My Way by Stanisław Barszczak
And now, the end is near
And so I face the final curtain
My friend, I’ll say it clear
I’ll state my case, of which I’m certain
I’ve lived a life that’s full
I traveled each and every highway
And more, much more than this, I did it my way
Regrets, I’ve had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do and saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way
Yes, there were times, I’m sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way
I’ve loved, I’ve laughed and cried
I’ve had my fill, my share of losing
And now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way
Oh, no, oh, no, not me, I did it my way
For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way
Yes, it was my way.
(In Polish)
Koniec jest już blisko
Widzę jak zapada kurtyna
Przyjacielu, powiem to prostymi słowami
Postawię sprawę jasno, jednego jestem pewien
Żyłem pełnią życia
Przejechałem wszystkie drogi
A co więcej, i co ważniejsze, zrobiłem to po swojemu
Żałuję kilku rzeczy,
Ale jest tego naprawdę niewiele
Zrobiłem, co musiałem, doprowadziłem wszystkie sprawy do końca, bez wyjątku
Zaplanowałem każdą trasę, ostrożnie stawiałem każdy krok w nieznane
A co więcej, i co ważniejsze, zrobiłem to po swojemu
Tak, wiele razy
Brałem na siebie więcej niż byłem w stanie udźwignąć,
Ale kiedy dopadały mnie wątpliwości
Zakasałem rękawy i brałem się do roboty
Stawiłem temu wszystkiemu czoła, podnosiłem dumnie głowę, zrobiłem to po swojemu
Kochałem, śmiałem się i płakałem
Wiele zyskałem, ale swoje straciłem
A teraz, kiedy łzy już wyschły, zdumiewa mnie
Wszystko, co zrobiłem
I mogę powiedzieć, bez fałszywej skromności
O nie, o nie, nie jestem taki, zrobiłem to po swojemu
Kim jest człowiek, co ma?
Nie ma nic, jeśli nie jest sobą
Trzeba mówić to, co się naprawdę czuje i nie zachowywać się jak przegrany
Moje koncerty były wspaniałe, zrobiłem to po swojemu
Tak, to była moja droga.
(In Spain)
Y ahora el final está cerca
Y así me enfrento al telón final
Mi amigo, lo diré claro
Expondré mi caso, del cual estoy seguro
He vivido una vida plena
Recorrí todas y cada una de las carreteras
Y más, mucho más que esto
Lo hice a mi manera
Remordimientos tuve algunos
Pero igualmente, muy pocos como para mencionarlos
Hice lo que tenía que hacer
Y lo llevé a cabo sin excepción
Planeé cada ruta certificada
Cada cuidadoso paso a lo largo del camino alternativo
Y más, mucho más que esto
Lo hice a mi manera
Sí, hubieron veces, estoy seguro que supiste
Cuando mordí más de lo que podía masticar
Pero a pesar de todo cuando hubo duda
Me la tragué y la escupí
Enfrente todo y me mantuve firme
Y lo hice a mi manera
He amado, he reído, he llorado
Me he saciado, mi cuota de perder
Y ahora, mientras las lágrimas desaparecen
Lo encuentro todo tan divertido
Pensar que hice todo eso
Y puedo decirlo, no de una forma tímida
Oh no, oh no, yo no lo sería
Lo hice a mi manera
¿Pues que es un hombre, que es lo que tiene?
Si no a sí mismo, entonces no tiene nada
Para decir las cosas que verdaderamente siente
Y no las palabras de alguien que se arrodilla
El registro muestra que yo recibí los golpes
Y lo hice a mi manera
Sí, fue a mi manera.
