up and spit it out

I faced it all and I stood tall and did it my way

I’ve loved, I’ve laughed and cried

I’ve had my fill, my share of losing

And now, as tears subside, I find it all so amusing

To think I did all that

And may I say, not in a shy way

Oh, no, oh, no, not me, I did it my way

For what is a man, what has he got?

If not himself, then he has naught

To say the things he truly feels and not the words of one who kneels

The record shows I took the blows and did it my way

Yes, it was my way.

(In Polish)

Koniec jest już blisko

Widzę jak zapada kurtyna

Przyjacielu, powiem to prostymi słowami

Postawię sprawę jasno, jednego jestem pewien

Żyłem pełnią życia

Przejechałem wszystkie drogi

A co więcej, i co ważniejsze, zrobiłem to po swojemu

Żałuję kilku rzeczy,

Ale jest tego naprawdę niewiele

Zrobiłem, co musiałem, doprowadziłem wszystkie sprawy do końca, bez wyjątku

Zaplanowałem każdą trasę, ostrożnie stawiałem każdy krok w nieznane

A co więcej, i co ważniejsze, zrobiłem to po swojemu

Tak, wiele razy

Brałem na siebie więcej niż byłem w stanie udźwignąć,

Ale kiedy dopadały mnie wątpliwości

Zakasałem rękawy i brałem się do roboty

Stawiłem temu wszystkiemu czoła, podnosiłem dumnie głowę, zrobiłem to po swojemu

Kochałem, śmiałem się i płakałem

Wiele zyskałem, ale swoje straciłem

A teraz, kiedy łzy już wyschły, zdumiewa mnie

Wszystko, co zrobiłem

I mogę powiedzieć, bez fałszywej skromności

O nie, o nie, nie jestem taki, zrobiłem to po swojemu

Kim jest człowiek, co ma?

Nie ma nic, jeśli nie jest sobą

Trzeba mówić to, co się naprawdę czuje i nie zachowywać się jak przegrany

Moje koncerty były wspaniałe, zrobiłem to po swojemu

Tak, to była moja droga.

(In Spain)

Y ahora el final está cerca

Y así me enfrento al telón final

Mi amigo, lo diré claro

Expondré mi caso, del cual estoy seguro

He vivido una vida plena

Recorrí todas y cada una de las carreteras

Y más, mucho más que esto

Lo hice a mi manera

Remordimientos tuve algunos

Pero igualmente, muy pocos como para mencionarlos

Hice lo que tenía que hacer

Y lo llevé a cabo sin excepción

Planeé cada ruta certificada

Cada cuidadoso paso a lo largo del camino alternativo

Y más, mucho más que esto

Lo hice a mi manera

Sí, hubieron veces, estoy seguro que supiste

Cuando mordí más de lo que podía masticar

Pero a pesar de todo cuando hubo duda

Me la tragué y la escupí

Enfrente todo y me mantuve firme

Y lo hice a mi manera

He amado, he reído, he llorado

Me he saciado, mi cuota de perder

Y ahora, mientras las lágrimas desaparecen

Lo encuentro todo tan divertido

Pensar que hice todo eso

Y puedo decirlo, no de una forma tímida

Oh no, oh no, yo no lo sería

Lo hice a mi manera

¿Pues que es un hombre, que es lo que tiene?

Si no a sí mismo, entonces no tiene nada

Para decir las cosas que verdaderamente siente

Y no las palabras de alguien que se arrodilla

El registro muestra que yo recibí los golpes

Y lo hice a mi manera

Sí, fue a mi manera.

_________

Stanisław Barszczak, Aurora Lleidy

(tym feministycznym tekstem chciałbym wpierw zapowiedzieć przyszłą Panią Prezydent Rzeczypospolitej Polski, autor)

Przerywam moje wakacje, aby wam powiedzieć co myślę o Polsce w dramatycznym monologu. Są ludzie tak głęboko zakorzenieni we własnych przekonaniach, że żadna ilość dowodów, jakkolwiek jasna lub przytłaczająca, nie może ich zmusić do ponownego ich rozważenia. To nie brak informacji, ale odmowa rozumu ich trzyma z daleka. Jak wiecie nie jestem baptystą, lecz chrześcijaninem, jeśli chodzi o moje prywatne poglądy. Chciałbym jednak wam powiedzieć, że niektóre ciężary nie są nasze, a jednak je dźwigamy. Tymczasem nawet najściślejsze węzły mogą się poluzować. Jeden oddech, jedna nić na raz – tak właśnie wracamy do siebie, do znanego nam wcielenia… Przychodzi potem chwila, kiedy każdy myśli o zmianie świata, ale nikt nie myśli o zmianie siebie.

Żyjemy w epoce nowoczesnych technologii, każdego dnia wnosimy poprawki do historii, której uczyliśmy się w szkole. Ten świat opowiada historię ludzi, filantropów, którzy kochają go, narażając się na serie katastrof, które trzymają ich z dala od siebie aż do szczęśliwego zakończenia. Spójrzmy na osiągnięcia mieszkańców ziemi. Struktury miast ludzkiej historii, w tym świątynie, grobowce i kanały wodne, płynnie łączą się z otaczającym krajobrazem pustyni, tworząc oszałamiającą harmonię między sztuką stworzoną przez człowieka a naturą. Te miasta były kiedyś kwitnącym centrum handlowym, znanym ze swojego bogactwa i różnorodności kulturowej, zanim ostatecznie zostały zapomniane na wieki. Dziś są obiektem światowego dziedzictwa UNESCO, przyciągającym gości z całego świata, aby mogli doświadczyć jego ponadczasowego piękna i historycznego znaczenia.

I tak zachwycają nas średniowieczne katedry. Jestem pod wrażeniem, przyznam, wspaniałej katedry w Lleidzie, Hiszpania. Jej widok jest mi szczególnie bliski z racji na Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej oo.Augustianów na Kazimierzu w Krakowie. Kiedy tam przychodziliśmy na wykłady z filozofii człowieka, sale i korytarze klasztoru Augustianów eremitów były wówczas w remoncie.
W życiu obejrzałem sporo nadzwyczajnych budowli z XIII-XIV wieku, ale Seu Vella jest najbardziej wyróżniającym się budynkiem w monumentalnym kompleksie, który nosi jego nazwę i sylwetkę, panoramę miasta. Jest to stara katedra Lleidy, ale nie jest jedyna. W centrum miasta, na Carrer Major, znajdujemy Seu Nova, nową katedrę. Los jednej doprowadził do narodzin drugiej. Określana jako jedna z najlepszych produkcji artystycznych katalońskiej architektury XIII wieku, a co za tym idzie, europejskiej architektury średniowiecznej, Seu Vella jest wyjątkową katedrą, która nikogo nie pozostawia obojętnym. Jej architektura dzieli blask z wysokiej jakości rzeźbami, które zachowały się w kapitelach, gzymsach, wspornikach, portalach itp. Znaczne pozostałości zachowanych malowideł ściennych lub kaplic zbudowanych przez wybitne rodziny lub wybitnych członków są odzwierciedleniem prestiżowego budynku kościelnego o wspaniałej przeszłości. Katedra Seu Vella jest również przesiąknięta historią, ponieważ stała się ważnym ośrodkiem artystycznym i wizualnym punktem odniesienia bogatej, rozległej i potężnej diecezji.
Trzeźwość, majestatyczność i wspaniałość to niektóre z jego cech. Jest ich jednak znacznie więcej.

Wspomniałem o codziennym wnoszeniu poprawek do historii świata. A co powiedzieć o ogromie wszechświata, który jest zarówno pokorny, jak i budzący podziw. Nasza planeta, Ziemia, jest tylko jedną z 3,2 biliona planet w Drodze Mlecznej, a Słońce jest jedną z 200 miliardów gwiazd w tej galaktyce. Jednak Droga Mleczna jest tylko jedną z dwóch bilionów galaktyk w obserwowalnym wszechświecie. Te fakty przypominają nam o naszym miejscu w tym wielkim, niekończącym się kosmosie. Jesteśmy nieskończenie mali, ale jesteśmy tutaj, a to czyni nas częścią czegoś niezwykłego.

Rozważanie naszej pozycji we wszechświecie zachęca nas do przyjęcia tajemnic kosmosu i naszego skromnego istnienia. Rzuca nam wyzwanie, aby zastanowić się nad ogromem tego, czego jeszcze nie wiemy – poza gwiazdami i galaktykami. To, co jest tam, jest wciąż zagadką, której jeszcze nie ułożyliśmy, a ta tajemnica jest częścią tego, co sprawia, że nasz świat jest tak nieskończenie fascynujący.

Skala wszechświata służy również jako przypomnienie piękna bycia częścią czegoś większego niż my sami. Choć możemy czuć się mali w obliczu takiej ogromności, podkreśla ona również, jak wszystko jest ze sobą powiązane. Nasze życie, nasze historie i ślady, które zostawiamy na Ziemi, mają znaczenie, nawet w obliczu ogromnej przestrzeni wszechświata.

We wszechświecie ingerencja ludzi w dzieło Boga pokazuje bardzo różne oblicza, od zniszczenia przyrody do genialnych czynów ludzkiego ducha, zarówno mężczyzn jak i kobiet. Świat bynajmniej najczęściej nie porusza kwestii niezależności kobiet i ich zdolności intelektualnych, kwestionując wiktoriańskie ideały, które ograniczały kobiety do ograniczonych ról społecznych.
Dlatego odważyłem się tutaj wejść w nie uprawiany ogród, którego piękno noszę w sercu od lat niemowlęcych. Ten ogród oczekuje mojej pracy i jawi się dla mnie niczym obraz z „tysiąca i jednej nocy”. Tym feministycznym tekstem chciałbym zapowiedzieć przyszłą Panią Prezydent Rzeczypospolitej Polski.
Chciałbym więc zerwać zbytnie chwasty ziemskiego ogrodu Eden , w rzeczy samej pragnąłbym zobaczyć wreszcie zniszczenie systemu niewolnictwa stworzonego przez myśl ludzką.

Najmilsi. Poeta powie: Rozjaśnij jutro dzisiejszym dniem! Zostałeś stworzony idealnie, by być kochanym – i na pewno kochałem cię, w twojej idei, przez całe moje życie. W tym życiu jak rzeka płyniesz we wskazanym kierunku, najczęściej do morza, podejmujesz ryzyko zlania się z olbrzymim oceanem. Innym razem zagłębiasz się w las twego dzieciństwa. Las jest piękny, ciemny i głęboki. Ale masz obietnice do dotrzymania i mile do przejścia zanim zaśniesz, i mile do przejścia zanim zasnę.

Ile opuszczonych stworzeń na ziemi nauczyło się prostych obowiązków koleżeństwa i wygody społecznej w sytuacjach skrajnie beznadziejnych. Dzisiaj wiemy, moralne niejednoznaczności i historyczne obciążenia kształtują jednostki i społeczeństwa. Przekonujemy się o tym wchodząc w modernistyczny strumień świadomości. Jego fragmentaryczna struktura tylko odzwierciedla złożoność pamięci i sposoby, w jakie przeplatają się historie osobiste i zbiorowe.

Każdy myśli o zmianie świata, ale nikt nie myśli o zmianie siebie. Nowe życie! Ja nie wiem, co robić ze starym, a ojciec mi tu jeszcze mówi o nowym życiu. To już trochę za dużo.
Kiedy człowiek jest młody, próbuje wyprzedzić świat. Potem zaledwie dotrzymuje mu kroku, aż wreszcie zaczyna być przez świat wyprzedzany. Co tu począć? Otwórzmy się na miłość społeczną, chciałbym to jeszcze raz wykrzyczeć.

Jak cię kocham? Pozwól mi policzyć te sposoby kontaktu. Kocham cię w głąb, przez szerokość i na wysokość.
Gdzie moja dusza może sięgnąć, gdy czuje się poza zasięgiem wzroku
celów bytu i idealnej łaski? Najlepsza rzecz na świecie – Światło, które nigdy nie sprawia, że mrugasz; Pamięć, która nie sprawia bólu; Miłość, kiedy znów jesteś kochany.
Z tobą chcę przemieszczać się w kosmosie z prędkością większą od prędkości światła, z napędem Alcubierre’a, w którym poddamy się zniekształceniu przestrzeni czasowej wokół statku kosmicznego.

Kocham Cię tak głęboko, szeroko i wysoko, jak tylko moja dusza może sięgnąć. Jeśli musisz mnie kochać, niech to będzie dla niczego innego, jak tylko dla samej miłości. Czymże jest geniusz, jeśli nie zdolnością wyrażania nowej indywidualności?
Kocham cię do poziomu codziennej najcichszej potrzeby, przez słońce i światło świec. Kocham cię swobodnie, tak jak ludzie dążą do tego, co słuszne. Kocham cię czysto, tak jak odwracają się od pochwał.
Kocham cię z pasją, którą użyłem.
W moich starych smutkach i z wiarą mojego dzieciństwa. Kocham cię miłością, którą zdawałem się utracić.
Z moimi utraconymi świętymi. Kocham cię oddechem, uśmiechami, łzami, całego mojego życia; i jeśli Bóg zechce, będę cię kochał lepiej tylko po śmierci.

To jest nasze osiągnięcie i ostatni sukces. Nie mierz pracy, dopóki dzień się nie skończy i praca nie zostanie wykonana. Taka jest nasza
miłość. Jak cię kocham? Pozwól mi policzyć sposoby jej realizacji. Nie patrz na opinię. Mężczyźni zdobywają opinię, gdy chłopcy uczą się pisać. A co z smutkiem. Powiadam ci, beznadziejny smutek jest beznamiętny; co z diabłem. Najbardziej diabelski diabeł, gdy jest szanowany.

Nasza miłość, jak się czujesz: „piękna”. Po dwóch latach pogarszającego się stanu zdrowia zmarła w ramionach swojego męża. I to jest najpiękniejsze.

____

Stanisław Barszczak, Lleida’s aurora

(with this feminist text I would like to announce the future President of the Republic of Poland, author) I interrupt my vacation to tell you what I think about Poland in a dramatic monologue. There are people so deeply rooted in their beliefs that no amount of evidence, however clear or overwhelming, can force them to reconsider them. It is not the lack of information, but the refusal of reason that keeps them away. As you know, I am not a Baptist, but a Christian, when it comes to my private views. However, I would like to tell you that some burdens are not ours, and yet we carry them. In the meantime, even the tightest knots can loosen. One breath, one thread at a time – this is how we return to ourselves, to the incarnation we know… Then comes the moment when everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing themselves. We live in an age of modern technology, every day we make corrections to the history we learned in school. This world tells the story of people, philanthropists who love it, exposing themselves to a series of disasters that keep them apart until a happy ending. Let’s look at the achievements of the inhabitants of the earth. The structures of the cities of human history, including temples, tombs and water channels, blend seamlessly with the surrounding desert landscape, creating a stunning harmony between man-made art and nature. These cities were once thriving trade centers, known for their wealth and cultural diversity, before eventually being forgotten for centuries. Today, they are a UNESCO World Heritage Site, attracting visitors from all over the world to experience its timeless beauty and historical significance. And so we are enchanted by medieval cathedrals. I am impressed, I admit, by the magnificent cathedral in Lleida, Spain. Its view is particularly close to my heart because of the Church of Saint Catherine of Alexandria of the Augustinian Fathers in Kazimierz in Krakow. When we went there for lectures on the philosophy of man, the halls and corridors of the monastery of the Augustinian hermits were under renovation. I have seen many extraordinary buildings from the 13th and 14th centuries in my life, but the Seu Vella is the most outstanding building in the monumental complex that bears its name and silhouette, the city’s skyline. It is the old cathedral of Lleida, but it is not the only one. In the city center, on Carrer Major, we find the Seu Nova, the new cathedral. The fate of one led to the birth of the other. Described as one of the best artistic productions of Catalan architecture of the 13th century, and by extension of European medieval architecture, the Seu Vella is an exceptional cathedral that leaves no one indifferent. Its architecture shares its splendor with the high-quality sculptures that have been preserved in capitals, cornices, corbels, portals, etc. The significant remains of preserved wall paintings or chapels built by distinguished families or distinguished members are a reflection of a prestigious ecclesiastical building with a magnificent past. The Seu Vella Cathedral is also steeped in history, having become an important artistic centre and visual reference point for a rich, vast and powerful diocese. Sobriety, majesty and splendor are some of its characteristics. But there is much more. I mentioned the daily corrections to the history of the world. And what about the vastness of the universe, which is both humble and awe-inspiring. Our planet, Earth, is just one of 3.2 trillion planets in the Milky Way, and the Sun is one of 200 billion stars in this galaxy. However, the Milky Way is just one of two trillion galaxies in the observable universe. These facts remind us of our place in this vast, infinite cosmos. We are infinitely small, but we are here, and that makes us part of something extraordinary. Reflecting on our position in the universe encourages us to embrace the mysteries of the cosmos and our humble existence. It challenges us to consider the vastness of what we don’t know yet—beyond the stars and galaxies. What’s out there is still a mystery we haven’t solved yet, and that mystery is part of what makes our world so endlessly fascinating. The scale of the universe also serves as a reminder of the beauty of being part of something bigger than ourselves. While we may feel small in the face of such vastness, it also underscores how interconnected everything is. Our lives, our stories, and the traces we leave on Earth matter, even in the face of the vast expanse of the universe. In the universe, human intervention in God’s work shows many faces, from the destruction of nature to the brilliant feats of the human spirit, both male and female. The world, by far, does not address the issue of women’s independence and intellectual abilities, questioning Victorian ideals that limited women to limited social roles. That is why I dared to enter here into an uncultivated garden, the beauty of which I have carried in my heart since my infancy. This garden awaits my work and appears to me like a picture from „A Thousand and One Nights”. So I would like to pick the excessive weeds of the earthly garden of Eden, in fact I would like to finally see the destruction of the system of slavery created by human thought. Dearest. The poet will say: Brighten tomorrow with today’s day! You were created perfectly to be loved – and I have certainly loved you, in your idea, throughout my life. In this life, like a river, you flow in the indicated direction, most often to the sea, you take the risk of merging with the vast ocean.

At other times you delve into the forest of your childhood. The forest is beautiful, dark and deep. But you have promises to keep and miles to go before you fall asleep, and miles to go before I fall asleep. How many abandoned creatures on earth have learned the simple duties of companionship and social comfort in situations of extreme hopelessness. Today we know that moral ambiguities and historical burdens shape individuals and societies. We see this when we enter the modernist stream of consciousness. Its fragmented structure only reflects the complexity of memory and the ways in which personal and collective histories intertwine. Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing themselves. A new life! I don’t know what to do with the old one, and my father is still talking to me about a new life. This is a bit too much. When a person is young, he tries to get ahead of the world. Then he barely keeps up with it, until finally he is overtaken by the world. What can we do? Let us open ourselves to social love, I would like to shout it out again. How do I love you? Let me count these ways of contact. I love you in depth, in breadth, and in height. Where can my soul reach when it feels out of sight of the goals of existence and ideal grace? The best thing in the world – Light that never makes you blink; Memory that doesn’t hurt; Love when you are loved again. With you I want to travel through space faster than the speed of light, with the Alcubierre drive in which we submit to the distortion of time space around the spaceship. I love you as deeply, widely and high as my soul can reach. If you must love me, let it be for nothing but love itself. What is genius if not the ability to express a new individuality? I love you to the level of daily quietest need, through sun and candlelight. I love you freely, as people strive for what is right. I love you purely, as they turn away from praise. I love you with the passion I used. In my old sorrows and with the faith of my childhood. I love you with the love I seemed to have lost. With my lost saints. I love you with my breath, my smiles, my tears, my whole life; and if God wills, I will love you better only after death. This is our achievement and our last success. Do not measure your work until the day is done and the work is done. Such is our love. How do I love you? Let me count the ways to accomplish it. Do not look at reputation. Men get reputation when boys learn to write. What about sadness. I tell you, hopeless sadness is passionless; what about the devil. The devil is most devilish when he is respected. Our love, „beautiful”. After two years of declining health, she died in the arms of her husband. This is the most beautiful.

https://youtu.be/REIEuq20ybU?si=8XXBYHDaEHgVylmu

Stanisław Barszczak, Przyjaźń z Bogiem

Czy wy wiecie, czy wy wiecie, Ile dzieci jest na świecie? Kto by to policzyć mógł Tyle serc, i rąk, i nóg? A choć dzieci jest tak dużo, Wszystkie wspólnej sprawie służą, Wszystkie pragną, pragną z całych sił, Żeby świat szczęśliwy był. Żeby wiecznie była mama i tata, a nawet dziadek i babcia. Ale w wieczności inaczej, nie wiadomo co małe co duże kocha się po prostu najkrócej to znaczy najdłużej Wieczność – to miłość od razu już na zawsze nie na chwilę, żywym Jezuskiem z Betlejemu cieszcie się nasze dzieci, ważki na krótko motyle. Naszemu Bogu dzięki – bo dzisiaj aura jest cudowna, ale wciąż cudowniejsze jest to, że jestem tutaj z Tobą – jak mówi wasz Kubuś Puchatek. Ludzie stają się dobrzy przez ćwiczenie i praktykowanie dobroci; rzadko zdarza się człowiek dobry z natury. Ja zawsze jeszcze uczę się dla was. Z siedemdziesięciu trzech ksiąg, które miał napisać ‚śmiejący się filozof’ Demokryt, obejmujących całą ludzką wiedzę, nie przetrwało ani jedno dzieło. Wszystko, co wiemy, pochodzi z fragmentów, głównie na temat etyki i relacji z drugiej ręki. To samo dotyczy niemal wszystkich innych starożytnych naukowców jońskich. Ludzie to jest ważna rzecz od stuleci siebie gryźć możemy, lecz chrońmy dzieci. Kim byś nie był – prawdzie tej wyjdź naprzeciw, siebie możesz kochać mniej kochaj dzieci. Damo w żłóbku z chęcią im przewiń becik, nie mrucz: kim ja byłabym kochaj dzieci. Mamo kiedy z oczu twych łezka leci, za swe krzywdy nie wiń ich kochaj dzieci. Dobry Tato, w szarych dni gęstej sieci nie pij, nie krzycz, nie bij ich kochaj dzieci. Ludzie to jest ważna rzecz od stuleci siebie gryźć możemy, lecz chrońmy dzieci. Niech nad każdym słowem tym Anioł buja, chrońmy dzieci w świecie złym Alleluja! Chrońmy dzieci. Hello… Jesteście tam? Hello, jak się macie? Mam nadzieję, że dobrze wam idzie. Myślałem o was dzisiaj. Jesteście dla mnie całym światem. Mówcie co chcecie. Jeśli kiedykolwiek będziecie w potrzebie, jestem tutaj. Jeśli kiedykolwiek czegoś zapragniecie, mogę wam dać. Mam nadzieję, że jeszcze spotkamy się kiedyś. W miejscu, w którym wzajemnie rozkochalibyśmy się, uśmiali i żyli.

Albowiem dziecko jest chodzącym cudem, jedynym, wyjątkowym i niezastąpionym Wszystkiego najlepszego Kochane Dzieci. Bez Was świat byłby czarno-biały.

____

Stanisław Barszczak, Friendship with God

Do you know, do you know, How many children are there in the world? Who could count them So many hearts, and hands, and legs? And although there are so many children, All serve a common cause, All desire, desire with all their might, For the world to be happy. For mom and dad to be forever, and even grandpa and grandma. But in eternity it is different, you don’t know what is small and what is big you simply love for the shortest time means the longest Eternity is love right away for ever, not for a moment, with the living Jesus of Bethlehem rejoice our children, dragonflies for a short while butterflies. Thanks to our God – because today the weather is wonderful, but it is still more wonderful that I am here with you – as your Winnie the Pooh says. People become good by practicing and practicing goodness; it is rare to find a person who is good by nature. I am always still learning for you. Of the seventy-three books that the ‚laughing philosopher’ Democritus is said to have written, encompassing all human knowledge, not a single work has survived. All that we know comes from fragments, mainly on ethics and second-hand accounts. The same applies to almost all other ancient Ionian scientists. People, this has been an important thing for centuries we can bite ourselves, but let’s protect the children. Whoever you are – come to this truth meet, you can love yourself less love the children. Lady in the crib, gladly change their baby’s napkin, don’t mutter: who would I be love the children. Mother, when a tear falls from your eyes, don’t blame them for your wrongs love the children. Good Father, on the gray days of the dense web don’t drink, don’t shout, don’t hit them love the children. People, this is an important thing for centuries we can bite each other, but let’s protect children. Let the Angel hover over each word, let’s protect children in the evil world Hallelujah! Let’s protect children. Hello… Are you there? Hello, how are you? I hope you’re doing well. I thought about you today. You mean the world to me. Say what you want. If you’re ever in need, I’m here. If you ever want something, I can give it to you. I hope we’ll meet again someday. In a place where we would fall in love with each other, laugh and live. Because a child is a walking miracle, unique, exceptional and irreplaceable. Happy Birthday, Dear Children. Without you, the world would be black and white.

____

Stanisław Barszczak, Ostatnie imperium Drogie siostry i bracia w Chrystusie naszym Panu

