Toskania

My Way by Stanisław Barszczak 

And now, the end is near

And so I face the final curtain

My friend, I’ll say it clear

I’ll state my case, of which I’m certain

I’ve lived a life that’s full

I traveled each and every highway

And more, much more than this, I did it my way

Regrets, I’ve had a few

But then again, too few to mention

I did what I had to do and saw it through without exemption

I planned each charted course, each careful step along the byway

And more, much more than this, I did it my way

Yes, there were times, I’m sure you knew

When I bit off more than I could chew

But through it all, when there was doubt

I ate it up and spit it out

I faced it all and I stood tall and did it my way

I’ve loved, I’ve laughed and cried

I’ve had my fill, my share of losing

And now, as tears subside, I find it all so amusing

To think I did all that

And may I say, not in a shy way

Oh, no, oh, no, not me, I did it my way

For what is a man, what has he got?

If not himself, then he has naught

To say the things he truly feels and not the words of one who kneels

The record shows I took the blows and did it my way

Yes, it was my way.

(In Polish)

Koniec jest już blisko

Widzę jak zapada kurtyna

Przyjacielu, powiem to prostymi słowami

Postawię sprawę jasno, jednego jestem pewien

Żyłem pełnią życia

Przejechałem wszystkie drogi

A co więcej, i co ważniejsze, zrobiłem to po swojemu

Żałuję kilku rzeczy,

Ale jest tego naprawdę niewiele

Zrobiłem, co musiałem, doprowadziłem wszystkie sprawy do końca, bez wyjątku

Zaplanowałem każdą trasę, ostrożnie stawiałem każdy krok w nieznane

A co więcej, i co ważniejsze, zrobiłem to po swojemu

Tak, wiele razy

Brałem na siebie więcej niż byłem w stanie udźwignąć,

Ale kiedy dopadały mnie wątpliwości

Zakasałem rękawy i brałem się do roboty

Stawiłem temu wszystkiemu czoła, podnosiłem dumnie głowę, zrobiłem to po swojemu

Kochałem, śmiałem się i płakałem

Wiele zyskałem, ale swoje straciłem

A teraz, kiedy łzy już wyschły, zdumiewa mnie

Wszystko, co zrobiłem

I mogę powiedzieć, bez fałszywej skromności

O nie, o nie, nie jestem taki, zrobiłem to po swojemu

Kim jest człowiek, co ma?

Nie ma nic, jeśli nie jest sobą

Trzeba mówić to, co się naprawdę czuje i nie zachowywać się jak przegrany

Moje koncerty były wspaniałe, zrobiłem to po swojemu

Tak, to była moja droga.

(In Spain)

Y ahora el final está cerca

Y así me enfrento al telón final

Mi amigo, lo diré claro

Expondré mi caso, del cual estoy seguro

He vivido una vida plena

Recorrí todas y cada una de las carreteras

Y más, mucho más que esto

Lo hice a mi manera

Remordimientos tuve algunos

Pero igualmente, muy pocos como para mencionarlos

Hice lo que tenía que hacer

Y lo llevé a cabo sin excepción

Planeé cada ruta certificada

Cada cuidadoso paso a lo largo del camino alternativo

Y más, mucho más que esto

Lo hice a mi manera

Sí, hubieron veces, estoy seguro que supiste

Cuando mordí más de lo que podía masticar

Pero a pesar de todo cuando hubo duda

Me la tragué y la escupí

Enfrente todo y me mantuve firme

Y lo hice a mi manera

He amado, he reído, he llorado

Me he saciado, mi cuota de perder

Y ahora, mientras las lágrimas desaparecen

Lo encuentro todo tan divertido

Pensar que hice todo eso

Y puedo decirlo, no de una forma tímida

Oh no, oh no, yo no lo sería

Lo hice a mi manera

¿Pues que es un hombre, que es lo que tiene?

Si no a sí mismo, entonces no tiene nada

Para decir las cosas que verdaderamente siente

Y no las palabras de alguien que se arrodilla

El registro muestra que yo recibí los golpes

Y lo hice a mi manera

Sí, fue a mi manera

Stanisław Barszczak, Wspomnień czar

Jestem bajarzem: sedno sprawy polega na dotarciu do piękna, poezji; nie ma znaczenia, czy jest to komedia czy tragedia. Podobnie jest z dotarciem do piękna. Miłość i współczucie są koniecznością, a nie luksusem. Bez nich ludzkość nie przetrwa. Chciałbym podziękować moim rodzicom, szczególnie mamie  z Ząbkowic Będzińskich, miasteczka mego dzieciństwa na południu Polski. Tatę raz widziałem, profesor który nie dał alimentów na dziecko. Razem dali mi największy dar: ubóstwo. Dorastałem w Zagłębiu Dąbrowskim w robotniczej rodzinie. Moja matka była sprzątaczką w Hucie Szkła, ale moje dzieciństwo było bardzo dobre. Jestem bardzo wdzięczny za moje dzieciństwo, ponieważ było pełne radości i dobrej ludzkości, dobrego człowieczeństwa. To oznaka przeciętności, gdy okazujesz wdzięczność z umiarem. Najlepszą prawdą jest wierzyć w coś, o czym być może wiesz, że jest fikcją, ale wierzysz w to z własnej woli.

Deweloperskie Osiedle dla 1,5 tys. mieszkańców w sercu Dąbrowy Górniczej, wybudowane na miejscu Huty Szkła Gospodarczego, to piękny plan dla Ząbkowic w naszej erze. Jestem zakochany w tym pomyśle. Pamiętam, jak w cyrku dowiedziałem się, że klaun to książę, najwyższy książę. Zawsze myślałem, że najwyższy książę to lew albo magik, ale klaun jest najważniejszy. Tylko komicy potrafią mówić o śmierci, życiu, Bogu i Matce Boskiej. Gdybym był aktorem tragicznym, nie mógłbym sobie na to pozwolić. Ale z tym akcentem mogę to zrobić. Mogę rozmawiać ze śmiercią osobiście, bo jestem klaunem. Tak. I jestem dumny z tego, że jestem klaunem – bardzo, powiedziałbym za Robertem Benignim. Jestem gawędziarzem: sednem sprawy jest osiągnięcie piękna, poezji; nie ma znaczenia, czy to komedia, czy tragedia. Są takie same, jeśli osiągniesz piękno. Myślę, że czasami tylko komicy mogą osiągnąć szczyty tragedii. W Polsce mamy szczególną relację z Holokaustem, ale jako punkt zwrotny w historii należy on do każdego na świecie. Jest częścią ludzkości.

Moja matka przyprowadzała mi magików i czarownice, bo byłem uroczym Stasiem. Myślała, że ​​ktoś rzucił na mnie urok – to prawda – i kazała mi pić jakieś okropne, przerażające mikstury, przez lata. Pierwszymi serialami jakie śledziłem na małym ekranie każdego tygodnia była „Złamana strzała”, następnie „Brygady tygrysa”, a pełnometrażowym filmem, jaki obejrzałem – i nie wiem, czy miał na mnie wpływ – był Pan Wołodyjowski. Oglądaliśmy go w naszym miasteczku, w kinie „Uciecha”, znajdującym się w uroczym parku. Moim obowiązkiem teraz jest dążyć do osiągnięcia piękna. Kino to emocje. Ale ponieważ kiedy się śmiejesz, to zarazem płaczesz, tedy jak widzicie mało się śmieję. Fellini i Buñuel odmienili moje życie, są moimi ulubionymi. Jeśli to prawda, że ​​filmy to marzenia, to obaj, Fellini i Buñuel, kręcili je w sposób, który można sobie wyobrazić. Stanley Kubrick był jednym z geniuszy tego stulecia.

Moja mama poszła do kościoła po raz pierwszy, kiedy nosiłem już sutannę, to była pierwsza msza święta w 1986 roku. Przedtem siadała w naszej świątyni daleko od ołtarza. W każdym razie od moich Prymicji staram się jak mogę. Mógłbym być kimś i zachować wszystkie pieniądze. Zamiast tego wydałem więcej pieniędzy niż miałem na moje podróże, bardzo ryzykowne zajęcie. Najważniejsze to pozostać sobą. Dzień po Prymicji trzeba iść dalej. Bądźmy szczerzy i wierni sobie.

Kiedy rozmawiamy z kimś i chcemy być mili, uprzejmi lub pokazać swoją piękniejszą stronę, staramy się używać najlepszych słów, jakie znamy. To właśnie robią poeci. Czyszczą słowa, wymyślają uczucia, dają nam sposób komunikacji. I ja chciałbym znaleźć się pośród nich.
Czasami poezja jest niezrozumiała. Ale potrzebujemy niezrozumiałych rzeczy! To bardzo zdrowe mówić o rzeczach niezrozumiałych! To bardzo zdrowe! Potrzebujemy tego! Kiedy byłem małym chłopcem, otrzymałem na Święta Bożego Narodzenia książkę pani Ewy Szelburg-Zarębiny „Przez różową szybkę”. To opowiadania o zwierzętach zaprzyjaźnionych z dziećmi. Rzecz dzieje się w miejscowości dobrze mi znanej z mego dzieciństwa. Te wszystkie przygody dzieją się w Zaczarowanej Krainie Wzajemnej Ufności, w Krainie Dobroci, gdzie rządzi Przyjaźń człowieka ze zwierzęciem. Stąd blisko bardzo do wesołych historii. I dalej: „Rzemieślniczek wędrowniczek”. Znajdują się tu nie rycerze zaklęci, nie królewny i króle dawnych, pradawnych baśni, ale zwyczajni ludzie. Ci, których znamy wszyscy, z którymi się spotykamy co dzień, przyjaźni nam, nasi bliscy. Bohaterami tych naszych nowych baśni są tu bohaterowie codziennej, a tak pięknej i ważnej pracy: młody Murarczyk budujący domy sięgające nieba i Górnik znajdujący skarb pod ziemią… Stolarz, twórca najpiękniej, najweselej grających skrzypek… Kuchareczka rządząca całą armią cudownie napełniających się rondli i garnczków… Szklarz, który uczy patrzeć na świat przez wesołe różowe szybki. Właśnie! Uczy patrzeć. Dary czterech wróżek.

Sztuka umiejętnego patrzenia jest piękną sztuką: zaprawia do działania. I z taką sztuką autorka pragnęła was zapoznać, drodzy Czytelnicy, od najmłodszych lat. Usiłowała to robić z pomocą baśni, które mówią o tym, że tak dokoła nas, jak i w nas samych ukryte są czarodziejskie siły. To my sami, każdy osobno i wszyscy wspólnie razem, mamy te siły odnaleźć i zrobić z nich najlepszy, najpiękniejszy użytek dla siebie i dla innych, dla świata. Książka kończy się opowiadaniem „O wodnych babach i leśnym Dzieciątku. Będąc w waszym wieku przeżyłem to właśnie, o czym autorka opowiada. Najpierw była to moja i moich rówieśników-przyjaciół wspólna dziecinna przygoda, która zaczęła się jak wymyślona przez nas baśń – a skończyła się zupełnie, ale to zupełnie prawdziwie. Bo już tak jest, że baśnie zmieniają się w prawdę. I dobrze, jeżeli w tej przemianie pomagają dzieciom kochający je dorośli.

Nadszedł potem czas szkolnych lektur. To były nowelki Sienkiewicza, Konopnickiej. Wtedy czytałem „Kto mi dał skrzydła” Janiny Porazińskiej, „Chłopcy z placu broni” Ferenca Molnara, „Niebo w płomieniach”, w końcu „Alchemię słowa” Jana Parandowskiego. Tam każdy wers jest bardzo poruszający, co za piękno – jeśli czegoś nie rozumiałem, po prostu słuchałem dźwięku – to było jak słuchanie muzyki. W młodości nie byłem Kaczorem Donaldem; ale wszyscy mnie znali w Polsce. To byłem ja, a teraz mam zwyczaj występować na żywo na scenie co cztery, pięć lat. W tym świecie to mój zwyczaj. 

___

Stanisław Barszczak, The Charm of Memories

I am a storyteller: the essence of the matter lies in reaching beauty, poetry; it doesn’t matter whether it’s comedy or tragedy. It’s similar with reaching beauty. Love and compassion are a necessity, not a luxury. Without them, humanity cannot survive. I would like to thank my parents, especially my mother from Ząbkowice Będzińskie, the town of my childhood in southern Poland. I saw my father once, a professor who refused to pay child support. Together, they gave me the greatest gift: poverty. I grew up in the Zagłębie Dąbrowskie region in a working-class family. My mother was a cleaner at a glassworks, but my childhood was very good. I am very grateful for my childhood, because it was full of joy and good humanity, good humanity. It’s a sign of mediocrity when you show gratitude in moderation. The best truth is believing in something you may know is fiction, but you believe it willingly.

The development housing estate for 1,500 residents in the heart of Dąbrowa Górnicza, built on the site of the Glassworks, is a beautiful plan for Ząbkowice in our era. I’m in love with this idea. I remember learning at the circus that a clown is a prince, a supreme prince. I always thought the supreme prince was a lion or a magician, but the clown is the most important. Only comedians can speak about death, life, God, and the Virgin Mary. If I were a tragic actor, I couldn’t afford it. But with this accent, I can do it. I can speak to death personally, because I am a clown. Yes. And I’m proud to be a clown—I would say, quoting Roberto Benigni. I’m a storyteller: the heart of the matter is achieving beauty, poetry; it doesn’t matter whether it’s comedy or tragedy. They’re the same if you achieve beauty. I think that sometimes only comedians can reach the heights of tragedy. In Poland, we have a special relationship with the Holocaust, but as a turning point in history, it belongs to everyone in the world. It’s part of humanity.

My mother used to bring me magicians and witches because I was adorable, Staś. She thought someone had put a spell on me—it’s true—and made me drink some terrible, terrifying potions for years. The first TV series I watched on the small screen every week was „Broken Arrow,” then „The Tiger Brigades,” and the feature-length film I saw—and I don’t know if it influenced me—was Pan Wołodyjowski. We watched it in our town, at the „Uciecha” cinema, located in a lovely park. My duty now is to strive for beauty. Cinema is about emotion. But because when you laugh, you also cry, so, as you can see, I don’t laugh much. Fellini and Buñuel changed my life; they are my favorites. If it’s true that films are dreams, then both Fellini and Buñuel shot them in ways you can only imagine. Stanley Kubrick was one of the geniuses of this century.

My mother went to church for the first time when I was already wearing a cassock, it was my first Mass in 1986. Before that, she sat in our church far from the altar. Anyway, ever since my First Mass, I’ve been trying my best. I could be someone and keep all my money. Instead, I spent more than I had on my travels, a very risky activity. The most important thing is to remain myself. The day after First Mass, you have to move on. Let’s be honest and true to ourselves.

When we talk to someone and want to be kind, polite, or show our more beautiful side, we try to use the best words we know. That’s what poets do. They refine words, invent feelings, give us a way to communicate. And I would like to be among them.

Sometimes poetry is incomprehensible. But we need incomprehensible things! It’s very healthy to talk about things we don’t understand! It’s very healthy! We need it! When I was a little boy, I received a book for Christmas from Ewa Szelburg-Zarębina called „Through the Pink Glass.” These stories are about animals who befriend children. The story takes place in a town I know well from my childhood. All these adventures unfold in the Enchanted Land of Mutual Trust, the Land of Kindness, where the Friendship of Man and Animal reigns. From there, it’s very close to happy stories. And then: „The Traveling Craftswoman.” Here we find not enchanted knights, not the princesses and kings of ancient, primeval fairy tales, but ordinary people. Those we all know, those we encounter every day, our friends, our loved ones. The heroes of our new fairy tales are everyday heroes of such beautiful and important work: a young bricklayer building houses reaching for the sky, and a miner finding treasure underground… A carpenter, creator of the most beautiful, most joyful violins… A cook commanding an entire army of miraculously filling pots and pans… A glazier who teaches us to look at the world through cheerful pink glass. Exactly! He teaches us to see. The gifts of four fairies.

The art of skillful observation is a beautiful art: it incites action. And with such art, the author desired To introduce you, dear readers, from a very young age. She attempted to do this through fairy tales, which tell us that magical powers are hidden both around us and within us. It is up to us, each of us individually and collectively, to discover these powers and make the best, most beautiful use of them for ourselves, for others, and for the world. The book ends with the story „About the Water Women and the Forest Child.” When I was your age, I experienced exactly what the author describes. First, it was a shared childhood adventure between me and my peers-friends, which began like a fairy tale we had invented—and ended completely, but completely, truly. Because that’s how it is: fairy tales transform into truth. And it’s good when children are helped in this transformation by adults who love them.

Then came the time for school reading. These were novellas by Sienkiewicz and Konopnicka. Then I read „Who Gave Me Wings” by Janina Porazińska, „The Boys from the Weapons Square” by Ferenc Molnar, „Heaven on Fire,” and finally „The Alchemy of Words” by Jan Parandowski. In it, every line is deeply moving, so beautiful—if I didn’t understand something, I simply listened to the sound—it was like listening to music. In my youth, I wasn’t Donald Duck; but everyone knew me in Poland. That was me, and now I have a habit of performing live on stage. stage every four or five years. In this world, that’s my habit.

Stanisław Barszczak, Popielniczka Ząbkowickiej Huty Szkła 

Są wielkie czyny i niskie pobudki. Znamy postacie z pomników, które na pomniki nie zasługują, albo znacznie je przerastają. Toczy się historia w służbie propagandy. A ta historia opowiada o księciu jeżdżącym nago po mieście, słowikach, które doprowadziły do śmierci króla, o przyszłej świętej biegającej po zamku z siekierą, by wpuścić do siebie kochanka. 

Nasza historia posiada chlubne karty w swych dziejach. To wszystko wydarzyło się kilka wieków temu. Pierwsza wojna polska zwycięska z Austrią. Druga wojna polska z 1812 r. nie wykorzystana.

Kościuszko nie wierzył Napoleonowi. Rosjanie są inni. W miejsce Bagrationa wodzem armii carskiej wybrany jest generał Kutuzow. Tymczasem Wielka armia Napoleona wchodzi do Moskwy. Po miesiącu następuje odwrót, Napoleon wybrał tę samą drogę odwrotu, którą szedł na Moskwę. Magazyny w Smoleńsku opanowuje gwardia carska, brak żywności, dwieście tysięcy koni przy 650 tysięcznej armii Napoleona, błoto, mróz, ubytki marszowe, wojsko grzęzło w błocie. W Wilnie Napoleon wybiera naczelnym wodzem Wielkiej armii Murata, ranny odjeżdża karetą do Paryża.

W 1813 Napoleon zbiera na powrót olbrzymią koalicję. Wojna narodów 1813, Lipsk i porażka. Książę Józef Poniatowski ginie w nurtach Elstery. Sprowadzony najpierw do kościoła Świętego Krzyża, następnie na Wawel. W naszych czasach wojna logistyczna odbywa się w inny sposób, jeszcze bardziej wyrafinowany. Ale znowu spóźniamy się z całą Europą o jakieś dwa dni. Choć nie chcemy być pętakami. W naszych czasach również trwa wojna polska. Grzęźniemy „w korkach”. Ubytki marszowe, wojsko grzęzło w błocie.

Ale ja tęsknię wciąż do mej małej ojczyzny, która jednakże nie ma kart na zwycięstwo. Władze Dąbrowy Górniczej objęły Ząbkowice. Jakkolwiek Polska jest wolną, już jest! Czy członkostwo w Europejskiej Unii było jej największym błędem? Jak zachowali się Polacy? Kto miał rację? Ci, którzy opowiedzieli się za Unią, czy ci którzy pozostali wierni ojczyźnie. Dzisiaj pojawiają się głosy o zdradzie, seksie, kłamstwach. O mitach, które stały się faktami, i faktach zmienionych w legendy – a w tych ostatnich nie brak szemranych postaci, które stały się bohaterami i bohaterów, którzy niemal zniknęli z kart historii.

W tych dniach w Hiszpanii odbyła się ceremonia wręczenia odznaczenia ‚Toison de oro’  królowej Zofii. Nie obyło się jednak bez kontrowersji. Na ceremonii zabrakło męża królowej Sofii, byłego króla Juana Carlosa, który nie został zaproszony. Jego nieobecność wywołała pytania, zwłaszcza że to właśnie on został ogłoszony królem Hiszpanii w listopadzie 1975 r., zaledwie dwa dni po śmierci Francisco Franco, odgrywając kluczową rolę w transformacji kraju w demokratyczne państwo. W wydarzeniu nie uczestniczyły również córki królowej Sofii, infantki Elena i Cristina, ani ich dzieci. Obecni byli natomiast król Filip, jego żona królowa Letycja oraz ich córki, księżniczka Leonor i infantka Zofia.

Z nieskrywaną ciekawością gonię za moją małą ojczyzną, którą widzę wszędzie po ludzkim globie. Jej dzieje spisywałem już nie raz. Dzisiaj czas na Ząbkowicką Fabrykę Szkła założoną w 1884 r. przez spółkę „Schreiber & Neffen”, która była początkowo zakładem prowadzącym produkuję przy użyciu tradycyjnej metody dmuchanego szkła. Jej założycielem był Josef Schreiber, właściciel kilkunastu hut szklanych zatrudniających ponad 2 tys. pracowników, spośród których najważniejsza znajdowała się w czeskim Rapotin (niem. Reitendorf). Oprócz hal fabrycznych wybudowano m. in. koszary i domy dla robotników, malarnię, szlifiernię z magazynem, magazyn techniczny i wiele innych obiektów. Za halą nr 1 mieścił się biurowiec fabryki. W 2 halach fabrycznych pracowały ówczesne agregaty produkcyjne: 4 piece donicowe. Do licznych obiektów huty można zaliczyć także donicarnię, kuźnię, stolarnię, łaźnię, kuchnię, stołówkę itd. Produkcję prowadzono w pierwszym okresie działalności w jednej ciasnej, drewnianej hali.

Po 1890 r. Josef Schreiber zrezygnował z kierowania hutami i zajął się życiem prywatnym. W latach 90. XIX w. firma  przechodziła trudności finansowe, co spowodowało potrzebę jej przekształcenia. Hutę ząbkowicką zmodernizowali już następcy J. Schreibera. W 1896 r. zakład przeszedł na własność spółki akcyjnej  „Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe”. W skład zarządu wchodzili w tym czasie Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star i Max Gurewicz. Pierwszym zarządcą huty był Hubert Schreiber, bratanek Josefa. Po nim funkcję tę objął jego syn Konrad Schreiber. Zarządcy w roli majstrów zatrudniali sudeckich fachowców. W latach 20. XX w. na terenie huty ząbkowickiej wybudowano m. in.  płuczkę piasku, gazownię i nowe piece.  Do najistotniejszych inwestycji tego okresu należała m. in. modernizacja gazogeneratorów Siemens. Ząbkowicka Fabryka Szkła stała się wówczas dużym zakładem zatrudniającym około 400 osób. Należała do dużych zakładów, ponieważ większość hut szkła zatrudniała do 200 pracowników. W 1918 r. była jedną z 35, a w latach 20. z ponad 100 hut szklanych w Polsce.

Do 1902 r. w Ząbkowicach w produkcji szkła stosowana była technologia ręcznego dmuchania. Drewniana hala, w której pracowali pierwsi ząbkowiccy hutnicy pozbawiona była jakiejkolwiek wentylacji. Ważną role w procesie produkcyjnym pełnili – wyposażony w „słomkę” robotnik wstępnie formujący szkło w drewnianej formie oraz „bańkarz”, który dmuchał bańki szklane. Na te bańki z donicy nabierano masy szklanej. Bańki szklane po wyjęciu z formy stygły w odprężarce. Stanowiska pracy robotników w okresie carskim na 12-godzinnej dniówce były słabo płatne, jednak nie brakowało chętnych do pracy, którzy posyłali do niej również swoje dzieci. Syn mistrza huty szkła wspominał: wnętrza hali fabrycznej były słabo oświetlone, a rozpalona masa szklana i panujące w nim gorąco stawały się trudne do zniesienia dla ludzi nie obytych z taką pracą. Trzeba było mieć dobre zdrowie, bo w takich warunkach mniej odporni zapadali na rozmaite choroby. Właściciel huty J. Schreiber nie troszczył się o zapewnienie ludziom opieki lekarskiej.

Jako surowca do produkcji szkła używano piasku kwarcowego. Do produkcji wykorzystywano również szpat wapienny. Masę szklaną wytapiano w piecach donicowych. Piece w hutach szkła opalane były gazem czadnicowym. Wszystkie piece donicowe były zasilane ręcznie. W 1. połowie XX w. najbardziej rozpowszechnione były zasypniki szuflowe i tłokowe. Wytopienie masy piasku kwarcowego wymagało osiągnięcia w piecu temperatury ponad 1500º C. Technologia szkła dmuchanego polegała w dużym uproszczeniu – na wtłoczeniu powietrza w szklaną masę w celu uformowania wyrobu.

Dmuchanie jako metoda formowania szkła było znane już w starożytności, dzięki wynalezieniu przez Fenicjan piszczeli szklarskiej (rurki z ustnikiem). Przy jej pomocy wyspecjalizowany hutnik nabierał kroplę masy szklanej, wdmuchiwał w nią powietrze, obracając piszczelą („cybuchem”) nadawał jej kształt w formie bańki, którą wyciągano z pieca i poddawano dalszej obróbce. Po odprężeniu w piecach wyroby półgotowe składano w pojemnikach, a robotnicy przenosili je do szlifierni.

Po 1902 przenoszono surowiec do pieca, który wypalał i odprężał szkło.  Przy piecach donicowych stanowiska zajmowali zapalacze i nabieracze (roztopionego szkła). Prasiarze trudnili się wytłaczaniem kształtu produktów  w metalowych formach na specjalnej prasie. Ostateczny kształt wyrobom nadawał majster. Do formowania szkła wykorzystywano metalowe formy z reliefowymi wzorami.                                

Piec wypalał i odprężał szkło.  Przy piecach donicowych stanowiska zajmowali zapalacze i nabieracze (roztopionego szkła). Prasiarze trudnili się wytłaczaniem kształtu produktów  w metalowych formach na specjalnej prasie. Ostateczny kształt wyrobom nadawał majster. Do formowania szkła wykorzystywano metalowe formy z reliefowymi wzorami. Technologia prasowania (bez szlifowania itd.) zmechanizowała i przyspieszyła proces produkcji szkła, który okazał się tańszy od metody hutniczej. 

W ten sposób działała „Societe verreries anonyme Zombkowice”, Towarzystwo Akcyjne Ząbkowickiej Huty Szkła, Spółka Aukcyjna. Na przestrzeni 118 lat jej działalności pojawiły się jej szklane przedmioty codziennego użytku. Szklane konserwatory praktyczne do owoców, jarzyn, grzybów, mięsa i ryb – z krążkami gumowymi (dzisiaj mamy słoiki do konfitur), pojemniki, w tym motywy zwierzęce, spośród których najbardziej upowszechniła się słynna ząbkowicka „kurka”. Szkło błyszczące, półmiski z elementami roślinnymi, Figurki z sercem Jezusa. Kobaltowa bomboniera, turkusowa bomboniera, talerzyki, szklana kura, salaterka, wazon z dwoma uchami, wazonik na konwalie, radiant, szkła według pomysłów Jan Sylwester Drost, Zbigniew Horbowy, ręcznie formowany wazon, turkusowa owocarka, szklana patera, dzbanek, puchar, popielniczka. Wazon szklany z oplotem, miska szklana, patera „płastuga”, wazonik „granat”. Barwione szkła użytkowe.

Po śmierci założyciela huty J. Schreibera, na początku XX w. w Ząbkowickiej Fabryce Szkła wprowadzona została nowsza technologia produkcji szkła. Rozpoczynając dniówkę robotnicy transportowi huty przenosili surowiec do pieca, który wypalał i odprężał szkło. Przy piecach donicowych stanowiska zajmowali zapalacze i nabieracze (roztopionego szkła). Prasiarze trudnili się wytłaczaniem kształtu produktów  w metalowych formach na specjalnej prasie. Ostateczny kształt wyrobom nadawał majster. Do formowania szkła wykorzystywano metalowe formy z reliefowymi wzorami. Technologia prasowania (bez szlifowania itd.) zmechanizowała i przyspieszyła proces produkcji szkła, który okazał się tańszy od metody hutniczej. 

W 1896 r. zakład przeszedł na własność spółki akcyjnej  „Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe”. W skład zarządu wchodzili w tym czasie Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star i Max Gurewicz. Pierwszym zarządcą huty był Hubert Schreiber, bratanek Josefa. Po nim funkcję tę objął jego syn Konrad Schreiber. Zarządcy w roli majstrów zatrudniali sudeckich fachowców. 

Wraz z wprowadzeniem szkła prasowanego w 1902 pojawiły się wręcz nowe rynku zbytu. Skrzynie z wyrobami szklanymi wożono codziennie dużymi platformami konnymi do magazynu kolejowego

na stacji kolejowej Ząbkowice, a stamtąd podstawianymi wagonami odjeżdżały koleją Warszawsko-Wiedeńską lub Iwanogrodzką Iwangorodzko-Dąbrowską.

Towarzystwo Akcyjne Ząbkowickiej Huty Szkła Spółka Aukcyjna, promowała szkło prasowane, szkło stołowe, artykuły do oświetlenia, cylindry lampowe i klosze, artykuły zbytku, przedmioty do użytku biurowego, kałamarze i przyciski. Gazeta Kaliska. Pismo codzienne, polityczne, społeczne i ekonomiczne” nr 248 z 29 października 1924 r. pisała o Ząbkowickiej Fabryce Szkła (Glassfabrik), iż Huta szkła w Ząbkowicach produkowała wyroby gospodarcze, stołowe, oświetleniowe, biurowe i ozdobne ze szkła przezroczystego i kolorowego. Asortyment fabryki na początku XX w. tworzyły m. in. butelki perfumeryjne, kieliszki, kufle, szklanki do herbaty, talerze, patery, wazy, cylindry do lamp naftowych i gazowych, klosze oświetleniowe, a nawet lichtarze kościelne. Około 1910 r. pojawiły się w ofercie cukiernice. Szacuje się, że dziennie dostarczała na rynek 3 t szkła. Zdolność produkcyjna w okresie II Rzeczpospolitej wzrosła 2-krotnie, do 7 t dziennie. W 1984 roku Huta Szkła Gospodarczego w Dąbrowie Górniczej – Ząbkowicach chlubnie świętowała setną rocznicę jej istnienia. 

Gdy w naszej ojczyźnie jest tyle podziałów, niezgody i niesprawiedliwości, mamy wpatrywać się w patronów ojczyzny, którzy zachęcają nas do modlitwy i ofiary, a nadto do rzetelnej służby Ojczyźnie. Jak już wiecie 

spotykałem zapalaczy, nabieraczy, prasiarzy, farbiarzy, majstrów, hutmistrzów, szczególnie zwyczajnych pracowników Huty Szkła w Ząbkowicach, na co dzień w mym dzieciństwie, kiedy czekałem na moją mamę wychodzącą po pracy w zakładzie po godzinie 14-tej. Poprzez megafony odzywał się głośny alarm, który kończył jej dniówkę. Jako Mały stasiu to pamiętam. Chciałbym wszystkim znajomych z dzieciństwa w tym miejscu gorąco podziękować za ich obecność w mym życiu. Gdy od chłopięcych lat chodziłem nie tylko do miejscowego kościoła modlić się, lecz posilać się do waszej stołówki. Pozostawiliście ślad na całe moje życie. Huta Szkła Gospodarczego w cieniu której wzrastałem, służyła większej wspólnej sprawie, którą nazywam Polska. Jej bohaterowie zaświadczają o przedziwnej wymianie generacji Polaków, a teraz zachęcają nas do modlitwy i ofiary, a nadto do rzetelnej służby Ojczyźnie, dla której oni w trudzie codziennej mozolnej pracy nad upiększeniem polskiego stołu wyczerpali kajdany, i za którą orędują dziś w królestwie Boga.

W wirze dzisiejszego świata, zalewie liberalizmu, pornografii, permisywizmu, oportunizmu, gdy w naszej ojczyźnie jest tyle podziałów, niezgody i niesprawiedliwości, gdy szerzy się w niej ideologia gender i panoszą się ruchy LGBT, chciałoby się zapłakać zarazem nad ruiną tego śladu na ziemi, nad stojącymi jeszcze wczoraj hucianymi kominami, które stały u źródła mego początku. Jan Paweł Święty – papież z rodu Polaków pisał: „Zatoka lasu zstępuje w rytmie górskich potoków… Jeśli chcesz znaleźć źródło, musisz iść do góry, pod prąd. Przedzieraj się, szukaj, nie ustępuj, wiesz, że ono musi tu gdzieś być – Gdzie jesteś, źródło?… Gdzie jesteś, źródło?! Cisza… Strumieniu, leśny strumieniu, odsłoń mi tajemnicę swego początku! (Cisza – dlaczego milczysz? Jakże starannie ukryłeś tajemnicę twego początku.)

Pozwól mi wargi umoczyć w źródlanej wodzie odczuć świeżość,

ożywczą świeżość.”

Jako reprezentant tej odchodzącej ostatniej bratniej generacji chciałbym wierzyć mocno, iż muszę iść w górę.

W tych czasach nie ma Napoleona, pierwsza wojna polska zwycięska, to była Solidarność 1980, a druga wojna polska toczy się właśnie dziś. A toczy się ta wojna polska o polskie sumienia i polską narrację w każdej chwili jej dziejów. I wierzę mocno, iż w małych ojczyznach jest ona przeżywana głęboko. Tym bardziej od takich wspaniałych polskich korzeni, skrywających wiernie słowiańską tożsamość i pewną tajemnicę, powinienem jednak patrzeć naprzód z niekłamanym optymizmem – w tej chwili nie przestaje wspierać mnie ta dziejowa a świetlana właśnie historia mojej małej ojczyzny, o jakiej wam tutaj wspomniałem.

____Stanisław Barszczak, Ashtray of the Ząbkowice Glassworks
There are great deeds and base motives. We know figures depicted in monuments who don’t deserve them, or who far surpass them. History unfolds in the service of propaganda. And this story tells of a prince riding naked through the city, nightingales that led to the king’s death, a future saint running around the castle with an axe to let her lover in.
Our history holds glorious pages. All this happened several centuries ago. The First Polish War was victorious against Austria. The Second Polish War of 1812 was not exploited.Kościuszko didn’t trust Napoleon. Russians are different. General Kutuzov is elected commander of the Tsar’s army in Bagration’s place. Meanwhile, Napoleon’s Grand Army enters Moscow. After a month, the retreat begins; Napoleon chose the same retreat route he took on Moscow. The warehouses in Smolensk are overrun by the Tsarist Guard, food shortages, two hundred thousand horses against Napoleon’s 650,000-strong army, mud, frost, marching losses, and the army bogged down in the mud. In Vilnius, Napoleon appoints Murat commander-in-chief of the Grande Armée, and the wounded man departs in a carriage for Paris.
In 1813, Napoleon reconvenes a vast coalition. The 1813 War of Nations, Leipzig, and defeat. Prince Józef Poniatowski perishes in the Elster River. He is brought first to the Church of the Holy Cross, then to Wawel Castle. In our times, logistical warfare is conducted in a different, even more sophisticated manner. But again, we are lagging behind the rest of Europe by about two days. In our times, though 

we don’t want to be slackers, the Polish war is also raging. We are stuck in traffic jams. Marching losses, and the army is bogged down in the mud.
But I still miss my small homeland, which, however, has no cards to win. The authorities of Dąbrowa Górnicza have taken over Ząbkowice. Although Poland is free, it is already here! Was membership in the European Union its biggest mistake? How did the Poles react? Who was right? Those who voted for the EU, or those who remained loyal to their homeland. Today, voices are rising about betrayal, sex, and lies. About myths that became facts, and facts that became legends – and among the latter, there are many shady figures who became heroes, and heroes who almost disappeared from the pages of history.
The ceremony for the awarding of the „Toison de Oro” to Queen Sofia took place in Spain these days. However, it was not without controversy. Queen Sofia’s husband, former King Juan Carlos, was not invited to the ceremony. His absence raised questions, especially since he was proclaimed King of Spain in November 1975, just two days after the death of Francisco Franco, playing a key role in the country’s transformation into a democratic state. Queen Sofia’s daughters, Infantas Elena and Cristina, and their children were also absent from the event. However, King Philippe, his wife Queen Letizia, and their daughters, Princess Leonor and Infanta Sofia, were present.
With undisguised curiosity, I pursue my small homeland, which I see everywhere on the human globe. I have chronicled its history many times. Today, it’s time for the Ząbkowice Glass Factory, founded in 1884 by the company „Schreiber & Neffen,” which initially produced glass using traditional blown glass methods. Its founder was Josef Schreiber, owner of several glassworks employing over 2,000 workers, the most important of which was located in Rapotin (German: Reitendorf), Czech Republic. In addition to the factory halls, barracks and workers’ houses, a paint shop, a grinding shop with a warehouse, a technical warehouse, and many other facilities were built. Behind Hall No. 1 was the factory’s office building. Two of the factory halls housed the then-current production units: four pot kilns. The steelworks’ numerous facilities also included a pottery shop, a forge, a carpentry shop, a bathroom, a kitchen, a dining hall, and more. Initially, production was conducted in a single, cramped, wooden hall.
After 1890, Josef Schreiber resigned from managing the steelworks and devoted himself to private life. In the 1890s, the company experienced financial difficulties, necessitating its restructuring. The Ząbkowice steelworks had already been modernized by J. Schreiber’s successors. In 1896, the plant became the property of the joint-stock company „Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe.” The management board at that time consisted of Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star, and Max Gurewicz. The first manager of the glassworks was Hubert Schreiber, Josef’s nephew. He was succeeded by his son, Konrad Schreiber. The managers employed Sudeten specialists as foremen. In the 1920s, a sand washer, a gasworks, and new furnaces were built on the grounds of the Ząbkowice glassworks. Among the most significant investments of that period was the modernization of Siemens gasifiers. The Ząbkowice Glass Factory then became a large plant employing approximately 400 people. It was considered a large plant, as most glassworks employed up to 200 workers. 

In 1918, it was one of 35, and in the 1920s, of over 100, glassworks in Poland.

Until 1902, hand-blowing technology was used in glass production in Ząbkowice. The wooden hall where the first Ząbkowice glassworkers worked had no ventilation whatsoever. A worker equipped with a „straw” played an important role in the production process, pre-shaping the glass in a wooden mold, and a „bubbler,” who blew glass bubbles. Glass mass was then scooped onto these bubbles from a pot. After being removed from the mold, the glass bubbles cooled in a lehr. During the Tsarist era, the workers’ jobs, which consisted of 12-hour days, were poorly paid, but there was no shortage of willing workers who also sent their children to work. The son of a glassworks master recalled: „The interior of the factory hall was dimly lit, and the molten glass and the intense heat were unbearable for those unfamiliar with this type of work. Good health was essential, as in such conditions, the less resilient succumbed to various illnesses. The owner of the glassworks, J. Schreiber, did not bother to provide medical care.

Quartz sand was used as the raw material for glass production. Lime spar was also used in production. The glass was melted in pot furnaces. The furnaces in the glassworks were fired by gas from a gasifier. All pot furnaces were manually fed. In the first half of the 20th century, shovel and piston feeders were the most common. Melting the quartz sand required reaching temperatures of over 1500°C in the furnace. The blown glass technology, in simple terms, involved forcing air into the glass mass to form the product.”

Glassblowing as a method of forming glass was known in ancient times, thanks to the invention of the Phoenician glass blower (a tube with a mouthpiece). Using this method, a specialized glassworker would scoop a drop of glass, blow air into it, and by rotating the blower („bowl”), shape it into a bubble, which was removed from the furnace and subjected to further processing. After annealing in the furnaces, the semi-finished products were stored in containers, and workers transported them to the grinding room.

After 1902, the raw material was transferred to a furnace, which fired and annealed the glass. At the pot furnaces, igniters and scoopers (of molten glass) occupied their positions. Pressers were responsible for pressing the products into metal molds using a special press. The final shape of the products was given to the master. Metal molds with relief patterns were used for shaping the glass.

The furnace fired and annealed the glass. At the pot furnaces, the igniters and scoopers (of molten glass) occupied their positions. Press workers pressed the shapes of products into metal molds using a special press. The final shape of the products was given to the master. Metal molds with relief patterns were used to form the glass. Pressing technology (without grinding, etc.) mechanized and accelerated the glass production process, which proved cheaper than the blast furnace method.

This was the method used by the „Societe verreries anonyme Zombkowice” (Ząbkowice Glassworks Joint-Stock Company, Auction Company). Over the course of 118 years of its operation, its everyday glass objects emerged. Practical glass preservers for fruit, vegetables, mushrooms, meat, and fish – with rubber discs (today we have jam jars), and containers, including those with animal motifs, the most popular of which was the famous „Ząbkowice hen.” Shiny glass, platters with plant elements, figurines with the heart of Jesus. Cobalt chocolate box, turquoise chocolate box, plates, glass hen, salad bowl, two-handled vase, lily-of-the-valley vase, radiant glass, glassware designed by Jan Sylwester Drost and Zbigniew Horbowy, hand-formed vase, turquoise fruit bowl, glass cake stand, jug, cup, ashtray. Braided glass vase, glass bowl, „flatfish” cake stand, „garnet” vase. Stained glassware.

After the death of the founder of the glassworks, J. Schreiber, in the early 20th century, a newer glass production technology was introduced at the Ząbkowice Glass Factory. At the beginning of their working day, the glassworks’ transport workers carried the raw material to the furnace, which fired and annealed the glass. At the pot furnaces, the igniters and scoopers (of molten glass) occupied their positions. Press workers pressed the shapes of products into metal molds using a special press. The final shape of the products was given to the master. Metal molds with relief patterns were used to form the glass. Pressing technology (without grinding, etc.) mechanized and accelerated the glass production process, which proved cheaper than the glassworks method.

In 1896, the plant became the property of the joint-stock company „Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe.” The management board at that time consisted of Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star, and Max Gurewicz. The first manager of the glassworks was Hubert Schreiber, Josef’s nephew. He was succeeded by his son, Konrad Schreiber.

The managers employed Sudeten specialists as masters. With the introduction of pressed glass in 1902, a completely new market emerged. Crates of glass products were transported daily on large horse-drawn platforms to the railway warehouse at Ząbkowice railway station, and from there, they departed on the Warsaw-Vienna railway or the Ivangorod-Dąbrowa railway in supplementary wagons.

The Ząbkowice Glassworks Joint-Stock Company, the Auction Company, promoted pressed glass, tableware, lighting products, lamp cylinders and lampshades, luxury items, office supplies, inkwells, and paperweights. Gazeta Kaliska. „The Daily, Political, Social and Economic Magazine” No. 248 of October 29, 1924, wrote about the Ząbkowice Glass Factory (Glassfabrik), that the glassworks in Ząbkowice produced household, tableware, lighting, office and decorative products made of transparent and colored glass. The factory’s product range at the beginning of the 20th century included, among others, perfume bottles, glasses, mugs, tea glasses, plates, platters, vases, cylinders for oil and gas lamps, lampshades, and even church candlesticks. Around 1910, sugar bowls were added to the offer. It is estimated that it supplied 3 tons of glass to the market daily. The production capacity during the Second Polish Republic doubled, to 7 tons per day. In 1984, the Household Glassworks in Dąbrowa Górnicza – Ząbkowice proudly celebrated its centennial.

When there is so much division, discord, and injustice in our homeland, we should look to the patron saints of our homeland, who encourage us to pray and sacrifice, and above all, to serve our homeland faithfully. As you already know,

I encountered the firebrands, the collectors, the pressers, the dyers, the foremen, the glassworkers, and especially the ordinary workers of the Ząbkowice Glassworks every day in my childhood, when I waited for my mother to leave after work at the plant after 2 p.m. The loud alarm sounded through the loudspeakers, signaling the end of her day. I remember it as little Stasiu. I would like to thank all my childhood friends here in this place for their presence in my life. When, from my boyhood, I went not only to pray at the local church, but also to eat at your canteen. You left a mark on my life. The Glassworks, in whose shadow I grew up, served the greater common cause I call Poland. Its These heroes testify to the extraordinary generational change of Poles, and now they encourage us to pray and sacrifice, and above all, to faithful service to the Homeland, for which they exhausted their shackles in the daily toil of embellishing the Polish table, and for which they intercede today in the Kingdom of God.

In the maelstrom of today’s world, the flood of liberalism, pornography, permissiveness, and opportunism, when our homeland is rife with division, discord, and injustice, when gender ideology is rampant and LGBT movements are rampant, one is tempted to weep at the same time over the ruin of this trace on earth, over the steelworks chimneys still standing yesterday, which stood at the source of my beginning. Saint John Paul II, a pope born of Polish descent, wrote: „The creek of the forest descends to the rhythm of mountain streams… If you want to find the source, you must go upstream, against the current. Break through, search, don’t give in, you know it must be here somewhere – Where are you, source?… Where are you, source?! Silence… Stream, forest stream, reveal to me the secret of your beginning! (Silence – why are you silent? How carefully you have hidden the secret of your beginning.) Let me wet my lips in spring water, feel the freshness, the invigorating freshness.”

As a representative of this departing, last, brotherly generation, I would like to firmly believe that I must ascend.

In these times, there is no Napoleon; the first Polish war was victorious, it was Solidarity in 1980, and the second Polish war is being waged today. And this Polish war is being waged for Polish consciences and the Polish narrative at every moment of its history. And I firmly believe that in small homelands it is deeply experienced. Even more so than such magnificent Polish roots, faithfully concealing a Slavic identity and a certain mystery, I should look forward with genuine optimistic at this moment, I am continually supported by the historical and luminous history of my small homeland, which I have mentioned to you here.

_____

Stanisław Barszczak, Aschenbecher der Glassfabrik Ząbkowice

Es gibt große Taten und niedere Motive. Wir kennen Gestalten auf Denkmälern, die diese nicht verdienen oder sie weit übertreffen. Geschichte entfaltet sich im Dienste der Propaganda. Und diese Geschichte erzählt von einem nackten Prinzen, der durch die Stadt reitet, von Nachtigallen, die zum Tod des Königs führten, von einer zukünftigen Heiligen, die mit einer Axt um das Schloss rennt, um ihren Geliebten hereinzulassen.

Unsere Geschichte birgt glorreiche Kapitel. All dies geschah vor mehreren Jahrhunderten. Der Erste Polnische Krieg endete mit einem Sieg über Österreich. Der Zweite Polnische Krieg von 1812 wurde nicht instrumentalisiert.

Kościuszko misstraute Napoleon. Die Russen sind anders. General Kutusow wird anstelle von Bagration zum Oberbefehlshaber der Zarenarmee gewählt. Unterdessen marschiert Napoleons Grande Armée in Moskau ein. Nach einem Monat beginnt der Rückzug; Napoleon wählt denselben Rückzugsweg, den er bei seinem Einmarsch in Moskau genommen hatte. Die Lagerhäuser in Smolensk werden von der zaristischen Garde überrannt, Lebensmittelknappheit herrscht, 200.000 Pferde stehen Napoleons 650.000 Mann starker Armee gegenüber, Schlamm, Frost, Marschverluste und die Armee versinkt im Schlamm. In Vilnius ernennt Napoleon Murat zum Oberbefehlshaber der Grande Armée, und der Verwundete reist in einer Kutsche nach Paris.

1813 stellt Napoleon eine große Koalition wieder zusammen. Der Völkerkrieg von 1813, Leipzig und die Niederlage. Prinz Józef Poniatowski ertrinkt in der Elster. Er wird zunächst in die Heilig-Kreuz-Kirche und dann zur Wawelburg gebracht. In unserer Zeit wird die Logistik im Krieg anders, noch ausgefeilter, geführt. Doch wieder hinken wir dem Rest Europas um etwa zwei Tage hinterher. Obwohl wir nicht faul sein wollen. Auch in unserer Zeit tobt der Polnische Krieg. Wir stecken im Stau fest. Marschverluste, und die Armee steckt im Schlamm fest.

Aber ich vermisse immer noch meine kleine Heimat, die jedoch keine Chance auf den Sieg hat. Die Machthaber von Dąbrowa Górnicza haben Ząbkowice eingenommen. Obwohl Polen frei ist, ist es schon hier! War der Beitritt zur Europäischen Union ihr größter Fehler? Wie haben die Polen reagiert? Wer hatte Recht? Diejenigen, die für die EU stimmten, oder diejenigen, die ihrer Heimat treu blieben? Heute erheben sich Stimmen über Verrat, Sex und Lügen. Über Mythen, die zu Tatsachen wurden, und Tatsachen, die zu Legenden wurden – und unter Letzteren gibt es viele zwielichtige Gestalten, die zu Helden wurden, und Helden, die fast aus den Geschichtsbüchern verschwunden sind.

Die Zeremonie zur Verleihung des Ordens „Toison de Oro“ an Königin Sofia fand diese Tage in Spanien statt. Sie verlief jedoch nicht ohne Kontroversen. Königin Sofias Ehemann, der ehemalige König Juan Carlos, war nicht zur Zeremonie eingeladen. Seine Abwesenheit warf Fragen auf, insbesondere da er im November 1975, nur zwei Tage nach dem Tod Francisco Francos, zum König von Spanien ausgerufen worden war und eine Schlüsselrolle beim Wandel des Landes zu einem demokratischen Staat gespielt hatte. Auch Königin Sofias Töchter, die Infantinnen Elena und Cristina, und deren Kinder fehlten bei der Veranstaltung. König Philippe, seine Frau Königin Letizia und deren Töchter, Prinzessin Leonor und Infantin Sofia, waren hingegen anwesend.

Mit unverhohlener Neugierde verfolge ich meine kleine Heimat, die ich überall auf der Welt sehe. Ich habe ihre Geschichte schon oft dokumentiert. Heute ist die Glasfabrik Ząbkowice an der Reihe, die 1884 von der Firma „Schreiber & Neffen“ gegründet wurde und zunächst Glas in traditioneller Mundblasentechnik herstellte. Ihr Gründer war Josef Schreiber, Inhaber mehrerer Glaswerke mit über 2.000 Beschäftigten, von denen sich das wichtigste in Rapotin (heute Reitendorf) in Tschechien befand. Neben den Fabrikhallen, Baracken und Arbeiterhäusern wurden eine Lackiererei, eine Schleiferei mit Lager, ein technisches Lager und viele weitere Einrichtungen errichtet. Hinter Halle 1 befand sich das Verwaltungsgebäude des Werks. In zwei der Fabrikhallen waren die damaligen Produktionsanlagen untergebracht: vier Brennöfen. Zu den zahlreichen Einrichtungen des Stahlwerks gehörten außerdem eine Töpferei, eine Schmiede, eine Tischlerei, ein Badezimmer, eine Küche, ein Speisesaal und vieles mehr. Anfangs fand die Produktion in einer einzigen, beengten Holzhalle statt.

Nach 1890 gab Josef Schreiber die Leitung des Stahlwerks auf und widmete sich dem Privatleben. In den 1890er Jahren geriet das Unternehmen in finanzielle Schwierigkeiten, die eine Umstrukturierung erforderlich machten. Das Stahlwerk Ząbkowice war bereits von J. Schreibers Nachfolgern modernisiert worden. 1896 ging das Werk in den Besitz der Aktiengesellschaft „Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe“ über. Die damalige Geschäftsleitung bestand aus Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star und Max Gurewicz. Erster Leiter des Glaswerks war Hubert Schreiber, Josefs Neffe. Ihm folgte sein Sohn Konrad Schreiber. Die Betriebsleitung beschäftigte Sudeten-Spezialisten als Vorarbeiter. In den 1920er Jahren wurden auf dem Gelände des Glaswerks Ząbkowice eine Sandwaschanlage, ein Gaswerk und neue Öfen errichtet. Zu den bedeutendsten Investitionen dieser Zeit zählte die Modernisierung der Siemens-Vergaser. Das Glaswerk Ząbkowice entwickelte sich zu einem Großbetrieb mit rund 400 Beschäftigten. Für damalige Verhältnisse galt es als Großbetrieb, da die meisten Glaswerke bis zu 200 Arbeiter beschäftigten. 1918 war sie eine von 35, in den 1920er Jahren eine von über 100 Glashütten in Polen.

Bis 1902 wurde in Ząbkowice Glas mundgeblasen. Die Holzhalle, in der die ersten Glasbläser von Ząbkowice arbeiteten, war völlig unbelüftet. Ein Arbeiter mit einem Strohhalm spielte eine wichtige Rolle im Produktionsprozess: Er formte das Glas in einer Holzform vor, während ein Blasenmacher die Glasblasen blies. Die Glasmasse wurde dann aus einem Topf auf diese Blasen geschöpft. Nach dem Entformen kühlten die Glasblasen in einem Kühlkanal ab. Während der Zarenzeit waren die Arbeiter, die zwölf Stunden am Tag arbeiteten, schlecht bezahlt, doch es mangelte nicht an willigen Arbeitskräften, die auch ihre Kinder zur Arbeit schickten. Der Sohn eines Glasmachermeisters erinnerte sich: „Die Fabrikhalle war nur spärlich beleuchtet, und das geschmolzene Glas sowie die intensive Hitze waren für diejenigen, die mit dieser Arbeit nicht vertraut waren, unerträglich. Gute Gesundheit war unerlässlich, da unter solchen Bedingungen die weniger Belastbaren verschiedenen Krankheiten erlagen. Der Besitzer der Glashütte, J. Schreiber, kümmerte sich nicht um die medizinische Versorgung.

Quarzsand diente als Rohmaterial für die Glasherstellung. Auch Kalkspat wurde verwendet. Das Glas wurde in Schmelzöfen geschmolzen. Die Öfen der Glashütte wurden mit Gas aus einem Vergaser befeuert. Alle Schmelzöfen wurden manuell beschickt. In der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts waren Schaufel- und Kolbenförderer am gebräuchlichsten. Zum Schmelzen des Quarzsandes mussten im Ofen Temperaturen von über 1500 °C erreicht werden. Die Glasbläsertechnik bestand, vereinfacht gesagt, darin, Luft in die Glasmasse zu pressen, um das Produkt zu formen.“

Die Glasbläserei als Methode der Glasformung war dank der Erfindung des phönizischen Glasbläsers (eines Rohrs mit Mundstück) bereits in der Antike bekannt. Dabei nahm ein Glasbläser einen Tropfen Glas auf, blies Luft hinein und formte ihn durch Drehen des Blasrohrs („Schale“) zu einer Blase. Diese wurde aus dem Ofen genommen und weiterverarbeitet. Nach dem Tempern im Ofen wurden die Halbfertigprodukte in Behältern gelagert und von Arbeitern in die Schleiferei gebracht.

Nach 1902 wurde das Rohmaterial in einen Ofen gegeben, in dem das Glas gebrannt und getempert wurde. An den Topföfen arbeiteten Anzünder und Glasschöpfer. Presser pressten die Produkte mithilfe einer speziellen Presse in Metallformen. Die endgültige Form der Produkte wurde dem Glasmacher vorgegeben. Für die Glasformung wurden Metallformen mit Reliefmustern verwendet.

Der Ofen brannte und temperte das Glas. An den Schmelzöfen nahmen die Anzünder und Schöpfer (für das flüssige Glas) ihre Plätze ein. Pressarbeiter pressten die Produktformen mithilfe einer speziellen Presse in Metallformen. Die endgültige Form der Produkte wurde dem Meister übergeben. Metallformen mit Reliefmustern dienten der Glasherstellung. Die Presstechnik (ohne Schleifen etc.) mechanisierte und beschleunigte den Glasproduktionsprozess und erwies sich als kostengünstiger als das Hochofenverfahren.

Diese Methode wurde von der „Societe verreries anonyme Zombkowice“ (Ząbkowice Glaswerke Aktiengesellschaft, Auktionshaus) angewendet. Im Laufe ihrer 118-jährigen Betriebszeit entstanden ihre Alltagsgegenstände aus Glas. Praktische Glasbehälter für Obst, Gemüse, Pilze, Fleisch und Fisch – mit Gummideckeln (heute Marmeladengläser) – und Behälter, darunter solche mit Tiermotiven, von denen die berühmte „Ząbkowice Henne“ die beliebteste war. Glänzendes Glas, Platten mit Pflanzenmotiven und Figuren mit dem Herzen Jesu. Kobaltblaue Pralinenschachtel, türkisfarbene Pralinenschachtel, Teller, Glashenne, Salatschüssel, zweihenkelige Vase, Maiglöckchenvase, strahlendes Glas, Glaswaren von Jan Sylwester Drost und Zbigniew Horbowy, handgeformte Vase, türkisfarbene Obstschale, gläserne Etagere, Krug, Tasse, Aschenbecher. Geflochtene Glasvase, Glasschale, Etagere in Form eines Plattfisches, Vase in Granatform. Buntglas.

Nach dem Tod des Gründers der Glashütte, J. Schreiber, zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurde in der Glashütte Ząbkowice eine neue Glasproduktionstechnologie eingeführt. Zu Beginn ihres Arbeitstages brachten die Transportarbeiter der Glashütte das Rohmaterial zum Ofen, wo das Glas gebrannt und getempert wurde. An den Schmelzöfen nahmen die Anzünder und Schöpfer (für das flüssige Glas) ihre Plätze ein. Pressarbeiter pressten die Produktformen mithilfe einer speziellen Presse in Metallformen. Die endgültige Form der Produkte wurde dem Meister übergeben. Zur Glasherstellung wurden Metallformen mit Reliefmustern verwendet. Die Presstechnik (ohne Schleifen etc.) mechanisierte und beschleunigte den Glasproduktionsprozess und erwies sich als kostengünstiger als das traditionelle Glashüttenverfahren.

1896 ging das Werk in den Besitz der Aktiengesellschaft „Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe“ über. Die Geschäftsführung bestand damals aus Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star und Max Gurewicz. Erster Betriebsleiter war Hubert Schreiber, Josefs Neffe. Ihm folgte sein Sohn Konrad Schreiber. 

Die Betriebsleitung setzte Sudeten-Spezialisten als Vorarbeiter ein. Mit der Einführung von Pressglas im Jahr 1902 entstand ein völlig neuer Markt. Kisten mit Glaswaren wurden täglich auf großen, von Pferden gezogenen Plattformen zum Eisenbahnlager am Bahnhof Ząbkowice transportiert und von dort in zusätzlichen Waggons auf den Bahnstrecken Warschau–Wien oder Ivangorod–Dąbrowa verschifft.

Die Auktionsgesellschaft der Glasfabrik Ząbkowice versteigerte Pressglas, Tafelgeschirr, Leuchten, Lampenzylinder und Lampenschirme, Luxusartikel, Bürobedarf, Tintenfässer und Briefbeschwerer. Die „Gazeta Kaliska“ (Tageszeitschrift für Politik, Gesellschaft und Wirtschaft), Nr. 248 vom 29. Oktober 1924, berichtete über die Glasfabrik Ząbkowice und erwähnte, dass dort Haushalts-, Tafel-, Leuchten-, Büro- und Dekorationsartikel aus transparentem und farbigem Glas hergestellt wurden. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts umfasste das Produktsortiment der Fabrik unter anderem Parfümflakons, Gläser, Becher, Teegläser, Teller, Platten, Vasen, Zylinder für Öl- und Gaslampen, Lampenschirme und sogar Kirchenleuchter. Um 1910 kamen Zuckerdosen hinzu. Schätzungsweise lieferte die Fabrik täglich drei Tonnen Glas an den Markt. Während der Zweiten Polnischen Republik verdoppelte sich die Produktionskapazität auf sieben Tonnen pro Tag. 1984 feierte die Haushaltsglasfabrik in Dąbrowa Górnicza – Ząbkowice stolz ihr hundertjähriges Bestehen.

Angesichts der vielen Spaltungen, Zwietracht und Ungerechtigkeit in unserem Vaterland sollten wir uns an die Schutzheiligen unseres Vaterlandes wenden, die uns zum Gebet und zum Opfer anspornen und uns vor allem dazu bewegen, unserem Vaterland treu zu dienen. Wie Sie bereits wissen, begegnete ich in meiner Kindheit täglich den Glasmachern, Sammlern, Pressern, Färbern, Vorarbeitern, Glasarbeitern und vor allem den einfachen Arbeitern der Glashütte Ząbkowice. Ich wartete dort nach 14 Uhr auf meine Mutter, die nach der Arbeit Feierabend hatte. Der laute Alarm ertönte aus den Lautsprechern und kündigte das Ende ihres Arbeitstages an. Ich erinnere mich daran als an den kleinen Stasiu. Ich möchte all meinen Kindheitsfreunden hier an diesem Ort für ihre Anwesenheit in meinem Leben danken. Schon als Junge ging ich nicht nur in die örtliche Kirche zum Beten, sondern auch in Ihre Kantine zum Essen. Sie haben mein Leben geprägt. Die Glashütte, in deren Schatten ich aufwuchs, diente dem großen Ganzen, das ich Polen nenne. Diese Helden zeugen vom außergewöhnlichen Generationenwandel der Polen und ermutigen uns nun zum Gebet und zu Opfern, vor allem aber zum treuen Dienst am Vaterland, für das sie sich in der täglichen Mühe, den polnischen Tisch zu schmücken, abmühten und für das sie heute im Reich Gottes Fürsprache einlegen.

Im Strudel der heutigen Welt, der Flut von Liberalismus, Pornografie, Freizügigkeit und Opportunismus, in der unser Vaterland von Spaltung, Zwietracht und Ungerechtigkeit zerfressen ist, in der Genderideologie und LGBT-Bewegungen grassieren, ist man versucht, zugleich über die Zerstörung dieser Spur auf Erden zu weinen, über die Stahlwerksschornsteine, die gestern noch standen und den Ursprung meines Lebens markierten. Der heilige Johannes Paul II., ein Papst polnischer Abstammung, schrieb: „Der Waldbach fließt im Rhythmus der Gebirgsbäche hinab … Wenn du die Quelle finden willst, musst du stromaufwärts gehen, gegen den Strom. Durchbrechen, suchen, nicht aufgeben, du weißt, sie muss irgendwo hier sein – Wo bist du, Quelle? … Wo bist du, Quelle?! Stille … Bach, Waldbach, offenbare mir das Geheimnis deines Ursprungs! (Stille – warum schweigst du? Wie sorgsam hast du das Geheimnis deines Ursprungs verborgen.) Lass mich meine Lippen mit Quellwasser benetzen, die Frische spüren, die belebende Frische.”

Als Vertreter dieser scheidenden, letzten, brüderlichen Generation möchte ich fest daran glauben, dass ich aufsteigen muss. In diesen Zeiten gibt es keinen Napoleon; der erste polnische Krieg war siegreich, es war die Solidarność 1980, und der zweite polnische Krieg wird heute geführt. Und dieser polnische Krieg wird für das polnische Gewissen und die polnische Erzählung in jedem Augenblick seiner Geschichte geführt. Und ich glaube fest daran, dass …“ In kleinen Heimaten wird dies tief empfunden. Mehr noch als diese großartigen polnischen Wurzeln, die treu eine slawische Identität und ein gewisses Geheimnis bergen, sollte ich mit echtem Optimismus in die Zukunft blicken – in diesem Moment werde ich unaufhörlich von der historischen und leuchtenden Geschichte meiner kleinen Heimat getragen, die ich Ihnen hier geschildert habe.

_____

Stanisław Barszczak, Cendrier de la verrerie de Ząbkowice

Il y a des actes glorieux et des motivations viles. Nous connaissons des personnages représentés sur des monuments qui ne le méritent pas, ou qui le surpassent de loin. L’histoire se déroule au service de la propagande. Et cette histoire raconte l’histoire d’un prince chevauchant nu à travers la ville, de rossignols qui ont causé la mort du roi, d’une future sainte courant autour du château avec une hache pour faire entrer son amant.

Notre histoire recèle des pages glorieuses. Tout cela s’est passé il y a plusieurs siècles. La Première Guerre polonaise fut une victoire contre l’Autriche. La Seconde Guerre polonaise de 1812 ne fut pas exploitée.

