Niedziela, 15 czerwca 2025
TRÓJCA ŚWIĘTA
Odniesienia biblijne: Czytanie z Księgi Przysłów 8:22-31: „Byłam u Jego boku jako budowniczy”. Psalm 8: „Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz?” List św. Pawła do Rzymian 5:1-5: „Miłość Boża rozlana jest w sercach naszych”. Ewangelia Jezusa Chrystusa według św. Jana 16:12-15: „Wszystko, co należy do Ojca, jest moje. On bierze to, co moje, aby wam to objawić”. Nie może być święta Trójcy, ponieważ tej tajemnicy nie można obchodzić jako jednego lub drugiego wydarzenia z życia Chrystusa. Może to być jedynie uwielbienie samego Boga, ponieważ jesteśmy tutaj w samym sercu tajemnicy życia Bożego. Bóg jest Ojcem, Synem i Duchem. To jest potwierdzenie tego, czego doświadczamy w każdej chwili naszego życia duchowego, które każda liturgia przekłada na okazję świąt w roku. Ale Kościół, na zakończenie wielkich obchodów upamiętnienia życia Chrystusa i zstąpienia Ducha, pragnie ofiarować nam tę niedzielę jako syntezę naszej wiary przeżywanej w Bogu.
Z BOGIEM, MĄDROŚCIĄ
Nie powinniśmy szukać w Starym Testamencie jasnego potwierdzenia tajemnicy trynitarnej. To potwierdzenie nadejdzie w tym samym czasie, co zdolność do obcowania z życiem Ojca, Syna i Ducha Świętego, to znaczy w tym samym czasie, co chrzest. Z pewnością Pismo Święte w Starym Testamencie mówi o Duchu, Słowie i Mądrości Boga. Bóg, Jedyny, jest jednocześnie postrzegany jako komunikacja w bliskości żywej istoty, generatora życia i pełnego miłości. Tak jest również w tekście Księgi Przysłów, Pismo święte mówi o relacji między Mądrością a samym Bogiem. Nie jest to relacja między Bogiem a człowiekiem, jaka istniała w czasie objawienia na Synaju. Jest to inny czas tej relacji. Słowa, które ją wyrażają, są wielorakie i dla nas nierówno odpowiednie: „Pan mnie stworzył — przed wiekami zostałam założona — zanim powstały góry, zostałam zrodzona — byłam u Jego boku jak mistrz budowniczy”. Ten tekst byłby wysoce kontrowersyjny w czasie kryzysu ariańskiego, w początkach Kościoła, gdy chrześcijanie zadawali sobie to pytanie: kim naprawdę jest Chrystus? Zostało to ustalone w 325 r. przez Sobór Nicejski i ustaliło dogmatyczną formułę zebraną w Credo, które odmawiamy podczas mszy: „Wierzę w jednego Pana, Jezusa Chrystusa, Syna Bożego jedynego, zrodzonego z Ojca przed wszystkimi wiekami. On jest Bogiem z Boga, Światłością ze Światłości, Bogiem prawdziwym z Boga prawdziwego. Zrodzony, a nie stworzony, z jednej substancji z Ojcem, a przez Niego wszystko się stało”. Pomiędzy tekstem Księgi Przysłów a nicejską „definicją” Prolog św. Jana jest istotnym ogniwem. Dla niego jest jasne, że Słowo, które wyraża Boga, nie jest stworzeniem Boga, ponieważ przez Niego wszystko się stało. Ono samo zasługuje na imię Boga i jest zaangażowane w dzieło stworzenia. Jest zrodzone, zrodzone, w samym Bogu.
MĄDROŚĆ WCIELONA
Ale najbardziej niezwykłym punktem styku między Księgą Przysłów a Prologiem św. Jana (rozdziały 1 do 18) jest przyjście Mądrości pośród ludzkości. Ku naszemu zaskoczeniu widzimy, że natchniony autor Księgi Przysłów używa tych samych terminów, aby opisać relację między Mądrością a Bogiem z jednej strony, a między Mądrością a ludzkością z drugiej: „U jego boku znajdowałam rozkosze dzień po dniu, igrając przed nim”. – „Igrając z całą ziemią, znajdując rozkosze z synami ludzkimi”. Jedną z najciekawszych cech oferowanych przez liturgię tego święta Trójcy jest to, że wywyższenie Boga jest jednocześnie najbardziej niespodziewaną pochwałą ludzkości: Mądrość Boga znajduje w ludzkości swoje „rozkoszne” towarzystwo. Ponieważ Chrystus jest samym „streszczeniem” każdej istoty ludzkiej. Sam Bóg, którego Imię jest tak wielkie, wieńczy człowieka chwałą i czcią. O tym mówi nam psalm tej niedzieli: „Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz?”. Wszystko to leży u podstaw Prologu św. Jana, gdy mówi: „Przyszedł do swojej własności, ale swoi Go nie przyjęli. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony ma, pełen łaski i prawdy” (J 1,11-14)
PISMO I TEOLOGIA
To, co właśnie zrobiliśmy w Prologu św. Jana dotyczącym istotnej relacji między Ojcem a Synem, musimy zrobić w przypadku wykładu po Ostatniej Wieczerzy, gdy Jezus, powtarzając wszystko, czym jest w relacji do Ojca, mówi wyraźnie o Duchu Świętym. Powinniśmy wziąć użyte wyrażenia i umieścić je obok siebie. Następnie medytować nad nimi tak, jak można medytować nad tajemnicą: pozwalając, aby niezwykłe rezonanse ludzkiego życia narastały w nas. Chrystus prowadzi nas, że tak powiem, do ogrodu Bożego. „Potem, gdy pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i Zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14,3) „Ja mieszkam w Ojcu, a Ojciec we mnie” (14,11) „Poproszę Ojca, aby dał wam innego Pocieszyciela, Ducha Prawdy” (14,17) „Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem” (14,26) „Gdy zaś przyjdzie Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” (16,13) „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje; dlatego powiedziałem wam, że z tego, co moje, weźmie” (J 14,17). (16.15)
Każda Eucharystia przypomina nam o bezpośredniości Boga, gdy kapłan wyciąga ręce nad chlebem i winem w chwili modlitwy konsekracyjnej: „Ty, który jesteś źródłem wszelkiej świętości, uświęć te ofiary, wylewając na nie swojego Ducha; niech staną się dla nas ciałem i krwią Jezusa Chrystusa, naszego Pana”. Ale zaprasza nas również do życia tym trynitarnym życiem: „Boże, nasz Ojcze, posłałeś na świat swoje Słowo Prawdy i swojego Ducha Świętości, aby objawić ludziom swoją cudowną tajemnicę; pozwól nam wyznawać prawdziwą wiarę, uznając chwałę wiecznej Trójcy i adorując jej wszechmocną Jedność”. (modlitwa otwierająca Mszę)
___
Sunday, June 15, 2025
THE HOLY TRINITY
Biblical references: Reading from the Book of Proverbs 8:22-31: “I was at his side as a builder.” Psalm 8: “What is man that you are mindful of him?” The Letter of St. Paul to the Romans 5:1-5: “The love of God has been poured out within our hearts.” The Gospel of Jesus Christ according to St. John 16:12-15: “All that is the Father’s is mine. He takes what is mine to reveal it to you.” There can be no Holy Trinity, because this mystery cannot be celebrated as one or another event in the life of Christ. It can only be the glorification of God himself, because we are here at the very heart of the mystery of God’s life. God is Father, Son, and Spirit. This is a confirmation of what we experience in every moment of our spiritual life, which each liturgy translates into the occasion of the feasts of the year. But the Church, at the end of the great celebrations of the life of Christ and the descent of the Spirit, wishes to offer us this Sunday as a synthesis of our faith lived in God.