Ojciec Święty Leon XIV mianował kard. Roberta Saraha, byłego prefekta Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, swoim specjalnym wysłannikiem na uroczystości liturgiczne, które odbędą się w dniach 25 i 26 lipca 2025 r. w sanktuarium Sainte-Anne-d’Auray we Francji z okazji 400. rocznicy objawień św. Anny. Babcia Jezusa ukazywała się bretońskiemu chłopu Yvonowi Nicolazicowi w latach 1623-1625. Wskazała mu miejsce, w którym była zakopana jej figura, i poleciła odbudować istniejącą tam tysiąc lat wcześniej kaplicę, ponieważ – jak stwierdziła – Bóg chce, aby właśnie tam oddawano jej cześć. Od tej pory św. Anna jest główną patronką Bretończyków, a Bazylika Sainte-Anne-d’Auray najważniejszym sanktuarium w tym północno-zachodnim regionie Francji. 7 marca minęło 400 lat od dnia, kiedy bretoński chłop odkopał figurę św. Anny we wskazanym mu w objawieniach miejscu. Tego dnia rozpoczął się kulminacyjny etap obchodów 400-lecia objawień, które zakończą się 26 lipca we wspomnienie św. Anny i w rocznicę pierwszej Mszy w nowym sanktuarium. Oryginalna figurka zaginęła podczas rewolucji francuskiej. Wybudowana na polecenie św. Anny świątynia jest sanktuarium rodzinnym, ukazuje bowiem zakorzenienie Jezusa w Jego rodzinie. Są tu czczeni zarówno rodzice Maryi, Anna i Joachim, jak też znani z apokryfów jej dziadkowie Emerentiana i Stolanus. Do św. Anny pielgrzymują w szczególności małżonkowie, którzy nie mogą mieć potomstwa. Po narodzinach dziecka wracają do sanktuarium i jako dziękczynne wotum zostawiają w świątyni niemowlęcą skarpetkę. Jako pierwszy doświadczył tej łaski sam Yvon Nicolazic i jego żona Guillemette, którzy w chwili objawień nie mieli potomstwa, a potem doczekali się czwórki dzieci. Święta Anna jako matka i babcia może sprawić, że kobiety będą chciały być matkami. W świecie, w którym promuje się śmierć, ona jest nosicielką życia, jest świadectwem boskiej i wyjątkowej roli kobiet, szczególnie jako żon i matek. Nie była zwykłą kobietą; dzięki swojej wierności stała się niezwykła. Święta Anna jest obecnie znana i czczona jako patronka dziadków, matek, par małżeńskich i osób niepłodnych . Imię św. Anna pochodzi od hebrajskiego słowa Hannah, oznaczającego łaskę, wdzięczność. Anna była obecna, gdy Maryja i Józef przynieśli Jezusa do świątyni w wieku 40 dni i patrzyła, jak Symeon Go błogosławił . Żyła życiem pełnym oczekiwania na przyjście Chrystusa i świadczyła o Nim tym, którzy byli w świątyni. Jest ona patronką: matek, wdów, kobiet oczekujących dzieci, małżeństw i dzieciństwa, gospodyń, górników, piekarzy, żeglarzy. W Polsce kult Św. Anny w sposób szczególny rozwinął się na Śląsku. O co prosić św. Annę? Uproś mi u Boga łaską cierpliwości i pokory w znoszeniu wszystkiego, co Bóg raczy mi zesłać… W dziewiątym dniu nowenny: Z radością myślę, święta Anno, o Twoim szczęściu związanym z godnością matki Bogarodzicy. Uproś mi łaskę skutecznego pielęgnowania mojej godności dziecka Bożego. Święta Anna, patronka matek i kobiet w ciąży oraz nieletnich, jest symbolizowana przez Maryję na kolanach trzymającą małego Jezusa. Anna pochodziła z królewskiego rodu Dawida, tak jak jej mąż Joachim. Ich małżeństwo było przykładne, byli bardzo pobożnymi ludźmi, jednak długo nie mogli doczekać się potomka. Symbolami świętej Anny są jej staranne nauczanie Maryi; korona; gniazdo młodych ptaków; drzwi; Złota Brama Jerozolimy; niemowlę Dziewica w żłobie. Święta Anna przypomina nam, abyśmy nigdy nie rezygnowali z naszych modlitw i zaufania do boskiego planu Boga dla nas. W chwilach rozpaczy znajdźmy siłę i nadzieję w jej niezachwianej wierze i wytrwałości. W ikonografii przedstawiana jest w powłóczystej szacie, najczęściej jak naucza Najświętszą Marię Pannę pod postacią dziewczynki. Popularne są też jej przedstawienia jako piastującej małą Maryję i małego Jezusa tzw. św. Anna Samotrzecia. Liczę na Twoje wstawiennictwo, Święta Anno, o odwagę i spokój ducha . Błagaj Boga, aby mnie uzdrowił, ponieważ wszystko jest dla Niego możliwe i On odpowiada na Twoją modlitwę. Modlę się do Ciebie również w imieniu wszystkich cierpiących i chorych ludzi na świecie, szczególnie tych, których znam i którym pomagam osobiście. O chwalebna św. Anno, pełna współczucia dla tych, którzy Cię wzywają i miłości dla tych, którzy cierpią, obciążona ciężarem moich kłopotów, rzucam się do Twoich stóp i pokornie proszę Cię, abyś wzięła pod swoją szczególną opiekę obecną sprawę, którą Tobie powierzam. Anna, ona jest wzniosłym niebem, z którego wysokości Gwiazda Morza zbliżała się do swego wschodu. Ona jest błogosławioną niepłodną kobietą, szczęśliwą matką wśród matek, z której czystego łona wyszła lśniąca świątynia Boga, sanktuarium Ducha Świętego, Matka Boga! Najmilsi Nasza wiara jest często najsilniejsza, gdy powinna być najsłabsza. Taka jest natura nadziei. Czasami nazywamy kogoś hipokrytą, to nic więcej niż człowiek w trakcie zmiany. Zawsze byłem bardzo pewny swojej niedojrzałości. Ostatnio czuję, że moje życie jest książką napisaną w języku, którego nie potrafię czytać. Jakkolwiek staram się zadowolić innych. Powinieneś starać się nie mówić tyle, powiedział mi przyjaciel, w ten sposób będziesz brzmiał o wiele mniej głupio. Moje zachowanie jest mimo wszystko czasami godne pożałowania. Niestety, jestem dość podatny na napady żałosności – weźmy na przykład moje zamiłowanie do czytania książek w łóżku. Mężczyźni rzadko uważają swoje własne czyny za nieuzasadnione. Bycie irytującym to coś, w czym jestem bardzo dobry. W rzeczywistości jestem czymś więcej niż tylko „łagodnym” irytującym — ludzie mówią mi, że potrafię być wręcz frustrujący. Równie dobrze mógłbym wykorzystać ten talent dla dobra sprawy…Myślę, że właściwe przekonanie jest jak dobry płaszcz. Jeśli dobrze na ciebie leży, zapewnia ci ciepło i bezpieczeństwo. Jednak źle dopasowane może cię udusić. Kobiety? Kobiety są jak… burze. Są piękne do oglądania, a czasem miło ich słuchać – ale w większości przypadków są po prostu niewygodne. Za to bywają mężczyźni, którzy z kolei lubią samotność. Kiedy jesteś sam, nikt nie może cię zdradzić. To właśnie może też być zaufaniem do siebie, prawda? Celowe samozłudzenie. Jeśli zawsze jesteś na czas, to znaczy, że nigdy nie masz nic lepszego do roboty, powie ktoś… Człowiek, który chce, żebyś mu zaufał, jest tym, którego musisz się najbardziej bać. Czym jest wiara – jeśli nie kontynuujesz jej po porażce? Staraj się nie dać się skrępować jej łańcuchami. Nie mam pojęcia, co właśnie powiedziałeś, dziecko – powiedział ktoś inny. Więc po prostu udam, że to było spójne, a potem pójdę dalej. Jakkolwiek nie możesz po prostu unikać gry, mówiąc, że nie chcesz grać. Współczucie jest piękne, ale trzeba też nauczyć się mądrości. Nigdy nie chciałem, żeby mnie straszono. Jeśli czegoś żałuję, to strachu, który wywołałem pośród bliźnich. Strach jest narzędziem tyranów. Niestety, gdy los świata jest zagrożony, używasz wszelkich dostępnych narzędzi. Każde nasze działanie ma konsekwencje… Odkryłem, że w życiu, osoba, która najlepiej potrafi ocenić konsekwencje swoich działań, odniesie największy sukces. Ale ostatecznie obawiam się, że moja arogancja zniszczy nas wszystkich. Oczekiwanie. To prawdziwa dusza sztuki. Jeśli możesz dać człowiekowi więcej, niż się spodziewa, będzie cię chwalił przez całe życie. Jeśli potrafisz stworzyć atmosferę oczekiwania i odpowiednio ją podsycić, odniesiesz sukces. Mogłem być blisko mej odchodzącej mamy. Życie przed śmiercią. Siła przed słabością. Podróż przed celem. Ktoś musi zacząć. Ktoś musi zrobić krok naprzód i zrobić to, co słuszne, ponieważ jest słuszne. Gdybym miała umrzeć, powiedziała mi, to zrobiłabym to, żyjąc właściwie. Nie cel jest ważny, ale to, jak się tam dociera. Będę chroniła tych, którzy nie potrafią sami się obronić. Czasami nagroda nie jest warta kosztów. Środki, dzięki którym osiągamy zwycięstwo, są równie ważne, jak samo zwycięstwo… To, że nie akceptuję nauk niektórych wyznawców, nie oznacza, że ​​odrzuciłem wiarę w dobro i zło. Czy ktoś, jakaś niewidzialna rzecz, musi ogłosić, co jest dobre, aby było dobre? Wierzę, że moja własna moralność – która odpowiada tylko mojemu sercu – jest pewniejsza i prawdziwsza niż moralność tych, którzy postępują dobrze tylko dlatego, że boją się odwetu. Zbyt wielu uczonych myśli o badaniach jako o czysto intelektualnym dążeniu. Jeśli nic nie zrobimy z wiedzą, którą zdobędziemy, zmarnujemy nasze studia. Książki mogą przechowywać informacje lepiej niż my – to, co my robimy, a czego książki nie potrafią, to interpretować. Więc jeśli ktoś nie zamierza wyciągać wniosków, to równie dobrze może po prostu zostawić informacje w tekstach. Nie liczy się cel, ale sposób, w jaki się tam dociera. Emocje człowieka go definiują, kontrola jest znakiem rozpoznawczym prawdziwej siły. Brak uczuć to bycie martwym, ale działanie pod wpływem każdego uczucia to bycie dzieckiem. To, co widziałeś, należy do ciebie. Historia nie żyje, dopóki nie zostanie wyobrażona w czyimś umyśle. Co zatem oznacza ta historia? Znaczy to, co chcesz, żeby znaczyła. Celem opowiadacza nie jest mówienie ci, jak myśleć, ale dawanie pytań do przemyślenia. Zbyt często o tym zapominamy. Chcę bracie, siostro, żebyś wrócił do baraku i powiedział ludziom, żeby wyszli po burzy. Powiedz im, żeby spojrzeli na mnie związanego. Powiedz im, że otworzę oczy i spojrzę na nich, a oni dowiedzą się, że przeżyłem… Dzisiaj nie narzekaj. Robisz to za często. Nie każ mi cię kopać. Nie lubię kopać. Bolą mnie palce u stóp. Można zignorować biedaka z gołą klatką, wykonującego taką pracę, ale nikt nie zignoruje króla dzielącego ciężar. Może powinniśmy częściej zamieniać się miejscami. Jeśli król weźmie na siebie ciężar najbiedniejszych ludzi, być może znajdą się tacy, którzy pomogą mu z jego własnym ciężarem, tak niewidocznym, a jednak tak onieśmielającym. Przezwycięż swoje poczucie winy. Dbaj, ale nie za bardzo. Weź odpowiedzialność, ale nie obwiniaj siebie. Chroń, ratuj, pomagaj – ale wiedz, kiedy się poddać. To niepewne krawędzie, po których można chodzić. Jak to zrobić? Oczekiwania odnośnie życia były jak delikatna ceramika. Im mocniej je trzymałeś, tym bardziej prawdopodobne było, że pękną. W końcu wszyscy ludzie umierają. To, jak żyłeś, będzie o wiele ważniejsze dla Wszechmogącego niż to, co osiągnąłeś. Nie jestem zrzędliwy, warknąłbym tutaj. Po prostu mam niski próg głupoty. Być może osiągniemy wspólnie 2030 r. Karol Nawrocki walczy o reelekcję. Tak wygląda Polska. Ale już teraz kultowe Mini Cabrio wraca w nowej odsłonie. Miesięczna rata miło zaskakuje. W supermarkecie teraz możesz kupić dla przyjaciela patelnię z powłoką non-stick, wieczerza będzie udana… A ja podejrzewam, że to wszystko, co kiedykolwiek będę w stanie zrobić, niestety.

____

Stanisław Barszczak, The Last Empire

Dear sisters and brothers in Christ our Lord

Holy Father Leo XIV has appointed Cardinal Robert Sarah, former prefect of the Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments, as his special envoy for the liturgical celebrations to be held on July 25 and 26, 2025, at the sanctuary of Sainte-Anne-d’Auray in France, on the occasion of the 400th anniversary of the apparitions of St. Anne. The grandmother of Jesus appeared to the Breton peasant Yvon Nicolazic between 1623 and 1625. She showed him the place where her statue was buried and ordered him to rebuild the chapel that had existed there a thousand years earlier, because, as she stated, God wants her to be worshiped there. Since then, St. Anne is the main patron saint of the Bretons, and the Basilica of Sainte-Anne-d’Auray is the most important sanctuary in this northwestern region of France. March 7 marked 400 years since a Breton peasant unearthed the statue of St. Anne in the place indicated to him in the apparitions. That day began the culminating phase of the celebrations of the 400th anniversary of the apparitions, which will end on July 26, the feast of St. Anne and the anniversary of the first Mass in the new sanctuary. The original statue was lost during the French Revolution. Built on the orders of St. Anne, the temple is a family sanctuary, as it shows the roots of Jesus in his family. Both Mary’s parents, Anne and Joachim, are venerated here, as are her grandparents, Emerentiana and Stolanus, known from the apocryphal writings. St. Anne is particularly visited by married couples who cannot have children. After the birth of the child, they return to the sanctuary and leave a baby sock in the temple as a votive offering. The first to experience this grace were Yvon Nicolazic and his wife Guillemette, who had no children at the time of the apparitions and later had four children. Saint Anne as a mother and grandmother can make women want to be mothers. In a world where death is promoted, she is the bearer of life, a testimony to the divine and unique role of women, especially as wives and mothers. She was not an ordinary woman; through her fidelity she became extraordinary. Saint Anne is now known and venerated as the patron saint of grandparents, mothers, married couples and infertile people. The name Saint Anne comes from the Hebrew word Hannah, meaning grace, gratitude. Anne was present when Mary and Joseph brought Jesus to the temple at the age of 40 days and watched as Simeon blessed Him. She lived a life full of expectation of the coming of Christ and testified about Him to those who were in the temple. She is the patron saint of: mothers, widows, women expecting children, marriages and childhood, housewives, miners, bakers, sailors. In Poland, the cult of St. Anne developed in a special way in Silesia. What to ask St. Anne for? Obtain from God the grace of patience and humility in bearing everything that God deigns to send me… On the ninth day of the novena: I think with joy, St. Anne, of your happiness connected with the dignity of the Mother of God. Obtain for me the grace of effectively cultivating my dignity as a child of God. St. Anne, the patron saint of mothers and pregnant women and minors, is symbolized by Mary holding baby Jesus on her lap. Anne came from the royal house of David, like her husband Joachim. Their marriage was exemplary, they were very pious people, but they could not wait long for an heir. Symbols of Saint Anne include her careful teaching of Mary; a crown; a nest of young birds; a door; the Golden Gate of Jerusalem; the Virgin Mary in a manger. Saint Anne reminds us to never give up on our prayers and trust in God’s divine plan for us. In times of despair, let us find strength and hope in her unwavering faith and perseverance. In iconography, she is depicted in a flowing robe, most often teaching the Blessed Virgin Mary in the form of a girl. She is also popularly depicted as nursing little Mary and little Jesus, the so-called Saint Anne the Virgin. I count on your intercession, Saint Anne, for courage and peace of mind. Beg God to heal me, because everything is possible for Him and He answers your prayer. I also pray to you on behalf of all the suffering and sick people in the world, especially those I know and whom I help personally. O glorious Saint Anne Anna, full of compassion for those who call upon you and love for those who suffer, burdened with the weight of my troubles, I throw myself at your feet and humbly ask you to take under your special care the present case that I entrust to you. Anna, she is the sublime heaven from whose height the Star of the Sea approached its rising. She is the blessed barren woman, the happy mother among mothers, from whose pure womb came the shining temple of God, the sanctuary of the Holy Spirit, the Mother of God! Beloved Our faith is often strongest when it should be weakest. Such is the nature of hope. Sometimes we call someone a hypocrite, he is nothing more than a man in transition. I have always been very sure immaturity. Lately I feel like my life is a book written in a language I can’t read. No matter how hard I try to please others. You should try not to talk so much, a friend told me, because that way you’ll sound a lot less stupid. My behavior is sometimes deplorable. Unfortunately, I’m quite prone to fits of pity – take my fondness for reading books in bed, for example. Men rarely consider their own actions unjustified. Being annoying is something I’m very good at. In fact, I’m more than just „mildly” annoying – people tell me I can be downright frustrating. I might as well use that talent for a good cause… I think the right belief is like a good coat. If it fits you well, it keeps you warm and safe. But if it fits you badly, it can suffocate you. Women? Women are like… storms. They’re beautiful to look at, and sometimes nice to listen to – but most of the time they’re just plain uncomfortable. There are men, however, who like solitude. When you are alone, no one can betray you. That can also be self-confidence, right? Deliberate self-delusion. If you are always on time, it means you never have anything better to do, someone will say… The man who wants you to trust him is the one you have to fear the most. What is faith if you don’t continue it after defeat? Try not to let yourself be bound by its chains. I have no idea what you just said, child, someone else said. So I’ll just pretend that was coherent and then move on. However, you can’t just avoid the game by saying you don’t want to play. Compassion is beautiful, but you also have to learn wisdom. I never wanted to be frightened. If I regret anything, it is the fear I have caused among my fellow men. Fear is a tool of tyrants. Unfortunately, when the fate of the world is at stake, you use every tool at your disposal. Every action we take has consequences… I have found that in life, the person who is best able to assess the consequences of their actions will be the most successful. But in the end, I fear my arrogance will destroy us all. Expectation. This is the true soul of art. If you can give a person more than they expect, they will praise you for a lifetime. If you can create an atmosphere of expectation and stoke it just right, you will succeed. I could have been close to my departing mother. Life before death. Strength before weakness. The journey before the destination. Someone has to start. Someone has to step forward and do what is right because it is right. If I were to die, she told me, I would do it by living right. It is not the destination that matters, but how you get there. I will protect those who cannot protect themselves. Sometimes the reward is not worth the cost. The means by which we achieve victory are as important as the victory itself… Just because I do not accept the teachings of some believers does not mean that I have rejected the belief in good and evil. Does someone, some invisible thing, have to declare what is good in order to be good? I believe that my own morality – which corresponds only to my heart – is more certain and true than the morality of those who do good only because they fear retribution. Too many scholars think of research as a purely intellectual pursuit. If we do nothing with the knowledge we acquire, we will have wasted our studies. Books can store information better than we can – what we do that books cannot is interpret. So if one is not going to draw conclusions, one might as well just leave the information in the texts. It is not the destination that matters, but the way in which one gets there. A person’s emotions define him, control is the hallmark of true strength. To be without feeling is to be dead, but to act on any feeling is to be a child. What you have seen belongs to you. A story is not alive until it is imagined in someone else’s mind. So what does this story mean? It means whatever you want it to mean. The purpose of a storyteller is not to tell you how to think, but to give you questions to think about. We forget that too often. I want you, brother, sister, to go back to the barracks and tell the people to come out after the storm. Tell them to look at me tied up. Tell them that I will open my eyes and look at them and they will know that I survived… Don’t complain today. You do it too often. Don’t make me kick you. I don’t like kicking. My toes hurt. You can ignore a poor guy with a bare chest doing this kind of work, but no one can ignore a king sharing the load. Maybe we should switch places more often. If a king takes on the burden of the poorest people, perhaps there will be those who will help him with his own burden, so invisible and yet so intimidating. Overcome your guilt. Care, but not too much. Take responsibility, but do not blame yourself. Protect, save, help – but know when to give up. These are uncertain edges to walk on. How to do it? Expectations about life were like delicate pottery. The tighter you held them, the more likely they were to crack. After all, all people die. How you lived will be much more important to the Almighty than what you achieved. I am not grumpy, I would snap here. I just have a low stupidity threshold. Maybe we will reach 2030 together. Karol Nawrocki is running for re-election. This is what Poland looks like. But the iconic Mini Cabrio is already coming back in a new version. The monthly installment is a pleasant surprise. In the supermarket you can now buy a non-stick frying pan for a friend, the supper will be successful… And I suspect that this is all I will ever be able to do, unfortunately.

___

Chrześcijanie drogi

Jak długo musiałem czekać, by serce znów zaczęło bić mocniej. Jak długo musiałem leczyć ranę, by zaufać, by zapomnieć. Czas może być lekarstwem, na to co było przykre. Teraz czuję i wiem, że ta lekcja, którą przejąłem, moją naiwność i szczerość, oczami nowej osoby zobaczę. Czy mogę jeszcze ufać, kochać i pragnąć, to retoryczne pytanie. Wiem, że miłość w mej duszy była dalej jest, będzie i ze mną do końca zostanie.
Warto czekać całe życie, by przytulić się do Ciebie  ma ojczyzno. By usłyszeć serca bicie, by mieć całą cię dla siebie. Warto czekać wieki całe, by się odbić w oczach twoich. Warto kroplą drążyć skałę, by mieć cię w ramionach swoich.
Czy Twoja miłość może być w mym życiu, tym czym radość w pochmurny dzień? Czy czujesz to co ja, gdy patrzysz w me oczy i widzisz tam swój cień? Czy miłość, którą czuję znaczy dla Ciebie światło i ocalenie? I czy ty także jesteś jej niewolnikiem, bo wiesz, że to przeznaczenie? Nie boję się już tego uczucia, bo ono zmieniło mój los. Pragnę, by słowo kocham brzmiało w mej duszy jak donośny głos. Gdy Ty także poczujesz jego cudowną słodką moc. Będziem się radować tym, co przyniesie nam życia sztos.
____

El Presidente
o una oración por la patria en el tiempo y momento de las elecciones

Queridos cristianos
¿Cuánto tiempo tuve que esperar para que mi corazón volviera a latir más fuerte? ¿Cuánto tiempo tuve que curar la herida para poder confiar, para olvidar? El tiempo puede curar lo desagradable. Ahora siento y sé que veré esta lección que he aprendido, mi ingenuidad y sinceridad, a través de los ojos de una nueva persona. ¿Puedo seguir confiando, amando y deseando? Ésta es una pregunta retórica. Sé que el amor en mi alma estuvo, está, estará y estará conmigo hasta el final.
Vale la pena esperar toda la vida para abrazarte, patria mía. Escuchar los latidos de tu corazón, tenerte todo para mí. Vale la pena esperar siglos para que se refleje en tus ojos. Vale la pena ahuecar la roca con una gota para tenerte entre mis brazos.
¿Puede tu amor ser en mi vida lo que la alegría es en un día nublado? ¿Sientes lo que yo siento cuando me miras a los ojos y ves tu sombra allí? ¿El amor que siento significa luz y salvación para ti? ¿Y eres tú también su esclavo porque sabes que es el destino? Ya no tengo miedo de este sentimiento, porque cambió mi destino. Quiero que la palabra que amo suene en mi alma como una voz fuerte. Cuando tú también sientes su maravilloso y dulce poder. Nos alegraremos por cualquier bondad que la vida nos traiga.

Stanisław Barszczak, Moje Boże Narodzenie

Kiedyś Boże Narodzenie zobaczysz bez muzyki w tle. Tym bardziej przynajmniej raz w życiu musisz  zobaczyć, te zapierające dech widoki Ziemi matki, zanim jeszcze wysiadłeś z samochodu, majestatyczne góry, osobliwe krajobrazy naszego globu. Dziś więc powołuj się na pamięć wszystkiego tego, co już przeżyłeś i czego jeszcze nie przeżyłeś. Nie zapominaj osób i zdarzeń, którym winieneś wdzięczność. W Boże Narodzenie jestem z nimi przy wigilijnym stole i łamię się z nimi opłatkiem, życząc im zdrowych, spokojnych i błogosławionych Świąt, żeby zabrali mnie do Betlejemu. Każdy dzień czeka również na twoje zaistnienie. Astronauci z Apollo 8 po raz pierwszy zrobili zdjęcie Ziemi z oddali w grudniu 1968 roku. Ziemia to błękitny punkt w kosmosie, jaki trzeba nam chronić za wszelką cenę. Z nadzieją czekam na to, że pewnego dnia również Boże Narodzenie nie będzie jakąś osobą, która odeszła, ale tą osobą, jaką zawsze jeszcze się staję. A pamięć człowieka pozostanie w końcu dla niego błogosławioną winą, nie zaś niechcianym darem.

Stanisław Barszczak, My Christmas

Someday you will experience Christmas without background music. All the more reason you must see at least once in your life those breathtaking views of Mother Earth, before you even got out of the car—the majestic mountains, the unique landscapes of our globe. So today, invoke the memory of everything you have already experienced and everything you have not yet experienced. Don’t forget the people and events to whom you owe gratitude. On Christmas Day, I am with them at the Christmas Eve table, sharing the Christmas wafer with them, wishing them a healthy, peaceful, and blessed holiday season, that they may take me to Bethlehem. Every day also awaits your coming into being. The Apollo 8 astronauts first photographed Earth from afar in December 1968. Earth is a blue dot in space that must be protected at all costs. I look forward to the fact that one day, Christmas, too, will not be some person who has passed away, but the person I am always becoming. And a person’s memory will ultimately remain for him a blessed guilt, not an unwanted gift.

________

Stanisław Barszczak, Lwia część w nas niegodna

Zawsze jesteśmy niegodni tego, co otrzymujemy, otrzymujemy bowiem wszystko od Boga. Tak jest również w przypadku poety, bladego posłańca niebios. Kiedy planuje swoją straszliwą drogę. W jego duszy krążą wizje. Jego pierś miażdży huśtawka losu, jego policzki zwiędły od czuwania. Na czole widnieje zmarszczka pokuty, jego włosy wypadają pasmami. Lecz urok jego fantazji tli się w wyraźnych obrazach. Siedzi na ciemnym strychu, płomienie świecy zaciemniają morze. Przywiązuje pióro do swojej woli, prowadzi z nim tajemne rozmowy. Pisze wiersz, swoją udrękę, dotyka zębami przeszłości, bowiem czuje potęgę losu sercem. A ten hałas, hałas jego serca, odbierze już jutro za rubla.

Najmilsi. Swoją radość można znaleźć w radości innych; to właśnie jest tajemnicą szczęścia. Zawsze jesteśmy niegodni tego, co otrzymujemy, otrzymujemy bowiem wszystko od Boga.

Ból jest chlebem, którym Bóg dzieli się z ludźmi.

Piekło, proszę pani, to nie kochać już. Wiara to nie coś, co się ‚traci’, po prostu przestajemy kształtować nasze życie na jej podstawie. Pragnienie modlitwy jest samo w sobie modlitwą. Nasz dom, panie, nie jest domem pokoju. To dom modlitwy. Osoby poświęcone Bogu nie gromadzą się, by zażywać pokoju, lecz starają się wyjednać go dla bliźnich. Moje biedne dziecko, ryba nie może żyć poza wodą, lecz chrześcijanin może doskonale żyć poza prawem. Co nam gwarantowało prawo? Dobra doczesne i życie; ale wyrzekliśmy się dóbr; życie należy już tylko do Boga. To znaczy, że prawo nie na wiele nam się przydawało.

Sercem powracam do upragnionego dzieciństwa w Zagłębiu Dąbrowskim, w Polsce południa mego wzrastania. Bo mam żal, iż nigdy tego dzieciństwa nie spełniłem do końca. W tej krainie lasów i pastwisk przeciętych żywopłotami stała wieś, jakby zebrana w garść. I spoglądam na nią lecz nigdy nie mam wrażenia, żeby ona patrzyła również na mnie. Jeszcze na długo przed zbudowaniem małego kościółka, gdzie mimo wszystko jestem tylko przechodniem. Wieś znosiła tutaj cierpliwie upały i mrozy, deszcze, wiatry i słońce, raz w dobrobycie to znowu w nędzy, przyczepiona do tego spłachetka ziemi, z którego czerpała soki, i któremu oddawała swych zmarłych. Jakże głębokie i jak tajemne musi być jej doświadczenie życiowe. Historia z woli Boga schowała ją we wnętrznościach wielkiego miasta. Wieś niepokonana, zwycięży mnie ona tak jak innych, szybciej z pewnością niż innych.

Brak wiary w siebie nie jest pokorą, sądzę nawet, że jest czasami najbardziej egzaltowaną, prawie obłędną formą pychy, rodzajem zawistnego okrucieństwa, które każe nieszczęśnikowi zwracać się przeciw samemu sobie żeby się zniszczyć. Zapewne, człowiek jest wszędzie wrogiem samego siebie, swym tajonym i skrytym wrogiem. Zło, gdziekolwiek rzucone, kiełkuje na pewno. Najmniejszy zaś posiew dobra, żeby nie przepadł, wymaga nadzwyczajnego trafu, niezwykłego szczęścia. Ale to Bóg zbawił każdego z nas i każdy z nas jest wart krwi Boga.

Na przestrzeni życie nie traci się wiary, ona przestaje kształtować życie, to wszystko.

Mówię tedy sobie również, że młodość jest darem Boga i jak wszystkie dary Boga młodość jest bez skruchy. Tylko ci są młodzi, prawdziwie młodzi, których On wyznaczył do tego, żeby nie przeżyli swej młodości.

Moje dziecko, zawsze jesteśmy niegodni tego, co otrzymujemy, otrzymujemy bowiem wszystko od Boga. Czy pani uważa Boga za kata? On chce, żebyśmy mieli litość nad nami samymi. A zresztą cierpienia nasze nie należą do nas, On je bierze na siebie, one są w Jego sercu. Nie mamy prawa brać ich stamtąd, żeby je wyzywać, znieważać. Czy pani rozumie? Nadzieja jest ryzykiem, które trzeba podjąć. Pierwszą oznaką zepsucia żywego jeszcze społeczeństwa jest to, że cel uświęca środki. Jakkolwiek na przyszłość nie patrzy się tak jak krowa patrzy na przejeżdżający pociąg; przyszłość jest naszym zadaniem. Wolność nie jest żadnym przywilejem, lecz zadaniem.

Wielkim nieszczęściem, wielką biedą naszego czasu nie jest to, że istnieją bezbożni, lecz że są przeciętni chrześcijanie. Kościół potrzebuje świętych, a nie reformatorów. Albowiem nie ma połowicznych prawd. Grzech jest micro chaosem. A człowiek jest istotą między przepaściami.

______

Stanisław Barszczak, The Lion’s Part in Us Is Unworthy

We are always unworthy of what we receive, for we receive everything from God. This is also the case with the poet, the pale messenger of heaven. As he plans his terrible path, visions swirl in his soul. His chest is crushed by the swing of fate, his cheeks withered from vigil. A wrinkle of penance appears on his forehead, his hair falls out in strands. But the charm of his fantasy smoulders in vivid images. He sits in a dark attic, the candle flames darkening the sea. He binds his pen to his will, holding secret conversations with it. He writes a poem, his torment, touching the past with his teeth, for he feels the power of fate with his heart. And this noise, the noise of his heart, he will collect tomorrow for a ruble.

Beloved Ones. One’s joy can be found in the joy of others; this is the secret of happiness. We are always unworthy of what we receive, for we receive everything from God. Pain is the bread God shares with people. Hell, madam, is no longer loving. Faith is not something you ‚lose,’ we simply stop shaping our lives based on it. The desire for prayer is itself a prayer. Our home, sir, is not a home of peace. It is a home of prayer. Those dedicated to God do not gather to experience peace, but strive to obtain it for their neighbors. My poor child, a fish cannot live outside the water, but a Christian can live perfectly outside the law. What did the law guarantee us? Earthly goods and life; but we have renounced goods; life belongs only to God. This means that the law has been of little use to us.

My heart returns to my longed-for childhood in the Dąbrowa Basin, the south of Poland of my upbringing. Because I regret that I never fully fulfilled that childhood. In that land of forests and pastures intersected by hedges, stood a village, as if gathered together. And I look at it, but I never have the impression that it looks at me. Long before the little church was built, where, after all, I am only a passerby. The village patiently endured heat and frost, rain, wind, and sun, now in prosperity, now in misery, clinging to that patch of earth from which it drew its sap and to which it dedicated its dead. How deep and how secret its life experience must be. History, by God’s will, has hidden it in the bowels of the great city. The village, unconquered, will conquer me as it conquers others, sooner, surely, than others.

Lack of self-confidence is not humility; I even think it is sometimes the most exalted, almost insane form of pride, a kind of envious cruelty that compels the unfortunate to turn against himself, to destroy himself. Certainly, man is everywhere his own enemy, his own hidden and secret enemy. Evil, wherever cast, surely germinates. Even the smallest seed of goodness, for it not to be lost, requires extraordinary chance, extraordinary luck. But it is God who saved each of us, and each of us is worth the blood of God.

Faith is not lost over the course of life; it ceases to shape life, that is all. So I also tell myself that youth is a gift from God, and like all gifts from God, youth is without repentance. Only those are young, truly young, whom He has designated not to outlive their youth.

My child, we are always unworthy of what we receive, for we receive everything from God. Do you consider God an executioner? He wants us to have pity on ourselves. And besides, our sufferings do not belong to us; He takes them upon Himself; they are in His heart. We have no right to take them from there, to insult them, to insult them. Do you understand? Hope is a risk that must be taken. The first sign of the corruption of a still-living society is that the end justifies the means. However, the future is not viewed the way a cow views a passing train; the future is our task. Freedom is not a privilege, but a task. The great misfortune, the great misery of our time, is not that there are godless people, but that there are mediocre Christians. The Church needs saints, not reformers. For there are no half-truths. Sin is a micro-chaos. And man is a creature between abysses.

Niedziela, III tydzień Adwentu, Rok A, II

Umiłowani siostry i bracia

Przytoczę wpierw przykład. Pewien człowiek potrafił cierpliwie stawiać czoła nawet największym trudnościom i problemom życia, nie okazując przy tym niezadowolenia i goryczy. Jeden z jego bliskich przyjaciół poprosił go kiedyś, by zdradził mu tajemnicę swego nieustannego zadowolenia i radości.

– Z łatwością mogę cię nauczyć tej sztuki – odparł stary człowiek.

– Chodzi o to, by czynić właściwy pożytek z oczu. – Przyjaciel na początku nie zrozumiał tej odpowiedzi. Stary człowiek wyjaśnił mu dalej.

– Niezależnie od sytuacji, w której się znajduję, najpierw spoglądam w niebo i przypomina sobie, że moim głównym celem jest się tam dostać. Później spoglądam na ziemię i przypominam sobie, jak niewiele miejsca zajmę po śmierci. Następnie rozglądam się wkoło i widzę wielkie rzesze ludzi, którzy pod każdym względem są mniej szczęśliwi niż ja. W ten sposób uczę się, gdzie jest źródło prawdziwego szczęścia, gdzie powinny mieć kres wszystkie nasze troski i jak niewiele mam powodów do niezadowolenia.

Są mniej szczęśliwi niż ja, to Polacy mojej ojczyzny, moi rodacy. Najmilsi. Rok 1856 przyniósł klęskę Rosji w wojnie krymskiej. Okazało się, że Imperium Rosyjskie było kolosem na glinianych nogach. Carska armia, zacofana i przeżarta korupcją, została pokonana przez siły Imperium Osmańskiego, wsparte oddziałami angielskimi i francuskimi. W Polakach, będących pod rosyjski zaborem, obudziła się nadzieja na reformy w Królestwie Polskim, tym bardziej, że car Aleksander II, po przegranej wojnie, planuje reformy, również ustrojowe, w całej Rosji. Są tacy, którzy mówią, że można by pokusić się o uzyskanie autonomii dla Królestwa, są tacy, którzy myślą o walce z bronią w ręku i marzą o odzyskaniu niepodległości. Dodatkowym bodźcem podsycającym marzenia o odzyskaniu wolności będzie ogłoszone w marcu 1861 roku,utworzenie Królestwa Włoch.

W czerwcu 1860 zmarła Katarzyna Sowińska, wdowa po generale Józefie Sowińskim, legendarnym obrońcy Woli w czasie Powstania Listopadowego. Jej pogrzeb zamienia się w wielką, patriotyczną demonstrację. W czasie ceremonii pogrzebowej mało kto pamięta, że w Noc Listopadową generał starał się powstrzymać podchorążych i niewiele zabrakło, by przypłacił to życiem, a jego nazwisko znalazło się na Pomniku Oficerów Poległych Za Wierność Carowi. Od pochówku wdowy na Cmentarzu Ewangelicko Reformowanym przez Warszawę przechodzą kolejne manifestacje. Ponieważ jest ich coraz więcej, a atmosfera w mieście stała się gorąca, wiekowy namiestnik Michał Gorczakow zdecydował się na użycie wojska przeciw manifestantom.