Kościuszko ne faisait pas confiance à Napoléon. Les Russes sont différents. Le général Koutouzov est élu commandant de l’armée du tsar à la place de Bagration. Pendant ce temps, la Grande Armée de Napoléon entre dans Moscou. Après un mois, la retraite commence ; Napoléon choisit la même route de retraite que celle qu’il avait empruntée pour Moscou. Les entrepôts de Smolensk sont envahis par la Garde tsariste, les vivres manquent, deux cent mille chevaux se dressent contre les 650 000 hommes de l’armée napoléonienne, la boue, le gel, les pertes dues aux marches et l’armée s’enlisent dans la boue. À Vilnius, Napoléon nomme Murat commandant en chef de la Grande Armée, et le blessé part en calèche pour Paris.

En 1813, Napoléon réunit une vaste coalition. La guerre de 1813, Leipzig et la défaite. Le prince Józef Poniatowski périt dans l’Elster. Son corps est d’abord transporté à l’église de la Sainte-Croix, puis au château de Wawel. De nos jours, la guerre logistique se déroule d’une manière différente, encore plus sophistiquée. Mais là encore, nous accusons un retard d’environ deux jours sur le reste de l’Europe. Bien que nous ne voulions pas nous relâcher. De nos jours, la guerre de Pologne fait également rage. Nous sommes coincés dans les embouteillages. Les pertes s’accumulent et l’armée est embourbée.

Mais ma petite patrie me manque toujours, même si, de toute façon, elle n’a aucune chance de gagner. Les autorités de Dąbrowa Górnicza ont pris le contrôle de Ząbkowice. La Pologne est certes libre, mais le mal est déjà là ! L’adhésion à l’Union européenne fut-elle sa plus grande erreur ? Comment les Polonais ont-ils réagi ? Qui avait raison ? Ceux qui ont voté pour l’UE ou ceux qui sont restés fidèles à leur patrie ? Aujourd’hui, on parle de trahison, de sexe et de mensonges. De mythes devenus réalités, de réalités devenues légendes – et parmi ces dernières, on trouve de nombreuses figures troubles devenues des héros, et des héros presque tombés dans l’oubli.

La cérémonie de remise de la Toison de Oro à la reine Sofia s’est déroulée ces jours-ci en Espagne. Elle n’a cependant pas été sans controverse. Le mari de la reine Sofia, l’ancien roi Juan Carlos, n’y a pas été invité. Son absence a suscité des interrogations, d’autant plus qu’il avait été proclamé roi d’Espagne en novembre 1975, deux jours seulement après la mort de Francisco Franco, jouant un rôle déterminant dans la transition du pays vers la démocratie. Les filles de la reine Sofia, les infantes Elena et Cristina, ainsi que leurs enfants, étaient également absents. En revanche, le roi Philippe, son épouse la reine Letizia et leurs filles, la princesse Leonor et l’infante Sofia, étaient présents.

Avec une curiosité non dissimulée, je me tourne vers ma petite patrie, que je vois partout sur la planète. J’ai retracé son histoire à maintes reprises. Aujourd’hui, je m’intéresse à la verrerie de Ząbkowice, fondée en 1884 par la société « Schreiber & Neffen », qui produisait initialement du verre soufflé selon des méthodes traditionnelles. Son fondateur était Josef Schreiber, propriétaire de plusieurs verreries employant plus de 2 000 ouvriers, dont la plus importante se trouvait à Rapotin (Reitendorf en allemand), en République tchèque. Outre les halls d’usine, les baraquements et les logements des ouvriers, un atelier de peinture, un atelier de meulage avec entrepôt, un entrepôt technique et de nombreuses autres installations furent construits. Derrière le hall n° 1 se trouvait le bâtiment administratif de l’usine. Deux des halls abritaient les unités de production de l’époque : quatre fours à poterie. Les nombreuses installations de l’aciérie comprenaient également un atelier de poterie, une forge, un atelier de menuiserie, des sanitaires, une cuisine, un réfectoire, et bien d’autres encore. Au départ, la production était réalisée dans un unique hall en bois exigu.

Après 1890, Josef Schreiber démissionna de la direction de l’aciérie et se consacra à sa vie privée. Dans les années 1890, l’entreprise connut des difficultés financières, ce qui nécessita sa restructuration. L’aciérie de Ząbkowice avait déjà été modernisée par les successeurs de J. Schreiber. En 1896, l’usine devint la propriété de la société par actions « Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe ». Le conseil d’administration était alors composé de Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star et Max Gurewicz. Le premier directeur de la verrerie fut Hubert Schreiber, neveu de Josef. Son fils, Konrad Schreiber, lui succéda. Les directeurs employaient des spécialistes des Sudètes comme contremaîtres. Dans les années 1920, une laverie à sable, une usine à gaz et de nouveaux fours furent construits sur le site de la verrerie de Ząbkowice. Parmi les investissements les plus importants de cette période figurait la modernisation des gazéificateurs Siemens. La verrerie de Ząbkowice devint alors une grande usine employant environ 400 personnes. Elle était considérée comme une grande usine, la plupart des verreries employant jusqu’à 200 ouvriers. En 1918, Ząbkowice comptait 35 verreries en Pologne, et plus de 100 dans les années 1920.

Jusqu’en 1902, la production de verre à Ząbkowice reposait sur la technique du soufflage manuel. L’atelier en bois où travaillaient les premiers verriers de Ząbkowice était totalement dépourvu d’aération. Un ouvrier muni d’une paille jouait un rôle essentiel dans le processus de fabrication : il préfabriquait le verre dans un moule en bois, tandis qu’un souffleur créait des bulles de verre. La masse de verre était ensuite déposée à l’aide d’une louche sur ces bulles. Après démoulage, les bulles de verre refroidissaient dans un four de recuisson. Sous le régime tsariste, les ouvriers, dont les journées de travail atteignaient 12 heures, étaient mal payés, mais la main-d’œuvre ne manquait pas et certains envoyaient même leurs enfants travailler. Le fils d’un maître verrier se souvient : « L’intérieur de l’atelier était faiblement éclairé, et la chaleur intense et le verre en fusion étaient insupportables pour ceux qui ne connaissaient pas ce type de travail. Une bonne santé était essentielle, car dans de telles conditions, les plus fragiles succombaient à diverses maladies. Le propriétaire de la verrerie, J. Schreiber, ne se souciait pas de fournir des soins médicaux.

Le sable de quartz servait de matière première pour la production de verre. On utilisait également de la chaux spath. Le verre était fondu dans des fours à creuset. Ces fours étaient alimentés au gaz provenant d’un gazéificateur. Tous les fours à creuset étaient alimentés manuellement. Dans la première moitié du XXe siècle, les alimentateurs à pelle et à piston étaient les plus courants. La fusion du sable de quartz nécessitait d’atteindre des températures supérieures à 1 500 °C dans le four. La technique du verre soufflé consistait, en termes simples, à insuffler de l’air dans la masse de verre pour former le produit.»

Le soufflage du verre, en tant que méthode de fabrication, était connu depuis l’Antiquité grâce à l’invention du souffleur de verre phénicien (un tube muni d’un embout buccal). Selon cette méthode, un verrier spécialisé prélevait une goutte de verre, y insufflait de l’air et, en faisant tourner le souffleur (« bol »), lui donnait la forme d’une bulle. Celle-ci était ensuite retirée du four et soumise à des étapes de transformation. Après la cuisson au four, les produits semi-finis étaient stockés dans des récipients, puis transportés à l’atelier de polissage.

À partir de 1902, la matière première fut introduite dans un four où le verre était cuit et recuit. Dans les fours à creuset, des allumeurs et des préleveurs de verre en fusion occupaient leurs postes. Des presseurs étaient chargés de presser les produits dans des moules métalliques à l’aide d’une presse spéciale. La forme finale des produits était confiée au maître verrier. Des moules métalliques à motifs en relief servaient à façonner le verre.

Le four assurait ensuite la cuisson et la recuisson du verre. Aux fours à creuset, les allumeurs et les préparateurs de verre en fusion étaient à leur poste. Les presseurs, à l’aide d’une presse spéciale, pressaient les formes des produits dans des moules métalliques. La forme finale des produits était remise au maître verrier. Des moules métalliques à motifs en relief servaient à former le verre. La technique du pressage (sans meulage, etc.) a mécanisé et accéléré la production de verre, ce qui s’est avéré plus économique que la méthode du haut fourneau.

C’est la méthode employée par la « Société Verreries anonymes Zombkowice » (Société par actions de verrerie de Ząbkowice, Maison de ventes aux enchères). Au cours de ses 118 années d’activité, elle a produit de nombreux objets en verre du quotidien : des bocaux pratiques pour conserver fruits, légumes, champignons, viande et poisson – avec des disques en caoutchouc (aujourd’hui, nous avons les pots à confiture), et des récipients, notamment ceux à motifs animaliers, dont le plus populaire était la fameuse « poule de Ząbkowice ». Verre poli, plats à décor végétal, figurines représentant le cœur de Jésus… Boîte de chocolats cobalt, boîte de chocolats turquoise, assiettes, poule en verre, saladier, vase à deux anses, vase muguet, verrerie rayonnante, verrerie conçue par Jan Sylwester Drost et Zbigniew Horbowy, vase façonné à la main, coupe à fruits turquoise, présentoir à gâteaux en verre, pichet, tasse, cendrier. Vase en verre tressé, bol en verre, présentoir à gâteaux « poisson plat », vase « grenat ». Vitraux.

Après le décès du fondateur de la verrerie, J. Schreiber, au début du XXe siècle, une nouvelle technologie de production du verre fut introduite à la verrerie de Ząbkowice. En début de journée, les manutentionnaires transportaient la matière première jusqu’au four, où le verre était cuit et recuit. Aux fours à creuset, les allumeurs et les préparateurs de verre en fusion prenaient place. Les presseurs imprimaient les formes des produits dans des moules métalliques à l’aide d’une presse spéciale. La forme finale des produits était remise au maître verrier. Des moules métalliques à motifs en relief servaient à former le verre. La technique du pressage (sans meulage, etc.) a mécanisé et accéléré le processus de production, qui s’est avéré plus économique que la méthode traditionnelle.

En 1896, l’usine est devenue la propriété de la société par actions « Glashüttenwerkevormals J. Schreiber & Neffe ». Le conseil d’administration était alors composé de Josef Schreiber, Josef Leo Schreiber, Arnold Feigl, Paul Star et Max Gurewicz. Le premier directeur de la verrerie fut Hubert Schreiber, neveu de Josef. Son fils, Konrad Schreiber, lui succéda. Les responsables employaient des spécialistes des Sudètes comme contremaîtres.

L’introduction du verre pressé en 1902 donna naissance à un marché entièrement nouveau. Des caisses de produits verriers étaient transportées quotidiennement sur de grands chariots hippomobiles jusqu’à l’entrepôt ferroviaire de la gare de Ząbkowice, d’où elles partaient pour les lignes Varsovie-Vienne ou Ivangorod-Dąbrowa dans des wagons supplémentaires.

La maison de vente aux enchères de la verrerie de Ząbkowice commercialisait du verre pressé, de la vaisselle, des luminaires, des cylindres et abat-jour de lampes, des articles de luxe, des fournitures de bureau, des encriers et des presse-papiers. Le numéro 248 de la Gazeta Kaliska, « magazine quotidien politique, social et économique », daté du 29 octobre 1924, mentionnait que la verrerie de Ząbkowice produisait des articles ménagers, de la vaisselle, des luminaires, des articles de bureau et des objets décoratifs en verre transparent et coloré. Au début du XXe siècle, la gamme de produits de la verrerie comprenait, entre autres, des flacons de parfum, des verres, des tasses, des verres à thé, des assiettes, des plats, des vases, des cylindres pour lampes à pétrole et à gaz, des abat-jour et même des chandeliers d’église. Vers 1910, des sucriers vinrent compléter la gamme. On estime que la verrerie fournissait quotidiennement 3 tonnes de verre au marché. Sa capacité de production doubla sous la Seconde République polonaise, atteignant 7 tonnes par jour. En 1984, la Verrerie domestique de Dąbrowa Górnicza – Ząbkowice célébra avec fierté son centenaire.

Face aux divisions, aux discordes et aux injustices qui règnent dans notre patrie, tournons-nous vers les saints patrons qui nous incitent à prier, à faire des sacrifices et, surtout, à servir fidèlement notre patrie. Comme vous le savez déjà,

j’ai côtoyé les incendiaires, les collecteurs, les presseurs, les teinturiers, les contremaîtres, les verriers et surtout les ouvriers de la verrerie de Ząbkowice chaque jour de mon enfance, lorsque j’attendais ma mère après son travail à l’usine, après 14 heures chaque jour.

La puissante alarme retentissait dans les haut-parleurs, signalant la fin de sa journée. Je m’en souviens comme du Petit Stasiu. Je tiens à remercier tous mes amis d’enfance, ici même, pour leur présence dans ma vie. Dès mon plus jeune âge, j’allais non seulement prier à l’église du village, mais aussi manger à votre cantine. Vous avez marqué ma vie. La verrerie, à l’ombre de laquelle j’ai grandi, a servi la grande cause commune que j’appelle la Pologne. Ces héros témoignent du renouvellement générationnel extraordinaire des Polonais et nous incitent aujourd’hui à prier, à nous sacrifier et, surtout, à servir fidèlement la Patrie. C’est pour elle qu’ils ont épuisé leurs chaînes dans le labeur quotidien à embellir la table polonaise, et pour laquelle ils intercèdent aujourd’hui auprès du Royaume de Dieu.

Dans le tourbillon du monde actuel, submergé par le libéralisme, la pornographie, la permissivité et l’opportunisme, alors que notre patrie est en proie à la division, à la discorde et à l’injustice, alors que l’idéologie du genre et les mouvements LGBT prospèrent, on est tenté de pleurer sur la disparition de cette trace terrestre, sur les cheminées des aciéries qui se dressaient encore hier, témoins de mes débuts. Saint Jean-Paul II, pape d’origine polonaise, écrivait : « Le ruisseau de la forêt descend au rythme des torrents de montagne… Si tu veux trouver la source, il faut remonter le courant. Perce, cherche, ne cède pas, tu sais qu’elle est là, quelque part – Où es-tu, source ?… Où es-tu, source ?! Silence… Ruisseau, ruisseau de la forêt, révèle-moi le secret de ton origine ! (Silence – pourquoi te tais-tu ? Avec quel soin as-tu caché le secret de ton origine !)

Laisse-moi humecter mes lèvres à l’eau de source, sentir la fraîcheur, la fraîcheur vivifiante.”

En tant que représentant de cette dernière génération fraternelle qui s’en va, je veux croire fermement que je dois m’élever. En ces temps-ci, il n’y a pas de Napoléon ; la première guerre polonaise fut victorieuse, c’était Solidarność en 1980, et la seconde guerre polonaise fait rage aujourd’hui. Et cette guerre polonaise est menée pour les consciences polonaises et le récit polonais à chaque instant de son histoire. Et je crois fermement que dans les petites choses… » Je ressens profondément ce lien avec ma patrie. Plus encore que ces magnifiques racines polonaises, qui dissimulent fidèlement une identité slave et un certain mystère, je dois envisager l’avenir avec un optimisme sincère : en ce moment même, je suis constamment soutenu par l’histoire, riche et lumineuse, de ma petite patrie, dont je vous ai parlé ici.

(Myślę, że poświęcenie stoi w bezpośredniej opozycji do manifestacji. Jeśli chcesz spełnić swoje marzenia, powinieneś szukać obfitości, a nie niedostatku)

Stanisław Barszczak, Jedno włoskie lato

Kochani. Nazywam się Dawid Kohan. I wierzę w życie liczbami. Moje słowa, jakie chciałbym wam przekazać, odnoszą się do nieprzewidywalności życia, natury równoległych żyć i odnajdywania pasji.

Różo. Kiedyś byłaś moja. Ale teraz mylisz się co do miłości. Myślisz, że musi mieć przyszłość, żeby mieć znaczenie, ale tak nie jest. To jedyna rzecz, która w ogóle nie musi się stawać. Ma znaczenie tylko o tyle, o ile istnieje. Tu i Teraz. Miłość nie potrzebuje przyszłości.

Życie nie każdemu daje pasję w jego zawodzie; ty i ja wygraliśmy tę rundę.

Szczęście. Wróg wszelkiego cierpienia.

Czasami… najtrudniejszą rzeczą w rozstaniu się z kimś jest uświadomienie sobie, że nigdy nie było ci to przeznaczone.

Jak opłakiwać coś, co tak naprawdę nigdy do ciebie nie należało?

Ciągle próbuję nauczyć się zasad, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że ludzie, którzy wygrywają, zdają się żadnej nie przestrzegać.

Właśnie o to chodzi w wolnej woli: każda decyzja, którą podejmujemy, jest wyborem przeciwko czemuś, tak samo jak za czymś innym.

Co by było, gdyby najwspanialsza historia miłosna, jaką kiedykolwiek opowiedziano, była niewłaściwa?

Historia, pamięć to z definicji fikcja. Kiedy wydarzenie przestaje być obecne, a zostaje zapamiętane, staje się narracją. I możemy wybierać narracje, które opowiadamy – o naszym życiu, naszych historiach, naszych związkach. Możemy wybierać rozdziały, którym nadajemy znaczenie.

Wydaje się niemożliwe, ile przestrzeni może być w tej intymności, ile prywatności w miłości. I myślę, że może właśnie na tym polega miłość. Nie brak przestrzeni, ale jej uznanie, zaaprobowanie czegoś, co żyje między częściami, co sprawia, że ​​możliwe jest nie bycie jednym, ale bycie innym, bycie dwoma.

Wcześniej nie wiedziałem o tym. 

Nie chodzi o to, że dziewczyny mają urojenia. Po prostu mają subtelną zdolność do przekształcania rzeczywistych okoliczności w coś innego.

Jest milion rzeczy na tym świecie, które mogą cię zabić, które w jednej sekundzie mogą unicestwić życie, na które tak ciężko pracujesz. To największy żart świata. Całe nasze życie kręci się wokół nieumierania, wiedząc jednocześnie, że to jedyna rzecz, której nie możemy uniknąć.

Jedzenie, spanie, rozglądanie się w obie strony, zanim przejdziesz przez ulicę. To wszystko, wszystko, aby chronić nas przed tym, o czym wiemy, że i tak nas dopadnie. To nawet nie ma sensu, jeśli się nad tym zastanowić. To największy żart świata.

Myślę, że poświęcenie stoi w bezpośredniej opozycji do manifestacji. Jeśli chcesz spełnić swoje marzenia, powinieneś szukać obfitości, a nie niedostatku.

To jest życie. Musimy je brać takim, jakie jest, bo chociaż niektóre rzeczy są naprawdę do dupy, jest też wiele naprawdę wspaniałych.

Mam nadzieję, że będziesz stąpać po świecie, znając swoją wartość. Mam nadzieję, że znajdziesz pasję – coś, co kochasz, coś, co rozpala cię wewnętrznie. Mam nadzieję, że znajdziesz spokój i pewność siebie, potrzebne, by zaufać temu, dokąd prowadzi twoja ścieżka. Pamiętaj, że należy ona tylko do ciebie. Inni mogą machać i kibicować, ale nikt nie może wskazać ci drogi. Nie byli tam, dokąd ty zmierzasz. 

Mam nadzieję, że pewnego dnia zrozumiesz, że to, że zostajesz matką, nie oznacza, że ​​przestajesz być kobietą. A przede wszystkim mam nadzieję, że wiesz, że nawet jeśli mnie nie widzisz, zawsze jestem z tobą.

Kiedyś myślałem, że teraźniejszość determinuje przyszłość. Że jeśli będę ciężko i długo pracować, zdobędę to, czego pragnę. Pracę, mieszkanie, życie. Że przyszłość to po prostu sterta gliny, czekająca, aż teraźniejszość podpowie, jaką formę przybrać. Ale to nieprawda. To niemożliwe. 

Różo, jesteś gotowa patrzeć w przyszłość i dawać ludziom drugą szansę. Ale rzecz w tym, że niektórzy ludzie na nią nie zasługują.

Nie mylisz się, kochając to, co robisz. Masz szczęście. Życie nie każdemu daje pasję w zawodzie.

Zmarli razem; zawsze będą razem wspominani. To postanowione, raz na zawsze. Należał do niej. To nie miłość, to uczucie. To żałoba. Jeśli istnieje zegar, jeśli dążymy do czegokolwiek, to powinno to być nasze szczęście.

Ciężko jest zatrzymać ludzi, gdy jesteśmy starsi. Życie każdego wygląda inaczej i trzeba ciągle wybierać siebie nawzajem. Trzeba świadomie starać się mówić wciąż od nowa: „Ty”. Nie każdy dokonuje takiego wyboru. Nie każdy potrafi.

W życiu chodzi o coś więcej niż tylko kontynuowanie tego, co wiemy. To, co cię tu doprowadziło, nie doprowadzi cię tam.

To właśnie nas definiuje. Sposób, w jaki kochamy ludzi wokół nas i wybory, których dokonujemy, aby to pokazać. To właśnie czyni nas tym, kim jesteśmy.

Ale siedząc tu przy biurku, uświadamiam sobie coś jeszcze. Byliśmy na tych równoległych torach, Róża i ja. Ciągle poruszaliśmy się do przodu w przestrzeni, ale nigdy się nie dotykaliśmy, z obawy przed zboczeniem z kursu. Gdybyśmy podążali w tym samym kierunku, nigdy nie musielibyśmy iść na kompromis. Ale z równoległymi torami jest tak, że mogą być od siebie oddalone o cale albo o mile. A ostatnio mam wrażenie, że odległość między Davidem a mną jest niesamowita. Po prostu nie zauważyliśmy, bo wciąż patrzyliśmy na ten sam horyzont. Ale dociera do mnie, że chcę, żeby ktoś stanął mi na drodze. Chcę, żebyśmy się zderzyli.

Historia to atut, a nie wada. Miło jest być z kimś, kto cię zna, kto zna twoją historię. Będzie ona jeszcze ważniejsza, im dłużej żyjesz. Nauka powrotu do przeszłości może być trudniejsza niż zaczynanie od nowa. Ale cholera, jeśli potrafisz, warto.

Każdego dnia świat rodzi się na nowo. Każdego dnia wschodzi słońce. To cud, myślę. Prosty, codzienny cud. Życie.

Słuchaj, myślisz, że lubię historię, bo fascynują mnie możliwości, to, jak mogła się wydarzyć, ale się mylisz. Lubię ją, bo to jedyna rzecz, którą tak naprawdę znamy w życiu. Przeszłość to jedyna rzecz, na którą możemy liczyć. Teraźniejszość? Przyszłość? To tylko zgadywanka.

Jest ścieżka lądu, która istnieje poza morzem i niebem. Jest za górami, Nawet za wzgórzami — tymi o soczystej zieleni, które piętrzą się ku niebu. Byłem tam, z tobą. Nie jest duża, choć nie za mała. Może mogłabyś postawić dom na jej szerokości, Ale nigdy o tym nie myśleliśmy. Jaki byłby z tego pożytek? Już tam mieszkamy. Gdy noc się zamyka I miasto cichnie, jestem tam, z tobą. Nasze usta się śmieją, nasze głowy są puste, ogołocone ze wszystkiego, prócz tego, co jest. A co jest? Pytam. Ty mówisz. Ty i ja, tutaj.

Moja matka, widzisz, jest wielką miłością mojego życia. Już wiesz, przyszłość to jedyna rzecz, na którą możesz liczyć, że cię nie opuści.

Przyszłość zawsze cię znajdzie. Zatrzymaj się, a ona cię znajdzie. Tak jak ląd musi po prostu biec ku morzu.

Nikt nigdy nie umarł od nadmiaru informacji. To nieporozumienia są problemem. Teraźniejszość jest nieubłagana. Zmusza nas wciąż do zwracania uwagi. Wymaga od nas wszystkich. I słusznie.

Nikomu czas nie jest obiecany. Ani tobie. Ani mamie. Ani mnie. Tak po prostu jest. Wszyscy umieramy. Każdego dnia. I w pewnym momencie staje się to wyborem. Którą decyzję podejmiesz dzisiaj? Żyjesz czy umierasz? 

Byłem młody, myślałem, że potrzebuję pieniędzy, ale potem zdałem sobie sprawę, że moja beztroska przyjaciółka tak naprawdę żyje dobrze, mimo że miłość i złamane serce często idą w parze.

I na koniec, tym razem: jednym z najważniejszych wyzwań w życiu jest decyzja, czego się trzymać, a co puścić. Nie daj się zwieść i nie wierz, że nie wiesz, co jest czym. Co jest bardziej dramatycznego niż złamane serce? Zatem podążaj za uczuciem, podążaj za nim aż do domu.

Zmarli razem; zawsze będą razem wspominani. To postanowione, raz na zawsze. Należał do niej. Plotki nie mają znaczenia; ucichną… Ludzie mogą pamiętać, że to było samobójstwo, ale moje imię nie będzie z nim związane. To będzie po prostu dwoje kochanków, połączonych ze sobą na zawsze.

Tak wiele razy pytano mnie, czy potrzebuję pomocy, że pozwoliłem sobie zapomnieć o tym pytaniu , jego znaczenie. Teraz widzę, jak miłość w moim życiu splotła się w gobelin, który miałem szczęście ignorować.

Ludzie w związkach są albo kwiatami, albo ogrodnikami. Dwa kwiaty nie powinny być parą; potrzebują kogoś, kto je wesprze, kto pomoże im rosnąć. ….. Są kwiaty i ogrodnicy. Kwiaty kwitną; ogrodnicy się nimi opiekują. Dwa kwiaty, bez pielęgnacji, wszystko umiera.

Chyba tak to jest z tym starzeniem się. Zdajesz sobie sprawę, że twoje różnice mogą być dobre. Nie tylko złe.

Mówią, że język lepiej rozumieją osoby z prawą półkulą mózgu, ale nie jestem tego taki pewny. Myślę, że potrzeba pewnej swobody, pewnej płynności, by mówić w obcym języku. Wziąć wszystkie słowa z głowy i przewrócić je, jedno po drugim, jak kamienie – i znaleźć coś jeszcze, zwiniętego na spodzie.

Moje życie było pełne magicznych chwil, byłem tak zajęty czekaniem, że nie widziałem ich, kiedy już były.

Składaliśmy obietnice w świecie rozświetlonym światłem. Na przykład nie wiemy, jak utrzymać je w ciemności.

Kiedy zaczynam mówić, zdaję sobie sprawę, że całe mieszkanie jest zalane wodą i duszę się od wszystkiego, czego nie mogę powiedzieć.

Ale zaskakiwanie się życiem to nie przegrana, to życie. To chaotyczne, niewygodne, skomplikowane i piękne. To życie, całe. Jedynym sposobem, żeby się pomylić, jest odmowa zabawy.

Jest coś w fotografii, co kocham – całe wspomnienie uchwycone w jednej chwili. 

Nie chodzi o to, że chłopcy też mają urojenia. Po prostu mają tę subtelną zdolność do przekształcania rzeczywistych okoliczności w coś innego. Jeśli jednak jest coś, czemu naprawdę się sprzeciwiam, to przymykanie oczu na rzeczywistość. Jaki w tym sens? Rzeczy są takie, jakie są i najlepiej po prostu to przyznać. Nikt nigdy nie umarł od nadmiaru informacji. 

Chciałbym, żebyś zrozumiała, Różo, że możesz mieć miłość przekraczającą najśmielsze marzenia. Z czego robi się filmy. Ty też jesteś do tego stworzona.

Potrzebuję poranka. Jest coś w byciu pierwszą osobą, która się budzi, co wydaje się cenne, rzadkie. Czuję się spełniony, zanim jeszcze wypiję pierwszą filiżankę kawy. Cały dzień jest lepszy.

Możliwe, że działania mają tylko taką wagę, jaką im nadajemy. Możemy sami zdecydować, co coś znaczy.

Patrzę na ten widok. Woda, most, światła. Warszawa na wodzie, migocząca jak obietnica. Myślę o tym, ile życia kryje w sobie to miasto, ile bólu serca, ile miłości. Myślę o wszystkim, co tam straciłem, o tej blednącej metropolii przede mną.

Jesteśmy jak konstelacje mijające się, widzące swoje światło, ale w oddali. Ile przestrzeni może być w tej intymności, ile prywatności. I myślę, że może właśnie na tym polega miłość. Nie brak przestrzeni, ale jej uznanie, to, co żyje między częściami, to, co sprawia, że ​​możliwe jest nie bycie jednym, ale bycie innym, bycie dwoma.

Mam nadzieję, że pewnego dnia zrozumiesz, że to, że zostajesz matką, nie oznacza, że ​​przestajesz być kobietą.

Rzecz, której nikt nigdy nie chce powiedzieć o randkowaniu, brzmi: Trudno być prawdziwym, jasne. Trudniej pozwolić komuś innemu być.

Musiałem przygasić swoje światło. Nie było łatwo być mężem celebrytki.

Ale nie jest też łatwo być mężem ciemności. W końcu tak bardzo przygasłem, że zgasłem.

Różnica między byciem dobrym a złym w czymś to tylko zainteresowanie.

Często zastanawiam się, jaka jest nasza odpowiedzialność wobec innych ludzi, ile im zawdzięczamy. Czyim zadaniem jest dbanie o własne szczęście? Naszym, czy ludzi, którzy nas kochają? Oczywiście, jedno i drugie. Jesteśmy sobie winni i sobie nawzajem. Ale w jakiej kolejności?

Nie sądzę, żeby złe czyny czyniły z ciebie złą osobę. Myślę, że życie jest o wiele bardziej skomplikowane a myślenie inaczej jest uproszczone.

Czasami myślę, że jedynym prawdziwym sposobem, by poznać wartość czegoś, jest jego utrata.

Stała satysfakcja rzadko sprzyja dobrym opowieściom.

Różo, tak to teraz rozumiem. Stworzyła mnie na swoje podobieństwo, ale zapomniała o najważniejszym. Zapomniała, że ​​pewnego dnia odejdzie, że już to zrobiła, a wtedy zostanę z niczym. Kiedy jesteś tylko odbiciem, co się dzieje, gdy obraz znika?

Oto dziewczyna, moja najlepsza przyjaciółka, która pasowała do tego odległego miejsca jak ulał. Ja nie, a jednak zabrała mnie ze sobą. Zawsze zabierała mnie ze sobą, chcąc, żebym był częścią jej szerokiego, otwartego życia. Jak mógłbym czuć się inaczej niż szczęśliwy? 

Wszystkie przygotowania świata nie powstrzymają nieoczekiwanego.

Życie nie ma być wiarygodne. Ma być magiczne. Nie słyszałaś? Prawda jest dziwniejsza niż fikcja.

Musimy brać życie, brać je takim, jakie jest, bo chociaż niektóre rzeczy są naprawdę do dupy, jest też wiele dobrych.

Bieganie robi dla mnie wszystko to, co robi dla innych – oczyszcza mi głowę, daje czas na myślenie, sprawia, że ​​moje ciało czuje się dobrze i swobodnie. Ale miało też dodatkową zaletę – zabierało mnie w różne miejsca. Kiedy przeprowadziłem się do miasta, mogłem sobie pozwolić tylko na garsonierę, ale chciałem być wszędzie. Więc biegałem. 

Tak to jest z miejscami, z których pochodzimy – mówią chyba najmniej o tym, kim naprawdę jesteśmy.

Nigdy nie ufaj nikomu, kto

nie miał złamanego serca. To jak przed i po. Nigdy już nie widzisz świata tak samo.

Myślę, że jestem naprawdę dobry w podróżowaniu, a mniej w tym, co się dzieje, gdy stoisz w miejscu. Lubię być gościem. W miejscach, w hotelach, czasami w życiu innych ludzi.

Epicka, epicka miłość nie polega na posiadaniu kogoś. Chodzi o gotowość do oddania tej osoby. To poświęcenie. To bilety do teatru mojej mamy upchnięte na dnie jej pudełka na biżuterię. To Paweł i August. To siostra Anna. To Mariusz i jego mama, prawda, którą zachowuje, by ją chronić. I widzisz, tego właśnie nie rozumiałem. Tego, czego nikt ci nie mówi. Że to, że znajdziesz miłość, nie oznacza, że ​​jest twoja na zawsze. Miłość nigdy nie należy do ciebie. Należy do wszechświata.

Mówię ci, że to nie twoja rola. Nie możesz na nowo rozpalić czyjegoś życia.

Kiedy cierpisz w samotności, to straszne. Ale kiedy patrzysz na cierpienie innych ludzi, niewinnych, tych, którzy nie potrafią sobie pomóc – jest gorzej.

Tej nocy nauczyłem się, że rzeczy, o które nie pytamy – ignorujemy , wokół których przechodzimy obok – to może być najbardziej zabójcze ze wszystkiego.

Marzeniem moim – spotkać właściwą osobę, być z kimś, kogo chcę widzieć rano i nago. Nie bać się złego dnia w jego towarzystwie. Być szczęśliwym, jak sądzę.

Ale to jest miłość, prawda? Wiara w coś, czego nie można zobaczyć, dotknąć, ani nawet opisać. Jak w samym sercu, po prostu wiemy, że to istnieje.

Nadal jesteś sobą, ona nadal jest nią. Nadal masz emocje. Nadal będziesz walczyć. Możesz próbować być idealna, ale to się obróci przeciwko tobie. Po prostu bądź tu i teraz.

Zachowujesz się, jakbyś nie wiedziała, jak się tu znalazłaś, jakbyś się po prostu obudziła, rozejrzała się i pomyślała: Hm – ale mam dla ciebie wiadomość. Nawet bezczynność to wybór.

Są rzeczy, którymi nie możesz dzielić się z przyjaciółmi. Nawet z najlepszymi. Niektórych sekretów lepiej po prostu nie ujawniać.

Czyny mają tylko taką wagę, jaką im nadajemy. Możemy sami zdecydować, co coś znaczy.

Ale teraz to nie ma znaczenia. To jak parasol w środku ulewy, kiedy już jesteś mokry. To dokładnie to, czego potrzebujesz, czego chcesz, ale jest za późno.

Nie ma dobra bez zła. Są jak nici DNA. Splecione misternie i nieodwracalnie. Czasem zwycięża dobro, czasem zło. Nie walczymy o trwały triumf dobra, ale o równowagę. I tak to się toczy.

Moja mama była pierwszą osobą, do której dzwoniło się po przepis (szklanka cebuli, czosnku, nie zapomnij o szczypcie cukru) i ostatnią, do której dzwoniło się w nocy, kiedy po prostu nie można było zasnąć (szklanka gorącej wody z cytryną, olejek lawendowy, tabletki magnezu). Znała dokładny stosunek oliwy z oliwek do czosnku w każdym przepisie i potrafiła bez problemu przygotować obiad z trzech produktów ze spiżarni. Znała wszystkie odpowiedzi. Ja natomiast nie mam żadnej, a teraz jej już nie mam.

Miłość to sieć. Może cię złapać długo po tym, jak tej osoby już nie będzie.

Myślę, że poświęcenie stoi w bezpośredniej opozycji do manifestacji. Jeśli chcesz spełnić swoje marzenia, powinieneś szukać obfitości, a nie niedostatku.

Im jesteśmy starsi, tym trudniej jest utrzymać kontakt z ludźmi. Życie każdego wygląda inaczej i trzeba ciągle wybierać siebie nawzajem. Trzeba świadomie starać się wciąż powtarzać: „Ty”. Nie każdy dokonuje takiego wyboru. Nie każdy może.

Czasami dzieje się to bez ostrzeżenia. Jak ogrom przeszłości – wszystkiego, co się wydarzyło – wkrada się w przestrzeń i rozdyma. W jednej chwili jest to mała rzecz – zamknięta, kieszonkowa – w następnej staje się stworzeniem. Z nogami, rękami i łuskami. Tak działa żałoba. Jest, nawet gdy o niej zapominasz. Nie znika, ale po prostu się zmienia, zmienia formę.

Ale nawet historie o największym wpływie, a może szczególnie te, nie mają mocy, by zostać napisane na nowo. Jeśli, gdyby… czy wszystko byłoby inaczej? Nieważne. Co się stało, to się nie odstanie.

Czasami musimy być otwarci, żeby wpuścić coś dobrego. To, co teraz widzę, wyłaniając się w lustrze, jest ta jedna, prosta prawda: nauka bycia złamanym to nauka bycia całością.

Przeznaczenie może cię gdzieś wyrzucić, ale to twoje zadanie dotrzeć tam, dokąd zmierzasz, zdecydować o swoim własnym końcu…

Acapulco, całe miasto zbudowane jest wokół zatoki morskiej. Wygląda jak amfiteatr, cieszący się spektaklem oceanu.

Moja kochana Różo, moja maleńka – Włochy są takie piękne, Amalfijskie wybrzeże. Przypominają mi ciebie. Jak wszyscy są szczęśliwi o poranku, jak gwiazdy wschodzą nocą. Wiem, że mnie tam nie ma i mam nadzieję, że pewnego dnia ci to wyjaśnię. Życzę ci tylu rzeczy, maleńka. Mam nadzieję, że będziesz chodzić po świecie, znając swoją wartość. Mam nadzieję, że znajdziesz pasję – coś, co kochasz, coś, co rozświetla cię od środka. Mam nadzieję, że znajdziesz spokój i pewność siebie, potrzebne, by zaufać temu, dokąd prowadzi twoja ścieżka. Pamiętaj, że należy ona tylko do ciebie. Inni mogą machać i kibicować, ale nikt nie może wskazać ci drogi. Nie byli tam, dokąd ty zmierzasz. 

Wiatr jest słaby i leniwy, a miasto tętni radosną, satysfakcjonującą jakością rutyny.

W doskonałości nie ma prostego piękna. Takie jest życie. Nie zawsze wszystko układa się tak, jak myślisz. Nie jest tak schludnie i porządnie. Ale ludzie pojawiają się w twoim życiu z jakimś celem – teraz to widzę. Ciotka lubiła mawiać, że ludzie krzyżują twoje ścieżki z jakiegoś powodu, na jakiś czas albo na całe życie. 

Czasami trzeba coś poświęcić, żeby osiągnąć swoje marzenia.

Ale ty nie jesteś w Krystianie zakochana. Mogłaś być na początku, ale jeśli tak, to nigdy tego nie dostrzegałem i nie mogę już udawać. I zdałem sobie sprawę, że ty też nie. Jeśli do czegokolwiek zmierza zegar, to powinno to być twoje szczęście. 

Zawsze czekałem, prawda? Na tragedię, która znów pojawi się u moich drzwi. Na zło, które mnie zaskakuje. A czymże jest rak, jeśli nie tym? Jeśli nie manifestacją wszystkiego, czemu całe życie próbowałem się przeciwstawić.

Rebecca Serle, Za pięć lat

Że ten sam zestaw okoliczności, przekonań i działań, który doprowadził cię do pewnego momentu, nie doprowadzi cię do tego, co nadejdzie. Że jeśli chcesz innego rezultatu, musisz zachowywać się inaczej. Że musisz się nieustannie rozwijać.

Jesteś tutaj. Nauczyłem się jednego: nie można próbować wynieść tego doświadczenia ponad prostotę człowieczeństwa, bo to się nie uda. 

Najważniejsze w komunikacji jest usłyszeć to, co nie zostało powiedziane.

Przez te dwa lata na początku byłem szczęśliwy, a szczęście ma to do siebie, że przyspiesza. Smutek naznacza rzeczy. Radość pozwala im przetrwać. Dni i miesiące mogą minąć w mgnieniu oka. Byłem szczęśliwszy niż kiedykolwiek wcześniej w swoim życiu. Wszystko się zmieniło. Minęły dwa lata. Wtedy nie wiedziałam, że jesteśmy dopiero w połowie drogi.

Sprawiam, że Róży życie jest gładkie i stabilne. Ona sprawia, że ​​moje jest jasne i olśniewające. To wydaje się uczciwe. Dobra wymiana. 

Uwielbiam kolejność zawierania umów, przejrzystość języka – to, że jest mało miejsca na interpretację i zero na błąd. Uwielbiam te czarno-białe terminy.

Tak to jest w życiu – te chwile, to, co nas definiuje, wyłania się z niczego. Nieodebrane połączenie. Upadek ze schodów. Wypadek samochodowy. To wszystko dzieje się w jednej chwili, w mgnieniu oka.

Najważniejsze w komunikacji jest usłyszenie tego, co nie zostało powiedziane.

Jesteś tutaj. Jedną rzeczą, której się nauczyłem, jest tym – nie można próbować wywyższać tego doświadczenia ponad prostotę człowieczeństwa, bo to się nie uda.

Albowiem ten sam zestaw okoliczności, przekonań i działań, który doprowadził cię do tego momentu, nie doprowadzi cię do tego, co nadejdzie. Jeśli chcesz innego rezultatu, musisz zachowywać się inaczej, musisz się nieustannie rozwijać.

Prowadzenie sporów to naginanie prawa do własnej woli, to oszustwo, chodzi o percepcję. Czy potrafisz przekonać ławę przysięgłych? Czy potrafisz sprawić, by ludzie czuli? W zawieraniu umów nic nie jest ponad prawem. Liczą się słowa pisane. Wszystko jest czarno na białym.

Powiedzmy sobie szczerze, miłość nie jest łatwa. Nawet jeśli jesteście jedynymi ocalałymi z katastrofy lotniczej i jesteście dla siebie bliscy.

Wszyscy umieramy. Każdego dnia. I w pewnym momencie staje się to wyborem. Którą decyzję podejmiesz dzisiaj? Żyjesz czy umierasz?

Niech tak będzie. Niech tak będzie.

W życiu chodzi o coś więcej niż tylko kontynuowanie tego, co się zna.

Zawsze zastanawiałem się, jak radzą sobie ludzie, którzy właśnie otrzymali tragiczną wiadomość i musieli lecieć samolotem. Każdy samolot musi przewozić kogoś, kto jedzie do łóżka umierającej matki, do wypadku samochodowego przyjaciela, na widok spalonego domu.

Chciałbym cię pocałować, Różo. Słyszę to w klatce piersiowej. Ale nie zrobię tego, dopóki mi nie powiesz, że to w porządku. Wiem, że jesteś w dziwnym położeniu. Wiem też, że jesteśmy tutaj, w Amalfi, jest wielka pełnia księżyca, a twoje usta wyglądają jak… Arbuz. Ten dobry. Ten śniadaniowy.

Kiedy wspominam mój związek z Tobą, to widzę nasze najlepsze momenty; nasze największe hity. Zbyt łatwo zapominam o rzeczach, które się wkradły, o rzeczach, które nas rozdzieliły!

Nie powiedziałbym, że jestem romantykiem, ale wierzę w romans, czyli w dzwonienie, żeby zapytać o randkę, zamiast pisać SMS-y, w kwiaty po seksie i w Franka Sinatrę na zaręczynach. I w Nowy Jork w grudniu.

Wiem, czym jest małżeństwo. Kłótnie i wygoda, nieporozumienia i długie okresy milczenia. Lata wsparcia, troski i niedoskonałości.

Ale to wszystko dopiero za godzinę. Teraz, po północy, nie wiemy jeszcze, co nas czeka. Niech tak będzie. Niech tak będzie.

Nawyki tworzą jutro, wczoraj.

Zastanawiam się, czy seks mógłby wyrażać coś jeszcze – jakiś poziom czułości. Czy moglibyśmy oceniać nie siłę czyichś uczuć, ale miarę jego troski.

Magia Włoch zdaje się polegać na ich zdolności do łączenia się z czasem poza czasem, z epoką, której nie naznaczyła nowoczesność. Bycie tu i teraz daje tyle spokoju.

Moja matka, widzisz, była wielką miłością mojego życia, a ja ją straciłem. Teraz nie należę do nikogo. Nie w ten czy inny sposób, już nie. Ale jestem swoją własnością, tak jak ona była swoją. Jeśli możesz wyciągnąć rękę i trzymać drugą osobę za rękę, czy odległość ma znaczenie? Czy samo to, że możesz kogoś zobaczyć, jest wartościowe?

Całe cztery dni spędziliśmy na obrzeżach. Jedząc kolację w kawiarniach na obrzeżach Amalfi.

Patrzymy na siebie. Dwie osoby związane i spętane własnym smutkiem, a ja chcę się do ciebie wczołgać. Chcę pościelić sobie łóżko w twych ramionach. Zostać tam, aż burza minie. Ale oczywiście nie mogę. Ty masz swoje własne problemy do rozwiązania. Możemy sobie pomóc tylko w naszej historii, a nie w naszym rozumieniu. Jest inaczej. Zawsze było inaczej. 

Historia to atut, a nie wada. Miło jest być z kimś, kto cię zna, kto zna twoją historię. Będzie ona jeszcze ważniejsza, im dłużej będziesz żyć.

My prawnicy, wydaje się niemożliwe, żebyśmy kiedykolwiek doszli do porozumienia, ale jakoś nam się to udaje. W jakiś sposób umowy zostają uzgodnione i podpisane. W jakiś sposób zawierane są umowy. A kiedy w końcu to się dzieje, jest to ekscytujące. Lepsze niż jakikolwiek dzień w sądzie. Jest napisane. Wiążące. Każdy może z brawurą nagiąć wolę sędziego lub ławy przysięgłych, ale zrobienie tego na papierze – czarno na białym – wymaga szczególnego rodzaju artyzmu. To prawda w poezji. 

Myślę, że jestem naprawdę dobry w podróżowaniu. Lubię być gościem. W różnych miejscach, w hotelach, a czasem w życiu innych ludzi.

Prawda jest trudna. Jest skomplikowana. Nie zawsze ma prostą strukturę. Nie zawsze jest wygodna. Dlatego czasami staramy się jak najdłużej trzymać ją z dala od historii. Pozwalamy jej czaić się gdzieś w kątach, nie nagłaśniamy jej. Ale w końcu nas dogania. Oczywiście, że tak. Możesz uciekać, ale nie ukryjesz się.

Trudno być dobrym w tym, czego się nie kocha. Piękno jest w podupadłych budynkach, praniu rozwieszonym wysoko nad głowami, rytmie i potoku codziennego życia. Piękno jest też w starej śródziemnomorskiej architekturze, budynkach sprzed wieków, zanim Neapol stał się tym, czym jest dzisiaj. Piękno jest w tej rozbieżności – dwóch pozornie przeciwstawnych rzeczach, które się ze sobą łączą.

Wydawało się, że Róża kochała etap życia, na którym się znajdowała – gdzieś poza wszelkim rozmyślaniem. Bardzo solidnym. Sam akt podjęcia ryzyka, zmiany, jest z definicji aktem ewolucji. A kiedy ewoluujemy, rośniemy. I o to właśnie chodzi.

Nie potrafię jeszcze wyobrazić sobie świata bez niej, jak będzie wyglądał, kim będę pod jej nieobecność. 

Jeśli zegar tyka do czegokolwiek, to powinno to być twoje szczęście.

Po prostu czuję, że potrzebuję więcej czasu… Naprawdę czuję się najczęściej zaskoczony. Myślałem, że mam o wiele więcej… czasu. Myślałem, że mam całe lato, żeby podzielić się swoją wiedzą na temat pracy, życia i twojej przyszłości, Różo, a czuję, że mam ci coś do powiedzenia. Och! W autobusie upewnij się, że wybierzesz dobre miejsce, wiesz, bo ludzie są stworzeniami przyzwyczajenia, a miejsce, które wybierzesz na początku, może być twoim miejscem przez resztę roku. Znajdź miejsce przy oknie, kochanie, bo jest tyle do zobaczenia.

Myślałem, że to znaczy właśnie – dostrzegać prawdę w rzeczach błahych, a błahostkę w rzeczach fundamentalnych. Dwadzieścia cztery. Tyle miesięcy moim zdaniem powinno się z kimś spotykać, zanim się z nim zamieszka. Dwadzieścia osiem. Odpowiedni wiek na zaręczyny. Trzydzieści. Odpowiedni wiek na ślub. Życie to paradoks. Dlatego Bóg stworzył kobiecą przyjaźń.

Często zastanawiam się, jaka jest nasza odpowiedzialność wobec innych ludzi, ile im jesteśmy winni. Czyim zadaniem jest dbanie o własne szczęście? My, czy ludzie, którzy nas kochają? Oczywiście, że jedno i drugie. Jesteśmy sobie winni i jesteśmy winni coś nawzajem. Ale w jakiej kolejności? Patrząc na Różę siedzącą naprzeciwko mnie, czuję namacalną potrzebę ochrony jej – czuję ją głęboko w kościach. A potem myślę o czymś innym, o czymś, na co trudno patrzeć, ale czego nie da się już zignorować. Zastanawiam się, czy dostrzegałem to pragnienie – szanowałem je, rozpoznawałem – i nazywałem miłością. Ochrona i miłość to nie to samo. Miłość mówi: spróbuję i poniosę porażkę. Miłość mówi: Pomimo. Miłość mówi: A jednak, a jednak, a jednak. 

Żyjemy w epoce romansu, w której można wybierać spośród tysięcy nieznajomych w internecie. Prawie każdy boi się wyrzutów sumienia po zakupie.

Natura ma tak wielką moc, jeśli tylko zwrócimy na nią uwagę. Nawet bezczynność jest wyborem.

Nawet najszczersze przygotowania nie powstrzymają nieoczekiwanego. Naprawdę świetni prawnicy znają każdy cal swojej umowy, ale często podejmują decyzje w oparciu o coś innego – obecność nieznanej siły, która, jeśli zostanie wysłuchana, zdradzi dokładnie kierunek, w którym zmierza bieg wydarzeń.

Róża patrzy na mnie. Jej orzechowe oczy wydają się niemal złote w świetle lampy grzewczej – maleńkie punkciki słońca.

„Jesteś dociekliwą osobą” – napisałem do niej. Wszystko kwestionujesz. 

Nikt nie jest idealny, Różo. Idealność nie istnieje. Ale to, co mieliśmy, było cholernie dobre.

Oto, co pamiętam, co powiedziała: Życzliwość ważniejsza od uczciwości. Uczą nas, że uczciwość jest najważniejszą cechą. Mów prawdę. Nie kłam. Itd. Ale jest tak wiele sytuacji, w których szczerość nie jest miła. Kiedy milszą rzeczą jest zachowanie tego, co masz do powiedzenia, dla siebie. 

Róża tego nie rozumiała. Powiedziała mi wszystko. W końcu ja też. Ale wraz ze wzrostem szczerości rosło również okrucieństwo. Czasami myślałam, że jesteśmy szczerzy tylko po to, żeby zobaczyć, jak głęboko możemy zranić.

Pamiętam, kiedyś o tym czytałem, że kiedy mewa umiera, spada z nieba na miejscu. Mogłabyś po prostu siedzieć na plaży, delektować się pomarańczowym lodem, a tu bum, mewa w głowę.

Zawsze tego chciałem. Być w miejscu, które nie cofnie się przed niczym. Być otoczonym tempem i rytmem wielkości. Błogosławieństwo tego życia, tego jednego, wspaniałego, pięknego życia. Cała strata i udręka. Cała radość, która to umożliwia. Delikatne więzi, kruchość, niemożliwe szanse bycia tu i teraz, razem. Wybór, by nadal tak czynić.

Poświęcenie jest w bezpośredniej opozycji do manifestacji. Jeśli chcesz spełnić swoje marzenia, powinieneś szukać obfitości, a nie niedostatku.

Ale uznanie pragnienia oznacza uznanie tego, co by było, gdyby. Chciałem tego, a to oznaczało, że przerażało mnie, że nigdy tego nie osiągnę. 

Prawda jest taka: naprawdę pragnę miłości. W pewnym sensie szukałem tego od zawsze. Prawdziwa miłość, taka, która sprawia, że ​​chcesz się zestarzeć razem, sprawia, że ​​nie tylko nie boisz się tego czasu spędzonego z jedną osobą, ale wręcz jesteś nim pobudzony. Było we mnie coś, co chciało iść naprzód. Jeśli nigdy nie zatrzymasz się na tyle długo, by się w czymś zatopić, to cię to nie zniszczy. Łatwiej jest wydostać się z basenu niż ze studni, ot co.

W domu czeka na ciebie wspaniałe życie. Jest piękne, trudne, radosne i prawdziwe. Będzie chaotyczne i czasami będziesz popełniać błędy. Powinnaś być bardziej szczera, kiedy to robisz – to pomoże jej, twojej córce. Nie potrzebuje, żebyś była idealna; potrzebuje, żebyś po prostu była sobą. To życie jest dobre, Różo, ale może nie być takie, jakiego pragniesz.

Znała mnie doskonale, ale to nie działało w obie strony; nie mogło. Ile życia przeżyła, zanim się jeszcze pojawiłem. Kim ona była, zanim mnie poznała.

Zawsze tego chciałam. Być w miejscu, które nie cofnie się przed niczym. Być otoczoną tempem i rytmem wielkości. Życie nie ma być wiarygodne. Ma być magiczne. Nie słyszałaś? Prawda jest dziwniejsza niż fikcja. 

Ale tak mało z tego robiłem – z takiej zabawy, z takiego oddania. Czuję, jak dekada grania dorosłego mężczyzny szarpie mnie, wszystkie te lata, których nie spędziłem na upijaniu się na parkietach, prezentując się tu, dziś wieczorem.

Wchodzę po schodach z powrotem do hotelu. Ledwo łapię oddech, kiedy docieram na miejsce. Moje płuca zrobiły się silniejsze. Nogi też.

Czuję zapachy śniadania, morza, kawy. Dźwięki rowerów i dzieci.

To wystarczy. To więcej niż wystarczy. To jest wszystko.

Pod koniec wieczoru pozwoliłem jej się pocałować. A potem pozwoliłem jej się ze mną spotykać przez prawie dwa lata.

Pragnę miłości. W pewnym sensie szukałem jej od zawsze. Szczęście ma to do siebie, że przyspiesza. Smutek naznacza rzeczy. Radość pozwala im przetrwać. Dni i miesiące mogą minąć w mgnieniu oka.

Odwracam się do niej, bo ledwo może się ruszyć. Jej oczy patrzą w moje. Te same oczy. Oczy, które kochałam tak długo. Wciąż tam są. Ona wciąż tam jest. Nie sposób myśleć, że jej nie będzie. Ale jej nie będzie. Wkrótce jej nie będzie. Umiera, rak. I nie mogę jej tego odmówić, tej szczerości. 

Życie zrobiło objazd. A odkąd zboczyliśmy z kursu, nie spędzam dużo czasu na myśleniu o czego bym chciał, gdybyśmy tego nie zrobili. Czy to ma znaczenie? Jest tylko to życie. To właśnie to, które przeżywamy.

To dziwne, jakie figle płata ci adrenalina. Potrzeba naprawy, naprawy. W chwili uderzenia myślimy, że można cofnąć czas. Jesteśmy tak blisko poprzedniej minuty; jak trudno byłoby po prostu cofnąć czas? Szybko cofnąć to, co właśnie zostało zrobione?

Dr Ryszard się śmieje. To miły śmiech, dziwny w tym szpitalnym otoczeniu. „Znam tę dynamikę” – mówi. „Ale ona się przekona”. „Nie wiem” – odpowiadam. Ona się przekona” – mówi. Jesteś tutaj. Nauczyłem się jednej rzeczy: nie można próbować wynieść tego doświadczenia ponad prostotę człowieczeństwa, to się nie uda.

Wpatruję się w niego. Nie jestem pewien, co ma na myśli, ale on to wyczuwa. „Nadal jesteś sobą, ona nadal jest sobą. Nadal masz emocje. Nadal będziesz walczyć. Możesz próbować być idealny, ale to się obróci przeciwko tobie. Po prostu bądź tu i teraz. Jak ktoś wspaniały,

Jesteśmy jak konstelacje mijające się, widzące swoje światło, ale w oddali. Wydaje się niemożliwe, ile przestrzeni może być w tej intymności, ile prywatności. I myślę, że może właśnie tym jest miłość. Nie brakiem przestrzeni, ale jej uznaniem, czymś, co żyje między częściami, czymś, co sprawia, że ​​możliwe jest nie bycie jednym, ale bycie innym, bycie dwojgiem.

Na odległość ramienia? Jeśli możesz wyciągnąć rękę i trzymać drugą osobę za rękę, czy odległość ma znaczenie? Czy samo dostrzeganie kogoś jest wartościowe?

Zmuszam Zmuszam się, by spojrzeć sobie w oczy w lustrze. Zmuszam się, by spojrzeć na osobę naprzeciwko mnie. Jest rozbita, nieszczęśliwa i zdeformowana. Została rozdarta.

Podobnie ten sam zestaw okoliczności, przekonań, działań, które doprowadziły cię do tego momentu, nie doprowadzą cię do tego, co nastąpi. Że jeśli chcesz innego wyniku, musisz zachowywać się inaczej. Że musisz się ciągle rozwijać.

Jestem tu, Różo. Po prostu czuję, że potrzebuję więcej czasu… Naprawdę wpadłem w zasadzkę, wiesz? To znaczy, myślałem, że mam o wiele więcej… czasu. Myślałem, że mam całe lato, żeby podzielić się swoją mądrością na temat pracy, życia i twojej przyszłości, a po prostu czuję, że mam ci coś do powiedzenia. Och! 

Czasami musimy być otwarci, żeby wpuścić coś dobrego. To, co teraz widzę, wyłaniające się w lustrze, to ta jedna, prosta prawda: uczenie się bycia złamanym to uczenie się bycia całością.

Jestem prawnikiem. Wiem, co oznaczają słowa, co oznaczają milczenie, co oznacza powtórzenie. I wiem, czarno na białym, co ona myśli. Co podejrzewa. Może nawet, co już wie. 

Towarzystwo. Pozwól mi usiąść z tobą w ciszy, Różo. Pozwól mi trzymać cię za rękę i rozumieć.

Pielęgniarki przechodzą obok, niewzruszone. Przecież to oddział chemioterapii. Nic nowego. Po prostu koniec świata, raz po raz, raz po raz.

Prawda jest trudna. Jest skomplikowana. Nie zawsze ma prostą strukturę. Nie zawsze jest to wygodne. Dlatego czasami staramy się jak najdłużej trzymać to z dala od historii. Pozwalamy temu czaić się w kątach, nie nagłaśniamy tego. Ale w końcu nas dogania. Oczywiście, że tak. Można uciekać, ale nie da się ukryć.

Już nie wiem, gdzie jest dom. Nie wiem, jak znaleźć swój środek bez niej, bo właśnie tym była. 

Zawsze uważałem, że koncepcja intuicji to bzdura. Czujesz tylko chłonięcie faktów. Oceniasz wszystkie posiadane informacje: słowa, mowę ciała, otoczenie, bliskość swojej ludzkiej postaci do poruszającego się pojazdu i wyciągasz wnioski.

Tak to jest z wolną wolą: każda decyzja, którą podejmujemy, jest wyborem przeciwko czemuś, tak samo jak za czymś innym.

Kiedy Róża się odsuwa, uświadamiam sobie, że wciąż ściskam jej ramię. Kładzie dłoń na mojej. „Będzie dobrze”, mówi. 

Nie potrafię jeszcze wyobrazić sobie świata bez niej, jak on będzie wyglądał, kim będę pod jej nieobecność. Nie potrafię pojąć, że we wtorki nie przyjeżdża po mnie na lunch, parkuje bez pozwolenia na krawężniku przed moim domem i wbiega do środka z torbą pełną czegoś – zakupów, kosmetyków, nowego swetra, który kupiła w Paryżu. Nie mogę pojąć, że jeśli do niej zadzwonię, telefon będzie dzwonił i dzwonił – że nie ma już nikogo po drugiej stronie, kto powie: „Dawidzie, kochanie. Chwileczkę. Mam mokre ręce”. Nie wyobrażam sobie, że kiedykolwiek pogodzę się ze stratą jej ciała – jej ciepłego, gościnnego ciała. Miejsca, w którym zawsze czułem się jak w domu. 

Kiedy moja mama chorowała, wszystko kręciło się wokół przyszłości – martwiłem się o to, co nadejdzie, co może się wydarzyć. 

To był świat poza czasem, funkcjonujący według własnego harmonogramu.

To jest piękno. Piękno Warszawy -rozległe, poszukujące, horyzontalne bogactwo doświadczeń. Wszystko dzieje się na wierzchu wszystkiego – energia i oczekiwania, piętrzące się jak kostki domina. Tutaj trzeba polować na to, co będzie dalej. 

„Nigdy nie chcesz być obca we własnej rodzinie” – mawiała moja mama.

Mam nadzieję, że będziesz kroczyć przez świat, znając swoją wartość. Mam nadzieję, że znajdziesz pasję – coś, co kochasz, coś, co rozpala cię wewnętrznie. Mam nadzieję, że znajdziesz spokój i pewność siebie, potrzebne, by zaufać temu, dokąd prowadzi twoja ścieżka. Pamiętaj, że to tylko twoja. Inni mogą machać i wiwatować, ale nikt nie może wskazać ci drogi. Nie byli tam, dokąd ty zmierzasz. A przede wszystkim mam nadzieję, że wiesz, że nawet jeśli mnie nie widzisz, zawsze jestem z tobą – mówiłem.

Chciałem epickiej miłości, takiej, która jest zarezerwowana dla filmów.

Chcę, żeby tu była. Chcę, żebyśmy gotowali w tej kuchni, robiąc bałagan w rzeczach, biegając do sklepu na rogu, bo nie mamy ekstraktu waniliowego ani grubo mielonego pieprzu. Chcę, żebyśmy bawili się w tej szafie, żeby naśmiewała się ze wszystkiego, co chcę założyć. Chcę, żeby u mnie nocowała, utulona do snu. Co złego mogłoby się jej stać pod moim okiem? Co złego mogłoby ją spotkać, gdybym nigdy, przenigdy nie odwróciła wzroku?

Miasto. Pełne, gwarne i nieświadome, że gdzieś, piętnaście przecznic na południe, maleńkie komórki mnożą się w spisku mającym na celu zniszczenie całego świata.

Kiedy byłem mała, właściwie jeszcze niemowlęciem, mama śpiewała mi co wieczór. Zawsze prosiłem o piosenkę, tę, która brzmi: Moja mama wraca, zawsze wraca, Ona zawsze po mnie wraca. Moja mama wraca, zawsze wraca, nigdy mnie nie zapomni.

Większości miejsc na świecie nigdy nie dotknąłem, nigdy nie spotkałem. Ale teraz jestem tu. To coś. To początek. Wydaje się niemożliwe, ile przestrzeni może być w tej intymności, ile prywatności. I myślę, że może właśnie tym jest miłość. Nie brakiem przestrzeni, ale jej uznaniem, czymś, co żyje między częściami, czymś, co sprawia, że ​​możliwe jest nie bycie jednym, ale bycie innym, bycie dwoma.

Tęsknię za nią, tęsknię za nią, tęsknię za nią. Tęsknię za jej ciepłem, jej wskazówkami i dźwiękiem jej głosu. Tęsknię za tym, jak mówiła mi, że wszystko będzie dobrze i wierzyła w to, bo to ona siedziała za kierownicą. Tęsknię za jej uściskami, jej śmiechem i jej szminką Clinique Black Honey.

Szczęście to nie ciągłe wymaganie, żeby wszystko działało w pełni… Moje szczęście to akceptacja faktu, że dziewięćdziesiąt pięć procent mojego życia jest głęboko niedoskonałe.

Im dłużej żyjesz, tym bardziej będzie to ważne. Nauczenie się, jak odnaleźć drogę powrotną, może być trudniejsze niż zaczynanie od nowa. Ale, cholera, jeśli potrafisz, warto.

Kiedyś myślałem, że nieznane jest niemożliwe — że przynosi tylko ból, strach i migający na czerwono zegar odliczający minuty. Teraz wiem, że to nieprawda, a przynajmniej nie jedyna rzecz, która jest prawdziwa. Nieznane może być piękne. Niespodzianką mogą być kwiaty na progu. Może to być kartka papieru, która zmieni twoje życie. 

Ciągle próbuję nauczyć się zasad, ale zdaję sobie sprawę, że ludzie, którzy wygrywają, wydają się ich nie przestrzegać. Smutek naznacza rzeczy. Radość pozwala im przetrwać. To, co teraz widzę, wyłaniając się w lustrze, to ta jedna, prosta prawda: uczenie się bycia złamanym to uczenie się bycia całością.

Historia to zaleta, a nie wada. Miło jest być z kimś, kto cię zna, kto zna twoją historię.

Dzwony zaczynają dzwonić wcześnie i to właśnie one, wyciągają mnie z łóżka na taras, by powitać dzień.