WITH GOD, WISDOM
We should not look in the Old Testament for a clear confirmation of the Trinitarian mystery. This confirmation will come at the same time as the ability to commune with the life of the Father, the Son and the Holy Spirit, that is, at the same time as baptism. Certainly, in the Old Testament, Sacred Scripture speaks of the Spirit, the Word and the Wisdom of God. God, the One, is at the same time perceived as communication in the closeness of a living being, a generator of life and full of love. This is also the case in the text of the Book of Proverbs, Sacred Scripture speaks of the relationship between Wisdom and God himself. It is not the relationship between God and man that existed at the time of the revelation on Sinai. This is another time of this relationship. The words that express it are manifold and not equally appropriate for us: „The Lord created me – before the ages I was founded – before the mountains were brought forth I was begotten – I was at his side like a master builder”. This text would have been highly controversial during the Arian crisis, in the early days of the Church, when Christians asked themselves this question: who is Christ really? This was established in 325 by the Council of Nicaea and established the dogmatic formula gathered in the Creed that we recite at Mass: „I believe in one Lord, Jesus Christ, the only Son of God, begotten from the Father before all ages. He is God from God, Light from Light, true God from true God. Begotten, not made, of one substance with the Father, and through him all things were made”. Between the text of the Book of Proverbs and the Nicene „definition”, the Prologue of St. John is an essential link. For him it is clear that the Word, which expresses God, is not God’s creation, since through Him all things came into being. It alone deserves the name of God and is involved in the work of creation. It is begotten, born, in God himself.
WISDOM INCARNATE
But the most extraordinary point of contact between the Book of Proverbs and the Prologue of St. John (chapters 1 to 18) is the coming of Wisdom into the midst of humanity. To our surprise we see that the inspired author of the Book of Proverbs uses the same terms to describe the relationship between Wisdom and God on the one hand, and between Wisdom and humanity on the other: „In his presence I found my delight day after day, sporting before him.” – „Funnying with all the earth, taking my delight with the sons of men.” One of the most interesting features offered by the liturgy of this feast of the Trinity is that the exaltation of God is at the same time the most unexpected praise of humanity: the Wisdom of God finds in humanity its “delightful” company. Because Christ is the very “summary” of every human being. God himself, whose Name is so great, crowns man with glory and honor. This is what the psalm of this Sunday tells us: “What is man that you are mindful of him?” All this is at the root of the Prologue of St. John, when it says: “He came to what was his own, but his own people did not receive him. And the Word became flesh and dwelt among us. And we saw his glory, the glory as of the only begotten, full of grace and truth” (Jn 1:11-14)
SCRIPTURE AND THEOLOGY
What we have just done in the Prologue of St. John is the John on the essential relationship between the Father and the Son, we must do in the case of the discourse after the Last Supper, when Jesus, reiterating all that he is in relation to the Father, speaks explicitly of the Holy Spirit. We should take the expressions used and place them side by side. Then meditate on them as one can meditate on a mystery: allowing the extraordinary resonances of human life to grow within us. Christ leads us, so to speak, into the garden of God. “After this, if I go and prepare a place for you, I will come again and take you to myself, that where I am you may be also” (Jn 14:3) “I dwell in the Father, and the Father in me” (14:11) “I will ask the Father to give you another Counselor, the Spirit of truth” (14:17) “The Holy Spirit, whom the Father will send in my name, will teach you all things and will remind you of everything I have said to you” (14:26) “When the Spirit of truth comes, he will guide you into all truth” (16:1 3) “All that the Father has is mine; therefore I said to you that he will take of what is mine” (Jn 14:17). (16:15)
Every Eucharist reminds us of God’s immediacy, as the priest stretches out his hands over the bread and wine in the moment of the prayer of consecration: “You, who are the source of all holiness, sanctify these offerings by pouring out your Spirit upon them, so that they may become for us the body and blood of Jesus Christ, our Lord.” But he also invites us to live this Trinitarian life: “God, our Father, you have sent into the world your Word of Truth and your Spirit of Holiness to reveal to men your wondrous mystery; grant us to profess the true faith, recognizing the glory of the eternal Trinity and adoring its all-powerful Unity.” (Opening prayer of Mass)
____
Stanisław Barszczak, Operacja Lew
Drodzy w Chrystusie
Dzień dobry Wiernym i życzę wszystkim dobrego weekendu w ramionach Ojca Pio. Dzieło każdego artysty jest jak dzieło natury. To punkt widzenia metafizycznej rzeczywistości. Życie to kredyt Życie to pożyczka, nie dar. Nie wiesz ile kroków podejmujesz do grobu, wykorzystuj czas mądrze: na każdym kroku. Bądź świadomy swoich obowiązków. Przywyknij do tego – bo śmierć jest zawsze w drodze.
Przez kilka lat co roku odwiedzałem Międzyzdroje nad Bałtykiem. Tam na skraju morza, pod wznoszącymi się klifami, mały wiejski park krajobrazowy zajmuje swoje miejsce na wietrze. Schowany za klifem, otoczony górzystym terenem, wydaje się starszy niż czas, tutaj las żyje powoli – jakby reszta świata po prostu nie istniała. Człowiek zrobił w parku szlaki rowerowe. Rzeczywiście to nie jest po prostu odosobnienie. To rodzaj samotności, która wsiąka w kości.