25 lutego 1861 kozacy szarżują na zgromadzony tłum, a dwa dni później, przed kościołem świętej Anny na Krakowskim Przedmieściu padają strzały. Około setki uczestników demonstracji odniosło rany, a pięciu padło zabitych. Namiestnik był przerażony, Obawiał się wybuchu powstania narodowego, zatem wyraził zgodę się na ustępstwa. Z ulic Warszawy zostaje wycofane wojsko, powołano Delegację Miejską, złożoną z najznakomitszych przedstawicieli warszawskiego społeczeństwa i, de facto, przez pewien czas sprawującą władzę w mieście oraz zgodził się na manifestacyjny pogrzeb pięciu zabitych. Pogrzeb zamienił się w wielką demonstrację patriotyzmu i polskości. Za trumną poległych szli księża katoliccy i ewangeliccy oraz rabini. Wszyscy wspólnie modlili się nad otwartym grobem na Starych Powązkach.

Mogiła Pięciu Poległych stała się najważniejszym grobem dla polskich patriotów aż do odzyskania niepodległości. Każdy, kto w Polskę wierzył, musiał odbyć do niej pielgrzymkę jak Muzułmanin do Mekki. Wspierany przez dyrektora głównego Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, margrabiego Aleksandra Wielopolskiego, Gorczakow pragnął załagodzić sytuację. Aleksander Wielopolski starał się uzyskać daleko idące ustępstwa od władz rosyjskich, jednocześnie tłumiąc dążenia niepodległościowe i myśl o powstaniu. To jemu Jerzy Czech poświęcił przepiękny tekst „Margrabia Wielopolski” znakomicie zaśpiewany  przez Przemysława Gintrowskiego: „(…) Przez Plac Saski czerkieskie sotnie pędzą

A przed zamkiem sto ognisk dzisiaj płonie

Jak pan robi to Wasza Ekscelencjo

Że po każdej nienawidzą Cię stronie

Pan margrabio nie myślisz na rozkaz

Więc u cara toś już podejrzany

Nie uwierzy Petersburg ani Moskwa

Polakowi co własne ma plany.

Pan margrabia wciąż kroczy po linie

Przepaść z lewej i przepaść po prawej

Jeśli z ręki rodaka nie zginie

To z urzędu odejdzie w niesławie. (…)”

Tymczasem 8 kwietnia 1861 dochodzi do Masakry Na Placu Zamkowym. Wojsko otwiera ogień do manifestujących, pada około setki zabitych, a symbolem rosyjskiego terroru staje się młody chłopak, Michał Landy. Gdy trafiony kulami upadł mnich (lub ksiądz) idący na czele tłumu z krzyżem w ręku, Landy podniósł z warszawskiego bruku krzyż i stanął na czele demonstracji. Krzyż w tamtym czasie miał nie tylko znaczenie religijne ale był jednym z symboli polskiego oporu przeciwko rosyjskiej władzy i prawosławiu, z jakim władzę utożsamiano. Podniesienie krzyża przez Landego miało dodatkowy wymiar, gdyż chłopak był Żydem.

Landy padł śmiertelnie ranny od następnej salwy rosyjskich żołnierzy. Jego grób stał się kolejnym miejscem, odwiedzanym przez patriotów.

W maju 1861 umiera Gorczakow, a namiestnikiem na krótko zostaje generał Nikołaj Suchozanet, zwolennik silnej ręki i terroru wobec Polaków. Nota bene Suchozanet był wnukiem generała Antoniego Madalińskiego, bohatera Insurekcji Kościuszkowskiej. Wielopolski, początkowo zwolennik silnej ręki i siłowego rozwiązania problemu, składa dymisję i udaje się do Petersburga, gdzie przekonuje Cara, że jedynie drogą ustępstw można załagodzić nastroje w Królestwie Polskim. Nikołaj Suchozaniet został odwołany, a w sierpniu 1861 roku nowym namiestnikiem Aleksander II mianował generała Karola Lamberta, katolika, co w Królestwie Polskim nie było bez znaczenia. Generał Lambert zezwolił na demonstracje i patriotyczne śpiewy w kościołach oraz próbował negocjacji z ugodową częścią liczących się przedstawicieli polskiego społeczeństwa przez co wielu urzędników rosyjskich zarzucało mu zbytnią pobłażliwość wobec Polaków. Tymczasem zbliżał się 15 października, rocznica śmierci Tadeusza Kościuszki. Nawet ugodowy Lambert obawiał się, że może dojść do wystąpień, których rosyjskie wojsko nie będzie w stanie opanować. Bał się, że manifestacje przerodzą się w walki uliczne. Podjął zatem decyzję o wprowadzeniu Stanu Wojennego, co nastąpiło 14 października 1861 roku. Wojsko rozbiło obozowiska na warszawskich placach, obywatelom zakazano udziału w zgromadzeniach, a zatrzymani podlegali sądom wojskowym.

Polacy zlekceważyli zakaz i masowo udali się do kościołów, by modlić się za naczelnika Kościuszkę. W takiej sytuacji wojskowy generał-gubernator, nienawidzący Polaków Aleksander Gerstenzweig, zwolennik silnej ręki, wydał żołnierzom rozkaz wkroczenia do świątyń i aresztowania modlących się. Trzy tysiące zatrzymanych pognano na Cytadelę. Katolickie duchowieństwo, w akcie protestu, nakazało zamknięcie kościołów. Solidaryzując się księżmi, rabini polecili zamknąć synagogi do chwili, gdy kościoły zostaną ponownie otwarte. Ponieważ generał gubernator Gerstenzweig nie poinformował namiestnika, generała Lamberta, o swojej decyzji, ten wpadł w furię. Natychmiast nakazał zwolnić zatrzymanych, zaś w Pałacu Namiestnikowskim doszło do burzliwej rozmowy pomiędzy oboma przedstawicielami cara w Warszawie. Wymiana zdań była tak burzliwa, że Lambert… spoliczkował Gerstenzweiga. To już była sprawa honorowa ale, względu na stan wojenny, pojedynki były zakazane. Panowie zdecydowali się zatem na „pojedynek amerykański”. Z woreczka losowali kule w dwóch kolorach. Ten, który wyciągnie białą kulę, miał popełnić honorowe samobójstwo, strzelając sobie w głowę. Białą wylosował generał gubernator Gerstenzweig. Strzelił do siebie ale umierał kilka dni.

Wstrząśnięty Lambert podał się do dymisji i opuścił Warszawę. Na pewien czas zastąpił go Nikołaj Suchozaniet, a wkrótce na jego miejsce do Warszawy przybył kolejny zwolennik terroru i rządów silnej ręki, generał Aleksander Lüders.

Rozpoczęły się prześladowania Polaków i wszelkich przejawów polskości oraz patriotyzmu. Namiestnik tropił również wszelakie przejawy nieprawomyślności, również w wojsku, i doprowadził do skazania na śmierć trzech oficerów, biorących udział w antycarskiej konspiracji. 3 czerwca 1862 roku czwarty oficer, pochodzenia ukraińskiego, Andriej Potiebnia, strzelił namiestnikowi w głowę w Ogrodzie Saskim. Lüders przeżył ale opuścił Warszawę, by nigdy nad Wisłę nie powrócić. Andriej Potiebnia poległ, walcząc w szeregach powstańców styczniowych, w bitwie pod Skałą, 5 marca 1863 roku. Scena zamachu na generała Aleksandra Lüdersa została zrekonstruowana w polskim filmie „Jarosław Dąbrowski”.

Lüdersa zastąpił carski brat, książę Konstanty (nie mylić z księciem Konstantym sprawującym urząd przed wybuchem Powstania Listopadowego!). Książę, wspólnie z margrabią Wielopolskim, próbował przeprowadzić głębokie reformy w Królestwie Polskim, cywilne urzędy obsadzał Polakami, próbował wprowadzić autonomię Królestwa oraz stopniowo odwoływał stan wojenny w poszczególnych guberniach. Było już jednak za późno. W całym zaborze rosyjskim wrzało. Zbliżał się nowy rok 1863. W styczniu nowego roku, pragnąc uspokoić nastroje, margrabia Wielopolski inicjuje pobór młodych ludzi do carskiej armii. Osiągnął efekt przeciwny do zamierzonego. Wybuchło powstanie narodowe.

Najmilsi.

Żeby nie płakać trzeba co najmniej raz pomyśleć. Dzisiejsza III niedziela Adwentu zwana – „Gaudete – Radujcie się”, jest wyjątkowa w czasie Adwentu – ze względu na swą radosną tematykę i nastój jaki wprowadza do liturgii. Zwłaszcza Słowo Boże przed chwilą odczytane zachęca każdego z nas do radości oraz pragnie nam wyjaśnić, na czym powinna ona naprawdę polegać w życiu chrześcijanina. Słowo Boże uczy nas jak ów mędrzec z opowiedzianej historii, gdzie jest źródło prawdziwego szczęścia i gdzie powinny mieć kres wszystkie nasze troski.

 

„Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie”. Między innymi tymi słowami prorok Izajasz zaprasza dziś do radości każdego z nas. Nas, którzy nierzadko przez życiowe przeciwności, upadki w grzech oraz zniechęcenia w wierze, w modlitwie czy relacjach międzyludzkich jesteśmy podobni do wysuszonej, spieczonej słońcem pustynnej ziemi. Izajasz zachęca do radości, ponieważ bliski jest czas przyjścia Mesjasza, który nadchodzi, aby zbawić każdego z nas. Blisko jest zarówno Uroczystość Bożego Narodzenia, którą będziemy świętować już za kilka dni, jako pamiątkę narodzin Jezusa, jak również coraz bliższy jest dzień powtórnego przyjścia Chrystusa, który zakończy czas naszego życiowego adwentu – utęsknionego oczekiwania na spotkanie z Tym, który jest źródłem najgłębszej radości. Izajaszowi chodziło o coś głębszego. Mianowicie o to, że prawdziwą radość w naszym życiu możemy czerpać z zażyłej przyjaźni z Bogiem i układania swego życia zgodnie z Bożymi Przykazaniami. Tylko Bóg może przemienić nasze serca oraz dusze „suche jak step” z powodu dotknięcia grzechem i sprawić, że życie każdego z nas rozkwitnie jak majowa łąka, tętniąca życiem i radością.

 

Bliskość nadchodzących Świąt, też jest zwiastunem wielkiej radości, jaka może gościć w naszych sercach każdego dnia, zawsze wtedy, gdy pozwolimy Jezusowi rodzić się nie w ubogiej stajni, ale w naszych sercach pełnych miłości względem Niego. Św. Matka Teresa z Kalkuty napisała kiedyś piękne słowa: „Zawsze ilekroć się uśmiechasz do swojego brata i wyciągasz do niego rękę, zawsze wtedy jest Boże Narodzenie. Zawsze ilekroć milkniesz by innych wysłuchać, zawsze kiedy rezygnujesz z zasad, które jak żelazna obręcz uciskają ludzi w ich samotności, zawsze kiedy dajesz odrobinę nadziei załamanym, zawsze kiedy rozpoznajesz w pokorze, jak bardzo znikome są twoje możliwości i jak wielka jest twoja słabość, zawsze ilekroć pozwolisz, by Bóg pokochał innych przez ciebie – zawsze wtedy jest Boże Narodzenie!”.

 

Św. Jakub Apostoł zaprasza nas w drugim czytaniu do pielęgnowania w codziennym życiu cnoty cierpliwości. Jak bardzo jest nam ona potrzebna, gdy nieraz łatwo zniechęcamy się w czynieniu dobra, kiedy nasze dobre intencje inni raz po raz źle odczytują i interpretują po swojemu, kiedy trudno jest nam znaleźć radość w modlitwie, zniechęcamy się może czasem do regularnej spowiedzi, bo wciąż przytrafiają się nam te same grzechy, zniechęcają się mąż i żona, kiedy trudno jest im się porozumieć w kluczowych sprawach małżeńskich i rodzinnych. „Trwajcie w cierpliwości, bracia, aż do przyjścia Pana” – pisze Apostoł. Porównuje też chrześcijańską cnotę cierpliwości do rolnika, który po zasianiu ziarna, wytrwale oczekuje aż wyda ono plon. Już wiecie, potrzeba współpracy człowieka z Bogiem. Człowiek przygotowuje glebę, sieje ziarno, ale to Bóg daje ożywczy deszcz, promienie słońca i wzrost nasienia. Pięknie ujął to św. Ignacy Loyola: „Módl się tak jakby wszystko zależało od Boga, działaj zaś tak jakby wszystko zależało od ciebie”. Powierzanie się Bogu na modlitwie z ufnością, że On pomoże nam działać właściwie w naszym życiu i dokonywać dobrych wyborów – to wbrew pozorom nie łatwa, ale z pewnością skuteczna podpowiedź na praktykowanie cierpliwości w naszym życiu.

W tym miesiącu Polacy świętują w Malborku i w innych pięknych miejscach ojczyzny naszej, raz jeszcze biblijną – a to znaczy jakby „najmniejszą miłość”, która zstąpi na Ziemię, w nasze kolejne Boże Narodzenie. Jezus Chrystus, Syn Boga, Słowo Wcielone. Tymczasem pejzaż zimowy z chatami i wędrowcem wyrósł może na ruinach piastowskiego zamku. Telewizja, której nie znam, oferuje obrazy rodem z Namibii, gdzie czas zwalnia, a przestrzeń zachwyca bezkresem. Idealna na spotkanie z dziką naturą, majestatycznymi wydmami i kulturą plemion, które wciąż żyją w rytmie pustyni. Telewizja starając się, odsłania coś, co nie jest jądrem Polskości. Rzeczywiście jesteśmy „Republiką”, Putin wciąż rządzi Wszechpotężną Rosją, zapraszamy multiinstrumentalistę Gordona Matthew Sumnera – Stinga, nieuchwytnie brniemy w braku tego, Polskę stanowi.

Chciałbym tutaj wspomnieć o ojczyźnianej aferze ceglanej. Jest rok 1948-1949. Wrocław dostarcza cegły na odbudowę Warszawy. Z perspektywy okoliczności, w jakich żyli ludzie w tamtych czasach, odbudowa stolicy była priorytetem. Co więcej status granicy na Odrze i Nysie, jak również status tzw. Ziem Odzyskanych nie były jasne. Mieszkańcy tych ziem, w tym Wrocławia, którzy byli przesiedleńcami najczęściej z Kresów Wschodnich, które Polska utraciła w latach 1939-1945, nie dbali równie gorliwie o poniemieckie domy i mieszkania jak o swoje, gdyż spodziewali się, że mogą być tu tylko czasowo. Na mocy konferencji pokojowej, która miała miejsce w 1945 roku w  Poczdamie, Wielka Trójka (USA, ZSRR, Wielka Brytania) podjęła decyzję o przekazaniu Polsce zarządu nad tymi terenami, jednak formalnie status ten miał być tymczasowy do czasu podpisania ostatecznego traktatu pokojowego z Niemcami.

Niemiecka Republika Demokratyczna (NRD) uznała granicę na Odrze i Nysie Łużyckiej w układzie podpisanym w Zgorzelcu w 1950 roku, natomiast Republika Federalna Niemiec (RFN) dopiero w 1970 roku uznała de facto istniejącą granicę zachodnią Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej w układzie o podstawach normalizacji wzajemnych stosunków. Ostateczne potwierdzenie naszej zachodniej granicy de iure nastąpiło dopiero… w 1990 roku na mocy Traktatu o Ostatecznym Uregulowaniu w Odniesieniu do Niemiec (tzw. „Traktat dwa plus cztery”).  Został on podpisany przez zjednoczone Niemcy oraz cztery mocarstwa okupacyjne (Stany Zjednoczone, ZSRR, Wielka Brytania, Francja). Ostatecznie uregulował on status zjednoczonych Niemiec i potwierdził ich granice, w tym zachodnią granicę z Polską na Odrze i Nysie Łużyckiej.

Szacuje się, że do odbudowywanej z gruzów Warszawy trafiło „zaledwie” około 200 wagonów cegieł. Co stało się z resztą? Duża część transportów, które miały trafić do Warszawy, nigdy tam nie dotarła. Cegły były często kradzione lub wykorzystywane do odbudowy innych miast i osiedli. Z powodu chaosu pierwszych lat powojennych i wspomnianych nadużyć, brakuje wiarygodnych, pełnych statystyk dotyczących liczby wagonów, które faktycznie dotarły do Warszawy. Badacze tego zagadnienia opierają się na danych szacunkowych. W czasie trwającego prawie cztery miesiące oblężenia Wrocławia w 1945 r. zginęło ok. 100 tys. osób, a 65 proc. miasta zostało niemal zrównane z ziemią. Przez kolejną dekadę 18 mln sześc. gruzu oraz setki nieuszkodzonych budynków w mieście służyły — decyzją Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów — za „rezerwuar cegieł” dostarczający materiału do odbudowy Warszawy.

Wrocław, obok Szczecina, był wówczas określany mianem „cegielni” PRL-u, a z jego zniszczonych budynków pozyskiwano setki tysięcy cegieł. Co więcej, dotyczyło to nie tyko zniszczonych budynków, gdyż cegłę pozyskiwano z rozbiórek, a te dotyczyły także budynków w dobrym (a nawet bardzo dobrym) stanie zachowania. Cegłę z Wrocławia wysyłano do 1954 roku. Rok wcześniej uruchomiono dużą cegielnię w Zasławicach koło Nowej Huty. W tym miejscu należy podkreslić , że wbrew oficjalnej propagandzie cegły z Wrocławia w większości poszły na budowę Nowej Huty, a nie Warszawy. Z pozyskiwaniem cegieł z Wrocławia związana była duża afera gospodarcza, która zakończyła się wyrokami skazującymi. Oficjalnie cegły miały posłużyć do odbudowy zniszczonej Warszawy (i innych miast), jednak spora część z milionów cegieł wywiezionych z miasta Wrocławia, wcześniej nazywanego Breslau, nigdy do stolicy nie dotarła.

Dzisiejsza Ewangelia wprawdzie nie mówi wprost o radości, ale Jezus odpowiadając na pytanie Jana Chrzciciela o to, czy jest On faktycznie tym, któryma przyjść, czy jest Mesjaszem, wskazał na znaki zbieżne z tymi, o których mówił prorok Izajasz: „…niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię”, po tych słowach dodaje także: „A błogosławiony (czyli prawdziwie szczęśliwy!) jest ten, kto we Mnie nie zwątpi”.  Ten sam Jezus, który dokonywał tych wielkich cudów dwa tysiące lat temu, pragnie dokonywać wielkich rzeczy także w twoim życiu, każdego dnia, ilekroć bez zwątpienia w Jego moc, pozwolisz Mu rodzić się w Twoim sercu.

Kochani. Senność gęsta jak śnieg i krążąca jak śnieg Zasypuje śnieżnemi płatkami sennemi

Bezprzyczynny mój dzień, bezsensowny mój wiek

I te ślady bezładnych moich kroków po ziemi.

Jeśli chcę, mogę spać – jeśli chcę mogą wstać,

Siąść przy oknie z gazetą z zeszłego tygodnia,

Albo iść w senność dnia – wtedy inny, nie ja,

Siedząc w oknie, zobaczy dalekiego przechodnia.

Czy to dobrze czy źle: tak usypiać we mgle?

Szeptać wieści pośnieżne, podzwonne, spóźnione? Czy to dobrze czy źle: snuć się cieniem na tle kołującej śnieżycy i epoki przyćmionej? Śnieg pierzyną mi legł, wiek godziną mi zbiegł w białej drzemce, puszystym, przyprószonym spacerze. Bezprzyczynny mój dzień, bezsensowny mój wiek, pisał Julian Tuwim.

Niech te ostatnie dni adwentu wzmogą w nas pragnienie dobrego przygotowania naszego wnętrza na przyjście Zbawiciela. Otwórzmy więc drzwi naszych serc na Jezusa, którego pełni mocy i łaski możemy doświadczyć już teraz, uczestnicząc w cudzie tej Eucharystii. Pozwólmy Mu przemieniać nasze życie w prawdziwie szczęśliwe – bo oparte na dobrej i radosnej nowinie Ewangelii. Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę Państwu spokoju, zdrowia. Niech ten czas będzie okazją do wytchnienia i refleksji. Składam serdeczne życzenia pełnych harmonii Świąt, pomyślności i wielu sukcesów zawodowych w nadchodzącym Nowym Roku. Amen.

ksiądz Stanisław Barszczak

______

Sunday, Third Week of Advent, Year A, II

Beloved Sisters and Brothers

Let me first give you an example. A certain man was able to patiently face even the greatest difficulties and problems of life without showing dissatisfaction or bitterness. One of his close friends once asked him to reveal the secret of his constant contentment and joy.

„I can easily teach you that art,” replied the old man.

„It’s about making the right use of your eyes.” The friend didn’t understand this answer at first. The old man explained further.

„Regardless of my situation, I first look up at the sky and remember that my main goal is to get there. Then I look down at the earth and remember how little space I will occupy after death. Then I look around and see vast crowds of people who are, in every respect, less happy than I am.” In this way, I learn where the source of true happiness lies, where all our worries should end, and how little cause for dissatisfaction I have.

They are less happy than I am, they are the Poles of my homeland, my compatriots. The dearest. The year 1856 brought Russia’s defeat in the Crimean War. It turned out that the Russian Empire was a colossus with feet of clay. The Tsarist army, backward and riddled with corruption, was defeated by the forces of the Ottoman Empire, supported by English and French troops. The Poles, under Russian rule, were awakened to hope for reforms in the Kingdom of Poland, especially since Tsar Alexander II, after losing the war, was planning reforms, including constitutional reforms, throughout Russia. Some say they could attempt to gain autonomy for the Kingdom; others consider fighting with weapons in hand and dream of regaining independence. The creation of the Kingdom of Italy, announced in March 1861, would further fuel dreams of regaining freedom.

In June 1860, Katarzyna Sowińska, the widow of General Józef Sowiński, the legendary defender of Wola during the November Uprising, died. Her funeral turned into a massive patriotic demonstration. During the funeral, few remembered that on November Night, the general had tried to stop the officer cadets and nearly lost his life, and his name was inscribed on the Monument to Officers Fallen for Fidelity to the Tsar. Since the widow’s burial at the Evangelical Reformed Cemetery in Warsaw, further demonstrations have taken place. As their number grew, and the atmosphere in the city became heated, the elderly governor, Mikhail Gorchakov, decided to use the army against the demonstrators.

On February 25, 1861, Cossacks charged into the gathered crowd, and two days later, shots were fired in front of St. Anne’s Church on Krakowskie Przedmieście Street. Around a hundred demonstrators were wounded, and five were killed. The governor was terrified, fearing a national uprising, so he agreed to concessions. The army was withdrawn from the streets of Warsaw, a City Delegation was appointed, composed of the most prominent representatives of Warsaw society, which, for a time, held de facto power in the city. He agreed to a public funeral for the five dead. The funeral turned into a grand demonstration of patriotism and Polishness. Catholic and Protestant priests and rabbis followed the coffins of the fallen. They all prayed together at the open grave at the Old Powązki Cemetery.

The Grave of the Five Fallen became the most important grave for Polish patriots until Poland regained independence. Anyone who believed in Poland was required to make a pilgrimage to it, like a Muslim to Mecca. Supported by the chief director of the Government Commission for Religious Denominations and Public Education, Margrave Aleksander Wielopolski, Gorchakov sought to smooth things over. Aleksander Wielopolski sought to obtain far-reaching concessions from the Russian authorities, while simultaneously suppressing any aspirations for independence and any thoughts of an uprising. It was to him that Jerzy Czech dedicated the beautiful lyrics of „Margrave of Wielopolski,” brilliantly sung by Przemysław Gintrowski: „(…) Circassian sotnias are rushing through Saxon Square

And a hundred bonfires are burning in front of the castle today

How do you do it, Your Excellency?

That they hate you on every side

Mr. Margrave, you don’t think on orders

So you’re already a suspect in the Tsar’s eyes

Neither St. Petersburg nor Moscow will believe

A Pole who has his own plans.

Mr. Margrave is still walking a tightrope

A precipice on the left and a precipice on the right

If he doesn’t die at the hands of a fellow countryman

He will leave office in disgrace. (…)”

Meanwhile, on April 8, 1861, the Castle Square Massacre occurs. The army opens fire on the demonstrators, about a hundred people are killed, and a young boy, Michał Landy, becomes a symbol of Russian terror. When a monk (or priest) walking at the head of the crowd with a cross in his hand fell to the ground, hit by bullets, Landy picked up a cross from the Warsaw pavement and led the demonstration. At that time, the cross had not only religious significance but was also one of the symbols of Polish resistance against Russian power and Orthodoxy, with which the government was identified. Landy’s raising of the cross had an additional dimension, as the boy was Jewish.Landy fell mortally wounded by the next volley of Russian soldiers. His grave became another place visited by patriots.

In May 1861, Gorchakov died, and General Nikolai Suchozanet, a proponent of strong-arm and terror against Poles, briefly became governor. Incidentally, Suchozanet was the grandson of General Antoni Madaliński, a hero of the Kościuszko Uprising. Wielopolski, initially a proponent of strong-arm and forceful resolution of the problem, resigned and went to St. Petersburg, where he convinced the Tsar that only through concessions could the situation in the Kingdom of Poland be calmed. Nikolai Suchozanet was dismissed, and in August 1861, Alexander II appointed General Charles Lambert, a Catholic, as the new governor, which was not without significance in the Kingdom of Poland. General Lambert allowed demonstrations and patriotic singing in churches and attempted negotiations with the more conciliatory elements of prominent Polish society, leading many Russian officials to accuse him of being too lenient towards Poles. Meanwhile, October 15th, the anniversary of Tadeusz Kościuszko’s death, was approaching. Even the conciliatory Lambert feared that unrest might erupt that the Russian military would be unable to contain. He feared the demonstrations would escalate into street fighting. Therefore, he decided to impose martial law, which took place on October 14, 1861. The army set up camp in Warsaw’s squares, citizens were banned from gatherings, and those detained faced military trials.

Poles ignored the ban and flocked to churches en masse to pray for Commander Kościuszko. In this situation, the military governor-general, Alexander Gerstenzweig, a strong-armed Pole-hating supporter, ordered soldiers to enter churches and arrest those praying. Three thousand detainees were herded to the Citadel. In protest, the Catholic clergy ordered churches closed. In solidarity with the priests, the rabbis ordered synagogues closed until churches reopened. When Governor-General Gerstenzweig failed to inform the governor, General Lambert, of his decision, the latter became furious. He immediately ordered the detainees released, and a heated conversation ensued in the Governor’s Palace between the two representatives of the Tsar in Warsaw. The exchange was so heated that Lambert… slapped Gerstenzweig across the face. This was already a matter of honor, but due to martial law, duels were prohibited. The men therefore decided on an „American duel.” They drew two colored balls from a bag. The one who drew the white bullet was to commit honorary suicide by shooting himself in the head. The white bullet was drawn by Governor-General Gerstenzweig. He shot himself but died within days.

A shaken Lambert resigned and left Warsaw. He was temporarily replaced by Nikolai Sukhozanet, and soon another advocate of terror and strong-arm rule, General Alexander Lüders, arrived in Warsaw. Persecution of Poles and all manifestations of Polishness and patriotism began. The governor also investigated all manifestations of dissent, including in the army, and had three officers involved in the anti-tsarist conspiracy sentenced to death. On June 3, 1862, a fourth officer, Andrei Potebnya of Ukrainian origin, shot the governor in the head in the Saxon Garden. Lüders survived but left Warsaw, never to return to the Vistula. Andrei Potebnya fell fighting in the ranks of the January Uprising in the Battle of Skała on March 5, 1863. The scene of the assassination of General Alexander Lüders was reconstructed in the Polish film „Jarosław Dąbrowski.”

Lüders was replaced by his tsar brother, Prince Konstanty (not to be confused with the Prince Konstanty who held office before the outbreak of the November Uprising!). The Prince, together with Margrave Wielopolski, attempted to implement profound reforms in the Kingdom of Poland, filling civilian offices with Poles, attempting to establish the Kingdom’s autonomy, and gradually lifting martial law in individual governorates. However, it was too late. The entire Russian partition was in turmoil. The new year of 1863 was approaching. In January of the new year, seeking to calm the mood, Margrave Wielopolski initiated the conscription of young men into the tsar’s army. He achieved the opposite of his intended effect. A national uprising has broken out.

Dearest. To avoid crying, one must think at least once. Today, the Third Sunday of Advent, known as „Gaudete”—Rejoice, is unique during Advent because of its joyful theme and the mood it introduces to the liturgy. The Word of God, just proclaimed, especially encourages each of us to joy and wants to explain to us what it should truly consist of in the life of a Christian. Like the wise man in the story, the Word of God teaches us where the source of true happiness lies. 

Where all our worries should end. „Let the desert and the parched land rejoice, let the steppe exult and blossom.” With these words, among others, the prophet Isaiah invites each of us to joy today. We, who, through life’s adversities, falls into sin, and discouragements in faith, prayer, and interpersonal relationships, are often likened to the parched, sun-baked desert land. Isaiah encourages us to rejoice because the time of the Messiah’s coming is near, coming to save each of us. Christmas is near, which we will celebrate in just a few days as a commemoration of Jesus’ birth, and the day of Christ’s second coming is drawing ever closer, ending the Advent season of our lives—the longing expectation to meet the One who is the source of our deepest joy. Isaiah had something deeper in mind. Namely, that we can derive true joy in our lives from intimate friendship with God and from arranging our lives according to God’s Commandments. Only God can transform our hearts and souls, „dry as the steppe” because of the touch of sin, and cause the lives of each of us to blossom like a May meadow, teeming with life and joy.

The proximity of the approaching Christmas is also a harbinger of the great joy that can dwell in our hearts every day, whenever we allow Jesus to be born not in a humble stable, but in our hearts filled with love for Him. St. Mother Teresa of Calcutta once wrote these beautiful words: „Whenever you smile at your brother and extend your hand to him, it is always Christmas. Whenever you fall silent to listen to others, whenever you abandon the rules that, like an iron band, hold people in their loneliness, whenever you offer a glimmer of hope to the broken, whenever you humbly recognize how small your possibilities are and how great your weakness, whenever you allow God to love others through you—it is always Christmas!”

In the second reading, St. James the Apostle invites us to cultivate the virtue of patience in our daily lives. How much we need it when we are easily discouraged in doing good, when others repeatedly misread our good intentions and interpret them in their own way, when we struggle to find joy in prayer, when we perhaps sometimes discourage ourselves from regular confession because the same sins keep happening to us, when husbands and wives become discouraged when they struggle to communicate on key marital and family matters. „Be patient, brothers, until the Lord comes,” writes the Apostle. He also compares the Christian virtue of patience to a farmer who, after sowing the seed, perseveres until it bears fruit. You already know the need for human cooperation with God. Man prepares the soil, sows the seed, but it is God who provides the nourishing rain, the rays of the sun, and the growth of the seed. St. Ignatius of Loyola beautifully put this: „Pray as if everything depended on God, and act as if everything depended on you.” Entrusting ourselves to God in prayer, trusting that He will help us act appropriately in our lives and make good choices – this, contrary to appearances, is not an easy, but certainly effective, suggestion for practicing patience in our lives.

This month, in Malbork and other beautiful places in our homeland, Poles celebrate once again the biblical – and that is, the „smallest love” that will descend on Earth on our next Christmas: Jesus Christ, the Son of God, the Incarnate Word. Meanwhile, the winter landscape with huts and a wanderer may have sprung up on the ruins of a Piast castle. Television I’m unfamiliar with offers images straight from Namibia, where time slows down and space enchants with its vastness. Perfect for encountering wild nature, majestic dunes, and the culture of tribes that still live to the rhythm of the desert. Television, in its efforts, reveals something that is not the core of Polishness. We are indeed a „Republic,” Putin still rules over All-Powerful Russia, we invite multi-instrumentalist Gordon Matthew Sumner – Sting – and we elusively flounder in the absence of this, Poland is.