Życie nie jest jednością. Małżeństwo też nie. Dzieją się okropne rzeczy. Robimy sobie okropne rzeczy. Ale jakoś, czasami, udaje nam się iść dalej. Może. I to jest magia, prawda? Nie bilet. Nie sztuczka cofania czasu. Nie spontaniczne, niezwykłe szczęście. Magia to życie z tym. Magia to życie przez to. Byliśmy normalni. A normalność wydawała się lepsza niż dobra. Normalność była jak niebo.

W życiu jest coś więcej niż tylko ciągłe trwanie. Inni mogą machać i wiwatować, ale nikt nie może ci wskazać drogi. Nie byli tam, dokąd zmierzasz.

A do każdej kobiety, która kiedykolwiek czuła się zdradzona przez los lub miłość, chciałbym zawsze mówić „Trzymaj się”. To nie koniec twojej historii. Chcę mówić o tym, że muszę się teraz podzielić z  prawdą, której unikałem. Nie ma jednego pudełka pod moim łóżkiem, są dwa. Jedno mierzy moje życie w nazwach i jednostkach czasu, drugie w miligramach. Tak – miłość w moim życiu splotła się w gobelin, który miałem szczęście ignorować. Niech tak będzie. Niech tak będzie.

______(I think sacrifice is the direct opposite of manifestation. If you want to fulfill your dreams, you should seek abundance, not scarcity.)
Stanisław Barszczak, One Italian Summer
My dears, my name is Dawid Kohan. And I believe in living by numbers. My words to you refer to the unpredictability of life, the nature of parallel lives, and finding passion.
Rose. You were once mine. But now you’re wrong about love. You think it needs a future to have meaning, but it doesn’t. It’s the one thing that doesn’t have to happen at all. It only matters insofar as it exists. Here and Now. Love doesn’t need a future.
Life doesn’t give everyone passion in their profession; you and I won this round.
Happiness. The enemy of all suffering.
Sometimes… the hardest thing about breaking up with someone is realizing it was never meant to be.
How do you grieve something that never truly belonged to you?
I keep trying to learn the rules, only to realize that the people who win seem to follow none.
That’s the whole point of free will: every decision we make is a choice against something, as well as for something else.
What if the greatest love story ever told was wrong?
History, memory, is by definition fiction. When an event ceases to be present and is remembered, it becomes a narrative. And we can choose the narratives we tell—about our lives, our stories, our relationships. We can choose the chapters to which we give meaning.
It seems impossible how much space there can be in this intimacy, how much privacy in love. And I think maybe that’s what love is all about. It’s not a lack of space, but an acknowledgment of it, an acceptance of something that lives between the parts, that makes it possible not to be one but to be another, to be two.
I didn’t know this before.
It’s not that girls are delusional. They simply have a subtle ability to transform real circumstances into something else.
There are a million things in this world that can kill you, that can in an instant destroy the life you’ve worked so hard for. It’s the biggest joke in the world. Our entire lives revolve around not dying, knowing at the same time that it’s the one thing we can’t avoid.
Eating, sleeping, looking both ways before crossing the street. All of this, all to protect us from what we know is coming to us anyway. It doesn’t even make sense when you think about it. It’s the biggest joke in the world.
I think sacrifice is the direct opposite of manifestation. If you want to fulfill your dreams, you should seek abundance, not scarcity.
This is life. We have to take it as it comes, because while some things really suck, there are also many that are truly wonderful.
I hope you walk the world knowing your worth. I hope you find your passion—something you love, something that ignites you from within. I hope you find the peace and confidence you need to trust where your path leads. Remember, it belongs to you alone. Others can wave and cheer you on, but no one can show you the way. They haven’t been where you’re going.
I hope one day you understand that becoming a mother doesn’t mean you stop being a woman. And above all, I hope you know that even if you can’t see me, I’m always with you.
I used to think that the present determined the future. That if I worked hard and long, I would get what I wanted: a job, an apartment, a life. That the future was just a pile of clay, waiting for the present to dictate what form it should take. But that’s not true. It’s impossible.
Rose, you’re ready to look to the future and give people a second chance. But the thing is, some people don’t deserve it.
You’re not wrong to love what you do. You’re lucky. Life doesn’t give everyone passion in their profession.
They died together; they will always be remembered together. It’s decided, once and for all. He belonged to her. It’s not love, it’s a feeling. It’s mourning. If there’s a clock, if we strive for anything, it should be our happiness.
It’s hard to hold on to people as we get older. Everyone’s life is different, and you have to constantly choose each other. You have to consciously try to say, „You,” over and over again. Not everyone makes that choice. Not everyone can.
Life is about more than just continuing what we know. What got you here won’t get you there.
That’s what defines us. The way we love those around us and the choices we make to show it. That’s what makes us who we are.
But sitting here at my desk, I realize something else. We were on these parallel tracks, Rose and I. We were constantly moving forward in space, but we never touched, for fear of being thrown off course. If w

e were going in the same direction, we’d never have to compromise. But the thing about parallel tracks is that they can be inches or miles apart. And lately, I’ve been feeling like the distance between David and me is incredible. We just didn’t notice because we were constantly looking at the same horizon. But I’m realizing I want someone to get in my way. I want us to collide.

History is an asset, not a drawback. It’s nice to be with someone who knows you, who knows your story. It will become even more important the longer you live. Learning to return to the past can be harder than starting over. But damn, if you can, it’s worth it.

Every day the world is born again. Every day the sun rises. It’s a miracle, I think. A simple, everyday miracle. Life.

Look, you think I like history because I’m fascinated by the possibilities, by how things could have happened, but you’re wrong. I like it because it’s the only thing we truly know in life. The past is the only thing we can count on. The present? The future? It’s just a guess.

There’s a path of land that exists beyond sea and sky. It’s beyond the mountains, even beyond the hills—the lush green ones that tower toward the sky. I was there, with you. It’s not large, though not too small. Maybe you could build a house across its width, but we never thought about it. What good would that be? We already live there. When night closes and the city quiets, I’m there, with you. Our mouths laugh, our heads are empty, stripped of everything but what is. And what is? I ask. You speak. You and I, here.

My mother, you see, is the great love of my life. You already know, the future is the only thing you can count on not to abandon you.

The future will always find you. Stop, and it will find you. Just as the land must simply run toward the sea.

No one ever died from information overload. Misunderstandings are the problem. The present is relentless. It constantly forces us to pay attention. It demands of us all. And rightly so.

Time is not promised to anyone. Not you. Not your mother. Not me. That’s just how it is. We all die. Every day. And at some point, it becomes a choice. Which decision will you make today? Do you live or die?

I was young, I thought I needed money, but then I realized that my carefree friend was actually living well, even though love and heartbreak often go hand in hand.

And finally, this time: one of the most important challenges in life is deciding what to hold on to and what to let go. Don’t be fooled into believing you don’t know which is which. What’s more dramatic than a broken heart? So follow the feeling, follow it all the way home.

They died together; they will always be remembered together. It’s settled, once and for all. He belonged to her. The rumors don’t matter; they’ll die down… People may remember it was suicide, but my name won’t be associated with it. It will simply be two lovers, bound together forever.

I’ve been asked so many times if I need help that I’ve allowed myself to forget that question, its meaning. Now I see how the love in my life has woven itself into a tapestry I’ve been lucky enough to ignore.

People in relationships are either flowers or gardeners. Two flowers shouldn’t be together; they need someone to support them, to help them grow. ….. There are flowers and gardeners. Flowers bloom; gardeners care for them. Two flowers, without care, everything dies.

I guess that’s how it is with aging. You realize that your differences can be good. Not just bad.

They say that right-brained people understand language better, but I’m not so sure. I think it takes a certain ease, a certain fluidity to speak a foreign language. To take all the words from your head and turn them over, one by one, like stones—and find something else curled up underneath.

My life has been full of magical moments. I was so busy waiting that I didn’t see them when they were already there.

We made promises in a world illuminated by light. Like, we don’t know how to keep them in the dark.

When I start to speak, I realize the entire apartment is flooded with water and I’m suffocating from everything I can’t say.

But being surprised by life isn’t a failure; it’s life. It’s chaotic, uncomfortable, complicated, and beautiful. It’s life, all of it. The only way to get confused is to refuse to play.

There’s something about photography I love—a whole memory captured in a single moment.

It’s not that boys are delusional, too. They just have this subtle ability to transform real circumstances into something else. But if there’s one thing I’m truly opposed to, it’s turning a blind eye to reality. What’s the point? Things are what they are, and it’s best to just admit it. No one ever died from information overload.

I want you to understand, Rose, that you can have love beyond your wildest dreams. The stuff movies are made of. You, too, were born for this.

I need a morning. There’s something about being the first. A person who wakes up, something that seems precious, rare. I feel fulfilled before I even drink my first cup of coffee. The whole day is better.
Perhaps actions only have the weight we give them. We can decide for ourselves what something means.
I look at this view. Water, a bridge, lights. Warsaw on the water, shimmering like a promise. I think about how much life this city holds, how much heartache, how much love. I think about everything I lost there, about this fading metropolis before me.
We are like constellations passing each other, seeing each other’s light, but in the distance. How much space can there be in this intimacy, how much privacy. And I think that perhaps this is what love is all about. Not a lack of space, but an appreciation of it, what lives between parts, what makes it possible not to be one but to be different, to be two.
I hope that one day you will understand that becoming a mother doesn’t mean you stop being a woman.
The thing no one ever wants to say about dating is: It’s hard to be real, sure. It’s harder to let someone else be.
I had to dim my light. It wasn’t easy being married to a celebrity.
But it’s also not easy being married to the dark. Eventually, I dimmed so much that I went out.
The difference between being good at something and being bad at something is just interest.
I often wonder what our responsibility is to other people, how much we owe them. Whose job is it to care for our own happiness? Ours, or the people who love us? Of course, both. We owe it to ourselves and each other. But in what order?
I don’t think bad actions make you a bad person. I think life is much more complicated, and thinking otherwise is simplistic.
Sometimes I think the only true way to know the value of something is to lose it.
Constant satisfaction rarely makes for good stories.
Rose, that’s how I understand it now. She created me in her image, but she forgot the most important thing. She forgot that one day she would leave, that she had already done so, and then I would be left with nothing. When you’re just a reflection, what happens when the image disappears?
This was a girl, my best friend, who fit into this faraway place like a glove. I didn’t, and yet she took me with her. She always took me with her, wanting me to be part of her wide, open life. How could I possibly feel anything but happy?
All the preparations in the world won’t stop the unexpected.
Life isn’t supposed to be believable. It’s supposed to be magical. Haven’t you heard? Truth is stranger than fiction.
We have to take life as it comes, because while some things really suck, there are also many good things.
Running does for me everything it does for others—it clears my head, gives me time to think, makes my body feel good and at ease. But it also had the added benefit of taking me places. When I moved to the city, I could only afford a studio apartment, but I wanted to be everywhere. So I ran.
That’s the thing about places we come from—they say the least about who we truly are.
Never trust anyone who hasn’t had their heart broken. It’s like a before and after. You never see the world the same again.
I think I’m really good at traveling, and less at what happens when you’re stuck in one place. I like being a guest. In places, in hotels, sometimes in other people’s lives.
Epic, epic love isn’t about possessing someone. It’s about being willing to give them up. It’s sacrifice. It’s my mom’s theater tickets stuffed in the bottom of her jewelry box. It’s Paweł and August. It’s Sister Anna. It’s Mariusz and his mom, the truth she keeps to protect. And you see, that’s what I didn’t understand. What no one tells you. That just because you find love doesn’t mean it’s yours forever. Love never belongs to you. It belongs to the universe.
I’m telling you, it’s not your role. You can’t rekindle someone’s life.
When you suffer alone, it’s terrible. But when you watch the suffering of others, the innocent, those who can’t help themselves, it’s worse.
That night I learned that the things we don’t ask about—the things we ignore, the things we walk right past—can be the most deadly of all.
My dream is to meet the right person, to be with someone I want to see in the morning and naked. Not to be afraid of a bad day in their company. To be happy, I suppose.
But that’s love, isn’t it? Believing in something that can’t be seen, touched, or even described. Like in the very heart, we simply know it exists.
You are still you, she is still her. You still have emotions. You will still fight. You can try to be perfect, but it will backfire. Just be here and now.
You act like you don’t know how you got here, like you just woke up, looked around, and thought, „Hmm—but I have news for you. Even inaction is a choice.”
There are things you can’t share with your friends. Not even with The best. Some secrets are simply better left unsaid.
Actions only have the weight we give them. We can decide for ourselves what they mean.
But now it doesn’t matter. It’s like an umbrella in the middle of a downpour, when you’re already soaked. It’s exactly what you need, what you want, but it’s too late.
There’s no good without evil. They’re like strands of DNA. Intricately and irreversibly intertwined. Sometimes good triumphs, sometimes evil. We’re not fighting for the lasting triumph of good, but for balance. And so it goes.
My mother was the first person you called for a recipe (a glass of onion, garlic, and don’t forget a pinch of sugar) and the last person you called at night when you simply couldn’t sleep (a glass of hot water with lemon, lavender oil, magnesium tablets). She knew the exact ratio of olive oil to garlic in every recipe and could easily make dinner with just three pantry staples. She knew all the answers. I, on the other hand, had none, and now I don’t.
Love is a net. It can catch you long after that person is gone.
I think sacrifice is the direct opposite of manifestation. If you want to fulfill your dreams, you should seek abundance, not scarcity.
The older we get, the harder it is to maintain contact with people. Everyone’s life is different, and you have to constantly choose each other. You have to consciously try to keep repeating, „You.” Not everyone makes that choice. Not everyone can.
Sometimes it happens without warning. Like the vastness of the past—of everything that has happened—creeps into space and swells. One moment it’s a small thing—enclosed, pocket-sized—the next it becomes a creature. With legs, arms, and scales. That’s how grief works. It’s there, even when you forget about it. It doesn’t disappear, it simply changes, shifts form.
But even the most impactful stories, and perhaps especially these, don’t have the power to be rewritten. What if… would everything have been different? It doesn’t matter. What’s done is done.
Sometimes we have to be open to let something good in. What I see now, emerging in the mirror, is this one simple truth: learning to be broken is learning to be whole.
Destiny may throw you somewhere, but it’s your task to get where you’re going, to decide your own end…
Acapulco, the entire city is built around a bay. It looks like an amphitheater, enjoying the spectacle of the ocean.
My dear Rose, my little one – Italy is so beautiful, the Amalfi coast. It reminds me of you. How happy everyone is in the morning, how the stars rise at night. I know I’m not there, and I hope one day I can explain it to you. I wish you so many things, little one. I hope you walk the world knowing your worth. I hope you find your passion—something you love, something that lights you up from within. I hope you find the peace and confidence you need to trust where your path leads. Remember, it belongs only to you. Others can wave and cheer you on, but no one can show you the way. They haven’t been where you’re going.
The wind is light and lazy, and the city buzzes with the joyful, satisfying quality of routine.
There’s no simple beauty in perfection. That’s life. Things don’t always work out the way you think. Things aren’t always neat and tidy. But people come into your life with a purpose—I see that now. My aunt used to like to say that people cross your path for a reason, for a time or for a lifetime.
Sometimes you have to make sacrifices to achieve your dreams.
But you’re not in love with Krystian. You might have been there at the beginning, but if so, I never noticed, and I can’t pretend anymore. And I’ve realized you’re not there either. If the clock ticks towards anything, it should be your happiness.
I’ve always been waiting, haven’t I? For tragedy to show up at my door again. For evil to surprise me. And what is cancer if not that? If not the manifestation of everything I’ve spent my life trying to resist.
Rebecca Serle, In Five Years
That the same set of circumstances, beliefs, and actions that got you to a certain point won’t get you to what’s next. That if you want a different outcome, you have to behave differently. That you have to constantly evolve.
You’re here. I’ve learned one thing: you can’t try to elevate this experience beyond the simplicity of humanity, because that won’t work.
The most important thing in communication is to hear what’s not being said.
For those two years at the beginning, I was happy, and happiness has a way of accelerating. Sadness marks things. Joy keeps them going. Days and months can pass in the blink of an eye. I was happier than I had ever been in my life. Everything had changed. Two years had passed. I didn’t know then that we were only halfway there.
I make Rose’s life smooth and stable. She makes mine bright and dazzling. It’s seems

 fair. A good exchange.

I love the order of contracts, the clarity of language—the fact that there’s little room for interpretation and zero room for error. I love these black-and-white terms.

That’s how it is in life—those moments, what defines us, emerge from nothing. A missed call. A fall down the stairs. A car accident. It all happens in an instant, in the blink of an eye.

The most important thing in communication is hearing what’s not being said.

You are here. One thing I’ve learned is this: you can’t try to elevate this experience above the simplicity of humanity, because it won’t work.

Because the same set of circumstances, beliefs, and actions that got you to this point won’t get you to what’s coming. If you want a different outcome, you have to behave differently, you have to constantly evolve.

Litigation is bending the law to your will, it’s fraud, it’s about perception. Can you convince a jury? Can you make people feel? In contracting, nothing is above the law. Written words count. Everything is in black and white.

Let’s be honest, love isn’t easy. Even if you’re the sole survivors of a plane crash and you’re close to each other.

We all die. Every day. And at some point, it becomes a choice. Which decision will you make today? Do you live or die?

Let it be. Let it be.

Life is about more than just continuing with what you know.

I’ve always wondered how people cope when they’ve just received tragic news and had to fly. Every plane has to carry someone who’s going to the bedside of a dying mother, to a friend’s car accident, to the sight of a burned-out house.

I want to kiss you, Rose. I hear it in my chest. But I won’t do it until you tell me it’s okay. I know you’re in a strange situation. I also know that we’re here in Amalfi, there’s a huge full moon, and your lips look like… watermelon. The good kind. The breakfast kind.

When I think back on my relationship with you, I see our best moments; our greatest hits. I forget too easily about the things that crept up, the things that tore us apart!

I wouldn’t say I’m a romantic, but I believe in romance, meaning calling to ask for a date instead of texting, flowers after sex, and Frank Sinatra on an engagement. And New York in December.

I know what marriage is. Arguments and comfort, misunderstandings and long periods of silence. Years of support, care, and imperfection.

But all of that is still an hour away. Now, after midnight, we don’t yet know what awaits us. So be it. So be it.

Habits create tomorrow, yesterday.

I wonder if sex could express something else—some level of tenderness. Could we judge not the strength of someone’s feelings, but the measure of their care?

The magic of Italy seems to lie in its ability to connect with a time beyond time, with an era untouched by modernity. Being here and now brings so much peace.

My mother, you see, was the great love of my life, and I’ve lost her. Now I belong to no one. Not one way or another, not anymore. But I am my own, just as she was hers. If you can reach out and hold another person’s hand, does distance matter? Is the mere fact of being able to see someone valuable?

We spent four whole days on the outskirts. Eating dinner in cafes on the outskirts of Amalfi.

We look at each other. Two people bound and shackled by their own sadness, and I want to crawl into you. I want to make my bed in your arms. Stay there until the storm passes. But of course I can’t. You have your own problems to deal with. We can only help each other through our history, not our understanding. It’s different. It’s always been different.

History is an asset, not a drawback. It’s nice to be with someone who knows you, who knows your story. It will become even more important the longer you live.

We lawyers, it seems impossible that we’ll ever reach an agreement, but somehow we manage. Somehow, contracts get agreed upon and signed. Somehow, agreements are made. And when it finally happens, it’s exciting. Better than any day in court. It’s written. Binding. Anyone can daringly bend the will of a judge or jury, but doing it on paper—in black and white—requires a special kind of artistry. That’s true in poetry.

I think I’m really good at traveling. I enjoy being a guest. In different places, in hotels, and sometimes in other people’s lives.

The truth is difficult. It’s complicated. It’s not always simple. It’s not always comfortable. That’s why sometimes we try to keep it out of history as long as possible. We let it lurk in the corners, we don’t publicize it. But eventually it catches up with us. Of course it does. You can run, but you can’t hide.

It’s hard to be good at what you don’t love. Beauty lies in the broken. The buildings, the laundry hung high overhead, the rhythm and flow of daily life. There’s also beauty in old Mediterranean architecture, buildings from centuries ago, before Naples became what it is today. Beauty lies in this disparity—two seemingly opposite things that merge.

Rose seemed to love the stage of life she was in—somewhere beyond all contemplation. Very solid. The very act of taking a risk, of changing, is by definition an act of evolution. And when we evolve, we grow. And that’s the point.
I can’t yet imagine the world without her, what it will look like, who I will be in her absence.
If the clock is ticking for anything, it should be your happiness.
I just feel like I need more time… I really feel surprised most of the time. I thought I had so much more… time. I thought I had all summer to share what I know about work, life, and your future, Rose, and I feel like I have something to tell you. Oh! On the bus, make sure you choose a good seat, you know, because people are creatures of habit, and the seat you choose at the beginning might be your seat for the rest of the year. Find a window seat, darling, because there’s so much to see.
I thought that’s what it meant—to see the truth in trivial things, and the trivial in fundamental things. Twenty-four. That’s how many months, in my opinion, you should date someone before moving in with them. Twenty-eight. The right age for engagement. Thirty. The right age for marriage. Life is a paradox. That’s why God created female friendship.
I often wonder what our responsibility is to other people, how much we owe them. Whose job is it to take care of our own happiness? Ours, or the people who love us? Of course, both. We owe each other, and we owe each other something. But in what order? Looking at Rose sitting across from me, I feel a palpable need to protect her—I feel it deep in my bones. And then I think of something else, something difficult to look at, yet impossible to ignore. I wonder if I saw that desire—respected it, recognized it—and called it love. Protection and love are not the same. Love says, „I will try and fail.” Love says, „Despite.” Love says, „And yet, and yet, and yet.”
We live in an age of romance, where you can choose from thousands of strangers on the internet. Almost everyone fears remorse after a purchase.
Nature has so much power if we only pay attention. Even inaction is a choice.
Even the most sincere preparations can’t stop the unexpected. Truly great lawyers know every inch of their contract, but they often make decisions based on something else—the presence of an unknown force that, if listened to, will reveal the precise direction events are taking.
Rose looks at me. Her hazel eyes seem almost golden in the light of the heat lamp—tiny pinpricks of sunlight. „You’re an inquisitive person,” I wrote to her. „You question everything.”
No one is perfect, Rose. Perfection doesn’t exist. But what we had was damn good.
Here’s what I remember her saying: Kindness is more important than honesty. They teach us that honesty is the most important quality. Tell the truth. Don’t lie. Etc. But there are so many situations where honesty isn’t nice. When the nicer thing is to keep what you have to say to yourself.”Rose didn’t understand this. She told me everything. Eventually, I did too. But as honesty grew, so did cruelty. Sometimes I thought we were honest just to see how deeply we could hurt.
I remember reading about it once, that when a seagull dies, it falls out of the sky on the spot. You could just be sitting on the beach, enjoying an orange ice cream cone, and boom, a seagull hits you in the head.
I always wanted that. To be in a place that stops at nothing. To be surrounded by the pace and rhythm of greatness. The blessing of this life, this one, magnificent, beautiful life. All the loss and anguish. All the joy that makes it possible. The delicate bonds, the fragility, the impossible chances of being here and now, together. The choice to continue doing so.
Sacrifice is the direct opposite of manifestation. If you want to fulfill your dreams, you should seek abundance, not scarcity.
But acknowledging desire means acknowledging the what-ifs. I wanted this, and that meant I was terrified of never achieving it.
The truth is: I truly crave love. In a way, I’ve been searching for it forever. True love, the kind that makes you want to grow old together, makes you not only unafraid of this time spent with one person, but actually energized by it. There was something inside me that wanted to move forward. If you never stop long enough to sink into something, it won’t destroy you. It’s easier to get out of a pool than a well, that’s what it is.
A wonderful home awaits you. Life. It’s beautiful, difficult, joyful, and real. It will be chaotic, and sometimes you’ll make mistakes. You should be more honest when you do that—it will help her, your daughter. She doesn’t need you to be perfect; she needs you to just be yourself. This life is good, Rose, but it might not be what you want.
She knew me perfectly, but it wasn’t a two-way street; it couldn’t be. How much life she’d lived before I even came along. Who she was before she met me.
I always wanted this. To be in a place that wouldn’t stop at anything. To be surrounded by the pace and rhythm of grandeur. Life isn’t supposed to be believable. It’s supposed to be magical. Haven’t you heard? Truth is stranger than fiction.
But I made so little of it—of such fun, of such devotion. I feel a decade of playing the grown man tugging at me, all those years I didn’t spend getting drunk on dance floors, showing off here, tonight.
I climb the stairs back to the hotel. I can barely catch my breath when I arrive. My lungs have grown stronger. My legs too.I can smell breakfast, the sea, coffee. The sounds of bicycles and children.It’s enough. It’s more than enough. It’s everything.
At the end of the evening, I let her kiss me. And then I let her date me for almost two years.
I crave love. In a way, I’ve been searching for it forever. Happiness has a way of accelerating. Sadness marks things. Joy allows them to endure. Days and months can pass in the blink of an eye.
I turn to her because she can barely move. Her eyes look into mine. The same eyes. The eyes I loved for so long. They’re still there. She’s still there. It’s impossible to think she’ll be gone. But she won’t be. Soon she’ll be gone. She’s dying, cancer. And I can’t deny her that, that honesty.
Life has taken a detour. And since we veered off course, I haven’t spent much time thinking about what I would have wanted if we hadn’t done this. Does it matter? There’s only this life. This is the one we’re living.
It’s strange how adrenaline plays tricks on you. The need to repair, to mend. At the moment of impact, we think we can turn back time. We’re so close to the previous minute; how hard would it be to simply turn back time? To quickly undo what was just done?
Dr. Ryszard laughs. It’s a pleasant laugh, strange in this hospital setting. „I know that dynamic,” he says. „But she’ll find out.” „I don’t know,” I reply. She’ll see,” he says. „You’re here. I’ve learned one thing: you can’t try to elevate this experience beyond the simplicity of humanity; it won’t work.”
I stare at him. I’m not sure what he means, but he senses it. „You’re still you, she’s still herself. You still have emotions. You’ll still fight. You can try to be perfect, but it will backfire. Just be here and now. Like someone wonderful,
We are like constellations passing each other, seeing each other’s light, but in the distance. It seems impossible how much space there can be in this intimacy, how much privacy. And I think maybe that’s precisely what love is. Not a lack of space, but an appreciation of it, something that lives between parts, something that makes it possible not to be one but to be different, to be two.
At arm’s length? If you can reach out and hold another person’s hand, does distance matter? Is just seeing someone valuable?
I force myself to look into My eyes in the mirror. I force myself to look at the person across from me. They are broken, unhappy, and deformed. They have been torn apart.
Similarly, the same set of circumstances, beliefs, actions that led you to this moment will not lead you to what comes next. That if you want a different outcome, you have to behave differently. That you have to constantly grow.
I’m here, Rose. I just feel like I need more time… I really fell into a trap, you know? I mean, I thought I had so much more… time. I thought I had all summer to share my wisdom about work, life, and your future, but I just feel like I have something to tell you. Oh!
Sometimes we have to be open to let something good in. What I see now, emerging in the mirror, is this one simple truth: learning to be broken is learning to be whole.
I’m a lawyer. I know what words mean, what silence means, what repetition means. And I know, in black and white. White, what she thinks. What she suspects. Maybe even what she already knows.
Company. Let me sit with you in silence, Rose. Let me hold your hand and understand.
The nurses walk by, unmoved. This is a chemotherapy ward, after all. Nothing new. Simply the end of the world, over and over again.
The truth is difficult. It’s complicated. It doesn’t always have a simple structure. It’s not always comfortable. That’s why sometimes we try to keep it out of the story for as long as possible. We let it lurk in the corners, we don’t publicize it. But eventually it catches up with us. Of course it does. You can run, but you can’t hide.
I don’t know where anymore Where is home? I don’t know how to find my center without her, because that’s exactly what she was.
I always thought the concept of intuition was nonsense. You only feel the absorption of facts. You evaluate all the information you have: words, body language, the surroundings, the proximity of your human form to a moving vehicle, and you draw conclusions.
That’s how it is with free will: every decision we make is a choice against something, as well as for something else.
When Rose pulls away, I realize I’m still clutching her arm. She places her hand on mine. „It’ll be okay,” she says.
I can’t yet imagine a world without her, what it will be like, who I will be in her absence. I can’t fathom that on Tuesdays she doesn’t pick me up for lunch, parks unauthorised on the curb in front of my house, and runs inside with a bag full of something – groceries, cosmetics, a new sweater she bought in Paris. I can’t fathom that if I call her, the phone will ring and ring—that there’s no one on the other end to say, „Dawid, honey. Just a moment. My hands are wet.” I can’t imagine ever coming to terms with the loss of her body—her warm, welcoming body. The place where I always felt at home.
When my mother was sick, everything revolved around the future—I worried about what would come, what might happen.
It was a world outside of time, operating on its own schedule.
This is beauty. The beauty of Warsaw—a vast, searching, horizontal wealth of experience. Everything happens on top of everything else—energy and expectations, piling up like dominoes. Here, you have to hunt for what comes next.
„You never want to be a stranger in your own family,” my mother used to say.
I hope you walk the world knowing your worth. I hope you find your passion—something you love, something that ignites you from within. I hope you find the peace and confidence you need to trust where your path leads. Remember, it’s yours alone. Others can wave and cheer, but no one can show you the way. They haven’t been where you’re going. And above all, I hope you know that even if you can’t see me, I’m always with you, I said.
I wanted an epic love, the kind reserved for the movies.
I want her here. I want us to cook in this kitchen, making a mess of things, running to the corner store because we don’t have vanilla extract or coarse ground pepper. I want us to play in this closet, for her to make fun of everything I want to wear. I want her to sleep over at my place, tucked in to sleep. What harm could happen to her under my watchful eye? What harm could happen to her if I never, ever looked away?
The city. Full, bustling, and unaware that somewhere, fifteen blocks south, tiny cells were multiplying in a plot to destroy the entire world.
When I was little, a baby, really, my mother sang to me every night. I always asked for a song, the one that goes: My mother comes back, always comes back, She always comes back for me. My mother comes back, always comes back, she will never forget me.
Most places in the world I have never touched, never met. But now I am here. This is something. This is the beginning. It seems impossible how much space there can be in this intimacy, how much privacy. And I think maybe that is precisely what love is. Not the absence of space, but the recognition of it, something that lives between parts, something that makes it possible not to be one but to be different, to be two.
I miss her, I miss her, I miss her. I miss her warmth, her guidance, and the sound of her voice. I miss her telling me everything would be alright and believing it because she was the one behind the wheel. I miss her hugs, her laugh, and her Clinique Black Honey lipstick.
Happiness isn’t constantly demanding that everything be perfect… My happiness is accepting that ninety-five percent of my life is deeply imperfect.
The longer you live, the more important this will be. Learning how to find your way back can be harder than starting over. But damn, if you can, it’s worth it.
I used to think the unknown was impossible—that it brought only pain, fear, and a blinking red clock counting down the minutes. Now I know that’s not true, or at least not the only thing that’s true. The unknown can be beautiful. Flowers on your doorstep can be a surprise. It can be a piece of paper that changes your life.
I’m still trying to learn the rules, but I realize that people who win don’t seem to follow them. Sadness marks things. Joy allows them to endure. What I see now, emerging in the mirror, is this one simple truth: learning to be broken is learning to be whole.
History is a virtue, not a vice. It’s nice to be with someone who knows you, who knows your story.
The bells start ringing early, and it’s them that drag me out of bed and onto the terrace to To greet the day.
Life isn’t one. Marriage isn’t either. Terrible things happen. We do terrible things to each other. But somehow, sometimes, we manage to move on. Maybe. And that’s magic, right? Not a ticket. Not a trick to turn back time. Not spontaneous, extraordinary happiness. Magic is living with it. Magic is living through it. We were normal. And normal seemed better than good. Normal was like heaven.
There’s more to life than just being there. Others can wave and cheer, but no one can show you the way. They weren’t where you’re going.
And to every woman who has ever felt betrayed by fate or love, I wish I could always say, „Hang in there.” This isn’t the end of your story. I want to talk about the fact that I now have to share the truth I’ve been avoiding. There’s not one box under my bed, there are two. One measures my life in names and units of time, the other in milligrams. Yes, the love in my life has woven itself into a tapestry that I’ve been fortunate enough to ignore. So be it. So be it.

Stanisław Barszczak, Jest Pani w błędzie 

W uroczystość Wszystkich Świętych abp Wacław Depo przewodniczył Mszy Świętej i procesji na cmentarzu Raków w Częstochowie. W homilii podkreślił, że Jezusowe błogosławieństwa to duchowy autoportret Chrystusa, a święci są świadkami tej drogi – codziennie zmagając się o prawdę i świętość życia. Metropolita zaznaczył, że w świecie pełnym chaosu i fałszywych propozycji potrzeba dziś modlitwy o wstawiennictwo świętych, by nie zagubić się na drodze wiary. Uroczystość ta przypomina, że świętość jest możliwa dla każdego i prowadzi do życia w perspektywie Boga, nie tylko świata.

Do polskich kin wszedł meksykański film „Wielkie ostrzeżenie”, „którego zadaniem – jak czytamy – jest budzić sumienia i przypomnieć światu o Stwórcy”. Do jego obejrzenia zachęca Krzysztof Gajkowski. Nazywa go „przestrogą dla nas, współczesnych, że jeśli nie oczyścimy naszych sumień i nie zwrócimy się ku Bogu, stracimy wszystko, co mamy”. Twórcy „opierają się nie tylko na współczesnych specjalistach, lecz także sięgają do mistycznych przekazów zapowiadających globalne, nadprzyrodzone wydarzenie, mające objąć całą ludzkość. Przywołują proroctwa, mówiące o tym, że nadejdzie jedna chwila, w której wszyscy ludzie na świecie, niezależnie od wyznania, otrzymają łaskę ‘oświecenia sumienia’”. Przybliżają „przesłanie płynące z mistycznych wizji, w tym św. Teresy z Ávili, św. Faustyny Kowalskiej, Elisabeth Kindelmann, autorki ‘Płomienia miłości’, oraz życia św. Matki Teresy z Kalkuty”. I przypominają, że „pouczenia świętych są jednoznaczne: świat potrzebuje oczyszczenia, a ono nie dokona się poza nami, nie będzie jakimś cudownym zjawiskiem, które będziemy oglądać z zewnątrz. Ono musi się rozpocząć w nas samych, w naszym sumieniu”.

Polska stała potęgą, co widać choćby na zdjęciach z sprzed 150 laty (zob.Wawel castle z 1880 roku). Ale słabniemy bezpowrotnie, kruszejemy. Z naszym sumieniem nie jest najlepiej. Chyba jednakże można odwrócić słynne stwierdzenie Mickiewicza, przynajmniej jego pierwszą część: „Nasz naród jak lawa,  z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi; plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.”

Tutaj przychodzi mi na myśl pewna refleksja. Zbyt mocno zstąpiliśmy do głębi, kolejne sto lat wyziębiło wewnętrzny ogień Polaków, uprzywilejowana technika moderny oddzieliła nas od jądra polskości, tym samym zakryła wielkość i majestat najjaśniejszej ojczyzny –

niszczeje potęga Rzeczpospolitej ponad miarę. Okazjonalne manifestacje, wystawy i konkursy mogą nie wystarczyć ratując charakter współczesnej Polski.

Bp Czaja: „tam, gdzie nie ma wiary, nie ma też nadziei życia wiecznego.” To dobrze i nie za dobrze. Chrześcijaninami będąc moglibyśmy usłyszeć zarazem, wypowiadane z palącą troską słowa, iż do czyśćca idą ci którzy w niego uwierzyli, wszyscy inni do nieba. Tajemnicę czyśćca poznało wielu mistyków i świętych. Wszyscy mówią jednogłośnie, że pragnienie Boga jest najstraszliwszą męką duszy. A ta ostatnia bywa niekłamanie separowana od zjawisk codziennego życia.

W związku z tym dusza obdarzona przez Boga bezgraniczną wolnością, narażona jest na zapoznanie jej właściwego miejsca w ludzkiej historii. Oblicze Boga zawoalowane jest powszechną szarpaniną społeczności naznaczonej piętnem jutra ludzkości. Tymczasem przeżywamy igrzyska dziejów, i ja rozkołysany dźwiękami nowego wieku, zdążam naprzeciw przyobiecanej mi wieczności.

Wczoraj przeczytałem poemat pt. „Zielona Pani”. Autor Andrzej Poniewierski. Pomyślnie nad tym.

Zielona Pani – Ziemio

posłuchaj w-niebo-głosu

ludzi, co z Tobą dzielą

słoneczny kąt Kosmosu

Mamy tu, Pani Ziemio

stare, jak my – kłopoty

– wiemy co Zło, co Dobro

a ciągnie do Głupoty

Mamy tu dom

Mamy dom

Mamy tu sen

Mamy sen

daj nam na skroń

Wieczorem, Pani Ziemio

w kieszeniach snów nas chowaj

i nawet części szczęścia

nie pozwól nam zmarnować

Póki wyjaśnia tyle

na ile ściemnia – Słońce

jeszcze się trochę z nami

między gwiazdami pokręć

Mamy tu dom

Mamy dom

Mamy tu sen

Mamy sen

daj nam na skroń

cienia dłoń

Ziemio! – przed nami nas chroń

cienia dłoń

Ziemio! – przed nami nas chroń.

Już wiecie. Nie jestem jeszcze szczęśliwy, choć jestem oskarżany o wiele rzeczy i zawsze anonimowo. Tutaj ślę apel do naszych pań i płci pięknej: przeważnie jesteście w błędzie! Spójrzcie szerzej, nasze panie!

Do wszystkich ślę słowa otuchy. Jestem bardzo zajęty. Musicie być uczciwi ze mną. A ja nic nie wiem odnośnie facetów pozbawionych wolności, zagubionych psychicznie i odizolowanych w tym kraju. W tej erze nowych technologii z pewnością ‚oszustów’ nie będzie nigdy brakować. Równocześnie to wiecie, że na przestrzeni poprzednich pięćdziesięciu z górą laty,  przy wsparciu wielkich tego świata, wspólnie rozwiązaliśmy sporo wojen, pozostała ta ostatnia wojna,  nieskończona wojna Rosji z Ukrainą.

W Polsce jednakże mniej wojsk amerykańskich. Mamy dźwignię finansową, spadła inflacja,  liczymy się na arenie międzynarodowej – bardziej niż wczoraj. Ale Polska jest państwem okrutnym, ludzie rządzący skorumpowani. Mówią, że to wina demokratów. Nie myślę tak. Uchodźcy wdzierają się niekontrolowani i niesprawdzeni do Polski. Troska o służbę zdrowia wymaga nowych wkładów finansowych.

Całe życie jestem skrupulatny. Po PRL-u odziedziczyłem bałagan w wielu dziedzinach ludzkiego życia. Nie miałem wskazówek, jak tworzyć nową rzeczywistość. Byłem młody i miałem łagodne maniery. Moja modlitwa była słaba.

Dzisiaj zbudowaliśmy miasta-sanktuaria. We Wrocławiu chodzimy pośród ulicznych krasnali, w Warszawie spożywamy posiłek pod dachem ‚złotych tarasów’. Idziemy do najbliższej siłowni. Wszędzie wchodzimy na wieże widokowe, by podziwiać zapał twórczy ludzkiego rodzaju. Realizujemy niewiarygodne wręcz pomiary ludzkich możliwości.

CPK, centralny port komunikacyjny otworzy podwoje dla zatrudnienia wielu młodych ludzi. „Bałtyk jest zaorany”. Rybacy wskazują winnych. Ziobro zostanie na Węgrzech. Wiemy gdzie jest pan Hołownia. Daleka podróż zamiast prokuratury. TK zapowiada wniosek o karę. Szymon Hołownia „uznał za niedopuszczalny swój udział” w kolejnym, poniedziałkowym przesłuchaniu. WTA Finals. Świątek walczy z Rybakiną. Decydujący set. Prezydent chce zmian w emeryturach. Co na to rząd? Trzecia liga, sensacyjny lider Sparta Katowice.

Rachunek Trumpa na 300 mln. Obama kpi i zwraca się do Amerykanów. Tajny system rakietowy. Pokazali go przez nieuwagę. Mocarstwo po cichu wysłało Ukrainie potężne pociski. Ostatnia sonda w otoczeniu Wenus zamilkła.

To są wyzwania dla mnie grzesznika, pisać coś z nową pasją. I tak mamy Polskę w wielkim zarysie uczynioną piękną. Mamy wielki kraj i powinniśmy być dumni z tego.

wasz ksiądz Stanisław 

__________

Stanisław Barszczak, You’re Wrong

On All Saints’ Day, Archbishop Wacław Depo presided over a Holy Mass and procession at the Raków Cemetery in Częstochowa. In his homily, he emphasized that Jesus’ blessings are a spiritual self-portrait of Christ, and the saints are witnesses to this path – struggling daily for truth and holiness of life. The Metropolitan emphasized that in a world full of chaos and false proposals, prayer for the saints’ intercession is needed today to avoid getting lost on the path of faith. This ceremony reminds us that holiness is possible for everyone and leads to living from the perspective of God, not just the world.

The Mexican film „The Great Warning” has been released in Polish cinemas, „whose purpose – as we read – is to awaken consciences and remind the world of the Creator.” Krzysztof Gajkowski encourages viewing. He calls it „a warning to us, our contemporaries, that if we do not cleanse our consciences and turn to God, we will lose everything we have.” The creators „rely not only on contemporary experts, but also draw on mystical messages announcing a global, supernatural event that would encompass all of humanity. They recall prophecies that a single moment would come when all people in the world, regardless of religion, would receive the grace of ‚enlightenment of conscience.'” They present „the message flowing from mystical visions, including those of St. Teresa of Ávila, St. Faustina Kowalska, Elisabeth Kindelmann, author of ‚The Flame of Love,’ and the life of St. Mother Teresa of Calcutta.” They also remind us that „the teachings of the saints are unequivocal: the world needs purification, and this will not happen outside of us, it will not be some miraculous phenomenon that we will observe from the outside. It must begin within ourselves, in our conscience.”

Poland became a power, as can be seen in photographs from 150 years ago (see Wawel Castle from 1880). But we are irreversibly weakening, crumbling. Our conscience is not in the best of shape. Perhaps, however, Mickiewicz’s famous statement can be reversed, at least the first part: „Our nation is like lava, cold and hard on the surface, dry and filthy, but its inner fire will not cool down in a hundred years; let us spit on this crust and descend into the depths.”

Here a certain reflection comes to mind. We have descended too deeply, another hundred years have chilled the inner fire of Poles, the privileged technology of modernity has separated us from the core of Polishness, thus obscuring the greatness and majesty of our most radiant homeland –

The power of the Republic is decaying beyond measure. Occasional demonstrations, exhibitions, and competitions may not be enough to save the character of contemporary Poland.

Bishop Czaja: „where there is no faith, there is also no hope of eternal life.” This is both good and not so good. If we were Christians, we could simultaneously hear the words, spoken with burning concern, that those who believe in purgatory go to purgatory, while everyone else goes to heaven. Many mystics and saints have recognized the mystery of purgatory. All agree that the desire for God is the most terrible torment of the soul. And the latter is often openly separated from the phenomena of everyday life.

Consequently, the soul, endowed by God with limitless freedom, is at risk of losing its proper place in human history. The face of God is veiled by the universal tumult of society, marked by the stigma of humanity’s future. Meanwhile, we experience the games of history, and I, swayed by the sounds of a new age, am heading toward the eternity promised to me.

Yesterday I read the poem „Green Lady” by Andrzej Poniewierski. Think about it.

Green Lady – Earth

Listen to the voice in the sky

of the people who share with you

the sunny corner of the cosmos

We have troubles here, Lady Earth

as old as we are –

– we know what is Evil, what is Good

and they draw us to Stupidity

We have a home here

We have a home

We have a dream here

We have a dream

Give us a temple

In the evening, Lady Earth

Hide us in the pockets of dreams

And don’t let even a part of happiness

Let us waste

As long as it explains

as much as it gets dark – the Sun

Walk with us a little longer

among the stars

We have a home here

We have a home

We have a dream here

We have a dream

Give us a temple

a hand of shadow

Earth! – protect us from us

a hand of shadow

Earth! – protect us from us.

You already know. I’m not happy yet, even though I’m accused of many things, always anonymously. Here’s an appeal to our ladies and the fair sex: you’re mostly wrong! Look at the bigger picture, ladies!

I send words of encouragement to everyone. I’m very busy. You must be honest with me. And I know nothing about the men deprived of their freedom, mentally lost, and isolated in this country. In this era of new technologies, there will certainly be no shortage of ‚con artists.’ At the same time, you know that over the past fifty-plus years, with the support of the world’s great powers, we have jointly resolved many wars. This last war remains, the endless war between Russia and Ukraine.

In Poland, however, there are fewer American troops. We have financial leverage, inflation has fallen, and we count on the international stage – more so than yesterday. But Poland is a cruel country, its rulers corrupt. They say it’s the democrats’ fault. I don’t think so. Refugees are entering Poland unchecked and unchecked. Maintaining healthcare requires new financial resources.

I’ve been meticulous my entire life. From the Polish People’s Republic, I inherited a mess in many areas of human life. I had no guidance on how to create a new reality. I was young and mild-mannered. My prayers were weak.

Today we have built sanctuary cities. In Wrocław, we walk among street gnomes; in Warsaw, we dine under the roof of ‚golden terraces.’ We go to the nearest gym. We climb observation towers everywhere to admire the creative zeal of humanity. We are achieving truly incredible measurements of human potential.

The CPK, the central transport hub, will open its doors to employment for many young people. „The Baltic Sea is plowed.” Fishermen point fingers at the culprits. Ziobro will stay in Hungary. We know where Mr. Hołownia is. A long journey instead of a prosecutor’s office. The Constitutional Tribunal announces a motion for a penalty. Szymon Hołownia „deemed his participation inadmissible” in the next hearing on Monday. WTA Finals. Świątek fights Rybakina. The deciding set. The president wants changes to pensions. What does the government say? Third league, sensational leader Sparta Katowice.

Trump’s 300 million bill. Obama mocks and turns to the Americans. A secret missile system. They inadvertently revealed it. A superpower quietly sent powerful missiles to Ukraine. The last Venus probe fell silent.

These are challenges for me, a sinner, to write something with renewed passion. And so, we have Poland, in its grand scheme, made beautiful. We have a great country, and we should be proud of that.

Your chronicler pr. Stanisław 

Stanisław Barszczak, Jest Pani w błędzie 

W uroczystość Wszystkich Świętych abp Wacław Depo przewodniczył Mszy Świętej i procesji na cmentarzu Raków w Częstochowie. W homilii podkreślił, że Jezusowe błogosławieństwa to duchowy autoportret Chrystusa, a święci są świadkami tej drogi – codziennie zmagając się o prawdę i świętość życia. Metropolita zaznaczył, że w świecie pełnym chaosu i fałszywych propozycji potrzeba dziś modlitwy o wstawiennictwo świętych, by nie zagubić się na drodze wiary. Uroczystość ta przypomina, że świętość jest możliwa dla każdego i prowadzi do życia w perspektywie Boga, nie tylko świata.

Do polskich kin wszedł meksykański film „Wielkie ostrzeżenie”, „którego zadaniem – jak czytamy – jest budzić sumienia i przypomnieć światu o Stwórcy”. Do jego obejrzenia zachęca Krzysztof Gajkowski. Nazywa go „przestrogą dla nas, współczesnych, że jeśli nie oczyścimy naszych sumień i nie zwrócimy się ku Bogu, stracimy wszystko, co mamy”. Twórcy „opierają się nie tylko na współczesnych specjalistach, lecz także sięgają do mistycznych przekazów zapowiadających globalne, nadprzyrodzone wydarzenie, mające objąć całą ludzkość. Przywołują proroctwa, mówiące o tym, że nadejdzie jedna chwila, w której wszyscy ludzie na świecie, niezależnie od wyznania, otrzymają łaskę ‘oświecenia sumienia’”. Przybliżają „przesłanie płynące z mistycznych wizji, w tym św. Teresy z Ávili, św. Faustyny Kowalskiej, Elisabeth Kindelmann, autorki ‘Płomienia miłości’, oraz życia św. Matki Teresy z Kalkuty”. I przypominają, że „pouczenia świętych są jednoznaczne: świat potrzebuje oczyszczenia, a ono nie dokona się poza nami, nie będzie jakimś cudownym zjawiskiem, które będziemy oglądać z zewnątrz. Ono musi się rozpocząć w nas samych, w naszym sumieniu”.

Polska stała potęgą, co widać choćby na zdjęciach z sprzed 150 laty (zob.Wawel castle z 1880 roku). Ale słabniemy bezpowrotnie, kruszejemy. Z naszym sumieniem nie jest najlepiej. Chyba jednakże można odwrócić słynne stwierdzenie Mickiewicza, przynajmniej jego pierwszą część: „Nasz naród jak lawa,  z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi; plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.”

Tutaj przychodzi mi na myśl pewna refleksja. Zbyt mocno zstąpiliśmy do głębi, kolejne sto lat wyziębiło wewnętrzny ogień Polaków, uprzywilejowana technika moderny oddzieliła nas od jądra polskości, tym samym zakryła wielkość i majestat najjaśniejszej ojczyzny –

niszczeje potęga Rzeczpospolitej ponad miarę. Okazjonalne manifestacje, wystawy i konkursy mogą nie wystarczyć ratując charakter współczesnej Polski.

Bp Czaja: „tam, gdzie nie ma wiary, nie ma też nadziei życia wiecznego.” To dobrze i nie za dobrze. Chrześcijaninami będąc moglibyśmy usłyszeć zarazem, wypowiadane z palącą troską słowa, iż do czyśćca idą ci którzy w niego uwierzyli, wszyscy inni do nieba. Tajemnicę czyśćca poznało wielu mistyków i świętych. Wszyscy mówią jednogłośnie, że pragnienie Boga jest najstraszliwszą męką duszy. A ta ostatnia bywa niekłamanie separowana od zjawisk codziennego życia.

W związku z tym dusza obdarzona przez Boga bezgraniczną wolnością, narażona jest na zapoznanie jej właściwego miejsca w ludzkiej historii. Oblicze Boga zawoalowane jest powszechną szarpaniną społeczności naznaczonej piętnem jutra ludzkości. Tymczasem przeżywamy igrzyska dziejów, i ja rozkołysany dźwiękami nowego wieku, zdążam naprzeciw przyobiecanej mi wieczności.

Wczoraj przeczytałem poemat pt. „Zielona Pani”. Autor Andrzej Poniewierski. Pomyślnie nad tym.

Zielona Pani – Ziemio

posłuchaj w-niebo-głosu

ludzi, co z Tobą dzielą

słoneczny kąt Kosmosu

Mamy tu, Pani Ziemio

stare, jak my – kłopoty

– wiemy co Zło, co Dobro

a ciągnie do Głupoty

Mamy tu dom

Mamy dom

Mamy tu sen

Mamy sen

daj nam na skroń

Wieczorem, Pani Ziemio

w kieszeniach snów nas chowaj

i nawet części szczęścia

nie pozwól nam zmarnować

Póki wyjaśnia tyle

na ile ściemnia – Słońce

jeszcze się trochę z nami

między gwiazdami pokręć

Mamy tu dom

Mamy dom

Mamy tu sen

Mamy sen

daj nam na skroń

cienia dłoń

Ziemio! – przed nami nas chroń

cienia dłoń

Ziemio! – przed nami nas chroń.

Już wiecie. Nie jestem jeszcze szczęśliwy, choć jestem oskarżany o wiele rzeczy i zawsze anonimowo. Tutaj ślę apel do naszych pań i płci pięknej: przeważnie jesteście w błędzie! Spójrzcie szerzej, nasze panie!

Do wszystkich ślę słowa otuchy. Jestem bardzo zajęty. Musicie być uczciwi ze mną. A ja nic nie wiem odnośnie facetów pozbawionych wolności, zagubionych psychicznie i odizolowanych w tym kraju. W tej erze nowych technologii z pewnością ‚oszustów’ nie będzie nigdy brakować. Równocześnie to wiecie, że na przestrzeni poprzednich pięćdziesięciu z górą laty,  przy wsparciu wielkich tego świata, wspólnie rozwiązaliśmy sporo wojen, pozostała ta ostatnia wojna,  nieskończona wojna Rosji z Ukrainą.

W Polsce jednakże mniej wojsk amerykańskich. Mamy dźwignię finansową, spadła inflacja,  liczymy się na arenie międzynarodowej – bardziej niż wczoraj. Ale Polska jest państwem okrutnym, ludzie rządzący skorumpowani. Mówią, że to wina demokratów. Nie myślę tak. Uchodźcy wdzierają się niekontrolowani i niesprawdzeni do Polski. Troska o służbę zdrowia wymaga nowych wkładów finansowych.

Całe życie jestem skrupulatny. Po PRL-u odziedziczyłem bałagan w wielu dziedzinach ludzkiego życia. Nie miałem wskazówek, jak tworzyć nową rzeczywistość. Byłem młody i miałem łagodne maniery. Moja modlitwa była słaba.

Dzisiaj zbudowaliśmy miasta-sanktuaria. We Wrocławiu chodzimy pośród ulicznych krasnali, w Warszawie spożywamy posiłek pod dachem ‚złotych tarasów’. Idziemy do najbliższej siłowni. Wszędzie wchodzimy na wieże widokowe, by podziwiać zapał twórczy ludzkiego rodzaju. Realizujemy niewiarygodne wręcz pomiary ludzkich możliwości.

CPK, centralny port komunikacyjny otworzy podwoje dla zatrudnienia wielu młodych ludzi. „Bałtyk jest zaorany”. Rybacy wskazują winnych. Ziobro zostanie na Węgrzech. Wiemy gdzie jest pan Hołownia. Daleka podróż zamiast prokuratury. TK zapowiada wniosek o karę. Szymon Hołownia „uznał za niedopuszczalny swój udział” w kolejnym, poniedziałkowym przesłuchaniu. WTA Finals. Świątek walczy z Rybakiną. Decydujący set. Prezydent chce zmian w emeryturach. Co na to rząd? Trzecia liga, sensacyjny lider Sparta Katowice.

Rachunek Trumpa na 300 mln. Obama kpi i zwraca się do Amerykanów. Tajny system rakietowy. Pokazali go przez nieuwagę. Mocarstwo po cichu wysłało Ukrainie potężne pociski. Ostatnia sonda w otoczeniu Wenus zamilkła.

To są wyzwania dla mnie grzesznika, pisać coś z nową pasją. I tak mamy Polskę w wielkim zarysie uczynioną piękną. Mamy wielki kraj i powinniśmy być dumni z tego.

wasz ksiądz Stanisław 

__________

Stanisław Barszczak, You’re Wrong

On All Saints’ Day, Archbishop Wacław Depo presided over a Holy Mass and procession at the Raków Cemetery in Częstochowa. In his homily, he emphasized that Jesus’ blessings are a spiritual self-portrait of Christ, and the saints are witnesses to this path – struggling daily for truth and holiness of life. The Metropolitan emphasized that in a world full of chaos and false proposals, prayer for the saints’ intercession is needed today to avoid getting lost on the path of faith. This ceremony reminds us that holiness is possible for everyone and leads to living from the perspective of God, not just the world.

The Mexican film „The Great Warning” has been released in Polish cinemas, „whose purpose – as we read – is to awaken consciences and remind the world of the Creator.” Krzysztof Gajkowski encourages viewing. He calls it „a warning to us, our contemporaries, that if we do not cleanse our consciences and turn to God, we will lose everything we have.” The creators „rely not only on contemporary experts, but also draw on mystical messages announcing a global, supernatural event that would encompass all of humanity. They recall prophecies that a single moment would come when all people in the world, regardless of religion, would receive the grace of ‚enlightenment of conscience.'” They present „the message flowing from mystical visions, including those of St. Teresa of Ávila, St. Faustina Kowalska, Elisabeth Kindelmann, author of ‚The Flame of Love,’ and the life of St. Mother Teresa of Calcutta.” They also remind us that „the teachings of the saints are unequivocal: the world needs purification, and this will not happen outside of us, it will not be some miraculous phenomenon that we will observe from the outside. It must begin within ourselves, in our conscience.”

Poland became a power, as can be seen in photographs from 150 years ago (see Wawel Castle from 1880). But we are irreversibly weakening, crumbling. Our conscience is not in the best of shape. Perhaps, however, Mickiewicz’s famous statement can be reversed, at least the first part: „Our nation is like lava, cold and hard on the surface, dry and filthy, but its inner fire will not cool down in a hundred years; let us spit on this crust and descend into the depths.”

Here a certain reflection comes to mind. We have descended too deeply, another hundred years have chilled the inner fire of Poles, the privileged technology of modernity has separated us from the core of Polishness, thus obscuring the greatness and majesty of our most radiant homeland –

The power of the Republic is decaying beyond measure. Occasional demonstrations, exhibitions, and competitions may not be enough to save the character of contemporary Poland.

Bishop Czaja: „where there is no faith, there is also no hope of eternal life.” This is both good and not so good. If we were Christians, we could simultaneously hear the words, spoken with burning concern, that those who believe in purgatory go to purgatory, while everyone else goes to heaven. Many mystics and saints have recognized the mystery of purgatory. All agree that the desire for God is the most terrible torment of the soul. And the latter is often openly separated from the phenomena of everyday life.

Consequently, the soul, endowed by God with limitless freedom, is at risk of losing its proper place in human history. The face of God is veiled by the universal tumult of society, marked by the stigma of humanity’s future. Meanwhile, we experience the games of history, and I, swayed by the sounds of a new age, am heading toward the eternity promised to me.

Yesterday I read the poem „Green Lady” by Andrzej Poniewierski. Think about it.

Green Lady – Earth

Listen to the voice in the sky

of the people who share with you

the sunny corner of the cosmos

We have troubles here, Lady Earth

as old as we are –

– we know what is Evil, what is Good

and they draw us to Stupidity

We have a home here

We have a home

We have a dream here

We have a dream

Give us a temple

In the evening, Lady Earth

Hide us in the pockets of dreams

And don’t let even a part of happiness

Let us waste

As long as it explains

as much as it gets dark – the Sun

Walk with us a little longer

among the stars

We have a home here

We have a home

We have a dream here

We have a dream

Give us a temple

a hand of shadow

Earth! – protect us from us

a hand of shadow

Earth! – protect us from us.

You already know. I’m not happy yet, even though I’m accused of many things, always anonymously. Here’s an appeal to our ladies and the fair sex: you’re mostly wrong! Look at the bigger picture, ladies!

I send words of encouragement to everyone. I’m very busy. You must be honest with me. And I know nothing about the men deprived of their freedom, mentally lost, and isolated in this country. In this era of new technologies, there will certainly be no shortage of ‚con artists.’ At the same time, you know that over the past fifty-plus years, with the support of the world’s great powers, we have jointly resolved many wars. This last war remains, the endless war between Russia and Ukraine.

In Poland, however, there are fewer American troops. We have financial leverage, inflation has fallen, and we count on the international stage – more so than yesterday. But Poland is a cruel country, its rulers corrupt. They say it’s the democrats’ fault. I don’t think so. Refugees are entering Poland unchecked and unchecked. Maintaining healthcare requires new financial resources.

I’ve been meticulous my entire life. From the Polish People’s Republic, I inherited a mess in many areas of human life. I had no guidance on how to create a new reality. I was young and mild-mannered. My prayers were weak.

Today we have built sanctuary cities. In Wrocław, we walk among street gnomes; in Warsaw, we dine under the roof of ‚golden terraces.’ We go to the nearest gym. We climb observation towers everywhere to admire the creative zeal of humanity. We are achieving truly incredible measurements of human potential.

The CPK, the central transport hub, will open its doors to employment for many young people. „The Baltic Sea is plowed.” Fishermen point fingers at the culprits. Ziobro will stay in Hungary. We know where Mr. Hołownia is. A long journey instead of a prosecutor’s office. The Constitutional Tribunal announces a motion for a penalty. Szymon Hołownia „deemed his participation inadmissible” in the next hearing on Monday. WTA Finals. Świątek fights Rybakina. The deciding set. The president wants changes to pensions. What does the government say? Third league, sensational leader Sparta Katowice.

Trump’s 300 million bill. Obama mocks and turns to the Americans. A secret missile system. They inadvertently revealed it. A superpower quietly sent powerful missiles to Ukraine. The last Venus probe fell silent.

These are challenges for me, a sinner, to write something with renewed passion. And so, we have Poland, in its grand scheme, made beautiful. We have a great country, and we should be proud of that.

Your chronicler pr. Stanisław 

________

Stanisław Barszczak, Świętość – to podobać się Bogu, a nie światu (XXX Niedziela Zwykła, Rok C)

Jezus stawia dziś przed nami lustro w formie przypowieści o faryzeuszu i celniku. Obaj mężczyźni modlą się, ale nie zwracają się do Boga w ten sam sposób. Faryzeusz udaje się do świątyni, aby się modlić, ale tak naprawdę wcale się nie modli. Rozmawia sam ze sobą, a nie z Bogiem; skupia się na sobie, a bliźni – w tym wypadku celnik, uważany powszechnie za kogoś złego – jest mu potrzebny, by pochwalić się swoją doskonałością. Nie ma wątpliwości, kto jest w centrum uwagi, a jego modlitwa brzmi jak roczne sprawozdanie z aktualnego stanu osiągnięć.

Wszystko, co faryzeusz mówi, jest prawdą. Pości dwa razy w tygodniu i oddaje dziesięć procent swoich zarobków ubogim. Postępuje więc dobrze. Gdyby każdy chrześcijanin tak czynił, świat by się zmienił! Problem w tym, że Pan Bóg nie jest mu do tego potrzebny, gdyż nie widzi w tym Jego udziału. Sam, o własnych siłach, zbiera zasługi, aby pochwalić się nimi przed Bogiem.

W swojej krótkiej modlitwie faryzeusz powtarza słowo „ja” aż pięć razy. W ten sposób pokazuje, że można kierować słowa do Boga, a jednocześnie myśleć tylko o sobie. Mówi z pasją, ale dlatego, że chodzi mu o jego sprawy. Zwraca się do Boga z nastawieniem: „niech się spełni moja wola, a nie Twoja”. Jest człowiekiem pełnym uwielbienia, ale raduje się nie z tego, kim jest Bóg, lecz z tego, kim jest on sam.

Celnik zaś stoi daleko, w cieniu. Nie ma katalogu dokonań, którymi mógłby się pochwalić. To, co zyskał, pochodzi z kradzieży, a jego ofiarami byli także ludzie ubodzy. W modlitwie: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika” (Łk 18,13) wyraża prawdę o sobie. Nie tłumaczy się, nie usprawiedliwia, lecz ze smutkiem bije się w piersi, jakby sam chciał się ukarać. Zna prawdę o swojej grzeszności i całkowicie powierza się Bożemu miłosierdziu. Nie ma nic do zaoferowania Bogu poza własnymi przewinieniami i swoim zepsuciem, które dotknęło jego serce.

Celnik nie porównuje się z innymi. Uznaje prawdę o sobie i ma nadzieję, że ogarnie go Boże miłosierdzie. Przyznaje się do własnego grzechu. Wie, że jego prawdziwe „ja” nie jest dla Boga tajemnicą.

Faryzeusz traktuje modlitwę i swoje życie duchowe jako sposób na własne wywyższenie, zaś celnik zbliża się do Boga z pokorą. Faryzeusz uważa się za kogoś wielkiego, choć wcale kimś takim nie jest. Celnik uważa się za grzesznika potrzebującego Bożego miłosierdzia. I to on wraca do domu usprawiedliwiony, podczas gdy faryzeusz nie. Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym daje łaskę (por. Jk 4,6; 1 P 5,5). Dlatego celnik otrzymuje o wiele więcej, niż prosił: modlił się o miłosierdzie, a został usprawiedliwiony.

W swoim nauczaniu Jezus podważa panujące wówczas przekonania. To modlitwa celnika sięga obłoków, a modlitwa faryzeusza dociera wprawdzie do celu, ale jest nim on sam. Porównywanie się do innych, poniżanie słabych, a wywyższanie siebie, oskarżanie bliźnich i samousprawiedliwianie się deformuje relację człowieka z Bogiem. Podobnie uznanie własnych słabości, świadomość grzeszności i odwaga w stawaniu w prawdzie o sobie zbliża człowieka do Boga, który jest bogaty w miłosierdzie i nie gardzi sercem skruszonym i pokornym (por. Ps 51,19).