Wszyscy w pewnym momencie naszego życia rezygnujemy z siebie. W takich sytuacjach jesteśmy tak emocjonalnie złamani, że zapominamy nawet o naszym uśmiechu. Podczas gdy w rzeczywistości nasz uśmiech jest jedyną mocą, która daje nam siłę i odwagę, by stawić czoła każdej sytuacji. Nasz uśmiech sprawia, że czujemy naszą siłę, której nie możemy tak łatwo złamać. Uświadamia nam naszą wewnętrzną siłę. Uświadamia ci, że jesteś wyjątkowy. Twój uśmiech ratuje cię przed rozpadem. Za każdym razem, gdy się uśmiechasz, patrząc w lustro, twój uśmiech mówi ci, że jesteś silną osobowością, nie możesz się tak rozpaść. Jesteś wyjątkowy. Twój uśmiech ma tę magiczną charyzmę, która ma zdolność podkreślania twojego piękna. Ale warto pamiętać o jednej rzeczy: ten środek zaradczy pokazuje swoją magię tylko wtedy, gdy uśmiechasz się z głębi serca, a nie tylko powierzchownie. Więc kiedykolwiek w swoim życiu poczujesz, że twoja cierpliwość się skończyła i przegrałeś z samym sobą, to w takiej sytuacji zawsze używaj swojej charyzmatycznej mocy, swojego uśmiechu. Weź głęboki oddech, uśmiechając się, patrząc w lustro i zapewnij siebie, że twoja osobowość jest absolutnie silna i pełna pozytywności, jesteś silna i zdolna stawić czoła każdej sytuacji. Twój uśmiech i pozytywne myślenie są kluczem do twojego szczęścia. Więc podnieś swoje połamane kawałki i szeroko się uśmiechnij!
Marek Katon, rzymski senator, nauczył się języka greckiego w wieku 80 lat. Sokrates dopiero po siedemdziesiątce opanował grę na wielu instrumentach i uczynił z tego prawdziwą sztukę. Michał Anioł stworzył swoje największe dzieła po osiemdziesiątce. Goethe ukończył „Fausta” w wieku 80 lat. Niemiecki historyk Leopold Ranke swoją „Historię powszechną” dokończył, mając 91 lat. Izaak Newton był aktywny naukowo do 85. Lew Tołstoj w wieku 82 lat kosił trawę na polu tak, że młodzi chłopi nie mogli za nim nadążyć! Ten brodaty autor „Wojny i pokoju” w podeszłym wieku ślizgał się na łyżwach, jeździł na rowerze, dosiadał konia i potrafił zrobić ponad 40 przysiadów na jednej nodze! Amerykański kompozytor i dyrygent Igor Strawinski tworzył aż do 88 roku życia. Poeta Béranger pracował do 77, Hugo do 83, akademik Iwan Pawłow do 87, grecki dramaturg Sofokles – do 90 lat. Filozofowie Diogenes i Demokryt, malarze Tycjan i Michał Anioł – wszyscy byli twórczo aktywni po osiemdziesiątce. Bernard Shaw pisał niemal do 94 lat… A teraz ciekawostka – naukowcy z USA i Europy ogłosili niedawno zaskakujące odkrycie: ludzki mózg rozwija się nie do 25–30 roku życia, jak wcześniej sądzono, ale aż do 50. I co więcej – jeśli umysł nadal pozostaje aktywny, proces starzenia się mózgu jest minimalny! Do czego to wszystko prowadzi? Do jednej, prostej prawdy: Nie istnieje żadna „choroba starości”. Istnieją tylko ograniczające nas przekonania. Nie wierzcie we wszystko, co słyszycie – zwłaszcza jeśli te słowa pochodzą z waszej własnej głowy. Bo największe przeszkody, które napotykamy w życiu, nie stoją na zewnątrz. One mieszkają w nas. Złamcie je! Wasza dusza i wasza siła wewnętrzna nie mają wieku. Dopóki żyjecie – zawsze możecie sięgnąć wyżej. Zdobyć jeszcze jeden szczyt na drodze swojego rozwoju. Nie czekajcie na lepsze czasy. Najlepszy czas ma jedną nazwę: DZIŚ. – Kawa z mlekiem Kochani Jezus prowokuje, żebyśmy chcieli móc się nawracać każdego dnia. Nigdy nie jest za późno na dobre czyny chrześcijańskie. Jezus żyje i zawsze wspierany być może przez Cyrenejczyka. Stąd jego staranie o nas ma olbrzymią siłę. Jest coś niesamowicie odważnego w wyborze bycia miłym w świecie, który często nagradza coś przeciwnego. Kiedy widzisz, jak ludzie wznoszą się, depcząc po innych, łatwo jest kwestionować swoje wartości. Ale prawda jest taka, że prawdziwa siła nie polega na tym, jak szybko się wspinasz – polega na tym, jak się zachowujesz w drodze na górę. I nawet gdy nikt nie widzi twojej uczciwości ani twoich cichych walk, te chwile kształtują rodzaj charakteru, którego nie da się udawać ani ci odebrać.
Boże, błagam cię, bądź mną. Kochany Boże, potrzebuję Cię, abym mógł świadczyć o Tobie wobec bliźnich. Niech to będzie moja operacja Lew, z którą otwieram się na bliźniego, do zbawienia bardzo go potrzebuję. Każdego dnia, każdej chwili, każdej sekundy… tak długo jak oddycham, potrzebuję Cię Boże. Kiedy staję w obliczu wyzwań, błagam Cię, daj mi odwagę; kiedy czuję się samotny, bądź ze mną; kiedy tracę kierunek, prowadź mnie; kiedy wątpię, wzmocnij moją wiarę. Jesteś moją wieczną ucieczką. AMEN.