I would like to mention here the patriotic brick affair. The year is 1948-1949. Wrocław is supplying bricks for the reconstruction of Warsaw. Given the circumstances of the people at the time, rebuilding the capital was a priority. Furthermore, the status of the Oder-Neisse border, as well as the status of the so-called Recovered Territories, was unclear. The inhabitants of these lands, including Wrocław, who were mostly resettled from the Eastern Borderlands, which Poland lost between 1939 and 1945, did not care as diligently for their former German houses and apartments as for their own, as they expected to remain here only temporarily. At the peace conference held in Potsdam in 1945, the Big Three (USA, USSR, Great Britain) decided to transfer the management of these territories to Poland, but formally this status was to be temporary until the signing of the agreement, the final peace treaty with Germany.

The German Democratic Republic (GDR) recognized the Oder-Neisse border in the Treaty signed in Zgorzelec in 1950, while the Federal Republic of Germany (FRG) only de facto recognized Poland’s existing western border on the Oder-Neisse in the Treaty on the Basis for the Normalization of Mutual Relations in 1970. The final de jure confirmation of our western border only occurred in 1990 under the Treaty on the Final Settlement with Respect to Germany (the so-called „Two Plus Four Treaty”). It was signed by a united Germany and the four occupying powers (the United States, the USSR, Great Britain, and France). It finally settled the status of the united Germany and confirmed its borders, including the western border with Poland on the Oder-Neisse.

It is estimated that „only” about 200 wagonloads of bricks reached Warsaw, which was being rebuilt from the rubble. What happened to the rest? A large portion of the transports intended for Warsaw never arrived. The bricks were often stolen or used to rebuild other cities and neighborhoods. Due to the chaos of the first post-war years and the aforementioned abuses, there are no reliable, comprehensive statistics on the number of wagonloads that actually reached Warsaw. Researchers rely on estimates. During the nearly four-month siege of Wrocław in 1945, approximately 100,000 people died, and 65 percent of the city was nearly razed to the ground. For the next decade, 18 million cubic meters of rubble and hundreds of undamaged buildings in the city served—by decision of the Economic Committee of the Council of Ministers—as a „reservoir of bricks,” providing material for the reconstruction of Warsaw. Wrocław, along with Szczecin, was then known as the „brickyard” of the Polish People’s Republic, and hundreds of thousands of bricks were salvaged from its destroyed buildings. Moreover, this applied not only to destroyed buildings, as bricks were recovered from demolitions, and these included buildings in good (or even very good) condition. Bricks were shipped from Wrocław until 1954. A year earlier, a large brickyard was opened in Zasławice, near Nowa Huta. It should be emphasized that, contrary to official propaganda, most bricks from Wrocław were used to build Nowa Huta, not Warsaw. A major economic scandal was linked to the acquisition of bricks from Wrocław, which ended in convictions. Officially, the bricks were intended to be used to rebuild the devastated Warsaw (and other cities), but a significant portion of the millions of bricks removed from Wrocław, formerly known as Breslau, never reached the capital. Today’s Gospel doesn’t speak directly about joy, but Jesus, in answering John the Baptist’s question about whether He was truly the One to come, whether He was the Messiah, pointed to signs similar to those spoken of by the prophet Isaiah: „…the blind receive their sight, the lame walk, the lepers are cleansed, the deaf hear, the dead are raised, the poor have the Good News preached to them.” After these words, he adds: „And blessed (that is, truly happy!) is the one who does not doubt in Me.” The same Jesus who performed these great miracles two thousand years ago desires to accomplish great things in your life, every day, whenever, without doubting His power, you allow Him to be born in your heart.

Beloved. A drowsiness thick as snow and circling like snow, Covers with snowflakes of sleep. My day is causeless, my age is senseless. And these traces of my chaotic footsteps on the ground. If I want, I can sleep—if I want, they can get up, Sit by the window with last week’s newspaper, Or walk into the drowsiness of the day—then someone else, not me, Sitting at the window, will see a distant passerby. Is it good or bad: to fall asleep like this in the fog?Whispering news after the snow, the death knell, late? Is it good or bad: to wander in shadow against the background of a circling snowstorm and a dim era? The snow has fallen like a blanket over me, my age has flown by in an hour in a white slumber, a fluffy, dusty walk. My day is causeless, my age is senseless, wrote Julian Tuwim.

May these last days of Advent intensify within us the desire to prepare our hearts well for the coming of the Savior. Let us therefore open the doors of our hearts to Jesus, whose full power and grace we can experience now, participating in the miracle of this Eucharist. Let us allow Him to transform our lives into truly happy ones—for they are based on the good and joyful news of the Gospel. On the occasion of Christmas, I wish you peace and good health. May this time be an opportunity for respite and reflection. I extend my heartfelt wishes for a harmonious holiday season, prosperity, and much professional success in the coming New Year. Amen.

priest Stanisław Barszczak

______

Stanisław Barszczak, List z Rzymu

Ludzie w Strefie Gazy trwają w głodzie, pragnieniu i strachu. Najmilsi bracia i siostry. Każdy wielki błąd ma swój moment przejściowy, ułamek sekundy, kiedy można go sobie przypomnieć i być może naprawić. Wszyscy jesteśmy złamani… wszyscy złamani, tak wpada światło, tak nas widział Ernest Hemingway. Nie jestem tym, co mi się przydarzyło, jestem tym, kim wybieram się stać, to z kolei Carl Jung powiedział w „Alchemii samokreacji”. A oto Deklaracja Junga o radykalnej sprawczości: twoja przeszłość cię informuje, ale cię nie definiuje. Elita codziennie przepisuje swoje narracje za pomocą celowych działań. Oto, co masz czynić; kochaj ziemię, słońce i zwierzęta, gardź bogactwem, dawaj jałmużnę każdemu, kto prosi, stawaj w obronie głupich i szalonych, poświęcaj swoje dochody i pracę innym, nienawidź tyranów, nie spieraj się o Boga, bądź cierpliwy i wyrozumiały wobec ludzi, nie zdejmuj kapelusza przed niczym znanym lub nieznanym, ani przed żadnym człowiekiem lub grupą ludzi, chodź swobodnie z potężnymi, niewykształconymi osobami i z młodymi, i z matkami rodzin, czytaj te ulotki na świeżym powietrzu o każdej porze roku każdego roku swojego życia, ponownie zbadaj wszystko, czego uczono cię w szkole, kościele lub w jakiejkolwiek książce, odrzuć wszystko, co obraża twoją własną duszę, a twoje własne ciało stanie się wielkim poematem i będzie miało najbogatszą płynność nie tylko w swoich słowach, ale także w cichych liniach ust i twarzy, między rzęsami twoich oczu i w każdym ruchu i stawie twojego ciała, kiedyś zauważył to Walt Whitman. Oblicze Jezusa jest wypisane na twoim sercu, zadawalaj wszelkich twoich złodziei, Padre Pio nam powiedział. A miał na myśli nie tylko złodziei fizycznych, lecz także duchowych. Ludzie w Strefie Gazy trwają w głodzie, pragnieniu i strachu. Tysiącom rodzin brakuje: Jedzenia, Leków, Prądu i paliwa. Zespoły Lekarzy bez Granic widzą dzieci z silnym niedożywieniem, pacjentów z poparzeniami, których rany nie goją się, bo brakuje jedzenia, rodziny, w tym wielu z naszych pracowników, jedzących jeden posiłek dziennie. Nasza praca w Strefie Gazy jest możliwa dzięki wsparciu osób prywatnych. Wasze darowizny pozwalają Lekarzom bez Granic działać tam, gdzie potrzeby są największe. Pomóż nam dalej nieść pomoc w Strefie Gazym Wpłać darowiznę. Wesprzyj zbiórkę na Pomagam.pl Twoje dzieci nie są twoimi dziećmi. Są synami i córkami Życia, które tęsknią za sobą. Przychodzą przez ciebie, ale nie od ciebie, I chociaż są z tobą, to jednak nie należą do ciebie. Możesz dać im swoją miłość, ale nie swoje myśli, Bo mają swoje własne myśli. Możesz dać im mieszkanie ich ciałom, ale nie ich duszom, Bo ich dusze mieszkają w domu jutra, którego nie możesz odwiedzić, nawet w snach. Możesz starać się być jak one, ale nie staraj się uczynić ich podobnymi do siebie. Bo życie nie cofa się ani nie zatrzymuje się przy wczoraj. Jesteście łukami, z których wasze dzieci, jak żywe strzały, są wysyłane. Łucznik widzi znak na ścieżce nieskończoności, a On zgina cię swoją mocą, aby Jego strzały mogły lecieć szybko i daleko. Niech twoje zginanie w dłoni łucznika będzie dla radości; Bo tak jak On kocha strzałę, która leci, tak też kocha łuk, który jest stabilny (Khalil Gibran)

____

The people of Gaza are in hunger, thirst, and fear. Dear brothers and sisters. Every great mistake has its moment of transition, a split second when it can be remembered and perhaps fixed. We are all broken… all broken, this is how the light comes in, this is how Ernest Hemingway saw us. I am not what happened to me, I am what I choose to become, as Carl Jung said in „The Alchemy of Self-Creation.” And here is Jung’s Declaration of Radical Agency: your past informs you, but it does not define you. The elite rewrite their narratives daily through purposeful actions. This is what you must do; love the earth, the sun, and the beasts, despise wealth, give alms to every one that asketh, defend the foolish and the insane, sacrifice thy earnings and thy labor to others, hate tyrants, do not dispute about God, be patient and considerate towards men, do not take off thy hat to anything known or unknown, nor to any man or set of men, walk freely with the mighty, the uneducated, and with the young, and with the mothers of families, read these pamphlets in the open air at every season of every year of thy life, re-examine all that thou hast been taught in school, church, or in any book, reject all that offends thy own soul, and thy own body shall become a great poem, and shall have the richest fluidity, not only in its words, but in the silent lines of thy mouth and face, between the lashes of thy eyes, and in every movement and joint of thy body, as Walt Whitman once observed. The face of Jesus is written on your heart, please all your thieves, Padre Pio told us. And he meant not only physical thieves, but also spiritual ones. People in the Gaza Strip are suffering from hunger, thirst and fear. Thousands of families lack: food, medicine, electricity and fuel. ‚Doctors Without Borders’ teams see children with severe malnutrition, patients with burns whose wounds do not heal because of the lack of food, families, including many of our employees, eating one meal a day. Our work in the Gaza Strip is possible thanks to the support of private individuals. Your donations allow Doctors Without Borders to operate where the needs are greatest. Help us continue to provide assistance in the Gaza Strip. Make a donation. Support the collection on Pomagam.pl Your children are not your children. They are sons and daughters of Life who yearn for each other. They come through you, but not from you, And though they are with you, yet they do not belong to you. You can give them your love, but not your thoughts, For they have thoughts of their own. You can give them dwellings for their bodies, but not for their souls, For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in dreams. You can strive to be like them, but do not strive to make them like you. For life does not go back or stop at yesterday. You are the bows from which your children, like living arrows, are sent forth. The archer sees the sign on the path of infinity, and He bends you with His power, that His arrows may fly swift and far. Let your bending in the archer’s hand be for joy; For as He loves the arrow that flies, so He loves the bow that is steady (Khalil Gibran)

_____

La gente di Gaza soffre la fame, la sete e la paura. Cari fratelli e sorelle. Ogni grande errore ha il suo momento di transizione, una frazione di secondo in cui può essere ricordato e forse corretto. Siamo tutti distrutti… tutti distrutti, è così che entra la luce, è così che ci vedeva Ernest Hemingway. Non sono ciò che mi è successo, sono ciò che scelgo di diventare, come disse Carl Jung ne „L’alchimia dell’auto-creazione”. Ed ecco la Dichiarazione di Jung sull’Agentività Radicale: il tuo passato ti informa, ma non ti definisce. L’élite riscrive le proprie narrazioni quotidianamente attraverso azioni mirate. Questo è ciò che devi fare; Ama la terra, il sole e le bestie, disprezza la ricchezza, fai l’elemosina a chiunque te la chieda, difendi gli stolti e i pazzi, sacrifica i tuoi guadagni e il tuo lavoro agli altri, odia i tiranni, non discutere di Dio, sii paziente e premuroso verso gli uomini, non toglierti il ​​cappello davanti a nulla di noto o sconosciuto, né a nessun uomo o gruppo di uomini, cammina liberamente con i potenti, gli ignoranti, con i giovani e con le madri di famiglia, leggi questi opuscoli all’aria aperta in ogni stagione di ogni anno della tua vita, riesamina tutto ciò che ti è stato insegnato a scuola, in chiesa o in qualsiasi libro, rifiuta tutto ciò che offende la tua anima e il tuo corpo diventerà un grande poema e avrà la più ricca fluidità, non solo nelle sue parole, ma nelle linee silenziose della tua bocca e del tuo viso, tra le ciglia dei tuoi occhi e in ogni movimento e giuntura del tuo corpo, come osservò una volta Walt Whitman. Il volto di Gesù è scritto nel vostro cuore, perdonate tutti i vostri ladri, ci ha detto Padre Pio. E non si riferiva solo ai ladri fisici, ma anche a quelli spirituali. Le persone nella Striscia di Gaza soffrono di fame, sete e paura. Migliaia di famiglie mancano di cibo, medicine, elettricità e carburante. Le équipe di Medici Senza Frontiere visitano bambini con grave malnutrizione, pazienti con ustioni le cui ferite non guariscono a causa della mancanza di cibo, famiglie, compresi molti dei nostri dipendenti, che consumano un solo pasto al giorno. Il nostro lavoro nella Striscia di Gaza è possibile grazie al sostegno di privati. Le vostre donazioni permettono a Medici Senza Frontiere di operare dove i bisogni sono maggiori. Aiutateci a continuare a fornire assistenza nella Striscia di Gaza. Fate una donazione. Sostenete la raccolta fondi su Pomagam.pl I vostri figli non sono figli vostri. Sono figli e figlie della Vita che si desiderano a vicenda. Vengono attraverso di voi, ma non da voi, e sebbene siano con voi, tuttavia non vi appartengono. Puoi dare loro il tuo amore, ma non i tuoi pensieri, perché hanno pensieri propri. Puoi dare loro una dimora per i loro corpi, ma non per le loro anime, perché le loro anime abitano nella casa del domani, che non puoi visitare, nemmeno in sogno. Puoi sforzarti di essere come loro, ma non sforzarti di renderli simili a te. Perché la vita non torna indietro né si ferma a ieri. Voi siete gli archi da cui i vostri figli, come frecce vive, vengono scagliati. L’arciere vede il segno sul sentiero dell’infinito e vi tende con la Sua potenza, affinché le Sue frecce volino veloci e lontane. Che il vostro tendervi nella mano dell’arciere sia per la gioia; perché come Egli ama la freccia che vola, così ama l’arco che è saldo. (Khalil Gibran)

____

La gente de Gaza sufre hambre, sed y miedo. Queridos hermanos y hermanas. Todo gran error tiene su momento de transición, una fracción de segundo en la que puede recordarse y quizás corregirse. Todos estamos rotos… todos rotos, así es como entra la luz, así es como nos veía Ernest Hemingway. No soy lo que me sucedió, soy lo que elijo convertirme, como dijo Carl Jung en „La alquimia de la autocreación”. Y aquí está la Declaración de la Agencia Radical de Jung: tu pasado te informa, pero no te define. La élite reescribe sus narrativas a diario mediante acciones con propósito. Esto es lo que debes hacer; Ama la tierra, el sol y las bestias, desprecia la riqueza, da limosna a todo el que pida, defiende a los necios y a los locos, sacrifica tus ganancias y tu trabajo a los demás, odia a los tiranos, no discutas sobre Dios, sé paciente y considerado con los hombres, no te quites el sombrero ante nada conocido o desconocido, ni ante ningún hombre o grupo de hombres, camina libremente con los poderosos, los ignorantes, y con los jóvenes, y con las madres de familia, lee estos panfletos al aire libre en cada estación de cada año de tu vida, reexamina todo lo que te han enseñado en la escuela, la iglesia o en cualquier libro, rechaza todo lo que ofenda a tu propia alma, y ​​tu propio cuerpo se convertirá en un gran poema, y ​​tendrá la fluidez más rica, no solo en sus palabras, sino en las líneas silenciosas de tu boca y tu rostro, entre las pestañas de tus ojos y en cada movimiento y articulación de tu cuerpo, como observó una vez Walt Whitman. El rostro de Jesús está grabado en tu corazón; aplaude a todos tus ladrones, nos dijo el Padre Pío. Y no se refería solo a los ladrones físicos, sino también a los espirituales. La gente en la Franja de Gaza sufre hambre, sed y miedo. Miles de familias carecen de alimentos, medicinas, electricidad y combustible. Los equipos de Médicos Sin Fronteras atienden a niños con desnutrición severa, pacientes con quemaduras cuyas heridas no cicatrizan por la falta de alimentos, familias, incluyendo a muchos de nuestros empleados, que solo comen una vez al día. Nuestra labor en la Franja de Gaza es posible gracias al apoyo de particulares. Tus donaciones permiten a Médicos Sin Fronteras operar donde más se necesita. Ayúdanos a seguir prestando asistencia en la Franja de Gaza. Haz una donación. Apoya la colecta en Pomagam.pl. Tus hijos no son tus hijos. Son hijos e hijas de la Vida que se anhelan el uno al otro. Vienen a través de ti, pero no de ti. Y aunque están contigo, no te pertenecen. Puedes darles tu amor, pero no tus pensamientos, pues ellos tienen sus propios pensamientos. Puedes darles morada para sus cuerpos, pero no para sus almas, pues sus almas habitan en la casa del mañana, que no puedes visitar ni siquiera en sueños. Puedes esforzarte por ser como ellos, pero no te esfuerces por que sean como tú. Porque la vida no retrocede ni se detiene en el ayer. Ustedes son los arcos desde los cuales sus hijos, como flechas vivientes, son lanzados. El arquero ve la señal en el camino del infinito, y Él los dobla con Su poder, para que Sus flechas vuelen veloces y lejos. Que tu doblamiento en la mano del arquero sea para alegría; porque así como Él ama la flecha que vuela, así ama el arco que es firme. (Khalil Gibran)

_____

Les habitants de Gaza souffrent de la faim, de la soif et de la peur. Chers frères et sœurs. Chaque grande erreur a son moment de transition, une fraction de seconde où l’on peut s’en souvenir et peut-être la réparer. Nous sommes tous brisés… tous brisés, c’est ainsi que la lumière entre, c’est ainsi qu’Ernest Hemingway nous voyait. Je ne suis pas ce qui m’est arrivé, je suis ce que je choisis de devenir, comme le disait Carl Jung dans « L’Alchimie de l’auto-création ». Et voici la Déclaration de Jung sur l’action radicale : votre passé vous informe, mais ne vous définit pas. L’élite réécrit son récit quotidiennement par des actions déterminées. Voilà ce que vous devez faire ; aime la terre, le soleil et les bêtes, méprise la richesse, fais l’aumône à quiconque te le demande, défends les insensés et les fous, sacrifie tes gains et ton travail aux autres, déteste les tyrans, ne discute pas au sujet de Dieu, sois patient et prévenant envers les hommes, ne tire ton chapeau devant rien de connu ou d’inconnu, ni devant aucun homme ou groupe d’hommes, marche librement avec les puissants, les sans instruction, et avec les jeunes, et avec les mères de famille, lis ces brochures en plein air à chaque saison de chaque année de ta vie, réexamine tout ce qu’on t’a enseigné à l’école, à l’église, ou dans n’importe quel livre, rejette tout ce qui offense ta propre âme, et ton propre corps deviendra un grand poème, et aura la plus riche fluidité, non seulement dans ses mots, mais dans les lignes silencieuses de ta bouche et de ton visage, entre les cils de tes yeux, et dans chaque mouvement et articulation de ton corps, comme Walt Whitman l’a observé un jour. Le visage de Jésus est inscrit dans votre cœur, faites plaisir à tous vos voleurs, nous a dit Padre Pio. Et il ne parlait pas seulement des voleurs physiques, mais aussi des voleurs spirituels. Dans la bande de Gaza, les habitants souffrent de la faim, de la soif et de la peur. Des milliers de familles manquent de nourriture, de médicaments, d’électricité et de carburant. Les équipes de Médecins Sans Frontières voient des enfants souffrant de malnutrition sévère, des patients brûlés dont les blessures ne guérissent pas faute de nourriture, des familles, dont beaucoup de nos employés, ne mangent qu’un seul repas par jour. Notre action dans la bande de Gaza est possible grâce au soutien de particuliers. Vos dons permettent à Médecins Sans Frontières d’intervenir là où les besoins sont les plus criants. Aidez-nous à continuer d’apporter notre aide dans la bande de Gaza. Faites un don. Soutenez la collecte sur Pomagam.pl Vos enfants ne sont pas vos enfants. Ce sont des fils et des filles de la Vie qui se languissent les uns des autres. Ils viennent de vous, mais ne viennent pas de vous. Et bien qu’ils soient avec vous, ils ne vous appartiennent pas. Tu peux leur donner ton amour, mais pas tes pensées, car ils ont leurs propres pensées. Tu peux leur offrir un abri pour leur corps, mais pas pour leur âme, car leur âme réside dans la maison de demain, que tu ne peux visiter, même en rêve. Tu peux t’efforcer de leur ressembler, mais ne cherche pas à les rendre semblables à toi. Car la vie ne revient pas en arrière et ne s’arrête pas au passé. Vous êtes les arcs d’où vos enfants, comme des flèches vivantes, sont lancés. L’archer voit le signe sur le chemin de l’infini, et Il vous tend de Sa puissance, afin que ses flèches volent vite et loin. Que votre flexion dans la main de l’archer soit source de joie ; car comme Il aime la flèche qui vole, Il aime l’arc qui est stable. (Khalil Gibran)

_____

Die Menschen in Gaza leiden Hunger, Durst und Angst. liebe Brüder und Schwestern, Liebste. Jeder große Fehler hat seinen Moment des Übergangs, einen Sekundenbruchteil, in dem man sich daran erinnern und es vielleicht korrigieren kann. Wir sind alle gebrochen … alle gebrochen, so kommt das Licht herein, so sah uns Ernest Hemingway. Ich bin nicht, was mir passiert ist, ich bin, was ich zu werden wähle, wie Carl Jung in „Die Alchemie der Selbsterschaffung“ sagte. Und hier ist Jungs Erklärung der radikalen Handlungsfähigkeit: Deine Vergangenheit prägt dich, aber sie definiert dich nicht. Die Elite schreibt ihre Narrative täglich durch zielgerichtetes Handeln neu. Das musst du tun: Liebe die Erde, die Sonne und die Tiere, verachte Reichtum, gib jedem, der dich bittet, Almosen, verteidige die Dummen und die Geisteskranken, opfere deinen Verdienst und deine Arbeit anderen, hasse Tyrannen, streite nicht über Gott, sei geduldig und rücksichtsvoll gegenüber den Menschen, ziehe deinen Hut vor nichts Bekanntem oder Unbekanntem, vor keinem Mann oder keiner Gruppe von Männern, geh frei mit den Mächtigen, den Ungebildeten und mit den Jungen und mit den Müttern von Familien um, lies diese Broschüren zu jeder Jahreszeit deines Lebens im Freien, überprüfe alles, was du in der Schule, der Kirche oder in irgendeinem Buch gelernt hast, lehne alles ab, was deine Seele beleidigt, und dein eigener Körper wird zu einem großen Gedicht werden und die reichste Flüssigkeit besitzen, nicht nur in seinen Worten, sondern auch in den stillen Linien deines Mundes und Gesichts, zwischen den Wimpern deiner Augen und in jeder Bewegung und jedem Gelenk deines Körpers, wie Walt Whitman einmal bemerkte. „Das Antlitz Jesu ist in dein Herz geschrieben, erfreue alle deine Diebe“, sagte Pater Pio. Und er meinte damit nicht nur die physischen, sondern auch die spirituellen Diebe. Die Menschen im Gazastreifen leiden unter Hunger, Durst und Angst. Tausenden Familien fehlt es an Nahrung, Medikamenten, Strom und Treibstoff. Die Teams von Ärzte ohne Grenzen sehen Kinder mit schwerer Unterernährung, Patienten mit Verbrennungen, deren Wunden aufgrund des Nahrungsmangels nicht heilen, Familien, darunter viele unserer Mitarbeiter, die nur eine Mahlzeit am Tag zu sich nehmen. Unsere Arbeit im Gazastreifen ist dank der Unterstützung von Privatpersonen möglich. Ihre Spenden ermöglichen es Ärzte ohne Grenzen, dort tätig zu sein, wo die Not am größten ist. Helfen Sie uns, weiterhin Hilfe im Gazastreifen zu leisten. Spenden Sie. Unterstützen Sie die Sammlung auf Pomagam.pl. Eure Kinder sind nicht eure Kinder. Sie sind Söhne und Töchter des Lebens, die sich nacheinander sehnen. Sie kommen durch euch, aber nicht von euch. Und obwohl sie bei euch sind, gehören sie euch nicht. Du kannst ihnen deine Liebe schenken, aber nicht deine Gedanken, denn sie haben ihre eigenen Gedanken. Du kannst ihnen Wohnungen für ihren Körper geben, aber nicht für ihre Seele, denn ihre Seelen wohnen im Haus von morgen, das du nicht besuchen kannst, nicht einmal in Träumen. Du kannst danach streben, ihnen ähnlich zu sein, aber strebe nicht danach, sie dir ähnlich zu machen. Denn das Leben geht nicht zurück oder endet im Gestern. Ihr seid die Bögen, von denen eure Kinder, wie lebendige Pfeile, ausgesandt werden. Der Bogenschütze sieht das Zeichen auf dem Pfad der Unendlichkeit, und er spannt euch mit seiner Kraft, damit seine Pfeile schnell und weit fliegen. Lass dein Spannen in der Hand des Bogenschützen aus Freude geschehen; denn wie er den Pfeil liebt, der fliegt, so liebt er den Bogen, der fest ist. (Khalil Gibran)

_____

Жители Газы голодают, жаждут и боятся. Дорогие братья и сестры, дорогие мои. У каждой большой ошибки есть свой момент перехода, доля секунды, когда ее можно вспомнить и, возможно, исправить. Мы все сломаны… все сломаны, так приходит свет, так нас видел Эрнест Хемингуэй. Я не то, что со мной случилось, я то, чем я выбираю стать, как сказал Карл Юнг в «Алхимии самосотворения». А вот Декларация радикального агентства Юнга: ваше прошлое информирует вас, но оно не определяет вас. Элита ежедневно переписывает свои нарративы посредством целенаправленных действий. Вот что вы должны сделать; Люби землю, солнце и зверей, презирай богатство, подавай милостыню каждому просящему, защищай глупых и безумных, жертвуй свои заработки и труды другим, ненавидь тиранов, не спорь о Боге, будь терпелив и внимателен к людям, не снимай шляпу ни перед чем известным или неизвестным, ни перед одним человеком или группой людей, ходи свободно с сильными, необразованными, с молодыми и с матерями семейств, читай эти брошюры на открытом воздухе в каждое время года твоей жизни, пересматривай все, чему тебя учили в школе, церкви или в любой книге, отвергай все, что оскорбляет твою собственную душу, и твое собственное тело станет великой поэмой и будет обладать богатейшей текучестью не только в своих словах, но и в безмолвных линиях твоего рта и лица, между ресницами твоих глаз и в каждом движении и суставе твоего тела, как однажды заметил Уолт Уитмен. Лицо Иисуса написано на вашем сердце, пожалуйста, все ваши воры, сказал нам Падре Пио. И он имел в виду не только физических воров, но и духовных. Люди в секторе Газа страдают от голода, жажды и страха. Тысячи семей испытывают нехватку: еды, лекарств, электричества и топлива. Команды «Врачей без границ» видят детей с тяжелым недоеданием, пациентов с ожогами, чьи раны не заживают из-за отсутствия еды, семьи, включая многих наших сотрудников, которые едят один раз в день. Наша работа в секторе Газа возможна благодаря поддержке частных лиц. Ваши пожертвования позволяют «Врачам без границ» работать там, где больше всего нуждаются. Помогите нам продолжать оказывать помощь в секторе Газа. Сделайте пожертвование. Поддержите сбор на Pomagam.pl Ваши дети — это не ваши дети. Это сыновья и дочери Жизни, которые тоскуют друг по другу. Они приходят через вас, но не от вас, И хотя они с вами, но они не принадлежат вам. Вы можете дать им свою любовь, но не свои мысли, Ибо у них есть свои мысли. Вы можете дать им жилища для их тел, но не для их душ, Ибо их души обитают в доме завтрашнего дня, который вы не можете посетить даже во сне. Вы можете стремиться быть такими, как они, но не стремитесь сделать их такими, как вы. Ибо жизнь не возвращается и не останавливается на вчерашнем дне. Вы — луки, из которых ваши дети, как живые стрелы, посылаются вперед. Лучник видит знак на пути бесконечности, и Он сгибает вас Своей силой, чтобы Его стрелы могли лететь быстро и далеко. Пусть ваш изгиб в руке лучника будет для радости; Ибо как Он любит стрелу, которая летит, так Он любит лук, который устойчив. (Халиль Джебран)

____

Stanisław Barszczak, Wiara, nadzieja, miłość, z nich największa jest miłość

Fala po zaniku wiatru na oceanie nie znika, ale zamienia się w energię, którą skrywa teraz ocean. Po śmierci świadomość (wł consapevolezza) nie znika. Prawda o sobie samym ważniejsza jak prawa rządzące przyrodą. To byłoby chwałą świata przekonać do tego wszystkich ludzi. Trzeba by poinformować drugiego człowieka o tym, jak jesteśmy ściśle ze sobą związani. Zbliżanie się ku śmierci uświadamia mi jak mało kochałem, jakkolwiek tylko miłość się liczy. W poszukiwaniu jedności ludzie muszą otworzyć się na siebie, w rzeczy samej na prawdę, inaczej będziemy długo jeszcze błądzić powtarzając te same błędy. Splątanie kwantowe uczy mnie o tym, jak cząstki elementarne wymieniają energię również w ruchach nieświadomych, także o tym że nie wszystko zależy od materii, że trzeba kształcić naszą świadomość przejmując nie podejmowaną przez ludzi energię świata. Śmierć jest początkiem a nie końcem, nasze życie nie kończy się z śmiercią, tym bardziej trzeba nam stwarzać odczucie ostatniej jedności rodzaju ludzkiego w czynach miłości. Nauka będzie eliminować cytowane przeze mnie nieznane „cząstki energii”. Jestem przekonany, że nasze dobre czyny nie umierają. Prawda nie należy do religii ani do nauki. Tym więcej kroczyć nam trzeba ku prawdzie już teraz. Najważniejsze to ją usłyszeć.