Czy dzisiaj ludzie świadomi swoich grzechów modlą się o miłosierdzie?

W tych dniach Kard. Krajewski mówi: świętość – to podobać się Bogu, a nie światu. W piątek rano (24.10.2025) członkowie Polonijnej Rady Duszpasterskiej Europy – którzy w Rzymie rozpoczynają doroczne obrady – uczestniczyli w Mszy św. sprawowanej przy grobie św. Jana Pawła II. Liturgii przewodniczył kard. Konrad Krajewski, a koncelebrowali bp Robert Chrząszcz – delegat KEP ds. Duszpasterstwa Emigracji Polskiej oraz rektorzy Polskich Misji Katolickich i duszpasterze polonijni z Europy. „Po to spożywamy codziennie Jezusa, aby Go codziennie reprezentować” – mówił w homilii jałmużnik papieski. Kard. Krajewski wskazał, że dzisiejszą Ewangelię można zawrzeć w jednym zdaniu: „Nie pytaj się kto jest moim bliźnim; ale bądź bliźnim dla drugiego”.

Hierarcha podzielił się osobistym świadectwem spotkania ze świętością dwóch osób. Pierwszą z nich była św. Matka Teresa z Kalkuty. „Pozwoliła, aby Bóg w niej żył; i dlatego przez nią Jezus czynił cuda” – wskazał hierarcha. Drugą postacią był św. Jan Paweł II, którego gesty i słowa zmieniały ludzkie życia. Było to możliwe, bo pozwolił na to, by „Bóg w nim mieszkał”.

Mam reprezentować Boga. Kard. Krajewski przypomniał, że Ewangelia wzywa nas do „rozpoznawania czasu łaski”. „Jesteśmy najpiękniejsi na świecie, kiedy jesteśmy pełni łaski” – dodał. Dzieje się tak kiedy wstajemy od spowiedzi, doświadczamy miłosierdzia, kiedy przebacza; w czasie Eucharystii, kiedy „możemy spożywać Boga”. Hierarcha dodał, że wychodząc ze świątyni, po celebracji Mszy św. mam być „tabernakulum – czyli miejscem Jego obecności”.

Po zakończeniu Mszy św. członkowie PRDE złożyli przy grobie św. Jana Pawła II wieniec kwiatów. Wspólna modlitwa, a następnie procesyjne przejście drogą jubileuszową przez Drzwi Święte w Bazylice Watykańskiej, rozpoczęły doroczne obrady, które europejskie gremium, ze względu na trwający Rok Święty, odbywa w tym roku w Rzymie.

Mam być miejscem obecności Boga. Najmilsi. Kim jest dla mnie Jezus Chrystus? Widzę Jezusa jako archetyp każdej możliwej relacji z światem i wyższej relacji, którą rozpoznaję. Zacząłem wzrastanie w Jezusową Ewangelię w Zagłębiu Dąbrowskim, dwadzieścia lat po drugiej wojnie światowej. Według mnie idea Jezusa, która obejmowała generację tamtych lat, rozumiała idiomy wiejskiego życia. Dzisiaj wydaje się, że nie rozumiemy już rolniczych tekstów Ewangelii, nie rozumiemy terminów pochylania się  nad polem, czynienia bilansów pracy na roli,Jezus nie staje przed nami w figurze archaicznego rolnika – górala. Świat mocno się zmienił przez dwa tysiące lat. Nastąpiło obalenie wręcz natury, powstała druga natura,  przemysłowa i biznesowa. Dzisiaj jakiś młody człowiek, który słyszy błogosławieństwa Jezusa i przesłanie anieliczne Ewangelii nie jest góralem, lecz hedonistą i konsumatorem wszelkich dóbr technologicznych. Władza przemysłu, zdobyczy technologicznych, otworzyła ludzi na specyficzne używanie. W błogosławieństwa na górze przesłanie Jezusa okazuje się totalnym przeciwieństwem hedonisty, albowiem tam chodz o totalne porzucenie tego świata, radykalne poświęcenie bez kompromisów. W dniach ciągłego rozwoju techniki i kosmosu, przemówienie na górze może nie trafiać do młodego obywatela świata. I taka byłaby moja polemika obalenia modernistycznych schematów, odnośnie sposobu życia ostatnich lat, żebyśmy biorąc przykład z figury Jezusa, wzięli to wszystko pod uwagę. Nie nazwałbym to kryzysem kościoła, lecz kryzysem w otwarciach nowych poziomów życia na taki sobie ewangeliczny fakt – iż mamy być pielgrzymami nadziei. Także pielgrzymami nadziei „w rozpoznawaniu czasu łaski”. W roku nadziei Kard. Ryś przy grobie św. Jana Pawła II wołał: Bóg nie płaci. Bóg nie odpłaca. Pan Bóg zawsze daje!

______

Stanisław Barszczak, Heiligkeit – Gott gefallen, nicht der Welt (30. Sonntag im Jahreskreis, Jahr C)

Jesus hält uns heute im Gleichnis vom Pharisäer und dem Zöllner einen Spiegel vor. Beide Männer beten, aber sie wenden sich nicht auf die gleiche Weise an Gott. Der Pharisäer geht in den Tempel, um zu beten, aber er betet überhaupt nicht. Er spricht mit sich selbst, nicht mit Gott; er konzentriert sich auf sich selbst, und sein Nächster – in diesem Fall der Zöllner, der allgemein als schlechter Mensch gilt – muss sich seiner Vollkommenheit rühmen. Es besteht kein Zweifel, wer im Mittelpunkt steht, und sein Gebet liest sich wie ein Jahresbericht über seinen aktuellen Stand der Errungenschaften.

Alles, was der Pharisäer sagt, ist wahr. Er fastet zweimal pro Woche und spendet zehn Prozent seines Verdienstes den Armen. Er tut Gutes. Wenn jeder Christ dies täte, würde sich die Welt verändern! Das Problem ist, dass er Gott dafür nicht braucht, weil er ihn nicht als beteiligt sieht. Er selbst sammelt aus eigener Kraft Verdienste an, mit denen er vor Gott prahlen kann.

In seinem kurzen Gebet wiederholt der Pharisäer fünfmal das Wort „ich“. So zeigt er, dass man Worte an Gott richten und gleichzeitig nur an sich selbst denken kann. Er spricht leidenschaftlich, aber weil ihm Gottes Anliegen am Herzen liegen. Er wendet sich an Gott mit der Einstellung: „Mein Wille geschehe, nicht deiner.“ Er ist ein Mann voller Anbetung, freut sich aber nicht darüber, wer Gott ist, sondern wer er ist.

Der Zöllner hingegen steht weit abseits, im Schatten. Er hat keine Errungenschaften vorzuweisen, mit denen er prahlen könnte. Was er erlangt hat, stammt aus Diebstahl, und auch seine Opfer waren arme Menschen. In seinem Gebet „Gott, sei mir Sünder gnädig!“ (Lukas 18,13) bringt er die Wahrheit über sich selbst zum Ausdruck. Er sucht keine Entschuldigungen oder Rechtfertigungen, sondern schlägt sich traurig an die Brust, als wolle er sich selbst bestrafen. Er kennt die Wahrheit über seine Sündhaftigkeit und vertraut sich ganz der Barmherzigkeit Gottes an. Er hat Gott nichts zu bieten außer seinen eigenen Sünden und der Verderbtheit, die sein Herz berührt hat.

Der Zöllner vergleicht sich nicht mit anderen. Er erkennt die Wahrheit über sich selbst an und hofft, dass Gottes Barmherzigkeit ihn umgibt. Er bekennt seine eigene Sünde. Er weiß, dass sein wahres Ich für Gott kein Geheimnis ist.

Der Pharisäer sieht Gebet und sein geistliches Leben als Mittel zur Selbsterhöhung, während der Zöllner sich Gott demütig nähert. Der Pharisäer hält sich für groß, obwohl er es nicht ist. Der Zöllner sieht sich als Sünder, der Gottes Barmherzigkeit braucht. Und er kehrt gerechtfertigt nach Hause zurück, der Pharisäer nicht. Denn Gott widersteht den Stolzen, aber den Demütigen schenkt er Gnade (vgl. Jakobus 4,6; 1. Petrus 5,5). Deshalb erhält der Zöllner viel mehr, als er erbeten hat: Er betete um Barmherzigkeit und wurde gerechtfertigt.

In seiner Lehre stellt Jesus die vorherrschenden Glaubensvorstellungen der Zeit in Frage. Das Gebet des Zöllners erreicht die Wolken, während das Gebet des Pharisäers zwar sein Ziel erreicht, aber es ist das Ziel selbst. Sich mit anderen zu vergleichen, die Schwachen zu demütigen, sich selbst zu erhöhen, andere anzuklagen und sich selbst zu rechtfertigen, verzerrt die Beziehung eines Menschen zu Gott. Ebenso bringt das Eingeständnis der eigenen Schwächen, das Bewusstsein der Sündhaftigkeit und der Mut, zur Wahrheit über sich selbst zu stehen, einen Gott näher, der reich an Barmherzigkeit ist und ein reuiges und demütiges Herz nicht verachtet (vgl. Psalm 51,19).

Beten Menschen, die sich ihrer Sünden bewusst sind, heute um Barmherzigkeit?

Heutzutage sagt Kardinal Krajewski: Heiligkeit bedeutet, Gott zu gefallen, nicht der Welt. Am Freitagmorgen (24. Oktober 2025) nahmen Mitglieder des Polnischen Pastoralrats für Europa – die ihre jährlichen Beratungen in Rom beginnen – an der Heiligen Messe am Grab des heiligen Johannes Paul II. teil. Kardinal Konrad Krajewski leitete die Liturgie, und Bischof Robert Chrząszcz, Delegierter der Polnischen Bischofskonferenz für die Seelsorge der polnischen Emigration, konzelebrierte gemeinsam mit den Rektoren der polnischen katholischen Missionen und den Pfarrern der polnischen Diaspora in Europa. „Wir essen Jesus jeden Tag, um ihn jeden Tag zu repräsentieren“, sagte der päpstliche Almosenier in seiner Predigt. Kardinal Krajewski wies darauf hin, dass sich das heutige Evangelium in einem Satz zusammenfassen lässt: „Frage nicht, wer mein Nächster ist, sondern sei den anderen ein Nächster.“

Der Bischof berichtete von seinem persönlichen Zeugnis der Begegnung mit der Heiligkeit zweier Menschen. Die erste war die heilige Mutter Teresa von Kalkutta. „Sie ließ Gott in sich wohnen; und deshalb wirkte Jesus durch sie Wunder“, betonte der Bischof. Die zweite Gestalt war der heilige Johannes Paul II., dessen Gesten und Worte das Leben der Menschen veränderten. Dies war möglich, weil er „Gott in sich wohnen ließ“.

Ich soll Gott repräsentieren. Kardinal Krajewski erinnerte daran, dass das Evangelium uns auffordert, „Zeiten der Gnade zu erkennen“. „Wir sind am schönsten auf der Welt, wenn wir voller Gnade sind“, fügte er hinzu. Dies geschieht, wenn wir uns von der Beichte erheben, Barmherzigkeit erfahren, wenn Gott vergibt; während der Eucharistie, wenn wir „Gott in uns aufnehmen können“. Der Hierarch fügte hinzu, dass ich beim Verlassen der Kirche nach der Feier der Heiligen Messe „der Tabernakel – das heißt der Ort seiner Gegenwart“ sein solle.

Nach der Messe legten Mitglieder der PRDE einen Blumenkranz am Grab des heiligen Johannes Paul II. nieder. Es folgte ein gemeinsames Gebet, gefolgt von einer Prozession – Mit dem Durchschreiten des Jubiläumsweges durch die Heilige Pforte in der Vatikanischen Basilika begann die Jahrestagung, die die europäische Gemeinschaft aufgrund des laufenden Heiligen Jahres dieses Jahr in Rom abhält.

Ich soll ein Ort der Gegenwart Gottes sein. Geliebte. Wer ist Jesus Christus für mich? Ich sehe Jesus als Archetyp jeder möglichen Beziehung zur Welt und der höheren Beziehung, die ich erkenne. Zwanzig Jahre nach dem Zweiten Weltkrieg begann ich im Dąbrowa-Becken, in das Jesus-Evangelium hineinzuwachsen. Meiner Meinung nach verstand die Vorstellung von Jesus, die die Generation jener Jahre umfasste, die Idiome des ländlichen Lebens. Heute scheinen wir die landwirtschaftlichen Texte der Evangelien nicht mehr zu verstehen, die Begriffe „sich über das Feld beugen“, „Inventarisierung der landwirtschaftlichen Arbeit“. Jesus steht nicht mehr in der Gestalt des archaischen Bauern – eines Bergbewohners – vor uns. Die Welt hat sich in zweitausend Jahren stark verändert. Die Natur wurde umgestürzt, und eine zweite Natur, Industrie und Geschäft, ist entstanden. Ein junger Mensch, der heute Jesu Segen und die Engelsbotschaft des Evangeliums hört, ist kein Bergsteiger, sondern ein Hedonist und Konsument aller technischen Güter. Die Macht der Industrie und technologischer Errungenschaften hat den Menschen eine spezifische Nutzung eröffnet. In den Segnungen auf dem Berg erweist sich Jesu Botschaft als das genaue Gegenteil eines Hedonisten, denn sie handelt von einer völligen Abkehr von dieser Welt, von einem radikalen, kompromisslosen Opfer. In Zeiten ständiger technologischer und kosmischer Entwicklung mag die Rede auf dem Berg bei einem jungen Weltbürger keinen Anklang finden. Und hierin besteht meine Polemik: eine Widerlegung modernistischer Lebensmuster der letzten Jahre, um all dies, dem Beispiel Jesu folgend, zu berücksichtigen. Ich würde dies nicht als eine Krise der Kirche bezeichnen, sondern als eine Krise der Öffnung neuer Lebensebenen für eine im Grunde evangelische Tatsache – dass wir Pilger der Hoffnung sein sollen. Pilger der Hoffnung, „indem wir die Zeit der Gnade erkennen“. Im Jahr der Hoffnung rief Kardinal Ryś am Grab des heiligen Johannes Paul II. aus: „Gott zahlt nicht. Gott vergilt nicht. Der Herrgott gibt immer!“

______

Stanisław Barszczak, Sainteté – Plaire à Dieu, non au monde (30e dimanche du temps ordinaire, année C)

Jésus nous présente aujourd’hui un miroir sous la forme de la parabole du pharisien et du publicain. Tous deux hommes prient, mais ils ne s’adressent pas à Dieu de la même manière. Le pharisien va au temple pour prier, mais il ne prie pas vraiment. Il se parle à lui-même, non à Dieu ; il se concentre sur lui-même, et son prochain – en l’occurrence le publicain, largement considéré comme une mauvaise personne – est obligé de se vanter de sa perfection. Il ne fait aucun doute qui est au centre de l’attention, et sa prière se lit comme un rapport annuel sur ses réalisations.

Tout ce que dit le pharisien est vrai. Il jeûne deux fois par semaine et donne dix pour cent de ses revenus aux pauvres. Il fait le bien. Si tous les chrétiens faisaient cela, le monde changerait ! Le problème, c’est qu’il n’a pas besoin de Dieu pour cela, car il ne le perçoit pas comme impliqué. Lui-même, par ses propres forces, accumule des mérites dont il peut se vanter devant Dieu.

Dans sa courte prière, le pharisien répète cinq fois le mot « je ». Il démontre ainsi qu’il est possible de s’adresser à Dieu tout en ne pensant qu’à soi. Il parle avec passion, mais parce qu’il se soucie des affaires de Dieu. Il s’adresse à Dieu avec cette attitude : « Que ma volonté soit faite, non la tienne.» C’est un homme plein d’adoration, mais qui se réjouit non pas de qui est Dieu, mais de qui il est.

Le publicain, quant à lui, se tient loin, dans l’ombre. Il n’a aucun palmarès dont il puisse se vanter. Ce qu’il a gagné vient du vol, et ses victimes étaient aussi des pauvres. Dans sa prière : « Ô Dieu, aie pitié de moi, pécheur » (Luc 18,13), il exprime la vérité sur lui-même. Il ne cherche ni excuses ni justifications, mais se frappe la poitrine avec tristesse, comme pour se punir. Il connaît la vérité sur son péché et s’en remet entièrement à la miséricorde de Dieu. Il n’a rien à offrir à Dieu, si ce n’est ses propres péchés et la corruption qui a touché son cœur.

Le publicain ne se compare pas aux autres. Il reconnaît sa vérité et espère être accueilli par la miséricorde de Dieu. Il reconnaît son péché. Il sait que sa véritable nature n’est pas un mystère pour Dieu.

Le pharisien considère la prière et sa vie spirituelle comme un moyen d’exaltation, tandis que le publicain s’approche de Dieu avec humilité. Le pharisien se considère grand, même s’il ne l’est pas. Le publicain se considère comme un pécheur ayant besoin de la miséricorde de Dieu. Et il rentre chez lui justifié, contrairement au pharisien. Car Dieu résiste aux orgueilleux, mais il fait grâce aux humbles (cf. Jacques 4,6 ; 1 Pierre 5,5). Ainsi, le publicain reçoit bien plus que ce qu’il a demandé : il a imploré la miséricorde et a été justifié.

Dans son enseignement, Jésus remet en question les croyances dominantes de l’époque. La prière du publicain atteint les nuages, tandis que celle du pharisien atteint sa destination, mais elle est la destination même. Se comparer aux autres, humilier les faibles, s’exalter, accuser les autres et se justifier soi-même déforme la relation à Dieu. De même, reconnaître ses faiblesses, être conscient de son péché et avoir le courage d’affirmer sa vérité sur soi-même rapproche de Dieu, riche en miséricorde et qui ne méprise pas un cœur contrit et humble (cf. Psaume 51, 19).

Les personnes conscientes de leurs péchés implorent-elles la miséricorde aujourd’hui ?

En ces jours, le cardinal Krajewski affirme : la sainteté signifie plaire à Dieu, et non au monde. Vendredi matin (24 octobre 2025), les membres du Conseil pastoral polonais pour l’Europe, qui entament leurs délibérations annuelles à Rome, ont participé à la messe célébrée sur la tombe de saint Jean-Paul II. Le cardinal Konrad Krajewski a présidé la liturgie, concélébrée par l’évêque Robert Chrząszcz, délégué de la Conférence des évêques polonais pour la pastorale de l’émigration polonaise, ainsi que par les recteurs des missions catholiques polonaises et les pasteurs de la diaspora polonaise en Europe. « Nous mangeons Jésus chaque jour pour le représenter chaque jour », a déclaré l’aumônier pontifical dans son homélie. Le cardinal Krajewski a souligné que l’Évangile d’aujourd’hui se résume en une phrase : « Ne demande pas qui est mon prochain, mais sois le prochain des autres. »

L’évêque a partagé son témoignage personnel de rencontre avec la sainteté de deux personnes. La première était sainte Mère Teresa de Calcutta. « Elle a permis à Dieu de vivre en elle ; c’est pourquoi Jésus a accompli des miracles à travers elle », a-t-il souligné. La seconde figure était saint Jean-Paul II, dont les gestes et les paroles ont transformé la vie des gens. Cela a été possible parce qu’il a permis à Dieu de vivre en lui.

Je dois représenter Dieu. Le cardinal Krajewski nous a rappelé que l’Évangile nous appelle à « reconnaître les moments de grâce ». « Nous sommes les plus beaux au monde lorsque nous sommes remplis de grâce », a-t-il ajouté. Cela se produit lorsque nous nous levons de la confession, faisons l’expérience de la miséricorde, lorsque Dieu pardonne ; pendant l’Eucharistie, lorsque « nous pouvons consommer Dieu ». Le hiérarque a ajouté qu’en quittant l’église après la célébration de la Sainte Messe, je dois être « le tabernacle, c’est-à-dire le lieu de sa présence ».

Après la messe, les membres du PRDE ont déposé une gerbe de fleurs sur la tombe de saint Jean-Paul II. Une prière commune, suivie d’une procession – le passage du Chemin Jubilaire par la Porte Sainte de la Basilique vaticane, a marqué le début de la réunion annuelle que l’organisme européen organise à Rome cette année, en raison de l’Année Sainte.

Je dois être un lieu de présence divine. Bien-aimés. Qui est Jésus-Christ pour moi ? Je vois en Jésus l’archétype de toute relation possible avec le monde et de la relation supérieure que je reconnais. J’ai commencé à m’intéresser à l’Évangile de Jésus dans le bassin de Dąbrowa, vingt ans après la Seconde Guerre mondiale. À mon avis, l’idée de Jésus, qui imprégnait la génération de ces années-là, comprenait les langages de la vie rurale. Aujourd’hui, il semble que nous ne comprenions plus les textes agricoles des Évangiles, les expressions « se pencher sur le champ », « faire le point sur le travail agricole ». Jésus ne se présente plus à nous sous la forme du paysan-montagnard archaïque. Le monde a profondément changé en deux mille ans. La nature a été bouleversée, et une seconde nature, industrielle et commerciale, a émergé. Aujourd’hui, un jeune qui entend les bénédictions de Jésus et le message angélique de l’Évangile n’est pas un alpiniste, mais un hédoniste et un consommateur de tous les biens technologiques. La puissance de l’industrie et des avancées technologiques a ouvert les gens à un usage spécifique. Dans les bénédictions sur la montagne, le message de Jésus se révèle être aux antipodes de l’hédonisme, car il s’agit d’un abandon total de ce monde, d’un sacrifice radical et sans compromis. À notre époque de développement technologique et cosmique constant, le discours sur la montagne pourrait ne pas trouver d’écho auprès d’un jeune citoyen du monde. Et c’est là ma polémique, une réfutation des schémas modernistes concernant le mode de vie de ces dernières années, afin que, suivant l’exemple de Jésus, nous puissions prendre tout cela en compte. Je ne parlerais pas de crise de l’Église, mais d’une crise dans l’ouverture de nouveaux horizons à une réalité évangélique : nous devons être des pèlerins d’espérance. Et aussi des pèlerins d’espérance « en reconnaissant le temps de la grâce ». En cette année d’espérance, le cardinal Ryś, devant la tombe de saint Jean-Paul II, s’écriait : Dieu ne paie pas. Dieu ne rend pas. Le Seigneur Dieu donne toujours!

______

Stanisław Barszczak, Holiness – Is Pleasing God, Not the World (30th Sunday in Ordinary Time, Year C)

Jesus holds up a mirror before us today in the form of the parable of the Pharisee and the tax collector.

Both men pray, but they do not address God in the same way. The Pharisee goes to the temple to pray, but he doesn’t really pray at all. He talks to himself, not to God; he focuses on himself, and his neighbor – in this case, the tax collector, widely considered a bad person – is needed to boast about his perfection. There is no doubt who is the center of attention, and his prayer reads like an annual report on his current state of achievements.

Everything the Pharisee says is true. He fasts twice a week and gives ten percent of his earnings to the poor. He is doing good. If every Christian did this, the world would change! The problem is, he doesn’t need God for this, because he doesn’t see Him as involved. He himself, through his own strength, accumulates merits to boast about before God.

In his short prayer, the Pharisee repeats the word „I” five times. In this way, he demonstrates that one can address words to God while simultaneously thinking only of oneself. He speaks passionately, but because he cares about God’s affairs. He addresses God with the attitude: „My will be done, not yours.” He is a man full of adoration, but rejoices not in who God is, but in who he is.

The tax collector, on the other hand, stands far away, in the shadows. He has no catalog of accomplishments to boast about. What he has gained comes from theft, and his victims were also poor people. In his prayer, „God, be merciful to me, a sinner” (Luke 18:13), he expresses the truth about himself. He makes no excuses or justifications, but sadly beats his breast, as if to punish himself. He knows the truth about his sinfulness and entrusts himself completely to God’s mercy. He has nothing to offer God except his own sins and the corruption that has touched his heart.

The tax collector does not compare himself with others. He acknowledges the truth about himself and hopes that God’s mercy will embrace him. He admits his sin. He knows that his true self is no mystery to God.

The Pharisee sees prayer and his spiritual life as a means of self-exaltation, while the tax collector approaches God with humility. The Pharisee considers himself great, even though he is not. The tax collector sees himself as a sinner in need of God’s mercy. And he returns home justified, while the Pharisee does not. For God opposes the proud, but gives grace to the humble (cf. James 4:6; 1 Peter 5:5). Therefore, the tax collector receives much more than he asked for: he prayed for mercy and was justified.

In his teaching, Jesus challenges the prevailing beliefs of the time. The tax collector’s prayer reaches the clouds, while the Pharisee’s prayer does reach its destination, but it is the destination itself. Comparing oneself to others, humiliating the weak, exalting oneself, accusing others, and self-justifying distorts one’s relationship with God. Similarly, acknowledging one’s weaknesses, being aware of sinfulness, and having the courage to stand in the truth about oneself bring one closer to God, who is rich in mercy and does not despise a contrite and humble heart (cf. Psalm 51:19).

Do people conscious of their sins pray for mercy today?

In these days, Cardinal Krajewski says: holiness means pleasing God, not the world. On Friday morning (October 24, 2025), members of the Polish Pastoral Council for Europe – who are beginning their annual deliberations in Rome – participated in Holy Mass celebrated at the tomb of St. John Paul II. Cardinal Konrad Krajewski presided over the liturgy, and Bishop Robert Chrząszcz, the Polish Bishops’ Conference Delegate for Pastoral Care of Polish Emigration, along with the rectors of Polish Catholic Missions and pastors of Polish diaspora in Europe, concelebrated. „We eat Jesus every day to represent Him every day,” said the papal almoner in his homily. Cardinal Krajewski pointed out that today’s Gospel can be summarized in one sentence: „Do not ask who my neighbor is; but be a neighbor to others.”

The bishop shared his personal testimony of encountering the holiness of two individuals. The first was St. Mother Teresa of Calcutta. „She allowed God to live in her; and that is why Jesus worked miracles through her,” the bishop pointed out. The second figure was St. John Paul II, whose gestures and words transformed people’s lives. This was possible because he allowed „God to live in him.”

I am to represent God. Cardinal Krajewski reminded us that the Gospel calls us to „recognize times of grace.” „We are most beautiful in the world when we are full of grace,” he added. This happens when we rise from confession, experience mercy, when He forgives; during the Eucharist, when „we can consume God.” The hierarch added that when leaving the church after the celebration of Holy Mass, I am to be „the tabernacle – that is, the place of His presence.”

After Mass, members of the PRDE laid a wreath of flowers at the tomb of St. John Paul II. A communal prayer, followed by a procession – The passage of the Jubilee Way through the Holy Door in the Vatican Basilica began the annual meeting, which the European body, due to the ongoing Holy Year, is holding in Rome this year.

I am to be a place of God’s presence. Beloved Ones. Who is Jesus Christ for me? I see Jesus as the archetype of every possible relationship with the world and the higher relationship I recognize. I began growing into the Jesus Gospel in the Dąbrowa Basin, twenty years after World War II. In my opinion, the idea of ​​Jesus, which encompassed the generation of those years, understood the idioms of rural life. Today, it seems we no longer understand the agricultural texts of the Gospels, the terms bending over the field, taking stock of agricultural work. Jesus no longer stands before us in the figure of the archaic farmer—a highlander. The world has changed significantly over two thousand years. Nature has been overthrown, and a second nature, industrial and business, has emerged. Today, a young person who hears Jesus’ blessings and the angelic message of the Gospel is not a mountaineer, but a hedonist and consumer of all technological goods. The power of industry and technological achievements has opened people to a specific use. In the blessings on the mountain, Jesus’ message proves to be the polar opposite of a hedonist, for it is about a total abandonment of this world, a radical sacrifice without compromise. In these days of constant technological and cosmic development, the speech on the mountain may not resonate with a young citizen of the world. And this would be my polemic, a refutation of modernist patterns regarding the way of life in recent years, so that, following the example of the figure of Jesus, we may take all this into account. I wouldn’t call this a crisis of the Church, but a crisis in opening new levels of life to a rather evangelical fact—that we are to be pilgrims of hope. Also pilgrims of hope „in recognizing the time of grace.” In the year of hope, Cardinal Ryś, at the tomb of St. John Paul II, cried out: God does not pay. God does not repay. The Lord God always gives!

_______

Stanisław Barszczak, Wierzby rosną cieniemMrok już tu jest. A ty po której stronie staniesz? Papież Leon XIV we wspomnienie Świętego Jana Pawła II zwrócił uwagę Polaków na to, byśmy otworzyli się na wartości całego świata. Otwórzcie na oścież drzwi Odkupicielowi świata, wołał Jan Paweł II w momencie rozpoczynania jego pontyfikatu.Bogowie istnieją dopóki mają wyznawców, twierdzą inni. A co ja mogę rzec wam tej doby. Nie powiem prawdy już nigdy, wybaczcie mi uparty los. A zaczynałem zawsze od zera, wpierw jako dziecko rodzące się w nocy poza małżeństwem, przepełnione lękiem nie tylko o swoje życie, lecz również o życie w ojczyźnie ziemskiej, w końcu o życie w niebie. Dzieci nocy nie mają serca, ani kamienia, nie mają nadziei…

Głupie – Dzieci Nocy stoją na brzegach ulicy, w swoich o wiele za dużych butach, każdy, kto chce, może je mieć na godzinę – za kilka funtów, tam na brzegach ulicy

statki cicho przepływają obok

ich nieśmiałych ‚kapitanów’

szukających smakołyku.

Dzieci Nocy – kto je stworzył?

Nie były dziećmi życzeń,

Dzieci te nigdy się nie są nasycone, jakkolwiek ogrzewają się w świetle neonów całusami i głaszczą na zawołanie za gotówkę z góry, a ich skóra pozostaje całkowicie zimna;

a dusze mkną przed siebie

nocą na brzegach ulicy,

w labiryncie tego miasta

tańczą jak błędny ognik, kolorowy sen – taki, jaki Bóg daje tylko dzieciom. Dzieci Nocy – kto je stworzył? Nie były dziećmi ze snów,

Dzieci te nigdy nie mają dość

I ogrzewają się w świetle neonów.

Głos mówi: Chodź cicho, kochanie, obudź się, nie płacz, to był tylko zły sen. Mama jest tutaj, a ty jesteś w domu, bądź cicho, moje dziecko, to był tylko sen.

„Szczęśliwy naród,

który ma poetę

I w trudach swoich

nie kroczy w Milczeniu…” 

Mama była symbolem elegancji i czaru w latach 60., urzekając publiczność ponadczasową urodą i silną osobowością. Teraz z nieba wciąż emanuje wdziękiem i urokiem, które inspirują pokolenia. Już nie po raz pierwszy piszę post na ten temat.

Świat kroczy naprzód ku nieznanemu losowi. Możliwe, że przesunięcia Bieguna Północnego są cykliczne i odbywają się co kilkaset lat i wtedy następuje reset… O. Klimuszko mówił w 1978 roku, że chciałby jeszcze żyć 50 lat, by doczekać tych nowych czasów, gdzie Polska będzie przykładem dla reszty świata, a zza okna można będzie zrywać owoce cytrusowe. To jest możliwe tylko wtedy, gdy Biegun Północny przesunie się o 30° na Środkową Syberię. Wtedy świat zmienia się całkowicie, już kiedyś tak było, gdy przesunął się z Zatoki Hudsona na dzisiejsze miejsce.. To już może wydarzyć się za dwa lata i coś tam czy takie tam… Dlatego ten świat tak wariuje teraz. Dzieją się rzeczy jakby miał się zbliżać koniec świata..

Tak właśnie jest – zbliża się szybkimi krokami i raczej tego nie da się uniknąć. Tymczasem pani Agnieszka Osiecka nie przestaje nam śpiewać ot chociażby tak: 

Póki mam jeszcze

te… (dwa, trzy)dzieścia i kilka lat,

pogadam z tobą do wiersza,

nie tak jak z bratem brat,

ale jak baba najszczersza.

Póki mam jeszcze

ten fason i pański gest,

i wierszyk nie skrzypi jak socha,

wygarnę:”Oj kiepsko jest,

żeś ty się we mnie nie zakochał!”

Póki mam jeszcze te kolce – jak jaki jeż – to przyznam ci naturalnie,

że bez miłości też fajno jest,

lecz mogło być- jeszcze fajniej.

Fajno mieć pracę nieźle płatną,

z kumplami pogwarzyć przy wódce,

fajno wyjechać na lato,

jeziorem przewieźć się w łódce,

fajno w robocie mieć ten lwi pazur,

fajno zagapić się w nieba lazur,

fajno, że szczerze oddanych nam serc – starczy na bruki od Kutna 

– do Kielc… Fajny jest Franek

…Fajna jest Zocha…No i w ogóle – przyjemnie. – Lecz gdybyś ty się zakochał, gdybyś zakochał się we mnie, gdybyś zakochał się we mnie….

Ale ty nigdy, przenigdy nie rezygnuj z nadziei, nigdy nie wątp, nigdy się nie zmęcz i nigdy nie zniechęcaj.

Nie bój się. Nie bój się niczego.Bóg ma wszystko pod kontrolą i jest większy od twoich lęków.

Nie był królem. Nie miał korony. A mimo to jego władza sięgała dalej niż królewskie rozkazy.

Jeremi Wiśniowiecki – magnat, który na wschodnich kresach stworzył własne państwo. Prywatna armia, twierdze silniejsze niż królewskie, własne sądy, własna dyplomacja i wojny prowadzone na własnych zasadach.

To on był żelazną granicą między Rzecząpospolitą a chaosem Dzikich Pól. To jego bali się Kozacy i przed nim uciekali Tatarzy.

Poznaj historię człowieka, który zastąpił całe państwo…

Opowiadanie o Wiedniu i Austrii to nie tylko historie ulic, ciekawe miejsca do odwiedzenia, ale i historia ludzi, którzy ten kraj, ulice  i miejsca tworzyli. Dzisiaj o bardzo ważnym momencie w jego dziejach, gdy wielkie imperium z kilkusetletnią monarchią odchodzi w przeszłość, a rodzi się niewielka republika. 

Ostatni cesarz Karol i cesarzowa Zita, socjaliści, zdrada i zimna gra wielkich mocarstw pisały scenariusz Austrii oraz krajów, które wchodziły w skład dawnego imperium Habsburgów. To mi poczytaj mamo…

Brian Neel, być może nie laureat Chopinowski dla potomnych utrwalił wiersz pt. Dopóki nie umrę:

Ostatnio dużo myślałem. O depresji. O tym niekończącym się smutku.

O tym, jak sposób, w jaki nienawidzę samego siebie, doprowadza mnie do szaleństwa.

O tym, że bez względu na to, co robię, zawsze boję się tej ciemności.

Tej, która mieszka w mojej duszy. Bolesnej otchłani i ziejącej dziury.

Brakujących elementów, które mnie dopełniały. Ciągle zmieniających się, niemożliwych celów.

Niegdyś jasno żarzących się żarów, które teraz są ciemne i czarne jak węgiel.

Wnętrze mojego mózgu zdaje się nieustannie gromadzić chmury.

Wirujący wiatr i burze zagłuszają wszystko oprócz odgłosów grzmotów.

Blokują wszelkie oznaki światła, gdy mięsień w mojej klatce piersiowej pulsuje.

Sprawia, że ​​chciałbym umrzeć, zniknąć i zostać pogrzebany w ziemi.

I walczę z tym. O Boże, walczę z tym. Wszelka broń, jaką znajdę.

Atakuję to ze wszystkich sił. Z wszystkimi moimi narzędziami razem wziętymi.

Wściekła wojna z tysiącem bitew, które stoczyłem milion razy,

Ale jak mam oczekiwać zwycięstwa nad wrogami w moim umyśle?

Pokonać wroga, którego nie ma? Czekającego, by zaskoczyć mnie nieprzygotowanego.

Wie, że to sprawia, że ​​czuję się tak przerażony. Jest o wiele okrutniejsze, niż mogę znieść.

Z nieskończoną cierpliwością. Aż w tornadach zostanę uwięziony,

Niszcząc wszystko, co kocham, by pozostawić mnie w rozpaczy.

Wtedy zostaję tylko ja. Cień tego, kim kiedyś byłem.

Próbując trzymać się nadziei, ale pozostawiony z roztrzaskanymi marzeniami.

Życzę sobie, by zamiast pustki, znaleźć trochę poczucia własnej wartości.

Ale kiedy próbuję kochać siebie, to wychodzi to tylko w krzykach.

I łzach, które zalewają moją twarz niekończącymi się strumieniami.

I zawsze czuję się taki złamany. Jakbym był sparaliżowany strachem.

Jakby w mojej głowie siedziały demony, które szepczą mi do ucha.

Jakby światło na końcu tunelu nigdy się nie pojawiło.

Że zawsze będę żył z tak dotkliwym bólem,

Że z niecierpliwością czekam na dzień, w którym zniknę.

Ale, jak już mówiłem, ostatnio coraz częściej o tym myślę.

Nie mogę już tego robić. Myślę więc, że czas zakończyć wojnę.

Znaleźć sposób na odzyskanie nadziei, podnieść się z tego dna,

I przestać karmić ciemność, która jest we mnie.

Więc zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby być w porządku. Aby uleczyć ten ból dzień po dniu.

Znaleźć nową i lepszą drogę. Pamiętać, co mówią moi terapeuci.

Poczuć moje uczucia, nie uciekając. Nawet jeśli mnie to przeraża.

I uwierzyć, że jutro będzie zupełnie nowy dzień.

Bo zawsze mogłoby być gorzej. Nie leżę martwy na tyłach karawanu.

Mam tylko rany, które muszę pielęgnować. I przynajmniej żyję, by wypowiedzieć te słowa.

Wciąż mam ścieżkę, którą mogę podążać. I miejsce we wszechświecie, w którym mogę istnieć.

I wszystkie możliwości, które mogą się narodzić. Gdybym tylko mógł dostrzec swoją wartość,

I spróbować znaleźć sposób, by uwierzyć, że przynależę do tej Ziemi.

Zrobię, co w mojej mocy. Ignorując wszystkie te głosy w mojej głowie.

A kiedy ciemność będzie próbowała mnie znaleźć, zwrócę się ku światłu.

Znajdę miejsce, w którym przeczekam deszcz, gdy nad głową będą burze. 

I spróbuję pamiętać, że bez względu na pogodę, zawsze może być lepiej,

Dopóki nie umrę.Chodzenie z Chrystusem oznacza pozostawienie za sobą tego, kim byłeś, aby On mógł ukształtować cię w osobę, którą zawsze miałeś się stać.

Starożytna hydrauliczna inżynieria egipskiego Karnaku, rzymski Panteon, akwedukty, starożytne miasta budowane na planie centrów, zaświadczają na korzyść dzieci nocy…. że coś w życiu osiągnęli. I wciąż tworzą bestsellery jutra.

Dwa przeciwieństwa postanawiają ‚sprawdzić swoją chemię’ podczas jednej gorącej nocy razem. Ale czy to wystarczy? Nova Porter nie szuka miłości i z pewnością nie ma wytłumaczenia dla swego uczucia do Charliego Milforda w stroju biznesmena, bankiera inwestycyjnego w trzyczęściowym garniturze. Może to jego urok osobisty? A może jego determinacja, by pomóc jej raczkującemu biznesowi jak tylko może. Tak czy inaczej, za każdym razem, gdy on jest w pobliżu, jest rozkojarzona. Z nowym studiem tatuażu, które ma zostać otwarte w jej rodzinnym „lesie cudów”, nie ma czasu na frywolne flirty. Aby raz na zawsze pozbyć się Charliego, Nova składa propozycję. Jedną noc. Bez zobowiązań. Porzucą swoje niewygodne uczucie i wrócą do swoich obowiązków. Ale ich wybuchowa wspólna noc rozprasza ich oczekiwania niczym opadłe liście. A z Charliem w mieście jako tymczasowym szefem „świetlistej farmy”, Nova nie może go całkowicie unikać. A Charlie? Cóż, Charlie rozpoznaje dobrą inwestycję, gdy ją widzi. Ma nadzieję, że uda mu się przekonać Novę że jest wart poświęcenia mu trochę czasu.

Najmilsi. Mrok już tu jest. Ale szczęśliwym wierzby rosną cieniem. Więc nie ma już miejsca na letniość. Ojciec Tadeusz Rydzyk mówi wprost jak mamy walczyć o Polskę. Piękne słowa.  Także Leon XIV apelował wcześniej z troską, by zachować pokój, już nie tyle między narodami, ale między sercami.

Bracie, siostro. Lęki, którym nie stawisz czoła, stają się twoimi ograniczeniami. Postanów, że nie będziesz już dłużej uwięziony w więzieniu, które sam sobie zbudowałeś. 

_____

Stanisław Barszczak, Willows Grow in Shadow

Darkness is already here. And which side will you take? Pope Leo XIV, in memory of Saint John Paul II, urged Poles to open ourselves to the values ​​of the entire world. „Open wide the doors to the Redeemer of the world,” John Paul II exclaimed at the beginning of his pontificate.

Gods exist as long as they have followers, others claim. And what can I tell you today? I will never tell the truth again; forgive me my stubborn fate. And I always started from scratch, first as a child born at night out of wedlock, filled with fear not only for my life, but also for life in my earthly homeland, and ultimately for life in heaven. The Children of the Night have no heart, no stone, no hope…

Stupid – The Children of the Night stand on the streetside, in their much too big shoes. Anyone who wants them can have them for an hour – for a few pounds. There, on the streetside,

ships quietly sail past

their shy ‚captains’

looking for a treat.

The Children of the Night – who created them?

They were not children of wishes,

These children are never satisfied, although they warm themselves in the neon light with kisses and caresses on demand for cash in advance, and their skin remains completely cold;

and souls rush forward

at night on the streetside,

in the maze of this city,

dancing like a will-o’-the-wisp, a colorful dream – the kind God gives only to children. The Children of the Night – who created them? They were not children of dreams,

These children never have enough,

And warm themselves in the neon light. A voice says: Come quietly, my love, wake up, don’t cry, it was just a bad dream. Mom is here, and you are home, be quiet, my child, it was just a dream.

„Happy is the nation that has a poet

And in its hardships

Does not walk in silence…”

Mom was a symbol of elegance and charm in the 1960s, captivating audiences with her timeless beauty and strong personality. Now, she still radiates from the sky a grace and charm that inspires generations. This is not the first time I’ve written a post on this topic.

The world is marching forward towards an unknown fate. It’s possible that the North Pole shifts are cyclical, occurring every few hundred years, and then a reset occurs… Father Klimuszko said in 1978 that he wanted to live another 50 years to see those new times, where Poland would be an example to the rest of the world, and citrus fruits could be picked from outside the window. This is only possible when the North Pole shifts 30° to Central Siberia. Then the world changes completely, it already did, when it moved from Hudson Bay to its current location… That could happen in two years or so… That’s why the world is going so crazy right now. Things are happening as if the end of the world were approaching…

That’s exactly what it is – it’s approaching rapidly, and it’s probably unavoidable. Meanwhile, Mrs. Agnieszka Osiecka keeps singing to us, just like this:

While I’m still

those… (two, three) decades old,

I’ll talk to you over a poem,

not like a brother,

but like the most sincere woman.

While I still have

that style and your gesture,

and the poem doesn’t squeak like a plough,

I’ll blurt out: „Oh, it’s too bad

you didn’t fall in love with me!”

While I still have those thorns—like a hedgehog—I’ll admit, of course, that it’s nice without love, too,

but it could be even nicer.

It’s nice to have a well-paid job,

to chat with friends over vodka,

it’s nice to go away for the summer,

to take a boat ride across the lake,

it’s nice to have that lion’s claw at work,

it’s nice to stare at the azure sky,

it’s nice that our sincerely devoted hearts—enough for the pavements from Kutno

– to Kielce… Franek is nice,

…Zocha is nice,

And in general—it’s nice. – But if you fell in love, if you fell in love with me, if you fell in love with me…

But you, never, ever give up hope, never doubt, never get tired, and never get discouraged.

Don’t be afraid. Don’t be afraid of anything. God has everything under control and is greater than your fears.

He was not a king. He had no crown. And yet his power extended beyond royal commands.

Jeremi Wiśniowiecki – a magnate who created his own state in the eastern borderlands. A private army, fortresses stronger than royal ones, his own courts, his own diplomacy, and wars fought according to his own rules.

He was the iron border between the Polish-Lithuanian Commonwealth and the chaos of the Wild Fields. It was he whom the Cossacks feared and the Tatars fled from.

Learn the story of the man who replaced an entire state…

The story of Vienna and Austria is not just about the stories of the streets and interesting places to visit, but also about the people who shaped this country, its streets, and its places. Today, we’re talking about a very important moment in its history, when a great empire with a centuries-old monarchy is fading into the past, and a small republic is being born.

The last Emperor Charles and Empress Zita, the socialists, betrayal, and the cold warfare of the great powers wrote the script for Austria and the countries that comprised the former Habsburg Empire. Read it to me, Mom…

Brian Neel, perhaps not a Chopin laureate, immortalized the poem „Until I Die” for posterity:

Lately, I’ve been thinking a lot. About depression. About this endless sadness.

About how the way I hate myself drives me insane.

About how no matter what I do, I’m always afraid of this darkness.

The one that lives in my soul. The aching abyss and gaping hole.

The missing pieces that made me whole. The ever-changing, impossible goals.

Once-bright embers that are now dark and black as coal.

The inside of my brain seems to be constantly gathering clouds.

The swirling wind and storms drown out everything but the sound of thunder.

They block out any sign of light as the muscle in my chest throbs.

It makes me wish I could die, disappear, and be buried in the ground.

And I fight it. Oh God, I fight it. With every weapon I can find.

I attack it with all my might. With all my tools combined.

A furious war with a thousand battles fought a million times,

But how can I expect victory over the enemies in my mind?

Defeat an enemy that isn’t there? Waiting to surprise me unprepared.

He knows it makes me feel so terrified. It’s far crueler than I can bear.

With infinite patience. Until I’m trapped in tornadoes,

Destroying everything I love, leaving me in despair.

Then only I remain. A shadow of who I once was.

Trying to cling to hope, but left with shattered dreams.

I wish, instead of emptiness, that I could find some self-worth.

But when I try to love myself, it only comes out in screams.

And tears that flood my face in endless streams.

And I always feel so broken. As if paralyzed by fear. It’s like demons are in my head, whispering in my ear.

It’s like the light at the end of the tunnel never appeared.

That I’ll always live with such excruciating pain,

That I’m eagerly awaiting the day I disappear.

But, as I said, I’ve been thinking about it more and more lately.

I can’t do this anymore. So I think it’s time to end the war.

To find a way to regain hope, to rise from this rock bottom,

And stop feeding the darkness inside me.

So I’ll do everything in my power to be okay. To heal this pain one day at a time.

To find a new and better path. To remember what my therapists say.

To feel my feelings without running away. Even if it scares me.

And to believe that tomorrow will be a brand new day.

Because it could always be worse. I’m not lying dead in the back of a hearse.

I only have wounds to nurse. And at least I’m alive to say these words.

I still have a path to follow. And a place in the universe where I can exist.

And all the possibilities that could be born. If only I could see my worth,

And try to find a way to believe I belong on this Earth.

I’ll do my best. Ignoring all those voices in my head.

And when the darkness tries to find me, I’ll turn to the light.

I’ll find a place to wait out the rain, when the storms are overhead.

And I’ll try to remember that no matter the weather, things can always get better,

Until I die.

Walking with Christ means leaving behind who you were so He can shape you into the person you were always meant to be.

The ancient hydraulic engineering of Egyptian Karnak, the Roman Pantheon, aqueducts, and ancient cities built on the plan of centers testify to the children of the night… that they have achieved something in life. And they still create tomorrow’s bestsellers.

Two opposites decide to „test their chemistry” during one hot night together. But will it be enough? Nova Porter isn’t looking for love, and she certainly has no excuse for her feelings for Charlie Milford, dressed as a businessman, an investment banker in a three-piece suit. Perhaps it’s his charm? Or perhaps his determination to help her fledgling business in any way he can. Either way, whenever he’s around, she’s distracted. With a new tattoo studio about to open in her family’s „forest of wonders,” there’s no time for frivolous flirtations. To get rid of Charlie once and for all, Nova makes a proposition. One night. No strings attached. They’ll abandon their uncomfortable feelings and return to their duties. But their explosive night together shatters their expectations like fallen leaves. And with Charlie in town as the temporary head of the „light farm,” Nova can’t avoid him entirely. And Charlie? Well, Charlie knows a good investment when he sees one. He hopes he can convince Nova that he’s worth devoting some of his time to.

My dearest. The darkness is already here. But, for the lucky ones, willows grow in shade. So there’s no room for lukewarmness anymore. Father Tadeusz Rydzyk speaks plainly about how we should fight for Poland. Beautiful words. Leo XIV also previously appealed with concern to maintain peace, not so much between nations, but between hearts.

Brother, sister. Fears you don’t face become your limitations. Decide that you will no longer be trapped in prison that you built for yourself. Be brave.

XXIX Niedziela Zwykła (rok C)

PIERWSZE CZYTANIE – Księga Wyjścia 17, 8-13

PRÓBA WIARY

Amalekici byli plemionami zamieszkującymi pustynię Negew. Biblia wspomina o nich wielokrotnie w historii osadnictwa Narodu Wybranego w Palestynie, zawsze jako o przeciwnikach penetracji plemion izraelskich. Ich potomkowie pozostali zaciekłymi wrogami w czasach królów Saula i Dawida. Do tego stopnia, że ​​sama nazwa Amalek stała się symbolem dziedzicznego wroga.

Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę, że sam Amalek, ojciec plemienia, był wnukiem Ezawa, brata bliźniaka i rywala Jakuba. Rywalizacja między Jakubem a Ezawem (zwanym również Edomem) była przekazywana ich potomkom, a z pokolenia na pokolenie w Izraelu dziedziczona była nienawiść do Edomitów, zwłaszcza do tych uważanych za najgorszych ze wszystkich – Amalekitów.

Zatem w Księdze Wyjścia Amalekici pojawiają się jako pierwsi przeciwnicy ludu wybranego na pustyni. Autor nie podaje wielu szczegółów na temat tej pierwszej bitwy: mówi jedynie: „Synowie Izraela maszerowali przez pustynię. Amalekici nadciągnęli i zaatakowali ich w Refidim”. Księga Powtórzonego Prawa dostarcza jednak dodatkowych informacji: „Pamiętaj, co ci uczynił Amalek na drodze, gdy wychodziłeś z Egiptu. Dogonił cię na drodze i wymordował wszystkich, którzy pozostali w tyle, podczas gdy ty byłeś wyczerpany i wyczerpany. Nie bał się Boga!” (Pwt 25,17-18) – tłumaczenie: Amalekici przybyli z zaskoczenia i zaatakowali tych, którzy mieli największe trudności z podążaniem za nimi. Wtedy Mojżesz powiedział do Jozuego: „Wybierz mężów i idź walczyć z Amalekitami”. Jest to więc historia samoobrony. Nie będziemy mieli dalszych szczegółów na temat przebiegu bitwy ani ruchów wojsk; Zamiast tego historia koncentruje się na relacji między ludem a ich Bogiem podczas tej pierwszej bitwy: to próba ognia, ale przede wszystkim test wiary Izraela. Będą walczyć o przetrwanie, ale ich Bóg będzie z nimi.

Jesteśmy w Refidim: nawiasem mówiąc, znamy już tę nazwę, ponieważ w wersetach poprzedzających ten fragment jest to słynny epizod Massa i Meriba; mówiliśmy o tym ponownie bardzo niedawno przy okazji Psalmu 94/95. Massa i Meriba, to działo się właśnie w Refidim, a przydomek Massa i Meriba (co oznacza spór i kłótnię) oznacza, że ​​tam ludzie poważnie zwątpili w Boga. I odtąd, gdy będziemy kuszeni, by zwątpić w Bożą opiekę, będziemy pamiętać o Massa i Meriba: „Czy będziecie słuchać Jego słowa dzisiaj? Nie zamykajcie serc waszych jak w Meriba, jak w dniu Massa na pustyni, kiedy wasi ojcowie wystawiali Mnie na próbę i prowokowali, chociaż widzieli moje czyny”. (Ps 94/95:7-8).

Massa i Meriba były próbą pragnienia, próbą tak ciężką, że ludzie myśleli nawet, że Bóg ich opuścił… ale nie, woda popłynęła ze skały, a lud odzyskał zaufanie do swojego Boga. Tym razem, wciąż w Refidim, muszą stawić czoła atakowi Amalekitów. Będą musieli walczyć o przetrwanie. I Mojżesz natychmiast nie ma wątpliwości, że Bóg przyjdzie mu z pomocą i go wybawi.

WZNIESIONE RĘCE DO NIEBA

Powiedział do Jozuego: „Stanę na szczycie góry, trzymając laskę Bożą”. I to właśnie ta laska, w pewnym sensie, odgrywa główną rolę w tej historii. Ta laska sama w sobie nie jest magiczna, ale uwidacznia dzieło Boże. To dzięki niej Mojżesz dokonał niezliczonych cudów w oczach faraona i egipskiego dworu, rozdzielił wody Morza Czerwonego, sprawił, że woda popłynęła ze skały, właśnie w Massa i Meriba. Po raz kolejny, ta laska sama w sobie nie jest magiczna; dowodem jest to, że Mojżesz zaczyna się modlić, ale ta uniesiona laska stała się symbolem: przypomina wszystkim, że to Bóg działa. Jeśli bitwa jest ledwie opisana, jeśli laska znajduje się w centrum opowieści, to właśnie po to, by jasno pokazać, gdzie leży sedno sprawy. Sednem sprawy jest obecność Boga, który towarzyszy swojemu ludowi, jak obiecał od początku, objawiając Mojżeszowi swoje imię – to słynne imię, które mówi o obecności Boga. Tekst jest bardzo stonowany, a jednocześnie bardzo sugestywny. Mojżesz, Aaron i Chur są na szczycie wzgórza, podczas gdy lud walczy pod wodzą Jozuego na równinie. Jozue walczy z całej duszy, a Mojżesz modli się z całej duszy. Wojownik i modlący się wzajemnie uzupełniają. Jeśli Mojżesz opuszcza swoje miejsce modlitwy, Jozue traci opanowanie. Nie można powiedzieć jaśniej, że to Bóg działa, ale że wymagany jest nasz udział. Uniesione ręce Mojżesza są symbolem wszelkiej ludzkiej modlitwy. Wyrażają zaufanie, pewność wierzącego, że jego Bóg nigdy go nie opuści. Niedawno czytaliśmy w liście do Tymoteusza, że ​​Paweł powiedział: „Zalecam ludziom, aby wszędzie…

modlić się z rękami wzniesionymi ku niebu… To Bóg działa: te uniesione ręce mówią tak wiele, ponieważ pozostają nieruchome i zdają się przenosić odpowiedzialność na niebo; ale jednocześnie są uniesione: wierzący się nie poddaje; ręce walczącego, uniesione ręce modlącego się są naszym małym udziałem w dziele Bożym.

Ale czasami modlący się, wyczerpany fizycznie lub moralnie, nie ma już siły, by „wznieść ręce” ku niebu: wtedy dobrze jest znaleźć braci, którzy wesprą nasze słabnące ręce; zazwyczaj jest to rola naszych wspólnot.

———————–

Uwaga

1 – Pamiętamy dwóch synów Izaaka, braci bliźniaków, a zarazem rywali Ezawa i Jakuba; Ezaw powinien być dziedzicem boskich obietnic, ale Jakub zdołał oszukać niewidomego ojca, podając się za brata i zajął to miejsce. Suplement

– Na przestrzeni dziejów mężczyźni i kobiety poświęcali swoje życie modlitwie; Ten tekst ukazuje nam, że modlitwa nie jest biernością ani bezczynnością; wręcz przeciwnie, w tajemniczy sposób modlitwa nielicznych jest źródłem siły dla wszystkich. Jest żywym przypomnieniem o Obecności Boga, który nieustannie działa pośród nas.

PSALM – 120 (121)

DŁUGI MARSZ IZRAELA

Wiemy, że psalmy są przede wszystkim modlitwą całego ludu izraelskiego, tego ludu maszerującego ku swojemu Bogu od zarania dziejów. Kiedy psalm mówi „ja”, musimy rozumieć zbiorowe „MY” narodu wybranego. Ten długi marsz był przeżywany jeszcze intensywniej podczas trzech corocznych pielgrzymek do Jerozolimy. Były one częścią przykazań Bożych i stanowiły ważny moment dla wszystkich uczestników, co zazwyczaj oznaczało wszystkich zdrowych mężczyzn. Kobiety i dzieci podążały za nimi, jeśli mogły. Piętnaście psalmów zostało skomponowanych specjalnie, aby towarzyszyć temu procesowi: są to Psalmy od 119 do 133 w liturgii, czyli od 120 do 134 w naszych Bibliach. Nazwano je „Psalmami Wstępowania”, ponieważ czasownik „wstępować” był powszechnie używanym określeniem pielgrzymek; z co najmniej dwóch powodów: po pierwsze, po prostu dlatego, że Jerozolima leży na wyżynie; po drugie, na poziomie symbolicznym, ponieważ proces pielgrzymowania reprezentuje dla wierzącego prawdziwe duchowe wzniesienie.

Te piętnaście psalmów ma zatem wspólne punkty: wszystkie porównują historię ludu izraelskiego do długiej pielgrzymki. Z tego powodu słyszymy liczne aluzje do konkretnej rzeczywistości pielgrzymki: trudu i modlitwy pielgrzyma, pragnienia dotarcia do celu, miłości do Świątyni, miłości do Jerozolimy. A nade wszystko głębokiej radości i ufności, które przenikają wierzący lud. Nasz dzisiejszy psalm jest zatem jednym z nich: pielgrzym wyrusza do Jerozolimy: jego serce i oczy zwrócone są już ku wzgórzu Świątyni („Wznoszę oczy ku górom”), ale wie, że ta długa podróż do Jerozolimy usiana jest wszelkiego rodzaju pułapkami; Tory nie są naszymi dzisiejszymi utwardzonymi drogami, bywają śliskie lub kamieniste, stopa może się poślizgnąć; można też spotkać o wiele większe niebezpieczeństwa: dzikie zwierzęta, a nawet, co jeszcze groźniejsze, bandy zbójców. Jeśli Jezus mógł umiejscowić przypowieść o miłosiernym Samarytaninie w tym kontekście, to znaczy historię człowieka okradzionego i pobitego przez bandytów, to dlatego, że zdarzało się to regularnie. „Pan będzie cię chronił od wszelkiego zła, będzie chronił twoje życie”: ci, którzy pozostają w kraju, dodają otuchy tym, którzy wyruszają w drogę. PAN BĘDZIE CIĘ STRZEGŁ W WYJŚCIU I W POWROCIE

Innym niebezpieczeństwem, które trudno nam sobie tu wyobrazić, jest słońce w ciągu dnia i księżyc w nocy. W biały dzień trzeba godzinami chodzić pod palącym słońcem; w nocy, jeśli ktoś śpi pod gwiazdami, promienie księżyca są szkodliwe. Tutaj ponownie pielgrzym zostaje zachęcony: „Pan, twój stróż, twój cień, jest blisko ciebie. Słońce za dnia nie może cię razić ani księżyc w nocy”. Wszystkim tym niebezpieczeństwom trzeba będzie stawić czoła tak samo w drodze powrotnej, jak i w podróży w jedną stronę: ale „Pan będzie cię strzegł w twoją podróż i w twój powrót”. Możemy na Niego liczyć, bo On jest Panem świata: to On i tylko On stworzył niebo i ziemię. „Moja pomoc przychodzi od Pana, który stworzył niebo i ziemię”: w tym wersecie pada ostrzeżenie przeciwko fałszywym bogom; są oni jedynie bezwładnymi posągami z drewna lub kamienia; nic nie mogą zrobić dla człowieka. Śpią wiecznym snem, ponieważ są jedynie przedmiotami stworzonymi przez ludzkie ręce. Podczas gdy On, Pan, czuwa nieustannie: „Nie, nie śpi ani nie drzemie On, stróż Izraela”.

Kiedy wyrusza w drogę do Jerozolimy, wierzący kieruje się ku swojemu Bogu i tylko ku Niemu: zdecydowanie odwraca się od bożków. To właśnie nazywamy nawróceniem. Wyraźnie widać, jak porównanie ludzi do grupy pielgrzymów jest sugestywne. Każdego dnia, przez tysiąclecia, Izrael, niczym pielgrzym, wyrusza w drogę, decydując się bezgranicznie zaufać tylko Bogu: „Wznoszę oczy ku górom: skąd nadejdzie moja pomoc?”… „Pomoc moja przyjdzie od Pana, który stworzył niebo i ziemię”. Nieprzypadkowo Bóg jest w tym psalmie nazywany „stróżem Izraela”. Lud ten otrzymał bowiem Objawienie Boga żywego, Stwórcy nieba i ziemi, i doświadczył Jego obecności. Samo imię Boga, słynne czteroliterowe imię (JHWH), mówi właśnie, że Bóg jest stale obecny wśród swojego ludu. Bardzo intymna, nierozerwalna obecność, która jest bardzo silnie wyrażona w języku hebrajskim. Nasze tłumaczenie brzmi: „Pan, twój stróż, Pan, twój cień, stoi przy tobie”. W języku hebrajskim mówi się, że obok ciebie jest „po twojej prawicy”, a André Chouraqui skomentował: „Pan jest z tobą zjednoczony, tak jak ty jesteś zjednoczony z samym sobą”.

Przypominamy sobie kolumnę, która towarzyszyła ludowi w marszu przez pustynię; słup obłoku w ciągu dnia, chroniący przed słońcem, słup ognia w nocy, wskazujący drogę.

Jezus Chrystus z kolei potrafił śpiewać ten psalm w całej prawdzie. Gdy zdecydowanie wyruszał do Jerozolimy, jak mówi św. Łukasz, powtarzał sobie: „Pan cię uchroni od zła wszelkiego i strzeże życia twego. Pan cię strzeże w twoim wyjściu i powrocie, teraz i na wieki”. Od poranka wielkanocnego, tego powrotu, o którym mówi psalm, nazywamy go „Zmartwychwstaniem”.

DRUGIE CZYTANIE – Drugi List św. Pawła do Tymoteusza 3,14 – 4,2

PISMO ŚWIĘTE, NASZE ŹRÓDŁO

W zeszłą niedzielę czytaliśmy z Drugiego Listu do Tymoteusza hymn ku czci Chrystusa: „Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, który powstał z martwych”. Dzisiaj moglibyśmy powiedzieć, że czytamy hymn ku czci Pisma Świętego. Powiedzmy sobie jasno: to, co św. Paweł nazywa Pismem Świętym, my dziś nazywamy Starym Testamentem. Już w listach do Tymoteusza wielokrotnie odczuwaliśmy ciągły konflikt we wspólnocie Efezu, w której Tymoteusz się znajduje; i właśnie z powodu tego konfliktu Paweł prosił Tymoteusza, aby pozostał w Efezie; musimy móc liczyć na wiernych strażników Słowa. Pierwsze wersety dzisiejszego tekstu: „Trwaj w tym, czego się nauczyłeś”, sugerują, że inni nie pozostali wierni otrzymanym naukom i wprowadzają innych w błąd. Do tego stopnia, że ​​możemy streścić ten fragment w trzech zdaniach: po pierwsze, musimy czerpać natchnienie z Pisma Świętego. Po drugie, musimy głosić Słowo. Po trzecie, to głoszenie musi być dokonywane z myślą o budowaniu wspólnoty. Po pierwsze, musimy czerpać natchnienie z Pisma Świętego, w prawdziwym znaczeniu słowa „źródło”: Pismo Święte jest dla nas źródłem. Wyrażenie „Trwaj w tym, czego się nauczyłeś” jasno wskazuje, że wiara nie jest przedmiotem, który posiadamy, lecz żywotnym środowiskiem, „miejscem zamieszkania” w rozumieniu św. Jana. Tymoteusz czerpał z tego źródła Pisma Świętego od dzieciństwa: jego ojciec był Grekiem i poganinem, ale jego matka, Eunike, i babcia ze strony matki, Lois, były Żydówkami: zapoznały go ze Starym Testamentem; a kiedy jego matka nawróciła się na chrześcijaństwo, oczywiście nie przestała często czytać Pisma Świętego. Inni nauczyciele nadal inicjowali Tymoteusza, a Paweł podkreśla ten wspólnotowy aspekt dostępu do Pisma Świętego. Nie odkrywa się Pisma Świętego w pojedynkę, ale w Kościele. Po raz kolejny u Pawła odnajdujemy temat przekazu wiary, tego, co w teologii nazywa się „Tradycją”: tradere po łacinie oznacza „przekazywać”: „Ja sam otrzymałem to, co pochodzi od Pana, i wam to przekazałem” (co oznacza „niczego nie wymyśliłem”), mówi Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (1 Kor 11,23); Apostoł jest kimś posłanym, by służyć Słowu, które nie jest jego własnym. W wierze nikt z nas nie jest założycielem, nowatorem; jesteśmy ogniwami w łańcuchu. Oczywiście, niezwykle ważne jest, aby ten przekaz był wierny. Nieco wcześniej w tym samym liście Paweł powiedział do Tymoteusza: „Co słyszałeś ode mnie w obecności wielu świadków, przekaż to ludziom godnym zaufania, którzy będą zdolni nauczać i innych” (2 Tm 2,2).