____
Stanisław Barszczak, Operation Lion Dear in Christ Good day to the Faithful and I wish you all a good weekend in the arms of Padre Pio. The work of every artist is like the work of nature. It is a point of view of metaphysical reality. Life is a loan, Life is a loan, not a gift. You do not know how many steps you take to the grave, use time wisely: at every step. Be aware of your duties. Get used to it – because death is always on the way. For several years, I visited Międzyzdroje on the Baltic Sea every year. There, on the edge of the sea, under the rising cliffs, a small rural landscape park takes its place in the wind. Hidden behind the cliff, surrounded by mountainous terrain, it seems older than time, here the forest lives slowly – as if the rest of the world simply did not exist. Man has made bike trails in the park. Indeed, it is not simply isolation. It is a kind of loneliness that seeps into the bones. At some point in our lives, we all give up on ourselves. In such situations, we are so emotionally broken that we even forget about our smile. When in reality, our smile is the only power that gives us strength and courage to face any situation. Our smile makes us feel our strength that we cannot break so easily. It makes us realize our inner strength. It makes you realize that you are special. Your smile saves you from falling apart. Every time you smile while looking in the mirror, your smile tells you that you are a strong personality, you cannot fall apart like that. You are special. Your smile has that magical charisma that has the ability to highlight your beauty. But it is worth remembering one thing: this remedy shows its magic only when you smile from the bottom of your heart and not just superficially. So whenever in your life you feel that your patience is over and you have lost to yourself, then in such a situation always use your charismatic power, your smile. Take a deep breath, smile, look in the mirror and assure yourself that your personality is absolutely strong and full of positivity, you are strong and able to face any situation. Your smile and positive thinking are the key to your happiness. So pick up your broken pieces and smile broadly! Marcus Cato, a Roman senator, learned Greek at the age of 80. Socrates mastered playing many instruments only in his seventies and made a real art out of it. Michelangelo created his greatest works in his eighties. Goethe finished Faust at the age of 80. The German historian Leopold Ranke finished his Universal History at the age of 91. Isaac Newton was active in science until he was 85. Leo Tolstoy at the age of 82 mowed the grass in the field so that young peasants could not keep up with him! The bearded author of “War and Peace” skated, rode a bicycle, rode a horse, and could do more than 40 squats on one leg in his old age! American composer and conductor Igor Stravinsky continued to create until he was 88. Poet Béranger worked until he was 77, Hugo until he was 83, academician Ivan Pavlov until he was 87, and Greek playwright Sophocles until he was 90. Philosophers Diogenes and Democritus, painters Titian and Michelangelo – all were creatively active in their eighties. Bernard Shaw wrote until he was almost 94… And now an interesting fact – scientists from the US and Europe have recently announced a surprising discovery: the human brain develops not until the age of 25–30, as previously thought, but until the age of 50. And what’s more – if the mind remains active, the aging process of the brain is minimal! Where does all this lead? To one simple truth: There is no „disease of old age”. There are only limiting beliefs. Do not believe everything you hear – especially if these words come from your own head. Because the greatest obstacles that we encounter in life are not outside. They live inside us. Break them! Your soul and your inner strength have no age. As long as you live – you can always reach higher. Conquer one more peak on the path of your development. Do not wait for better times. The best time has one name: TODAY. – Coffee with milk Beloved Jesus provokes us to want to be able to convert every day. It is never too late for good Christian deeds. Jesus is alive and always supported perhaps by the Cyrenean. Hence his care for us has enormous power. There is something incredibly courageous in choosing to be nice in a world that often rewards the opposite. When you see people rising up by stepping on others, it is easy to question your own values. But the truth is, true strength isn’t about how fast you climb—it’s about how you behave on the way up. And even when no one sees your integrity or your silent struggles, those moments build a kind of character that can’t be faked or taken away from you.
God, I beg you to be me. Dear God, I need you to be my witness to others. Let this be my operation Lew, with which I open myself to my neighbor, for salvation I need him very much. Every day, every moment, every second… as long as I breathe, I need you God. When I face challenges, I beg you, give me courage; when I feel lonely, be with me; when I lose direction, guide me; when I doubt, strengthen my faith. You are my eternal refuge. AMEN.
____
Stanisław Barszczak, Mam swoje powody
Drogie siostry i bracia
W „Buszującym w zbożu”, książce J.D. Salingera główny bohater Holden Caulfield płacze przy karuzeli, ponieważ przytłoczyła go chwila szczęścia i ulgi. Ta scena karuzeli w Central Parku, w Nowym Jorku, to wzruszający moment, w którym Holden pozostaje wzruszony Phoebe jadącą na karuzeli i doświadcza przypływu szczęścia. Cytaty otaczające tę scenę podkreślają tematy dzieciństwa, nostalgii i więzi Holdena z młodszą siostrą. W związku z tą sceną chciałbym przytoczyć słowa Chaplina i Einsteina, które mógłby wypowiedzieć każdy z nich. „Za dużo myślimy i za mało czujemy. Bardziej niż maszyn potrzebujemy człowieczeństwa; bardziej niż sprytu potrzebujemy życzliwości i łagodności. Bez tych cech życie będzie brutalne i wszystko przepadnie. Boję się dnia, w którym technologia przewyższy nasze człowieczeństwo. Świat będzie miał pokolenie idiotów. Duch ludzki musi zwyciężyć nad technologią. Życie jest piękną i wspaniałą rzeczą, nawet dla meduzy. Nie czekaj na cuda, całe twoje życie jest cudem. Przepraszam, ale nie chcę być cesarzem. To nie moja sprawa. Nie chcę rządzić ani podbijać nikogo. Chciałbym pomagać wszystkim, jeśli to możliwe: Żydom, poganom, czarnoskórym, białym. Chwała człowiekowi, który przeszedł przez życie, zawsze pomagając innym, nie znając strachu, i któremu agresja i uraza są obce. Taki jest materiał, z którego są zrobieni wielcy przywódcy moralni. Życie mogłoby być cudowne, gdyby ludzie dali ci spokój. Wszystko, czego chciałem i czego oczekiwałem od życia, to siedzieć cicho w jakimś kącie, wykonując swoją pracę, bez zwracania na mnie uwagi opinii publicznej. Życie może być cudowne, jeśli się go nie boisz. Wszystko, czego potrzeba, to odwaga i wyobraźnia. Wyobraźnia jest językiem duszy. Zwróć uwagę na swoją wyobraźnię, a odkryjesz wszystko, czego potrzebujesz, aby się spełnić.” Na koniec przyjacielskiego spotkania zamierzyłem przytoczyć Państwu ich bardzo osobistą rozmowę: Albert Einstein: „To, co najbardziej podziwiam w twojej sztuce, to twoja uniwersalność. Nie mówisz ani słowa, a świat cię rozumie!” Charlie Chaplin: „To prawda. Ale twoja chwała jest jeszcze większa! Cały świat cię podziwia, chociaż nie rozumie ani słowa z tego, co mówisz”. Najmilsi. Przeżyłem tysiąc wspaniałych słońc. Więc chciałbym o życiu opowiadać nieustannie. Będę pamiętał do końca mych dni mą matkę, pomarszczoną staruszkę, którą wiek uczynił nieśmiałą, jak kręciła się przy kominku. Jestem niespokojna, powiedziała mi kiedyś, kiedy nie ma twojego ojca, dwie kobiety nie są zbyt dobre… Lubię żyć. Pomiędzy tym, co powiedziane i nie pomyślane, a tym, co pomyślane i nie powiedziane, ginie większość miłości… Czasami byłem dziki, rozpaczliwie, ostro dręczony smutkiem; ale mimo wszystko nadal wiem na pewno, że samo życie jest czymś wspaniałym.