---

Stanisław Barszczak, Faith, hope, love, the greatest of them is love

A wave after the wind has died on the ocean does not disappear, but turns into the energy that the ocean now conceals. After the death of the consciousness (Italian, consapevolezza) does not disappear. The truth about yourself is more important than the laws that govern nature. The glory of the world would be to convince all men of this. It would be necessary to inform all beings how closely we are connected to each other. Approaching death makes me realize how little I loved, however only love counts. Then people in their search for unity must open up to each other, in fact to the truth, otherwise we will wander for a long time repeating the same mistakes. Quantum entanglement teaches me how elementary particles exchange energy also in unconscious movements, also that not everything depends on matter, that we need to educate our consciousness taking over the energy of the world not taken up by people. Death is the beginning, not the end, our life does not end with death, all the more reason to create for us a feeling of the last unity of the human race in acts of love. Science will eliminate the unknown „energy particles” I quoted. I am convinced that our good deeds do not die. Truth does not belong to religion or science. All the more reason for us to walk towards truth now. The most important thing is to hear it.

Stanisław Barszczak, PRZECZUCIE AMERYKI – nowy papież to zaskoczenie

„Gdybyś żył w dawnych czasach zamknąłbyś się w klasztorze Nikt spośród was odmówić bez wstydu modlitwy nie może… Dziecinko jeżeli popłyniemy do Ameryki o której zawsze marzyłem Okrętem prującym morze Antylskie I pod ławicą latających ryb o skrzydłach płetwach drgających od światła Będziemy się posuwali w dół Amazonki szukając jej wróżki od wyspy do wyspy To zapuścimy się na wielkie gdzie zatopione są lasy Powitaj boa dusiciela Wedrzyjmy się w wężowiska Słuchaj to gęś ua-ua małpy ryczą ptaki dzwony Fale Prororoca ogromne wód spiętrzenie Bóstwo tych obszarów Andy i pampy Dziś w mojej piersi jest morze roślinne Miliony ścigających się i płowych baranów Nadciągające kondory śniegi Kordylierów O biedne wężowisko lepianko tutejsza Kiedyż powiemy tamta wojna niegdysiejsza… Zerwałem tę gałązkę wrzosu Wspomnieniem będzie jesień ścięta Rozłączą nas wyroki losu Przeszłości woń gałązka wrzosu O tym że czekam cię pamiętaj.” (Apollinaire Guillaume)

Na ścianie Sądu Ostatecznego w Kaplicy Sykstyńskiej, po obu stronach ołtarza, znajdują się dwoje zamkniętych, niezbyt dużych drzwi. Te po lewej prowadzą do tak zwanego „Pokoju Łez”, do którego tuż po wyborze wchodzi nowo wybrany papież, aby przebrać się i na kilka minut oddać się modlitwie. Jak mówi ks. prałat Marco Agostini, ceremoniarz papieski, tam papież uświadamia sobie, kim się stał, kim od tego momentu będzie. (por. Maria Milvia Morciano – Watykan) Po ogłoszeniu wyboru w Kaplicy Sykstyńskiej kardynał, który uzyskał wymaganą liczbę głosów udaje się do małego pomieszczenia sąsiadującego z Kaplicą Sykstyńską. Ta ciasna przestrzeń ze sklepieniem, na którym zachowały się fragmenty fresków, kontrastuje z oszałamiającym pięknem samej Kaplicy. Po jednej stronie dwa ciągi schodów, na przeciwległej ścianie okno zasłonięte kotarą. Wyposażenie stanowi ciemne drewniane biurko i dwa krzesła, czerwona sofa i wieszak na ubrania. Wystrój jest skromny. Wchodząc do tego pomieszczenia, zwanego „Pokojem Łez”, wydaje się, jakby można było zobaczyć papieży wybierających jedną z trzech przygotowanych dla nich białych sutann, każdą w innym rozmiarze, i wkładających tę, która odtąd stanie się ich strojem i kolorem na zawsze. To prawdziwe objęcie urzędu – coś znacznie starszego i głębszego niż zwykła zmiana ubrania. Tradycja i rytuał, które nabierają potężnego znaczenia nie tylko formalnego, ale przede wszystkim duchowego…

Clima de fiesta w Watykanie

Donald Trump zabrał głos po wyborze nowego papieża. „Gratulacje dla kardynała Roberta Francisa Prevosta, który właśnie został mianowany papieżem. To dla mnie wielki zaszczyt, że jest on pierwszym amerykańskim papieżem” – napisał w mediach społecznościowych prezydent USA. Z niecierpliwością czekam na spotkanie z papieżem Leonem XIV. To będzie bardzo znaczący moment!” – napisał na platformie Truth prezydent Donald Trump.

W dniu 8 mają 2025, w czwartek, chwilę po godzinie 18, z komina Kaplicy Sykstyńskiej uniósł się biały dym, co oznaczało wybór nowego papieża. Kardynałowie dokonali wyboru podczas czwartego głosowania. Na środkowym balkonie bazyliki św. Piotra pojawił się kardynał protodiakon Dominique Mamberti, który ogłosił tradycyjną formułę „Habemus papam!”. Polak pojawił się obok nowego papieża – to ks. Krzysztof Marcjanowicz. Nowym papieżem został kardynał Robert Prevost z Ameryki Północnej, który przyjął imię Leon XIV.

Po wyborze na papieża, Leon XIV pojawił się na balkonie bazyliki Świętego Piotra, gdzie przywitał zgromadzonych słowami: „Niech pokój będzie z Wami wszystkimi. Najdrożsi bracia i siostry, to jest pierwsze pozdrowienie Chrystusa Zmartwychwstałego. Ja również chciałbym, aby to pozdrowienie pokoju weszło do naszych serc”. Następnie zaskoczył wiernych, wygłaszając kilka słów w języku hiszpańskim, co było specjalnym pozdrowieniem dla jego ulubionej parafii. W sieci pojawiło się zdjęcie z przeszłości, na którym spotyka się z Janem Pawłem II. W internecie pojawiła się fotografia, na której nowy papież ściska dłoń Jana Pawła II. Zdjęcie opublikował „New York Post”, choć data jego wykonania pozostaje nieznana. Fotografia ta, opublikowana przez „New York Post”, jest symbolem ciągłości i tradycji w Kościele katolickim. Choć data wykonania zdjęcia nie jest znana – według katolickiej telewizji BCTV – ma ono pochodzić z 1980 roku – jego pojawienie się w momencie wyboru nowego papieża dodaje wydarzeniu historycznego wymiaru. Wybór Leona XIV wywołał euforię wśród zgromadzonych na Placu Świętego Piotra. Tłumy w Watykanie: Na Placu Świętego Piotra w ciągu godziny zgromadziło się ok. 100 tys. osób, które z entuzjazmem przyjęły wybór nowego papieża. Włoskie służby wprowadziły najwyższe środki bezpieczeństwa. Włoska prasa rozpisuje się o Leonie. „Żadnego prostego stroju, wrócił czerwony mucet, żadnego przyjacielskiego ‘dobry wieczór’ ani improwizowanych słów, lecz napisane na kartce” – pisze gazeta. „Jego przemówienie było najmniej narcystyczne w historii” – zauważa komentator, wskazując na brak osobistych odniesień w jego słowach i porównując Leona do Jana Pawła I, Jana Pawła II i Benedykta XVI.

Kardynał Robert Prevost, nowy papież, urodził się w Chicago i jest augustianinem. Jego kariera obejmuje długie lata pracy w Peru, gdzie pełnił funkcję prefekta w zakonnym seminarium w Trujillo. W latach 2001–2013 był przełożonym generalnym augustianów. Sakrę biskupią otrzymał w 2014 roku. Od 2023 roku pełnił funkcję prefekta Dykasterii ds. Biskupów oraz przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Na łamach „Corriere della Sera” wypowiada się też założyciel dobroczynnej rzymskiej Wspólnoty Sant’Egidio Andrea Riccardi, zdaniem którego nowy papież wie, czym jest ubóstwo i będzie potrafił realizować idee swego poprzednika Franciszka, choć jego zdaniem będzie to odmienna kontynuacja tego dziedzictwa. „Świadomość Kościoła w obliczu kryzysu na świecie, który dryfuje i nie ma już wspólnego pojęcia dobra i zła, skróciła konklawe i doprowadziła do wyboru pierwszego papieża z Ameryki Północnej w historii” – pisze „La Repubblica”. „Z Prevostem, po Wojtyle, Ratzingerze i Bergoglio naprawdę zakończyła się epoka włoskich papieży według tradycji, z pokusy i obowiązku”. Wybór imienia Leon XIV jest interpretowany jako zapowiedź społecznego programu nowego papieża. „La Repubblica” przypomina encyklikę „Rerum novarum” Leona XIII, która była przełomem w katolickiej nauce społecznej. Nowy papież, podobnie jak jego poprzednik, ma zamiar skupić się na kwestiach społecznych, co potwierdza jego pierwsze przesłanie o pokoju. Oczekiwania wobec Leona XIV są wysokie. Kardynałowie przed konklawe podkreślali potrzebę duszpasterza i ojca, co nowy papież zdaje się spełniać. „Potrzebujemy duszpasterza, ojca” – powtarzali kardynałowie, co znalazło odzwierciedlenie w wyborze Leona XIV. Jego styl i podejście do kwestii społecznych mają być kontynuacją, ale jednocześnie nowym początkiem dla Kościoła. Kardynał Prevost, jako nowy papież Leon XIV, będzie kontynuował dzieło swojego poprzednika, papieża Franciszka. Od października 2023 roku jest członkiem Papieskiej Komisji ds. Państwa Watykańskiego oraz kilku dykasterii, w tym ds. Ewangelizacji, Nauki Wiary, Kościołów Wschodnich, Duchowieństwa, Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Kultury i Edukacji oraz Tekstów Prawnych.

Poeta pamięta, spisane będą czyny i rozmowy… Pytasz, za co Bóg trochą sławy mnie ozdobił? Za to, com myślił i chciał. nie za to, com zrobił! Myśli i chęci jest to poezyja w świecie: Wykwita i opada, jak kwiat, w jednym lecie. Lecz uczynki, jak ziarna w głąb ziemi zaryte, Aż na przyszły rok ziarna wydadzą obfite. Przyjdzie czas, gdy błyszczące imiona pogniją, Z cichych ziaren wywite kłosy świat okryją. Huk mija, musim minąć z blaskiem i gawędą. Błogosławieni cisi, oni świat posiędą. Niechże prawdę zrozumie, kto Chrystusa słyszy; Kto pragnie ziemię posiąść, niechaj siedzi w ciszy… Broń mnie przed sobą samym – maszże dość potęgi; Są chwile, w których na wskroś widzę Twoje księgi, Jak słońce mgłę przeziera, która ludziom złotą, Brylantową zdaje się, a słońcu – ciemnotą. Człowiek większy nad słońce wie, że ta powłoka Złota, ciemna jest tylko tworem jego oka. Oko w oko utapiam w Tobie me źrenice, Chwytam Ciebie rękami za obie prawice I krzyczę na głos cały: wydaj tajemnicę! Dowiedź, żeś jest mocniejszy, lub wyznaj, że tyle Tylko, ile ja, możesz w mądrości i w sile. Nie znasz początku Twego; a czyż ludzkie plemię Wie, od jakiego czasu upadło na ziemię? Bawisz się tylko ciągle, badając sam siebie; Cóż robi rodzaj ludzki? – w swych dziejach się grzebie. Twoja mądrość samego siebie nie dociecze. A czyliż samo siebie zna plemię człowiecze? Jeden masz nieśmiertelność, my czy jej nie mamy? I znasz siebie, i nie znasz, my czy siebie znamy? Końca Twojego nie znasz; my kiedyż się skończym? Dzielisz się, łączysz; i my dzielim się i łączym. Tyś różny; i my zawsze myślą rozróżnieni. Tyś jeden; i my zawsze sercem połączeni. Tyś potężny w niebiosach; my tam gwiazdy śledzim. Wielkiś w morzach; my po nich jeździm, głąb ich zwiedzim. O Ty, co świecąc nie znasz wschodu i zachodu, Powiedz, czym się Ty różnisz od ludzkiego rodu! Toczysz walkę z szatanem w niebie i na ziemi; My walczym w sobie, w świecie z chęciami własnemi. Ty sam na siebie wdziałeś raz postać człowieka, Powiedz, czyś wziął na chwilę, czyś ją miał od wieka? (1836) Gdy mię spokojnym zowią dzieci świata, Burzliwą duszę kryję przed ich okiem, I obojętna duma, jak mgły szata, Wnętrzne pioruny pozłaca obłokiem; I tylko w nocy – cicho – na Twe łono Wylewam burzę, we łzy roztopioną… Nieszczęśliwy, kto próżno o wzajemność woła, Nieszczęśliwszy jest, kogo próżne serce nudzi, Lecz ten u mnie ze wszystkich nieszczęśliwszy ludzi, Kto nie kocha, że kochał, zapomnieć nie zdoła. Widząc jaskrawe oczy i bezwstydne czoła, Pamiątkami zatruwa rozkosz, co go łudzi; A jeśli wdzięk i cnota czucie w nim obudzi, Nie śmie z przekwitłym sercem iść do stóp anioła. Albo drugimi gardzi, albo siebie wini, Minie ziemiankę, z drogi ustąpi bogini, A na obiedwie patrząc żegna się z nadzieją. I serce ma podobne do dawnej świątyni, Spustoszałej niepogód i czasów koleją, Gdzie bóstwo nie chce mieszkać, a ludzie nie śmieją. (Adam Mickiewicz)

O mój Aniele, ty rękę Daj! Przez łzy i mękę, Przez ciemny kraj, Do jasnych źródeł ty mnie doprowadź; Racz się zlitować! Serce me zwiędło jak marny Liść; Wśród nocy czarnej Nie wiem, gdzie iść, I po przepaściach muszę nocować, Więc ty mnie prowadź. To, com ukochał, com tyle Czcił, Zdeptane w pyle Padło bez sił; Rozpacz i hańbę widząc po drodze, Stanąłem w trwodze. Widziałem zbrodni zwycięski Szał, Widziałem klęski Duchów i ciał; Więc obłąkany boleścią, chodzę We łzach i trwodze. I nie wiem teraz, w co wierzyć Mam, Jak dzień mój przeżyć W ciemności, sam; Nie wiem, czy zdołam wytrwać niezłomnie, Więc ty zstąp do mnie! Lękam się zstąpić z wątpieniem W grób I z utęsknieniem Do twoich stóp Chylę się z prośbą i nieprzytomnie Wołam: zstąp do mnie. Pokaż mi tryumf w przyszłości Dniach, Tryumf miłości Kupiony w łzach, I ludu mego zwycięstwo jasne Pokaż, nim zasnę! Pokaż mi ciszę wschodzących Zórz, Zmartwychwstających Królestwo dusz, A dbać nie będę o szczęście własne, Spokojny zasnę. (Adam Asnyk)

Wybór papieża dokonał się podczas czwartego głosowania konklawe, w którym uczestniczyło 133 kardynałów z 71 krajów. W czwartek, chwilę po godzinie 18, z komina Kaplicy Sykstyńskiej uniósł się biały dym, co oznaczało wybór nowego papieża. Kardynałowie dokonali wyboru podczas czwartego głosowania. Na środkowym balkonie bazyliki św. Piotra pojawił się kardynał protodiakon Dominique Mamberti, który ogłosił tradycyjną formułę „Habemus papam!”. Tuż obok pojawił się Polak – ksiądz Krzysztof Marcjanowicz. Moment ogłoszenia nowego papieża. Następnie wiernym ukazał się Kardynał Prevost, który wybrał imię Leon XIV. Krytykowali papieża. Franciszkanin powiedział, jaki błąd popełnił Kościół Leon XIV. Papież Leon XIV będzie kontynuował dzieło swojego poprzednika, papieża Franciszka. „Papież na dzisiejsze czasy”. Pontyfikat w cieniu konfliktów. Poeta cierpi za miliony, pragnie uczynić świat domem dla każdej religii i społeczności, gdzie nie ma nienawiści ani dyskryminacji . Poeta chce, aby ludzie żyli razem w harmonii i pokoju. Wszystkiego najlepszego życzymy Leonowi XIV, obfitych łask Bożych i wdzięcznej opieki Matki Najświętszej, Królowej Pokoju, Królowej Świata, Królowej Polski zawsze wiernej. 

Andrzej Duda, prezydent Polski, zabrał głos po wyborze papieża Leona XIV Żaden papież nie wybrał tego imienia. Nie odważył się. „Anty-Trump nowej Ameryki”. Włoska prasa o Leonie XIV Nowy papież. Jakie wyzwania czekają Kościół? Papież Leon XIV i nowy rozdział w Watykanie. Pojawiła się fotografia sprzed lat Media w USA o nowym papieżu. Tak komentują wybór Leona XIV Przysiadły dwa gołębie na dachu Kaplicy Sykstyńskiej Wtedy pojawił się biały dym „Wszyscy mi mówili”. Brat papieża usłyszał przepowiednię Leon XIV powraca do tradycji. Co oznacza jego strój? Biden też nie czekał. Oto, co napisał ws. Leona XIV Symboliczny wybór. Kim byli imiennicy Leona XIV? Kandydat idealny? Jaki jest Leon XIV? Mało amerykański Amerykanin Pokazali reakcję kardynałów na wybór Leona XIV. Jest nagranie Papież augustianin. „To będzie spokojny pontyfikat” „Dobra wiadomość”. Kaczyński komentuje wybór papieża J.D. Vance zabrał głos po wyborze nowego papieża _________________

Stanislaw Barszczak, AMERICA’S INTIMATION – the new pope is a surprise

„If you lived in the old days you would lock yourself in a monastery No one among you can say a prayer without shame… Child, if we sail to America, of which I have always dreamed On a ship plowing through the Antillean sea And under a school of flying fish with wings and fins quivering with light We will move down the Amazon searching for its fairy from island to island Then we will venture into the great where the forests are flooded Welcome the boa constrictor Let us penetrate the serpentine areas Listen, this is a goose ua-ua monkeys roar birds bells The waves of the Prophet huge waters accumulation The deity of these areas Andes and pampas Today in my chest there is a sea of plants Millions of racing and tawny rams The approaching condors snows Cordillera O poor serpentine mud hut here When will we say that war of yesteryear… I picked this heather twig A memory will be the autumn cut We will be separated by the decrees of fate A heather twig of the past Remember that I am waiting for you.” (Apollinaire Guillaume)

On the wall of the Last Judgement in the Sistine Chapel, on both sides of the altar, there are two closed, not very large doors. The one on the left leads to the so-called „Room of Tears”, where the newly elected pope enters right after the election to change and devote himself to prayer for a few minutes. As Fr. Monsignor Marco Agostini, papal master of ceremonies, says, it is there that the pope realizes who he has become, who he will be from that moment on. After the announcement of the election in the Sistine Chapel, the Cardinal who has obtained the required number of votes goes to a small room adjacent to the Sistine Chapel. This tight space, with a vault on which fragments of frescoes have been preserved, contrasts with the stunning beauty of the Chapel itself. On one side are two flights of stairs, on the opposite wall a window covered by a curtain. The furnishings include a dark wooden desk and two chairs, a red sofa and a coat rack. The décor is modest. Entering this room, known as the “Room of Tears”, it seems as if one could see the Popes choosing one of the three white cassocks prepared for them, each in a different size, and putting on the one that will henceforth become their attire and colour for ever. This is a true assumption of office – something much older and deeper than a simple change of clothes. Tradition and ritual, which take on a powerful meaning not only formally, but above all spiritually…

Clima de fiesta in Vatican

Donald Trump, president of USA, spoke after the election of the new pope. „Congratulations to Cardinal Robert Francis Prevost, who has just been appointed pope. It is a great honor for me that he is the first American pope,” the US president wrote on social media. I am looking forward to meeting Pope Leo XIV. This will be a very significant moment!” – wrote President Donald Trump on the Truth platform. On Thursday, shortly after 6 p.m., white smoke rose from the chimney of the Sistine Chapel, which meant that a new pope had been elected. The cardinals made their choice during the fourth vote. On the central balcony of St. Peter’s Basilica, Cardinal Protodeacon Dominique Mamberti appeared, who announced the traditional formula „Habemus papam!”. A Pole appeared next to the new pope – it was Fr. Krzysztof Marcjanowicz. The new pope was Cardinal Robert Prevost from North America, who took the name Leo XIV. After being elected pope, Leo XIV appeared on the balcony of St. Peter’s Basilica, where he greeted the gathered with the words: „May peace be with you all. Dearest brothers and sisters, this is the first greeting of the Risen Christ. I would also like this greeting of peace to enter our hearts.” Then he surprised the faithful by saying a few words in Spanish, a special greeting to his favorite parish. A photo from the past has appeared on the Internet, in which he meets with John Paul II. A photo has appeared on the Internet, in which the new pope shakes the hand of John Paul II. The photo was published by the New York Post, although the date it was taken remains unknown. This photo, published by the New York Post, is a symbol of continuity and tradition in the Catholic Church. Although the date of the photo is unknown – according to the Catholic television BCTV – it is supposed to be from 1980 – its appearance at the moment of the election of the new pope adds a historical dimension to the event. The election of Leo XIV caused euphoria among those gathered in St. Peter’s Square. Crowds in the Vatican: In St. Peter’s Square, about 100,000 people gathered within an hour, who enthusiastically welcomed the election of the new pope. Italian security forces have introduced the highest security measures. The Italian press is full of Leon. „No simple attire, the red mozzetta is back, no friendly ‚good evening’ or improvised words, but written on a piece of paper,” the newspaper writes. „His speech was the least narcissistic in history,” notes the commentator, in condemning the lack of personal references in his words and comparing Leo to John Paul I, John Paul II and Benedict XVI.

Cardinal Robert Prevost, was born in Chicago and is an Augustinian. His career includes many years of work in Peru, where he served as prefect at the religious seminary in Trujillo. From 2001 to 2013 he was the superior general of the Augustinians. He received episcopal consecration in 2014. Since 2023 he has served as prefect of the Dicastery for Bishops and president of the Pontifical Commission for Latin America. Andrea Riccardi, the founder of the charitable Roman Community of Sant’Egidio, also speaks out in „Corriere della Sera”, according to whom the new pope knows what poverty is and will be able to implement the ideas of his predecessor Francis, although in his opinion it will be a different continuation of this legacy. „The Church’s awareness of the crisis in the world, which is drifting and no longer has a common concept of good and evil, shortened the conclave and led to the election of the first North American pope in history,” writes „La Repubblica.” „With Prevost, after Wojtyla, Ratzinger and Bergoglio, the era of Italian popes has truly ended according to tradition, temptation and duty.” The choice of the name Leo XIV is interpreted as an announcement of the social program of the new pope. „La Repubblica” recalls the encyclical „Rerum novarum” of Leo XIII, which was a breakthrough in Catholic social teaching. The new pope, like his predecessor, intends to focus on social issues, which is confirmed by his first message of peace. Expectations for Leo XIV are high. Before the conclave, the cardinals emphasized the need for a pastor and a father, which the new pope seems to be fulfilling. „We need a pastor, a father,” the cardinals repeated, which was reflected in the election of Leo XIV. His style and approach to social issues are to be a continuation, but at the same time a new beginning for the Church. Cardinal Prevost, as the new Pope Leo XIV, will continue the work of his predecessor, Pope Francis. Since October 2023, he has been a member of the Pontifical Commission for Vatican City State and several dicasteries, including Evangelization, Doctrine of the Faith, Eastern Churches, Clergy, Institutes of Consecrated Life and Societies of Apostolic Life, Culture and Education, and Legal Texts.

The poet remembers, deeds and conversations will be recorded… You ask, for what God has adorned me with a little fame? For what I thought and willed. Not for what I have done! Thoughts and desires are poetry in the world: It blooms and falls, like a flower, in one summer. But deeds, like seeds buried deep in the earth, Until next year they yield abundant seeds. The time will come when the shining names will rot, From the silent grains the ears of corn will cover the world. The roar passes, we must pass with brilliance and talk. Blessed are the quiet, they will possess the world. Let him who hears Christ understand the truth; He who desires to possess the earth, let him sit in silence… Defend me from myself – you have enough power; There are moments when I see your books through and through, As the sun sees through the mist, which seems golden to people, Brilliant, and to the sun – darkness. A man greater than the sun knows that this coating Golden, dark is only the creation of his eye. Eye to eye I drown my pupils in you, I grab you with both hands by your right hands And I shout out loud: reveal the secret! Prove that you are stronger, or confess that you can be as strong as I am in wisdom and strength. You do not know your beginning; and does the human race Know since when it fell to the earth? You only amuse yourself constantly, examining yourself; What does the human race do? – it buries itself in its history. Your wisdom will not investigate itself. And does the human race know itself? You alone have immortality, do we not have it? And you know yourself and you do not know, do we not know ourselves? You do not know your end; when will we end? You divide, you unite; and we divide and unite. You are different; and we are always distinct in thought. You are one; and we are always united in heart. You are mighty in heaven; we there watch the stars. You are great in the seas; we travel on them, we explore their depths. O You, who, shining, do not know the east and the west, Tell me, how you differ from the human race! You fight with Satan in heaven and on earth; We fight within ourselves, in the world, with our own desires. You yourself once put on the form of a man, Tell me, did you take it for a moment, or did you have it from eternity? (1836) When the children of the world call me calm, I hide my stormy soul from their eyes, And indifferent pride, like a garment of mist, Gilds the inner thunderbolts with a cloud; And only at night – quietly – on your bosom I pour out the storm, melted into tears… Unhappy is he who calls in vain for reciprocity, More unhappy is he whose vain heart bores, But he in my country is the most unhappy of all people, He who does not love, that he loved, cannot forget. Seeing bright eyes and shameless foreheads, He poisons the delight that deceives him with mementos; And if grace and virtue awaken a feeling in him, He dares not with a faded heart go to the feet of an angel. Either he despises others, or himself blames, He will pass the dugout, he will give way to the goddess from the road, And looking at the dinner he bids farewell with hope. And his heart is similar to an old temple, Desolated by bad weather and times in turn, Where the deity does not want to live, and people do not dare. (Adam Mickiewicz)

O my Angel, you give me your hand Give me! Through tears and suffering, Through a dark country, To the bright springs you lead me; Deign to have mercy! My heart has withered like a worthless Leaf; In the midst of the black night I do not know where to go, And on the precipices I must spend the night, So you lead me. That which I loved, which I worshipped so much, Trampled in the dust Fell without strength; Seeing despair and disgrace on the way, I stood in fear. I saw the victorious crime Frenzy, I saw the defeats Of spirits and bodies; So, mad with pain, I walk In tears and fear. And now I don’t know what to believe In, How to survive my day In darkness, alone; I don’t know if I’ll be able to endure steadfastly, So you come down to me! I’m afraid to come down with doubt Into the grave And with longing To your feet I bow with a request and unconsciously I call: come down to me. Show me the triumph in the future Days, The triumph of love Bought in tears, And the clear victory of my people Show me, before I fall asleep! Show me the silence of the rising Auroras, The resurrecting Kingdom of souls, And I won’t care about my own happiness, I’ll fall asleep in peace. (Adam Asnyk)

The election of the pope took place during the fourth vote of the conclave, in which 133 cardinals from 71 countries participated. On Thursday, shortly after 6 p.m., white smoke rose from the chimney of the Sistine Chapel, which meant that a new pope had been elected. The cardinals made their choice during the fourth vote. On the central balcony of St. Peter’s Basilica, Cardinal Protodeacon Dominique Mamberti appeared, who announced the traditional formula „Habemus papam!”. Right next to him appeared a Pole – priest Krzysztof Marcjanowicz. The moment of announcing the new pope. Then Cardinal Prevost appeared to the faithful, who chose the name Leo XIV. They criticized the pope. The Franciscan said what a mistake the Church had made – Leo XIV. Pope Leo XIV will continue the work of his predecessor, Pope Francis. „A pope for today”. A pontificate in the shadow of conflicts. The poet suffers for millions, he wants to make the world a home for every religion and community, where there is no hatred or discrimination. The poet wants people to live together in harmony and peace. We wish Leo XIV all the best, abundant graces from God and the grateful care of the Holy Mother, Queen of Peace, Queen of the World, Queen of Poland always faithful.