ODWAŻ SIĘ GŁOSIĆ SŁOWO

Wracam do naszego tekstu; następujące zdanie jest bardzo ważne: Paweł stwierdza: „Pisma Święte mają moc udzielania wam mądrości ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusa Jezusa”. Ma przez to na myśli, że Stary Testament prowadzi bezpośrednio do Jezusa Chrystusa. Dla Pawła, podobnie jak dla pierwszych apostołów, powołanych przez Jezusa spośród Żydów, było to oczywiste. Pamiętamy, że podczas procesu w Jerozolimie Paweł twierdził, że został chrześcijaninem właśnie dlatego, że był Żydem.

Paweł kontynuuje: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga”; zanim stało się dogmatem potwierdzonym przez 

Kościół, jak to sformułowano, był zatem już wiarą Izraela. To wyjaśnia szacunek, jakim święte księgi zawsze otaczano we wszystkich synagogach. „Dzięki niemu (Pismu) człowiek Boży będzie doskonały, przygotowany do wszelkiego dobra”. Oto zatem wyposażenie chrześcijanina: Pismo Święte w wierności otrzymanej nauce: „Trwaj mocno w tym, czego się nauczyłeś; o tym jesteś przekonany, wiedząc dobrze, od kogo się tego nauczyłeś”. Wyposażeniem chrześcijanina jest zatem Pismo Święte ORAZ tradycja, aby móc je z kolei przekazywać. Aby przekazywać – i to jest druga rada Pawła udzielona Tymoteuszowi – trzeba odważyć się głosić Słowo; to pierwsze, a może nawet jedyne, zadanie przywódcy Kościoła. Stawka jest wysoka, a Paweł używa niemal zdumiewającej formuły: „Przed Bogiem i przed Chrystusem Jezusem, który będzie sądził żywych i umarłych, proszę cię, przez Jego objawienie i Jego królestwo, głoś Słowo…”.

Po raz kolejny Paweł odnosi się do objawienia Chrystusa i Jego Królestwa: wypełnienie planu Bożego jest prawdziwie horyzontem, od którego Paweł nigdy nie spuszcza wzroku. Co więcej, po grecku Paweł mówi: „Głoś Logos”, słowo, które u Jana oznacza Słowo, samego Jezusa. W tłumaczeniu, jeśli poważnie traktujemy Objawienie i Królestwo Chrystusa, musimy niestrudzenie głosić Słowo. Całe życie Pawła, od momentu nawrócenia, poświęcone było temu zadaniu: „Głoszenie Ewangelii jest dla mnie narzuconym obowiązkiem: biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9,16). Ale głoszenie Słowa wymaga odwagi, akceptacji złego odbioru: „Wtrącaj się w porę i nie w porę, piętnuj zło, upominaj, napominaj”; to znaczy, nie wahaj się oceniać tego, co widzisz… Kończy, określając atmosferę, w jakiej należy to robić (i to jest trzeci punkt): z cierpliwością i chęcią nauczania. I tu ponownie dostrzegamy u Pawła nieustannie obecny nacisk, troskę o to, co buduje wspólnotę; tylko to się liczy.

EWANGELIA – według św. Łukasza 18,1-8

GDY PRZYJDZIE SYN CZŁOWIECZY

Wszystko to dzieje się w atmosferze, którą można by określić jako koniec świata! Łukasz powiedział nam nieco wcześniej, że Jezus jest w „drodze do Jerozolimy”: zmierza ku swojej męce, śmierci i zmartwychwstaniu; uczniowie tak naprawdę nie wiedzą, co wydarzy się w Jerozolimie, ale przeczuwają tragiczny i tajemniczy finał. Krótko przedtem błagali Jezusa: „Przymnóż nam wiary”, co wyraźnie wyrażało ich udrękę. A tuż przed dzisiejszą przypowieścią Jezus długo mówił o przyjściu Syna Człowieczego. Syn Człowieczy jest tym, na którego czekamy właśnie przy końcu świata; znamy pochodzenie tego wyrażenia: w Księdze Daniela (rozdział 7) prorok opowiada, że ​​miał wizję człowieka (którego nazywa „synem człowieczym”), który przychodzi na obłokach niebieskich; zostaje przyjęty do tronu Bożego i otrzymuje królestwo nad całym stworzeniem; królestwo wieczne i powszechne. Daniel precyzuje, że ten „syn człowieczy” jest w rzeczywistości istotą zbiorową, ludem, który nazywa „ludem Świętych Najwyższego”. Czytelnicy Daniela rozumieli, że wizja ta spełni się przy końcu świata. Bóg ostatecznie zapanuje nad całym stworzeniem, a Syn Człowieczy będzie panował z Nim. Jezus często przedstawia się w Ewangeliach jako Syn Człowieczy; nieuchronnie intryguje to jego rozmówców, którzy wiedzą, że Syn Człowieczy jest istotą zbiorową, ludem Świętych Najwyższego, ostatecznie ustanowionym w chwale Bożej. Mogą nie wiedzieć, co myśleć, gdy Jezus przemawia w ten sposób, ale słyszą tę wiadomość o ostatecznym zwycięstwie. Teraz, odkąd otwarcie ogłosił swoją mękę, Jezus wielokrotnie używał tego określenia, Syn Człowieczy, zawsze mówiąc o sobie, jakby chciał ich uspokoić co do wyniku wydarzeń. To dowodzi, mimochodem, że naprawdę potrzebowali uspokojenia.

Jesteśmy zatem w atmosferze końca świata; co więcej, temat sądu („Bóg odda sprawiedliwość swoim wybranym”) jest rzeczywiście w tej samej tonacji; teraz, jeśli spojrzymy na kontekst tej przypowieści w Ewangelii Łukasza, znajdziemy Ewangelię o uzdrowieniu dziesięciu trędowatych, którą czytaliśmy w zeszłą niedzielę: uzdrowienie dziesięciu było znakiem, że Królestwo Boże już się rozpoczęło; jednocześnie uczniowie dotknęli tajemnicy zbawienia odrzuconej przez tych, którym zostało ono najpierw zaoferowane (tu dziewięciu trędowatych, którzy nie rozpoznali Chrystusa): tajemnica Krzyża już majaczyła na horyzoncie; Ale nawrócenie Samarytanina (jedynego trędowatego, który powrócił, by pokłonić się Jezusowi) zapowiadało wejście wszystkich, nawet pogan, do tego królestwa.

Faryzeusze doskonale rozumieli wszystkie te kwestie, ponieważ zaraz po uzdrowieniu dziesięciu trędowatych poprosili Jezusa, aby… I tak nadejdzie Królestwo Boże, a Jezus odpowie całą mową o przyjściu Syna Człowieczego.

ZAWSZE MÓDL SIĘ BEZ ZNIECHĘCANIA

A teraz Jezus porzuca ten poważny ton, by opowiedzieć to, co na pierwszy rzut oka wydaje się krótką historią: historię wdowy, która upomina się u sędziego ze swoimi roszczeniami, aż osiągnie to, czego oczekuje; a jednak ma wszelkie powody, by się zniechęcić: jej sprawa wydaje się przegrana od samego początku, ponieważ miała nieszczęście trafić na sędziego, któremu nie zależy na sprawiedliwości. Ale ona upiera się, bo jej sprawa jest słuszna, nie wątpi w to ani przez chwilę. To ją Jezus daje nam jako przykład; przykład pokory przede wszystkim: jeśli naprzykrza się sędziemu, to dlatego, że jest w potrzebie; pierwszym warunkiem uczestnictwa w Królestwie Bożym jest uznanie naszego ubóstwa; tutaj znajdujemy pierwsze błogosławieństwo: „Błogosławieni jesteście wy, ubodzy, albowiem do was należy Królestwo Boże” (Łk 6); Następnie przykład wytrwałości: w naszym oczekiwaniu na Królestwo, musimy być tak wytrwali, jak ta uparta wdowa. Nasza sprawa jest jeszcze sprawiedliwsza niż wdowy, ponieważ jest to sama sprawa Boga.

Porównanie z pierwszym czytaniem tej niedzieli jest bardzo sugestywne: na równinie Jozue toczył ciężką bitwę z Amalekitami, którzy zaatakowali lud z zaskoczenia; tymczasem na szczycie wzgórza Mojżesz modlił się uparcie, pewien uzyskania pomocy Boga; i wspierany przez swoich pomocników, wytrwał aż do zachodu słońca. Siła Mojżesza tkwiła w jego pewności, że Bóg pragnie zbawienia swojego ludu.

Wiele lat później pierwsi chrześcijanie, w obliczu trudności i prześladowań, przekonali się, że Królestwo jest odległe; byli kuszeni zniechęceniem; oni również muszą pamiętać, że Bóg pragnie ich zbawienia. Łukasz przypomina im tę przypowieść, w której Jezus chwalił upór.

Wierzyć znaczy nie poddawać się; a ostatnie zdanie: „Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” jest ostrzeżeniem, ważnym dla wszystkich chrześcijan wszystkich czasów: „Uważajcie, jeśli nie będziecie czujni, przestaniecie wierzyć”.

Chrześcijanie, zarówno ci z czasów Chrystusa, jak i dzisiejsi, są zatem wezwani, by „nie poddawać się”. Jezus dobrze wie, że od poranka Zmartwychwstania, tego pierwszego poranka przyjścia Syna Człowieczego, aż do Jego całkowitego i ostatecznego przyjścia, wiara będzie zawsze walką, próbą wytrwałości. Nie zabraknie ptaków złych wróżb, które sieją zwątpienie, nie zabraknie mistrzów podejrzeń. To oczekiwanie na Królestwo wydaje się tak niekończące… Czy Bóg naprawdę jest wśród nas? Przykład tej biednej wdowy pojawia się we właściwym momencie: jesteśmy tak samo bezradni jak ona; starajmy się być równie uparci.

————————-

Dodatek

– Czy Łukasz pisze do wspólnoty zagrożonej zniechęceniem? Można by tak pomyśleć, słysząc ostatnie zdanie: „Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”. Dziwne sformułowanie: „Czy Syn Człowieczy przyjdzie?” jest stwierdzeniem, pewnością; ale druga część zdania: „Czy znajdzie wiarę na ziemi?”, która na pierwszy rzut oka wydaje się dość pesymistyczna, jest w istocie ostrzeżeniem, wezwaniem do czujności. W każdym razie jest jasne, że ten tekst jest lekcją wiary: ponieważ ostatnie zdanie stawia to pytanie o wiarę, a pierwsze zdanie precyzyjnie określa, na czym polega wiara: „Musimy zawsze modlić się bez zniechęcenia”. Mamy tu więc inkluzję; a pomiędzy nimi, przykład, jaki nam przedstawiono, to wdowa niesprawiedliwie potraktowana, która jednak nie odpuszcza.

29th Sunday in Ordinary Time (Year C)

FIRST READING – Exodus 17:8-13

TEST OF FAITH

The Amalekites were tribes inhabiting the Negev Desert. The Bible mentions them repeatedly in the history of the settlement of the Chosen People in Palestine, always as opponents of the infiltration of the Israelite tribes. Their descendants remained bitter enemies during the time of Kings Saul and David, so much so that the name Amalek itself became a symbol of a hereditary enemy.

This is not surprising, considering that Amalek himself, the father of the tribe, was the grandson of Esau, Jacob’s twin brother and rival. The rivalry between Jacob and Esau (also called Edom) was passed down to their descendants, and from generation to generation, hatred towards the Edomites was inherited in Israel, especially towards those considered the worst of all – the Amalekites. Thus, in the Book of Exodus, the Amalekites appear as the first opponents of the chosen people in the desert. The author doesn’t provide many details about this first battle: he only says, „The children of Israel were marching through the desert. The Amalekites came and attacked them at Rephidim.” However, Deuteronomy provides additional information: „Remember what Amalek did to you on the way when you came out of Egypt. He overtook you on the way and slaughtered all who were left behind, while you were exhausted and worn out. He did not fear God!” (Deuteronomy 25:17-18) – translation: The Amalekites came by surprise and attacked those who had the most difficulty following them. Then Moses said to Joshua, „Choose men and go and fight the Amalekites.” So this is a story of self-defense. We will have no further details about the course of the battle or the movements of the troops; Instead, the story focuses on the relationship between the people and their God during this first battle: a trial by fire, but above all, a test of Israel’s faith. They will fight for survival, but their God will be with them.

We are in Rephidim: by the way, we already know this name, because in the verses preceding this passage, it is the famous episode of Massah and Meribah; we spoke of this again very recently in connection with Psalm 94/95. Massah and Meribah, this happened precisely at Rephidim, and the nickname Massah and Meribah (which means dispute and quarrel) indicates that the people there seriously doubted God. And from now on, when we are tempted to doubt God’s protection, we will remember Massah and Meribah: „Will you listen to His word today? Do not harden your hearts as at Meribah, as on the day of Massah in the wilderness, when your ancestors tested and provoked Me, though they had seen My works.” (Ps 94/95:7-8).

Massah and Meribah were a test of thirst, a test so severe that the people even thought God had abandoned them… but no, water flowed from the rock, and the people regained their trust in their God. This time, still in Rephidim, they must face the attack of the Amalekites. They will have to fight for survival. And Moses immediately has no doubt that God will come to his aid and deliver him.

HANDS RAISED TO HEAVEN

He said to Joshua, „I will stand on the mountaintop, holding the rod of God.” And it is this rod, in a sense, that plays a central role in this story. This rod is not magical in itself, but it reveals God’s work. It was with it that Moses performed countless miracles in the eyes of Pharaoh and the Egyptian court, parting the waters of the Red Sea, and causing water to flow from the rock, precisely at Massah and Meribah. Once again, this rod is not magical in itself; The proof is that Moses begins to pray, but that raised staff has become a symbol: it reminds everyone that it is God who is at work. If the battle is barely described, if the staff is at the center of the story, it is precisely to clearly demonstrate the heart of the matter. The heart of the matter is the presence of God, who accompanies his people, as he promised from the beginning, revealing to Moses his name—a famous name that speaks of God’s presence. The text is very subdued, yet at the same time very evocative. Moses, Aaron, and Hur are on a hilltop, while the people are fighting under Joshua’s leadership on the plain. Joshua fights with all his soul, and Moses prays with all his soul. Warrior and prayer complement each other. If Moses abandons his place of prayer, Joshua loses his composure. It cannot be said more clearly that it is God who is at work, but that our participation is required. Moses’ raised hands are a symbol of all human prayer. They express trust, the believer’s certainty that his God will never abandon him. We recently read in the letter to Timothy that Paul said: „I recommend to people everywhere…

to pray with their hands raised to heaven… It is God who acts: these raised hands say so much because they remain still and seem to transfer responsibility to heaven; but at the same time they are raised: the believer does not give up; the hands of the struggling one, the raised hands of the praying one, are our small share in God’s work.

But sometimes the praying person, exhausted physically or morally, no longer has the strength to „lift their hands” to heaven: then it is good to find brothers who will support our weakening hands; this is usually the role of our communities.———————–Note1 – We remember Isaac’s two sons, twin brothers and rivals of Esau and Jacob. Esau should have been the heir to God’s promises, but Jacob managed to deceive his blind father by pretending to be his brother and took that place. Supplement– Throughout history, men and women have dedicated their lives to prayer. This text shows us that prayer is not passivity or inaction; on the contrary, in a mysterious way, the prayer of a few is a source of strength for all. It is a living reminder of the Presence of God, who is constantly at work among us.PSALM – 120 (121)ISRAEL’S LONG MARCHWe know that the psalms are, above all, the prayer of the entire people of Israel, a people marching toward their God from the dawn of time. When a psalm says „I,” we must understand the collective „WE” of the chosen people. This long journey was experienced even more intensely during the three annual pilgrimages to Jerusalem. These were part of God’s commandments and constituted a significant moment for all participants, which usually meant all able-bodied men. Women and children followed them if they could. Fifteen psalms were composed specifically to accompany this process: these are Psalms 119 to 133 in the liturgy, or 120 to 134 in our Bibles. They were called „Psalms of Ascent” because the verb „to ascend” was a common denominator for pilgrimages; for at least two reasons: first, simply because Jerusalem is located on a high place; second, on a symbolic level, because the pilgrimage process represents true spiritual ascent for the believer.
These fifteen psalms therefore share a common thread: they all compare the history of the people of Israel to a long pilgrimage. For this reason, we hear numerous allusions to the concrete reality of pilgrimage: the pilgrim’s labor and prayer, the longing to reach their destination, the love for the Temple, the love for Jerusalem. And above all, the profound joy and trust that permeate the faithful people. Our psalm today is one of them: the pilgrim sets out for Jerusalem: his heart and eyes are already fixed on the Temple Mount („I lift my eyes to the mountains”), but he knows that this long journey to Jerusalem is strewn with all sorts of pitfalls. The Torah is not our modern paved roads; it can be slippery or rocky, and one’s foot can slip; one can also encounter much greater dangers: wild animals and, even more dangerously, bands of robbers. If Jesus could place the parable of the Good Samaritan in this context, that is, the story of a man robbed and beaten by bandits, it is because it happened regularly. „The Lord will protect you from all evil; he will protect your life”: those who remain in the land encourage those who set out. THE LORD WILL GUARD YOU ON YOUR WAY OUT AND ON YOUR RETURNAnother danger, difficult for us to imagine here, is the sun by day and the moon by night. In broad daylight, one must walk for hours under the scorching sun; at night, if one sleeps under the stars, the moon’s rays are harmful. Here again, the pilgrim is encouraged: „The Lord, your keeper, your shade, is near you. The sun by day cannot harm you, nor the moon by night.” All these dangers will have to be faced on the return journey as well as on the outward journey: but „the Lord will guard you on your journey and on your return.” We can count on Him, for He is the Lord of the universe: He, and He alone, created heaven and earth. „My help comes from the Lord, who made heaven and earth”: this verse warns against false gods; they are merely inert images of wood or stone; they can do nothing for man. They sleep in an eternal sleep, for they are merely objects made by human hands. While He, the Lord, constantly watches: „No, he, the Guardian of Israel, neither sleeps nor slumbers.”
When setting out on the journey to Jerusalem, the believer turns to his God and to Him alone: ​​he decisively turns away from idols. This is what we call conversion. The evocative comparison of people to a group of pilgrims is clear. Every day, for millennia, Israel, like a pilgrim, sets out, deciding to trust implicitly only in God: „I lift up my eyes to the mountains; from where will my help come?”… „My help will come from the Lord, who made heaven and earth.” It is no coincidence that God is called „Israel’s Guardian” in this psalm. This people received the Revelation of the living God, the Creator of heaven and earth, and experienced His presence. The very name of God, the famous four-letter name (YHWH), says precisely that God is constantly present among his people. A very intimate, inseparable presence, which is very strongly expressed in the Hebrew language. Our translation is: „The Lord, your keeper, the Lord, your shade, stands by you.” In Hebrew, it is said that next to you is „at your right hand,” and André Chouraqui commented brothers who will support our weakening hands; this is usually the role of our communities.———————–Note1 – We remember Isaac’s two sons, twin brothers and rivals of Esau and Jacob. Esau should have been the heir to God’s promises, but Jacob managed to deceive his blind father by pretending to be his brother and took that place. Supplement– Throughout history, men and women have dedicated their lives to prayer. This text shows us that prayer is not passivity or inaction; on the contrary, in a mysterious way, the prayer of a few is a source of strength for all. It is a living reminder of the Presence of God, who is constantly at work among us.PSALM – 120 (121)ISRAEL’S LONG MARCHWe know that the psalms are, above all, the prayer of the entire people of Israel, a people marching toward their God from the dawn of time. When a psalm says „I,” we must understand the collective „WE” of the chosen people. This long journey was experienced even more intensely during the three annual pilgrimages to Jerusalem. These were part of God’s commandments and constituted a significant moment for all participants, which usually meant all able-bodied men. Women and children followed them if they could. Fifteen psalms were composed specifically to accompany this process: these are Psalms 119 to 133 in the liturgy, or 120 to 134 in our Bibles. They were called „Psalms of Ascent” because the verb „to ascend” was a common denominator for pilgrimages; for at least two reasons: first, simply because Jerusalem is located on a high place; second, on a symbolic level, because the pilgrimage process represents true spiritual ascent for the believer.
These fifteen psalms therefore share a common thread: they all compare the history of the people of Israel to a long pilgrimage. For this reason, we hear numerous allusions to the concrete reality of pilgrimage: the pilgrim’s labor and prayer, the longing to reach their destination, the love for the Temple, the love for Jerusalem. And above all, the profound joy and trust that permeate the faithful people. Our psalm today is one of them: the pilgrim sets out for Jerusalem: his heart and eyes are already fixed on the Temple Mount („I lift my eyes to the mountains”), but he knows that this long journey to Jerusalem is strewn with all sorts of pitfalls. The Torah is not our modern paved roads; it can be slippery or rocky, and one’s foot can slip; one can also encounter much greater dangers: wild animals and, even more dangerously, bands of robbers. If Jesus could place the parable of the Good Samaritan in this context, that is, the story of a man robbed and beaten by bandits, it is because it happened regularly. „The Lord will protect you from all evil; he will protect your life”: those who remain in the land encourage those who set out. THE LORD WILL GUARD YOU ON YOUR WAY OUT AND ON YOUR RETURNAnother danger, difficult for us to imagine here, is the sun by day and the moon by night. In broad daylight, one must walk for hours under the scorching sun; at night, if one sleeps under the stars, the moon’s rays are harmful. Here again, the pilgrim is encouraged: „The Lord, your keeper, your shade, is near you. The sun by day cannot harm you, nor the moon by night.” All these dangers will have to be faced on the return journey as well as on the outward journey: but „the Lord will guard you on your journey and on your return.” We can count on Him, for He is the Lord of the universe: He, and He alone, created heaven and earth. „My help comes from the Lord, who made heaven and earth”: this verse warns against false gods; they are merely inert images of wood or stone; they can do nothing for man. They sleep in an eternal sleep, for they are merely objects made by human hands. While He, the Lord, constantly watches: „No, he, the Guardian of Israel, neither sleeps nor slumbers.”
When setting out on the journey to Jerusalem, the believer turns to his God and to Him alone: ​​he decisively turns away from idols. This is what we call conversion. The evocative comparison of people to a group of pilgrims is clear. Every day, for millennia, Israel, like a pilgrim, sets out, deciding to trust implicitly only in God: „I lift up my eyes to the mountains; from where will my help come?”… „My help will come from the Lord, who made heaven and earth.” It is no coincidence that God is called „Israel’s Guardian” in this psalm. This people received the Revelation of the living God, the Creator of heaven and earth, and experienced His presence. The very name of God, the famous four-letter name (YHWH), says precisely that God is constantly present among his people. A very intimate, inseparable presence, which is very strongly expressed in the Hebrew language. Our translation is: „The Lord, your keeper, the Lord, your shade, stands by you.” In Hebrew, it is said that next to you is „at your right hand,” and André Chouraqui commented brothers who will support our weakening hands; this is usually the role of our communities.———————–Note1 – We remember Isaac’s two sons, twin brothers and rivals of Esau and Jacob. Esau should have been the heir to God’s promises, but Jacob managed to deceive his blind father by pretending to be his brother and took that place. Supplement– Throughout history, men and women have dedicated their lives to prayer. This text shows us that prayer is not passivity or inaction; on the contrary, in a mysterious way, the prayer of a few is a source of strength for all. It is a living reminder of the Presence of God, who is constantly at work among us.PSALM – 120 (121)ISRAEL’S LONG MARCHWe know that the psalms are, above all, the prayer of the entire people of Israel, a people marching toward their God from the dawn of time. When a psalm says „I,” we must understand the collective „WE” of the chosen people. This long journey was experienced even more intensely during the three annual pilgrimages to Jerusalem. These were part of God’s commandments and constituted a significant moment for all participants, which usually meant all able-bodied men. Women and children followed them if they could. Fifteen psalms were composed specifically to accompany this process: these are Psalms 119 to 133 in the liturgy, or 120 to 134 in our Bibles. They were called „Psalms of Ascent” because the verb „to ascend” was a common denominator for pilgrimages; for at least two reasons: first, simply because Jerusalem is located on a high place; second, on a symbolic level, because the pilgrimage process represents true spiritual ascent for the believer.
These fifteen psalms therefore share a common thread: they all compare the history of the people of Israel to a long pilgrimage. For this reason, we hear numerous allusions to the concrete reality of pilgrimage: the pilgrim’s labor and prayer, the longing to reach their destination, the love for the Temple, the love for Jerusalem. And above all, the profound joy and trust that permeate the faithful people. Our psalm today is one of them: the pilgrim sets out for Jerusalem: his heart and eyes are already fixed on the Temple Mount („I lift my eyes to the mountains”), but he knows that this long journey to Jerusalem is strewn with all sorts of pitfalls. The Torah is not our modern paved roads; it can be slippery or rocky, and one’s foot can slip; one can also encounter much greater dangers: wild animals and, even more dangerously, bands of robbers. If Jesus could place the parable of the Good Samaritan in this context, that is, the story of a man robbed and beaten by bandits, it is because it happened regularly. „The Lord will protect you from all evil; he will protect your life”: those who remain in the land encourage those who set out. THE LORD WILL GUARD YOU ON YOUR WAY OUT AND ON YOUR RETURNAnother danger, difficult for us to imagine here, is the sun by day and the moon by night. In broad daylight, one must walk for hours under the scorching sun; at night, if one sleeps under the stars, the moon’s rays are harmful. Here again, the pilgrim is encouraged: „The Lord, your keeper, your shade, is near you. The sun by day cannot harm you, nor the moon by night.” All these dangers will have to be faced on the return journey as well as on the outward journey: but „the Lord will guard you on your journey and on your return.” We can count on Him, for He is the Lord of the universe: He, and He alone, created heaven and earth. „My help comes from the Lord, who made heaven and earth”: this verse warns against false gods; they are merely inert images of wood or stone; they can do nothing for man. They sleep in an eternal sleep, for they are merely objects made by human hands. While He, the Lord, constantly watches: „No, he, the Guardian of Israel, neither sleeps nor slumbers.”
When setting out on the journey to Jerusalem, the believer turns to his God and to Him alone: ​​he decisively turns away from idols. This is what we call conversion. The evocative comparison of people to a group of pilgrims is clear. Every day, for millennia, Israel, like a pilgrim, sets out, deciding to trust implicitly only in God: „I lift up my eyes to the mountains; from where will my help come?”… „My help will come from the Lord, who made heaven and earth.” It is no coincidence that God is called „Israel’s Guardian” in this psalm. This people received the Revelation of the living God, the Creator of heaven and earth, and experienced His presence. The very name of God, the famous four-letter name (YHWH), says precisely that God is constantly present among his people. A very intimate, inseparable presence, which is very strongly expressed in the Hebrew language. Our translation is: „The Lord, your keeper, the Lord, your shade, stands by you.” In Hebrew, it is said that next to you is „at your right hand,” and André Chouraqui commented

He said: „The Lord is united with you, just as you are united with himself.”

We recall the column that accompanied the people on their march through the desert; the pillar of cloud by day, shielding them from the sun, the pillar of fire by night, guiding the way.

Jesus Christ, in turn, was able to sing this psalm in all its truth. When he set out resolutely for Jerusalem, as St. Luke tells us, he repeated to himself: „The Lord will protect you from all evil and will preserve your life. The Lord will preserve you from your going and your coming, both now and forever.” From Easter morning, this return mentioned in the psalm, we call it „Resurrection.”

SECOND READING – The Second Letter of St. Luke Paul to Timothy 3:14 – 4:2

HOLY SCRIPTURE, OUR SOURCE

Last Sunday, we read a hymn to Christ from the Second Letter to Timothy: „Remember Jesus Christ, who was raised from the dead.” Today we could say that we are reading a hymn to Holy Scripture. Let us be clear: what St. Paul calls Holy Scripture, we today call the Old Testament. Already in the letters to Timothy, we repeatedly experienced the constant conflict in the community of Ephesus, where Timothy finds himself; and it is precisely because of this conflict that Paul asked Timothy to remain in Ephesus; we must be able to count on faithful guardians of the Word. The opening verses of today’s text, „Remain faithful to what you have learned,” suggest that others have not remained faithful to the teachings they have received and are leading others astray. So much so, that we can summarize this passage in three sentences: first, we must draw inspiration from Holy Scripture. Second, we must proclaim the Word. Third, this proclamation must be done with the goal of building community. First, we must draw inspiration from Holy Scripture, in the true sense of the word „source”: Holy Scripture is our source. The phrase „Abide in what you have learned” clearly indicates that faith is not an object we possess but a vital environment, a „dwelling place” in the sense of St. John. Timothy drew from this source of Holy Scripture from childhood: his father was Greek and Gentile, but his mother, Eunice, and his maternal grandmother, Lois, were Jewish: they introduced him to the Old Testament; and when his mother converted to Christianity, she naturally did not stop reading Holy Scripture frequently. Other teachers continued to initiate Timothy, and Paul emphasizes this communal aspect of access to Holy Scripture. One does not discover Sacred Scripture individually, but within the Church. Once again, in Paul, we encounter the theme of the transmission of faith, of what theology calls „Tradition”: tradere in Latin means „to hand on”: „I myself received what came from the Lord and passed it on to you” (which means „I invented nothing”), says Paul in the First Letter to the Corinthians (1 Cor 11:23); an apostle is someone sent to minister a Word that is not his own. In faith, none of us is a founder or innovator; we are links in a chain. Of course, it is crucial that this transmission be faithful. A little earlier in the same letter, Paul told Timothy: „What you have heard from me in the presence of many witnesses, entrust it to trustworthy men who will be able to teach others also” (2 Tim 2:2).

DARE TO SPEAK THE WORD

I return to our text; The following sentence is very important: Paul states, „The Holy Scriptures are able to make you wise for salvation through faith in Christ Jesus.” By this he means that the Old Testament leads directly to Jesus Christ. For Paul, as for the first apostles, called by Jesus from among the Jews, this was obvious. We remember that during his trial in Jerusalem, Paul claimed that he became a Christian precisely because he was a Jew. Paul continues: „All Scripture is inspired by God”; before it became a dogma confirmed by the Church, as he put it, it was already the faith of Israel. This explains the respect with which the holy books were always held in all synagogues. „By it (Scripture), the man of God will be perfect, equipped for every good thing.” This, then, is the equipment of the Christian: Holy Scripture in fidelity to the teachings received: „Stand firm in what you have learned; of this you are convinced, knowing well from whom you learned it.” The Christian’s equipment, therefore, is Holy Scripture AND tradition, so that they can in turn transmit them. To transmit—and this is Paul’s second piece of advice to Timothy—one must dare to proclaim the Word; this is the first, perhaps even the only, task of a church leader. The stakes are high, and Paul uses an almost astonishing formula: „Before God and before Christ Jesus, who will judge the living and the dead, I beseech you, by His revelation and His kingdom, proclaim the Word…”

Once again, Paul refers to the revelation of Christ and His kingdom: the fulfillment of God’s plan is truly the horizon from which Paul never takes his eyes. Moreover, in Greek, Paul says: „Proclaim the Logos,” a word that in John means the Word, Jesus himself. In translation, if

they realized that the Kingdom was far off; they were tempted by discouragement; they too must remember that God desires their salvation. Luke reminds them of this parable in which Jesus praised stubbornness.

To believe means not giving up; and the final sentence, „But when the Son of Man comes, will he find faith on earth?” is a warning, important for all Christians of all times: „Be careful, for if you are not vigilant, you will cease to believe.”

Christians, both those of Christ’s time and those of today, are therefore called to „not give up.” Jesus knows well that from the morning of the Resurrection, that first morning of the Son of Man’s coming, until His complete and final coming, faith will always be a struggle, a test of perseverance. There will be birds of evil that sow doubt, there will be masters of suspicion. This waiting for the Kingdom seems so endless… Is God truly among us? The example of this poor widow appears at just the right moment: we are as helpless as she was; let us strive to be just as stubborn.

————————-

Appendix

— Is Luke writing to a community threatened by discouragement? One might think so, hearing the final sentence: „When the Son of Man comes, will he find faith on earth?” The strange formulation: „Will the Son of Man come?” is a statement, a certainty; but the second part of the sentence: „Will he find faith on earth?”, which at first glance seems rather pessimistic, is in fact a warning, a call to vigilance. In any case, it is clear that this text is a lesson in faith: because the last sentence asks this question about faith, and the first sentence precisely defines what faith consists of: „We must always pray without becoming discouraged.” So we have an inclusion here; and between them, the example presented to us is that of a widow who is treated unfairly but who nevertheless does not give up.

______

Stanisław Barszczak, Biały łabędź 

Drodzy internauci

„Ona była jak biały łabędź,

Wielka scena – cały jej świat,

Unoszona na falach życia

Wciąż płynęła od tylu lat.”

Taki jest powód naszego stanu

Taki jest pochód wiecznej nędzy

Że nasza rodząca się demokracja

Powoli przechodzi w stan anarchii. A barwny czas śpiewa, powoli krocząc ścieżką złotej jesieni z wielkim zapałem.

Dziś wielkie media prezentują nam wulkaniczne krajobrazy, złote plaże i wieczną wiosnę. Ostatnie dni, by zaoszczędzić na pobytach w 2026 roku. Ekskluzywne korzyści, podwyższony komfort i prywatność czekają w Twoim własnym sanktuarium. Możesz odwiedzić Park Narodowy Saguaro w Arizonie.

Najmilsi. Polak zakwalifikował się do finału Konkursu Chopinowskiego. Byłeś jak maj, Byłeś jak rozkwitający maj, Przynosiłeś mi bukiety, kocham jesienną chandrę, Więc znosiłeś moje burze. Los może być nadęty jak balon, Ma humory jak dziewczyna,

Teraz ten cudowny bukiet róż

Znów przypomina mi maj.

„Wczesna jesień – to mój czas.

Szary poranek – barwa mojego widzenia.

Siedzę w przyjemnej kawiarni jak w chmurze,

Mógłbym tak zostać do wieczora.

Tak wiele szumi za oknami,

Ale nie wiem i nie słyszę,

I, uciszony jesiennym uśmiechem,

kołyszę się z dalekim spojrzeniem.”

Tej jesieni Chopin stał się świętym. A jego muzyka mszą. Może to w delikatnych rękach wykonawców Chopina, którzy rozwinęli wrażliwość po drugiej stronie świata, rezonuje dziś to, co w nim najgłębsze: czystość, prostota, tęsknota? Czy grają dotykając duszy, a nie historii? Czy to źle? Czy tylko Polacy mają prawo interpretować Chopina?

I nagle fortepian przestał grać, a zagrała dusza rozdarta na pół. Pojawiły się płaczące wierzby, szum wiatru, melancholia. Bo Chopin, jak Bóg nie jest Polakiem. Ale jak niewielu potrafi sprawić, że czujemy się Polakami, gdy go słuchamy. Między płaczącą wierzbą a cichym jaśminem – chciałem wyrazić te kilka myśli jasno.

Stare przysłowie mówi: mają mniej talentu, ale więcej pychy, próżności i arogancji. I wszystkie te zdobycze – zatrzaski znajdują inne zdobycze, które je oklaskują.

Moim przeznaczeniem jest posiąść dusze w czasie burzy. Może mówię to zbyt elegancko, biorąc pod uwagę moją wrodzoną gadatliwość. Ale teraz nikt nie chce się ogrzać ogniem – naszym wewnętrznym ja – a przechodnie widzą tylko smugę dymu.

Szkocki rolnik Fleming uratował tonącego chłopca z bagna. Następnego dnia ojciec chłopca, Randolph Churchill, zaoferował pieniądze. Fleming zwrócił: „ratowanie życia to mój obowiązek”. Churchill zobaczył syna Fleminga i zaproponował, że zamiast tego sfinansuje jego edukację. Ten chłopiec został sir Aleksandrem Flemingiem, wynalazcą penicyliny. Lata później penicylina uratowała życie Winstonowi Churchillowi, temu samemu chłopcu, którego Fleming uratował. Jeden rodzaj dobroci przetoczył się przez historię. Jeśli ta historia Cię zadziwiła, śledź naszą pasję.

Milczenie umierających z głodu woła do sumienia każdego, choć często jest ignorowane, przemilczane lub zniekształcane. Nie możemy tak dalej postępować, bo głód nie jest przeznaczeniem ludzkości, ale jej upadkiem.

Dzieci potrzebują naszej pomocy. Teraz! Zanim będzie za późno. Przekaż 15 złotych na rzecz głodnego dziecka w Gazie.

W co wierzę? „Oto ona, ukochana – widzisz ją,

kiedy zanurza ręce w strumieniu,

i jest smutkiem, że nie potrafi nazwać,

i jest światłem, które nabiera kształtu.

Czym jesteś, grzechem czy Bogiem,

w niezliczonych kształtach, jak przyczyna,

jak wieczne spojrzenie wina,

jesteś grzechem i Bogiem, bo jesteś

elastycznym ciałem, deszczem i powietrzem,

i rozkoszą przez i ponad kształtem,

jesteś grzechem i Bogiem, bo jesteś

tym, co najbardziej kochane”.

Kiedyś modlił się doświadczony poeta:

„Czy pamiętasz? Było kiedyś morze lśniące w falistych liniach i łukach,

morze, którego cienie można

szukać w obrazach szklanych dni…

Morze czasem wzbierające

z dudniącym dźwiękiem w szmerach,

z szelestem w oddali, zamknięte

na odległych górskich tłumach.

Morze płaczące świstem deszczu

a ja kąpię się w perłowej pianie,

dalekiej, cichej, smutnej w swej głębi

jak moje oczy spragnione twoich.

Miłości. Morze przeszyte nocą gwiazdami czasami powraca cicho, jasno, morze mocy i miłości,

które cicho blednie w twoich oczach”.

Chciałbym jeszcze raz podzielić się  przemyśleniami o mojej maleńkiej wierze.

Prawda jest taka, że ​​tylko ty możesz dyktować swój własny los. Tym bardziej idź dalej niż kiedykolwiek.

W obliczu współczesnych kampanii strachu, które próbują przekonać cię, że coś, ktoś lub jakaś istota ma większą moc od ciebie, jestem tu, by przypomnieć ci, że to, co szerzy ten strach, tak naprawdę karmi się twoją uwagą.

Twoja uwaga to twoja waluta. Albo używasz jej do konsumowania strachu, do ciągłego leczenia ran i bólu. Albo do tworzenia, uzdrawiania, inspirowania i łączenia się z własnym światłem. Jeśli to widzisz, twoja oś czasu już przesunęła się na jaśniejszą stronę. Po prostu zaakceptuj to.

Gwiazdy spadają jak śnieg,

wpadając do leśniczówki

przez każdą szybę,

każdej październikowej nocy,

w twoim małym lusterku

noc świeci wielką gwiazdą.

Za długo spaliśmy. Prawdziwą wartością życia jest miłość, a nie osiągnięcia. Za bardzo kocham Kościół; oni nie słyszą wielkich słów; chcą, żebym abdykował. Zgadzam się, abdykuję.

Panie, odnów moje serce i duszę, uzdrów moje cierpienie i rany. Kiedy nie widzę wyjścia, proszę Cię, otwórz przede mną drogę.

Krzywy koniu, siwy koniu…

Nie zasłaniaj oczu trzciną,

Powiem ci, powiem ci wszystko!

A gdy zapadnie noc, zamknę drzwi     i wreszcie razem odmówimy wieczorne pacierze.

______

Stanisław Barszczak, White Swan

Beloved Internet users

„She was like a white swan,

The grand stage – her whole world,

Floated on the waves of life,

Still swimming for so many years.”

Such is the reason for our state

Such is the march of eternal misery

That our nascent democracy

Slowly passes into a state of anarchy. A colorful time sings, slowly walking along the path of golden autumn with great gusto. 

Today massive media outlets present us with volcanic landscapes, golden beaches, and eternal spring. Final days to save on 2026 stays. Exclusive benefits, elevated comfort, and privacy await in your own sanctuary. You can visit Saguaro National Park in Arizona.

Dear Sirs, the Pole qualified for the final of the Chopin Competition. You were like May, You were like May in bloom, You brought me bouquets, I love autumn blues, So you endured my storms. Fate can be puffed up like a balloon, It has moods like a girl, Now this wonderful bouquet of roses Reminds me of May again.

„Early autumn – this is my time.

A gray morning – the color of my vision.

I sit in a pleasant café as if in a cloud,

I could stay like this until evening.

There’s so much rushing outside the windows,

But I don’t know and I don’t hear,

And, silenced by an autumn smile,

I sway with a distant gaze.”

This fall Chopin became a saint. And his music became a mass. Perhaps it is in the delicate hands of Chopin’s performers, who have developed a sensitivity on the other side of the world, that what is most profound in him resonates today: purity, simplicity, longing? Do they play by touching the soul, not history? Is this wrong? Do only Poles have the right to interpret Chopin?

And suddenly the piano stopped playing, and a soul torn in half played. Weeping willows, a rustling wind, melancholy appeared. Because Chopin, like God is not Polish. But how few others can make us feel Polish when we listen to him. Between the weeping willow and the silent jasmine – I wanted to say a few thoughts clearly.

The old saying goes: they have less talent, but more pride, vanity, and arrogance. And all these catches find other catches that applaud them.

My destiny is to possess souls in a storm. Perhaps I’m telling you this too elegantly, given my natural loquacity. But now no one wants to warm themselves with the fire – our inner selves – and most often, passersby see only a wisp of smoke.

Scottish farmer Fleming saved a drowning boy from a swamp. Next day, the boy’s father, Randolph Churchill, offered money. Fleming refunded: „saving lives is my duty”. Churchill saw Fleming’s son and offered to found his education instead. That boy became Sir Alexander Fleming, inventor of penicillin. Years later, penicillin saved Winston Churchill’s life, the same boy Fleming had rescued. One kind of kindness rippled through history. If this story amazed you, follow us.

The silence of those dying of hunger cries out to everyone’s conscience, though it is often ignored, silenced, or distorted. We cannot continue like this, for hunger is not humanity’s destiny, but its downfall.

Children need our help. Now! Before it’s too late. Donate 15 złotys for a hungry child in Gaza.

What is my faith? „Behold, she, beloved – you see her,

when she dips her arms into the stream,

and she is the sorrow of being unable to name,

and she is the light being shaped into shape.

What are you, sin, or God,

in countless shapes, like the cause,

like the eternal gaze of wine,

you are sin and God, because you are

a flexible body, rain and air,

and delight through and over shape,

you are sin and God, because you are

that which is most loved.”

Once prayed the experienced poet:

„Do you remember? There once was a sea glassy in wavy lines and arcs,

a sea whose shadows can be

sought in the images of glassy days…

A sea sometimes swelling

with a booming sound on the murmurs,

with a rustle in the distance, closed

on the distant mountain throngs.

A sea crying with the whistle of rain

and I bathe the pearly foam,

distant, quiet, sad in its depths

as my eyes hungry for yours.

Love. The sea pierced by stars at night

sometimes returns quietly, brightly,

a sea of ​​power and love

that quietly fades in your eyes.”

Beloved once. I want to share my thoughts on my little faith. 

The truth is that nothing but you can dictate your own destiny. Go further than ever.

In the face of modern scare campaigns that try to convince you that something, someone, or some being has more power than you, I’m here to remind you that the very thing spreading this fear actually feeds off your attention.

Your attention is your currency. You either use it to consume fear, to constantly heal wounds and pain.

Or you use it to create, heal, inspire, and connect with your own light. If you see this, your timeline has already shifted to a brighter side.

Simply accept it.

The stars are falling like snow,

entering the forester’s lodge

through every windowpane,

every October night,

in your little mirror

the night shines with a great star.

We have slept too long. Life’s true value is love, not achievement. I love the Church too much; they don’t hear big words; they want me to abdicate. I agree, I abdicate.

Lord, renew my heart and soul, heal my suffering and wounds. When I see no way out, I pray you, open a path before me. 

Crooked horse, gray horse…Don’t cover your eyes with reeds,I’ll tell you, I’ll tell you everything!And when night falls, I’ll close the doors And together we’ll say our evening prayers.

_______

Stanisław Barszczak, Jesienna sonata

Dzisiaj chciałem Państwu zaprezentować jeden z poematów Williama Wordswortha angielskiego poety, któremu wraz z Samuelem Taylorem Coleridgem jeszcze z pewnością dużo zawdzięczę w moim skromnym życiu. Przed trzydziestu latu szamotałem się z olbrzymimi emocjami przy tłumaczeniu „Rymów o sędziwym marynarzu” Samuela Samuela T. Coleridge’a, który jest uznawany za prekursora romantyzmu w literaturze brytyjskiej, jeden z tzw. „poetów jezior”.

Jesienią 1795 roku Wordsworth poznał młodszego o dwa lata Samuela Taylora Coleridge”a. Różnili się osobowością, jednak łączyła ich wspólna miłość do Krainy Jezior, po której często razem spacerowali, podziwiając piękno przyrody. Wzajemny wpływ na własną twórczość nie był wielki, ale zaowocował zbiorem lirycznych ballad, który wspólnie zaplanowali i wydali (pierwsze wydanie w 1798 roku, drugie poprzedzone Przedmową Wordswortha, w 1802 roku). To właśnie wraz z dojrzewaniem i pisaniem Ballad lirycznych William przeżywał szczególnie głębokie przesilenie duchowe – ostateczną utratę wiary we francuską rewolucję. A oto „Żonkile” w oryginale, następnie w moich tłumaczeniach.

Daffodils by William Wordsworth

I wandered lonely as a cloud

That floats on high o’er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine

And twinkle on the milky way,

They stretched in never-ending line

Along the margin of a bay:

Ten thousand saw I at a glance,

Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they

Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,

In such a jocund company:

I gazed—and gazed—but little thought

What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.

(Pierwsze tłumaczenie)

Wędrowałem samotnie jak chmura,

Która unosi się wysoko nad dolinami i wzgórzami,

Gdy nagle ujrzałem tłum,

Mnóstwo złotych żonkili;

Nad jeziorem, pod drzewami,

Trzepoczących i tańczących na wietrze.

Nieprzerwanie – jak gwiazdy, które świecą,

I migoczą na mlecznej drodze,

Rozciągnięte w nieskończonej linii,

Wzdłuż brzegu zatoki:

Dziesięć po dziesięć tysięcy ujrzałem jednym rzutem oka,

Rzucających głowami w radosnym tańcu.

Fale obok nich tańczyły; ale oni

Przewyższyli lśniące fale radością –

Poeta nie mógł nie być wesoły,

W tak radosnym towarzystwie:

Patrzyłem w zachwycie dłuższą chwilę – 

Wtedy niewiele myślałem,

Co za bogactwo przyniósł mi ten spektakl:

Bo często, gdy leżę na moim posłaniu,

W bezmyślnym czy zamyślonym nastroju,

Oni błyszczą w tym wewnętrznym oku,

Które jest błogością samotności;

I zaraz moje serce napełnia się radością,

I tańczy z żonkilami.

(Wtórne tłumaczenie)

Wędrowałem jak chmura samotna

Ponad ziemią wysoko niesiona,

Gdy wzrok olśniła ilość zawrotna,

złotych żonkili, wprost niezliczona;

Wzdłuż brzegu jeziora, pod drzewami,

Lekka bryza tańczyła z kwiatami.

Jak mleczna droga nocą w ciągłej linii

Gwiazd migoczących rozjaśnia mroki,

Tak one tam nieskończoną smugą

Rosły licznie wzdłuż brzegu zatoki:

Dziesięć tysięcy w jednym spojrzeniu

Złotych kwiatów drżących w roztańczeniu.

Obok tańczyła woda, lecz kwiatów

Taniec fale przewyższał w radości:

Nie ma miejsca dla smutnych poetów,

Wśród tak pogodnych okoliczności:

Patrzyłem przez długą chwilę, myśląc mało

Co też mi to widowisko dało:

Bo odtąd, gdy na sofie spoczywam

czy w zamyśleniu, czy w bezmyślności,

Ich tan wewnętrzne oko ożywia,

które rozkoszą jest samotności;

Me serce wspomina tamtą chwilę,

I idzie tańczyć między żonkile.

Jest to jeden z najpopularniejszych poematów Williama Wordswortha, którego inspiracją było spotkanie z 15 kwietnia 1802 r. podczas spaceru z młodszą siostrą Dorothy, gdy dostrzegli „długi pas” żonkili na brzegu Ullswater w angielskim Lake District. Poemat nazwałbym także objawieniem o ludzkiej naturze. Wspomnienie żonkili przychodzi poecie do głowy („wewnętrzne oko”), żywo przypominając piękno ich złotych płatków tańczących na wietrze, co przynosi mu radość w samotności, pocieszające przypomnienie prostych przyjemności natury, które mogą podnieść jego ducha w chwilach refleksji i zadumy. 

W kontekście poematu wyraźnie widać, że fraza „oko wewnętrzne” jest metaforycznym odniesieniem do pamięci mówiącego. Dzięki jasności jego wspomnienia żonkili, mówiący może odtworzyć w pamięci scenę tańczących kwiatów.

Odpowiednie wersy brzmią: „Ciągłe jak gwiazdy, które świecą / I migoczą na Drodze Mlecznej, / Rozciągnięte w nieskończonej linii”. To porównanie sugeruje, że żonkile zdają się ciągnąć w nieskończoność, tak jak gwiazdy w Drodze Mlecznej.

Nazwa zwyczajowa „żonkil” pochodzi od holenderskich słów „affo dyle”, oznaczających „to, co pojawia się wcześnie”. W Walii pierwsze żonkile kwitną na początku marca. Wiersz wychwala piękno licznych żonkili na zboczu wzgórza, tańczących w słońcu. Tematem wiersza jest to, że piękne wspomnienia natury mogą dodać otuchy w późniejszych czasach dzięki sile wyobraźni.

Żonkil jak wspomniałem kojarzony jest z niepewnością, rycerskością, szacunkiem lub nieodwzajemnioną miłością. Podmiot liryczny poematu charakteryzuje ich „wędrówkę” (żonkili) jako „samotną”, a konkretnie podobną do samotności „chmury”. W rzeczywistości samotność jest emocją ludzką, a nie, rzecz jasna, odczuwaną przez chmury. Ta personifikacja pomaga połączyć podmiot liryczny z naturalnym otoczeniem, w którym się porusza.

Żonkil uczy nas pokory i dumy z własnej prostoty. Bądź szczęśliwy taki, jaki jesteś. Aby być wyjątkowym, nie musisz być sławny. W pierwszej zwrotce poeta mówi, że błąkał się samotnie niczym obłok unoszący się wysoko nad dolinami i wzgórzami. W epoce wiktoriańskiej, kiedy kwiaty dobierano starannie ze względu na ich znaczenie, żonkile przekazywały wiele przesłań, takich jak przyjaźń, rycerskość i szacunek. Żonkil symbolizuje odrodzenie i nowy początek.

W symbolice chrześcijańskiej żonkile często kojarzone są ze zmartwychwstaniem, szczególnie ze zmartwychwstaniem Chrystusa. Ale żonkile zawsze przypominają nam, że Bóg jest u steru – Wieczne: Żonkile są bylinami (pojawiają się rok po roku) i zawsze kwitną ponownie następnej wiosny.

Ostatnia zwrotka opisuje trwały efekt żonkili. Użycie zwrotu „A potem moje serce z radością się napełnia / I tańczy z żonkilami” sugeruje, że widok żonkili podniósł na duchu mówiącego i przyniósł mu poczucie radości i szczęścia.

(Chcąc oddać nastrój poematu wielkiego poety poczyniłem kilka tłumaczeń @StanislawBarszczak)

_____

Stanisław Barszczak, Autumn Sonata

Today I wanted to present to you one of William Wordsworth’s poems, an English poet to whom, along with Samuel Taylor Coleridge, I will certainly owe much in my humble life. Thirty years ago, I struggled with immense emotion while translating Samuel T. Coleridge’s „The Rhyme of the Ancient Mariner,” who is considered a precursor of Romanticism in British literature. One of the so-called „Lake Poets.”
In the autumn of 1795, Wordsworth met Samuel Taylor Coleridge, two years his junior. They differed in personality, but they were united by a shared love of the Lake District, where they often walked together, admiring the beauty of nature. The mutual influence on their own work was not great, but it resulted in a collection of lyrical ballads, which they planned and published together (the first edition in 1798, the second, preceded by Wordsworth’s Preface, in 1802). It was while maturing and writing the Lyrical Ballads that William experienced a particularly profound spiritual crisis – the final loss of faith in the French Revolution. And here is „Daffodils” in the original:
Daffodils by William Wordsworth

I wandered lonely as a cloud

That floats on high o’er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine

And twinkle on the milky way,

They stretched in never-ending line

Along the margin of a bay:

Ten thousand saw I at a glance,

Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they

Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,

In such a jocund company:

I gazed—and gazed—but little thought

What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.This is one of William Wordsworth’s most popular poems, inspired by an encounter on April 15, 1802, during a walk with his younger sister Dorothy, when they spotted a „long strip” of daffodils on the shore of Ullswater in the English Lake District. I would also call the poem a revelation about human nature. The memory of daffodils comes to the poet’s mind („inner eye”), vividly recalling the beauty of their golden petals dancing in the wind, which brings him joy in solitude, a comforting reminder of the simple pleasures of nature that can lift his spirit in moments of reflection and contemplation.
In the context of the poem, it is clear that the phrase „inner eye” is a metaphorical reference to the speaker’s memory. Thanks to the clarity of his memory of the daffodils, the speaker can recreate the scene of the dancing flowers in his mind.
The relevant lines read: „Continuous as the stars that shine / And twinkle on the Milky Way, / Stretched out in an endless line.” This simile suggests that the daffodils seem to stretch on forever, like the stars in the Milky Way.
The common name „daffodil” comes from the Dutch words „affo dyle,” meaning is 

„that comes early.” In Wales, the first daffodils bloom in early March. The poem celebrates the beauty of the numerous daffodils on the hillside, dancing in the sun. The poem’s theme is that beautiful memories of nature can provide comfort in later times through the power of imagination.

As mentioned, the daffodil is associated with uncertainty, chivalry, respect, or unrequited love. The lyrical subject of the poem characterizes their „journey” (of the daffodils) as „lonely,” specifically, similar to the loneliness of a „cloud.” In reality, loneliness is a human emotion, not, of course, one felt by clouds. This personification helps connect the lyrical subject with the natural surroundings in which they move.

The daffodil teaches us humility and pride in our own simplicity. Be happy just as you are. You don’t have to be famous to be unique. In the first stanza, the poet says he wandered alone like a cloud floating high above the valleys and hills. In the Victorian era, when flowers were carefully chosen for their meaning, daffodils conveyed many messages, such as friendship, chivalry, and respect. The daffodil symbolizes rebirth and new beginnings.

In Christian symbolism, daffodils are often associated with resurrection, particularly the resurrection of Christ. But daffodils always remind us that God is in control—the Eternal: Daffodils are perennials (they appear year after year) and always bloom again the next spring.

The final stanza describes the lasting effect of daffodils. The use of the phrase „And then my heart fills with joy / And dances with the daffodils” suggests that the sight of the daffodils lifted the speaker’s spirits and brought him a sense of joy and happiness.

 @StanislawBarszczak

______

Stanisław Barszczak, Daj mi dusze!

W Ewangelii Łukaszowej (Łk 11,42-46) słyszeliśmy to: Biada wam, faryzeusze… odrzucacie sprawiedliwość i miłość Bożą… miłujecie to, co najlepsze… pierwsze krzesła. Biada wam i uczeni w Piśmie… Zbyt duża dbałość o szczegóły sprawiła, że ​​straciliśmy z oczu to, co najważniejsze: miłość do Boga i bliźniego; spieramy się o drobiazgi i żyjemy egocentrycznie. Jezus nie oszczędza nawet uczonych w Piśmie: nie możemy wymagać od innych tego, czego sami nie potrafimy zrobić w naszej własnej przeciętności. Lepiej pozostać pokornym i miłosiernym.

Basia ma prawie 10 lat, ale w jej życiu brakuje wielu rzeczy, które dla innych dzieci są codziennością. Lodówka w małym mieszkaniu, w którym mieszka dziewczynka, jest niemal zawsze pusta – leży w niej kawałek chleba, masło, karma dla psa i alkohol. 

Zwykle dzieci cieszą się smakiem soczystych owoców. Basia nie zna ich nazw. Nigdy nie miała okazji spróbować czereśni, czy moreli. W jej domu nie ma obiadów ani wspólnego stołu, zamiast tego na stole zawsze są butelki alkoholu i papierosy. 

W Domu Fundacji Basia może liczyć na ciepły posiłek, podwieczorek, przekąski, a w sezonie letnim dbamy, aby zawsze na stole były świeże, sezonowe owoce i warzywa.

Ta historia wydarzyła się naprawdę.Takie dzieci są wśród nas, a odczuwany głód to ich codzienność. Módlmy się za nie i wspierajmy je materialnie.

Nie jest jeszcze bardzo zimno. Rodacy odwiedzają Rzym czy Ateny. 

Partenon na Akropolu bez rusztowań po trwających dwie dekady pracach konserwatorskich. Usunięcie rusztowań oznacza rzadką chwilę jasności dla kultowego zabytku Aten, ukazując jego odrestaurowaną zachodnią stronę przed wznowieniem prac.

Najmilsi. Dwie drogi wiodły mnie przez las, wybrałem tę, gdzie ludzi mniej, drogę mniej uczęszczaną, napisał Robert Frost.

W Warszawie ma miejsce XIX Międzynarodowy Konkurs Chopinowski. Ale na przykład dzisiaj wybrałbym się na spektakl zatytułowany „Trzecia wojna”. Sylwester 2100. Wszystko dzieje się w Warszawie, tu i teraz, choć już w XXII wieku. Seans spirytystyczny przywołuje ducha Franki, aktorki która zginęła w getcie. Ona nie rozumie świata przyszłości, a my nie potrafimy pojąć jej przeszłości. Wspólna podróż w czasie staje się jedyną drogą do porozumienia. To spektakl i pamięci, technologii i granicach, które sami sobie stawiamy.

Pisał Zbigniew Herbert o budowaniu wartości. „Wyszedłem z wojny bez akceptacji upadku dawnej moralności. Jest ona dla mnie nadal pociągająca przede wszystkim dlatego, że odczuwam dotkliwie brak tablic wartości we współczesnym świecie. Nie chodzi mi o to by istniała jednorodna moralność w społeczeństwie, to mało możliwe, ale by była integrująca tabela wartości, którą akceptujemy i której przekroczenie z jakimikolwiek wykrętami moralno – filozoficzno – politycznymi niosłoby zdecydowanie określone skutki. Literatura powinna je budować. To jest jej podstawowy obowiązek. Domeną artysty, jedyną domeną, jest ludzka świadomość, próba uwrażliwienia na krzywdy i poniżenie współobywatela. Pisanie wierszy, jak każda działalność, w dziedzinie kultury, jest próbą budowania wartości, bez których nie może istnieć żadne społeczeństwo”.

Wczoraj z okazji Dnia Edukacji Narodowej wspomniałem Państwu o Keatonie, bohaterze filmu „Stowarzyszenie umarłych poetów”. Ekscentryczny profesor wnosi w szacowne mury ekskluzywnej uczelni ducha poezji, miłości życia i, co najważniejsze, niechętnie tu widzianą umiejętność samodzielnego myślenia. Zainspirowani przez niego chłopcy odnawiają tytułowe Stowarzyszenie Umarłych Poetów – sekretny związek, w którym odkrywają piękno zapomnianych utworów, a także prawo do marzeń, wolności i buntu. Zasada Carpe diem – chwytaj dzień, chwytaj chwilę, zaczyna rządzić ich własnym życiem, zrywają z podwładną rolą potulnych dzieci swoich rodziców. Zaczynają realizować swoje marzenia, pragnienia. Neil zakochuje się w teatrze i pragnie zostać aktorem. Pomimo zakazu ze strony ojca występuje w sztuce Szekspira Sen nocy letniej. Gdy ojciec dowiaduje się o tym, zamierza usunąć go z Welton z myślą o zapisaniu go do Akademii Wojskowej. Neilowi sprawia to ból i tej samej nocy popełnia samobójstwo, by zachować swoją dojrzewającą tożsamość. Keating jest oskarżony przez dyrekcję szkoły o spowodowanie tragedii i zostaje wyrzucony z pracy. Jego uczniowie jednak na zawsze czują się odmienieni. Keating zawsze chciał, by go nazywano „Kapitanem” – ze względu na wiersz Walta Whitmana pt. O Captain! My Captain! Tymi też słowami uczniowie żegnają swego niezwykłego nauczyciela.

Siostro, bracie. Jedyną osobą, która przyjdzie cię uratować, jest ta wersja ciebie, która jest chora i zmęczona obecną sytuacją. Zamień swój ból w postęp, swoje rany w mądrość, swój ból w heroizm. Jesteś bohaterem, którego szukałeś. Jesteś dla siebie przeznaczony. Trzymam za ciebie kciuki.

Nie każda historia kończy się rozmową. Nie każda miłość kończy się wyjaśnieniem. Nie każda strata daje ci odpowiedzi, których szukasz.

Czasem musisz uczyć się z niewiedzy. Poza tym, nie wszyscy potrafią odejść z godnością.

Prawdziwa relacja zaczyna się tam, gdzie kończy się udawanie. Bierz zawsze przykład z Nazarejczyka. Jezus Chrystus jest Bogiem w ciele, poczętym mocą Ducha Świętego przez młodą Żydówkę z domu Jakuba, dla Odkupienia całej ludzkości z potężnej niewoli Szatana i grzechu.

Biblijny Kohelet, który był przewodniczącym starożytnego zgromadzenia, opisuje wszystko jako zużyte, mówi „marność nad marnościami” – jest czas wszystkiego pod słońcem, czas rodzenia i umierania, czas siania i podlewania. Musimy wpisać dzieło Boga w plan naszego zbawienia. A nawet prosić usilnie ze świętym Janem Bosco: Boże, daj mi dusze. Resztę zabierz.

Mass media piszą teraz: Jezus Chrystus powraca,

1) Aby pochwycić Kościół,

2) Zapieczętować 144 000 Żydów,

3) Wycisnąć „tłocznię wina gniewu Bożego” na wszystkich (nie tylko Edom), którzy oddali cześć bestii, jej wizerunkowi, lub przyjęli jej znamię,

4) Jezus Chrystus wyzwoli Izraela w „Bitwie Wielkiego Dnia Boga Wszechmogącego”, ale dopiero wtedy, gdy stracą wszelką nadzieję w sobie, i

5) Jezus Chrystus ustanowi „Wiek Odrodzenia”, w którym spełnią się wszystkie jego obietnice dane królowi Dawidowi i narodowi żydowskiemu.

Teraz toczy się prawdziwa histeria, wszędzie jest wina rosyjska, zauważają środki masowego przekazu, technologia i logistyka współczesna. Tymczasem radość może być naturalna, w takim przypadku wypływa z wrodzonej witalności i zapału do życia. Istnieje jednak inny rodzaj radości, która ma Boskie pochodzenie. Święty Paweł namawiał innych, by wierzyli w Boga. Tę radość odnajdujemy u Franciszka z Asyżu, który śpiewem wyrażał radość łaski dla swojej duszy. Teresa z Ávili, która prowadziła życie pełne pokuty, pragnęła wylać swoją radość w tym wewnętrznym świecie duchowości, klaszcząc w dłonie i tańcząc w stylu hiszpańskim. W historii świata nigdy nie było smutnego świętego, ponieważ świętość i smutek są przeciwieństwami.