„Kły były poplamione zaschniętą krwią, a on (bohater opowiadania) zeskrobał część (krwi) paznokciem kciuka jak zaschnięty kawałek laku i włożył do kieszeni koszuli. To było wszystko, co zabrał słoniowi, poza początkiem wiedzy o samotności,” napisał Ernest Hemingway w ‚Ogrodzie Eden’. Naprawdę trudno jest być współlokatorem kogoś, kto ma o wiele lepsze walizki ode mnie. Życie jest grą, człowieku. Życie jest grą, w którą gra się według zasad. Cechą niedojrzałego człowieka jest to, że chce szlachetnie umrzeć za sprawę, podczas gdy cechą dojrzałego człowieka jest to, że chce pokornie żyć dla sprawy. W „Buszującym w zbożu” J.D. Salinger używa Holdena, aby pokazać, jak młody człowiek zmaga się z depresją i izolacją, i przypomnieć nam, że te problemy często mają głębszą przyczynę. Holden uważa, że nie ochronił swojego młodszego brata, Allie. Ostatnia linijka „Buszującego w zbożu” brzmi: „Nigdy nikomu nic nie mów. Jeśli to zrobisz, zaczniesz tęsknić za wszystkimi”. Słowa te wypowiada Holden Caulfield, narrator i główny bohater powieści, i stanowią one ponure, niemal melancholijne zakończenie opowieści. Holden miał powiedzonka: „Na miłość boską!” „Przysięgam na Boga!” „Nie żartuję”.”Naprawdę tak zrobiłem”. „To mnie zabiło”. „Pełen oszustów”. Po wyrzuceniu z czterech szkół i niezadowoleniu z niczego, czego próbował, Holden fantazjuje o zostaniu łapaczem w zbożu. Według niego, uczyniłoby go to odpowiedzialnym za ratowanie dzieci przed upadkiem z klifu. Symboliczne znaczenie to ratowanie niewinności dzieciństwa przed udawaniem dorosłości. „Buszujący w zbożu” to w dużej mierze opowieść o utracie niewinności oraz zwiększonej świadomości i strachu przed tą stratą. Chociaż Holden Caulfield nie jest wyraźnie zdiagnozowany jako chory psychicznie w „Buszującym w zbożu”, jego czyny i myśli w całej powieści silnie sugerują, że zmaga się ze znacznymi problemami emocjonalnymi i problemami ze zdrowiem psychicznym. Wyzwania te obejmują objawy zgodne z depresją, lękiem i PTSD. Powieść kończy się pobytem Holdena w zakładzie psychiatrycznym, co dodatkowo potwierdziłoby tę ideę, a jednak jak to powiedziałem w tytule Holden „miał swoje powody”, aby włączyć się w realizację uczciwego życia. Kochani. Po co przyjechałem do Nowego Jorku? Aby dać wyraz moim obawom odnośnie ludzkiego rozwiązywania życia i jego problemów. Już trzecią dekadę nowego tysiąclecia toczy się karuzela życia, na której bohaterami są politycy, artyści, architekci, poeci i ‚szarzy’ ludzie. Od naszej postawy będzie zależeć dobrobyt społeczeństwa jutra. Jak już wiecie jestem autorem kilkunastu książek i kilkudziesięciu opowieści. „Młyn niepamięci” to moje opowiadanie o papieżach rezydujących w Awinionie (południowa Francja). Uratowali kościół XIV wieku, ale czy każdy człowiek znalazł już drogę dla realizacji jego życia! Obawiam się że nie, że przypadek Holdena powtarza się w tej epoce technicznej. Nie wiadomym mi jest jaki był powód pozbawienia władzy jednego z biskupów przez papieża Leona XIV. Ten ostatni przyjął w ten wtorek najbardziej lojalnych przedstawicieli papieża w Watykanie, którym przypomniał, że Kościół „zawsze będzie bronił świętego prawa do wiary w Boga” i że to życie „nie jest w rękach potęgi tego świata”. Jedną z największych katastrof, jaka przytrafiła się współczesnej cywilizacji, stało się to, że demokracja zamiast „sprawiedliwości” wpisała na swój sztandar „wolność”. Módlcie się za naszych przywódców, jak również za obywatelki i obywateli ludzkiej cywilizacji. Jeśli Polska, ojczyzna moja, przemieni się w kosmos, prawdopodobnie zamieszkam w Nowym Jorku.
„Módlcie się, módlcie się dużo i składajcie ofiary za grzeszników, bo wiele dusz trafia do piekła ponieważ nie mają nikogo, kto by składał ofiary i modlił się za nie”. Tak mówiła Błogosławiona Maryja Dziewica Fatimska.