____

Andrzej Duda, president of Polish Republic, spoke after the election of Pope Leo XIV No pope has chosen this name. He did not dare. „Anti-Trump of the new America”. The Italian press about Leo XIV A new pope. What challenges await the Church? Pope Leo XIV and a new chapter in the Vatican. A photograph from years ago has appeared The media in the USA about the new pope. This is how they comment on the election of Leo XIV Two pigeons perched on the roof of the Sistine Chapel Then white smoke appeared „Everyone told me”. The Pope’s Brother Heard a Prophecy Leo XIV Returns to Tradition. What Does His Clothing Mean? Biden Didn’t Wait, Either. Here’s What He Wrote About Leo XIV A Symbolic Choice. Who Were Leo XIV’s Namesakes? The Ideal Candidate? What Is Leo XIV Like? An Un-American American They Showed the Cardinals’ Reaction to the Election of Leo XIV. There’s a Recording The Augustinian Pope. „It Will Be a Quiet Pontificate” „Good News.” Kaczyński Comments on the Pope’s Election J.D. Vance Speaks Out After the Election of the New Pope

____

Stanisław Barszczak, Wierny Szafarz Mistycznego Ciała Kościoła

Po wczorajszych radosnych przeżyciach związanych z wybraniem nowego papieża dla kościoła powszechnego, Watykan teraz jak Valles Marineris, wydaje się, że otworzył nas na Doliny Marinera, na system kanionów na Marsie znajdujący się nieco na południe od równika, na wschód od Tharsis. Tak widziałbym teraz Plac Świętego Piotra i Viale Conciliazione z lotu ptaka. Tuż po zakończeniu konklawe, w czwartek wieczorem, papież udał się do swojego dotychczasowego domu. Leon XIV, zdecydował się pozostać w swoim dotychczasowym mieszkaniu w Palazzo del Sant’Uffizio, położonym tuż przy Placu Św. Piotra. Papież nie zamierza na razie zmieniać miejsca – czeka na zakończenie remontu apartamentu w Pałacu Apostolskim, gdzie przez lata mieszkali jego poprzednicy, w tym Benedykt XVI. Już na miejscu spotkał się z lokatorami budynku – nie zabrakło ciepłych rozmów, wspólnych zdjęć i nagrań wideo. Leon XIV w piątek przed południem odprawił w Kaplicy Sykstyńskiej pierwszą mszę po wyborze. „Nie brakuje kontekstów, w których wiara chrześcijańska jest uważana za coś absurdalnego, przeznaczonego dla osób słabych i mało inteligentnych” – powiedział w homilii Ojciec Święty. „Bóg, powołując mnie poprzez wasz głos na następcę pierwszego z apostołów, powierza mi ten skarb, abym z jego pomocą był jego wiernym szafarzem na rzecz całego mistycznego ciała Kościoła; tak, aby ogłaszał chwalebne dzieła Tego, który ich wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła – dodał papież. Wyjaśniał nieznane lata jego życia w Bogu. „człowiek wierzący jest wyśmiewany, prześladowany, pogardzany lub co najwyżej tolerowany i traktowany z litością”. Następca Piotra i Biskup kościoła,który jest w Rzymie powtarzał: Jezus, „choć ceniony jako człowiek, jest sprowadzany jedynie do roli charyzmatycznego lidera lub superczłowieka, i to nie tylko wśród niewierzących, ale także wśród wielu ochrzczonych.” Są miejsca, tam „misja jest pilna, ponieważ brak wiary często pociąga za sobą dramaty, takie jak utrata sensu życia, zapomnienie o miłosierdziu, naruszanie godności osoby ludzkiej w jej najbardziej dramatycznych formach, kryzys rodziny i wiele innych ran, przez które cierpi nasze społeczeństwo, i to niemało” – zaznaczył nowy papież w swojej pierwszej homilii. Tej nocy widać nie śniły mu się już burze, ani kobiety, ani wielkie wydarzenia, ani wielkie ryby, ani walki, ani zawody siłowe, ani jego żona. Teraz śniły mu się tylko miejsca i lwy na plaży. Bawiły się jak młode koty o zmierzchu, a on kochał je tak, jak kochał chłopca. Nigdy nie śnił o chłopcu. Po prostu się obudził, spojrzał przez otwarte drzwi na księżyc, rozwinął spodnie i je założył. Już dziś módlmy się za papieża Leona XIV, wierzymy że nie będzie powielał największego kłamstwa, w które wierzą kobiety… i jak się z niego uwolnić. A niewiasty zdają się słyszeć chrześcijańską radosną nowinę na swój sposób: „Musisz być idealna.” Zawsze uśmiechnięta, ale nie za bardzo – bo „sztuczna”. Ambitna, ale nie za bardzo – bo „zbyt pewna siebie”. Mądra, ale nie za bardzo – bo „mądralińska”. Naturalna, ale nie za bardzo – bo „mogłabyś bardziej o siebie zadbać”. Ile razy czułaś, że jakkolwiek się nie zachowasz – i tak komuś nie będzie pasować? To dlatego, że żyjesz w schemacie, który nigdy nie miał sensu. A teraz czas go przełamać. „Jesteś wystarczająca taka, jaka jesteś”. Albowiem to nie Ty musisz się zmieniać. To sposób, w jaki patrzysz na siebie. W życiu bowiem nic nie jest gratis, wszystko…zapłacone. A trzeba nieustannie kochać i tra­cić, pra­gnąć i ża­ło­wać, tak mądrze o tym zaświadczył Jezus, nasz Pan. Pa­dać bo­le­śnie i znów się pod­no­sić, Krzy­czeć tę­sk­no­cie „precz!” i bła­gać „pro­wadź!” Oto jest ży­cie: nic, a jak­że do­syć…Zbie­gać za jed­nym klej­no­tem pu­sty­nie, Iść w toń za per­łą o cudu uro­dzie, Aże­by po nas zo­sta­ły je­dy­nie Ślady na pia­sku i krę­gi na wo­dzie. Tedy w grupie wspaniałych chrześcijan poświęcam się sobie, przez resztę mojego życia, bez pośpiechu, bez wymówek. Nie wiem, ile czasu mi zostało, Ale chcę go spędzić pozostając wiernym temu, kim jestem, nie pozwalając nikomu zakłócić mojego wewnętrznego spokoju. Teraz daję sobie prawo do otwarcia butelki wina bez żadnego konkretnego powodu, do kupienia sobie kwiatów bez czekania, aż ktoś mi je da, do chodzenia, nigdy się nie oglądając. Szczęście znalazło mnie w dniu, kiedy przestałem szukać go w innych, i odkryłem je w sobie. Życia nie da się powtórzyć. I postanowiłem przeżyć je w pełni. Do młodych czytelników Papież Leon zapewne powie: Słuchajcie urwipołcie, brzdące, basałyki, Z których każdy z majtasów zbyt krótkich wyrasta: Dość cukrów i słodyczy, precz wszystkie pierniki, Pod choinką ma tylko książka być i basta! Był piernik, lecz dwa razy trzasnąłeś zębami I już nie ma piernika. Marne to są hece! Była miła książka, już zawsze będzie z nami I jak żołnierz wartę odstoi w bibliotece. Najmijsi, z Chrystusem ujrzycie wreszcie sferę niepowtarzalną życia. Między innymi odkryjesz, że nie jesteś pierwszą osobą, która kiedykolwiek była zdezorientowana, przestraszona, a nawet zniesmaczona ludzkim zachowaniem. Nie jesteś w tym wcale sam, będziesz podekscytowany i pobudzony, gdy się o tym dowiesz. Wielu, wielu mężczyzn było tak samo zmartwionych moralnie i duchowo, jak ty teraz. Na szczęście niektórzy z nich prowadzili zapiski o swoich kłopotach. Nauczysz się od nich – jeśli zechcesz. Tak jak pewnego dnia, jeśli masz coś do zaoferowania, ktoś nauczy się czegoś od ciebie. To piękna wzajemna umowa. I to nie jest edukacja. To historia. To poezja. Takie są dzieje wglądu w ludzką duszę. Proza życia jest inna. Planeta Mars – bliższa sąsiadka nasza, zaledwie trzy miliardy lat temu straciła atmosferę. Tymczasem nauka opowiada się za zbiornikiem ciekłej wody pod powierzchnią Marsa, na głębokości między 11,5 a 20 kilometrów. Trudno dostępny zasób. Ale miła niespodzianka. To prawda, coś się skończyło, choć trwać wieków tysiące miało. Myślałem sobie – dzięki dobry Boże, że coś takiego właśnie mnie spotkało. Że większe szczęście – drobina maleńka.Jak puch na wietrze z serca uleciało. I zagubiło się w szarości świata. Szybko umarło, choć wieki żyć miało. Za nami Niedziela Dobrego Pasterza.
W życiu trzeba mieć trzy rzeczy: – pokorę, by nie czuć się lepszym od nikogo, – odwagę, by stawić czoła każdej sytuacji, – mądrość, by siedzieć cicho w obliczu głupoty niektórych ludzi. Opatrzność podarowała nam misję papieża Leona XIV, który nie zlekceważy bolączek ludzkiej cywilizacji, aktywnie zachęci kobiety do życia w kościele Chrystusa i nie zapomni o biednych tego świata.

A co u mnie teraz, jak przemija mi w Kościele ten owocny czas? Kochani, udaje mi się odpocząć w ciągu dnia, jakkolwiek przez chwilę może. Wychodzę na spacery i delektuję się widokiem ukwieconych drzew, skwerów i klombów. Znalazłem czas na małe przyjemności, czego w dalszej perspektywie sobie i wam życzę. Szczęść Boże.
wasz ksiądz Stanisław

____

Stanisław Barszczak, Faithful Minister of the Mystical Body of the Church

After yesterday’s joyful experiences related to the election of a new pope for the universal church, the Vatican now, like Valles Marineris, seems to have opened us to the Marinera Valleys, a system of canyons on Mars located slightly south of the equator, east of Tharsis. This is how I would now see St. Peter’s Square and Viale Conciliazione from a bird’s eye view.

Right after the end of the conclave, on Thursday evening, the Pope went to his previous home. Leo XIV decided to stay in his previous apartment in the Palazzo del Sant’Uffizio, located right next to St. Peter’s Square. The Pope does not intend to change his place for now – he is waiting for the completion of the renovation of the apartment in the Apostolic Palace, where his predecessors, including Benedict XVI, lived for years. He met with the tenants of the building on site – there was no shortage of warm conversations, joint photos and video recordings.
Leo XIV celebrated his first mass after his election in the Sistine Chapel on Friday morning. „There is no shortage of contexts in which the Christian faith is considered something absurd, intended for weak and unintelligent people,” the Holy Father said in his homily. „God, by calling me through your voice to be the successor of the first of the Apostles, entrusts me with this treasure, so that with its help I may be its faithful steward for the benefit of the entire mystical body of the Church; so that it may proclaim the glorious works of the One who called them out of darkness into his wonderful light,” the Pope added.

He explained the unknown years of his life in God. „The believer is ridiculed, persecuted, despised or at most tolerated and treated with pity.”

The Successor of Peter and Bishop of the Church that is in Rome repeated: Jesus, „although esteemed as a man, is reduced to the role of a charismatic leader or superman, and this not only among unbelievers, but also among many baptized.” There are places where „mission is urgent, because the lack of faith often entails tragedies such as the loss of meaning in life, the forgetfulness of mercy, the violation of the dignity of the human person in its most dramatic forms, the crisis of the family and many other wounds, through which our society suffers, and not a little,” the new Pope noted in his first homily.

That night, he apparently no longer dreamed of storms, nor women, nor great events, nor large fish, nor fights, nor strength competitions, nor his wife. Now he only dreamed of places and lions on the beach. They played like young cats at dusk, and he loved them as he loved the boy. He never dreamed of the boy. He simply woke up, looked through the open door at the moon, unrolled his pants and put them on.

Let us pray for Pope Leo XIV today, we believe that he will not repeat the greatest lie that women believe in… and how to free ourselves from it. And women seem to hear the Christian good news in their own way: „You have to be perfect.” Always smiling, but not too much – because „artificial”. Ambitious, but not too much – because „too self-confident”. Smart, but not too much – because “smart”. Natural, but not too much – because “you could take better care of yourself”. How many times have you felt that no matter how you behave – someone still won’t like you? It’s because you live in a pattern that has never made sense. And now it’s time to break it. “You are enough just the way you are”. Because it’s not you who has to change. It’s the way you look at yourself.

Because nothing in life is free, everything… is paid for. And you have to constantly love and lose, desire and regret, as Jesus, our Lord, wisely testified. Fall painfully and rise again,
Shout to longing “go away!” and beg “lead me!” This is life: nothing, but how enough… To run after one jewel across the desert, To go into the depths after a pearl of miraculous beauty, So that only Footprints in the sand and circles in the water remain after us.

Then, in a group of wonderful Christians, I dedicate myself to myself, for the rest of my life, without rushing, without excuses. I don’t know how much time I have left, But I want to spend it being true to who I am, not allowing anyone
to disturb my inner peace. Now I give myself permission to open a bottle of wine for no particular reason, to buy myself flowers without waiting for someone to give them to me, to walk around without ever looking back. Happiness found me the day I stopped looking for it in others and discovered it in myself. Life cannot be repeated. And I decided to live it to the fullest.

To young readers, Pope Leo will probably say:
Listen, you rascals, little brats, From whom each of your too short panties grows: Enough sugar and sweets, all gingerbread away,
There must be only a book under the tree and that’s it! There was gingerbread, but you slammed your teeth twice And now there is no gingerbread. These are poor jokes!
There was a nice book, it will always be with us And like a soldier it will stand guard in the library.

The dearest, with Christ you will finally see the unrepeatable sphere of life. Among others you will discover that you are not the first person to have ever been confused, frightened, and even disgusted by human behavior. You are not alone in this, and you will be excited and invigorated to learn about it. Many, many men were as troubled morally and spiritually as you are now. Fortunately, some of them kept records of their troubles. You will learn from them – if you want to. Just as one day, if you have something to offer, someone will learn something from you. It is a beautiful mutual agreement. And it is not education. It is history. It is poetry.

Such is the history of insight into the human soul. The prose of life is different. The planet Mars – our closer neighbor, lost its atmosphere only three billion years ago. Meanwhile, science favors a reservoir of liquid water beneath the surface of Mars, at a depth of between seven and twenty kilometers. A hard-to-find resource. But a pleasant surprise. True, something has ended, although it was supposed to last for millennia. I thought to myself – thank God that something like this had happened to me. That greater happiness – a tiny speck. Like fluff in the wind, it flew from my heart. And got lost in the greyness of the world. It died quickly, although it was supposed to live for centuries.

Good Shepherd Sunday is behind us.

In life, you need to have three things: – humility, so as not to feel better than anyone, – courage, to face every situation, – wisdom, to sit quietly in the face of some people’s stupidity. Providence gave us the mission of Pope Leo XIV, who will not ignore the ills of human civilization, will actively encourage women to live in the church of Christ and will not forget about the poor of this world.

And what about me now, how is this fruitful time in the Church passing for me? Dear ones, I manage to rest during the day, however briefly I can. I go for walks and enjoy the view of flowery trees, squares and flower beds. I found time for small pleasures, which is what I wish for myself and you in the long run. God bless you.

your priest Stanislaw

___

-John D. Rockefeller-
Ha costruito un impero così grande da cambiare il mondo. Ma ciò che lo ha cambiato è qualcosa che il denaro non può comprare.

Nato nel 1839, fondatore della Standard Oil — non era soltanto ricco. È stato il primo miliardario della storia. A 25 anni possedeva una delle più grandi raffinerie di petrolio degli Stati Uniti. A 31 anni controllava la più grande raffineria del mondo. A 38 anni aveva in mano il 90% dell’intera industria petrolifera americana. A 50 anni era l’uomo più ricco d’America.

Ogni passo della sua giovinezza era una strategia.
Ogni mossa, calcolata con freddezza per accumulare ricchezza. E ci riuscì, andando oltre ogni immaginazione.

Ma a 53 anni… qualcosa si spezzò. Il suo corpo cominciò a cedere. Perse tutti i capelli. Poteva ingerire solo zuppa e cracker. I medici gli dissero: “Non ti resta molto da vivere.”

Poteva comprare qualunque cosa, tranne la salute. Non provava gioia, né pace. Non trovava riposo. L’uomo più ricco del mondo stava lentamente morendo.

Poi, un giorno, si rese conto di una verità che nessuna somma di denaro poteva cancellare:
non avrebbe potuto portare con sé neanche un dollaro.

Quel giorno, Rockefeller prese una decisione: avrebbe restituito tutto. Finanziò ospedali, università, progetti di ricerca scientifica. Sostenne studi che portarono, tra le altre cose, allo sviluppo della penicillina. Fondò la Rockefeller Foundation e riscrisse la sua eredità.

E accadde qualcosa di straordinario:
l’uomo a cui avevano detto che non sarebbe sopravvissuto all’anno… visse fino a 98 anni.

Non solo si riprese. Trovò uno scopo.

In tarda età scrisse: “Dio mi ha insegnato che tutto appartiene a Lui… La mia vita, da allora, è stata come una lunga e felice vacanza, piena di lavoro e di gioco. Ho lasciato andare le mie preoccupazioni lungo il cammino — e Dio è stato meraviglioso con me, ogni singolo giorno.”

Da miliardario a filantropo. Dall’impero all’empatia. A volte, l’azione più ricca che un uomo possa compiere… è donare tutto

„Priestly formation must not be shaped by cultural trends, political correctness, or the spirit of permissiveness. It must be formed in the fire of truth, chastity, self-sacrifice, and Eucharistic love. The priest is not called to “affirm identities,” but to convert souls. He is not called to bless sinful unions, but to call sinners to repentance.”
—Pope Leo XIV (Cardinal Robert Francis Prevost)

_____

Stanisław Barszczak, Ostatni miliarder w historii

Dzisiaj stanąłem u stóp obrazu Johna D. Rockefellera. Kim był? Zbudował tak wielkie imperium, że zmieniło świat. Ale zmieniło jego z kolei coś, czego nie można kupić za pieniądze.
Urodzony w 1839 r., założyciel Standard Oil — nie był po prostu bogaty. Był pierwszym miliarderem w historii. Tak. W wieku 25 lat był właścicielem jednej z największych rafinerii ropy naftowej w Stanach Zjednoczonych. W wieku 31 lat zarządzał największą rafinerią na świecie. W wieku 38 lat miał w swoich rękach 90% amerykańskiego przemysłu naftowego. W wieku 50 lat był najbogatszym człowiekiem w Ameryce. Każdy krok jego młodości był strategią. Każdy ruch, chłodno obliczony na gromadzenie bogactwa. I odniósł sukces przekraczający wszelkie wyobrażenia.

Ale w wieku 53 lat… coś pękło. Jego ciało zaczęło odmawiać posłuszeństwa. Stracił wszystkie włosy. Mógł jeść tylko zupę i krakersy. Lekarze powiedzieli mu: „Nie zostało ci dużo czasu”. Mógł kupić wszystko, oprócz zdrowia. Nie czuł radości ani spokoju. Nie znalazł spokoju.
Najbogatszy człowiek świata powoli umierał.
Pewnego dnia uświadomił sobie prawdę, której nie da się wymazać za pomocą pieniędzy: nie mógł zabrać ze sobą ani jednego dolara. Tego dnia Rockefeller podjął decyzję: odda wszystko.

Finansował szpitale, uniwersytety, projekty badań naukowych. Wspierał badania, które doprowadziły między innymi do wynalezienia penicyliny.
Założył Fundację Rockefellera i na nowo zapisał swoje dziedzictwo. I wydarzyło się coś niezwykłego: mężczyzna, któremu powiedziano, że nie przeżyje roku… dożył 98 lat. Nie tylko wyzdrowiał. Znalazł cel.

W późniejszych latach napisał:„Bóg nauczył mnie, że wszystko należy do Niego… Moje życie od tamtej pory było jak jeden długi, szczęśliwy urlop, pełen pracy i zabawy. Po drodze odpuściłem sobie zmartwienia – a Bóg był dla mnie cudowny, każdego dnia”. Od miliardera do filantropa. Od imperium do empatii. Czasami najbogatszym czynem, jakiego może dokonać człowiek…to dać z siebie wszystko.

Do różnych warunków zostałem przysposobiony, mógłby powiedzieć Papież Leon XIV, kardynał Robert Francis Prevost. Pragnie zostać do końca ludzi życia, oczekuje oklasków na końcu. „Formacja kapłańska nie może być kształtowana przez trendy kulturowe, poprawność polityczną ani ducha pobłażliwości. Musi być formowana w ogniu prawdy, czystości, poświęcenia i miłości eucharystycznej. Kapłan nie jest powołany do „potwierdzania tożsamości”, ale do nawracania dusz. Nie jest powołany do błogosławienia grzesznych związków, ale do wzywania grzeszników do pokuty”.

____

Stanisław Barszczak, 𝙏𝙊 𝙇𝙄𝙑𝙀 𝙄𝙉 𝘾𝙊𝙉𝙁𝙊𝙍𝙈𝙄𝙏𝙔 𝙒𝙄𝙏𝙃 𝙃𝙄𝙈


The Pope’s first journey is behind us. Leo XIV visited the sanctuary in Genazzano, and also visited the tomb of his predecessor, Pope Francis, who died three weeks ago, in the Basilica of Santa Maria Maggiore, where he gave him a chosen spring flower.

Behind us are the first binding words of Pope Leo XIV. Referring to the war in Ukraine, Pope Leo said: „Never again war!” Instead, we are to act in unison for the benefit of the Church, „in this one” apostolate among the people of the third millennium. Jesus asked his disciples: Do you love me more than these, that is – other people of this world?

The Church is holy not because of our works, but because her head is Christ himself. Our task is to live in accordance with Him, that is, in church with Christ and the brothers, not to shape the church in our own image, proclaimed Leo XIV.

„I know this is what I’m looking for, and I’m sure this is what I’m looking for”

Great joy and applause of the residents of Genazzano. Pope Leo XIV paid a visit this afternoon to the local Augustinian sanctuary of Our Lady of Good Counsel. This is Leo XIV’s first trip from the Vatican.

After a joyful welcome by several hundred people gathered in the square in front of the Sanctuary, the Pope entered the church, where he greeted the monks and stopped for prayer – first in front of the altar, and then in front of the image of Our Lady, where together with those present he said the prayer of John Paul II to Our Lady of Good Counsel.

After reciting the Hail Mary and singing the Salve Regina, the Pope addressed those present in the church, greeting them and the people of Genazzano gathered outside: “I have greatly desired to come here in these first days of the new ministry that the Church has entrusted to me, to continue this mission as the successor of Peter.”

At the end, the Pope went out to the faithful from the portal of the Basilica and, greeting those gathered, addressed a few words to them, expressing his joy at being able to come to pray to Our Lady of Good Counsel, “such a great gift” for the people of Genazzano, from which also arises a great responsibility: “just as a Mother never abandons her children, so you too must be faithful to the Mother.” (Today is Mother’s Day in Italy)
your priest Stanisław

_____

Radosne świadectwo w Kościele

Pierwsza podróż Papieża już za nami. Leon XIV odwiedził sanktuarium w Genazzano, nawiedził też grób swego poprzednika, zmarłego trzy tygodnie temu papieża Franciszka w Bazylice Santa Maria Maggiore, gdzie podarował mu wybrany wiosenny kwiat.

Za nami już pierwsze wiążące nas słowa papieża Leona XIV. Nawiązując do wojny na Ukrainie papież Leon powiedział: „Nigdy więcej wojny!” Za to mamy zgodnie działać na rzecz Kościoła, „w tym jednym” apostołować wśród ludzi trzeciego tysiąclecia. Jezus swoich uczniów zapytał: Czy kochacie mnie więcej aniżeli Ci, to znaczy – inni ludzie tego świata?

Kościół jest święty nie z powodu naszych czynów, ale ponieważ jego głową jest sam Chrystus. Nasze zadanie polega na życiu w zgodzie z Nim, to znaczy w kościele z Chrystusem i braćmi, nie chodzi o rysowanie kościoła na nasz własny obraz, obwieścił Leon XIV.

Wielka radość i aplauz mieszkańców Genazzano. Papież Leon XIV złożył dziś po południu wizytę w tamtejszym sanktuarium augustiańskim Matki Bożej Dobrej Rady. To pierwszy wyjazd Leona XIV z Watykanu.

Po radosnym powitaniu przez kilkaset osób zgromadzonych na placu przed Sanktuarium, Papież wszedł do kościoła, gdzie pozdrowił zakonników i zatrzymał się na modlitwie – najpierw przed ołtarzem, a następnie przed wizerunkiem Matki Bożej, gdzie wraz z obecnymi odmówił modlitwę Jana Pawła II do Matki Dobrej Rady.

Po odmówieniu „Zdrowaś Maryjo” i odśpiewaniu „Salve Regina”, Papież zwrócił się do obecnych w kościele, pozdrawiając ich oraz lud Genazzano zgromadzony na zewnątrz: „Bardzo pragnąłem przybyć tutaj w tych pierwszych dniach nowej posługi, którą powierzył mi Kościół, aby kontynuować tę misję jako następca Piotra”.

Na zakończenie Papież wyszedł do wiernych z portalu Bazyliki i, pozdrawiając zebranych, skierował do nich kilka słów, wyrażając radość, że mógł przybyć, aby pomodlić się do Matki Dobrej Rady, „tak wielkiego daru” dla ludu Genazzano, z którego wynika również wielka odpowiedzialność: „tak jak Matka nigdy nie opuszcza swoich dzieci, tak i wy powinniście być wierni Matce”.
(Dziś dzień matki we Włoszech)
wasz ksiądz Stanisław

____

Stanisław Barszczak,
Was ich mir vom neuen Papst wünsche

Liebe Zuschauerinnen und Zuschauer, liebe Leser

Wie Sie bereits wissen, habe ich seit vielen Jahren Kontakt mit den Gläubigen der katholischen Kirche. In Polen sind wir konkreter und stellen fest, dass Jan Koral tot ist. Seine Brüder schufen ein Eisimperium. Wir sind neugieriger als andere auf die neuesten Trends und Neuigkeiten, auch in der Kirche. Das ist gut. Nigerianische Armee bereitet Personal auf den Ruhestand vor. Denken wir noch an die Rentner, bilden wir genügend Mitarbeiter für den Ruhestand aus? Joseph Ratzinger sprach viel über den Sinn des Lebens. Trotz des medizinischen Fortschritts besteht in unserem Leben weiterhin Heilungsbedarf. Wir streben nach Einheit in der Weltkirche. Allerdings schaffen wir nicht die richtigen Bedingungen für spirituelles Wachstum in dieser Richtung. Bäume seien besser geschützt als ungeborene Kinder, stellte Kardinal Christoph Schönborn in einem Interview fest. Andrea Pirringer hatte eine Begegnung mit Papst Franziskus in der Nacht. Der Papst spricht aus dem Fegefeuer vom 29. auf den 30. April 2025. Weißt du davon?

Kastanienbäume blühen in der Pracht der Jugend,
Weiße Kastanienblüten – ein Symbol der Reinheit und Hoffnung. Der Frühling erweckt die Seele im Morgenlied. Jedes Blütenblatt spricht von Vergänglichkeit, trägt aber die Ankündigung eines neuen Tages in sich. Im christlichen Herzen vergeht die Zeit der Reifung langsam, Die Natur verkörpert den Farbwechsel der Blüte, die sinnlichen Details des Frühlings malen eine optimistische Landschaft, Jeder Schritt in Richtung christliches Erwachsenenleben wird zu einem Ritual der Tradition. Kastanienmetaphern erinnern uns an vergangene Jahre. In jedem blühenden Zweig steckt eine Geschichte der Jugend. Hier trifft die Melancholie der Erinnerungen auf die Freude der Veränderung. Die Zukunft erscheint als eine Straße, übersät mit dem hellen Schein der Träume.

Die göttliche Vorsehung hat uns einen neuen Frühling beschert. Erlauben Sie mir zu sagen, wir liegen vielleicht alle in der Gosse, obwohl einige von uns zu den Sternen blicken. In den ersten Maitagen 2025
wir werden einen neuen Papst wählen. Und egal, woraus unsere Seelen gemacht sind, seine und meine werden gleich sein. 133 Kardinäle aus 70 Ländern werden einen Papst für die Welt wählen. In diesen Tagen bin ich allein, dachte ich, und sie sind alle. Bruder, denken Sie, Seele trifft Seele auf christliche Lippen … Auch in Polen werden wir im Mai einen neuen Präsidenten der Republik wählen. Die Erde hat Musik für diejenigen, die zuhören. Es erfüllt mich mit Stolz und einem Pflichtgefühl, diesem historischen Moment gerecht zu werden.
Und ich begründe meine Verpflichtung damit, dass ich zu Beginn meines Lebens Christ geworden bin. Ich kann weder die Stunde noch den Ort, den Blick noch die Worte genau benennen, die den Grundstein legten. Es ist zu lange her. Ich war drin, bevor mir klar wurde, dass ich angefangen hatte. Ich bin daher eitel und stolz zugleich. Eitelkeit und Stolz sind zwei verschiedene Dinge, obwohl die Wörter oft synonym verwendet werden. Ein Mann kann stolz sein, ohne eitel zu sein. Stolz hat mehr mit unserer Meinung über uns selbst zu tun, Eitelkeit mehr damit, was wir möchten, dass andere von uns denken. Ich singe dir nicht das Flüstern des Herzens und der Welt vor. Bruder, Schwester. Wir sind Christen in einem vereinten Weltdorf wie nie zuvor. Lassen Sie mich Ihnen sagen, wie sehr ich Sie bewundere und liebe. Oh, sehen Sie sich die Reichweite des Apostolats in der modernen Welt an. Tatsächlich sollte der Ehrgeiz eines Menschen seine Fähigkeiten übersteigen, denn wozu ist der Himmel da? Im Zusammenhang mit der jüngsten Situation in der heutigen Welt ist unser ständiges Gebet erforderlich, damit in der heutigen Kirche keine religiöse Unwissenheit überhand nimmt. Unwissenheit ist nicht Unschuld, sondern Sünde.

Es ist schwer, eine Leiche allein wegzunehmen. Vielleicht bedeutet es genau das, erwachsen und eine Frau zu sein: Es geht nicht um die Blutung, die jeden Monat kommt, es geht nicht um die Aufmerksamkeit der Männer, es geht nicht um die hübschen Kleider. Es ist, als würde man einem Mann in die Augen sehen, der sagt: „Du gehörst mir“, und als Antwort erhält man: „Ich gehöre niemandem.“

Bruder, werde mit mir alt! Das Beste kommt noch. „Nimm die Liebe und unser Land wird zu einem Grab.“ Die Kirche muss über die Sünde richten,
sonst wäre es keine heilige, apostolische, heilige, katholische und apostolische Kirche … Die Kirche hat das Gebot von Jesus Christus, die Sünde zu richten, nicht den Sünder. Möge Gott uns vor funktionalem Analphabetismus bewahren. Wir bräuchten keine menschlichere Kirche, sondern eine göttlichere Kirche, die tatsächlich die menschlichste wäre, sagte Papst Benedikt.

Unreife Liebe sagt: Ich liebe dich, weil ich dich brauche. Reife Liebe sagt: Ich brauche dich, weil ich dich liebe. Wenn ich einen Menschen wirklich liebe, liebe ich alle Menschen, die Welt, das Leben
selbst.Jemanden zu lieben bedeutet, sich in ihm wiederzufinden – und nicht, sich selbst zu verlieren.
Wahre Liebe bedeutet nicht, zu haben, sondern zu erschaffen. Dass Einsamkeit eine Voraussetzung für tiefe Verbundenheit ist. Lebendig sein bedeutet nicht nur zu existieren, sondern zu handeln, zu wählen, zu werden.

Angesichts des Endes der Geschichte, wenn jeder Tag das erschreckende Fortschreiten der moralischen Plage bezeugt, die alle Länder erfasst und sich in die Körper aller Nationen frisst, wird die Kirche einen neuen Papst für uns wählen.
„Und im Laufe der Jahre, je weiter ich ins Leben und in die Welt vordrang, desto klarer und schmerzlicher wurde mir klar, dass diese Welt, wenn wir sie als Ganzes betrachten, Chaos und Unvernunft ist und nicht, wie man uns lehrt, das Werk der Vernunft: Sie kam nicht von Gottes Hand.“

Es gibt keinen Gott – sowohl die Natur als auch die Geschichte schreien mit lauter Stimme … aber diese Stimme verliert sich in der Harmonie der Psalmen und Hymnen, in diesem großen, ewigen Bekenntnis aus den tiefsten Tiefen des Geistes, dass die Seele des Menschen ohne Gott wie ein „Land ohne Wasser“ ist.

Nur die Tatsache der Existenz Gottes geht über den Rahmen des Denkens hinaus, das sich mit der Außenwelt beschäftigt; sie ist ein Wunder. »Die Welt ist irrational. Das ist ein Wunder«. „Gott – die Liebe ist etwas Unbegreifliches, sie ist ein Wunder; und die Existenz Gottes wird zu einem ewigen Wunder, und dieses Wunder ist die Grundlage von allem, was wir wissen, von allem, was wir sind.“

Hören wir auf, für irgendetwas anderes als uns selbst zu existieren. Hören wir auf, uns dafür zu entschuldigen, zu dem geworden zu sein, was wir sein sollten. Die wichtigste Revolution? Das, was im Inneren passiert. Aufgrund unserer besten Entscheidungen werden wir wissen, dass Gott existiert. Wir müssen Gott irgendwie zuvorkommen!? Wählen Sie Ihr bestes Selbst. Umso mehr bitte ich Sie: „Keine Selbstmorde“ für die Welt, nie wieder Selbstmorde.

Liebste, die Wahrheit ist kein Buffet. Es ist ein Fest, und Christus hat vor 2.000 Jahren in seiner Kirche den Tisch gedeckt. Ich bin katholisch, weil: – Die Eucharistie Jesus ist, sein Leib, sein Blut, seine Seele und seine Göttlichkeit (Johannesevangelium 6:53-56). Kein Symbol. Wirklichkeit. – Das glaubten auch die ersten Christen. Siehe Ignatius von Antiochia (110 n. Chr.) oder Justin der Märtyrer (150 n. Chr.). – Heilige beweisen, dass Heiligkeit funktioniert. Augustinus, Teresa, Sünder, die zu Heiligen wurden, Gnade verändert alles. – Die Kirche hat uns die Bibel gegeben und schützt ihre Bedeutung.
– Jesus meinte es ernst, als er zu Petrus sagte: „Du bist der Fels, und auf diesen Felsen werde ich meine Kirche bauen“ (Mt 16,18). Unser Herr Jesus Christus sagte: „Ich bin das Brot des Lebens. Wer zu mir kommt, wird nie mehr hungern. und wer an mich glaubt, wird nie mehr Durst haben. ( Johannes 6:35 ) Doch in das Leben eines Christen tritt die Prosa des Lebens. „Ich liebe dich und du schläfst.” Nichts ist an sich ernst, überhaupt nichts. Alles ist fad. Wenn wir den Dingen keinen Charakter verleihen, ertrinken wir in dieser Eintönigkeit. Wir müssen Bedeutungen schaffen, wo es sie in der Natur nicht gibt. Denn im Leben führen alle Wege nach oben. Manche sind einfacher, andere komplizierter, aber am Ende liegt es an Ihnen, ob Sie es bis ganz nach oben schaffen… Es geht nicht um die Regeln. Es geht um die Wahrheit. Schönheit. Liebe, die niemals endet. Der Papst zeigt uns den Weg zum Himmel. Öffnen wir uns in diesem Werk Gottes völlig dem Heiligen Geist. Dies ist der Wunsch von Pater Stanisław von Tschenstochau für sich und für Sie.