_________
Stanisław Barszczak, Aurora Lleidy
(tym feministycznym tekstem chciałbym wpierw zapowiedzieć przyszłą Panią Prezydent Rzeczypospolitej Polski, autor)
Przerywam moje wakacje, aby wam powiedzieć co myślę o Polsce w dramatycznym monologu. Są ludzie tak głęboko zakorzenieni we własnych przekonaniach, że żadna ilość dowodów, jakkolwiek jasna lub przytłaczająca, nie może ich zmusić do ponownego ich rozważenia. To nie brak informacji, ale odmowa rozumu ich trzyma z daleka. Jak wiecie nie jestem baptystą, lecz chrześcijaninem, jeśli chodzi o moje prywatne poglądy. Chciałbym jednak wam powiedzieć, że niektóre ciężary nie są nasze, a jednak je dźwigamy. Tymczasem nawet najściślejsze węzły mogą się poluzować. Jeden oddech, jedna nić na raz – tak właśnie wracamy do siebie, do znanego nam wcielenia… Przychodzi potem chwila, kiedy każdy myśli o zmianie świata, ale nikt nie myśli o zmianie siebie.
Żyjemy w epoce nowoczesnych technologii, każdego dnia wnosimy poprawki do historii, której uczyliśmy się w szkole. Ten świat opowiada historię ludzi, filantropów, którzy kochają go, narażając się na serie katastrof, które trzymają ich z dala od siebie aż do szczęśliwego zakończenia. Spójrzmy na osiągnięcia mieszkańców ziemi. Struktury miast ludzkiej historii, w tym świątynie, grobowce i kanały wodne, płynnie łączą się z otaczającym krajobrazem pustyni, tworząc oszałamiającą harmonię między sztuką stworzoną przez człowieka a naturą. Te miasta były kiedyś kwitnącym centrum handlowym, znanym ze swojego bogactwa i różnorodności kulturowej, zanim ostatecznie zostały zapomniane na wieki. Dziś są obiektem światowego dziedzictwa UNESCO, przyciągającym gości z całego świata, aby mogli doświadczyć jego ponadczasowego piękna i historycznego znaczenia.
I tak zachwycają nas średniowieczne katedry. Jestem pod wrażeniem, przyznam, wspaniałej katedry w Lleidzie, Hiszpania. Jej widok jest mi szczególnie bliski z racji na Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej oo.Augustianów na Kazimierzu w Krakowie. Kiedy tam przychodziliśmy na wykłady z filozofii człowieka, sale i korytarze klasztoru Augustianów eremitów były wówczas w remoncie.
W życiu obejrzałem sporo nadzwyczajnych budowli z XIII-XIV wieku, ale Seu Vella jest najbardziej wyróżniającym się budynkiem w monumentalnym kompleksie, który nosi jego nazwę i sylwetkę, panoramę miasta. Jest to stara katedra Lleidy, ale nie jest jedyna. W centrum miasta, na Carrer Major, znajdujemy Seu Nova, nową katedrę. Los jednej doprowadził do narodzin drugiej. Określana jako jedna z najlepszych produkcji artystycznych katalońskiej architektury XIII wieku, a co za tym idzie, europejskiej architektury średniowiecznej, Seu Vella jest wyjątkową katedrą, która nikogo nie pozostawia obojętnym. Jej architektura dzieli blask z wysokiej jakości rzeźbami, które zachowały się w kapitelach, gzymsach, wspornikach, portalach itp. Znaczne pozostałości zachowanych malowideł ściennych lub kaplic zbudowanych przez wybitne rodziny lub wybitnych członków są odzwierciedleniem prestiżowego budynku kościelnego o wspaniałej przeszłości. Katedra Seu Vella jest również przesiąknięta historią, ponieważ stała się ważnym ośrodkiem artystycznym i wizualnym punktem odniesienia bogatej, rozległej i potężnej diecezji.
Trzeźwość, majestatyczność i wspaniałość to niektóre z jego cech. Jest ich jednak znacznie więcej.
Wspomniałem o codziennym wnoszeniu poprawek do historii świata. A co powiedzieć o ogromie wszechświata, który jest zarówno pokorny, jak i budzący podziw. Nasza planeta, Ziemia, jest tylko jedną z 3,2 biliona planet w Drodze Mlecznej, a Słońce jest jedną z 200 miliardów gwiazd w tej galaktyce. Jednak Droga Mleczna jest tylko jedną z dwóch bilionów galaktyk w obserwowalnym wszechświecie. Te fakty przypominają nam o naszym miejscu w tym wielkim, niekończącym się kosmosie. Jesteśmy nieskończenie mali, ale jesteśmy tutaj, a to czyni nas częścią czegoś niezwykłego.