Od siebie zadam tutaj retoryczne pytanie, czyżbym używał skażonego kubka wiedzy tylko na swoją chwałę? Ale nie będę narzekał, a chciałbym was zaprosić na moją ‚imieninową miesięcznicę’, teraz jeszcze choćby zaledwie zarysowaną na papierze.

Najmilsi. Jest dużo do powiedzenia. Spójrzcie na typowego wielkiego człowieka naszej epoki, jeśli tej nocy miałbym prawo zaproponować toast na cześć wielkiego Napoleona, to mówiłbym o nim wiele bardzo pochlebnych rzeczy. Ale z wszystkich rzeczy, które powinienem powiedzieć, jedna rzecz mogłaby być bardzo ważną – a mianowicie, że lepiej byłoby  dla rodzaju ludzkiego, żeby ten człowiek wcale się nie urodził.

Napoleon i wielcy mężowie naszej epoki byli twórcami imperiów, ale istnieje porządek ludzi, którzy wykraczają poza te historie, którzy zbudowali wszechświaty! Solon i jego ustawodawcze dzieło trwało 1300 lat, Newton, z jego zasadami dynamiki przetrwał trzysta lat. Pojawia się na ziemi charakter ludzi, którzy są geniuszami, a którzy w dzieje wpisali całe wszechświaty, ale ich ręce pozostają czyste, „nieskakane krwią” żadnego rodzaju ludzkiego na ziemi. 

Chciałbym wręcz zauważyć, że genialność Alberta Einsteina trwa, ale nie jestem pewny jak długo trwać będzie jego dzieło. Ponieważ jest wiele różnic w ludziach. A dzieła geniuszów bywają „skalane krwią” ziemskiego rodzaju ludzkiego. Ten ostatni bardzo późno pojawił się na planecie Ziemia, obejmuje 0,04 % czasu zaistnienia błękitnej planety. Ale w jakiejś zawiści ten rodzaj ludzki, chce opanować Marsa w przeciągu zaledwie kilku generacji. Nie jestem w stanie stwierdzić, czy ludzkości to się uda i czy to najlepsza droga dla rozwoju naszej, ludzkiej cywilizacji. Miłego dnia.

_____

Stanisław Barszczak, Give me souls!

In Luke’s Gospel (Luke 11:42-46), we heard this: „Woe to you, Pharisees… you reject justice and the love of God… you love what is best… the first chairs. Woe to you, scribes… Too much attention to detail has caused us to lose sight of what is most important: love for God and neighbor; we quarrel over trifles and live self-centered lives. Jesus doesn’t spare even the scribes: we cannot demand from others what we ourselves are unable to do in our own mediocrity. It is better to remain humble and merciful.”

Basia is almost 10 years old, but her life lacks many things that are commonplace for other children. The refrigerator in the small apartment where she lives is almost always empty – a piece of bread, butter, dog food, and alcohol.

Children usually enjoy the taste of juicy fruits. Basia doesn’t know their names. She’s never had the opportunity to taste cherries or apricots. There are no dinners or communal tables in her home; instead, there are always bottles of alcohol and cigarettes on the table.

At the Foundation House, Basia can count on a hot meal, afternoon tea, and snacks, and during the summer, we make sure there are always fresh, seasonal fruits and vegetables on the table.

This story is a true story. Such children are among us, and feeling hungry is their everyday reality. Let us pray for them and support them financially.

It’s not too cold yet. Our compatriots are visiting Rome and Athens.

The Parthenon on the Acropolis is without scaffolding after two decades of restoration work. The removal of the scaffolding marks a rare moment of clarity for Athens’ iconic monument, revealing its restored western side before work resumes.

My dearest. Two roads led me through the forest; I chose the one with fewer people, the road less traveled, wrote Robert Frost.

The 19th International Chopin Piano Competition is taking place in Warsaw. But today, for example, I’d go to a play called „The Third War.” New Year’s Eve 2100. Everything happens in Warsaw, here and now, though in the 22nd century. A spiritualistic séance summons the spirit of Francis girl, an actress who died in the ghetto. She doesn’t understand the world of the future, and we can’t fathom her past. A shared journey through time becomes the only path to understanding. It’s a spectacle of memory, technology, and the boundaries we set for ourselves.

Zbigniew Herbert wrote about building values. „I emerged from the war without accepting the collapse of the old morality. It remains appealing to me primarily because I acutely feel the lack of a set of values ​​in the modern world. I don’t mean that there should be a uniform morality in society—that’s unlikely—but that there should be an integrating set of values ​​that we accept, and that, if transgressed with any moral, philosophical, or political evasions, it would have decisive consequences. Literature should build them. This is its fundamental duty. The artist’s domain, its sole domain, is human consciousness, the attempt to sensitize others to the injustices and humiliation of fellow citizens. Writing poetry, like any cultural activity, is an attempt to build values ​​without which no society can exist.”

Yesterday, on National Education Day, I mentioned Keaton, the protagonist of the film „Dead Poets Society.” The eccentric professor brings the spirit of poetry, a love of life, and, most importantly, the unwelcome ability to think independently, to the venerable walls of an exclusive university. Inspired by him, the boys renew the titular Dead Poets Society—a secret society in which they discover the beauty of forgotten works, as well as the right to dream, freedom, and rebellion. The principle of „carpe diem”—”seize the day, seize the moment,” begins to rule their lives, breaking away from their subservient role as meek children of their parents. They begin to pursue their dreams and desires. Neil falls in love with the theater and longs to become an actor. Despite his father’s prohibition, he performs in Shakespeare’s „A Midsummer Night’s Dream.” When his father learns of this, he plans to expel him from Welton with the intention of enrolling him in the Military Academy. This pains Neil, and that same night he commits suicide to preserve his maturing identity. Keating is accused by the school administration of causing the tragedy and is fired. However, his students feel forever changed. Keating always wanted to be called „Captain”—after Walt Whitman’s poem „O Captain! My Captain!”—with these words, the students bid farewell to their extraordinary teacher.

Sister, brother. The only person who will come to save you is the version of you who is sick and tired of your current situation. Turn your pain into progress, your wounds into wisdom, your sorrow into heroism. You are the hero you’ve been searching for. You are meant for each other. I’m rooting for you.

Not every story ends with a conversation. Not every love ends with an explanation. Not every loss gives you the answers you seek.

Sometimes you have to learn from ignorance. Then again, not everyone can walk away with dignity.

A true relationship begins where pretense ends. Always follow the example of the Nazarene. Jesus Christ is God in the flesh, conceived by the power of the Holy Spirit by a young Jewish woman from the house of Jacob, for the Redemption of all humanity from the powerful slavery of Satan and sin.

The biblical Ecclesiastes, who was the leader of the ancient assembly, describes everything as being wasted, saying „vanity of vanities”—there is a time for everything under the sun, a time to be born and a time to die, a time to sow and a time to water. We must incorporate God’s work into the plan of our salvation. And even pray earnestly with St. John Bosco: God, give me souls!

The mass media is now writing: Jesus Christ is returning,

1) To seize the Church,

2) To seal 144,000 Jews,

3) To press the „winepress of God’s wrath” upon all (not just Edom) who worshiped the beast, its image, or received its mark,

4) Jesus Christ will liberate Israel in the „Battle of the Great Day of God Almighty,” but only after they have lost all hope in themselves, and

5) Jesus Christ will establish the „Age of Regeneration,” in which all his promises to King David and the Jewish people will be fulfilled.

There is real hysteria now; Russian guilt is everywhere, as the mass media, technology, and modern logistics are taking notice. Meanwhile, joy can be natural, in which case it flows from an innate vitality and zeal for life. However, there is another kind of joy, one that has divine origins. Saint Paul urged others to believe in God. We find this joy in Francis of Assisi, who expressed the joy of grace for his soul through song. Teresa of Ávila, who lived a life of penance, longed to pour out her joy in this inner world of spirituality, clapping her hands and dancing in the Spanish style. In the history of the world, there has never been a sad saint, because holiness and sadness are opposites.

I will ask a rhetorical question here: am I using the tainted cup of knowledge only for my own glory? But I will not complain, and I would like to invite you to my „name-day monthly celebration,” now even if only sketched on paper.

My dearest, there is much to say. Look at a typical great man of our era. If I were allowed to propose a toast to the great Napoleon tonight, I would say many very flattering things about him. But of all the things I should say, one thing might be very important—namely, that it would have been better for the human race if this man had never been born.

Napoleon and the great men of our era were the creators of empires, but there is an order of people who transcend these histories, who built universes! Solon and his legislative work lasted 1,300 years, Newton, with his laws of dynamics, endured for three hundred years. The character of men who are geniuses is emerging on Earth, who have inscribed entire universes into history, yet their hands remain pure, „unstained by the blood” of any human race on Earth.

I would even like to point out that Albert Einstein’s genius endures, but I’m not sure how long his work will last. Because there are many differences in people. And the works of geniuses can be „tainted by the blood” of Earth’s human race. The latter appeared on planet Earth very late, covering 0.04% of the blue planet’s existence. But out of some envy, this human race wants to conquer Mars in just a few generations. I can’t say whether humanity will succeed or whether this is the best path for the development of our human civilization. Have a nice day.

______

Papa Leone XIV in visita al Presidente della Republica Sergio Mattarella

Ho accolto con palese soddisfazione la dichiarazione del Papa sulla vita:
„E di fundamentale importanza ił rispetto e la tutela della vita, in tutte le sue fasi, dał concepimento all’eta avanzata, fino al momento della morte… anche per cio che riguarda l’accesibilita delle cure mediche e dei medicinali”.

Incontrando il Presidente Mattarella oggi al Quirinale, Papa Leone XIV ha lanciato un chiaro e forte monito per la dignità dei bimbi concepiti – minacciati dall’aborto – e dei cittadini malati, fragili, disabili e anziani minacciati dalla deriva eutanasica del suicidio assistito in un contesto di sempre maggior carenza di cure e assistenza sanitaria.
Difendere la vita SEMPRE!

Roma, Padre Stanisław Barszczak, Polonia

_____

Papież Leon XIV odwiedza prezydenta Sergio Mattarellę

Z nieskrywanym zadowoleniem przyjąłem wypowiedź papieża na temat życia:

„Poszanowanie i ochrona życia na wszystkich jego etapach, od poczęcia do starości, aż po moment śmierci, mają fundamentalne znaczenie… również w odniesieniu do dostępu do opieki medycznej i leków.”

Spotykając się dziś z prezydentem Mattarellą w Pałacu Kwirynalskim, papież Leon XIV wydał jasne i stanowcze ostrzeżenie o godności nienarodzonych dzieci – zagrożonych aborcją – oraz chorych, słabych, niepełnosprawnych i starszych obywateli, którym grozi eutanazja wspomaganego samobójstwa w kontekście stale rosnących niedoborów opieki i opieki zdrowotnej.
Zawsze brońmy życia!

Z Rzymu, ksiądz Stanisław Barszczak, Polska

_____

Pope Leo XIV visits President Sergio Mattarella

I welcomed the Pope’s statement on life with undisguised satisfaction:

„Respect and protection of life at all its stages, from conception to old age, until the moment of death, are of fundamental importance… including access to medical care and medicines.”

Meeting with President Mattarella today at the Quirinal Palace, Pope Leo XIV issued a clear and decisive warning about the dignity of unborn children – at risk of abortion – and of sick, weak, disabled, and elderly citizens who are threatened by euthanasia or assisted suicide in the context of ever-increasing shortages of care and healthcare.

Let us always defend life!

From the Eternal City, Stanisław Barszczak, Poland

______

Stanisław Barszczak, Bajki Keatona

(w Dniu Edukacji Narodowej)

Kochani młodzi przyjaciele

Dzisiaj się nie powtórzy. Przeżywaj intensywnie każdą chwilę. W połowie października każdego roku w Polsce obchodzony jest Dzień Nauczyciela. W tym roku przypada we wtorek. To okazja do uhonorowania wszystkich pracowników oświaty, którzy odgrywają ogromną rolę w funkcjonowaniu społeczeństwa i gospodarki.  

Ustanowiona data święta, czyli 14 października, została wprowadzona w życie w związku z rocznicą powołania Komisji Edukacji Narodowej w 1773 roku. Od tego czasu co roku świętuje się Dzień Nauczyciela, aby podziękować wychowawcom za ich trud i poświęcenie.

‚World Teacher’s Day’, światowy dzień Nauczyciela  pod patronatem UNESCO obchodzony jest 5 października. Dzień ten proklamowany został w 1994 r. na pamiątkę podpisania w 1966 r. „Rekomendacji w sprawie statusu nauczyciela”, opracowanej przez UNESCO i Międzynarodową Organizację Pracy. 

W Indiach Dzień Nauczyciela obchodzony jest 5 września jako wyraz uznania dla wkładu nauczycieli w społeczeństwo i naród. Dzień Nauczyciela upamiętnia rocznicę urodzin dr. Sarvepalli Radhakrishnnana, byłego prezydenta Indii, filozofa i uczonego. Wszystkim nauczycielom w tym dniu życzymy wszystkiego najlepszego, miłego czasu spędzonego z nami w szkole, dużo, dużo zdrowia oraz szczęścia. Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia nauczyciela. Dużo zdrowia, szczęścia, radości, zadowolenia z uczniów.

Chcemy być z wami. Wspaniały nauczyciel jest pamiętany przez całe życie. Zachęca do nauki całym sobą. To dzięki niemu uczymy się nauk ścisłych i poprawnego wyrażania myśli, poza tym czytamy i piszemy poezję, ponieważ jesteśmy członkami rasy ludzkiej. A ludzkość jest pełna pasji. Medycyna, prawo, biznes, inżynieria – to szlachetne dążenia, niezbędne do życia. Poezja, piękno, romans, miłość – to dla nich żyjemy.

Istnieje nowela Nancy H. Kleinbaum pt. „Dead Poets Society” (Stowarzyszenie Umarłych Poetów), którą amerykańska dziennikarka napisała na podstawie scenariusza Toma Schulmanna do filmu Stowarzyszenie Umarłych Poetów (w reżyserii Petera Weira), przedstawiającego realia prywatnej, chłopięcej Akademii Weltona w 1959.

Stanie na biurku, jak Keating (Robin Williams, główny bohater w filmie Petera Weira) wyraźnie mówi, symbolizuje patrzenie na świat z innej perspektywy , a więc kwestionowanie tradycyjnych idei i stereotypów, aby osiągnąć wolność.

W końcu powieści stając na biurkach chłopcy naprawdę się wyzwalają ku temu, by zachować swoją dojrzewającą tożsamość. Chłopcy zaczynają zdawać sobie sprawę, że mają głos i że nie muszą podążać ścieżką wyznaczoną im przez innych. Lekcje Keatinga o życiu, poezji i miłości zachęcają ich do podążania za własnymi marzeniami, niezależnie od tego, jak bardzo się różnią. 

Chociaż w szkole zdobywamy mnóstwo wiedzy i umiejętności, które są niezbędne, to właśnie “manipulacja” tą wiedzą jest prawdziwą nauką (w dobrym znaczeniu tego słowa). Jak mówi Robin Williams jest to znacznie lepsze niż cała magia i skarby świata. Ponieważ mamy coś bardzo cennego, co rzadko doceniamy: siebie. Nauczyciel z powołania to wam zawsze będzie mówił: Jeśli chodzi o działania twórcze, nie istnieje coś takiego jak wena. Inspiracja pojawia się zwykle, gdy robisz coś innego. Dobra książka staje się niejednokrotnie ostrym narzędziem. Albowiem wszystkie dzieła są analizowane przez różnych czytelników. Co więcej tylko w snach ludzie mogą być naprawdę wolni. 

Robin Williams wyraził się kiedyś: Myślę, że najsmutniejsi ludzie zawsze starają się uszczęśliwiać innych, ponieważ wiedzą, jak to jest czuć się bezwartościowym. Chcę pomóc ludziom mniej się bać. Kiedyś myślałem, że najgorszą rzeczą w życiu jest być samemu. To nieprawda. Najgorszą rzeczą w życiu jest być z ludźmi, którzy sprawiają, że czujesz się samotny. Ale wy jesteście całą radością każdego nauczyciela. Spróbujcie  doceniać chwile, być odważnymi i nie tracić swojej „iskierki szaleństwa”. 

Każdy, kogo spotykasz, toczy walkę, o której nic nie wiesz. Więc bądź miły. Zawsze. Mamy wiele do nauczenia i zawsze znajdziemy interesujące rzeczy. Nawet błędy mogą być cudowne. Być swoim własnym nauczycielem. Taka rzecz byłaby lepsza niż cała magia i skarby świata. Kokaina jest sposobem Boga na powiedzenie Ci, że masz za dużo pieniędzy. Dobrze zrobione znaczy lepsze niż dobrze powiedziane. Uśmiechnij się, mój chłopcze, to wschód słońca. 

Młody przyjacielu. Wspaniały nauczyciel wyciąga pomocną dłoń, otwiera umysł i porusza serce. 

Przy pierwszej okazji powiedz wychowawcy: Twój wpływ na moje życie noszę w sobie każdego dnia. Dziękuję za wszystko, co robisz i za wszystko, kim jesteś! Nauczycielowi, który sprawił, że nauka stała się przygodą i który sprawił, że poczułem się zauważony – dziękuję.

Stanisław Barszczak – Rzym,14 października 2025

____

Stanisław Barszczak, Keaton’s Fairy Tales (on National Education Day)

Dear young friends

Today will never happen again. Live every moment intensely. Teachers’ Day is celebrated in mid-October each year in Poland. This year, it falls on a Tuesday. It is an opportunity to honor all education workers who play a crucial role in the functioning of society and the economy.

The established date of October 14th was established in connection with the anniversary of the establishment of the Commission of National Education in 1773. Since then, Teachers’ Day has been celebrated annually to thank educators for their hard work and dedication.

World Teachers’ Day, a worldwide Teachers’ Day under the patronage of UNESCO, is celebrated on October 5th. This day was proclaimed in 1994 to commemorate the signing of the 1966 „Recommendation concerning the Status of Teachers,” developed by UNESCO and the International Labor Organization.

In India, Teachers’ Day is celebrated on September 5th as a tribute to teachers’ contributions to society and the nation. Teachers’ Day commemorates the birth anniversary of Dr. Sarvepalli Radhakrishnan, former President of India, philosopher and scholar. We wish all teachers all the best on this day, a pleasant time spent with us at school, and much, much health and happiness. Happy Teachers’ Day! Much health, happiness, joy, and satisfaction with your students.

We want to be with you. A great teacher is remembered throughout life. He encourages us to learn with all our being. It is thanks to him that we learn science and express ourselves correctly, and we read and write poetry because we are members of the human race. And humanity is full of passion. Medicine, law, business, engineering—these are noble pursuits, essential to life. Poetry, beauty, romance, love – these are what we live for.

There is a novella by Nancy H. Kleinbaum titled „Dead Poets Society,” which the American journalist wrote based on Tom Schulmann’s screenplay for the film Dead Poets Society (directed by Peter Weir), which depicts the reality of the private boys’ Welton Academy in 1959.

Standing on a desk, as Keating (Robin Williams, the protagonist in Peter Weir’s film) clearly states, symbolizes seeing the world from a different perspective, thus challenging traditional ideas and stereotypes in order to achieve freedom.

At the end of the novel, standing on desks truly liberates the boys to preserve their maturing identities. The boys begin to realize they have a voice and that they don’t have to follow the path others have set for them. Keating’s lessons on life, poetry, and love encourage them to follow their own dreams, no matter how different they may be.

Although we acquire a wealth of knowledge and skills in school that are essential, it is the „manipulation” of this knowledge that is the true learning (in the good sense of the word). As Robin Williams says, it’s far better than all the magic and treasures in the world. Because we have something very precious that we rarely appreciate: ourselves. A teacher by vocation will always tell you: When it comes to creative endeavors, there’s no such thing as inspiration. Inspiration usually comes when you’re doing something different. A good book often becomes a sharp tool. Because all works are analyzed by different readers. Moreover, only in dreams can people be truly free.

Robin Williams once said: „I think the saddest people always try to make others happy because they know what it’s like to feel worthless. I want to help people be less afraid. I used to think the worst thing in life was being alone. That’s not true. The worst thing in life was being with people who made you feel lonely. But you are the joy of every teacher. Try to appreciate the moments, be brave, and don’t lose your „spark of madness.”

Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. So be kind. Always. We have much to learn and will always find interesting things. Even mistakes can be wonderful. Be your own teacher. Such a thing would be better than all the magic and treasures in the world. Cocaine is God’s way of telling you you have too much money. Well done is better than well said. Smile, my boy, it’s the sunrise.

Young friend. A great teacher extends a helping hand, opens your mind, and touches your heart.

At the first opportunity, tell your teacher: I carry your influence on my life with me every day. Thank you for everything you do and everything you are! To the teacher who made learning an adventure and who made me feel noticed – thank you.

Stanisław Barszczak – Rome, October 14, 2025

______

Stanisław Barszczak, Refleksje Damoklesa

Zwiedziłem prawie cały świat, podobnie jak Arkady Fiedler, jak Paweł Edmund Strzelecki. Tak jak Ferdynand Ossendowski, już jako chłopiec wykazywałem się niebywałą ciekawością świata i wrażliwością na piękno przyrody. Zamierzyłem w niezwykły sposób oddawać piękno przyrody, zaznajamiając z innymi kulturami i urzekać niezwykle barwnymi i plastycznymi opisami,  swoimi relacjami z podróży ubarwiać szarą rzeczywistość. Na miłości do kraju nie powinno się zarabiać. Z pokorą, spokojem i muzyką w sercu zapragnąłem żyć, nauczyć cały świat, jak trzeba czuć kolejne generacje ludzi. Zawsze marzyłem, by ludzie walczyli o „prawo śpiewania” moich opowieści… i żeby pewnego dnia to marzenie się spełniło. Chciałbym, żeby kiedyś publiczność wstała, zdjęła kapelusze i słuchała „mniejszych słów”, jak hymnu narodowego.

Dzisiaj obejrzałem fragmenty programów: Michele Santoro o stanie rzeczy – pokoju Trumpa (see, Michele Santoro presenta),a także programu Wolfgang Ischinger, wieloletni przewodniczący Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa i Oskar Lafontaine, były lider SPD i Lewicy (obecnie BSW), rozmawiają z Maischberger o wojnie, pokoju i odpowiedzialności Europy za politykę bezpieczeństwa (see, Maischberger in der ARD-Mediathek). Szczególnie ten ostatni program po rzypadl mi do gustu. Oskar Lafontaine i Wolfgang Ischinger rozmawiają o wojnach na Ukrainie i Bliskim Wschodzie.

Czy plan Trumpa dotyczący Bliskiego Wschodu się powiedzie? Czy Rosja stanowi największe zagrożenie dla NATO? Oskar Lafontaine i Wolfgang Ischinger rozmawiają na ten temat.

Jak niebezpieczna jest obecna sytuacja globalna? NATO i Rosja.

Zbrojenia w Niemczech. Spotkanie Trumpa z Putinem na Alasce. Negocjacje pokojowe w sprawie Gazy.

Ischinger opisuje sytuację na świecie jako bardziej niebezpieczną niż kiedykolwiek wcześniej, ponieważ kilka poważnych kryzysów – wojna na Ukrainie, konflikt na Bliskim Wschodzie i nieprzewidywalność Stanów Zjednoczonych – narasta jednocześnie. Twierdzi, że Niemcy po zjednoczeniu uśpiły czujność i są źle przygotowane na te wydarzenia.

Lafontaine z kolei dostrzega największe zagrożenie nie w Rosji, lecz w uzbrojeniu jądrowym i nowych, ledwo kontrolowanych technologiach, takich jak sztuczna inteligencja i drony. Krytykuje fakt, że ludzkość wciąż żyje pod „nuklearnym mieczem Damoklesa” i że jego pokolenie poniosło porażkę w procesie rozbrojenia.

Obaj wyraźnie różnią się w ocenie Rosji: Lafontaine uważa politykę Zachodu wobec Rosji za przesadną i dostrzega również pewną odpowiedzialność za eskalację konfliktu ze Stanami Zjednoczonymi, które dążyły do ​​wciągnięcia Ukrainy w swoją strefę wpływów. Krytykuje fakt, że zbrojenia pogarszają sytuację, a jednocześnie osłabiają państwo opiekuńcze. Ischinger z kolei postrzega Rosję jako realne zagrożenie: Putin, jak twierdzi, chce pozbawić Ukrainę prawa do istnienia i odwrócić powojenny porządek w Europie. Bez wsparcia Zachodu Ukraina prawdopodobnie upadłaby w 2022 roku.

Opinie są również rozbieżne w kwestii dyplomacji. Lafontaine wzywa do negocjacji z Rosją, aby zapobiec kolejnym ofiarom śmiertelnym i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Stany Zjednoczone i Rosja ponownie rozmawiają ze sobą na Alasce. Ischinger uważa to za zasadniczo pozytywne, ale krytykuje brak presji ze strony Donalda Trumpa na Putina, nazywając go „błędem negocjacyjnym”.

Odnosząc się do konfliktu na Bliskim Wschodzie, Lafontaine jest oburzony wsparciem Zachodu dla Izraela i nazywa go współwinnym „ludobójstwa w Strefie Gazy”. Ischinger z kolei jest ostrożnie optymistyczny: wiele państw arabskich popiera plan pokojowy Trumpa, ponieważ obecnie nie ma lepszej alternatywy.

Przemówienie Trumpa w Knesecie wywołało owacje. Prezydent stwierdza: „To historyczny świt nowego Bliskiego Wschodu. Rozstrzygnąłem osiem wojen w osiem miesięcy.” Tak Donald Trump triumfuje, jesteśmy pod wrażeniem transmisji z Bliskiego Wschodu zorganizowanej przez Trumpa i prowadzonej amerykańskiego prezydenta. Czy pokój na Bliskim Wschodzie będzie trwały, czy dzieci w Gazie będą miały domy, czy Hamas nie będzie trzymał zakładników znów – to się okaże już w najbliższej przyszłości.

____

Stanisław Barszczak, Reflections of Damocles

I have traveled almost the entire world, like Arkady Fiedler and Paweł Edmund Strzelecki. Like Ferdynand Ossendowski, even as a boy I demonstrated an incredible curiosity about the world and a sensitivity to the beauty of nature. I intended to convey the beauty of nature in an extraordinary way, introducing people to other cultures and captivating them with incredibly vivid and vivid descriptions, adding color to the bleak reality with my travel accounts. Love for one’s country shouldn’t be profiteered from. I wanted to live with humility, peace, and music in my heart, to teach the whole world how to feel to future generations. I always dreamed of people fighting for the „right to sing” my stories… and that one day this dream would come true. I wish that one day audiences would stand up, take off their hats, and listen to the „smaller words” like the national anthem.

Today I watched excerpts from the following programs: Michele Santoro on the state of affairs – Trump’s peace (see, Michele Santoro presenta), and Wolfgang Ischinger, long-time chairman of the Munich Security Conference, and Oskar Lafontaine, former leader of the SPD and the Left (now BSW), discuss war, peace, and Europe’s responsibility for security policy with Maischberger (see, Maischberger in der ARD-Mediathek). I particularly enjoyed the latter program. Oskar Lafontaine and Wolfgang Ischinger discuss the wars in Ukraine and the Middle East.

Will Trump’s Middle East plan succeed? Does Russia pose the greatest threat to NATO? Oskar Lafontaine and Wolfgang Ischinger discuss this topic.

How dangerous is the current global situation? NATO and Russia.

Arms buildup in Germany. Trump’s meeting with Putin in Alaska. Peace negotiations on Gaza.

Ischinger describes the global situation as more dangerous than ever, as several major crises—the war in Ukraine, the conflict in the Middle East, and the unpredictability of the United States—are escalating simultaneously. He argues that Germany, after reunification, has become less alert and is ill-prepared for these events.

Lafontaine, on the other hand, sees the greatest threat not in Russia but in nuclear weapons and new, barely controlled technologies such as artificial intelligence and drones. He criticizes the fact that humanity still lives under a „nuclear sword of Damocles” and that his generation has failed in the disarmament process.

The two clearly differ in their assessments of Russia: Lafontaine considers the West’s policy toward Russia excessive and also sees a certain responsibility for the escalation of the conflict with the United States, which sought to draw Ukraine into its sphere of influence. He criticizes the fact that armaments worsen the situation while simultaneously weakening the welfare state. Ischinger, on the other hand, sees Russia as a real threat: Putin, he claims, wants to deprive Ukraine of its right to exist and reverse the post-war order in Europe. Without Western support, Ukraine would likely collapse in 2022.

Opinions also diverge on diplomacy. Lafontaine calls for negotiations with Russia to prevent further loss of life and welcomes the fact that the United States and Russia are once again talking to each other in Alaska. Ischinger sees this as fundamentally positive, but criticizes Donald Trump’s lack of pressure on Putin, calling it a „negotiating mistake.”

Referring to the Middle East conflict, Lafontaine is outraged by Western support for Israel, calling it complicit in the „Gaza genocide.” Ischinger, on the other hand, is cautiously optimistic: many Arab states support Trump’s peace plan because there is currently no better alternative.

Trump’s speech in the Knesset drew applause. The president declares: „This is the historic dawn of a new Middle East. I’ve settled eight wars in eight months.” This is Donald Trump’s triumph; we are impressed by the broadcast from the Middle East, organized by Trump and hosted by the American president. Whether peace in the Middle East will last, whether the children of Gaza will have homes, whether Hamas will not hold hostages again – that remains to be seen in the near future.

_______

Stanisław Barszczak, Ignorancja prawdy 

Nadeszła jesień. To są dni upadających liści, mglistej pogody, zapachu złotych chryzantem, szarego dymu drzewnego razem wziętych. To są noce pobliskich gwiazd, noce bliższych księżyców, kiedy wietrzna ciemność odbija echem pożegnalne melodie narodowego futbolu.

Całe zło zatruwające ludzi i narody oraz nękające tak wiele serc, ma jedną przyczynę i jedno źródło: nieznajomość prawdy, wyznał Święty Jan XXIII. Jakkolwiek moje pierwsze sześćdziesiąt pięć lat zanurzone jest w Biblii, to życie chrześcijańskie we mnie nie nabrało rumieńców. Jakkolwiek odczuwam głęboki szacunek do ojczyzny, której ślad i stopy nie przestaję całować, to jednak nie dałem się jeszcze rozpoznać wśród moich rówieśników, dziś zasłużonych seniorów Trzeciej Rzeczpospolitej. Bóg mi świadkiem, że chciałem ale umiałem dokonać tego. Podobno dobrymi intencjami jest piekło wybrukowane. Tymczasem pocieszam się słowami Świętego biskupa z Tagasty, Augustyna: To, co jest słuszne, jest słuszne nawet jeśli nikt tego nie robi. To, co jest złe, jest złe nawet jeśli wszyscy to robią. Zatem pragnę świętości, cóż mi tedy czynić wypada? 

Jezus nauczył swoich uczniów modlitwy „Ojcze nasz”. Podkreślał, aby modlić się szczerze i odosobnieniu, a nie na pokaz. Nauczał, żeby prosić Ojca Niebieskiego w Jego imię i obiecywał, że Bóg odpowie. Jezus wypowiedział wiele słów, zarówno podczas nauczania, jak i w kluczowych momentach swojego życia, na przykład: modlitwa „Ojcze nasz”, siedem ostatnich słów na krzyżu (np. Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” oraz „Boże, czemuś mnie opuścił”), czy słowa ustanawiające Eucharystię podczas Ostatniej Wieczerzy.

Jeśli mogę tak powiedzieć, mam charakter podobny do charakteru Padre Pio, który był pełen sprzeczności – jednocześnie łagodny, czuły i pokorny wobec braci i duchowych dzieci, a jednocześnie szorstki, opryskliwy, a niekiedy brutalny wobec tych, którzy przejawiali fanatyzm lub odstępstwo od wiary. Jego surowość była reakcją na przesadną pobożność i fanatyzm, mającą na celu ochronę siebie i innych przed pychą. Był postacią o wielkiej miłości bliźniego i szczerości, z silną determinacją w nawoływaniu ludzi do pokuty i nawrócenia.

Biorąc wszystko pod uwagę, najbardziej zadziwiającym cudem Padre Pio jest jego umiejętność wymykania się wszelkim schematom i radosne przełamywanie wszelkich schematów interpretacyjnych. Tutaj od siebie powiem, że tak jak Padre Pio lubię powtarzać modlitwę, jakiej nauczyłem się w młodości akt oddania się Matce Bożej. Święty kapucyn z Pietrelciny był najbardziej przywiązany do Koronki do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Koronkę odmawiał codziennie za wszystkich, którzy polecali się jego modlitwom.

„Moce” przypisywane Ojcu Pio, uznane w procesie kanonizacyjnym, obejmują zjawiska mistyczne, takie jak transwerberacja, stygmaty i ekstaza, a także dary charyzmatyczne, takie jak bilokacja, czytanie w sercach i uzdrawianie, a także doświadczenia niebiańskich objawień i dobrze znaną „osmogenezę” (zapach róż).

Łagodne i posłuszne dziecko uwielbiało chodzić do kościoła i uczestniczyć w jego nabożeństwach. Szczególnie często odwiedzał kościół Santa Maria degli Angeli, tam w kaplicy św. Anny przechowywane są relikwie Piusa I, papieża w latach 140–155. Z kolei ja pokochałem od lat seminaryjnych Świętego Jana XXIII, którego śladami chodziłem po Bułgarii, zawsze obiecywałem sobie być w jego domu w Sotto il Monte, lecz na razie zabrakło determinacji.

Podobnie jak wszyscy inni bracia Padre Pio nigdy nie narzekał na jego kuchnię, ale szczególnie uwielbiał dwie potrawy: smażoną wątróbkę z cebulą i pieczonego węgorza z liśćmi laurowymi.

Ojciec Pio był oddany różnym wizerunkom maryjnym, w tym Madonnie della Libera z Pietrelciny (ratowała miejscowość od dżumy)

 i Madonnie Pompejańskiej (już miałem to szczęście modlić się w Pompejach, autor), z którą ten ostatni był szczególnie związany, a która wiązała się z cudownym wydarzeniem związanym z darem róży. Jego głęboka pobożność przejawiała się w codziennej praktyce różańca, który zawsze nosił przy sobie i którego odmówił również w chwili ostatniego tchnienia, powierzając się Maryi.

Jeszcze nigdy nie byłem świętym, choć chciałem naśladować świętych zawsze. Czym jest cud dokonany przez Padre Pio w sprawie zmarłego dziecka?„Cud zmarłego dziecka” odnosi się do kilku opisów uzdrowień lub wskrzeszeń dzieci, w tym historii małego Matteo Pio Colelli, którego piorunujące zapalenie opon mózgowych zostało cudownie uzdrowione, oraz przypadku Lucetty, małej dziewczynki uzdrowionej ze śpiączki, często nazywanej przez Ojca Pio „wskrzeszonymi zmarłymi”. Uzdrowienia te są uważane za cudowne, ponieważ miały miejsce w przypadkach uznanych przez medycynę za nieuleczalne, co czyni Ojca Pio świętym.

Do „proroctw” Padre Pio zalicza się przepowiednię powrotu monarchii do Włoch poprzez gałąź dynastii sabaudzkiej, wizję długotrwałej agonii Jezusa związanej z ludzką obojętnością oraz dar rozeznawania powołań zakonnych, dzięki któremu potrafił kierować ludzi na ich prawdziwą drogę bez przymusu. W czterdziestoletnim kapłaństwie bardzo mało ludzi skierowałem na prawdziwą drogę. A tak pragnąłem dobra dusz. Padre Pio już za życia cieszył się opinią świętego, a to dzięki jego cnotom, duchowi modlitwy, poświęceniu i całkowitemu poświęceniu się dobru dusz. Nie ma jednej „reguły” Padre Pio, ale zbiór zasad duchowych, praktycznych wskazówek i porad życiowych, w tym siedem reguł dla Kościoła, dla córek duchowych oraz nauki o pokorze, roztropności i miłości. Inne ważne zasady to nieustanna modlitwa i prowadzenie życia chrześcijańskiego.

Przed śmiercią Padre Pio powiedział: „Nie budźcie nikogo, zrobiłem już dużo kłopotów”. Słowa te wypowiedział w nocy 23 września 1968 roku, gdy Padre Pio trzymał za rękę osobę zbliżającą się do drzwi jego kwatery, prawdopodobnie po to, by kogoś zawołać.

Padre Pio, daj mi siłę do pokonywania wszelkich przeszkód i odwagę, by stawiać czoła próbom życia z nadzieją. Ojcze Pio, który nosisz na swoim ciele ślady Męki Pańskiej, naucz mnie ofiarowywać moje cierpienia Panu, przemieniając je w drogę odkupienia i miłości.

Czuwaj nade mną, Ojcze Pio, gdy z ufnością oddaję się snom. Chroń mnie przed sidłami i atakami wroga. Daj mi bezinteresowne serce, uczyń mnie bardziej miłosiernym i naucz mnie być bardziej hojnym, nie myśląc o ziemskiej nagrodzie. Ojcze Pio, z Tobą blisko, będę spoczywał w pokoju. Amen.

Jeśli chcesz wiedzieć o Bogu, jest tylko jeden sposób: tak jak Padre Pio uklęknij. Możesz poznać Go przez badanie, ale Jego miłość możesz zdobyć tylko kochając. Większość ludzi, którzy zaprzeczają istnieniu Boga, nie czyni tego, ponieważ ich rozum podpowiada im, że Boga nie ma, bo jak rozum mógłby świadczyć przeciwko Rozumowi? Ich zaprzeczanie wynika raczej z pobożnych życzeń. Czują, że byliby szczęśliwsi, gdyby Boga nie było, bo wtedy mogliby robić, co im się podoba. Myśl trochę mniej o tym, czy zasługujesz na Jego miłość; On cię kocha, nawet jeśli na nią nie zasługujesz. Tylko Jego miłość sprawi, że na nią zasłużysz. Większość z nas jest nieszczęśliwa, ponieważ nigdy nie dajemy Bogu szansy, by nas kochał; jesteśmy zakochani tylko w sobie.

Panie Jezu, pragnę Ci podziękować za wszystkie dobre rzeczy, którymi mnie obdarzasz, i za liczne dary, które zbliżają mnie do Ciebie, pogłębiają moją wiedzę o Twojej wspaniałej osobie i pozwalają mi odnawiać i pogłębiać moją wiarę w Ciebie. Ale to, za co moje serce najbardziej pragnie Ci podziękować, to radość życia i istnienia, którą dajesz mi każdej godziny dnia, poprzez Twoje działania we mnie, Twoje chrześcijańskie „ja”, gdy jestem obudzony, oraz za fizyczną i duchową regenerację, gdy śpię i śnię.

Jezu, to naprawdę piękne mieć Cię w moim życiu i spędzać z Tobą czas. Chcę Cię wielbić za to, że żyjesz wśród żywych i Najświętszy wśród świętych. Bycie zjednoczonym z Tobą nie jest przywilejem, lecz koniecznością. Dziękuję Ci, że jesteś prawdziwym Bogiem z nami i że jesteś obecny, pozwalając nam patrzeć oczami ducha poza granice pozorów, i za to, że jesteś całą miłością, która jest w każdym z nas.

A co mówił Padre Pio w mym udanym dzieciństwie? Słowa Padre Pio są liczne i różnorodne, od wezwań do wiary, modlitwy i siły ducha, po ostrzeżenia i rady skierowane do tych, którzy zwracali się do niego w konfesjonale lub w życiu codziennym, takie jak: „Rób, co chcesz, a nie to, czego oczekują od ciebie inni” czy „Nie poddawaj się”. Jego najsłynniejsze cytaty są często cytowane jako wyraz duchowej i ludzkiej mądrości, takie jak: „Miłość zapomina o wszystkim, wszystko przebacza, wszystko oddaje bez zastrzeżeń”.

Dziś mija 231 lat od wydarzenia, które na zawsze zapisało się w historii polskiej walki o wolność.

Po klęsce w bitwie pod Maciejowicami i dostaniu się do rosyjskiej niewoli Tadeusza Kościuszki, dowództwo nad insurekcją przejął Tomasz Wawrzecki. Był to jeden z ostatnich aktów dramatycznego zrywu niepodległościowego, który przeszedł do historii jako Insurekcja Kościuszkowska – symbol walki o wolność i niezależność Rzeczypospolitej. Choć powstanie zakończyło się upadkiem, jego znaczenie wykraczało daleko poza militarną klęskę. Stało się świadectwem determinacji narodu i jednym z fundamentów polskiej tradycji niepodległościowej, do której w kolejnych wiekach odwoływali się twórcy powstań i działacze niepodległościowi.

Padre Pio kochał mnie zazdrosną miłością, a ja nie zdążyłem mu się odwdzięczyć, tak mi się zdaje. Rób co chcesz, stwierdził kiedy byłem jeszcze pacholęciem. Przyjechał wręcz z daleka na moją pierwszą komunię świętą. Bo miłość wszystko oddaje bez zastrzeżeń. A ja nie mogę się przemóc, by o Padre Pio zaświadczyć w pełni, aby to jego wspomnieć uroczyście przed wspólnotą wiary początku trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa. W wygodach współczesnych nie znalazłem w sobie wystarczająco siły i głębszej motywacji do rzucenia się w wir chrześcijańskich przeznaczeń mojej nacji. Nie dojrzałem jeszcze do najpiękniejszego świadectwa o heroiczności cnót Padre Pio, nawet w gronie najbliżej ze mną współpracujących wyrobników winnicy Pana – czuję się, wybaczcie mi to, zaledwie jednym z trędowanych z dzisiejszej Ewangelii Jezusa. Tylko w ten sposób znajduję siebie teraz na drodze do nieba. Ale pocieszam się, że może już to wystarczy Bogu, więc nie poddaję się. Tej jesieni mojej ufności przyświeca warszawska muzyka Wielkiego Fryderyka, którego utwory i słowa brzmią z nową mocą na XIX Konkursie Chopinowskim. Umieram…ale nie umierajcie ze mną. Nie płaczcie. Jestem szczęśliwy. Amen.

______

Stanisław Barszczak, Ignorance of Truth

Autumn has arrived. These are days of falling leaves, misty weather, the scent of golden chrysanthemums, and gray wood smoke all combined. These are nights of nearby stars, nights of nearer moons, when the windy darkness echoes the farewell melodies of national football.

All the evil that poisons people and nations and torments so many hearts has one cause and one source: ignorance of the truth, confessed Saint John XXIII. Although my first sixty-five years were immersed in the Bible, the Christian life within me has not yet blossomed. Although I feel a deep respect for my homeland, whose footprints and footprints I never cease to kiss, I have not yet recognized myself among my peers, now distinguished seniors of the Third Polish Republic. God knows I wanted to but was unable to achieve this. They say the road to hell is paved with good intentions. Meanwhile, I console myself with the words of Saint Augustine, Bishop of Tagaste: What is right is right even if no one does it. What is wrong is wrong even if everyone does it. Therefore, I desire holiness; what then is it for me to do?

Jesus taught his disciples the „Our Father” prayer. He emphasized the importance of praying sincerely and in private, not for show. He taught us to pray to the Heavenly Father in His name and promised that God would answer. Jesus spoke many words, both during his teachings and at key moments in his life, such as the „Our Father” prayer, the seven last words on the cross (e.g., „Father, forgive them, for they know not what they do” and „God, why have you forsaken me”), and the words instituting the Eucharist at the Last Supper.

If I may say so, I share a similar character to Padre Pio’s, who was full of contradictions—at once gentle, tender, and humble toward his brothers and spiritual children, and at the same time harsh, surly, and sometimes brutal toward those who manifested fanaticism or apostasy. His severity was a reaction to excessive piety and fanaticism, intended to protect himself and others from pride. He was a figure of great charity and sincerity, with a strong determination to call people to repentance and conversion.

All things considered, Padre Pio’s most astonishing miracle is his ability to defy all conventions and A joyful breaking of all interpretive patterns. Here, I will say that, like Padre Pio, I enjoy repeating the prayer I learned in my youth, the act of consecration to the Mother of God. The Capuchin saint from Pietrelcina was most devoted to the Chaplet of the Sacred Heart of Jesus. He recited it daily for all who commended themselves to his prayers.

The „powers” attributed to Padre Pio, recognized in the canonization process, include mystical phenomena such as transverberation, stigmata, and ecstasy, as well as charismatic gifts such as bilocation, reading hearts, and healing, as well as experiences of heavenly apparitions and the well-known „osmogenesis” (the scent of roses).

The gentle and obedient child loved going to church and participating in its services. He was especially fond of visiting the Church of Santa Maria degli Angeli, where the relics of Pius I, pope from 140 to 155, are kept in the Chapel of St. Anne. In turn, I had fallen in love with Saint John XXIII from my seminary years, in whose footsteps I followed in Bulgaria. I always promised myself to visit his home in Sotto il Monte, but for now, the determination had failed.

Like all the other brothers, Padre Pio never complained about his cooking, but he especially loved two dishes: fried liver with onions and baked eel with bay leaves.

Padre Pio was devoted to various Marian images, including the Virgin of Libera of Pietrelcina (she saved the town from the plague) and the Virgin of Pompeii (I had the good fortune to pray in Pompeii, author), with which he was particularly attached, and which was associated with the miraculous event of the gift of the rose. His deep piety was manifested in the daily practice of the rosary, which he always carried with him and which he also prayed at the moment of his last breath, entrusting himself to Mary.

I have never been a saint, though I have always wanted to imitate the saints. What is the miracle performed by Padre Pio in the case of the dead child? „The miracle of the dead child” refers to several accounts of the healing or resurrection of children, including the story of little Matteo Pio Colella, whose fulminant meningitis was miraculously cured, and the case of Lucetta, a little girl cured from a coma, often referred to by Padre Pio as „the resurrected dead.” These healings are considered miraculous because they occurred in cases considered medically incurable, which makes Padre Pio a saint.

Padre Pio’s „prophecies” include a prediction of the return of the monarchy to Italy through a branch of the House of Savoy, a vision of Jesus’ prolonged agony due to human indifference, and the gift of discerning religious vocations, thanks to which he was able to 

To guide people to their true path without coercion. In my forty years of priesthood, I guided very few people to the true path. And yet, I so desired the good of souls. Padre Pio enjoyed a reputation as a saint even during his lifetime, thanks to his virtues, spirit of prayer, sacrifice, and total dedication to the good of souls. There is no single „rule” of Padre Pio, but a set of spiritual principles, practical tips, and life advice, including seven rules for the Church, for spiritual daughters, and the teachings on humility, prudence, and love. Other important principles include constant prayer and leading a Christian life.

Before his death, Padre Pio said: „Do not wake anyone; I have already caused much trouble.” He spoke these words on the night of September 23, 1968, as Padre Pio held the hand of someone approaching the door of his quarters, likely to call someone.

Padre Pio, give me the strength to overcome all obstacles and the courage to face the trials of life with hope. Padre Pio, who bears on your body the traces of the Lord’s Passion, teach me to offer my sufferings to the Lord, transforming them into a path of redemption and love.

Watch over me, Padre Pio, as I surrender trustingly to my dreams. Protect me from the snares and attacks of the enemy. Give me a selfless heart, make me more merciful, and teach me to be more generous, without thought of earthly rewards. Padre Pio, with you close, I will rest in peace. Amen.

If you want to know about God, there is only one way: like Padre Pio, kneel. You can know Him through study, but you can only gain His love through love. Most people who deny the existence of God do not do so because their reason tells them that God does not exist, for how could reason testify against Reason? Their denial stems rather from wishful thinking. They feel they would be happier if God did not exist, for then they could do as they please. Think a little less about whether you deserve His love; He loves you even if you don’t. Only His love will make you worthy of it. Most of us are unhappy because we never give God a chance to love us; we are only in love with ourselves.

Lord Jesus, I want to thank You for all the good things You have given me and for the many gifts that bring me closer to You, deepen my knowledge of Your wonderful person, and allow me to renew and deepen my faith in You. But what my heart desires to thank You for most is the joy of life and existence that You give me every hour of the day, through Your actions within me, Your Christian self when I am awake, and for the physical and spiritual regeneration when I sleep and dream.

Jesus, it is truly beautiful to have You in my life and to spend time with You. I want to praise You for being alive among the living and Holy among the saints. Being united with You is not a privilege but a necessity. I thank You for being the true God with us and for Your presence, allowing us to see beyond appearances with the eyes of the spirit, and for being all the love that is within each of us.

And what did Padre Pio say during my blessed childhood? Padre Pio’s words are numerous and varied, from calls to faith, prayer, and spiritual strength, to warnings and advice addressed to those who turned to him in the confessional or in everyday life, such as: „Do what you want, not what others expect of you” and „Do not give up.” His most famous quotes are often cited as expressions of spiritual and human wisdom, such as: „Love forgets everything, forgives everything, gives everything without reservation.”

Today marks 231 years since an event that has forever been etched in the history of the Polish fight for freedom. After the defeat at the Battle of Maciejowice and Tadeusz Kościuszko’s capture by the Russians, Tomasz Wawrzecki assumed command of the insurrection. It was one of the last acts of the dramatic independence uprising, which went down in history as the Kościuszko Uprising – a symbol of the fight for freedom and independence of the Republic of Poland. Although the uprising ended in failure, its significance went far beyond military defeat. It became a testament to the nation’s determination and one of the foundations of the Polish independence tradition, to which the instigators of the uprisings and independence activists invoked in subsequent centuries.

Padre Pio loved me with a jealous love, and I didn’t have time to repay him, I think. „Do what you want,” he said when I was still a boy. „He even came from far away for my First Holy Communion. Because love gives everything without reservation. And I cannot bring myself to fully testify to Padre Pio, to solemnly commemorate him before the community of faith at the beginning of the third millennium of Christianity. In the comforts of today, I haven’t found within myself the strength or deeper motivation to throw myself into the vortex of my nation’s Christian destiny.” I am not yet ready to bear the most beautiful witness to the heroic virtues of Padre Pio, even among those closest to me collaborating laborers in the Lord’s vineyard — I feel, forgive me, merely one of the lepers in today’s Gospel of Jesus. Only in this way do I find myself on the path to heaven now. But I console myself that perhaps this is enough for God, so I don’t give up. This autumn, my trust is illuminated by the Warsaw music of the great Fryderyk, whose works and words resound with new power at the 19th Chopin Competition. I am dying… but do not die with me. Do not cry. I am happy. Amen.

_______

Stanisław Barszczak, Międzynarodowy Dzień Seniora 2025.

Najmilsi bracia i siostry 

W kolejnym odcinku cyklu „O czym milczy historia” zanurzamy się w burzliwe życie Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Znamy go jako autora niezapomnianych wierszy i mistrza słowa, patriotę i ikonę polskiej literatury. Ale czy to pełny obraz? Urszula Pawlik ujawnia drugą stronę tej fascynującej postaci. Za fasadą genialnego twórcy krył się człowiek zmagający się z nałogiem alkoholowym, uwikłany w kontrowersyjne powojenne decyzje, a także portretowany przez niektórych jako cynik i oportunista. Od hulaszczych imprez, przez trudne wybory, aż po osobiste demony… ten odcinek rzuca nowe światło na sprzeczności w życiu Gałczyńskiego.

Mam głęboko ukryte i niewyrażalne pragnienie czegoś wykraczającego poza codzienne życie. Zdaje mi się przestałem jeść mięso jakieś 50 lat temu, kiedy spojrzałem na kotlet wieprzowy na moim talerzu i pomyślałem, że symbolizuje on strach, ból i śmierć. Powiecie, głupstwo spoglądać w to, co było,

mokrą od łez źrenicą. Ale się dobrze gawędziło w Zagłobie a potem w restauracji Linda w Zabkowicach. Następnie w Częstochowie – ale się dobrze gawędziło z matką 

i jadło w barze mlecznym na dojeździe.

Jak mi się dziś żyje, zupełnie dobrze, gdyby nie mamona i okazjonalne media. Kto kontroluje media, kontroluje umysły, stwierdził Noam Chomsky (ur. 1928), amerykański językoznawca teoretyczny, którego prace z lat 50. XX wieku zrewolucjonizowały lingwistykę, traktując język jako unikalnie ludzką, biologicznie uwarunkowaną zdolność poznawczą. Dzięki swojemu wkładowi w lingwistykę i dziedziny pokrewne, w tym psychologię poznawczą oraz filozofię umysłu i języka, Chomsky przyczynił się do zainicjowania i podtrzymania tego, co później nazwano „rewolucją poznawczą”. 

Gdy ktoś się zapyta: „Jak ci się dziś wiedzie?” odpowiem z uśmiechem: „Jak najlepiej! – przecież.” Choć plecy wciąż bolą, a kolano strzyka, a czasem ze wzroku niewiele już wynika, to wciąż się uśmiecham – bo wiem, że to sztuka, by w sercu zachować i radość, i ducha.

14 grudnia 1962 roku sonda Mariner 2 NASA wykonała pierwszy udany przelot obok planety, mijając Wenus i przesyłając dane. Zmierzyła ona atmosferę i temperaturę powierzchni planety, co było pierwszą udaną misją naukową z zakresu planetologii. Wyobraźcie sobie, za rok wyszedłem z Domu Dziecka. I zacząłem robić wiele głupstw w życiu, których się nie wstydzę. Albowiem najlepsze chwile twojego życia to te małe, bezimienne chwile, które spędzasz uśmiechając się z kimś, kto jest dla ciebie ważny.

To zdanie przypomina nam, że szczęście tkwi w małych rzeczach. Wielkie osiągnięcia mogą przeminąć, ale ciche uśmiechy, wspólny śmiech i proste chwile z bliskimi pozostają wiecznymi skarbami. Prawdziwej radości nie znajdziemy w sławie ani bogactwie, ale w cieple bliskości.

Mamy jeszcze długą drogę przed sobą, aby odkryć nasz ludzki potencjał współczucia, altruizmu i miłości.

A tak poza tym, to nie wiem, co jeszcze wymyśli moja głowa i serce. Kiedyś w swym gabinecie na ulicy Narwik w Krakowie Stanisław Lem

zapisał: „Nie wiem, czy ręka ślepca i czułek ślimaczy Kiedy rzecz w sobie zamkną, czują tak jak ja Kiedy palce i pięść mą zaciskam, gdy znaczy W niej istnienia spoistość nagły kształt i trwa. Nie wiem, jakie atomów obroty i loty Powrozami unerwień rozpędzają dzwon Lany z gwiazd, lotu ptaków, żelaza tęsknoty I z wielkiego spokoju. Jestem jego sercem.”

Najmilszy czytelniku. Nigdy nie przepraszaj za to, że płoniesz zbyt jasno lub zapadasz się w siebie każdej nocy. Tak powstają galaktyki.

To hymn samoakceptacji. Nasza intensywność, zmagania i wrażliwość to nie wady, ale kosmiczne siły kształtujące to, kim jesteśmy. Niczym galaktyki, przebijamy się przez chaos. Nigdy nie umniejszaj siebie dla innych – zaakceptuj swój blask.

Taką a nie inną galaktyką była dla mnie matka. Byłem za młody, żeby wiedzieć, jak ją kochać. To zdanie odzwierciedla mój żal i niewinność. Czasami spotykamy właściwą osobę w niewłaściwym czasie. Młodość i niedojrzałość mogą pozbawić nas zdolności do prawdziwego docenienia miłości. Dopiero później zdajemy sobie sprawę, co straciliśmy.

Przyszedł czas męski, który zarumienił się w mym życiu wachlarzem podróży poza ojczyznę.

Nierzadko z wymuszonymi spacerami z najdalszych rejonów miast ku centrum. Nie zapomnę tak Porte Saint – Denis, która wciąż stoi w Paryżu. Zbudowany w 1672 roku przez Ludwika XIV dla upamiętnienia jego zwycięstw nad Renem, ten łuk triumfalny oznacza wejście na stary szlak na północ od Paryża. Pomnik stoi na granicy 2. i 10. dzielnicy.

Tam Grands Boulevards wciąż były pełne Citroënów, Peugeotów i Renault.

Oczywiście była potem Jerozolima, wieczne serce wiary, gdzie niebo i ziemia się spotykają. Następnie wielokrotnie bywałem w Italii. We Włoszech nie brakuje zapierających dech w piersiach kościołów, ale Chiesa della Beata Vergine del Soccorso w mieście Rovigo ma coś, co wyróżnia go spośród innych: ośmiokątny kształt. Nazywany „La Rotonda” ze względu na swoją unikalną architekturę, jest rzadkim przykładem ośmiobocznego kościoła katolickiego. Budowa rozpoczęła się w 1594 roku i uważa się, że architekt Francesco Zamberlan wybrał ośmiokątny kształt ze względu na symbolikę liczby osiem w religii chrześcijańskiej. Konstrukcja w rzeczywistości składa się z dwóch wielościanów: samego kościoła i ośmiobocznego ganku, który otacza go od zewnątrz. Jednak pomimo całej swojej geometrycznej intrygi, prawdziwy atut tego klejnotu Rovigo ujawnia się dopiero po wejściu do środka. Wewnętrzne ściany – wszystkie osiem – i sufit są w całości pokryte barokowymi malowidłami, freskami, rzeźbami i posągami. Bogate dekoracje przedstawiają życie Maryi, cuda i portrety znanych postaci z czasów panowania Wenecji, wplecione w sceny alegoryczne.

Naprzeciwko głównego wejścia znajduje się złoty ołtarz, pięknie zdobiony rzeźbami i posągami. W centrum, otoczony aniołami, znajduje się cudowny wizerunek Maryi z Dzieciątkiem Jezus spoczywającym na kolanach, trzymając różę. Uważa się, że w 1797 roku Napoleon siłą wjechał do kościoła konno, pozostawiając na posadzce odcisk kopyta. Za kościołem, w odosobnieniu, stoi dzwonnica. Pod zewnętrznym gankiem znajdują się liczne nagrobki upamiętniające ważne osoby i wydarzenia w historii Rovigo.

Wieczne miasto przeszedłem wzdłuż i wszerz. Szedłem także szlakiem Świętego Jana XXIII. W Bergamo, 

tam mi bramę w końcu rozebrali. Ale wy możecie jeszcze jechać i zobaczyć włoskie perły. Bazylika Santa Maria Maggiore to nie tylko symbol Bergamo, ale także triumf architektury barokowej. Jej imponująca kopuła, ozdobiona filigranowymi sztukateriami, jest żywym świadectwem mistrzowskiego kunsztu i artystycznego blasku epoki baroku…

A w Warszawie teraz jesień. Bynajmniej nie złota, bez babiego lata. Od razu przywaliło nam nocą listopadową… Świat się wali i do tego jeszcze taka pogoda. Są oczywiście dobre strony. W #Varso ktoś miał fajną imprezę. Światło z reflektorów fajnie się rozpływało w chmurach nad miastem. Trzymajmy się. Musimy zachować nadzieję żywą. Wiosna już za pół roku. 

O czym milczy historia? Chciałbym, żebyście usiedli wygodnie w fotelach. Antysemickie Chrześcijaństwo. Czy papieże uczyli nienawiści? Czy Kościół przez wieki torował drogę dla późniejszego Holocaustu? W jednym z odcinków „O czym milczy historia” Urszula Pawlik sięga do mrocznego dziedzictwa chrześcijaństwa, które przez stulecia pielęgnowało antyżydowską nienawiść. Na podstawie książki „Antysemickie chrześcijaństwo” autorstwa Artura Nowaka i Stanisława Obirka opowiada trudną historię o tym, jak katoliccy hierarchowie, święci i papieże kształtowali opowieść o Żydach jako winnych śmierci Jezusa, zakażonych, złych i niegodnych życia. Usłyszałem w programie mocne słowa: chrześcijaństwo uczy nas nienawiści. To inkwizycja, to wojny krzyżowe. Czy Chrystus istniał? Nie znamy statusu tego człowieka. W Wielki Piątek Bóg-człowiek umarł, w Wielką Sobotę Boga nie ma, w Niedzielę Żydzi pewnie wykradli tego Boga. Winni Żydzi, a nie Rzymianie. Taką jest idea Chrześcijan. To Izabela i Ferdynand forowali inkwizycję, i oni wygnali Żydów z Hiszpanii. Hitler wspierany przez Kościół. A w ogóle chrześcijaństwo zostało tutaj nazwane bezbrzeżnym morzem cierpienia. Antysemickie chrześcijaństwo, Ledóchowski, Kolbe, Hlond, Wyszyński. Kościół idealny. W programie nie podano żadnych zasług Kościoła, to wielki błąd.

Stephen Hawking zmarły niedawno ateista zauważył: „Ludzkość to tylko chemiczny osad na planecie średniej wielkości, krążącej wokół bardzo przeciętnej gwiazdy na peryferiach jednej ze stu miliardów galaktyk. Jesteśmy tak nieistotni, że nie mogę uwierzyć, że cały wszechświat istnieje dla naszego dobra. To tak, jakbym powiedział, że znikniesz, jeśli zamknę oczy”. Stephen William Hawking był angielskim fizykiem teoretycznym, kosmologiem i pisarzem, który w chwili śmierci był dyrektorem badań w Centrum Kosmologii Teoretycznej Uniwersytetu Cambridge.

A Kostek Ildefons Gałczyński nam nieustannie wyśpiewuje Romans: „Księżyc w niebie jak bałałajka, ech! za wstążkę by go tak ściągnąć i na serduszko — byłaby piosenka bardzo nieziemska o zakochanych aż do szaleństwa, nieludzko. Jeszcze by można rzekę w oddali i cień od dłoni, i woń konwalii dziką; ławkę przy murze, a mur przy sadzie i taką drogę, która prowadzi do nikąd.”

Świat stracił legendę – ale jej dziedzictwo trwa. Dziś oddajemy hołd dr Jane Goodall (1934-2025), pionierce, której dorobek życiowy pokazuje nam, że prawdziwe współczucie nie zna granic – między ludźmi, zwierzętami ani naszą planetą. Jej niezachwiane zaangażowanie w ochronę dzikiej przyrody i pielęgnowanie nadziei przypomina nam, że każde działanie, nawet najmniejsze, może zapoczątkować zmianę. Pójdźmy za jej przykładem i wybierajmy współczucie dla wszystkich istot żywych, każdego dnia.

Dr Jane Goodall poświęciła swoje życie zrozumieniu i ochronie zwierząt, przemawianiu w imieniu tych, którzy głosu nie mają, i inspirowaniu milionów ludzi do życia z większym współczuciem i troską o naszą planetę. Od przełomowych badań z udziałem szympansów w Tanzanii, po jej silny aktywizm na rzecz ochrony środowiska i praw zwierząt, Jane pokazała nam, że każda żywa istota ma znaczenie. Że empatia to siła. A ta zmiana zaczyna się od wyborów, których dokonujemy – każdego dnia. Jej własnymi słowami: „To, co robisz, ma znaczenie i musisz zdecydować, jaką zmianę chcesz wprowadzić.” Możemy uczcić jej dziedzictwo

wybórem stylu życia, który odzwierciedla wartości, których broniła: szacunek dla wszelkiego życia, mniejszy ślad węglowy na planecie i lepszy świat dla zwierząt.

„Mamy niezłomnego ducha, podejmiemy się rzeczy, które wydają się niemożliwe, i się nie poddamy. Natura jest niesamowicie odporna, jeśli tylko dasz jej szansę”.

Ziemia wydała 3000 bogów i nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Na świecie istnieje 4200 religii. Ale tylko jeden grób jest pusty. Tylko jeden Człowiek zwyciężył grzech, śmierć i piekło na zawsze. Jest tylko jedna droga do nieba. Jego imię to Jezus.

A oto Słowa Papieża z Ewangelii według św. Łukasza 9, 57-62.

Dzisiaj Ewangelista przedstawia nam trzy postacie – można by rzec, trzy przypadki powołania – które rzucają światło na to, czego wymaga się od tych, którzy chcą iść za Jezusem aż do końca, całkowicie. (…) Aby iść za Jezusem, Kościół jest wędrowny, działa szybko, szybko i zdecydowanie. Wartość tych warunków postawionych przez Jezusa – wędrowności, szybkości i determinacji – nie polega na ciągłym mówieniu „nie” dobrym i ważnym rzeczom w życiu. Przeciwnie, nacisk kładziony jest na główny cel: stać się uczniem Chrystusa! Wolny i świadomy wybór, dokonany z miłości, aby odwzajemnić nieocenioną łaskę Boga, a nie po to, by promować siebie. To smutne! Biada tym, którzy myślą o pójściu za Jezusem dla własnej korzyści, to znaczy dla rozwoju kariery, poczucia się ważnymi lub zdobycia prestiżowej pozycji. Jezus pragnie, abyśmy byli pełni pasji dla Niego i dla Ewangelii. Tę żarliwą pasją, która przekłada się na konkretne gesty bliskości, bliskości z braćmi i siostrami najbardziej potrzebującymi przyjęcia i opieki. Dokładnie tak, jak On sam żył.