____
Stanisław Barszczak, I Have My Reasons
Dear Sisters and Brothers
In „The Catcher in the Rye,” a book by J.D. Salinger, the main character Holden Caulfield cries on a carousel because he is overwhelmed by a moment of happiness and relief. This scene on the carousel in Central Park, New York, is a touching moment where Holden is moved by Phoebe riding the carousel and experiences a surge of happiness. The quotes surrounding this scene emphasize the themes of childhood, nostalgia, and Holden’s bond with his younger sister. In connection with this scene, I would like to quote words from Chaplin and Einstein that could have been said by either of them. „We think too much and feel too little. More than machines, we need humanity; more than cunning, we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be brutal and everything will be lost. I fear the day when technology will surpass our humanity. The world will have a generation of idiots. The human spirit must triumph over technology. Life is a beautiful and wonderful thing, even for a jellyfish. Don’t wait for miracles, your whole life is a miracle. I’m sorry, but I don’t want to be an emperor. It’s none of my business. I don’t want to rule or conquer anyone. I would like to help everyone, if possible: Jews, pagans, blacks, whites. Glory to the man who has gone through life always helping others, knowing no fear, and to whom aggression and resentment are alien. Such is the stuff of which great moral leaders are made. Life could be wonderful if people would leave you alone. All I wanted and expected from life was to sit quietly in some corner, doing my job, without the opinions of others paying attention to me public. Life can be wonderful if you are not afraid of it. All that is needed is courage and imagination. Imagination is the language of the soul. Pay attention to your imagination and you will discover everything you need to fulfill yourself.” At the end of our friendly meeting, I intended to quote their very personal conversation: Albert Einstein: „What I admire most in your art is your universality. You do not say a word, and the world understands you!” Charlie Chaplin: „That’s true. But your glory is even greater! The whole world admires you, although it does not understand a word you say.” Dearest. I have lived through a thousand wonderful suns. So I would like to talk about life incessantly. I will remember my mother until the end of my days, a wrinkled old woman, shy with age, as she hovered by the fireplace. I am restless, she once told me, when your father is gone, two women are not very good… I like living. Between what is said and unthought, and what is thought and unsaid, most love is lost… Sometimes I have been wild, desperate, sharply tormented by sadness; but still I know for certain that life itself is a wonderful thing. „The tusks were stained with dried blood, and he (the hero of the story) scraped some of it (of the blood) off with his thumbnail like a dried piece of sealing wax and put it in his shirt pocket. That was all he took from the elephant, except the beginning of the knowledge of loneliness,” wrote Ernest Hemingway in The Garden of Eden. It is really hard to be roommates with someone who has so much better suitcases than I do. Life is a game, man. Life is a game played by rules. It is the mark of an immature man to want to die nobly for a cause, while the mark of a mature man is to want to live humbly for a cause. In The Catcher in the Rye, J.D. Salinger uses Holden to show how a young man struggles with depression and isolation, and to remind us that these problems often have a deeper cause. Holden feels that he failed to protect his younger brother, Allie. The final line of „The Catcher in the Rye” is, „Never tell anyone anything. If you do, you’ll start missing everyone.” These words are spoken by Holden Caulfield, the narrator and protagonist of the novel, and provide a somber, almost melancholy ending to the story. Holden had sayings such as „For God’s sake!”. „I swear to God!”. „I’m not kidding”. „I really did it” (90). „That killed me”. „Full of cheaters”. After being kicked out of four schools and dissatisfied with everything he tried, Holden fantasizes about becoming a Catcher in the Rye. According to him, this would make him responsible for saving children from falling off a cliff. The symbolic meaning is saving the innocence of childhood from the pretense of adulthood. The Catcher in the Rye is largely a story about the loss of innocence and the heightened awareness and fear of that loss. Although Holden Caulfield is not explicitly diagnosed as mentally ill in The Catcher in the Rye, his actions and thoughts throughout the novel strongly suggest that he struggles with significant emotional and mental health issues. These challenges include symptoms consistent with depression, anxiety, and PTSD. The novel ends with Holden in a mental institution, which would further support this idea, and yet as I said in the title Holden „had his reasons” to join in the realization of an honest life. Beloved. Why did I come to New York? To express my concerns about human solutions to life and its problems. The carousel of life has been rolling for the third decade of the new millennium, where the heroes are politicians, artists, architects, poets and ‚ordinary’ people. The prosperity of tomorrow’s society will depend on our attitude. As you already know, I am the author of several books and dozens of stories. „The Mill of Oblivion” is my story about the popes residing in Avignon (southern France). They saved the church of the 14th century, but has every man found a way to realize his life yet! I am afraid not, that Holden’s case is repeating itself in this technological era. I do not know what was the reason for the removal of power from one of the bishops by Pope Leo XIV. The latter received the Pope’s most loyal representatives in the Vatican this Tuesday, reminding them that the Church „will always defend the sacred right to believe in God” and that this life „is not in the hands of the powers of this world.” One of the greatest disasters that has befallen modern civilization is that democracy, instead of „justice,” has inscribed „freedom” on its banner. Pray for our leaders, as well as for the citizens of human civilization. If Poland, my homeland, turns into space, I will probably live in New York. „Pray, pray a lot and make sacrifices for sinners, because many souls go to hell because they have no one to make sacrifices and pray for them.” So said the Blessed Virgin Mary of Fatima.
____
Stanisław Barszczak, Wydarzenia historii startują z nami