Rozważanie naszej pozycji we wszechświecie zachęca nas do przyjęcia tajemnic kosmosu i naszego skromnego istnienia. Rzuca nam wyzwanie, aby zastanowić się nad ogromem tego, czego jeszcze nie wiemy – poza gwiazdami i galaktykami. To, co jest tam, jest wciąż zagadką, której jeszcze nie ułożyliśmy, a ta tajemnica jest częścią tego, co sprawia, że nasz świat jest tak nieskończenie fascynujący.
Skala wszechświata służy również jako przypomnienie piękna bycia częścią czegoś większego niż my sami. Choć możemy czuć się mali w obliczu takiej ogromności, podkreśla ona również, jak wszystko jest ze sobą powiązane. Nasze życie, nasze historie i ślady, które zostawiamy na Ziemi, mają znaczenie, nawet w obliczu ogromnej przestrzeni wszechświata.
We wszechświecie ingerencja ludzi w dzieło Boga pokazuje bardzo różne oblicza, od zniszczenia przyrody do genialnych czynów ludzkiego ducha, zarówno mężczyzn jak i kobiet. Świat bynajmniej najczęściej nie porusza kwestii niezależności kobiet i ich zdolności intelektualnych, kwestionując wiktoriańskie ideały, które ograniczały kobiety do ograniczonych ról społecznych.
Dlatego odważyłem się tutaj wejść w nie uprawiany ogród, którego piękno noszę w sercu od lat niemowlęcych. Ten ogród oczekuje mojej pracy i jawi się dla mnie niczym obraz z „tysiąca i jednej nocy”. Tym feministycznym tekstem chciałbym zapowiedzieć przyszłą Panią Prezydent Rzeczypospolitej Polski.
Chciałbym więc zerwać zbytnie chwasty ziemskiego ogrodu Eden , w rzeczy samej pragnąłbym zobaczyć wreszcie zniszczenie systemu niewolnictwa stworzonego przez myśl ludzką.
Najmilsi. Poeta powie: Rozjaśnij jutro dzisiejszym dniem! Zostałeś stworzony idealnie, by być kochanym – i na pewno kochałem cię, w twojej idei, przez całe moje życie. W tym życiu jak rzeka płyniesz we wskazanym kierunku, najczęściej do morza, podejmujesz ryzyko zlania się z olbrzymim oceanem. Innym razem zagłębiasz się w las twego dzieciństwa. Las jest piękny, ciemny i głęboki. Ale masz obietnice do dotrzymania i mile do przejścia zanim zaśniesz, i mile do przejścia zanim zasnę.
Ile opuszczonych stworzeń na ziemi nauczyło się prostych obowiązków koleżeństwa i wygody społecznej w sytuacjach skrajnie beznadziejnych. Dzisiaj wiemy, moralne niejednoznaczności i historyczne obciążenia kształtują jednostki i społeczeństwa. Przekonujemy się o tym wchodząc w modernistyczny strumień świadomości. Jego fragmentaryczna struktura tylko odzwierciedla złożoność pamięci i sposoby, w jakie przeplatają się historie osobiste i zbiorowe.
Każdy myśli o zmianie świata, ale nikt nie myśli o zmianie siebie. Nowe życie! Ja nie wiem, co robić ze starym, a ojciec mi tu jeszcze mówi o nowym życiu. To już trochę za dużo.
Kiedy człowiek jest młody, próbuje wyprzedzić świat. Potem zaledwie dotrzymuje mu kroku, aż wreszcie zaczyna być przez świat wyprzedzany. Co tu począć? Otwórzmy się na miłość społeczną, chciałbym to jeszcze raz wykrzyczeć.
Jak cię kocham? Pozwól mi policzyć te sposoby kontaktu. Kocham cię w głąb, przez szerokość i na wysokość.
Gdzie moja dusza może sięgnąć, gdy czuje się poza zasięgiem wzroku
celów bytu i idealnej łaski? Najlepsza rzecz na świecie – Światło, które nigdy nie sprawia, że mrugasz; Pamięć, która nie sprawia bólu; Miłość, kiedy znów jesteś kochany.