Antworten auf allgemeine Fragen zu meiner Arbeit finden Sie hier:

Folgen Sie mir auch hier:

Stanisław Barszczak, Jerzy Hoffman. A Life Marked by the Strength of Character

Dear young friends Jerzy Hoffman is a famous Polish film director and screenwriter. He was born on March 15, 1932 in Krakow to an assimilated family of Jewish doctors who practiced in Gorlice. In my words, let me refer to the beautiful film versions of Henryk Sienkiewicz’s „Trilogy” in the Hoffman edition. I would especially like to encourage young readers of my blog to get to know Jerzy Hoffman better. The film „The Deluge” is a beautiful adaptation, although it is not a faithful reproduction of the book. The director made some changes and simplifications to create an attractive film image, focusing more on the love story and the visual layer. Hoffman is most famous for his film adaptations of Henryk Sienkiewicz’s „Trilogy”: „Pan Wołodyjowski”, „Potop” and „Ogniem i mieczem”, as well as the films „Trędowata” and „Znachor”. In 2024, on the occasion of his 92nd birthday, he became the hero of a film series in Ninateka entitled „Today is your birthday”. He is a graduate of the Directing Department of the WGiK in Moscow. In the years 1980-1997 he was the artistic director of the „Zodiak” Film Group. His work includes both feature films and documentaries. The director has lived for over 40 years by Lake Łaśmiady, where he discovered the charm of this place while making the film „To the Last Blood”. Jerzy Hoffman, in my opinion a man – a witness of the Polish Solidarity 1980, has lived for over 40 years on Lake Łaśmiady, in Sikory Juskie in Masuria, in the Warmian-Masurian Voivodeship, in the Ełk district, in the Stare Juchy commune, with beautiful landscapes. The director discovered them for himself while making the film „To the Last Blood”. It is a Polish 7-episode war series telling the story of the First Tadeusz Kościuszko Infantry Division from its formation to the Battle of Lenino. I would like to inform those interested in Hoffman’s work that „To the Last Blood” was filmed in Kolin on the Volga, Siberia (Irkutsk, the Baikal area), the Ełk area, London, the Caspian Sea, Białowieża, Orzysz (military training ground). The director gained directing skills in the times of the Polish People’s Republic. And he got lucky – the film „The Deluge” cost 100 million złoty. It was the largest blockbuster in the history of Polish cinematography. „After Me, Even the Deluge” is a long interview conducted by Jacek Szczerba with Jerzy Hoffman, the creator of outstanding films – „The Deluge”, „Pan Wołodyjowski”, „The Law and the Fist” and slightly less outstanding – „1920. Battle of Warsaw”, „To the Last Blood” … I smoked for 50 years, I have lung disease and I can only function 8 hours a day without an oxygen concentrator – he admitted in one of the interviews, he also recalled the difficult times of his childhood during the war. The conversation is manly and painfully honest, but conducted in a relaxed manner and with a large dose of humor. It is a Hoffmanesque story about sex, love, friendship, loyalty, the fight for survival, communism, drinking vodka and making films… Then a book was published under the same title, which contains a lot of colorful stories – about the war spent in Siberia… The most traumatic happened in Daszewo near Stryj in Ukraine, where Ukrainian peers fought with Poles. The fragments about the Siberian exile are very interesting, it is surprising that after such misery, after such „processing with cutting” we got a good director who transferred Sienkiewicz, Dołęga, Mniszkówna to the screen. What is striking after reading the interview are the many erotic and drunken threads, which the director seemed to brag about. How much truth is in this, only he knows? (or maybe everything?). Today Jerzy Hoffman, the last of the Mohicans, a Warmian without a Hollywood Oscar, will say: I have lived an indecently long life and I am professionally fulfilled. If I had stayed in Hollywood, I would have more dollars, a nicer house and no friends…

Young friends

I will tell you from my own perspective: I always return with genuine pleasure to the film „Trilogy” of the Polish director – and to his efforts in finding sponsors to film the entire Sienkiewicz trilogy. I suppose that one of the reasons for the seasonal failure of the great Pole was the total neglect of promoting his image, in the Gierek era and later, by Film Polski.

____

Stanisław Barszczak, Jerzy Hoffman. Życie naznaczone siłą charakteru

Drodzy młodzi przyjaciele
Jerzy Hoffman to znany polski reżyser filmowy i scenarzysta. Urodził się 15 marca 1932 roku w Krakowie w zasymilowanej rodzinie żydowskich lekarzy, prowadzących praktykę w Gorlicach. W moim słowie niech mi będzie wolno nawiązać do przepięknych filmowych wersji „Trylogii” Henryka Sienkiewicza w wydaniu hoffmanowskim. Chciałbym szczególnie zachęcić młodych czytelników mego bloga, do bliższego zapoznania się z Jerzy Hoffmanem. Film „Potop” to piękna adaptacja, jakkolwiek nie jest wiernym odwzorowaniem książki. Reżyser dokonał pewnych zmian i uproszczeń, aby stworzyć atrakcyjny filmowy obraz, skupiając się bardziej na wątku miłosnym i warstwie wizualnej. Największą sławę przyniosły Hoffmanowi ekranizacje „Trylogii” Henryka Sienkiewicza: „Pan Wołodyjowski”, „Potop” i „Ogniem i mieczem”, a także filmy „Trędowata” i „Znachor”. W 2024 roku, z okazji 92. urodzin, został bohaterem cyklu filmowego w Ninatece zatytułowanego „Dziś są twoje urodziny”. Jest absolwentem Wydziału Reżyserii WGiK w Moskwie. W latach 1980-1997 pełnił funkcję kierownika artystycznego Zespołu Filmowego „Zodiak”. Jego twórczość obejmuje zarówno filmy fabularne, jak i dokumentalne. Reżyser mieszka od ponad 40 lat nad Jeziorem Łaśmiady, gdzie odkrył urok tego miejsca podczas realizacji filmu „Do krwi ostatniej”. Jerzy Hoffman, w moich odczuciu człowiek – świadek polskiej Solidarności 1980, od ponad 40 lat mieszka nad Jeziorem Łaśmiady, w Sikorach Juskich na Mazurach, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, w gminie Stare Juchy, z pięknymi krajobrazami. Reżyser odkrył je dla siebie podczas realizacji filmu „Do krwi ostatniej”. To polski 7-odcinkowy serial wojenny opowiadający historię Pierwszej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki od jej utworzenia do bitwy pod Lenino. Zainteresowanych twórczością Hoffmana pragnę poinformować, że „Do krwi ostatniej” kręcono w Kolinie nad Wołgą, Syberia (Irkuck, okolice Bajkału), okolice Ełku, Londyn, Morze Kaspijskie, Białowieża, Orzysz (poligon wojskowy). Reżyser zdobywał szlify reżyserskie w czasach PRL. I poszczęściło mu się – film „Potop” kosztował 100 milionów złotych. Była to największa superprodukcja w historii polskiej kinematografii. „Po mnie choćby Potop” to wywiad – rzeka, przeprowadzony przez Jacka Szczerbę z Jerzym Hoffmanem, twórcą filmów wybitnych – „Potop”, „Pan Wołodyjowski”, „Prawo i pięść” oraz trochę mniej wybitnych – „1920. Bitwa Warszawska”, „Do krwi ostatniej”… Paliłem 50 lat, mam chore płuca i tylko 8 godzin dziennie mogę funkcjonować bez koncentratora tlenu – w jednym z wywiadów przyznał, wspomniał także trudne czasy dzieciństwa w czasie wojny. Rozmowa jest męska i szczera do bólu, ale prowadzona na luzie i ze sporą dawką humoru. To hoffmanowska opowieść o seksie, miłości, przyjaźni, lojalności, walce o przetrwanie, komunizmie, piciu wódki i kręceniu filmów… Następnie ukazała się Książka pod tym samym tytułem, jaka zawiera mnóstwo barwnych historii – o wojnie spędzonej na Syberii… Najbardziej traumatyczna wydarzyła się Daszewie koło Stryja na Ukrainie, gdzie ukraińscy rówieśnicy bili się z Polakami. Fragmenty o tułaczce syberyjskiej bardzo ciekawe, aż dziw, że po takiej niedoli po takiej „obróbce ze skrawaniem” otrzymaliśmy dobrego reżysera, który przeniósł na ekran Sienkiewicza, Dołęgę, Mniszkównę. Co rzuca się w oczy po przeczytaniu wywiadu, to wiele wątków erotyczno-pijackich, którymi reżyser tak jakby się przechwalał. Ile w tym prawdy, wie tylko on sam? (a może wszystko?). Dziś Jerzy Hoffman, ostatni Mohikanin, Warmianin bez hollywoodzkiego Oskara, powie: żyję nieprzyzwoicie długo i jestem zawodowo spełniony. Gdybym został w Hollywood, to miałbym więcej dolarów, piękniejszy dom i nie miałbym przyjaciół…

Młodzi przyjaciele

Od siebie wam powiem: z niekłamaną przyjemnością powracam zawsze do filmowej „Trylogii” polskiego reżysera – i do jego wysiłków w poszukiwaniu sponsorów, by sfilmować całą sienkiewiczowską trylogię. Mniemam, że jednym z powodów sezonowej porażki wielkiego Polaka, było całkowite zaniedbanie promocji jego wizerunku, w erze Gierkowskiej i później, przez Film Polski.

See,

Stanisław Barszczak, Dlaczego uniwersum zadaje sobie w ogóle trud istnienia?

Dlaczego uniwersum zadaje sobie w ogóle trud istnienia?
To pytanie jakie postawił w książce pt. Marzenie Einsteina Stephen Hawking, brytyjski fizyk teoretyczny i matematyczny.
Wszechświat (łac. universum) – wszystko, co istnieje fizycznie: cała czasoprzestrzeń oraz wszystkie wypełniające ją formy energii jak materia i pola fizyczne; wszechświat również synonim słów „natura” i „przyroda”. Nie ma przestrzeni poza Wszechświatem. Wszechświat nie rozszerza się więc w żadnym zewnętrznym „obszarze” czy przestrzeni, ponieważ przestrzeń, w której Wszechświat istnieje, jest częścią samego Wszechświata. Nie ma „czegoś poza” Wszechświatem w sensie fizycznym, przynajmniej zgodnie z obecnym stanem wiedzy naukowej. Wszechświat, jako wszystko, co istnieje, jest nieskończenie duży i nie ma krawędzi, więc nie ma nawet mowy o tym, co jest na zewnątrz. Ale zaraz sobie uświadamiam, och, jasne, jest coś na zewnątrz naszego obserwowalnego fragmentu wszechświata. Kosmos jest tylko tak stary, a światło porusza się tylko tak szybko.

Pytanie o wszechswiat otrzymało głęboko ludzką odpowiedź i wiarygodność świadka w życiu wyrównego pisarza. Gdy miał zaledwie 12 lat, jego dzieciństwo zostało skradzione. Jego ojciec trafił do więzienia dla dłużników. A młody Charles Dickens został wysłany do pracy w ponurej fabryce pasty do butów nad Tamizą. Jego praca? Naklejanie etykiet na pojemniki z pastą przez wiele godzin. Fabryka była ponura. Praca była wyczerpująca. Płaca ledwo wystarczała na przeżycie.
Dla bystrego, pomysłowego dziecka było to druzgocące.
Czuł się porzucony. Niewidzialny. I ten ból miał pozostać z nim na zawsze.
Ale z tego bólu narodziło się coś niezwykłego. Zasiało nasiona głębokiej empatii dla biednych, zapomnianych, pozbawionych głosu. Zapaliło ogień ambicji, który nigdy nie przestał płonąć.
I stało się bijącym sercem niektórych z najwspanialszych powieści, jakie kiedykolwiek napisano: Oliver Twist, David Copperfield, Mała Dorrit, wszystkie niosące echa tego mrocznego, złamanego chłopca z fabryki. W końcu jego ojciec został zwolniony. Charles wrócił do szkoły. Ale blizny pozostały. I w wielu aspektach podsyciły jego geniusz. Przekształcił traumę w ponadczasowe historie. Cierpienie w zmianę społeczną. A ciszę w głos, który wciąż przemawia do milionów.
Prawdziwa wielkość nie bierze się z wygody, ale z tego, jak podnosisz się po upadku.
Charles Dickens podniósł się i dał światu literaturę, która wciąż porusza duszę.

Jak już wiecie, zadaniem moim jest promować katolickość Kościoła we współczesnym świecie i kulturze indywidualizmu. Istnieje bowiem zależność bycia katolikiem od sytuacji duchowej epoki. W tej erze, w której stajemy się globalną wioską, zarazem kwitnie kuktura indywidualizmu, nadszedł wreszcie czas, aby zapytać o sens katolickości kościoła, czyli jego powszechności.

Oczywiście, pozostaje różnica między kościołem rozumianym jako Ciało Chrystusa a kościołem w jego członkach, którzy na drodze ziemskiej pielgrzymki stają się grzesznikami i przez skandale (zgorszenia i skandale) wciąż szkodzą wiarygodności całego kościoła. Tym bardziej istotna jest wiarygodność świadków, która niczym stopień u drzwi domu Bożego, jest ludzką bramą prowadzącą do Bożej wiary.

Chrystus jest mocą Bożą i mądrością Bożą, jest najbardziej długotrwałą innowacją i inwestycją Boga w Jego stworzenie, kościół zaś – organem wykonawczym urzeczywistnienia Jego nieskończonego zaangażowania na rzecz naszego szczęścia i zbawienia. On jest w Chrystusie „powszechnym sakramentem zbawienia” świata.

Co do mojego ciała po śmierci… Jak i czy się chować po śmierci? Najmilsi. Zauważył ktoś: Moje prochy służą jako nawóz dla drzew w „lesie pokoju”, gdzie dokonuje się pochówku (to miejsce zastępujące tradycyjne cmentarze). Ale człowiek jest czymś więcej niż sumą swoich biologicznych części neurofizjologicznych i psychicznych funkcji swojego mózgu. Pytamy się bowiem gdzie znalazła się po śmierci duchowa i moralna wartość dodana mojej osoby, której istnienie miało charakter unikatowy. Nasz szczególny rodzaj pozostaje zachowany dzięki narodzinom innych indywidualnych ludzi, przy pomocy zapisów na twardym dysku lub w pamięci USB.
Ale wyjątkowość mojej osoby może utrzymywać się przy życiu nie tyle w niewyraźnym wspomnieniu śmiertelników, ile – w znacznie większym stopniu – w absolutnym duchu.

Jaki jednak ontologiczny status ma moja osoba, która w swojej wyjątkowości przekracza wszystkie materialne konstelacje i konstrukcje? Tutaj ludzkiemu rozumowi przychodzi z pomocą Boży rozum, jeśli odkrywa on ostatnią tajemnicę człowieka między umieraniem a pragnieniem nieśmiertelności.
Z Chrystusem i jego misją zbawienia ludzi w Bogu, jego ojcu, miłość która w życzliwości przerasta „eros” i integruje go ze swoimi odniesieniami, jest pełnym tajemnicy prawem historii świata.

Oryginalna w chrześcijaństwie jest nie tylko nowa interpretacja świata, lecz … nadzieja na jego całkowitą przemianę w „niebo nowe i ziemię nową”(Jeruzalem nowe). Będziemy osobowo poważanymi współobywatelami w mieście Boga. Kościół jest darem Ducha świętego, a nie dziełem człowieka. „Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już odtąd nie będzie…” Czy w naszej erze cywilizacji technicznej osiągnęliśmy już stan postmetafizycznego myślenia? „Postmetafizyczny” oznacza w „zeświecczonej epoce”, że w świadomości wielu ludzi nie ma już transcendentalnego odniesienia do Boga jako przyczyny i celu całej stworzenia.

Powtórzy tutaj zapytania Kantowskie? Co mogę wiedzieć? Co powinienem czynić? Na co wolno mi mieć nadzieję? Kim jest człowiek? Przy chłodnej koncentracji na moralności człowieka w kategorycznym imperatywie Kant zapomniał oczywiście o decydującym o wszystkim pytaniu: czy mamy powód do świętowania, czy też na końcu przechodzi nam ochota do śmiechu? ( z uwagi na wdzierający się w życie bezsens) Chrześcijanin jest człowiekiem przekonanym o tym, że nie zginie nikt, kto swoją nadzieję złoży w Bogu… Zachęcam do rozumnej adoracji Boga (latreia). Jestem tak głęboko przekonany, że wszystko dzieje się z jakiegoś powodu. Każda rzecz, dobra i zła, prowadzi cię tam, gdzie powinieneś być. Relacja do Boga wyraża się w sposób rzeczywisty przede wszystkim w liturgii kościoła (a ja czuję się czasami oddzielany od tej liturgii). W Kościele nie rządzi prawo mocniejszego, natomiast następuje pokonywanie zła przez cierpliwość Baranka, w nim – a dla Niego w liturgii – realizuje się ogólnoludzka empatia, równocześnie historyczne doświadczenie i z natury miłująca troska Boga. (homo hominis naturaliter amicus)

Wiarygodność świadka bywa tedy potwierdzana miłującą troską Boga. Jack London pisał:
Wolałbym być popiołem niż pyłem! Wolałbym, aby moja iskra wypaliła się w jaskrawym blasku, niż została stłumiona przez suchą zgniliznę. Wolałbym być wspaniałym meteorem, każdy atom mnie w wspaniałym blasku, niż uśpioną i trwałą planetą. Funkcją człowieka jest żyć, a nie istnieć. Nie będę marnował swoich dni, próbując je przedłużyć. Będę wykorzystywał swój czas.
Do pewnego momentu konieczne jest, aby człowiek przeżył swoje życie w świecie, w którym się znajduje, i wykorzystał je najlepiej, jak potrafi. Ale poza tym punktem musi stworzyć własny świat. A największą rzeczą w życiu jest to, że zawsze daje nam okazję do stworzenia czegoś nowego. Nigdy nie jest za późno, aby zacząć od nowa, zrobić nowy początek, przetrzeć nowy szlak.
Życie jest krótkie i mamy tylko krótki czas, aby eksplorować, uczyć się, doświadczać i tworzyć. Wykorzystajmy ten czas najlepiej jak możemy i płońmy jasno, niczym meteory na nocnym niebie, pozostawiając za sobą szlak światła i inspiracji dla tych, którzy przyjdą po nas. Tyle Jack London.

Dzisiaj Uroczystość Matki Bożej Fatimskiej, marki Jezusa, naszego Pana i Boga. Objawienie Fatimy przypomina nam, że żyjemy w moralnym wszechświecie, że zło jest samoniszczące, że dobro jest samozachowawcze; że podstawowe problemy świata nie leżą w polityce ani ekonomii, ale w naszych sercach i duszach, a duchowe odrodzenie jest warunkiem społecznej poprawy.
____

Stanisław Barszczak, Why does the universe bother to exist at all?

Why does the universe bother to exist at all?

This is the question posed in the book Einstein’s Dream by Stephen Hawking, a British theoretical and mathematical physicist.
Universe (Latin: universum) – everything that physically exists: the entire space-time and all forms of energy that fill it, such as matter and physical fields; the universe is also synonymous with the words „nature” and „nature”. There is no space outside the Universe. The Universe does not expand into any external „area” or space, because the space in which the Universe exists is part of the Universe itself. There is no „something outside” the Universe in the physical sense, at least according to the current state of scientific knowledge. The Universe, as everything that exists, is infinitely large and has no edge, so there is no talk of what is outside. But then I realize, oh, sure, there is something outside our observable fragment of the universe. The cosmos is only so old, and light only moves so fast.

The question of the universe received a deeply human answer and a credible witness in the life of a well-rounded writer. When he was just 12, his childhood was stolen. His father was sent to debtors’ prison. And young Charles Dickens was sent to work in a grim shoe polish factory on the Thames. His job? Sticking labels on shoe polish containers for hours. The factory was grim. The work was grueling. The pay was barely enough to live on.

For a bright, resourceful child, it was devastating.

He felt abandoned. Invisible. And that pain would stay with him forever.

But out of that pain something extraordinary was born. It sowed the seeds of a deep empathy for the poor, the forgotten, the voiceless. It ignited a fire of ambition that never stopped burning.
And it became the beating heart of some of the greatest novels ever written: Oliver Twist, David Copperfield, Little Dorrit, all echoing that dark, broken factory boy. Eventually his father was fired. Charles went back to school. But the scars remained. And in many ways they fueled his genius. He transformed trauma into timeless stories. Suffering into social change. And silence into a voice that still speaks to millions.

True greatness comes not from comfort, but from how you rise after falling.

Charles Dickens rose and gave the world literature that still stirs the soul.

As you know, my mission is to promote the catholicity of the Church in the modern world and the culture of individualism. For there is a dependence on the spiritual situation of the age. In this age in which we are becoming a global village and at the same time the culture of individualism is flourishing, it is finally time to ask the question of the meaning of the catholicity of the Church, that is, its universality.

Of course, there is a difference between the church understood as the Body of Christ and the church in its members, who on the path of earthly pilgrimage become sinners and through scandals (scandals and scandals) continue to harm the credibility of the entire church. All the more important is the credibility of witnesses, which, like a step at the door of God’s house, is the human gate leading to God’s faith.

Christ is the power of God and the wisdom of God, is the most lasting innovation and investment of God in His creation, while the church is the executive body of the realization of His infinite commitment for our happiness and salvation. He is in Christ the „universal sacrament of salvation” of the world.

As for my body after death… How and whether to hide after death? Dearest. Someone noticed: My ashes serve as fertilizer for the trees in the „forest of peace”, where burial takes place (this place replaces traditional cemeteries). But man is more than the sum of his biological parts, neurophysiological and psychological functions of his brain. We ask ourselves where the spiritual and moral added value of my person, whose existence was unique, ended up after death. Our special kind is preserved through the birth of other individual people, by means of records on a hard drive or a USB stick.

But the uniqueness of my person can be kept alive not so much in the vague memory of mortals, but – to a much greater extent – in absolute spirit.

But what ontological status does my person have, who in his uniqueness transcends all material constellations and structures? Here, divine reason comes to the aid of human reason, if it discovers the last mystery of man between dying and the desire for immortality.

With Christ and his mission of saving people in God, his father, love that in benevolence transcends „eros” and integrates it with its references, is the mysterious law of world history.

What is original in Christianity is not only the new interpretation of the world, but … the hope for its complete transformation
ę in „a new heaven and a new earth” (a new Jerusalem). We will be personally respected fellow citizens in the city of God. The Church is a gift of the Holy Spirit, not a work of man. „Neither mourning, nor crying, nor toil shall there be henceforth any more…” Have we already reached a state of post-metaphysical thinking in our era of technical civilization? „Post-metaphysical” means in a „secularized era” that in the consciousness of many people there is no longer a transcendental reference to God as the cause and purpose of all creation.

Here he will repeat Kant’s questions? What can I know? What should I do? What am I allowed to hope for? Who is man? With his cool focus on the morality of man in a categorical imperative, Kant of course forgot the question that decides everything: do we have reason to celebrate, or does the desire to laugh pass in the end? (due to the senselessness that is creeping into life) A Christian is a person who is convinced that no one will perish who places their hope in God… I encourage you to adore God rationally (latreia). I am so deeply convinced that everything happens for a reason. Every thing, good and bad, leads you to where you should be. The relationship with God is expressed in a real way primarily in the liturgy of the church (and I sometimes feel separated from this liturgy). In the Church, the law of the strongest does not rule, but evil is overcome through the patience of the Lamb, in it – and for Him in the liturgy – universal human empathy is realized, at the same time historical experience and God’s naturally loving care. (homo hominis naturaliter amicus)

The credibility of a witness is thus confirmed by God’s loving care. Jack London wrote:

I would rather be ashes than dust! I would rather have my spark burn out in a bright glow than be extinguished by dry rot. I would rather be a magnificent meteor, every atom of me in a magnificent glow, than a dormant and permanent planet. The function of man is to live, not to exist. I will not waste my days trying to prolong them. I will make use of my time.

Up to a certain point, it is necessary for man to live his life in the world he finds himself in, and to make the best of it. But beyond that point, he must create his own world. And the greatest thing about life is that it always gives us the opportunity to create something new. It is never too late to start over, to make a new beginning, to blaze a new trail.

Life is short and we only have a short time to explore, to learn, to experience and to create. Let us make the best of this time and burn brightly like meteors in the night sky, leaving behind us a trail of light and inspiration for those who will come after us. So much for Jack London.

Today is the Feast of Our Lady of Fatima, mother of Jesus our Lord. The revelation of Fatima reminds us that we live in a moral universe, that evil is self-destructive, that good is self-preserving; that the fundamental problems of the world lie not in politics or economics but in our hearts and souls, and that spiritual rebirth is the condition for social improvement.

____

Stanisław Barszczak, Perché l’universo si preoccupa di esistere?

Perché l’universo si preoccupa di esistere?
Questa è la domanda che si pone nel suo libro intitolato Il sogno di Einstein Stephen Hawking, fisico teorico e matematico britannico.
Universo (latino: universum) – tutto ciò che esiste fisicamente: l’intero spazio-tempo e tutte le forme di energia che lo riempiono, come la materia e i campi fisici; universo è anche sinonimo delle parole „natura” e „natura”. Non esiste spazio al di fuori dell’Universo. L’Universo non si espande quindi in nessuna „area” o spazio esterno, perché lo spazio in cui esiste l’Universo è parte dell’Universo stesso. Non esiste „qualcosa oltre” l’Universo in senso fisico, almeno secondo lo stato attuale delle conoscenze scientifiche. L’universo, come tutto ciò che esiste, è infinitamente grande e non ha confini, quindi non è possibile nemmeno parlare di ciò che si trova al di fuori. Ma poi mi rendo conto che, oh, certo, c’è qualcosa al di fuori della parte dell’universo che possiamo osservare. Lo spazio ha una certa età e la luce viaggia solo con una certa velocità.

La domanda sull’universo ha trovato una risposta profondamente umana e la credibilità di un testimone nella vita di uno scrittore dal carattere equilibrato. Quando aveva solo 12 anni, la sua infanzia gli fu rubata. Suo padre fu mandato in prigione per debitori. E il giovane Charles Dickens fu mandato a lavorare in una squallida fabbrica di lucido da scarpe sul Tamigi. Il suo lavoro? Attaccare etichette sui contenitori del dentifricio per ore. La fabbrica era buia. Il lavoro era estenuante. Lo stipendio era appena sufficiente per sopravvivere.
Per un bambino brillante e intraprendente, fu devastante.
Si sentiva abbandonato. Invisibile. E quel dolore lo avrebbe accompagnato per sempre.
Ma da quel dolore nacque qualcosa di straordinario. Ha seminato i semi di una profonda empatia per i poveri, i dimenticati, i senza voce. Accese un fuoco di ambizione che non smise mai di ardere.
E divenne il cuore pulsante di alcuni dei più grandi romanzi mai scritti: Oliver Twist, David Copperfield, La piccola Dorrit, tutti portatori di echi di quel ragazzo di fabbrica oscuro e distrutto. Alla fine suo padre venne rilasciato. Charles tornò a scuola. Ma le cicatrici rimasero. E in molti modi alimentarono il suo genio. Ha trasformato i traumi in storie senza tempo. Sofferenza nel cambiamento sociale. E il silenzio si trasforma in una voce che parla ancora a milioni di persone.
La vera grandezza non deriva dalla comodità, ma dal modo in cui ci si rialza dopo una caduta.
Charles Dickens si è fatto notare e ha donato al mondo una letteratura che ancora oggi tocca l’anima.

Come già sapete, il mio compito è promuovere la cattolicità della Chiesa nel mondo contemporaneo e nella cultura dell’individualismo. L’essere cattolici dipende dalla situazione spirituale dell’epoca. In quest’epoca in cui stiamo diventando un villaggio globale e allo stesso tempo fiorisce la cultura dell’individualismo, è finalmente giunto il momento di interrogarsi sul significato della cattolicità della Chiesa, cioè della sua universalità.

Naturalmente, rimane una differenza tra la Chiesa intesa come Corpo di Cristo e la Chiesa nei suoi membri, che nel cammino del loro pellegrinaggio terreno diventano peccatori e attraverso gli scandali (scandali e scandali) continuano a danneggiare la credibilità dell’intera Chiesa. Ancora più importante è la credibilità dei testimoni, che, come un gradino sulla porta della casa di Dio, è la porta umana che conduce alla fede di Dio.

Cristo è la potenza di Dio e la sapienza di Dio, l’innovazione e l’investimento più duraturi di Dio nella Sua creazione, e la Chiesa è l’organo esecutivo del Suo infinito impegno per la nostra felicità e salvezza. Egli è in Cristo il «sacramento universale di salvezza» del mondo.

Per quanto riguarda il mio corpo dopo la morte… Come e se nascondermi dopo la morte? Carissimo. Qualcuno ha notato: le mie ceneri servono da fertilizzante per gli alberi della „foresta della pace” dove hanno luogo le sepolture (un luogo che sostituisce i cimiteri tradizionali). Ma un essere umano è più della somma delle sue parti biologiche, delle sue parti neurofisiologiche e delle funzioni psicologiche del suo cervello. Ci chiediamo dove sia rimasto, dopo la morte, il valore aggiunto spirituale e morale della mia persona, la cui esistenza è stata unica nella sua natura. La nostra particolare specie si preserva attraverso le nascite di altri individui, attraverso registrazioni su un disco rigido o una chiavetta USB.
Ma l’unicità della mia persona potrebbe continuare a vivere, non tanto nella vaga memoria dei mortali, quanto, in misura molto maggiore, nello spirito assoluto.

Ma quale status ontologico ha la mia persona, che nella sua unicità trascende tutte le costellazioni e le costruzioni materiali? Qui la ragione umana è aiutata dalla ragione divina, se scopre l’ultimo mistero dell’uomo tra la morte e il desiderio di immortalità.
Con Cristo e la sua missione di salvare gli uomini in Dio, suo Padre, l’amore che nella benevolenza trascende l’«eros» e lo integra con i suoi riferimenti, è la legge misteriosa della storia del mondo.

Ciò che è originale nel cristianesimo non è solo la nuova interpretazione del mondo, ma… la speranza della sua completa trasformazione in „cielo nouvo e nuova terra” (nuova Gerusalemme). Saremo concittadini personalmente rispettati nella città di Dio. La Chiesa è un dono dello Spirito Santo, non opera dell’uomo. „Non ci sarà più né lutto, né lamento, né affanno…” Nella nostra era di civiltà tecnica, abbiamo già raggiunto uno stato di pensiero post-metafisico? „Post-metafisico” significa, in un'”era secolarizzata”, che nella coscienza di molte persone non esiste più un riferimento trascendentale a Dio come causa e scopo di tutta la creazione.