Drodzy Czytelnicy Jestem zmęczony wędrówką, samotnie jak jaskółka w deszczu. Głównie zmęczony tym, jacy ludzie są dla siebie. Zmęczony jestem bólem na świecie, który czuję i słyszę… Codziennie… Za dużo tego. To tak, jakbym miał w głowie kawałki szkła. Przez cały czas. Tymczasem wciąż uwielbiam czytać i podróżować, mam nadzieję, że znajdę przyjaciół, którzy również lubią odkrywać morze książek i świat, a także rozmawiać o życiu! Wiem, że i ty się zmagasz, kiedy mnie nie ma, odczuwając moją nieobecność głęboko. Ale poznaj tę prawdę: jestem wszędzie, gdziekolwiek pójdziesz. Jestem głosem, który czujesz bez dźwięku, cichym rezonansem w twoim sercu. Jestem każdym krokiem, który stawiasz, cichym towarzyszem w twojej podróży. Jestem każdym jasnym światłem, które napotykasz, latarnią nadziei i wspomnień. Spotkaj mnie we wspomnieniu, przeżyj na nowo te cenne chwile. Jestem tam zarówno w dzień, jak i w nocy, czuwając nad tobą. Jestem piórkiem u twoich stóp, delikatnym przypomnieniem mojej obecności. Jestem wiatrem, który delikatnie rozwiewa twoje włosy, czułym dotykiem zza. Jestem szeptami, które czujesz, cichym pocałunkiem uczucia. Zawsze jestem tam. Jestem rudzikiem siedzącym na drzewie, posłańcem pokoju. Jestem motylem jutra, ucieleśniającym transformację i nowe początki. Ale jedną rzeczą, którą zawsze będę, niezawodnie, jest twój anioł na niebie, czuwający nad tobą zawsze. Moja miłość pozostaje świadectwem Miłości i Straty, które przekraczają wszelkie granice. Byłem zakochany w Jezusie, tak się zaczęła moja miłość, która okazała się szaleństwem, a jak wiadomo, żadna świeca nie może równać się z ogniem. Teraz jak wiecie, idę w miłości chrześcijańskiej nieustannie naprzód. W mym pisaniu przejąłem -powiedziałbym – pasek skórzany, miotłę, przełącznik, nawyki przed wolnością, w końcu wolność również jako kłamstwo, które jest prawdą. Obkopałem się w nieoznakowanej ziemi i leżę tam jeszcze, będąc wolny. Moje młodsze ja wydaje się kimś, kto jest ze mną tylko słabo spokrewniony. Bracie, siostro, zaakceptuj siebie, pokochaj siebie i idź dalej. Jeśli chcesz latać, musisz zrezygnować z tego, co cię obciąża. Niech te słowa będą iskrą pozytywnej zmiany, prowadząc cię do życia pełnego motywacji, celu i osiągnięć. Padre Pio zauważył: Gdy nadejdzie nasza ostatnia godzina, gdy ustanie bicie naszych serc, wszystko się dla nas skończy, czas na zasłużenie i czas na przewinienie. Gdy śmierć nas znajdzie, stawimy się przed Chrystusem Sędzią. Nasze błagalne krzyki, nasze łzy, nasze westchnienia pokuty, które jeszcze na ziemi zasłużyłyby nam na serce Boga, mogłyby nas uczynić, przy pomocy sakramentów, z grzeszników świętymi, dziś nie są nic warte; czas miłosierdzia minął, teraz zaczyna się czas sprawiedliwości. W tym tygodniu kontynuuję moją podróż i spacer w Nowym Jorku. W rankingu WalletHub Nowy Jork zajął pierwsze miejsce pod względem jakości życia, mierzonej takimi czynnikami jak średnia liczba przepracowanych godzin w tygodniu, średni czas dojazdu do pracy, jakość dróg, natężenie ruchu, pogoda i dostęp do takich atrakcji jak kina, siłownie, plaże, bary i muzea. Które muzeum odwiedzić? Jak nie zgubić się w siatce ulic? Te pytania są ważne, ale najważniejsze, co trzeba wiedzieć przed przyjazdem do Nowego Jorku, autorka zdradza już na samym początku: tutaj każdy może być naprawdę sobą. Tolerancja, otwartość i trochę szaleństwa – dlatego Nowy Jork mnie kręci. Kultowe zabytki Nowego Jorku: Times Square, Central Park i Statua Wolności sprawiają, że jest to obowiązkowy cel podróży dla podróżników z całego świata. Od światowej klasy muzeów i przedstawień na Broadwayu po różnorodną kuchnię i niezrównane zakupy, miasto oferuje nieskończone możliwości eksploracji i odkryć.
Nowy Jork ma niesamowity klimat. To miejsce, w którym zderzają się różnorodne kultury, narodowości i języki. Spacerując po ulicach w roku 2025, można usłyszeć rozmowy w różnych językach świata. To także miasto, które nigdy nie zasypia – światła Times Square oślepiają nawet w nocy, a kluby nocne tętnią życiem do białego rana. Dlaczego Nowy Jork jest pięknym miastem? Miasto składa się z wielu różnych dzielnic i osiedli, a każde z nich ma swój własny urok . Życie tętni na każdej ulicy i jest wypełnione interesującymi budynkami, sklepami i targami czekającymi na odkrycie. Niektóre obszary wydają się być nieco zaniedbane, ale nadal prezentują bardzo interesujące projekty architektoniczne…
Odwiedzam codziennie Polski kościół Świętego Stanisława, 7th East Avenue. Zastanawiam się czasem, jak dalece zamknięta, wypełniona obecnością innych, ograniczona przestrzeń świetlicy wpłynie na moją mentalność, na moją wyobraźnię? Już wiecie, wcześnie szukałem kontaktu ze światem, wychodziłem ze skorupy pokoju w Polsce, by pooddychać szerzej. Były lata siedemdziesiąte ubiegłego wieku. Ogrodem mego dzieciństwa był tajemniczy, pełen pustych, rozbitych klatek i wybiegów nadzwyczaj zielony ogród. Ale kto wie, może na zawsze pozostała we mnie potrzeba życia w ograniczonej „ścianą” przestrzeni. Wtedy towarzyszył mi sąsiad. To była jakby nieobecność. Bo on chyba się już nie bał. Robił swoje i oswojony był z myślą, że przestanie istnieć. Wchodząc w życie zapisałem wiele historii opowiedzianych przez różnych bohaterów,a motywem przewodnim jest wyrządzone zło, poczucie winy i kary. Niczym u Dostojewskiego, moje teksty to nie jest to literatura łatwa, przez nią się nie płynie, ona wymaga skupienia, zatrzymania się i ,,przetrawienia ” niektórych treści. Wprowadził w każdej z tych opowieści inny sposób narracji, raz są to wspomnienia, które dziadek przekazuje wnukowi, w innym przypadku to rozmowy. Innym razem to jest historia człowieka mieszkającego w Stanach Zjednoczonych, który zmaga się z depresją i uzależnieniem, nie potrafiąc poradzić sobie ze śmiercią rodziców. Znalazłem się znowu w Nowym Jorku. Nie mogłem być w lepszym czasie. Późna wiosna początek lata 2025. Nowe historie wydarzeń startują z nami. Nowy Jork spotyka Nowy Jork.
Najmilsi W tych dniach na Broadwayu można obejrzeć „Good night, good luck,” dramat historyczny napisany przez George’a Clooneya i Granta Heslova. Jest adaptacją ich filmu z 2005 roku i skupia się na konflikcie między weteranem CBS, dziennikarzem Edwardem R. Murrowem i senatorem USA Josephem McCarthyem. Sztuka i film, przede wszystkim przekazuje przesłanie o dziennikarskiej uczciwości i znaczeniu przeciwstawiania się władzy, nawet gdy jest to trudne. Służy również jako przypomnienie, że historia, a w szczególności echa mcartyzmu, mogą się powtórzyć, jeśli nie będziemy czujni. Sztuka i film, będący historycznym dramatem o konfrontacji dziennikarza Edwarda R. Murrowa i senatora Josepha McCarthy’ego w latach 50. XX wieku, eksplorują napięcie między patriotyzmem a zdradą, bezpodstawnymi obawami i rzetelnością informacyjną. Podkreślają niebezpieczeństwa niekontrolowanej władzy i odpowiedzialność mediów za podtrzymywanie prawdy i dokładności. Przekaz jest taki, że dziennikarze i obywatele muszą pozostać niezłomni w swoich przekonaniach i nie dać się zwieść strachowi lub zastraszaniu. Sztuka bada również tematy odpowiedzialności mediów, niebezpieczeństwa nadużyć władzy przez rząd i znaczenie wolności słowa. Podkreśla ideę, że stawanie w obronie prawdy i demokracji wymaga odwagi i że nawet w obliczu wielkich przeciwności zasady dziennikarskiej uczciwości mogą i muszą zwyciężyć.