Z tobą chcę przemieszczać się w kosmosie z prędkością większą od prędkości światła, z napędem Alcubierre’a, w którym poddamy się zniekształceniu przestrzeni czasowej wokół statku kosmicznego.
Kocham Cię tak głęboko, szeroko i wysoko, jak tylko moja dusza może sięgnąć. Jeśli musisz mnie kochać, niech to będzie dla niczego innego, jak tylko dla samej miłości. Czymże jest geniusz, jeśli nie zdolnością wyrażania nowej indywidualności?
Kocham cię do poziomu codziennej najcichszej potrzeby, przez słońce i światło świec. Kocham cię swobodnie, tak jak ludzie dążą do tego, co słuszne. Kocham cię czysto, tak jak odwracają się od pochwał.
Kocham cię z pasją, którą użyłem.
W moich starych smutkach i z wiarą mojego dzieciństwa. Kocham cię miłością, którą zdawałem się utracić.
Z moimi utraconymi świętymi. Kocham cię oddechem, uśmiechami, łzami, całego mojego życia; i jeśli Bóg zechce, będę cię kochał lepiej tylko po śmierci.
To jest nasze osiągnięcie i ostatni sukces. Nie mierz pracy, dopóki dzień się nie skończy i praca nie zostanie wykonana. Taka jest nasza
miłość. Jak cię kocham? Pozwól mi policzyć sposoby jej realizacji. Nie patrz na opinię. Mężczyźni zdobywają opinię, gdy chłopcy uczą się pisać. A co z smutkiem. Powiadam ci, beznadziejny smutek jest beznamiętny; co z diabłem. Najbardziej diabelski diabeł, gdy jest szanowany.
Nasza miłość, jak się czujesz: „piękna”. Po dwóch latach pogarszającego się stanu zdrowia zmarła w ramionach swojego męża. I to jest najpiękniejsze.
____
Stanisław Barszczak, Lleida’s aurora
(with this feminist text I would like to announce the future President of the Republic of Poland, author) I interrupt my vacation to tell you what I think about Poland in a dramatic monologue. There are people so deeply rooted in their beliefs that no amount of evidence, however clear or overwhelming, can force them to reconsider them. It is not the lack of information, but the refusal of reason that keeps them away. As you know, I am not a Baptist, but a Christian, when it comes to my private views. However, I would like to tell you that some burdens are not ours, and yet we carry them. In the meantime, even the tightest knots can loosen. One breath, one thread at a time – this is how we return to ourselves, to the incarnation we know… Then comes the moment when everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing themselves. We live in an age of modern technology, every day we make corrections to the history we learned in school. This world tells the story of people, philanthropists who love it, exposing themselves to a series of disasters that keep them apart until a happy ending. Let’s look at the achievements of the inhabitants of the earth. The structures of the cities of human history, including temples, tombs and water channels, blend seamlessly with the surrounding desert landscape, creating a stunning harmony between man-made art and nature. These cities were once thriving trade centers, known for their wealth and cultural diversity, before eventually being forgotten for centuries. Today, they are a UNESCO World Heritage Site, attracting visitors from all over the world to experience its timeless beauty and historical significance. And so we are enchanted by medieval cathedrals. I am impressed, I admit, by the magnificent cathedral in Lleida, Spain. Its view is particularly close to my heart because of the Church of Saint Catherine of Alexandria of the Augustinian Fathers in Kazimierz in Krakow. When we went there for lectures on the philosophy of man, the halls and corridors of the monastery of the Augustinian hermits were under renovation. I have seen many extraordinary buildings from the 13th and 14th centuries in my life, but the Seu Vella is the most outstanding building in the monumental complex that bears its name and silhouette, the city’s skyline. It is the old cathedral of Lleida, but it is not the only one. In the city center, on Carrer Major, we find the Seu Nova, the new cathedral. The fate of one led to the birth of the other. Described as one of the best artistic productions of Catalan architecture of the 13th century, and by extension of European medieval architecture, the Seu Vella is an exceptional cathedral that leaves no one indifferent. Its architecture shares its splendor with the high-quality sculptures that have been preserved in capitals, cornices, corbels, portals, etc. The significant remains of preserved wall paintings or chapels built by distinguished families or distinguished members are a reflection of a prestigious ecclesiastical building with a magnificent past. The Seu Vella Cathedral is also steeped in history, having become an important artistic centre and visual reference point for a rich, vast and powerful diocese. Sobriety, majesty and splendor are some of its characteristics. But there is much more. I mentioned the daily corrections to the history of the world. And what about the vastness