Będę tu, czekając i mając nadzieję, że każde Twoje wielkie marzenie się spełni, mój Jezu. I ja chciałbym  odzwierciedlić moją tęsknotę i głęboką więź emocjonalną z Tobą Mistrzu, zarazem ukazywać piękno czekania z miłością i cierpliwością, w nadziei, że marzenia dzielone z kimś wyjątkowym staną się rzeczywistością. Miłość często wymaga od nas wytrwałości z wiarą, a to czekanie staje się cichą modlitwą o bycie razem.

Wiara w Jezusa Chrystusa powinna być częścią nas pod każdym względem. Na końcu drogi liczy się nie to, co mieliśmy, lecz czy to, co kochaliśmy, było warte drogi. Jezus przeszedł drogę cierpienia i umarł za nas. Jeśli Go kochasz i nie wstydzisz się Go, kliknij przycisk WhatsApp i napisz „Amen”, aby przyjąć błogosławieństwo przygotowane dla ciebie przez Jezusa, w Święto Aniołów Stróżów i Dzień Babci i Dziadka! Anioł Stróż opiekuje się i strzeże dziecka powierzonego mu przez Boga.

„Uważajcie, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie”.

(Ewangelia wg św. Mateusza 18,10)

Maryja chciała wiedzieć, jak może być dziewicą i matką, a Józef chciał wiedzieć, jak może być dziewicą i ojcem. Potrzeba było anioła, aby zapewnić ich oboje, że Bóg znalazł sposób. Tylko ci, którzy słuchają głosów aniołów, mogą przeniknąć tę tajemnicę. Najmilsi. Z nami wędrują przez tę ziemię Anioły – może mieliśmy tych samych Józefów, Izydorów, których odkryliśmy w życiu dla siebie. Poeta Jan Sztaudynger na przykład,  przywoływał Izydorów: „Jeszcze w chwili rozstania Odkryciaś dokonał Tuwimie, Że mój i twój ojciec Mieli to samo imię. I cieszyłeś się z tego, I ściskałeś mi ręce, Przed rozstaniem na zawsze, Jedno zbliżenie więcej.”

Najmilsi. Życie cię złamie, ale to nie koniec historii. Kochaj mimo wszystko. Poczuj wszystko. Zaryzykuj swoje serce. Właśnie dlatego tu jesteśmy. Nie uciekniemy od złamanego serca, ale możemy wybrać, by zasmakować słodyczy życia, zanim jabłka spadną z drzew.

Życie oznacza czasem bycie złamanym. Ale oznacza też kochanie, czucie i ryzykowanie wszystkiego dla piękna tego wszystkiego.

Siostro, bracie, odwagi ci życzę. Istnieją dwa brzegi samotności: ostatnie nuty, pierwsze słowa. Są takie spotkania w historii, które trwają ledwie chwilę, a echom ich nie ma końca. Rozbrzmiewają w dźwiękach muzyki, w szeleście przewracanych kartek z poezją, w cichej zadumie muzealnych witryn. Takim echem, podszytym nutą niespełnienia i głębokiej admiracji, jest historia spotkania dwóch wielkich duchów polskiego romantyzmu – Norwida i Chopina.

Słowa poety splatają się z muzyką kompozytora, stają się jednocześnie moim tłem do wieczornych rozmyślań o tej niezwykłej relacji. Relacji, która, niestety, zaistniała niemal wyłącznie po jednej stronie.

W naszych żywotach z pewnością zaistniały takie relacje, „urodziłem się albo przyszedłem za późno”.

W roku 1849, do paryskiego mieszkania Chopina zapuka Norwid. 

Tamtej jesieni, on – Fryderyk Chopin – już nie był wirtuozem fortepianu. Był ledwie swoim cieniem. Człowiekiem gasnącym, naznaczonym piętnem choroby, otoczonym kręgiem znajomych, którzy w jego geniuszu wciąż postrzegali splendor salonów. Tymczasem jesienią roku 1849 jego świat skurczył się do przestrzeni między łóżkiem a instrumentem, a myśli krążyły wokół utraconej ojczyzny i dźwięków, które jako jedyne potrafiły tę utratę wyrazić. 

Do takiego mieszkania Chopina wchodzi Norwid – poeta-tułacz, rzeźbiarz słowa, umysł przenikliwy, ten w człowieku i sztuce szukał nie blichtru, lecz prawdy i istoty.

Spotkali się za późno… To zdanie, tak często powtarzane, nosi w sobie ciężar nieodwracalnych strat. On – Norwid, od dawna zafascynowany muzyką Chopina, wreszcie stoi przed jej twórcą. Widzi jednak nie tyle artystę u szczytu sławy, co człowieka w ostatniej, przejmującej fazie życia. W oczach Chopina nie szukał poklasku, lecz zrozumienia. I to, co zobaczył i usłyszał, wstrząsnęło nim. Zauważył nie tyle muzyka, co raczej symbol – personifikację polskiego losu, geniusza przetwarzającego narodową tęsknotę w uniwersalne piękno. 

Chopin, zamknięty w swoim cierpieniu, prawie nie był już w stanie ofiarować nowo poznanemu rodakowi-poecie niczego więcej niż zdawkową uprzejmość. Jego energia była na wyczerpaniu, a krąg bliskich mu osób – dawno zamknięty. Czy mógł w Norwidzie, człowieku często niezrozumianym, postrzeganym jako ekscentryk, dostrzec bratnią duszę? Duszę, która jako jedyna w pełni pojmowała, czym jest jego sztuka? Możemy tylko gdybać. Faktem pozostaje, że Norwid nie doczekał się od Chopina żadnych spektakularnych gestów przyjaźni. Został za to z wrażeniem, wspomnieniem i dojmującym poczuciem, że był świadkiem czegoś fundamentalnego: spotkania bratnich dusz.

Po śmierci kompozytora zaczyna się drugi akt tego dramatu – akt tworzenia. To, czego Norwid nie otrzymał od człowieka, postanowił oddać jego dziełu. Z poczucia niezrozumienia (jakim otoczenie obdarzyło Chopina już niedługo po śmierci), z oburzenia na powierzchowność paryskich nekrologów, narodził się jeden z najwspanialszych hołdów w polskiej literaturze – wiersz „Fortepian Szopena”. 

W słynnych wersach: „I była w tym Polska, od zenitu / Wszechdoskonałości dziejów / Wzięta, w jednym momencie”, uchwycił istotę – zdolność Chopina do zamknięcia w dźwięku całej historii, chwały i upadku narodu.

Norwid nigdy nie pisał o Chopinie jako o sentymentalnym twórcy salonowych nokturnów. Widział w nim „Homera i Kochanowskiego ton”, artystę, który podniósł to, co ludowe i narodowe, do rangi absolutu, do „doskonałości-wypełnienia”. Stworzył jego mit, ale nie mit fałszywy – raczej odsłonił prawdę, której inni nie dostrzegali. Zbudował mu pomnik trwalszy niż z brązu, bo odlany z języka i głębokiego, filozoficznego zrozumienia.

Norwid rozumiał tak wiele, a sam był tak rzadko rozumiany, co za logika tej relacji – gorzka symetria losów. Obaj, Norwid i Chopin, byli w istocie swej drogi samotni. „Tęskno mi, Panie…” – pisał Norwid, słowami ujmując to, co Chopin zamykał w dźwiękach. Bo choć Chopin otoczony był uwielbieniem tłumów, w sercu swojej sztuki pozostawał niezgłębiony. Norwid zaś, wyprzedzając epokę, skazany został na artystyczną i egzystencjalną banicję. Może właśnie dlatego, że stali na dwóch brzegach tej samej rzeki samotności. Nadeszła chwila sprawiedliwości dziejowej, w której wielki poeta potrafił tak przenikliwie pojąć i opisać muzykę wielkiego kompozytora.

Ciągle mi mało tych niekłamanych wspomnień wszelakich. Podczas Mszy św. w ramach Jubileuszu Katechetów papież Leon XIV położył akcent na rodzinie jako uprzywilejowane miejsce przekazywania wiary i stwierdził, że katechizm ma zdolność do ochrony przed „indywidualizmem” i „niezgodami”. Katechizm jest instrumentem podróży, który chroni nas przed indywidualizmem i niezgodami, ponieważ potwierdza wiarę całego Kościoła katolickiego.

Katechizm nie wspiera indywidualizmu i niezgody. Zatem bracie, siostro pochowaj nasze kości w ziemi o północy. Mali bossowie wszędzie… Bądź przy mnie blisko, gdy świt jesienny Otula chłodem wrześniowych dni, Bądź przy mnie blisko, trzymaj za rękę I o nadziei opowiedz mi. Tam za oknami dni tak niepewne, Deszcz w szyby dzwoni i moknie świat, Zaśpiewaj dla mnie tamtą piosenkę, Której nie śpiewasz od tylu lat. Pamiętasz zapach tamtego lata, Gdy świerszcz nam do snu melodię grał? Mówiłeś do mnie – moja skrzydlata, Ja zawsze będę przy tobie stał. Spójrz – mgła za oknem niebo zasłania, Co z nami będzie? – odpowiedz mi, Z zaułków duszy strach się wyłania I patrzy w oczy malując łzy. Bądź przy mnie proszę, gdy los przekorny Z nieznanej przędzy dni nasze tka, Nie odchodź teraz, spójrz jak po szybie Spływa powoli ostatnia łza.

Zbliża się pierwszy październikowy weekend. Odwiedźmy zamek Bobolice. Jesień na Jurze zachwyca kolorami, a zamek w promieniach słońca wygląda naprawdę magicznie. To idealny moment na: spokojny spacer i odkrywanie zamku bez tłumów, piękne zdjęcia w złotych barwach jesieni, rodzinny wypad na świeżym powietrzu. Przyjedź w ten weekend i zakochaj się w jesiennym klimacie Bobolic!

Jak wiecie, idę przez życie z poezją pod pachą. Thomas Stearns Eliot (1888-1965) znany amerykańsko-angielski poeta, dramatopisarz, krytyk literacki i redaktor. Dzieła Eliota przekształciły współczesną poezję swoją głębią, złożonością i nowatorskim użyciem języka. Jego twórczość odzwierciedlała rozczarowanie pokolenia dotkniętego wojną, a jednocześnie poszukiwała duchowej odnowy i sensu, wyrażając lęki i nadzieje współczesności.

Do znanych wierszy Eliota należą: „Pieśń miłosna J. Alfreda Prufrocka” (1915), „Ziemia jałowa” (1922, w dobitny sposób wyraża rozczarowanie i alienację społeczeństwa po I wojnie światowej), „Wydrążeni ludzie” (1925),„Środa popielcowa” (1930) oraz „Cztery kwartety” (1943)

Kończę tutaj ten esej z przekonaniem, że Drogi Czytelnik w końcu musi wypocząć. Kochany, jesteś najwspanialszą, najkochańszą, najczulszą i najpiękniejszą osobą, jaką kiedykolwiek poznałem – i nawet to jest niedopowiedzeniem.

To wszystko, co mogę zrobić dla Ciebie teraz. Będę się tego trzymał i mam nadzieję, że będzie lepiej. I bądźcie błogosławieni.

Stanisław Barszczak, International Senior Citizens’ Day 2025.
Dearest brothers and sisters
In the next episode of the series „What History Is Silent About,” we delve into the turbulent life of Konstanty Ildefons Gałczyński. We know him as the author of unforgettable poems and a master of words, a patriot, and an icon of Polish literature. But is this the full picture? Urszula Pawlik reveals the other side of this fascinating figure. Behind the facade of a brilliant creator was a man struggling with alcohol addiction, entangled in controversial post-war decisions, and portrayed by some as a cynic and opportunist. From wild parties, through difficult choices, to personal demons… this episode sheds new light on the contradictions in Gałczyński’s life.
I have a deeply hidden and inexpressible desire for something beyond everyday life. I think I stopped eating meat about 50 years ago when I looked at the pork chop on my plate and thought it symbolized fear, pain, and death. You’ll say it’s foolish to look at what wasthrough tear-soaked eyes. But we had good conversations in Zagłoba and then at the Linda restaurant in Zabkowice. Then in Częstochowa—but we had good conversations with our motherand ate at the milk bar on the way home.
How I live today, quite well, if it weren’t for the money and the occasional media. Who controls the media, controls the minds, said Noam Chomsky (born 1928), an American theoretical linguist whose work in the 1950s revolutionized linguistics, treating language as a uniquely human, biologically determined cognitive ability. Through his contributions to linguistics and related fields, including cognitive psychology and the philosophy of mind and language, Chomsky helped initiate and sustain what was later called the „cognitive revolution.”When someone asks, „How are you doing today?” I’ll answer with a smile: „All the best!” Even though my back still hurts, my knee still aches, and sometimes my vision is blurry, I still smile—because I know it’s an art to keep both joy and spirit in my heart.
On December 14, 1962, NASA’s Mariner 2 probe completed the first successful flyby of a planet, passing Venus and transmitting data. It measured the planet’s atmosphere and surface temperature, marking the first successful scientific mission in planetary science. Imagine, a year later, I left the orphanage. And I started doing many foolish things in life, of which I’m not ashamed. Because the best moments of your life are those small, nameless moments you spend smiling with someone important to you.This sentence reminds us that happiness lies in the little things. Great achievements may fade, but quiet smiles, shared laughter, and simple moments with loved ones remain eternal treasures. True joy is not found in fame or wealth, but in the warmth of closeness. We still have a long way to go to discover our human potential for compassion, altruism, and love.
And besides, I don’t know what else my head and heart will invent. Once, in his office on Narvik Street in Krakow, Stanisław Lem wrote: „I don’t know if the blind man’s hand and the snail’s antenna, when they enclose a thing within themselves, feel as I do when I clench my fingers and fist, when it signifies the cohesion of existence, its sudden shape, and endures. I don’t know what atoms’ revolutions and flights, with cords of innervation, disperse the bell, cast from stars, the flight of birds, the iron of longing, and from great peace. I am its heart.”
Dearest reader, never apologize for burning too brightly or for collapsing into yourself each night. This is how galaxies are created. This is a hymn to self-acceptance. Our intensity, struggle, and sensitivity are not flaws, but cosmic forces shaping who we are. Like galaxies, we break through the chaos. Never diminish yourself for others – accept your brilliance. 

My mother was such a galaxy for me. I was too young to know how to love her. This phrase reflects my regret and innocence. Sometimes we meet the right person at the wrong time. Youth and immaturity can rob us of the ability to truly appreciate love. Only later do we realize what we’ve lost.
My manhood came, which flushed my life with a series of journeys beyond my homeland. 

Often with forced walks from the farthest reaches of cities to the center. I’ll never forget the Porte Saint-Denis, which still stands in Paris. Built in 1672 by Louis XIV to commemorate his victories on the Rhine, this triumphal arch marks the entrance to the old route north of Paris. The monument stands on the border of the 2nd and 10th arrondissements.The Grands Boulevards there were still full of Citroëns, Peugeots, and Renaults.
Then, of course, there was Jerusalem, the eternal heart of faith, where heaven and earth meet. After that, I visited Italy many times. Italy has no shortage of breathtaking churches, but the Chiesa della Beata Vergine del Soccorso in Rovigo has something that sets it apart from the rest: its octagonal shape. Nicknamed „La Rotonda” for its unique architecture, , is a rare example of an octagonal Catholic church. Construction began in 1594, and it is believed that architect Francesco Zamberlan chose the octagonal shape because of the symbolism of the number eight in the Christian religion. The structure is actually composed of two polyhedrons: the church itself and the octagonal porch that surrounds it from the outside. However, despite all its geometric intrigue, the true beauty of this Rovigo jewel is revealed only upon entering. The interior walls—all eight of them—and the ceiling are entirely covered with Baroque paintings, frescoes, sculptures, and statues. The rich decorations depict the life of Mary, miracles, and portraits of famous figures from the time of Venetian rule, interwoven with allegorical scenes.
Opposite the main entrance stands a golden altar, beautifully adorned with sculptures and statues. In the center, surrounded by angels, is a miraculous image of the Virgin Mary with the Child Jesus resting on her lap, holding a rose. It’s believed that in 1797, Napoleon forced his way into the church on horseback, leaving a hoofprint in the floor. Behind the church, in seclusion, stands the bell tower. Beneath the outer porch are numerous tombstones commemorating important figures and events in the history of Rovigo.
I’ve walked the length and breadth of the Eternal City. I also followed the trail of Saint John XXIII. In Bergamo, 

they finally demolished my gate there (sic!). But you can still go and see Italian pearls. The Basilica of Santa Maria Maggiore is not only a symbol of Bergamo but also a triumph of Baroque architecture. Its impressive dome, adorned with filigree stucco, is a living testament to the masterful craftsmanship and artistic splendor of the Baroque era.
And now it’s autumn in Warsaw. Not golden at all, without an Indian summer. It immediately hit us on a November night… The world is falling apart, and on top of that, there’s this weather. There are, of course, good sides. Someone had a great party in #Varso. The light from the spotlights was melting nicely into the clouds above the city. Let’s hold on. We must keep hope alive. Spring is only six months away.
What is history silent about? I want you to sit comfortably in your chairs. Anti-Semitic Christianity. Did the popes teach hatred? Did the Church pave the way for the later Holocaust for centuries? In an episode of „What is history silent about,” Urszula Pawlik delves into the dark legacy of Christianity, which for centuries nurtured anti-Jewish hatred. Based on the book „Anti-Semitic Christianity” by Artur Nowak and Stanisław Obirek, she tells the difficult story of how Catholic hierarchs, saints, and popes shaped the narrative of Jews as guilty of Jesus’ death, infected, evil, and unworthy of life. I heard some powerful words on the program: Christianity teaches us hatred. It’s the Inquisition, it’s the Crusades. Did Christ exist? We don’t know this man’s status. On Good Friday, the God-man died, on Holy Saturday, God is gone, on Sunday, the Jews probably stole this God. The Jews are to blame, not the Romans. This is the Christian idea. It was Isabella and Ferdinand who pushed the Inquisition, and they expelled the Jews from Spain. Hitler supported the Church. And Christianity in general is called a shoreless sea of ​​suffering. Anti-Semitic Christianity, Ledóchowski, Kolbe, Hlond, Wyszyński. The ideal Church. The program doesn’t mention any of the Church’s contributions; that’s a huge mistake.
Stephen Hawking, the recently deceased atheist, observed: „Humanity is just a chemical residue on a medium-sized planet orbiting a very average star on the outskirts of one of a hundred billion galaxies. We are so insignificant that I can’t believe the entire universe exists for our benefit. It’s like saying you’ll disappear if I close my eyes.” Stephen William Hawking was an English theoretical physicist, cosmologist, and writer who, at the time of his death, was Director of Research at the Centre for Theoretical Cosmology at the University of Cambridge.
And Konstanty Ildefons Gałczyński continually sings to us his the Romance: „The moon in the sky like a balalaika, oh! If only it could be pulled down by a ribbon and onto a heart—it would be a very unearthly song about those madly in love, inhumanly so. There could also be a river in the distance, and the shadow of a hand, and the wild scent of lilies of the valley; a bench by a wall, and a wall by an orchard, and a road that leads nowhere.”
The world has lost a legend – but her legacy endures. Today, we pay tribute to Dr. Jane Goodall (1934-2025), a pioneer whose life’s work shows us that true compassion knows no boundaries—between people, animals, or our planet. Her unwavering commitment to wildlife conservation and nurturing hope reminds us that every action, no matter how small, can spark change. Let us follow her example and choose compassion for all living things, every day.
Dr. Jane Goodall has dedicated her life to understanding and protecting animals, speaking up for those who have no voice, and inspiring millions to live with greater compassion and care for our planet. From groundbreaking research, From her work with chimpanzees in Tanzania, to her powerful activism for environmental protection and animal rights, Jane has shown us that every living thing matters. That empathy is power. And this change begins with the choices we make—every day. In her own words: „What you do matters, and you must decide what change you want to make.” We can honor her legacy by choosing a lifestyle that reflects the values ​​she championed: respect for all life, a smaller carbon footprint on the planet, and a better world for animals. 

We have an indomitable spirit; we will take on things that seem impossible, and we will not give up. Nature is incredibly resilient if you give it a chance.
The Earth has produced 3,000 gods and has not yet spoken its last word. There are 4,200 religions in the world. But only one tomb is empty. Only one Man has conquered sin, death, and hell forever. There is only one way to heaven. His name is Jesus.
And these are the Pope’s words from the Gospel of John. Luke 9:57-62.Today the Evangelist presents us with three figures—one might say, three cases of vocation—that illuminate what is required of those who want to follow Jesus to the end, completely. (…) To follow Jesus, the Church is itinerant, acting swiftly, quickly, and decisively. The value of these conditions set by Jesus—itinerant, swift, and decisive—does not lie in constantly saying „no” to the good and important things in life. On the contrary, the emphasis is on the main goal: becoming a disciple of Christ! A free and conscious choice, made out of love, to reciprocate God’s invaluable grace, not for the sake of self-promotion. This is sad! Woe to those who think of following Jesus for their own benefit, that is, to advance their career, feel important, or gain a prestigious position. Jesus desires us to be filled with passion for Him and for the Gospel. This fervent passion, which translates into concrete gestures of closeness, closeness to our brothers and sisters most in need of acceptance and care. Exactly as He Himself lived.
I will be here, waiting and hoping that every great dream of Yours will come true, my Jesus. I, too, would like to reflect my longing and deep emotional bond with You, Master, and at the same time, show the beauty of waiting with love and patience, in the hope that dreams shared with someone special will become a reality. Love often requires us to persevere with faith, and this waiting becomes a silent prayer for togetherness.
Faith in Jesus Christ should be part of us in every way. At the end of the journey, what matters is not what we had, but whether what we loved was worth the journey. Jesus walked the path of suffering and died for us. If you love Him and are not ashamed of Him, click the WhatsApp button and write „Amen” to receive the blessing Jesus has prepared for you on the Feast of the Guardian Angels and Grandparents’ Day! The Guardian Angel watches over and guards the child entrusted to him by God.
„See that you do not despise one of these little ones; for I tell you, in heaven their angels always behold the face of my Father who is in heaven.”(Matthew 18:10) 

Mary wanted to know how she could be a virgin and a mother, and Joseph wanted to know how she could be a virgin and a father. It took an angel to assure them both that God had found a way. Only those who listen to the voices of angels can penetrate this mystery. Beloved. Angels walk with us on this earth—perhaps we had the same Josephs and Isidores whom we discovered in our own lives. The poet Jan Sztaudynger, for example, recalled the Isidores: „Even at the moment of parting, Tuwim, you discovered that my father and yours had the same name. And you rejoiced in it, and you squeezed my hands, before parting forever, one more closeness.”
My dearest. Life will break you, but that’s not the end of the story. Love despite everything. Feel everything. Risk your heart. That’s why we’re here. We can’t escape a broken heart, but we can choose to taste the sweetness of life before the apples fall from the trees.Life sometimes means being broken. But it also means loving, feeling, and risking everything for the beauty of it all.
Sister, brother, I wish you courage. There are two shores of loneliness: the last notes, the first words. There are encounters in history that last but a moment, and their echoes are endless. They resonate in the sounds of music, in the rustle of turning poetry pages, in the quiet contemplation of museum display cases. Such an echo, tinged with a note of unfulfillment and profound admiration, is the story of the meeting of two great spirits of Polish Romanticism – Norwid and Chopin. The poet’s words intertwine with the composer’s music, simultaneously becoming the backdrop for my evening reflections on this extraordinary relationship. A relationship that, unfortunately, existed almost exclusively on one side. 

Such relationships, „I was born or I came too late,” have certainly occurred in our lives. In 1849, Chopin arrived at his Paris apartment. That autumn, he – Fryderyk Chopin – was no longer a piano virtuoso. He was merely a shadow of himself. A fading man, scarred by illness, surrounded by a circle of friends who still saw in his genius the splendor of the salons. Meanwhile, in the autumn of 1849, his world had shrunk to the space between bed and instrument, and his thoughts revolved around his lost homeland and the sounds that alone could express this loss. 

Norwid entered Chopin’s apartment – ​​a wandering poet, a sculptor of words, a penetrating mind, one who sought not glitz in people and art, but truth and essence.
They met too late… This phrase, so often repeated, carries the weight of irreversible loss. He – Norwid, long fascinated by Chopin’s music, finally stands before its creator. However, he sees not so much an artist at the peak of his fame, but a man in the final, poignant phase of his life. In Chopin’s eyes, he sought not applause, but understanding. And what he saw and heard shocked him. He saw not so much a musician as a symbol – the personification of Polish fate, a genius transforming national longing into universal beauty.
Chopin, trapped in his suffering, was almost unable to offer his newfound compatriot-poet anything more than perfunctory kindness. His energy was drained, and his circle of loved ones had long since closed. Could he have seen a kindred spirit in Norwid, a man often misunderstood and perceived as an eccentric? A soul that alone fully understood the essence of his art? We can only speculate. The fact remains that Norwid received no spectacular gestures of friendship from Chopin. Instead, he was left with an impression, a memory, and a poignant sense that he had witnessed something fundamental: the meeting of kindred spirits.
After the composer’s death, the second act of this drama begins – the act of creation. What Norwid did not receive from the man, he decided to give to his work. Out of the feeling of incomprehension (which Chopin’s surroundings bestowed upon him shortly after his death), out of outrage at the superficiality of the Parisian obituaries, one of the greatest tributes in Polish literature was born – the poem „Chopin’s Piano.”
In the famous lines: „And there was Poland in it, from the zenith / The all-perfection of history / Taken, in a single moment,” he captured its essence – Chopin’s ability to encapsulate in sound the entire history, the glory and fall of a nation. 

Norwid never wrote of Chopin as a sentimental composer of salon nocturnes. He saw in him „the tone of Homer and Kochanowski,” an artist who elevated the folk and national to the rank of absolute, to „perfection-fulfillment.” He created his myth, but not a false myth – rather, he revealed a truth that others had failed to see. He built a monument to him more lasting than bronze, for it was cast in language and a profound, philosophical understanding.
Norwid understood so much, yet was so rarely understood himself. What a logic to this relationship – a bitter symmetry of fate. Both Norwid and Chopin were essentially lonely on their journeys. „I miss you, Lord…” wrote Norwid, expressing in words what Chopin encapsulated in sounds. For although Chopin was surrounded by the adoration of the multitudes, at the heart of his art he remained unfathomable. Norwid, however, ahead of his time, was condemned to artistic and existential exile. Perhaps precisely because they stood on opposite banks of the same river of loneliness. A moment of historical justice had arrived, in which the great poet was able to so perceptively understand and describe the music of the great composer.
I still can’t get enough of all these genuine memories. During Mass as part of the Jubilee of Catechists, Pope Leo XIV emphasized the family as the privileged place for transmitting the faith and stated that the catechism had the ability to protect against „individualism” and „discord.” The Catechism is a journey instrument that protects us from individualism and discord, because it affirms the faith of the entire Catholic Church.
The Catechism does not support individualism and discord. So, brother, sister, bury our bones in the ground at midnight. Little bosses everywhere… Be close to me when the autumn dawn envelops the chill of September days. Be close to me, hold my hand, and tell me about hope. There, beyond the windows, days are so uncertain. Rain rattles the panes and soaks the world. Sing that song for me, which you haven’t sung for so many years. Do you remember the scent of that summer, when the cricket played its melody to us to sleep? You said to me, „My winged one, I will always stand by you.” Look, the fog outside the window obscures the sky. What will become of us? Answer me. Fear emerges from the corners of your soul and looks into your eyes, painting tears. Please, be with me when the perverse fate weaves our days from unknown yarn. Don’t leave now, look how the last tear slowly flows down the windowpane.
The first October weekend is approaching. Let’s visit Bobolice Castle. Autumn in the Jura region delights with its colors, and the castle looks truly magical in the sunlight. It’s the perfect time for: a quiet walk and exploring the castle without the crowds, beautiful photos in golden colors od autumn, a family getaway in the fresh air. Come this weekend and fall in love with the autumnal atmosphere of Bobolice!

As you know, I go through life with poetry under my arm. Thomas Stearns Eliot (1888-1965) was a renowned American-English poet, playwright, literary critic, and editor. Eliot’s works transformed contemporary poetry with their depth, complexity, and innovative use of language. His work reflected the disillusionment of a generation affected by war, while simultaneously seeking spiritual renewal and meaning, expressing the fears and hopes of modernity. Eliot’s famous poems include „The Love Song of J. Alfred Prufrock” (1915), „The Waste Land” (1922, powerfully expressing society’s disillusionment and alienation after World War I), „The Hollow Men” (1925), „Ash Wednesday” (1930), and „Four Quartets” (1943).

I end this essay here with the conviction that, dear reader, you must finally rest. My dear, you are the most wonderful, loving, tender, and beautiful person I have ever known – and even that is an understatement. That is all I can do for you now. I will hold on to this and hope for the best. May you be blessed.

______

Stanisław Barszczak, Send your guardian angel to me (Open Letter to His Holiness Leo XIV)

His Holiness Leo XIV, Vatican

I am priest od Czestochowa and author of books. After serving as a priest in parishes, I was separated from daily pastoral duties, although I still strive to fully fulfill my priesthood in the body of Christ. However, reality discourages me from fulfilling my vocation, and I’ve been considering becoming involved in the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints for a while, which also operates in Poland. I know that hard work is a choice. Attitude is a choice. Discipline is a choice. Doing extra is a choice. Excellence is a choice. I think it is time to let go of people who have let go of you. I don’t find the opportunity to do this. What more do I know today, one od the most courageous decisions you’ll every make is to finally let go of what is hurting your heart and soul. I once started thinking according to the proverb if it’s not yours, don’t take it. If it’s not right don’t do it. If it’s not true don’t say it. If you don’t know be quiet. The present is the only place life ever happens, yet it is the place we visit the least. Poland is undergoing the metamorphoses of a new change. I am proud of myself. I live every part of who I am. I am doing the best I can with what I have. The best decision I ever made was to be quiet. I have nothing to prove. I’m not convincing anyone that I’m a great person. I’m not fighting for anyone to see my worth. Whatever you do is on you. Just hope you don’t regret it. As for me, I’m moving forward, free and at peace.

There are many wonders to behold in our era, visit unearthly landscapes in America, Devils tower in Wyoming, Reflection Canyon in Utah Shaped by the Colorado River, Reflection Canyon creates a surreal landscape where the water mirrors the red rock formations. Together we create unforgettable moments in the world, some are created by the threat of nature and indescribable, such as earthquakes, floods, fires and tornadoes, others are the work of humans, such as bullfights or the blood-curdling performances of professional athletes. But there are also a huge number of fears and threats related to the others  cataclysms, famines and epidemics appearing everywhere on the globe.

Like Christians, we are on the path to eternal salvation. Here, whoever has reached Calvary always heads to the altar. Unfortunately, as the representative of Jesus Himself, I am being removed from the altar of our Lord and God. Is the fault solely mine, due to my ambition to speak the whole truth, or rather, have those individuals in Christ’s Church who are now depriving me of my priestly authority ceased to be authentic servants of Christ’s altar? 

Many years of my much-lamented priesthood have passed, and I can barely participate in Holy Mass, and even then only in select churches, even though I carry a cross through life perhaps greater than that of other apostles of the altar. This does not contribute to the authenticity of my priesthood, I believe. A major change is needed in this matter.

My hands were anointed with this same oil at the moment of my priestly ordination. It was then that each of us was endowed with certain charisms, and moreover, the abilities to exercise them, but I cannot say whether the differences here, which have grown over time, will finally contribute to final mutual reconciliation. I offer fervent prayers to God in this matter every day. Christ foresaw our weaknesses, which is why, in addition to the sacrament of the Eucharist, he left us the sacrament of penance in his will. The latter is a preventive sacrament. It is not about adapting to our sins, but about protection from sin.

There are three theological (divine) virtues: faith, hope, and love. But there are also cardinal virtues. The main cardinal virtues are prudence, justice, temperance, and fortitude. These are moral virtues considered the foundation of human ethics, from which other virtues either derive or are subordinated. The name „cardinal” comes from the Latin word „cardo,” meaning hinge, which indicates their fundamental importance. Prudence (Latin prudentia): Enables reason to recognize good and choose the appropriate means to achieve it. Justice (Latin: iustitia): Consists of giving God and others what is rightfully theirs. Temperance (Latin: temperantia): Facilitates self-control and making difficult choices to achieve higher values. Personally, I have shied away from this virtue. I believed in Jesus in everything, and I also believed strongly that a person should not die before birth, I was wrong. There is only today, there is no history, I thought so for too long.

I move on to the virtue of courage. Fortitude (Latin: fortitudo): Gives strength to overcome difficulties on the path to perfection. However, it is now a time of war. And our lives are undergoing transformation. Justice as virtue should be especially considered in times of war. St. Thomas Aquinas said that justice consists in giving everyone what is theirs, in giving everyone what is rightfully theirs. We should follow Jesus in this very way – and in a Trinitarian manner. In the Holy Trinity, the Father is the source of everything, the Son through incarnation and redemption reveals God, and the Holy Spirit strengthens and guides believers. We are to safeguard these things based on virtue. Laws do not always belong to the legal order of society. We are to open ourselves to God’s laws. St. Padre Pio said: If you have problems, send me your guardian angel. Dearest, lean on your guardian angel. During Holy Mass, we also want to offer God our pains, so that we may be happy with Him. 

Finally, once again, the prayer my earthly mother taught me. Mother of God, Immaculate Mary, to you I consecrate my body and soul, all my prayers and works, counsels and sufferings. I leave you complete freedom to use me for the salvation of people and to help the Holy Church, of which you are the mother. I know that I can accomplish nothing by my own strength. You, however, can do everything and always conquer. Therefore, mother of beautiful love and advocate of the faithful, grant that my homeland and the entire Church may be the true  kingdom of your son and our God. May the Mother of God resolve this matter in the best possible way, with the participation of her son Jesus, our Lord and God. With filial devotion on the Feast of Our Lady of Częstochowa

Stanisław Barszczak, Polish priest

______

Stanisław Barszczak, Mandami il tuo angelo custode (Lettera aperta a Sua Santità Leone XIV)

Sua Santità Leone XIV, Vaticano

Sono sacerdote di Czestochowa e autore di libri. Dopo aver servito come sacerdote nelle parrocchie, sono stato separato dai doveri pastorali quotidiani, sebbene mi sforzi ancora di adempiere pienamente al mio sacerdozio nel corpo di Cristo. Tuttavia, la realtà mi scoraggia dal realizzare la mia vocazione e da un po’ di tempo sto pensando di entrare a far parte della Chiesa di Gesù Cristo dei Santi degli Ultimi Giorni, che opera anche in Polonia. So che il duro lavoro è una scelta. L’atteggiamento è una scelta. La disciplina è una scelta. Fare di più è una scelta. L’eccellenza è una scelta.

Penso che sia giunto il momento di lasciare andare le persone che ti hanno lasciato andare. Non trovo l’opportunità di farlo. Cosa so di più oggi? Una delle decisioni più coraggiose che tu possa mai prendere è quella di lasciare finalmente andare ciò che ferisce il tuo cuore e la tua anima. Una volta ho iniziato a pensare secondo il proverbio: se una cosa non è tua, non prenderla. Se non è giusta, non farla. Se non è vera, non dirla. Se non la sai, taci. Il presente è l’unico posto in cui la vita accade, eppure è il posto che visitiamo meno. La Polonia sta attraversando le metamorfosi di un nuovo cambiamento. Sono orgoglioso di me stesso. Vivo ogni aspetto di ciò che sono. Sto facendo del mio meglio con quello che ho. La decisione migliore che abbia mai preso è stata quella di tacere. Non ho nulla da dimostrare. Non sto convincendo nessuno di essere una brava persona. Non sto lottando perché qualcuno veda il mio valore. Qualunque cosa tu faccia, dipende da te. Spero solo che tu non te ne penta. Quanto a me, vado avanti, libero e in pace.

Ci sono molte meraviglie da ammirare nella nostra epoca, visitate paesaggi ultraterreni in America, la Devils Tower nel Wyoming, il Reflection Canyon nello Utah. Modellato dal fiume Colorado, il Reflection Canyon crea un paesaggio surreale dove l’acqua riflette le formazioni rocciose rosse. Insieme creiamo momenti indimenticabili nel mondo, alcuni creati dalla minaccia della natura e indescrivibili, come terremoti, inondazioni, incendi e tornado, altri sono opera dell’uomo, come le corride o le prestazioni agghiaccianti degli atleti professionisti. Ma ci sono anche un’enorme quantità di paure e minacce legate ad altri cataclismi, carestie ed epidemie che si verificano ovunque nel mondo.

Come i cristiani, siamo sulla via della salvezza eterna. Qui, chiunque abbia raggiunto il Calvario si dirige sempre verso l’altare. Purtroppo, come rappresentante di Gesù stesso, vengo rimosso dall’altare del nostro Signore e Dio. La colpa è solo mia, dovuta alla mia ambizione di dire tutta la verità, o piuttosto, quegli individui nella Chiesa di Cristo che ora mi stanno privando della mia autorità sacerdotale hanno cessato di essere autentici servitori dell’altare di Cristo?

Sono trascorsi molti anni del mio tanto compianto sacerdozio, e riesco a malapena a partecipare alla Santa Messa, e anche allora solo in chiese selezionate, nonostante porti una croce per tutta la vita forse più grande di quella di altri apostoli dell’altare. Questo non contribuisce all’autenticità del mio sacerdozio, credo. È necessario un cambiamento radicale in questa questione.

Le mie mani sono state unte con questo stesso olio al momento della mia ordinazione sacerdotale. È stato allora che ognuno di noi è stato dotato di determinati carismi e, soprattutto, della capacità di esercitarli, ma non posso dire se le differenze qui, che sono aumentate nel tempo, contribuiranno finalmente alla riconciliazione reciproca finale. Offro fervide preghiere a Dio per questa questione ogni giorno. Cristo ha previsto le nostre debolezze, ed è per questo che, oltre al sacramento dell’Eucaristia, ci ha lasciato nel suo testamento anche il sacramento della penitenza. Quest’ultimo è un sacramento preventivo. Non si tratta di adattarsi ai nostri peccati, ma di proteggerci dal peccato.

Ci sono tre virtù teologali (divine): fede, speranza e carità. Ma ci sono anche virtù cardinali. Le principali virtù cardinali sono la prudenza, la giustizia, la temperanza e la fortezza. Queste sono virtù morali considerate il fondamento dell’etica umana, da cui derivano o sono subordinate altre virtù. Il termine „cardinale” deriva dal latino „cardo”, che significa cardine, a indicare la loro fondamentale importanza. Prudenza (latino: prudentia): consente alla ragione di riconoscere il bene e di scegliere i mezzi appropriati per raggiungerlo. Giustizia (latino: iustitia): consiste nel dare a Dio e agli altri ciò che è loro di diritto. Temperanza (latino: temperantia): facilita l’autocontrollo e il compiere scelte difficili per raggiungere valori più elevati. Personalmente, ho sempre evitato questa virtù. Credevo in Gesù in ogni cosa, e credevo fermamente che una persona non dovesse morire prima di nascere, ma mi sbagliavo. Esiste solo l’oggi, non la storia, l’ho pensato per troppo tempo.

Passo alla virtù del coraggio. Fortezza (latino: fortitudo): dà la forza di superare le difficoltà sul cammino verso la perfezione. Tuttavia, ora è un tempo di guerra. E le nostre vite stanno subendo una trasformazione. La giustizia come virtù dovrebbe essere particolarmente considerata in tempo di guerra. San Tommaso d’Aquino diceva che la giustizia consiste nel dare a ciascuno ciò che gli appartiene, nel dare a ciascuno ciò che gli spetta di diritto. Dovremmo seguire Gesù proprio in questo modo, e in modo trinitario. Nella Santissima Trinità, il Padre è la fonte di ogni cosa, il Figlio attraverso l’incarnazione e la redenzione rivela Dio, e lo Spirito Santo rafforza e guida i credenti. Dobbiamo salvaguardare queste cose basandoci sulla virtù. Le leggi non sempre appartengono all’ordine giuridico della società. Dobbiamo aprirci alle leggi di Dio. San Padre Pio diceva: Se hai problemi, mandami il tuo angelo custode. Carissimo, appoggiati al tuo angelo custode. Durante la Santa Messa, vogliamo anche offrire a Dio le nostre pene, affinché possiamo essere felici con Lui.

Infine, ancora una volta, la preghiera che mi ha insegnato mia madre terrena. Madre di Dio, Maria Immacolata, a te consacro il mio corpo e la mia anima, tutte le mie preghiere e opere, i miei consigli e le mie sofferenze. Ti lascio piena libertà di servirti di me per la salvezza delle persone e per aiutare la Santa Chiesa, di cui sei la madre. So che non posso realizzare nulla con le mie forze. Tu, invece, puoi tutto e vincere sempre. Pertanto, Madre del bell’amore e Avvocata dei fedeli, fa’ che la mia patria e l’intera Chiesa siano il vero regno del tuo Figlio e nostro Dio. Che la Madre di Dio risolva questa questione nel miglior modo possibile, con la partecipazione del suo Figlio Gesù, nostro Signore e Dio. Con filiale devozione nella festa della Madonna di Częstochowa

Stanisław Barszczak, sacerdote polacco

________

Stanisław Barszczak, Pieśń o Bogu ukrytym

Rysiu najdroższa. Piękny słoneczny listopadowy dzień, święto zmarłych, to już Twoje drugie takie święto, a ja dalej tęsknię za Tobą. Zapaliłem światełko na grobie, kwiaty położyłem i w zadumie do domu wróciłem, gdzie wszystko mi ciebie przypomina. Mam wrażenie, że jesteś ze mną, bo tego pragnę, bo tego chcę. Bóg do siebie zabrał ciebie, ale to był wielki błąd. Do mnie przecież należałaś i żyć dalej ze mną chciałaś. RozdzIelono nas, choć tyle pięknej miłości było w nas. Ja tak trochę się buntuję, bo bardzo ciebie potrzebuję byś była i jeszcze ze mną żyła. Pamiętam ciebie Rysiu. 

Gabi

Byłem dziś u ciebie i zobaczyłem skrzydła rozpostarte na niebie. Pięknie ułożone – były trzy. Te dwa jakby twoje, a to trzecie?? Może trzecie jest już moje? Kochana, jaka radość by to była, gdybym już do ciebie dołączył. Ale jest inaczej – ja tu, Ty tam a ja we wspomnieniach zatopiony. Jaką drogą błądzą myśli moje, choć wiatr w oczy wieje? Dlaczego po obłokach błądzę marzeniami, wypatrując miłości straconej, wyśnionej? Dlaczego ręce wciąż puste, wciąż szukają, nie znajdują dotyku twojego, i uśmiechu ciepłego? Dlaczego tak się stało? Dlaczego?? Nie byłem na to gotowy! Tęsknię! 

Gabi

Spotkałem Ciebie na prostej drodze, jakkolwiek ona tylko dalszą bywa, w rozwidleniach życia. Nie była wybrana, albowiem ty mi ją przygotowałaś. Są ścieżyny różne, mniej szczęśliwe, którymi ludzie zdążają także do nieba. Szczęście to podróż, którą trzeba odbyć, pragnąć jej i w niej żyć. Życie składa się z takich chwil, w których możesz wyruszyć w podróż ku własnemu, autentycznemu doświadczeniu. Połącz chwile, jak kropki na kartce papieru lub gwiazdy na niebie, i przekuwając myśli w czyny, stwórz swój własny, osobisty plan.

Jak to jest okrutne, tęsknić za kimś, kto palcem nie ruszy, by tęsknić za tobą. Ból zmienia człowieka, nie po to by go złamać, ale by pokazać, jak bardzo potrafimy być silni. Syn Boga o nas pamiętał kiedy mówił: do królestwa Bożego wchodźcie przez ciasną bramę. Weź dziś głęboki oddech, wiedząc, że nawet te chwile, które wydają się bezsensowne, tak naprawdę zbliżają Cię do wymarzonego życia, które już woła Twoje imię. Zaufaj więc procesowi. Zaufaj swojemu stawaniu się. 

Trzeba wybierać najmądrzej! Jestem w miejscu, w którym  mam być. Bo spotkałem przyjaciela wcześnie w życiu. Nie muszę już gonić, udowadniać, porównywać się, mogę po prostu być – sobą, prawdziwie, z całą swoją historią. Każdy dzień przynosi mi nowe zrozumienie. Każdy oddech przypomina, że mam w sobie spokój i siłę. Zasługuję na dobro, które płynie w moją stronę. I potrafię dawać dobro – sobie i światu.

Drogi Boże. Piszę, aby Ci podziękować. Byłeś dla mnie taki dobry. Moje dni często są trudne, ale patrząc wstecz na moje życie, widzę, że zawsze byłeś ze mną w chwilach wzlotów i upadków. Może nie mam wszystkiego, czego chcę, ale mam wszystko, czego potrzebuję. Życie nie zawsze jest łatwe, ale to w porządku, bo mam Ciebie i nigdy nie jestem sam. Będę spokojny i ufać Twojej obecności w moim życiu. Dziękuję Ci, Boże. Z całego serca będę Ci nadal ufać. Amen.

ksiądz Stanisław 

(Wszechświat Cię wspiera. Wpisz TAK, jeśli to do Ciebie przemawia i podziel się swoimi przemyśleniami)

______

Stanisław Barszczak, Song of the Hidden God

Rysia, my dearest. A beautiful, sunny November day, All Saints’ Day, this is your second such holiday, and I still miss you. I lit a candle on the grave, laid flowers, and returned home in contemplation, where everything reminds me of you. I have the feeling that you are with me because you desire it, because I want it. God took you to himself, but that was a big mistake. You belonged to me, after all, and you wanted to continue living with me. We were separated, even though there was so much beautiful love between us. I rebel a little because I need you so much to be there and still live with me. I remember you, Rysia. 

Gabi

I was with you today and saw wings spread in the sky. Beautifully arranged – there were three. These two seemed to be yours, and this third one?? Maybe the third one is already mine? My dear, what joy it would be to join you. But it’s different – ​​me here, you there, and I’m lost in memories. What path do my thoughts wander, even though the wind blows in my eyes? Why do I wander through the clouds with dreams, searching for a lost, dreamed-of love? Why are my hands still empty, still searching, never finding your touch and warm smile? Why did this happen? Why?? I wasn’t ready for this! I miss you! 

Gabi

I met you on a straight path, however long it may be, at the forks in life. It wasn’t chosen, because you prepared it for me. There are different, less fortunate paths, which people also take to heaven. Happiness is a journey you must take, desire, and live in. Life is made up of moments in which you can embark on a journey toward your own authentic experience. Connect moments, like dots on a piece of paper or stars in the sky, and by turning thoughts into actions, create your own personal plan.

How cruel it is to miss someone who won’t lift a finger to miss you. Pain changes a person, not to break them, but to show how strong we can be. The Son of God remembered us when he said: Enter the kingdom of God through the narrow gate. Take a deep breath today, knowing that even those moments that seem meaningless are actually bringing you closer to your dream life, which is already calling your name. So trust the process. Trust your own becoming.

You have to choose wisely! I am where I am meant to be. Because I met a friend early in life. I no longer have to chase, prove, or compare myself; I can simply be – myself, truly, with my whole story. Each day brings me new understanding. Each breath reminds me that I have peace and strength within me. I deserve the good that flows my way. And I can give good – to myself and to the world.

Dear God, I am writing to thank you. You have been so good to me. My days are often difficult, but looking back on my life, I see that You have always been with me through the ups and downs. I may not have everything I want, but I have everything I need. Life isn’t always easy, but that’s okay because I have You, and I’m never alone. I will be at peace and trust Your presence in my life. Thank You, God. I will continue to trust You with all my heart. Amen.

priest Stanisław 

(The universe supports you. Type YES if this resonates with you and share your thoughts.)

Stanisław Barszczak, Ześlij mi swojego anioła stróża (List otwarty do Jego Świątobliwości Leona XIV)

Jego Świątobliwość Leon XIV, Watykan

Jestem księdzem z Częstochowy i autorem książek. Po posłudze duszpasterskiej w parafiach zostałem odsunięty od codziennych obowiązków duszpasterskich, choć nadal dążę do pełnego wypełniania mojego kapłaństwa w ciele Chrystusa. Jednak rzeczywistość zniechęca mnie do wypełniania mojego powołania i od jakiegoś czasu rozważam zaangażowanie się w Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, który działa również w Polsce. Wiem, że ciężka praca to wybór. Postawa to wybór. Dyscyplina to wybór. Robienie czegoś więcej to wybór. Doskonałość to wybór. Myślę, że nadszedł czas, aby pozwolić odejść ludziom, którzy pozwolili odejść tobie. Nie znajduję ku temu okazji. Co więcej, wiem dzisiaj, że jedną z najodważniejszych decyzji, jaką kiedykolwiek podejmiesz, jest ostateczne uwolnienie się od tego, co rani twoje serce i duszę. Kiedyś zacząłem myśleć zgodnie z przysłowiem: jeśli nie twoje, nie bierz. Jeśli nie jest słuszne, nie rób tego. Jeśli nie jest prawdą, nie mów tego. Jeśli nie wiesz, bądź cicho. Teraźniejszość to jedyne miejsce, w którym toczy się życie, a jednak to miejsce, które odwiedzamy najrzadziej. Polska przechodzi metamorfozę nowej zmiany. Jestem z siebie dumny. Żyję każdą częścią siebie. Robię, co mogę, z tym, co mam. Najlepszą decyzją, jaką kiedykolwiek podjąłem, było milczenie. Nie mam nic do udowodnienia. Nie przekonuję nikogo, że jestem wspaniałym człowiekiem. Nie walczę o to, żeby ktokolwiek dostrzegł moją wartość. Cokolwiek zrobisz, to twoja sprawa. Mam tylko nadzieję, że tego nie pożałujesz. Ja idę naprzód, wolny i spokojny.

W naszych czasach jest wiele cudów do podziwiania, odwiedź nieziemskie krajobrazy w Ameryce, Wieżę Diabła w Wyoming, Kanion Odbicia w Utah. Ukształtowany przez rzekę Kolorado, Kanion Odbicia tworzy surrealistyczny krajobraz, w którym woda odbija czerwone formacje skalne. Razem tworzymy niezapomniane chwile na świecie, niektóre są tworzone przez zagrożenia natury i nie do opisania, takie jak trzęsienia ziemi, powodzie, pożary i tornada, inne są dziełem człowieka, takie jak walki byków lub mrożące krew w żyłach występy profesjonalnych sportowców. Ale jest też ogromna liczba lęków i zagrożeń związanych z innymi kataklizmami, głodem i epidemiami pojawiającymi się wszędzie na świecie.

Podobnie jak chrześcijanie, jesteśmy na drodze do wiecznego zbawienia. Tutaj, ktokolwiek dotarł na Golgotę, zawsze zmierza do ołtarza. Niestety, jako przedstawiciel samego Jezusa, jestem usuwany z ołtarza naszego Pana i Boga. Czy wina leży wyłącznie po mojej stronie, z powodu mojej ambicji mówienia całej prawdy, czy też raczej po stronie tych, którzy w Kościele Chrystusowym pozbawiają mnie teraz mojej władzy kapłańskiej, przestali być autentycznymi sługami ołtarza Chrystusowego?

Minęło wiele lat mojego tak opłakiwanego kapłaństwa i ledwo mogę uczestniczyć we Mszy Świętej, i to tylko w wybranych kościołach, mimo że niosę przez życie krzyż, być może większy niż inni apostołowie ołtarza. Wierzę, że nie przyczynia się to do autentyczności mojego kapłaństwa. W tej kwestii konieczna jest zasadnicza zmiana.

Moje dłonie zostały namaszczone tym samym olejem w chwili święceń kapłańskich. To właśnie wtedy każdy z nas został obdarzony pewnymi charyzmatami, a co więcej, zdolnościami do ich sprawowania, ale nie mogę powiedzieć, czy różnice, które narastały z czasem, ostatecznie przyczynią się do ostatecznego wzajemnego pojednania. Codziennie modlę się żarliwie do Boga w tej sprawie. Chrystus przewidział nasze słabości, dlatego oprócz sakramentu Eucharystii pozostawił nam w testamencie sakrament pokuty. Ten ostatni jest sakramentem zapobiegawczym. Nie chodzi w nim o przystosowanie się do naszych grzechów, lecz o ochronę przed nimi.

Istnieją trzy cnoty teologiczne (boskie): wiara, nadzieja i miłość. Istnieją jednak również cnoty kardynalne. Głównymi cnotami kardynalnymi są roztropność, sprawiedliwość, umiarkowanie i męstwo. Są to cnoty moralne uważane za fundament etyki ludzkiej, z którego wywodzą się lub są podporządkowane inne cnoty. Nazwa „kardynalne” pochodzi od łacińskiego słowa „cardo”, oznaczającego oś, co wskazuje na ich fundamentalne znaczenie. Roztropność (łac. prudentia): Umożliwia rozumowi rozpoznanie dobra i wybór odpowiednich środków do jego osiągnięcia. Sprawiedliwość (łac. iustitia): Polega na oddaniu Bogu i innym tego, co im się prawnie należy. Umiarkowanie (łac. temperantia): Ułatwia samokontrolę i podejmowanie trudnych wyborów w dążeniu do wyższych wartości. Osobiście unikałem tej cnoty. Wierzyłem w Jezusa we wszystkim i byłem przekonany, że człowiek nie powinien umierać przed narodzinami. Myliłem się. Jest tylko dziś, nie ma historii, myślałem tak zbyt długo.

Przechodzę do cnoty odwagi. Męstwo (łac. fortitudo): daje siłę do pokonywania trudności na drodze do doskonałości. Jednak teraz nadszedł czas wojny. A nasze życie ulega przemianie. Sprawiedliwość jako cnota powinna być szczególnie rozważane w czasie wojny. Święty Tomasz z Akwinu powiedział, że sprawiedliwość polega na oddaniu każdemu tego, co mu się należy, na oddaniu każdemu tego, co mu się prawnie należy. Powinniśmy naśladować Jezusa właśnie w ten sposób – i w sposób trynitarny. W Trójcy Świętej Ojciec jest źródłem wszystkiego, Syn przez wcielenie i odkupienie objawia Boga, a Duch Święty umacnia i prowadzi wierzących. Mamy strzec tych rzeczy w oparciu o cnotę. Prawa nie zawsze należą do prawnego porządku społeczeństwa. Mamy otworzyć się na prawa Boże. Święty Ojciec Pio powiedział: Jeśli masz problemy, przyślij mi swojego anioła stróża. Najdroższa, oprzyj się na swoim aniele stróżu. Podczas Mszy Świętej chcemy również ofiarować Bogu nasze cierpienia, abyśmy mogli być z Nim szczęśliwi.

Na koniec, raz jeszcze, modlitwa, której nauczyła mnie moja ziemska matka. Matko Boża, Niepokalana Maryjo, Tobie poświęcam moje ciało i duszę, wszystkie moje modlitwy i dzieła, rady i cierpienia. Pozostawiam Ci pełną swobodę posługiwania się mną dla zbawienia ludzi i dla niesienia pomocy Kościołowi Świętemu, którego jesteś Matką. Wiem, że własnymi siłami niczego nie zdziałam. Ty jednak możesz wszystko i zawsze zwyciężysz. Dlatego, Matko pięknej miłości i Orędowniczko wiernych, spraw, aby moja Ojczyzna i cały Kościół stały się prawdziwym królestwem Twojego Syna, a naszego Boga. Niech Matka Boża rozwiąże tę sprawę najlepiej, jak to możliwe, z udziałem swojego Syna Jezusa, naszego Pana i Boga. Z synowskim oddaniem w uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej

Stanisław Barszczak, polski ksiądz

______

War in alter Zeit von Mireille Mathieu

War in alter Zeit ein schones Mädchen

Und Maria sagt man war ihr Name

Lebte weit vor den Toren von Moskau

In der Hütte aus Lehm und aus Stroh

Es war Frühlingszeit. An einem Sonntag

Kam der Zar im goldenen Wagen

Und er sah sie Maria die Schöne.

Ja da brannte sein Herz lichterloh

Komm und fahr mit mir!

Und ich schenke dir

Gold und Edelstein!

Und du wirst mein!

Kann nicht mit dir gehen so sprach Maria

Meine Liebe kann man nicht erzwingen

Besser frei wie ein Vogel zu leben

Als im goldenen Käfig zu sein.

Besser frei wie ein Vogel zu leben

Als im goldenen Käfig zu sein.

W starożytności żyła piękna dziewczyna

I Maria, mówią, miała na imię

Mieszkała daleko za bramami Moskwy

W chacie z gliny i słomy

Była wiosna. Pewnej niedzieli

Car przyjechał w złotej karecie

I zobaczył Marię tak Piękną,

Że jego serce zapłonęło ku niej

Chodź i jedź ze mną!

A ja obdaruje Cię

Złoto i drogie kamienie!

I będziesz odtąd moja !

Nie mogę iść z tobą, odrzekła Maria,

Mojej miłości nie da się zmusić

wolnym lepiej być jak ten ptak

Aniżeli w klatce żyć, pełnej  złota.

Wolnym lepiej być jak ten ptak,

Aniżeli w klatce żyć, pełnej złota.

(W tłumaczeniu Stanisław Barszczak)

_____

Stanisław Barszczak, Głucha przestrzeń

W Ząbkowicach Będzińskich, miasteczku mego dzieciństwa były domy drewniane w stylu świdermajer. Nie jestem ekspertem w architekturze, ale to pamiętam bardzo dobrze. Łzy kręcą się w oczach, bo nie sposób zaczerpnąć teraz miarodajnych informacji na ich temat. Tym bardziej więc co napiszę, będzie jedynie licentia poetica autora tej opowieści. Do 1998 roku istniało najstarsze piętrowe, drewniane sanatorium doktora Józefa Geislera. Wybudowane w 1893 roku było na ziemiach polskich nizinnym zakładem leczenia chorób płuc. Obok znajdowały się budynki z ciepłymi kąpielami leczniczymi oraz pijalnia kumysu i mleka. Odwiedził to miejsce marszałek Józef Piłsudski. Po wojnie budynki weszły w skład sanatorium im. Ludwika Waryńskiego, niestety nie zachowały się do czasów obecnych. Stał tam pensjonat Wachmana, duży, piętrowy drewniak, gdzie znajdował się oddział zakaźny Szpitala Miejskiego i ukrywali się Żydzi i Polacy. W Ząbkowicach stał piękny drewniany dom, a raczej willa „na Basiuli”, w której po światowej wojnie mieścił się Zarząd Zabezpieczeń Nieruchomości. Budynek wyznaczał granicę lokalnego getta. Zbudowany w latach 1906 -1921 pensjonat Abrama Górewicza – to był obiekt drewniany, otoczony parkiem w stylu angielskim. W 1925 roku zakład leczniczy został zlikwidowany, a prowadzony był dom wychowawczy dla sierot. W Ząbkowicach stała Willa „Podole” z pięknym ogrodem, w którym mieściła się apteka, w której mógł mieszkać zbrodniarz wojenny, komendant niemieckiej policji. W czasie II wojny światowej mieściła się tu komendantura, a następnie od 1941 roku szpital dla niemieckich żołnierzy. W latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku w budynku mieścił się Szpital, a raczej Sanatorium Wiśniewskiego. Dziś nie ma śladu po tych willach. Moich kochanych czytelników odsyłam do Otwocka pod Warszawę, by zobaczyć budynki z epoki, która odeszła w niepamięć, a której resztki świetności mogłem oglądać w mym szczęśliwym dzieciństwie. Także dziedzictwo Otwocka – unikatowe wille w stylu „Świdermajer” popadają w ruinę. Warto więc zastanowić się nad zachowaniem ich niepowtarzalnego charakteru.

W Polsce dostępnych jest wiele pałaców i dworków na sprzedaż, zarówno w stanie wymagającym remontu, jak i po renowacji. Ceny zależą od wielu czynników, takich jak stan obiektu, lokalizacja, wielkość i wartość historyczna. Można znaleźć zarówno pałace w ruinie, których ceny zaczynają się od kilkuset tysięcy złotych, jak i luksusowe rezydencje, których ceny sięgają kilkudziesięciu milionów.

W Ząbkowicach pałac murowany z wykończeniami z modrzewia był przy kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, na ul. Kusocińskiego (sąsiedztwo osiedla Bielowizna i stadionu Unii Zabkowice), jak już wspomniałem, stał dom drewniany świdermajer, bardzo dobrze to pamiętam, tam bywałem z księdzem Proboszczem Zygmuntem Szmiglem na kolędzie z początkiem lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. W Ząbkowicach mojej młodości, a więc jeszcze w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia stał pałac, sto metrów od pięknego budynku stacji kolei Warszawsko-wiedeńskiej, z pewnością architektonicznie jeszcze cenniejszy od długiej zabudowy wokół kolei i bogatszy w historię tej zagłębiowskiej ziemi. W 1994 r. mój obiekt kupił prywatny inwestor, okazały budynek z kamienia i drewna z jego ruinami ostatecznie został rozebrany. Ale jego historia mogłaby być żywcem wzięta z tej, o której chciałbym wam teraz napomknąć.

Zamek Bobrów na Dolnym Śląsku został wystawiony na sprzedaż. Cena wywoławcza zabytkowego pałacu wynosi 13 mln zł. Obiekt jest w fatalnym stanie technicznym przed zaniedbania sprzed 60 lat. Przez swój wyjątkowy wygląd zamek Bobrów przypomina zdaniem niektórych pałac z bajek Disneya. Tym, co wzbudza zachwyt wśród miłośników zabytków, a także spacerowiczów i kajakarzy jest kształt budynku. Zamek Bobrów na sprzedaż. Od lat jest w remoncie. „Gazeta Krakowska” podaje, że zamek Bobrów (woj. dolnośląskie, pow. karkonoski) został wystawiony na sprzedaż na portalu, który zajmuje się sprzedażą zabytkowych willi, pałaców i innych nieruchomości o większych rozmiarach. Cena wywoławcza pałacu to 13 mln zł. W ogłoszeniu czytamy, że obiekt jest „w stanie deweloperskim i wymaga dalszej pracy”.

W ogłoszeniu wpisano opis prac, które wykonano i dołączono zdjęcia budowli. Jak czytamy, wykonano drenaż i usunięto pleśń, przeprowadzono także renowacje stropów na wszystkich kondygnacjach, odremontowano elementy schodowe i zamontowano systemy odwadniające. Bajkowy pałac jest w remoncie od 30 lat. W 2021 r. Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków informował, że „pałac w Bobrowie, według wielu, jest najbardziej malowniczym obiektem Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, lecz niestety w najgorszym stanie technicznym, wynikającym z zaniedbań sięgających lat 60. XX w.”

Historia pałacu w Bobrowie sięga XV w. Wówczas na miejscu zamku zbudowano murowany obiekt, który prawdopodobnie służył do przeprawy przez rzekę Bóbr. Generalna przebudowa na podstawie planów berlińskiego architekta Paula Roetgera została wykonana w 1894 r. Projekt był utrzymany w duchu renesansu francuskiego, a pałac zdobiły ornamenty niderlandzkie i pojawiły się liczne szczyty i wieżyczki. Po 1945 r. zamek zajmowała Armia Radziecka. Później mieścił się tam m.in. ośrodek dla uchodźców politycznych z Grecji, dom poprawczy ośrodek kolonijny, a nawet PGR. Od końca lat 60. XX wieku pałac i jego zabudowania nie były ani użytkowane, ani remontowane, więc zaczęły popadać w ruinę. Rozbiórka dachu w latach 70. spowodowała zniszczenie pałacu. W 1994 r. obiekt kupił prywatny inwestor, a zamek zaczęło użytkować Polsko-Niemieckie Stowarzyszenie Promocji, Odbudowy i Utrzymania Historycznych Wartości Zabytków, Kultury i Tradycji Śląska. „Od ponad dekady nie są prowadzone żadne prace, które mogłyby przyczynić się do zachowania obiektu” – zwracał uwagę Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków.