Serdecznie was pozdrawiam z Nowego Jorku
ksiądz Stanisław
____
Stanisław Barszczak, The events of history start with us
Dear Readers I am tired of wandering, alone like a swallow in the rain. Mainly tired of how people are to each other. I am tired of the pain in the world that I feel and hear… Every day… Too much of it. It’s like there are pieces of glass in my head. All the time. In the meantime, I still love reading and traveling, I hope to find friends who also like to discover the sea of books and the world, and also talk about life! I know that you also struggle when I am not here, feeling my absence deeply. But know this truth: I am everywhere, wherever you go. I am the voice you feel without a sound, the quiet resonance in your heart. I am every step you take, a silent companion on your journey. I am every bright light you meet, a lantern of hope and memories. Meet me in a memory, relive those precious moments. I am there both day and night, watching over you. I am a feather at your feet, a gentle reminder of my presence. I am the wind that gently blows your hair, the tender touch from behind. I am the whispers you feel, the silent kiss of affection. I am always there. I am a robin sitting in a tree, a messenger of peace. I am the butterfly of tomorrow, embodying transformation and new beginnings. But one thing I will always be, without fail, is your angel in the sky, watching over you always. My love remains a testament to Love and Loss that transcend all boundaries. I was in love with Jesus, that was how my love began, which turned out to be madness, and as we know, no candle can compare to fire. Now, as you know, I walk in Christian love constantly forward. In my writing I have taken – I would say – the leather belt, the broom, the switch, habits before freedom, finally freedom also as a lie that is truth. I dug myself into unmarked earth and there I lie still, free. My younger self seems like someone who is only vaguely related to me. Brother, sister, accept yourself, love yourself and move on. If you want to fly, you have to give up what weighs you down. May these words be a spark of positive change, leading you to a life of motivation, purpose and achievement. Padre Pio observed: When our last hour comes, when our hearts stop beating, everything will be over for us, the time for merit and the time for guilt. When death finds us, we will present ourselves before Christ the Judge. Our cries of supplication, our tears, our sighs of penance, which while still on earth would have earned us the heart of God, could have made us, with the help of the sacraments, saints from sinners, are worthless today; the time for mercy has passed, now the time for justice begins. This week I continue my journey and walk in New York. WalletHub ranked New York City as first for quality of life, as measured by factors like average hours worked per week, average commute time, road quality, traffic, weather, and access to attractions like movie theaters, gyms, beaches, bars, and museums. Which museum to visit? How to avoid getting lost in the grid? These are important questions, but the most important thing to know before coming to New York City, the author reveals right at the beginning: here, everyone can be their true self. Tolerance, openness, and a little bit of madness – that’s why New York City is my jam. Iconic landmarks like Times Square, Central Park, and the Statue of Liberty make it a must-see destination for travelers from all over the world. From world-class museums and Broadway shows to diverse cuisine and unparalleled shopping, the city offers endless opportunities for exploration and discovery. New York City has an incredible vibe. It’s a place where diverse cultures, nationalities, and languages collide. Walking the streets in the year 2025, you can hear conversations in different languages of the world. It is also a city that never sleeps – the lights of Times Square dazzle even at night, and nightclubs are bustling until dawn. Why is New York a beautiful city? The city consists of many different districts and neighborhoods, and each of them has its own charm. Life is bustling on every street and is filled with interesting buildings, shops and markets waiting to be discovered. Some areas seem a bit neglected, but still present very interesting architectural designs… I visit the Polish Church of St. Stanislaus, 7th East Avenue, every day. Sometimes I wonder how much the closed, filled with the presence of others, limited space of the community center will affect my mentality, my imagination? You already know, I was looking for contact with the world early on, I was leaving the shell of my room in Poland to breathe more widely. It was the seventies of the last century. The garden of my childhood was a mysterious, full of empty, broken cages and runs, an extremely green garden. But who knows, maybe it will stay forever, there was a need in me to live in a space limited by a „wall”. At that time, my neighbor accompanied me. It was like an absence. Because he probably wasn’t afraid anymore. He did his thing and was used to the idea that he would cease to exist. When I entered life, I wrote down many stories told by different characters, and the main theme is the evil done, the feeling of guilt and punishment. Like Dostoyevsky, my texts are not easy literature, you don’t flow through it, it requires concentration, stopping and „digesting” some of the content. He introduced a different way of narration in each of these stories, sometimes these are memories that a grandfather passes on to his grandson, in another case they are conversations. Another time it is the story of a man living in the United States, who is struggling with depression and addiction, unable to cope with the death of his parents. I found myself in New York again. I couldn’t have been at a better time. Late spring, early summer 2025. New stories of events are starting with us. New York meets New York.
The dearest
Today on Broadway, you can watch „Good Night, Good Luck,” a historical drama written by George Clooney and Grant Heslov. It is an adaptation of their 2005 film and focuses on the conflict between CBS veteran journalist Edward R. Murrow and U.S. Senator Joseph McCarthy. Above all, the play and film convey a message of journalistic integrity and the importance of standing up to authority, even when it is difficult. It also serves as a reminder that history, and particularly the echoes of McCarthyism, can repeat itself if we are not vigilant. The play and film, a historical drama about the confrontation between journalist Edward R. Murrow and Senator Joseph McCarthy in the 1950s, explore the tension between patriotism and betrayal, unfounded fears and the reliability of information. They emphasize the dangers of unchecked power and the responsibility of the media to uphold truth and accuracy. The message is that journalists and citizens must remain steadfast in their convictions and not be misled by fear or intimidation. The play also explores themes of media responsibility, the dangers of government abuse of power, and the importance of freedom of speech. It emphasizes the idea that standing up for truth and democracy takes courage and that even in the face of great adversity, the principles of journalistic integrity can and must prevail.
Warmest greetings from New York Father Stanisław
Wieczorne zamyślenia 