of the universe, which is both humble and awe-inspiring. Our planet, Earth, is just one of 3.2 trillion planets in the Milky Way, and the Sun is one of 200 billion stars in this galaxy. However, the Milky Way is just one of two trillion galaxies in the observable universe. These facts remind us of our place in this vast, infinite cosmos. We are infinitely small, but we are here, and that makes us part of something extraordinary. Reflecting on our position in the universe encourages us to embrace the mysteries of the cosmos and our humble existence. It challenges us to consider the vastness of what we don’t know yet—beyond the stars and galaxies. What’s out there is still a mystery we haven’t solved yet, and that mystery is part of what makes our world so endlessly fascinating. The scale of the universe also serves as a reminder of the beauty of being part of something bigger than ourselves. While we may feel small in the face of such vastness, it also underscores how interconnected everything is. Our lives, our stories, and the traces we leave on Earth matter, even in the face of the vast expanse of the universe. In the universe, human intervention in God’s work shows many faces, from the destruction of nature to the brilliant feats of the human spirit, both male and female. The world, by far, does not address the issue of women’s independence and intellectual abilities, questioning Victorian ideals that limited women to limited social roles. That is why I dared to enter here into an uncultivated garden, the beauty of which I have carried in my heart since my infancy. This garden awaits my work and appears to me like a picture from „A Thousand and One Nights”. So I would like to pick the excessive weeds of the earthly garden of Eden, in fact I would like to finally see the destruction of the system of slavery created by human thought. Dearest. The poet will say: Brighten tomorrow with today’s day! You were created perfectly to be loved – and I have certainly loved you, in your idea, throughout my life. In this life, like a river, you flow in the indicated direction, most often to the sea, you take the risk of merging with the vast ocean.
At other times you delve into the forest of your childhood. The forest is beautiful, dark and deep. But you have promises to keep and miles to go before you fall asleep, and miles to go before I fall asleep. How many abandoned creatures on earth have learned the simple duties of companionship and social comfort in situations of extreme hopelessness. Today we know that moral ambiguities and historical burdens shape individuals and societies. We see this when we enter the modernist stream of consciousness. Its fragmented structure only reflects the complexity of memory and the ways in which personal and collective histories intertwine. Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing themselves. A new life! I don’t know what to do with the old one, and my father is still talking to me about a new life. This is a bit too much. When a person is young, he tries to get ahead of the world. Then he barely keeps up with it, until finally he is overtaken by the world. What can we do? Let us open ourselves to social love, I would like to shout it out again. How do I love you? Let me count these ways of contact. I love you in depth, in breadth, and in height. Where can my soul reach when it feels out of sight of the goals of existence and ideal grace? The best thing in the world – Light that never makes you blink; Memory that doesn’t hurt; Love when you are loved again. With you I want to travel through space faster than the speed of light, with the Alcubierre drive in which we submit to the distortion of time space around the spaceship. I love you as deeply, widely and high as my soul can reach. If you must love me, let it be for nothing but love itself. What is genius if not the ability to express a new individuality? I love you to the level of daily quietest need, through sun and candlelight. I love you freely, as people strive for what is right. I love you purely, as they turn away from praise. I love you with the passion I used. In my old sorrows and with the faith of my childhood. I love you with the love I seemed to have lost. With my lost saints. I love you with my breath, my smiles, my tears, my whole life; and if God wills, I will love you better only after death. This is our achievement and our last success. Do not measure your work until the day is done and the work is done. Such is our love. How do I love you? Let me count the ways to accomplish it. Do not look at reputation. Men get reputation when boys learn to write. What about sadness. I tell you, hopeless sadness is passionless; what about the devil. The devil is most devilish when he is respected. Our love, „beautiful”. After two years of declining health, she died in the arms of her husband. This is the most beautiful.
Wieczorne zamyślenia 