Ripeterà qui le questioni kantiane? Cosa posso sapere? Cosa dovrei fare? Cosa mi è lecito sperare? Chi è l’uomo? Con la sua fredda attenzione alla moralità umana nell’imperativo categorico, Kant ha ovviamente dimenticato la domanda decisiva: abbiamo motivo di festeggiare o la voglia di ridere prima o poi svanisce? (a causa dell’insensatezza che si insinua nella vita) Un cristiano è una persona convinta che nessuno perirà se ripone la propria speranza in Dio… Incoraggio l’adorazione razionale di Dio (latreia). Sono profondamente convinto che tutto accada per una ragione. Ogni cosa, bella o brutta, ti conduce dove dovresti essere. Il rapporto con Dio si esprime in modo concreto anzitutto nella liturgia della chiesa (e a volte mi sento separato da questa liturgia). Nella Chiesa non vige la legge del più forte, ma il male viene sconfitto attraverso la pazienza dell’Agnello, nel quale – e per Lui nella liturgia – si realizza l’empatia universale, allo stesso tempo esperienza storica e cura amorevole di Dio. (homo hominis naturaliter amicus)

La credibilità di un testimone è così confermata dall’amorevole cura di Dio. Jack London ha scritto: Preferirei essere cenere che polvere! Preferirei che la mia scintilla si spegnesse in un incendio brillante piuttosto che essere estinta dal marciume secco. Preferirei essere una magnifica meteora, con ogni mio atomo immerso in uno splendido splendore, piuttosto che un pianeta dormiente e permanente. La funzione dell’uomo è vivere, non esistere. Non sprecherò le mie giornate cercando di prolungarle. Farò buon uso del mio tempo.
Fino a un certo punto è necessario che una persona viva la propria vita nel mondo in cui si trova e ne tragga il meglio. Ma oltre quel punto deve creare il suo mondo. E la cosa più bella della vita è che ci dà sempre l’opportunità di creare qualcosa di nuovo. Non è mai troppo tardi per ricominciare, per dare una nuova partenza, per tracciare una nuova strada.
La vita è breve e abbiamo poco tempo per esplorare, imparare, sperimentare e creare. Sfruttiamo al meglio questo tempo e brilliamo luminosi come meteore nel cielo notturno, lasciando dietro di noi una scia di luce e di ispirazione per coloro che verranno dopo di noi. Ecco quanto vale Jack London.

Oggi è la festa della Madonna di Fatima, la Madre di Gesù, nostro Signore e Dio. La rivelazione di Fatima ci ricorda che viviamo in un universo morale, che il male è autodistruttivo, che il bene è autoconservante; che i problemi fondamentali del mondo non risiedono nella politica o nell’economia, ma nei nostri cuori e nelle nostre anime, e che la rinascita spirituale è la condizione per il miglioramento sociale.
_____

Stanisław Barszczak, Pourquoi l’univers prend-il la peine d’exister ?

Pourquoi l’univers prend-il la peine d’exister ?
C’est la question que pose Stephen Hawking, physicien théoricien et mathématicien britannique, dans son livre intitulé Le rêve d’Einstein.
Univers (latin : universum) – tout ce qui existe physiquement : l’espace-temps tout entier et toutes les formes d’énergie qui le remplissent, telles que la matière et les champs physiques ; univers également synonyme des mots « nature » et « nature ». Il n’y a pas d’espace en dehors de l’Univers. L’Univers ne s’étend donc pas dans une « zone » ou un espace extérieur, car l’espace dans lequel l’Univers existe fait partie de l’Univers lui-même. Il n’existe pas de « quelque chose au-delà » de l’Univers au sens physique du terme, du moins selon l’état actuel des connaissances scientifiques. L’univers, comme tout ce qui existe, est infiniment grand et n’a pas de bord, il n’y a donc aucun moyen de parler de ce qui est à l’extérieur. Mais ensuite je me rends compte, oh, bien sûr, qu’il y a quelque chose en dehors de notre partie observable de l’univers. L’espace n’est pas si vieux, et la lumière ne voyage pas si vite.

La question de l’univers a reçu une réponse profondément humaine et la crédibilité d’un témoin dans la vie d’un écrivain au tempérament égal. Alors qu’il n’avait que 12 ans, son enfance lui a été volée. Son père a été envoyé en prison pour dettes. Et le jeune Charles Dickens fut envoyé travailler dans une sinistre usine de cirage de chaussures sur la Tamise. Son travail ? Coller des étiquettes sur les contenants de dentifrice pendant des heures. L’usine était sombre. Le travail était épuisant. Le salaire était à peine suffisant pour survivre.
Pour un enfant brillant et débrouillard, c’était dévastateur.
Il se sentait abandonné. Invisible. Et cette douleur resterait avec lui pour toujours.
Mais de cette douleur est né quelque chose d’extraordinaire. Cela a semé les graines d’une profonde empathie pour les pauvres, les oubliés, les sans-voix. Cela a allumé un feu d’ambition qui n’a jamais cessé de brûler.
Et il est devenu le cœur battant de certains des plus grands romans jamais écrits : Oliver Twist, David Copperfield, La Petite Dorrit, tous portant les échos de ce garçon d’usine sombre et brisé. Finalement, son père a été libéré. Charles est retourné à l’école. Mais les cicatrices sont restées. Et à bien des égards, ils ont alimenté son génie. Il a transformé le traumatisme en histoires intemporelles. La souffrance au service du changement social. Et le silence dans une voix qui parle encore à des millions de personnes.
La véritable grandeur ne vient pas du confort, mais de la façon dont on se relève après une chute.
Charles Dickens s’est élevé et a donné au monde une littérature qui touche encore l’âme.

Comme vous le savez déjà, ma tâche est de promouvoir la catholicité de l’Église dans le monde contemporain et dans la culture de l’individualisme. Être catholique dépend de la situation spirituelle de l’époque. À une époque où nous devenons un village global et où, en même temps, la culture de l’individualisme s’épanouit, le temps est enfin venu de s’interroger sur le sens de la catholicité de l’Église, c’est-à-dire de son universalité.

Bien sûr, il reste une différence entre l’Église comprise comme Corps du Christ et l’Église dans ses membres, qui sur le chemin de leur pèlerinage terrestre deviennent pécheurs et par des scandales (scandales et scandales) continuent à nuire à la crédibilité de l’Église entière. D’autant plus importante est la crédibilité des témoins, qui, comme un pas à la porte de la maison de Dieu, est la porte humaine qui conduit à la foi en Dieu.

Le Christ est la puissance de Dieu et la sagesse de Dieu, l’innovation et l’investissement les plus durables de Dieu dans sa création, et l’Église est l’organe exécutif de son engagement infini envers notre bonheur et notre salut. Il est dans le Christ le « sacrement universel du salut » du monde.

Quant à mon corps après la mort… Comment et si je dois me cacher après la mort ? Très cher. Quelqu’un l’a remarqué : Mes cendres servent d’engrais aux arbres de la « forêt de la paix » où ont lieu les enterrements (un lieu remplaçant les cimetières traditionnels). Mais un être humain est plus que la somme de ses parties biologiques, de ses parties neurophysiologiques et des fonctions psychologiques de son cerveau. Nous nous demandons où se trouvait, après la mort, la valeur ajoutée spirituelle et morale de ma personne, dont l’existence était unique par nature. Notre espèce particulière est préservée à travers les naissances d’autres êtres humains, via des enregistrements sur un disque dur ou une clé USB.
Mais l’unicité de ma personne peut survivre, non pas tant dans la vague mémoire des mortels, mais, dans une bien plus grande mesure, dans l’esprit absolu.

Mais quel statut ontologique a ma personne, qui dans son unicité transcende toutes les constellations et constructions matérielles ? Ici la raison humaine est aidée par la raison divine, si elle découvre le dernier mystère de l’homme entre la mort et le désir d’immortalité.
Avec le Christ et sa mission de sauver les hommes en Dieu, son Père, l’amour qui dans la bienveillance transcende « l’éros » et l’intègre à ses références, est la loi mystérieuse de l’histoire du monde.

Ce qui est original dans le christianisme, ce n’est pas seulement la nouvelle interprétation du monde, mais… l’espoir de sa transformation complète en « ciel nouvel e une nouvelle terre » (la nouvelle Jérusalem). Nous serons des concitoyens respectés dans la cité de Dieu. L’Église est un don du Saint-Esprit, et non l’œuvre de l’homme. « Il n’y aura plus ni deuil, ni cri, ni douleur… » À notre époque de civilisation technique, avons-nous déjà atteint un état de pensée post-métaphysique ? « Post-métaphysique » signifie, à une époque sécularisée, que, dans la conscience de beaucoup, il n’existe plus de référence transcendantale à Dieu comme cause et but de toute création.

Va-t-il répéter ici les questions kantiennes ? Que puis-je savoir ? Que dois-je faire? Qu’ai-je le droit d’espérer ? Qui est l’homme ? Avec sa concentration froide sur la moralité humaine dans l’impératif catégorique, Kant a visiblement oublié la question décisive : avons-nous des raisons de célébrer, ou le désir de rire finit-il par s’estomper ? (à cause de l’absurdité qui s’insinue dans la vie) Un chrétien est une personne convaincue que personne ne périra s’il place son espoir en Dieu… J’encourage l’adoration rationnelle de Dieu (latreia). Je suis profondément convaincu que tout arrive pour une raison. Tout, bon ou mauvais, vous conduit là où vous devriez être. La relation avec Dieu s’exprime de manière réelle d’abord dans la liturgie de l’Église (et je me sens parfois séparé de cette liturgie). Dans l’Église, ce n’est pas la loi du plus fort qui règne, mais le mal est vaincu par la patience de l’Agneau, en qui – et pour Lui dans la liturgie – se réalise l’empathie universelle, en même temps que l’expérience historique et la sollicitude intrinsèquement aimante de Dieu. (homo hominis naturaliter amicus)

La crédibilité d’un témoin est ainsi confirmée par la sollicitude bienveillante de Dieu. Jack London a écrit : Je préférerais être cendres que poussière ! Je préférerais que mon étincelle s’éteigne dans un feu éclatant plutôt que d’être éteinte par la pourriture sèche. Je préférerais être un météore magnifique, chaque atome de moi dans une splendeur splendide, plutôt qu’une planète dormante et permanente. La fonction de l’homme est de vivre, non d’exister. Je ne perdrai pas mes journées à essayer de les prolonger. Je ferai usage de mon temps.
Jusqu’à un certain point, il est nécessaire pour une personne de vivre sa vie dans le monde dans lequel elle se trouve et d’en tirer le meilleur parti. Mais au-delà de ce point, il doit créer son propre monde. Et la meilleure chose dans la vie, c’est qu’elle nous donne toujours l’opportunité de créer quelque chose de nouveau. Il n’est jamais trop tard pour recommencer, prendre un nouveau départ, ouvrir une nouvelle voie.
La vie est courte et nous n’avons que peu de temps pour explorer, apprendre, expérimenter et créer. Profitons au maximum de ce temps et brillons comme des météores dans le ciel nocturne, laissant derrière nous une traînée de lumière et d’inspiration pour ceux qui viendront après nous. Voilà pour Jack London.

Aujourd’hui c’est la fête de Notre-Dame de Fatima, la Mère de Jésus, notre Seigneur et Dieu. La révélation de Fatima nous rappelle que nous vivons dans un univers moral, que le mal est autodestructeur, que la bonté est auto-préservatrice ; que les problèmes fondamentaux du monde ne résident pas dans la politique ou l’économie, mais dans nos cœurs et nos âmes, et que la renaissance spirituelle est la condition de l’amélioration sociale.
_____

https://www.facebook.com/share/v/1AGQAFGLGK/

Stanisław Barszczak, 15. rocznica Katastrofy Smoleńskiej. 10 kwietnia 2025 r.

Ale nigdy nie myśl, że wojna, bez względu na to, jak konieczna, ani jak uzasadniona, nie jest zbrodnią. Zapytaj piechotę i zapytaj umarłych, napisał Ernest Hemingway.

Halina Poświatowska, artystka świetlista, pisała:

„odła­ma­łam ga­łąź mi­ło­ści
umar­łą po­cho­wa­łam w zie­mi
i spójrz
mój ogród roz­kwitł

nie moż­na za­bić mi­ło­ści

je­śli ją w zie­mi po­grze­biesz
od­ra­sta
je­śli w po­wie­trze rzu­cisz
li­ście­je skrzy­dła­mi
je­śli w wodę
skrze­lą bły­ska
je­śli w noc
świe­ci

więc ją po­grze­bać chcia­łam w moim ser­cu
ale ser­ce mi­ło­ści mo­jej było do­mem
moje ser­ce otwar­ło swo­je drzwi ser­co­we
i roz­dzwo­ni­ło śpie­wem swo­je ser­co­we ścia­ny
moje ser­ce tań­czy­ło na wierz­choł­kach pal­ców

więc po­grze­ba­łam moją mi­łość w gło­wie
i py­ta­li lu­dzie
dla­cze­go moja gło­wa ma kształt kwia­tu
i dla­cze­go moje oczy świe­cą jak dwie gwiaz­dy
i dla­cze­go moje war­gi czer­wień­sze są niż świt

chwy­ci­łam mi­łość aby ją po­ła­mać
lecz gięt­ka była oplo­tła mi ręce
i moje ręce zwią­za­ne mi­ło­ścią
py­ta­ją lu­dzie czy­im je­stem więź­niem”

Kościół kontynuuje dzieło syna Bożego w każdej Eucharystii. W naszym świadectwie kształtuje się tylko jedna Ewangelia: ta przeżyta. Kościół znalazł swoją drogę nie wśród oklasków, ale wśród biednych. A może Bóg przechodzi właśnie tak: w zapachu chleba, w cichym stole, w pocie tych, którzy naprawdę kochają.

_____

Stanisław Barszczak, 15th anniversary of the Smolensk Disaster. April 10, 2025

But never think that war, no matter how necessary or how justified, is not a crime. Ask the infantry and ask the dead, wrote Ernest Hemingway.

Halina Poświatowska, a luminous artist, wrote:

„I broke off a branch of love
I buried it dead in the ground
and look
my garden bloomed

you can’t kill love

if you bury it in the ground
it grows back
if you throw it into the air
it leaves with wings
if it flashes with gills in the water
if it shines in the night

so I wanted to bury it in my heart
but the heart of my love was a home
my heart opened its heart doors
and rang its heart walls with song
my heart danced on the tips of my fingers

so I buried my love in my head
and people asked
why my head is shaped like a flower
and why my eyes shine like two stars
and why my lips are redder than the dawn

I grabbed love to break it
but it was flexible and wrapped my hands
and my hands were bound with love
people ask whose prisoner I am”

The Church continues the work of the son of God in every Eucharist. In our witness, only one Gospel takes shape: the one lived. The Church found its way not in applause, but among the poor. Or maybe God passes by like this: in the smell of bread, in the quiet table, in the sweat of those who truly love.

https://pin.it/68XiKvKbT

Stanisław Barszczak, In the Light of Scars and Words

No one is a Christian by themselves. „Adults are in love with numbers. If you tell them about a new friend, they will never ask about the most important things. You will never hear: „What is the sound of his voice? What does he like to play? Does he collect butterflies?” They will ask you: „How old is he? How many brothers does he have? How much does he weigh? How much does his father earn?” Only then do they think they know something about your friend. If you tell adults: „I saw a beautiful red-brick house, with geraniums in the windows and doves on the roof” – they cannot imagine this house. You have to tell them: „I saw a house for a hundred thousand francs.” Then they will shout: „What a beautiful house!” /Antoine de Saint-Exupéry „The Little Prince”/

Knud Rasmussen (from Ilulissat, Greenland) wanted to document the beliefs and experiences of the most isolated Eskimo communities before their lives were irrevocably changed by the influx of missionaries, traders and adventurers.

John Steinbeck wanted to hear the real language of America, to see what Americans are like today, to smell the grass and trees, to look at the colors and light – when at the age of fifty-eight, in 1960, he sets off on a journey to rediscover the country he had written about for so many years. Together with his dog, Charley, Steinbeck travels in a camper across states, highways, local roads, befriends truck drivers, meets bears in Yellowstone Park and old friends in San Francisco. He ponders the American character, racism, the peculiar kind of American loneliness he sees almost everywhere, and the unexpected hospitality and openness with which his countrymen approach strangers.

Some places stay with you long after you leave them. The jagged peaks, black sand, and changing skies of this coastline are not only impressive but haunting. The Lofoten Islands, the Matterhorn, the Great Wall of China, Mount Everest-Chomolungma, Machu Picchu, the Australian coral reef—it’s not just a sight. It’s a feeling.

Observe the human world even more, to see more moments etched in light and wind. You will recognize that “Man is a creature willingly subject to illusions, illusions, appearances, phantoms. He rarely dares to think rationally, but he throws himself with gusto into the depths of sublime nonsense and sacred absurdity.” / Ryszard Kapuściński, Lapidaria I-III/

Then you will see where the world is heading. What are you doing, you fishermen of human tears, Where is the world, stripped of normality, heading? How many more hearts wounded by pain With the sacred right to love taken away? What are you doing – you who have blood on your hands In your white, starched collars? How many more days of conflagration and despair? In the darkness, a bright light keeps disappearing. Finally end this festival of hatred, While the remnants of the sky are still above us, Let the dream of mercy be dreamed again, Before we all kill each other completely. Let the flowers bloom again in human hearts And blood and tears fade into oblivion, And on earth, when a rainbow rises after the storm, Let the taste of happy, good days return. /Jolanta Redmann/

The written word may be a counterweight to the fears of the age. Students must read books. Whole books. Our society is scattered, unfocused, and rushed. A curriculum that quickly goes through content perpetuates the anxiety of our times. Reading a book slowly and unhurriedly is a countercultural action (in a positive sense of the word).

„God does not tear you away from your surroundings, does not remove you from the world, nor your state, nor your noble human ambitions, nor from your professional work… but there, he wants you holy!” /San Josemaria Escriva/

Do you still recognize yourself in moments of silence by their heels When the lights go out and there is only you… and what is left? Do you really think it is you Reflected in the bathroom mirror With sore eyes and trembling eyebrows? Do you still believe it is you? Now tell me what you want not what you are expected to need? What would you choose if no one was watching? A slower pace, a confident face? A love that doesn’t drain? A life that feels like home? Or just your name…spoken kindly?

You don’t always get credit for the things you wear. For the times you held your tongue instead of hurting someone. For the times you helped without being asked. For staying when it would have been easier to walk away. But those unseen moments build a kind of grace that shows up when it’s needed most. And one day, without even realizing it, someone else will breathe easier, simply because you didn’t give up on being good. /Dreams in Our Scars/

_____

Stanisław Barszczak, W świetle blizn i słów

Nikt nie jest chrześcijaninem sam z siebie. „Dorośli są zakochani w cyfrach. Jeżeli opowiadacie im o nowym przyjacielu, nigdy nie spytają o rzeczy najważniejsze. Nigdy nie usłyszycie:, „Jaki jest dźwięk jego głosu? W co lubi się bawić? Czy zbiera motyle?” Oni spytają was: „Ile ma lat? Ilu ma braci? Ile waży? Ile zarabia jego ojciec?” Wówczas dopiero sądzą, że coś wiedzą o waszym przyjacielu. Jeżeli mówicie dorosłym: „Widziałem piękny dom z czerwonej cegły, z pelargoniami w oknach i gołębiami na dachu” – nie potrafią sobie wyobrazić tego domu. Trzeba im powiedzieć: „Widziałem dom za sto tysięcy franków”. Wtedy krzykną: „Jaki to piękny dom!” /Antoine de Saint-Exupéry „Mały Książę”/

Knud Rasmussen (z Ilulissat, Grenlandia) chciał udokumentować wierzenia i doświadczenia najbardziej odizolowanych społeczności eskimoskich, zanim ich życie zostanie nieodwołalnie zmienione przez napływ misjonarzy, handlarzy i poszukiwaczy przygód.

John Steinbeck pragnął usłyszeć prawdziwy język Ameryki, sprawdzić, jacy dziś są Amerykanie, poczuć zapach trawy i drzew, przyjrzeć się kolorom i światłu – gdy w wieku pięćdziesięciu ośmiu lat, w roku 1960 wyrusza w podróż, by na nowo odkryć kraj, o którym pisał przez tyle lat. Wraz ze swoim psem, Charleyem, Steinbeck przemierza kamperem kolejne stany, autostrady, lokalne drogi, zaprzyjaźnia się z kierowcami ciężarówek, spotyka niedźwiedzie w parku Yellowstone i starych przyjaciół w San Francisco. Zastanawia się nad charakterem Amerykanów, rasizmem, szczególnym rodzajem typowej dla Amerykanów samotności, którą dostrzega niemal wszędzie, a także niespodziewaną gościnnością i otwartością, z jaką jego rodacy podchodzą do obcych.

Niektóre miejsca zostają z Tobą na długo po tym, jak je opuścisz. Poszarpane szczyty, czarny piasek i zmieniające się niebo tej linii brzegowej nie tylko robią wrażenie, ale i prześladują. Lofoty, Matterhorn, mur chiński, Mount Everest – Czomolungma, Machu Picchu, australijska rafa koralowa – to nie tylko widok. To uczucie.

Tym bardziej obserwuj świat ludzi, aby zobaczyć więcej chwil wyrytych w świetle i wietrze. Rozpoznasz, że „Człowiek jest istotą ochoczo poddającą się złudzeniom, iluzjom, pozorom, fantomom. Rzadko zdobywa się on na myślenie racjonalne, natomiast z zapałem rzuca się w odmęty uwznioślonej bzdury i uświęconego absurdu”. / Ryszard Kapuściński, Lapidaria I-III/

Wtedy przekonasz się, dokąd zmierza świat. Co robicie poławiacze ludzkich łez, Dokąd zmierza świat odarty z normalności? Ile jeszcze poranionych bólem serc Z odebranym świętym prawem do miłości? Co robicie – wy co krew na rękach macie W swoich białych, krochmalonych kołnierzykach? Ile jeszcze dni pożogi i rozpaczy? Wśród ciemności jasne światło ciągle znika. Skończcie wreszcie ten festiwal nienawiści, Póki nadal resztki nieba są nad nami, Niechaj sen o miłosierdziu znów się wyśni, Zanim wszyscy się do cna pozabijamy. Niech zakwitną znowu kwiaty w ludzkich sercach I odejdą w zapomnienie krew i łzy, A na ziemi, gdy po burzy wzejdzie tęcza Niech powróci smak szczęśliwych, dobrych dni. /Jolanta Redmann/

Przeciwwagą dla lęków epoki być może słowo pisane. Uczniowie muszą czytać książki. Całe książki. Nasze społeczeństwo jest rozproszone, nieskoncentrowane i spieszące się. Program nauczania, który szybko przechodzi przez treści, utrwala niepokój naszych czasów. Czytanie książki powoli i bez pośpiechu jest działaniem kontrkulturowym (w pozytywnym tego słowa znaczeniu).

„Bóg nie wyrywa cię z twojego otoczenia, nie usuwa cię ze świata, ani twojego stanu, ani twoich szlachetnych ludzkich ambicji, ani z pracy zawodowej… ale tam, on chce cię świętego!” /San Josemaria Escriva/

Czy nadal rozpoznajesz siebie w chwilach ciszy po ich obcasach Kiedy światła gasną i jesteś tylko ty… i co zostało? Czy naprawdę myślisz, że to ty Odbijając się w lustrze toalety Z obolałymi oczami i drżącymi brwiami? Czy nadal wierzysz, że to ty? Teraz powiedz mi, czego chcesz a nie tego, czego się od ciebie oczekuje, że będziesz potrzebować? Co byś wybrał gdyby nikt nie patrzył? Spokojniejsze tempo, pewną twarz? Miłość, która nie wysysa? Życie, które przypomina dom? Czy tylko twoje imię… powiedziane uprzejmie?

Nie zawsze dostajesz uznanie za rzeczy, które nosisz. Za te chwile, kiedy ugryzłeś się w język zamiast kogoś skrzywdzić. Za te chwile, kiedy pomogłeś bez proszenia. Za to, że zostałeś, kiedy łatwiej byłoby odejść. Ale te niewidoczne chwile budują rodzaj łaski, która pojawia się, kiedy jest najbardziej potrzebna. I pewnego dnia, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, ktoś inny odetchnie lżej, po prostu dlatego, że nie poddałeś się w byciu dobrym. /Marzenia w naszych bliznach/

See, https://www.facebook.com/share/v/14tedpsnzW/

Stanisław Barszczak, Meeting with Mother

There is always someone waiting for someone in the world. I remember every moment spent together in our tree house in Ząbkowice. Nine years of earthly life passed there quickly. And in every moment there was something wonderful. I cannot choose any of them and say: this one meant more than the others. Our house with a high and steep roof was modestly furnished, first it was covered with roofing felt and then – with copper sheeting. A sunny children’s room, a study with a desk, a kitchen with a sideboard, a corridor with an aquarium, a chemical shop at the entrance to my mother’s house, from the yard – a chapel. The interior layout was symbolic. On the whitewashed walls hung paintings of saints, also landscapes with Flemish landscapes. I felt the worst when you were gone, without your love until the end. When I see your smiling face every morning, then I know that life has meaning. I think I fell in love, you know? Your body smells of freesias, it was raining yesterday evening, and we felt like dancing with the rain. I think I’ve fallen in love, you know? I’m having such a good time talking to you, Zagłoba, the local pub is packed far and wide, and we’re only busy with ourselves. I think I’ve fallen in love, you know? The spring wind has blown my hair, today the lilac has bloomed outside the window, I have my own world in your eyes. I think I’ve fallen in love, you know? I don’t know how many times with you, the moon also came to visit through the window, when you were walking in the glow of the stars with a measured step. You were happy, you saw the invisible, you heard the inaudible, you loved the unloved, you were able to find the universe enchanted in stone, strength in yourself, a human being in people, be happy. Don’t follow me – I don’t know how to lead, I often lose the path and erase the traces. I mask my loneliness with dryness and contempt, life barely flickers in me with a pale fire. Do not order me to follow you, because I will quickly get lost I will not keep up with your thoroughly fast life, I prefer to stay behind, hide somewhere inside myself and secretly observe your world. I feel best alone with myself I wander through life at my own pace. Do not overtake me, do not follow me, just walk next to me, because with you by my side not all evil is terrible. With you every meeting was a celebration, conversation – poetry and touch – a gift. Now make the heart not beat, but warm. So that it will no longer be afraid of love and will never feel that it has just lost it. Nothing will happen to us anymore, everything has happened to us. What was white and black between us was already there, What was sublime and beautiful was already there between us, Now only everyday life, we don’t wait for anything anymore. Sometimes in a moment of weakness we dream of something, but it dies quickly, nothing will happen to us anymore. I guess for you I’ve always been an idiot who knows nothing, feels nothing, understands nothing. But ha, I’m a human being and now I’ll say that all the evil that exists in the world is because people don’t clean up after themselves… „And you’re making a revolution with each other, just do it and then clean up after yourself.” I’ve already gotten to know my native East a little, and now I’d go to the West, where else…to the whole world, that’s electing „our pope” again. You can’t plan the most beautiful moments in life, they’ll come by themselves. So when you’ve tamed what was free, I’ll show you your most beautiful places, in your heart so hungry for love, I’ll awaken a great, the hottest feeling. Life is not measured by the number of breaths we take, but by the number of moments that take our breath away.

____

Stanisław Barszczak, Spotkanie z matką

Zawsze na świecie ktoś na kogoś czeka. Pamiętam każdą wspólnie spędzoną chwilę w naszym drzewianym domku w Ząbkowicach. Szybko minęło tam dziewięć lat ziemskiego życia. A w każdej chwili było coś wspaniałego. Nie potrafię wybrać żadnej z nich i powiedzieć: ta znaczyła więcej niż pozostałe. Nasz dom o wysokim i stromym dachu był urządzony skromnie, wpierw był przykryty papą a następnie – miedzianą blachą. Słoneczny pokój dziecięcy, gabinet z biurkiem, kuchnia z kredensem, korytarz z akwarium, sklepik chemiczny przy wejściu do domu matki, od podwórza – kaplica. Układ wnętrz miał charakter symboliczny. Na bielonych ścianach wisiały obrazy świętych, także pejzaże z krajobrazem flamandzkim. Najgorzej mi było, gdy ciebie nie było, bez twojej miłości po kres, Gdy widzę co rano twą twarz roześmianą, to wiem już, że życie ma sens. Chyba się zakochałem, wiesz? Frezjami pachnie twoje ciało, wczoraj wieczorem padał deszcz, a nam się z deszczem tańczyć chciało. Chyba się zakochałem, wiesz? Tak mi się dobrze gada z Tobą, Zagłoba, tutejsza knajpa zapchana wzdłuż i wszerz, a my zajęci tylko sobą. Chyba się zakochałem, wiesz? Włosy wiosenny rozwiał wiatr , dzisiaj za oknem zakwitł bez, ja w oczach twoich mam swój świat. Chyba się zakochałem, wiesz? Już nie wiem po raz który w tobie, księżyc z wizytą też oknem wpadł, gdy w gwiazdach blasku miarowym krokiem chodziłaś sobie. Byłaś szczęśliwa, widziałaś niewidoczne, słyszałaś niesłyszalne, kochałaś niekochane, potrafiłaś odnaleźć wszechświat w kamieniu zaklęty, w sobie siłę, w ludziach człowieka, bądź szczęśliwa. Nie podążaj za mną – nie umiem prowadzić, często ścieżki gubię i zacieram ślady. Samotność maskuję oschłością i wzgardą Życie tli się we mnie ledwie ogniem bladym. Nie każ mi iść za sobą, bo szybko się zgubię Nie nadażę za twym na wskroś szybkim życiem, Wolę zostać w tyle, zaszyć się gdzieś w sobie I twojemu światu przyglądać się skrycie. Sam ba sam ze sobą najlepiej się czuję Wędruję przez życie w swoim własnym tempie. Nie wyprzedzaj mnie, nie śledź, tylko idź koło mnie, bo z tobą u boku zło nie straszne wszelkie. Z tobą każde spotkanie było świętem, rozmowa – poezją a dotyk – prezentem. Spraw teraz, aby serce nie biło, lecz grzało. By nie bało się już więcej o miłość i nigdy nie poczuło, że ją właśnie przegrało. Nam się nic już nie zdarzy, nam się wszystko zdarzyło. To co białe, co czarne między nami już było, To co wzniosłe i piękne było już między nami, Teraz tylko codzienność, na nic już nie czekamy. Czasem w chwili słabości coś tam nam się zamarzy, lecz umiera szybciutko, nam się nic już nie zdarzy. Ja dla Ciebie chyba zawsze byłem durniem, co nic nie wie, nic nie czuje, nic nie pojmie. Ale ha jestem człowiek i teraz powiem, że wszystko zło co na świecie jest, to dlatego że ludzie nie sprzątają po sobie… „A róbżesz rewolucję jeden z drugim, rób tylko potem posprzątaj po sobie.” Rodzinny wschód poznałem już trochę, a teraz pojechałbym na Zachód, gdzie tam jeszcze… Do świata całego… który wybiera „naszego papieża” znów… Najpiękniejsze chwile w życiu nie zaplanujesz, one przyjdą same. Kiedy więc już oswoisz to, co wolne było, pokażę ci twoje miejsca najpiękniejsze, w sercu Twym miłości tak bardzo łaknącym, rozbudzę uczucie wielkie, najgorętsze. Życie bowiem nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach.

https://www.facebook.com/share/v/16ADFiu9k7/

https://pin.it/404rzQQ40