W Polsce zachowało się około 2800 dworów, z czego duża część to obiekty drewniane. Dwory drewniane, będące niegdyś siedzibami szlachty i ziemiaństwa, często miały konstrukcję wieńcową, a ich ściany były wykonane z drewna modrzewiowego. Charakteryzowały się bogatymi dachami, często uskokowymi lub naczółkowymi. Wiele z nich zachowało się do dziś, chociaż część jest w złym stanie technicznym. Ściany dworów często budowano w technice zrębowej, czyli wieńcowej, z drewna, często modrzewia.
Zewnętrzne ściany były starannie wykończone, a niekiedy pokryte deskowaniem lub tynkiem wapiennym i bielone. Dachy dworów charakteryzowały się bogatymi formami, takimi jak dachy uskokowe lub naczółkowe. Wykorzystywano głównie przyziemie do celów mieszkalnych, a poddasze rzadziej.

W 1939 roku w granicach Polski istniało około 16 000 dworów, a w obecnych granicach zachowało się jak powiedziałem 2800. Przykłady: Dwór w Krześlinie z podcieniem wnękowym, Dwór w Mazurkach, Dwór z alkierzami w Świdniku, Dwór w Rogowie. Dwory były ważnym elementem krajobrazu kulturowego Polski, stanowiąc siedziby szlachty i ziemiaństwa. Pełniły funkcje mieszkalne, gospodarcze i reprezentacyjne. Jeśli tutaj wspomniałem o polskich dworach, to dla zachowania świadectwa historii i architektury moich Ząbkowic, które w latach 1962-75 szczyciły się mianem miasteczka.

Kiedy wam opowiadam o tej historii wyobraźnia kieruje mnie ku opowiadaniom
Stefana Grabińskiego, zwłaszcza do jego ballady kolejowej pt. ‚Głucha przestrzeń’. W Ząbkowicach mojego dzieciństwa i bajkowej młodości znajdowały się trzy wielkie zakłady przemysłowe: Huta Szkła Gospodarczego, Huta Szkła Okiennego, Zakłady Elektrochemiczne. Ludzi bywało codziennie dziesięć tysięcy i więcej. W takiej rzeczywistości „ballada kolejowa” to nie bajka, ale fakt. A mogło być tak…

Pomiędzy Chruszczobrodem a Gołonogiem w stronę Piekła zregulowano przestrzeń. Stało się to możliwym dzięki zasypaniu mokradeł nad Trzebyczką i przeprowadzeniu niwelacji pod tzw. „Upłazikiem” za jeziorem Pogoria. Wskutek tego linia uległa znacznemu skróceniu, gdyż pociąg zamiast omijać bagnisty teren w wielkim, silnie na północ wygiętym łuku szedł teraz po jego cięciwie, zmierzając do celu prosto jak strzała.

Skrót okazał się ze wszech miar pożądanym. Ruch kolejowy zyskał znacznie na tempie, a okolica, dotychczas malaryczna z powodu bagiennych wyziewów, wkrótce przybrała charakter suchej, zdrowej równiny, która wnet pokryła się bujną zielonością.
Dawną przestrzeń, okrężną, zwaną teraz „głuchą”, zamknięto i izolowano. Do rozebrania toru i usunięcia obiektów kolejowych zamierzała dyrekcja ruchu przystąpić dopiero po pewnym czasie. Nie było z czym się spieszyć; wiadoma rzecz: zburzyć łatwo, zbudować trudniej. Tymczasem w rok po oficjalnym zamknięciu starej linii zaszedł fakt dziwny i niespodziewany.

Pewnego dnia zgłosił się u dyrektora odnośnego departamentu w Ząbkowicach Będzińskich niejaki Ryszard Orbach, wysłużony inwalida kolejowy i emerytowany konduktor, z prośbą, by mu oddano pod opiekę wyłączoną z ruchu „głuchą przestrzeń”. Gdy mu dyrektor przedstawił, że jest to zupełnie zbyteczne, bo pętlicę w najbliższych miesiącach rozbiorą, i że funkcja „budnika” w tych warunkach byłaby co najmniej iluzoryczną, jeśli już nie wprost śmieszną, oświadczył Orbach, że będzie pilnował starego toru całkiem bezinteresownie.
– Bo proszę pana naczelnika – tłumaczył gorąco – w dzisiejszych ciężkich czasach to i na szyny ludzie się łakomią. A szkoda byłaby wielka dla kolei, panie naczelniku, wielka szkoda. Proszę samemu obliczyć: tyle dobrego kutego żelaza! Tor tam przeszło 12 km długi! Jest się czym obłowić. A ja dopilnuję wiernie jak pies, panie naczelniku. Nie dam uszczknąć ani jednego metra! Jakem stary konduktor Orbach! Centusia za to nie chcę, ani złamanego szeląga. Choćby mi pan dyrektor sam pchał do ręki, nie wezmę nic. Ja tak tylko z miłości wielkiej do zawodu i dla honoru chce być budnikiem na „głuchej przestrzeni”.

Dyrektor ustąpił.
– Ha, jeśli już tak koniecznie, i to bezinteresownie, pilnuj pan sobie tej linii do czasu. A zatem – dodał z uśmiechem lekkiej ironii, uderzając go po ramieniu – mianuję pana od dzisiaj dróżnikiem „głuchej przestrzeni”. Orbach ze łzami w oczach uścisnął dłoń zwierzchnika i wyszedł z biura szczęśliwy jak nigdy.

Nazajutrz objął „służbę”. Zabrał ze sobą z Ząbkowic parę gratów -mebelków, pościel, trochę książek i naczyń kuchennych, i spakowawszy to chude gospodarstwo na ręczny wózek sprowadził się na nowe mieszkanie, którym miała odtąd być budka byłego dróżnika wyłączonej z ruchu strefy. Był to budynek w stronę jeziora Pogoria, niewielki, nadniszczony już przez całoroczne zaniedbanie, lecz w dziwnie pięknym otoczeniu.

Wciśnięta we wnękę parowu, parę metrów nad poziomem toru, budka wyglądała z daleka pod swym daszkiem z czerwonego łupku jak zaczarowana chatka z bajki. Mały lasek jodłowy wyrosły półkolem na szczycie jaru ujmował ją w opiekuńcze ramiona i chronił od wichrów północy. W wybite okna zaglądały złote głowy słoneczników, przemycał się szerokolistny łopian – w rynnach powyginanych fantastycznie legły się pisklęta jaskółek. Przed domem w ogródku zarosłym zielskiem na głucho oddawała się wiatrom na wolę samotna topola…Orbach u wstępu objął miłosnym spojrzeniem nową sadybę i żwawo zabrał się do porządkowania i naprawek.
A potrzebne już były bardzo, bo jego poprzednik opuścił posterunek jeszcze przed rokiem, po zamknięciu przestrzeni, i budka zdana na łaskę losu ucierpiała ogromnie od niepogody i ludzkiej chciwości. Lecz Orbach nie stracił ducha i piorunem rzucił się do roboty.

Powstawiał wybite lub pokradzione szyby, załatał dziurę w dachu, naprawił wywalone z zawiasów drzwi. Po tych najkonieczniejszych reperacjach przyszła kolej na dalsze: rekonstrukcje rozdrapanej prawie do cna podłogi i ustawienie brakujących przęseł w ogrodzeniu. Zabrało mu to parę dni czasu, bo musiał wszystko robić sam, ale humoru nie tracił, lecz owszem pogwizdywał wesoło przy pracy jak szczygieł. Gdzieś u schyłku tygodnia, gdy już robota była na ukończeniu, przyplątał się doń jakiś bezpański pies i zamieszkał pustą budę koło drewutni za domem. Orbach chętnie przygarnął go do siebie, uważając zjawienie się zwierzęcia za dobrą wróżbę na przyszłość.
Pierwszą niedzielę na nowej placówce spędził Orbach na modlitwie i rozmyślaniach. Wyciągnąwszy się po południu na zboczu wąwozu opodal domu na trawie, wlepił oczy w majowy błękit nieba i zapadł w długą zadumę, z której obudziły go dopiero głosy dzwonów wieczornych płynące z franciszkańskiego klasztoru w Gołonogu…

Nazajutrz od rana rozpoczął właściwą służbę od przeglądu powierzonej sobie przestrzeni. Pętlica była dość długa, bo przeszło 12 km, i niemal od początku do końca szła głębokim, wąskim parowem, którego ściany tworzyły rozstęp szerokości podwójnej wstęgi torów. Budka dróżnika wznosiła się mniej więcej w połowie „głuchej przestrzeni”, w miejscu gdzie łuk jej krzywizny wyginał się najsilniej ku północy.

Rewia i przegląd zajęły Orbachowi przeszło pięć godzin, bo prawa noga będąca kikutem poniżej kolana przeszkadzała mu znacznie w chodzeniu. W końcu jednak zbadał dokładnie linie w jedną i drugą stronę i zadowolony z rezultatu wrócił do budki na posiłek. Ostatecznie przestrzeń nie przedstawiała się najgorzej. W jednym tylko miejscu brakowało kilku metrów szyny, lecz to można było jakoś nadsztukować.

Nie święci garnki lepią – pomyślał, krając chleb i zapijając go barszczem. – Ludzie wstawiają sobie zęby, czemuż bym ja nie potrafił wstawić kilkumetrowego kawałka szyny? I wstawił. Gdzieś pod nasypem kolejowym, pod jakimś kamiennym, mostkiem wyszperał parę zardzewiałych już żelaznych sztab, oczyścił, przekuł w ogniu przy nitach, przystosował do reszty i załatał szczerbę w torze do niepoznaki. Równie gładko poszło z naprawą starej zwrotnicy i z wybitym okiem dwu latarń „stacyjnych” opodal budki. Wkrótce stawidło funkcjonowało jak za dawnych dobrych czasów, a w nocy, począwszy od godziny siódmej, rozbłyskiwały latarnie miłym, acz nikłym trochę światłem.

Orbach dumny był ze swego dzieła i rozmiłowanymi oczyma wodził po swojej „strażnicy”, po torze czyściutko utrzymanym i po lśniących relsach. Nie miał nic do zarzucenia swojej przestrzeni. Wszystko tu było jak i gdzie indziej, na czynnych liniach. Był bo i tor podwójny, i krótki tunel powyżej budki, a nawet blok, prawdziwy, w i całym tego słowa znaczeniu blok z dźwigniami do przerzutów. Istnienie tego budyneczku o parę metrów od sadyby dróżnika pasowało właściwie placówkę na „przystanek”. Jakoż była tu rzeczywiście przed laty mała stacyjka, przy której budnik spełniał równocześnie funkcje naczelnika. Podobno nawet jeszcze na rok przed wyłączeniem pętlicy zatrzymywały się tu czasem pociągi towarowe na małą chwilę.
Wiadomość ta podniosła ogromnie w oczach Orbacha znaczenie 11-go posterunku i doniosłość związanych z nim zadań. Odtąd zaczął i traktować swą budkę jako przystanek i postanowił uczynić wszystko, ażeby utrzymać go na wysokości przeznaczenia. Toteż otoczył jak najtroskliwszą opieką blok i zawarte w nim obiekty, których strzegł jak oka w głowie. Chcąc niejako umotywować wobec siebie i drugich istnienie tego budynku i przywrócić mu dawną rację bytu, powielił tor przed blokiem o jedno odgałęzienie szyn, które niewątpliwie niegdyś musiało tu istnieć, lecz później jako zbędne zostało usunięte.

Ponieważ to ostatnie zadanie przechodziło już jego siły i zdolności techniczne, uciekł się do pomocy jednego z kolejowych kowali z ogrzewalni stacyjnej w Ząbkowicach, niejakiego Luli, i pozyskawszy go paczką przedniego tytoniu, namówił do przywrócenia jego „stacji” jej dawnego wyglądu. Kowal przeprowadził restytucję odgałęzienia wedle wskazówek dróżnika i odtąd został jego najserdeczniejszym przyjacielem. W godzinach wieczornych, wolnych od pracy, przychodził Lulo w odwiedziny do budnika i usiadłszy razem na belce pod blokiem lub na progu stacji, gawędzili pod nieszpór, ćmiąc fajki.
Wtedy to wśród przyjacielskiej rozmowy, przy wtórze zasypiających koników polnych, rechocie bagiennych żab, przyszło do wzajemnych zwierzeń.

Powoli wyszło na jaw, że Orbach nie zawsze był w życiu „sam jako ten palec”, że miał niegdyś młodą i piękną żonę i parę dziatek o główkach jasnych jak len, jedwabistych. Hej, minęło szczęście, minęło niewrotne! Żonę uwiódł spanoszony bogacz; dzieci śmierć zabrała. Odtąd nikt go nie oczekiwał w pustym, zimnym domu, gdy powracał z tury… Potem przyszedł karambol pod Wolą. Stracił wtedy nogę i służbę; musiał pójść na pensję. A miał jeszcze ochotę do pracy, o, i jaką ochotę!… Lecz trudno – nie możną było inaczej. To przeklęte kalectwo!

A zawsze go coś ciągnęło do kolei. Nie mógł się z nią rozstać w żaden sposób. Przez parę lat po spensjonowaniu pracował jako posługacz przy magazynach na dworcu towarowym, staczając beczki i bale po pomostach, potem, gdy noga zaczęła odmawiać posłuszeństwa, zarabiał z dnia na dzień w ogrzewalni przy dworcu w Maczkach jako pomocnik ślusarski. A zawsze przy kolei, zawsze w pobliżu ukochanych wagonów, maszyn i przestrzeni. Dalekie to jeszcze od konduktorstwa, dalekie jak niebo od ziemi, ale przecież – przynajmniej się człowiek ocierał o kolej. O, bo nie masz to jak konduktorska dola! Jedzie sobie człowiek tak w przestrzeń, jedzie hen, daleko przed siebie, milami jedzie, stajami… Świat mu się kręci, w dal ścieli, migają miasta w przelocie, mijają pola, gościńce… Konduktor tak jedzie, panowie, konduktor -człek-tułacz wieczysty! …

Tak mijały lata, płynął czas niepowrotną falą… Aż pół roku temu zasłyszawszy przypadkiem w rozmowie coś o „głuchej przestrzeni” między Chruszczobrodem a Gołonogiem, w stronę Piekła, porzucił ogrzewalnię i przeniósł się w te strony, by czuwać nad opuszczoną linią.
I oto teraz został budnikiem, co więcej, kierownikiem przystanku. Ludzie się podobno śmieją z niego, że to „głuchej” pilnuje przestrzeni i „przed wiatrem broni”. Niech się tam śmieją zdrowi. On swoje wie także. A rozdrapywać więcej toru nie pozwoli i porządek utrzyma. I oto znów służy kolei, i wrócił do niej jak syn marnotrawny w dom rodzica po latach. Dach nad głową ma, stację i przestrzeń ma, dobra kolejowego dogląda- czegóż mu więcej potrzeba?…

Słuchał Lulo tych zwierzeń z uśmiechem na ustach, od czasu do czasu przytakując głową. A gdy przyjaciel na chwilę zamilkł i wpatrzył się zamyślony gdzieś w perspektywę toru, wyciągnął lulkę z zębów i zapytał:
– To ty panie Orbach, przystałeś tu na budnika tak niby tego, jak by to powiedzieć, niby z takiej tęskności wielkiej do kolei, hę?
Orbach oderwał oczy od szyn:
– A niby tak, kochany kowalu, a niby tak.
– Ale bo widzisz, panie Orbach, właściwie tak Bogiem a prawdą – ty siebie samego tumanisz. Tyś tu właściwie niepotrzebny. Przecie to głucha przestrzeń i pociągi tędy od roku nie chodzą. Nie ma czego pilnować. Tego tam trochę żelaziwa w szynach? A co tam komu po tym? A zresztą choćby i ukradli? Nie taka znów wielka szkoda dla kolei. To tylko zabawka i tyle.

Orbachowi jakby kto nóż utopił w serce. Spochmurniał, zaciął wargi i poderwał się z miejsca:
– Kiedy tak, to idźże sobie precz stąd, do licha! No, słyszałeś?! Won stąd, mówię, pókim dobry! Kiedyś taki mądry jak inni, to idź sobie pomiędzy nich i śmiej się ze mnie wraz z nimi. Ale dobrze mi tak, staremu durniowi! Po co było otwierać serce pierwszemu z brzegu? Oto masz i nagrodę. Napluło ci bydlę w twarz i splugawiło ci duszę. Won stąd, powiadam, bo mnie popamiętasz!

Lulo zmieszał się, poczerwieniał, stropił się ogromnie. Głosem urywanym, pełnym skruchy i żalu zaczął się usprawiedliwiać i przepraszać.
– No, no, stary, nie gniewaj się, nie sierdź tak okrutnie. Ja, widzisz, chciałem co innego powiedzieć. Tylko nie wiedziałem jak. Zwyczajnie człek prosty jestem, kowal. Ty – co innego: konduktor; wieleś świata zwiedził, książki czytasz. Tylko, widzisz, nie mogłem sobie jakoś tego wykalkulować, po co ty właściwie zaszyłeś się tutaj na stare lata. Ale teraz to widzę, niby tak w sercu czuję, dlaczego. Tyś inny człowiek jak inni.
Orbach spojrzał nań z ukosa, trochę z niedowierzaniem, lecz znać już przejednany:
– No tak, to co innego. Jeśli sam przyznajesz, żeś głupi i nie rozumiesz, to ci ten raz jeszcze mogę wybaczyć. Bo, posłuchaj, Lulo – dodał, zniżając tajemniczo głos – jest ci tu i inna przyczyna, co mnie tu więzi i trzyma. A że jest -ja to czuję najlepiej tu, głęboko w piersi – tylko jej nazwać jeszcze nie umiem po imieniu, tylko uchwycić jej jeszcze nie potrafię w cęgi słów. Ale ona jest, ową dziwna przyczyna – jest, jest na pewno.

Lulo patrzył na przyjaciela rozszerzonymi od ciekawości oczyma:
– Masz teraz na myśli nie jeno ową tęskność do kolei?
– Nie, nie. To jest coś innego. Coś, co u mnie z ową tęsknotą się łączy, ale też istnieje i beze mnie, samo dla siebie.
– Co to takiego, panie Orbach?
– Sza! To tajemnica! Tajemnica ?głuchej przestrzeni”.
Zamilkli obaj zdjęci nagle nieokreślonym lękiem, zatapiając spojrzenia w mroczniejącą już szyję parowu. Wśród bezdennej ciszy sierpniowego wieczora nadpłynęły nagle od toru ciche, choć wyraźne szmery i szelesty. Jakieś seplenienia stłumione, jakieś poszepty lękliwe, poszczęki…
– Słyszysz, Lulo? – przerwał milczenie budnik. – Szyny gwarzą…
– Zwyczajnie latem pod wieczór kurczą się od chłodu i przeto szczękają.
– Szyny gwarzą – powtórzył Orbach, puszczając mimo uszu objaśnienie kowala. – Gawędzą sobie wieczorem po znojach dnia.
– Szyny gadają – powtórzył jak echo Lulo.
– Tak, tak – mówił dróżnik dziwnie rozmarzony. – Czy myślisz, że one nie żyją jak my, ludzie, zwierzęta lub drzewa?
Kowal spojrzał zaskoczony pytaniem.
– Żyją, Lulo, żyją, jeno swoim własnym, odmiennym od innych stworzeń życiem.
To stanowczo już przekraczało zakres pojęć kowala. Popatrzył poczciwiec na towarzysza jak na wariata, pokręcił głową i splunąwszy od niechcenia w bok, odsunął się trochę na prawo.
– A tor, myślisz, nie żyje, co? – następował nań rozgrzany biernym oporem Orbach. – A ten parów, ta stacja z blokiem, a ta cała przestrzeń, hę? – Głucha przestrzeń – wtrącił półgłosem wścibski Lulo.

– Głucha, powiadasz? Głucha i ciągle głucha! To wy jesteście głusi, wy, głupi, tępi ludzie, którzy słyszeć nie chcecie głosu Boga!
Kowal struchlał:
– Nic już nie wiem – bełkotał patrząc półprzytomny na towarzysza. – Nic nie rozumiem. Ale w Boga – to wierzę.
Dróżnik ze wzrokiem natchnionym, uśmiechnięty, promienny wskazał ręką przestrzeń nurzającą się już w mrokach wieczornych:
– Wszystko to żyje i wspomina.
– Wspomina? – zagadnął żywo Lulo. – A co wspomina?
– To, co minęło. To, co tu było przed laty. Tak jak my, ludzie, wspominamy przeszłość – dodał po chwili z głębokim smutkiem w głosie.
– To niby ta twoja przestrzeń wspomina swoją dawność?
– Tak, Lulo, tak – nareszcie mnie zrozumiałeś. Wspomina swoją dawność.
– Niby owe stare, dobre czasy…
– Tak, tak – gdy tu jeszcze panował ruch, gdy pociągi przelatywały jak błyskawice, dudniły głucho koła wozów, przepruwały przestrzeń gwizdy lokomotyw.
– To wspomina twoja przestrzeń.
– O tym śni ta moja przestrzeń, śni bez przerwy za dnia w słońcu i w długie, czarne, ślepe noce…
– A ty, Orbach, a ty?
– A ja wraz z nią niby ta bratnia dusza.
– Śnicie oboje, wspominacie?
– Śnimy w utęsknieniu wielkim i czekamy.
– Na co? Czego tu wyglądacie?
– Spełnienia tego, o czym śnimy.
– Daremne czekanie: dawność nie wraca.
– Kto ta wie, druhu stary, kto ta wie? Po to ja tu jestem, by ją wskrzesić.
Powstał z belki i podając kowalowi rękę na pożegnanie, dodał po chwili milczenia:
– Czy myślisz, że wspominanie – to nic, to tylko takie sobie puste słowo?
Zapuścił bystre spojrzenie w dół, na dno parowu, musnął nim nasyp, tory i zatrzymał się na zboczach wąwozu:
– Tu wszędzie żyją te wspominki; wałęsają się dla oka ludzkiego niewidoczne pomiędzy ścianami tego jaru, tłuką po tych szynach, włóczą hen, po całej przestrzeni. Tylko trzeba umieć patrzeć i słuchać.
– Wspominki dawnych lat?
– Wspominki – ślady niezatarte. Bo pomyśl, Lulo, pomyśl tylko, czy to możliwe, by po tym wszystkim nie zostało nic!
– Niby po czym?
– Pomyśl tylko! Tyle lat, tyle dziesiątków lat przejeżdżały tą gardzielą pociągi, napełniając ją łoskotem kół, grzechotaniem relsów, tyle lat zbocza tego parowu podawały sobie na przemian niby piłki rozbudzone echa. Dzień w dzień, noc w noc rodziły się i marły w tej wąskiej, ciasnej szyi wiry powietrza, wieszały się po szkarpach łachmany dymów, tuliły mgliste ich smoczki do nasypu, kryły pod sklepem tunelu…
– Co chciałeś rzec, panie Orbach?
– Chciałem rzec jeno, że wspomnienia nie giną. Dobranoc ci, Lulo, dobranoc!
I tak się w ten wieczór rozstali…
Tymczasem minęło lato, zaczęła się jesień. Dróżnik wciąż wiernie stróżował na swojej przestrzeni. Czujny jak żuraw nie przeoczył najmniejszej usterki na linii. Jeśli gdzieś przypadkiem obsunęła się nawierzchnia, zaraz podsypywał świeżego szutru i zrównywał z poziomem. Gdy w którąś noc październikową szalona ulewa podmuliła tor, wyżerając w nasypie znaczna, wyrwę, nazajutrz budnik pracował przez cały dzień bez wytchnienia, póki szkody nie usunął. Umocnił w kilku punktach pętlicy wychwierutane podkłady, gdzie indziej zastąpił stare już, stoczone przez czerwy progi nowymi. Zielska i trawy na torze nie znosił: gdziekolwiek się rzuciło pomiędzy szyny, plewił niemiłosiernie.

Toteż po upływie siedmiu miesięcy jego „urzędowania” wyglądały przestrzeń i przystanek wzorowo. W dal mknęły wstęgi relsów po nawierzchni posypanej żwirem czyściutkim i miałkim jak piasek, z lekkim chrzęstem przerzucały się naoliwione starannie dźwignie blokowe, wykonywało stawidło swe zwroty gładko i sprawnie jak rumak w tresurze maneżu. Dwa razy na dzień i raz w ciągu nocy odbywał Orbach tzw. „ćwiczenia” i „manewry”, które polegały na szeregu czynności i ruchów wykonywanych zwykle przez dróżników w chwili przejazdu pociągów przez ich placówki. Krokiem sprężystym, krokiem starego weterana wychodził budnik przed stację, brał do ręki sygnał, szeroką, czerwoną lub zieloną tarczę na białym polu, i stawał wyprostowany jak struna między zwrotnicą a budką. Kiedy indziej puszczał w ruch kolbę stawidła lub żelazne dźwignie na bloku i przerzucał szyny na torze. Wieczorami zapalał zielony sygnał za szybką zwrotnicy i drugi, podobny lub biały, na semaforze daleko przed przystankiem, opodal tunelu. Czasami na „nocny alarm” zmieniał światła sygnałów, które wtedy z daleka już ostrzegały barwą rubinu…

A jednak mimo wszystko smutno było na przystanku. Mimo pozorów ruchu i sprawności budnika wiało od przestrzeni pustką jakąś i martwotą. Bezwiednie musiał to odczuwać i Orbach, bo gdy na chwilę oderwał się od pracy i wzrokiem błądził po szynach, z oczu wyglądała mu tęsknota i jakaś głęboka zaduma. Dlatego też po krótkim spoczynku tym żarliwiej brał się do pracy. Powoli, z biegiem miesięcy, wytworzył się między nim a przestrzenią nieuchwytny, choć nader zażyły związek. Orbach stał się z czasem jakby ucieleśnioną w kształcie człowieczym jej świadomością. Obcując ze swą strefą niemal bez przerwy wchłonął wszystkie drzemiące tu tajemnie ślady przeszłości, a wessawszy w siebie, oddawał z powrotem wzmocnione tęsknotą, pulsujące żywą, gorącą krwią kochającego serca.

– Poczekaj, siostrzyczko – szeptał nieraz, topiąc pijane zadumą oczy w siną dal przestrzeni – poczekaj jeszcze trochę, gołąbko! Doczekamy się w końcu, doczekamy.
I przypadał do toru, przykładał ucho do ziemi i słuchał, słuchał z zapartym tchem. Po chwili na twarzy jego żółtej, pomarszczonej rozlewał się przykry wyraz rozczarowania, a z ust zwiędłych, zwiotczałych wypływało słowo zniechęcenia:
– Jeszcze nie… Jeszcze za wcześnie…
Nieraz wieczorami pod zorzę zachodu wlepiał godzinami całymi utęsknione oczy w czerniejącą z dala czeluść tunelu i czekał na coś, czekał bez końca…
A tymczasem przyszły złe wieści z miasta. Pewnego dnia przyniósł Lulo fatalną wiadomość, że dyrekcja ruchu w Ząbkowicach zamierza najpóźniej z wiosną przystąpić do rozebrania przestrzeni. Orbach zgryzł się tym okrutnie i przechorował się ciężko. Po upływie tygodnia dźwignął się wreszcie z łóżka, lecz okropnie zmieniony.

Małomówny z natury, teraz zamknął się w sobie zupełnie i absolutnie z nikim nie chciał rozmawiać. Nawet Luli zabronił wstępu do siebie i z daleka zoczywszy nadchodzącego, zawracał go z drogi gestem ręki. Sposępniał, sponurzał i w oczach miał jakieś dzikie, niedobre światła… Aż dnia jednego, pod zmierzch, w burzliwy, listopadowy odwieczerz, podczas „manewrów” ze zwrotnicą nagle drgnął.
– Przysłyszało mi się czy co? – mruknął wypuszczając z rąk kolbę przyrządu.
Naraz pojaśniało mu w oczach. Strumień nadludzkiej radości przepłynął serce i wstrząsnął nim całym do posad. Wśród wycia jesiennego wichru, wśród świstu zawieruchy po raz pierwszy usłyszał…
To już nie było złudzenie, o nie! Stamtąd nadpłynęło, stamtąd, od tunelu, najwyraźniej w świecie! To było t o, tym razem niewątpliwie to!… O! Znowu! Trochę bliżej… Słodkie, kochane dudnienie! Drogi, nieoceniony łoskot, cudny, rytmiczny łoskot!…
-Ta, ta, ta!… Ta, ta, ta!…
To on! To on! Nie ulegało już wątpliwości!
I wybiegł na spotkanie. Wiatr zerwał mu czapkę, zdarł płaszcz z ramion, targnął nim z pasją, nielitościwie… Nie zważał. Z rozwianym włosem, śnieżnobiałym włosem, z wyciągniętymi przed się entuzjastycznie rękoma słuchał dziwnego odgłosu jak najcudniejszej muzyki…
– Ta, ta, ta… Ta, ta, ta… Ta, ta, ta… Ta, ta, ta…
Lecz po chwili umilkło; i znów gwizdał tylko wiatr w wściekłych przegonach, kwiliły wrony pod ołowianym niebem…
Ze zwieszoną głową powrócił dróżnik do swej budki… Lecz odtąd, od pamiętnego wieczora, nadzieja jasna rozkwitła mu w duszy i dościgała w spełnienie. Bo oto z dniem każdym słyszał coraz wyraźniej, coraz bliżej, coraz dobitniej. Po chwili milkło wprawdzie, głuchło gdzieś, rozwiewało się, lecz nazajutrz, o zmroku, w tę dziwną godzinę przesiłu dnia z nocą znów powracało mocniej już, głośniej, prawie namacalnie…
Aż przyszła godzina ziszczenia.
W jakąś noc grudniową, noc śniegiem zawianą, gdy znużony czuwaniem schylił siwą głowę głęboko ku piersi, zabrzmiał sygnał…
Orbach zadrżał i obudził się:
– Co to?!
– Bim-bam… – zabrzmiało powtórnie. – Bim-bam… Sygnalizator grał. Po raz pierwszy od czasu objęcia służby usłyszał budnik kucie młotków…
Pokraśniał cały, trzęsącymi się rękoma włożył czapkę, zarzucił szynel na ramiona i porwawszy latarkę, wybiegł przed budkę.
– Bim-bam… – grało na słupie.
– Idę już, idę – szepnął, słaniając się na nogach ze wzruszenia. Całą siłą woli opanował się, sprężył w służbowej postawie i podniósłszy wysoko sygnał świetlny do góry, czekał.
– Ta, ta, ta… Ta, ta, ta… – dudniało na przestrzeni.
– Trach, trach, trach… Trach, trach, trach… – gruchotały szyny. Dróżnik zatopił głodne spojrzenie w gardziel tunelu…
– Ta, ta, ta!… Ta, ta, ta!…
Nareszcie zobaczył. W wylocie czeluści zaświeciła para oczu, para olbrzymich, złotożółtych ślepiów i rosła, rosła, zbliżała się… Budnikowi lotem błyskawicy przeszła myśl przez głowę:
– Przejedzie czy stanie?
W tej chwili rozległ się zgrzyt gwałtownie zahamowanych kół i pociąg zatrzymał się przed przystankiem. Orbach nie drgnął, nie ruszył się z miejsca. Patrzył…
Z wozu służbowego wysiadł kierownik ruchu i zmierzał w stronę dróżnika. Ze stopni wagonów zeskoczyło kilku konduktorów, jakiś kontroler w służbie i podeszli ku niemu.
– Dobry wieczór, panie Orbach! – pozdrowił wyciągając przyjaźnie rękę kierownik. – Czekałeś długo na nas, mój stary, co? No i nareszcie doczekałeś się.
Orbach ściskał podaną dłoń! Łzy słodkie, łzy szczęścia dławiły słowa:
-Wedle rozkazu, panie kierowniku, na posterunku.
– Dobry wieczór, kolego! – witali go konduktorzy. – Witaj nam, stary druhu!
I otoczyli go kołem. Ktoś zabrał mu sygnał i przypiął latarkę do piersi, ktoś inny wcisnął „klucz” konduktorski do ręki.
– No, panowie – zabrzmiał donośny głos kierownika. – Komu w drogę, temu czas! Orbach, jedziesz naturalnie z nami?
– Po ciebieśmy tu przyjechali – zagrzmiał zgodny chór kolegów. -Dość ci już chyba dróżnikowania?
W piersi Orbacha łkało coś ze szczęścia bez miary. Spojrzał raz jeszcze przez mgłę łez na przystanek, na domek swój śniegiem za-suty, na topolę samotną w ogródku i ruszył ku wozom:
-Ja z wami, koledzy – ja z wami na śmierć i na życie!
I wszedłszy na stopień wagonu jak przed laty, podniósł latarkę w stronę maszyny i krzyknął gromkim głosem:
– Jazda!
Pociąg ruszył z przeciągłym gwizdem i potoczył się w przestrzeń…
Nazajutrz, w mroźny, grudniowy poranek, zastał Lulo dróżnika przed budką w postaci służbowej z wyciągniętą w górę ręką i z zagasłą latarką w skostniałych palcach.
– Orbach, co tobie? – zagadnął, wpatrując się bystro w twarz przyjaciela z zastygłym na ustach uśmiechem. I dotknął jego ramienia. Wtedy budnik sztywny jak kłoda zwalił mu się pod nogi.
– Zamarzli – szepnął kowal biorąc zwłoki w ramiona – zamarzł na śmierć na placówce.
I złożył go ostrożnie w budce na tapczanie…
Wieści o zamierzonym rozbiorze przestrzeni okazały się przedwczesne; przetrwała jeszcze jedną wiosnę i lato. Lecz mówiono w okolicy, że od śmierci Orbacha pętlica jakby ożyła. Zwłaszcza pod wieczór wąwóz rozbrzmiewał echem dziwnych odgłosów. Dudniły jakieś pociągi, szczękały rozpętane koła, oddychała ciężko uznojona maszyna. Skądś z przestrzeni nadpływały na skrzydłach wiatru jakieś sygnały, rozlegały się przeciągłą skargą gwizdy świstawek, grały pobudkę odjazdu niewidzialne trąbki…

Ludzie omijali chętnie tę stronę, z lękiem obchodząc ją kołem. Nawet ptactwo spłoszone niezwykłym łoskotem porzuciło dziwny parów i przeniosło się w inne, gościnniejsze strony.
Dopiero gdy pod jesień następnego roku usunięto szyny i rozebrano budkę dróżnika, wszystko ucichło i „głucha przestrzeń” zamilkła na zawsze.

(Opowiadanie, w którym zostały zmienione nazwy miejscowości, również imiona i nazwiska bohaterów, bazuje na „Głuchej przestrzeni” Stefana Grabińskiego, jakkolwiek stanowi licentia poetica autora tekstu, Stanisław Barszczak)

______

Stanisław Barszczak, Deaf Space

In Ząbkowice Będzińskie, the town of my childhood, there were wooden houses in the Świdermajer style. I’m no expert in architecture, but I remember them very well. Tears well up in my eyes, as it’s impossible to find reliable information about them now. Therefore, what I write will be merely the poet’s license of the author of this story. Until 1998, the oldest two-story, wooden sanatorium existed, that of Dr. Józef Geisler. Built in 1893, it was a lowland facility in Poland for the treatment of lung diseases. Adjacent to it were buildings with warm therapeutic baths and a pump room for kumis and milk. Marshal Józef Piłsudski visited this place. After the war, the buildings became part of the Ludwik Waryński sanatorium, but unfortunately, they have not survived to this day. There stood the Wachman guesthouse, a large, two-story wooden building that housed the infectious diseases ward of the Municipal Hospital, where Jews and Poles hid. In Ząbkowice stood a beautiful wooden house, or rather villa, „na Basiuli” (on Basiuli Street), which housed the Real Estate Security Board after World War II. The building marked the boundary of the local ghetto. Built between 1906 and 1921, Abram Górewicz’s guesthouse was a wooden structure surrounded by an English-style park. In 1925, the medical facility was closed, and a foster home for orphans was established. In Ząbkowice stood the „Podole” villa with a beautiful garden, which housed a pharmacy, which may have housed a war criminal and German police commander. During World War II, it housed the commandant’s office, and then, from 1941, a hospital for German soldiers. In the 1950s, the building housed the Wiśniewski Hospital, or rather Sanatorium. Today, there is no trace of these villas. I refer my dear readers to Otwock, near Warsaw, to see buildings from an era long forgotten, remnants of whose splendor I could admire during my happy childhood. Otwock’s heritage – unique villas in the „Świdermajer” style – is also falling into ruin. It’s worth considering preserving their unique character.

There are many palaces and manor houses for sale in Poland, both in need of renovation and after renovation. Prices depend on many factors, such as the property’s condition, location, size, and historical value. You can find both ruined palaces, with prices starting from several hundred thousand złoty, and luxurious residences, with prices reaching tens of millions.

In Ząbkowice, a brick palace with larch trim stood on the Warsaw-Vienna railway line, on ul. On Kusocińskiego Street (near the Bielowizna housing estate and the Unia Zabkowice stadium), as I mentioned, stood a wooden Świdermajer house. I remember it very well. I used to go there with Father Zygmunt Szmigiel to Christmas carols in the early 1970s. In the Ząbkowice of my youth, back in the 1960s, there stood a palace, a hundred meters from the beautiful Warsaw-Vienna railway station, undoubtedly architecturally even more valuable than the long development surrounding the railway and richer in the history of this Zagłębie region. In 1994, my property was purchased by a private investor; the impressive stone and wood building, along with its ruins, was eventually demolished. But its history could be taken directly from the one I would like to mention to you now.

Bobr Castle in Lower Silesia is up for sale. The asking price for the historic palace is PLN 13 million. The building is in a terrible state of repair, due to neglect 60 years ago. Due to its unique appearance, Bobrów Castle is said by some to resemble a palace from a Disney fairy tale. What captivates history lovers, as well as walkers and kayakers, is the building’s shape. Bobrów Castle is for sale. It has been under renovation for years. „Gazeta Krakowska” reports that Bobrów Castle (Lower Silesian Voivodeship, Karkonosze County) is for sale on a website that sells historic villas, palaces, and other larger properties. The starting price for the palace is PLN 13 million. The advertisement states that the property is „in developer’s condition and requires further work.”

The advertisement includes a description of the work performed and photos of the building. Drainage and mold removal were performed, along with renovations to the ceilings on all floors, stairwells, and drainage systems. The fairytale palace has been under renovation for 30 years. In 2021, the Lower Silesian Voivodeship Conservator of Monuments reported that „the palace in Bobrów, according to many, is the most picturesque structure in the Valley of Palaces and Gardens of the Jelenia Góra Valley, but unfortunately, it is in the worst technical condition, resulting from neglect dating back to the 1960s.”

The history of the palace in Bobrów dates back to the 15th century. At that time, a brick structure was built on the site of the castle, likely used as a crossing point across the Bóbr River. A major reconstruction based on plans from Berlin

The architect Paul Roetger’s work was completed in 1894. The design was in the spirit of the French Renaissance, and the palace was adorned with Dutch ornamentation and numerous gables and turrets. After 1945, the castle was occupied by the Soviet Army. Later, it housed, among other things, a center for political refugees from Greece, a correctional home, a summer camp, and even a state-owned farm. From the late 1960s, the palace and its buildings were neither used nor renovated, falling into disrepair. The demolition of the roof in the 1970s resulted in the palace’s destruction. In 1994, the building was purchased by a private investor, and the castle was taken over by the Polish-German Association for the Promotion, Reconstruction, and Preservation of Historical Values of Monuments, Culture, and Tradition of Silesia. „For over a decade, no work has been carried out that could contribute to the preservation of the building,” noted the Lower Silesian Voivodeship Conservator of Monuments. There are approximately 2,800 preserved manor houses in Poland, a large proportion of which are wooden. Wooden manors, once the residences of the nobility and landed gentry, often had a log structure, and their walls were made of larch wood. They were characterized by elaborate roofs, often pitched or hipped. Many of them have survived to this day, although some are in poor condition. Manor walls were often built using the log construction technique, or log construction, of wood, often larch.

The exterior walls were meticulously finished, and sometimes covered with planking or lime plaster and whitewashed. Manor roofs were characterized by elaborate forms, such as pitched or hipped roofs. The ground floor was primarily used for residential purposes, with the attic less frequently. In 1939, there were approximately 16,000 manor houses within Poland’s borders, and as I mentioned, 2,800 remain within its current borders. Examples include the Manor House in Krześlin with its recessed arcade, the Manor House in Mazurki, the Manor House with alcoves in Świdnik, and the Manor House in Rogów. Manor houses were an important element of Poland’s cultural landscape, serving as residences for the nobility and landed gentry. They served residential, economic, and representative functions. If I mentioned Polish manors here, it was to preserve the historical and architectural legacy of my own Ząbkowice, which from 1962 to 1975 boasted the status of a town.

When I tell you about this story, my imagination draws me to the stories of Stefan Grabiński, especially his railway ballad „Deaf Space.” In the Ząbkowice of my childhood and fairytale youth, there were three large industrial plants: the Household Glassworks, the Window Glassworks, and the Electrochemical Plant. Ten thousand or more people visited daily. In such a reality, the „railway ballad” is not a fairy tale, but a fact. And it could have been like this…

The space between Chruszczobrod and Gołonóg towards Piekło was regulated. This was made possible by filling the marshes above Trzebyczka and leveling the so-called „Upłazik” behind Lake Pogoria. As a result, the line was significantly shortened, because instead of bypassing the marshy terrain in a large, strongly northward curve, the train now followed its chord, heading straight for its destination.

The shortcut proved entirely desirable. Rail traffic increased significantly, and the area, previously malarial due to marsh fumes, soon took on the character of a dry, healthy plain, soon covered with lush greenery.

The former circular space, now called „the deep,” was closed and isolated. The railway management intended to begin dismantling the track and removing the railway structures only after some time. There was no need to rush; the obvious: it’s easy to tear down, harder to build. Meanwhile, a year after the official closure of the old line, a strange and unexpected event occurred.

One day, a certain Ryszard Orbach, a long-serving railway invalid and retired conductor, approached the director of the relevant department in Ząbkowice Będzińskie with a request to be given custody of the „dead space” closed to traffic. When the director explained that this was completely unnecessary, as the loop would be dismantled in the coming months, and that the role of „staff manager” in these circumstances would be at least illusory, if not downright ridiculous, Orbach declared that he would guard the old track completely selflessly.

„Because, Mr. Chief,” he explained fervently, „in these difficult times, people are hungry for rails too. And it would be a great loss for the railway, Mr. Chief, a great loss.” Do the math yourself: so much good wrought iron! The track is over 12 km long! There’s plenty to loot. And I’ll keep an eye on it faithfully, Mr. Chief. I won’t let you steal a single meter! Like old conductor Orbach! I don’t want a cent for it, not a single penny. Even if the director himself pushed it into my hand, I wouldn’t take anything. I only want to be a builder in the „dead end” out of a great love for my profession and for honor’s sake.

The director relented.
„Ha, if it’s absolutely necessary, and selflessly, keep an eye on this line for a while. So,” he added with a slight smile.

Ironically, tapping him on the shoulder, „I appoint you, from today, the trackman of the ‚deaf space.'” Orbach, tears in his eyes, shook his superior’s hand and left the office, happier than ever.

The next day, he took up his „duty.” He took a few items with him from Ząbkowice—furniture, bedding, some books, and kitchenware—and, having packed this sparse household onto a handcart, moved into a new apartment, which was to be the former trackman’s hut in the restricted zone from then on. It was a small building facing Lake Pogoria, already dilapidated from a year of neglect, but in a strangely beautiful setting.

Squeezed into a recess in a ravine, a few meters above the track level, the hut looked from afar under its red slate roof like an enchanted cottage from a fairy tale. A small fir grove, growing in a semicircle at the top of the ravine, embraced it protectively and protected it from the northern winds. Golden sunflower heads peered into the broken windows, broad-leafed burdock sneaked in – swallow chicks nestled in the fantastically twisted gutters. In front of the house, in the garden overgrown with weeds, a solitary poplar silently surrendered itself to the wind’s will… At the entrance, Orbach cast a loving gaze upon the new settlement and briskly set about tidying up and making repairs.
And they were desperately needed, as his predecessor had left his post a year earlier, after the space had been closed, and the shack, left to the mercy of fate, suffered greatly from inclement weather and human greed. But Orbach didn’t lose heart and threw himself into the work with a vengeance.

He replaced broken or stolen windows, patched a hole in the roof, and repaired a door that had been blown off its hinges. After these essential repairs, it was time for further work: reconstructing the floor, which had been almost completely torn apart, and installing the missing fence posts. It took him a few days, as he had to do everything himself, but he didn’t lose his spirits; in fact, he whistled happily as he worked, like a goldfinch. Somewhere towards the end of the week, when the job was almost finished, a stray dog wandered in and took up residence in an empty kennel near the woodshed behind the house. Orbach gladly took it in, considering the animal’s arrival a good omen for the future.

Orbach spent his first Sunday at his new post in prayer and meditation. Stretching out on the grassy slope of the ravine near his house in the afternoon, he gazed up at the blue May sky and fell into a long reverie, from which he was awakened only by the sound of the evening bells coming from the Franciscan monastery in Gołonóg…

The next morning, he began his proper duties by inspecting the area entrusted to him. The loop was quite long, over 12 km, and almost from start to finish it ran through a deep, narrow ravine, whose walls formed a gap as wide as a double ribbon of tracks. The trackman’s hut rose roughly halfway through the „deaf space,” at the point where its arc curved most strongly northward.

The review and inspection took Orbach over five hours, as his right leg, a stump below the knee, significantly hindered his walking. Finally, however, he thoroughly inspected the lines in both directions and, satisfied with the results, returned to the hut for a meal. Ultimately, the area wasn’t too bad. Only in one place was a few meters of rail missing, but that could be added somehow.

„Saints make pots,” he thought, slicing bread and washing it down with borscht. „People get their teeth fixed, why couldn’t I just fit a few meters of rail?” And he did. Somewhere under the railway embankment, under a stone bridge, he dug up a few rusty iron bars, cleaned them, reforged them in the fire by the rivets, adapted them to the rest, and patched the gap in the track until it was invisible. Repairs to the old switch and the broken eye of the two „station” lamps near the booth went equally smoothly. Soon, the station was functioning as it had in the good old days, and at night, starting at seven o’clock, the lamps glowed with a pleasant, if somewhat dim, light.

Orbach was proud of his creation and gazed with admiration at his „guard post,” the immaculately maintained track and the gleaming rails. He had nothing to complain about in his space. Everything here was just like anywhere else on the operating lines. There was a double track, a short tunnel above the guard post, and even a block, a real block in every sense of the word, with shifting levers. The existence of this small building, a few meters from the guard’s residence, practically suited the station as a „stop.” Indeed, years ago, there had indeed been a small station here, where the guard post also served as the stationmaster. Apparently, even a year before the loop was closed, freight trains sometimes stopped here for a short while. This news greatly enhanced Orbach’s understanding of the importance of the 11th guard post and the significance of its tasks. From then on, he began to treat his guard post as a stop and resolved to do everything in his power to keep it at its destination. Therefore, he took the utmost care of the block and the objects within it, which he guarded like the apple of his eye

To justify the building’s existence to himself and others and restore its former purpose, he duplicated the track in front of the block with a single branch of rails, which undoubtedly must have once existed here, but was later removed as unnecessary.

Since this last task was beyond his strength and technical abilities, he enlisted the help of one of the railway blacksmiths from the station heating plant in Ząbkowice, a certain Luli. After winning him over with a packet of excellent tobacco, he persuaded him to restore his „station” to its former appearance. The blacksmith carried out the restoration of the branch line according to the crossing guard’s instructions and from then on became his closest friend. In the evenings, when he wasn’t working, Luli would come to visit the shed, and sitting together on a beam under the block or on the station threshold, they would chat at vespers, smoking their pipes.

Then, amidst friendly conversation, accompanied by the sounds of falling asleep grasshoppers and the croaking of marsh frogs, they began to confide in each other.

Slowly, it became clear that Orbach hadn’t always been „alone like that finger” in life, that he had once had a young and beautiful wife and a pair of children with heads as pale as linen, silky. Hey, happiness had passed, gone forever! A sleepy rich man had seduced his wife; death had taken his children. From then on, no one expected him in his empty, cold house when he returned from a tour… Then came the pileup near Wola. He lost his leg and his service; he had to go to work. And he still had the desire to work, oh, what a desire!… But it was difficult – there was no other way. That cursed disability!

And something had always drawn him to the railway. He couldn’t part with it in any way. For a few years after receiving his pension, he worked as a warehouse attendant at a freight station, rolling barrels and bales down the platforms. Then, when his leg began to fail, he earned his living from day to day in the warming room at the Maczki station as a locksmith’s assistant. And always on the railway, always near his beloved wagons, machines, and spaces. It was still a far cry from being a conductor, as far away as heaven from earth, but still—at least you had a brush with the railway. Oh, there’s nothing like being a conductor! You ride off into space, you ride far, far ahead, for miles, for stops… The world spins, stretches into the distance, cities flash by, fields and roads pass… The conductor rides like that, gentlemen, the conductor—an eternal wanderer! …

Thus the years passed, time flowed in an irreversible wave… Until six months ago, having accidentally overheard something in conversation about the „deaf space” between Chruszczobrod and Gołonóg, towards Piekło villages, he abandoned the heating plant and moved to that area to watch over the abandoned line.
And now he has become a building manager, and what’s more, a station manager. People supposedly laugh at him for guarding the „deaf space” and „protecting it from the wind.” Let the healthy laugh there. He knows his stuff, too. He won’t allow any more track to be torn up and will maintain order. And now he’s serving the railway again, returning to it like a prodigal son to his parents’ home after all these years. He has a roof over his head, a station and space, he oversees the railway assets – what more does he need?…

Lulo listened to these confessions with a smile on his face, nodding his head from time to time. And when his friend fell silent for a moment and stared thoughtfully at the track, he pulled the pipe from his teeth and asked:
„So you, Mr. Orbach, agreed to be a builder here, supposedly, how shall I put it, supposedly out of such a great longing for the railway, eh?” Orbach tore his eyes from the tracks:
„And so it is, my dear blacksmith, so it is.”
„But you see, Mr. Orbach, in truth, you’re actually fooling yourself. You’re not really needed here. After all, it’s a desolate place, and trains haven’t run here for a year. There’s nothing to guard. That little bit of iron in the rails? What good is it to anyone? And besides, even if they stole it? It’s not such a great loss to the railway. It’s just a toy, that’s all.”

Orbach felt as if someone had plunged a knife into his heart. He scowled, pursed his lips, and jumped up:
„If that’s the case, get the hell out of here!” Well, did you hear that?! Get out of here, I say, while I’m still good! Once as wise as the others, then go among them and laugh at me with them. But it serves me right, old fool! Why open your heart to the first one who comes along? Here’s your reward. The beast spat in your face and defiled your soul. Get out of here, I say, or you’ll remember me!

Lulo was confused, blushed, and utterly crestfallen. In a broken voice, full of remorse and regret, he began to justify himself and apologize.
„Well, well, old man, don’t be angry, don’t be so cruel. I, you see, wanted to say something else. I just didn’t know how. I’m a simple man, a blacksmith. You—something else: a conductor; you’ve seen a lot of the world, you read books. But, you see, I couldn’t quite figure out why you’d actually holed up here in your old age.” But now I see it, I feel it in my heart. You’re a different man than the others.

Orbach looked at him askance, a little incredulous, but obviously already reconciled:

„Well, that’s different. If you admits it himself you’re stupid and don’t understand, so I can forgive you once again. Because, listen, Lulo,” he added, lowering his voice mysteriously, „there’s another reason here, something that’s trapping me and keeping me here. And that there is—I feel it best here, deep in my chest—I just can’t name it yet, I just can’t capture it in words yet. But it’s there, that strange reason—it’s there, it’s definitely there.”

Lulo looked at his friend, his eyes wide with curiosity:

„Do you mean not just this longing for the railway now?”

„No, no. It’s something else. Something that’s connected to that longing in me, but also exists without me, on its own.”

„What is it, Mr. Orbach?”

„Shh! It’s a secret!” The mystery of the ‚deaf space’.
They both fell silent, suddenly gripped by a vague fear, their gazes fixed on the already darkening neck of the ravine. Amid the bottomless silence of the August evening, soft yet distinct murmurs and rustles suddenly drifted from the track. Some muffled lisps, some anxious whispers, clanking…

„Do you hear that, Lulo?” the clerk broke the silence. „The rails are chattering…”
„Usually, in the summer evening, they shrink from the cold and therefore clank.”
„The rails are chattering,” Orbach repeated, ignoring the blacksmith’s explanation. „They chatter in the evening after the toils of the day.”
„The rails are chattering,” Lulo echoed.
„Yes, yes,” the railwayman said, strangely dreamily. „Do you think they don’t live like us, people, animals, or trees?”
The blacksmith looked surprised by the question.
„They live, Lulo, they only live. His own life, different from other creatures.

This was definitely beyond the blacksmith’s comprehension. The good man looked at his companion as if he were crazy, shook his head, and, with a casual spat to the side, moved a little to the right.

„And the track, you think, is dead, eh?” Orbach, heated by passive resistance, approached him. „And this ravine, this station with the block, and this whole space, eh?” „Deaf space,” the nosy Lulo interjected in a low voice.

„Deaf, you say? Deaf and still deaf! It’s you who are deaf, you stupid, dull people who don’t want to hear the voice of God!”
The blacksmith was terrified:

„I don’t know anything anymore,” he stammered, half-consciously looking at his companion. „I don’t understand anything. But I believe in God.”
The railway attendant, with an inspired look, smiling and beaming, gestured with his hand toward the space already sinking into darkness. evening:
„All this lives and remembers.”
„Remembers?” Lulo asked eagerly. „And what does it remember?”
„What has passed. What was here years ago. Just as we, humans, remember the past,” he added after a moment, with a deep sadness in his voice.
„So this space of yours remembers its past?”
„Yes, Lulo, yes—you finally understand me. It remembers its past.”
„Supposedly, those good old days…”
„Yes, yes—when there was still traffic here, when trains flew by like lightning, wagon wheels rumbled dully, locomotive whistles pierced the space.
„This is what your space remembers.”
„This is what my space dreams about, dreams about incessantly during the day in the sun and on the long, black, blind nights…”
„And you, Orbach, what about you?”
„And I, along with her, are like a kindred spirit.”
„You both dream, remember?”
„We dream longingly.” Great, and we wait.

„What are you looking for here?”

„The fulfillment of what we dream of.”

„Waiting in vain: the past doesn’t return.”

„Who knows, old friend, who knows? That’s why I’m here, to resurrect it.”

He rose from the beam and, shaking the blacksmith’s hand in farewell, added after a moment of silence:
„Do you think that reminiscing is nothing, just an empty word?”
He cast a sharp glance down to the bottom of the ravine, grazing the embankment, the tracks, and stopped on the slopes of the gorge:
„These memories live everywhere here; they wander, invisible to the human eye, between the walls of this ravine, pounding on these rails, wandering far and wide. You just have to know how to look and listen.”

„Memories of bygone years?”

„Memories—indelible traces. Because think, Lula, just think, is it possible that after all this, there won’t be any trace left.” Nothing!

„What for?”

„Just think! For so many years, so many decades, trains had passed through this throat, filling it with the clatter of wheels, the rattle of rails, for so many years the slopes of this ravine had alternately passed awakened echoes to each other like balls. Day after day, night after night, whirlwinds of air were born and died in this narrow, tight neck, rags of smoke hung from the buttresses, hugged their misty teatlets to the embankment, hid under the tunnel shop…”
„What did you mean, Mr. Orbach?”
„I just wanted to say that memories never fade. Goodnight, Lulo, goodnight!”
And so they parted that evening…
Meanwhile, summer passed, autumn began. The crossing guard still faithfully kept watch over his space. Vigilant as a crane, he didn’t miss the slightest defect on the line. If the surface accidentally slipped somewhere, he immediately filled it with fresh gravel. gravel and leveled it. When one October night, a heavy downpour silted up the track, gnawing a significant hole in the embankment, the next day the builder worked tirelessly all day until the damage was repaired. He reinforced the worn-out sleepers at several points along the loop, and elsewhere he replaced old, worm-eaten thresholds with new ones

He hated weeds and grass on the track: wherever he darted between the rails, he weeded them mercilessly. So, after seven months of his „in office,” the space and the station looked exemplary. Ribbons of rails sped into the distance across a surface sprinkled with gravel as clean and fine as sand, carefully oiled block levers shifted with a slight crunch, and the station performed its turns smoothly and efficiently, like a horse in a training arena. Twice a day and once a night, Orbach conducted so-called „drills” and „maneuvers,” which consisted of a series of actions and movements typically performed by crossing guards when trains passed through their stations. With a springy step, the guard would walk out in front of the station, take the signal—a wide, red or green shield on a white field—in his hand, and stand erect like a string between the switch and the guard. Other times, he would set in motion the stock of the switch or the iron levers on the block and shift the rails on the track. In the evenings, he would light a green signal behind the switch glass and another, similar or white, on the semaphore far before the stop, near the tunnel. Sometimes, for the „night alarm,” he would change the signal lights, which by then had already warned from afar with their ruby color…

And yet, despite everything, it was gloomy at the stop. Despite the appearance of movement and the workman’s efficiency, the space exuded a certain emptiness and deadness. Orbach must have felt this too, unconsciously, because when he broke away from his work for a moment and let his gaze wander along the tracks, his eyes filled with longing and a deep reverie. Therefore, after a short respite, he set to work all the more fervently. Slowly, over the months, an elusive, yet very intimate, connection developed between him and the space. Over time, Orbach became, as it were, its consciousness embodied in human form. Communing with his zone almost constantly, he absorbed all the secretly slumbering traces of the past, and having sucked them in, he returned them, strengthened by longing, pulsating with the living, hot blood of a loving heart.

„Wait, little sister,” he whispered more than once, drowning his eyes, drunk with contemplation, into the bluish expanse of space, „wait a little longer, little dove! We’ll see each other eventually, we will.”
And he would fall to the track, press his ear to the ground, and listen, listen with bated breath. After a moment, a painful expression of disappointment spread across his yellow, wrinkled face, and from his withered, flaccid lips a word of discouragement would emerge:
„Not yet… Still too soon…”
Often, in the evenings, under the glow of sunset, he would stare, longingly, for hours at the far-off blackness of the tunnel, waiting for something, waiting endlessly…
And meanwhile, bad news arrived from the city. One day, he brought Lulo the disastrous news that the traffic management in Ząbkowice intended to begin demolishing the area by spring at the latest. This distressed Orbach terribly and he fell seriously ill. After a week, he finally rose from bed, but with a terrible change.

Silent by nature, he now withdrew completely and refused to speak to anyone. He even forbade Lulo from entering his home, and when he saw someone approaching from a distance, he would wave him away. He grew gloomy, sullen, and his eyes held a wild, malevolent light… Until one day, towards dusk, on a stormy November evening, during „maneuvers” with a switch, he suddenly quivered.

„Did I hear something or what?” he muttered, dropping the butt of the device.
Suddenly, his eyes lit up. A stream of superhuman joy surged through his heart and shook him to his very foundations. Amid the howling of the autumn wind, amid the whistling of the storm, he heard for the first time…
It was no longer an illusion, oh no! It had come from there, from there, from the tunnel, clearly in the world! It was it, this time undoubtedly it!… Oh! Again! A little closer… A sweet, lovely rumbling! A dear, invaluable rumble, a wonderful, rhythmic rumble!…
-Yes, yes, yes!… Yes, yes, yes!…
It’s him! It’s him! There was no doubt anymore!
And he ran to meet him. The wind ripped his hat, tore his coat from his shoulders, tore it passionately, mercilessly… He paid no attention. With his snow-white hair streaming, his arms stretched out enthusiastically, he listened to the strange sound of the most wonderful music…
„Yes, yes, yes… Yes, yes, yes… Yes, yes, yes… Yes, yes, yes…
But after a moment it fell silent; and again only the wind whistled in furious rushes, crows squawked under the leaden sky…
With his head bowed, the lineman returned to his hut… But from then on, from that memorable evening on, a bright hope blossomed in his soul and reached fulfillment. For with each day he heard it more and more clearly, closer and more distinctly. After a while, it fell silent, faded away, vanished, but the next day, at dusk, at that strange hour between day and night, it returned again, stronger, louder, almost palpable…
Until the hour of fulfillment arrived. One December night, a snow-covered night, when, weary of his vigil, he bowed his gray head deep to his chest, a signal sounded…
Orbach shuddered and woke up:

„What’s that?!
„Bim-bam…” it sounded again. „Bim-bam…” The signal played. For the first time since he took up the service, he heard the building of the

Hammers were hammering.
He blushed, put on his hat with trembling hands, slung his greatcoat over his shoulders, and, grabbing a flashlight, ran out in front of the booth.

„Bang-bam…” the pole played.
„I’m coming, I’m coming,” he whispered, staggering with emotion. With all his willpower, he controlled himself, braced himself in a formal stance, and, raising the light signal high, waited.
„Ta, ta, ta…Ta, ta, ta…” it rumbled across the space.
„Crack, crack, crack…Crack, crack, crack…” the rails rattled. The crossing guard sank his hungry gaze into the tunnel’s throat…
„Ta, ta, ta!…Ta, ta, ta!…
Finally, he saw. A pair of eyes gleamed at the mouth of the abyss, a pair of enormous, golden-yellow eyes, and they grew, grew, approaching… A thought flashed through Budnik’s mind:

„Will it pass or will it stop?”
At that moment, the grinding of suddenly braked wheels sounded, and the train stopped before the stop. Orbach didn’t move, didn’t budge. He watched…
The traffic controller got out of the official car and headed towards the crossing guard. Several conductors, a guard on duty, jumped down from the car steps and approached him.

„Good evening, Mr. Orbach!” the conductor greeted, extending his hand in a friendly manner. „You’ve been waiting for us for a long time, my old man, haven’t you? And now you’ve finally made it.”
Orbach shook the offered hand! Sweet tears, tears of joy choked the words:
„As ordered, Mr. Controller, at the station.”
„Good evening, buddy!” the conductors greeted him. „Greetings to us, old friend!” „And they surrounded him in a circle. Someone took the signal and strapped a flashlight to his chest, someone else pressed the conductor’s „key” into his hand.

„Well, gentlemen,” the conductor’s loud voice rang out. „It’s time for anyone to go! Orbach, are you coming with us, of course?”

„We came here for you,” the colleagues thundered in unison. „Have you had enough of keeping watch?”

Orbach’s chest was filled with immense joy. He looked once more through the mist of tears at the bus stop, at his snow-covered cottage, at the solitary poplar in the garden, and moved toward the wagons:

„I’m with you, my friends—I’m with you to the death!”

And, stepping onto the carriage step as he had years ago, he raised his flashlight toward the engine and shouted in a loud voice:
„Go!” The train moved off with a long whistle and rolled into space…
The next day, on a frosty December morning, Lulo found the crossing guard in his official capacity in front of the booth, his hand outstretched, a dim flashlight in his numb fingers.

„Orbach, what’s wrong with you?” he asked, staring intently into his friend’s face, a frozen smile on his lips. And he touched his shoulder. Then the booth, stiff as a log, collapsed at his feet.

„They froze,” the blacksmith whispered, taking the body in his arms, „it froze to death at the station.”

And he carefully placed it in the booth on the couch…

The news of the planned partition of the space proved premature; it survived another spring and summer. But word in the area was that since Orbach’s death, the loop seemed to have come alive. Especially towards evening, the ravine echoed with strange sounds. Trains rumbled, wheels clattered, and a labored engine breathed heavily. From somewhere in space, signals drifted in on the wings of the wind, whistles sounded a prolonged lament, invisible trumpets sounded the departure call…

People readily avoided this area, fearfully circling it. Even the birds, frightened by the unusual clatter, abandoned the strange ravine and migrated to other, more hospitable places.

Only when the rails were removed and the trackman’s hut dismantled in the autumn of the following year did everything fall silent, and the „deaf space” fell silent forever.

(The story, in which the names of the places, as well as the names and surnames of the characters, have been changed, is based on Stefan Grabiński’s „Deaf Space,” although it represents poetical license on the part of the author, Stanisław Barszczak.)