Letter to the young people

Stanisław Barszczak, Jerzy Hoffman. A Life Marked by the Strength of Character

Dear young friends Jerzy Hoffman is a famous Polish film director and screenwriter. He was born on March 15, 1932 in Krakow to an assimilated family of Jewish doctors who practiced in Gorlice. In my words, let me refer to the beautiful film versions of Henryk Sienkiewicz’s „Trilogy” in the Hoffman edition. I would especially like to encourage young readers of my blog to get to know Jerzy Hoffman better. The film „The Deluge” is a beautiful adaptation, although it is not a faithful reproduction of the book. The director made some changes and simplifications to create an attractive film image, focusing more on the love story and the visual layer. Hoffman is most famous for his film adaptations of Henryk Sienkiewicz’s „Trilogy”: „Pan Wołodyjowski”, „Potop” and „Ogniem i mieczem”, as well as the films „Trędowata” and „Znachor”. In 2024, on the occasion of his 92nd birthday, he became the hero of a film series in Ninateka entitled „Today is your birthday”. He is a graduate of the Directing Department of the WGiK in Moscow. In the years 1980-1997 he was the artistic director of the „Zodiak” Film Group. His work includes both feature films and documentaries. The director has lived for over 40 years by Lake Łaśmiady, where he discovered the charm of this place while making the film „To the Last Blood”. Jerzy Hoffman, in my opinion a man – a witness of the Polish Solidarity 1980, has lived for over 40 years on Lake Łaśmiady, in Sikory Juskie in Masuria, in the Warmian-Masurian Voivodeship, in the Ełk district, in the Stare Juchy commune, with beautiful landscapes. The director discovered them for himself while making the film „To the Last Blood”. It is a Polish 7-episode war series telling the story of the First Tadeusz Kościuszko Infantry Division from its formation to the Battle of Lenino. I would like to inform those interested in Hoffman’s work that „To the Last Blood” was filmed in Kolin on the Volga, Siberia (Irkutsk, the Baikal area), the Ełk area, London, the Caspian Sea, Białowieża, Orzysz (military training ground). The director gained directing skills in the times of the Polish People’s Republic. And he got lucky – the film „The Deluge” cost 100 million złoty. It was the largest blockbuster in the history of Polish cinematography. „After Me, Even the Deluge” is a long interview conducted by Jacek Szczerba with Jerzy Hoffman, the creator of outstanding films – „The Deluge”, „Pan Wołodyjowski”, „The Law and the Fist” and slightly less outstanding – „1920. Battle of Warsaw”, „To the Last Blood” … I smoked for 50 years, I have lung disease and I can only function 8 hours a day without an oxygen concentrator – he admitted in one of the interviews, he also recalled the difficult times of his childhood during the war. The conversation is manly and painfully honest, but conducted in a relaxed manner and with a large dose of humor. It is a Hoffmanesque story about sex, love, friendship, loyalty, the fight for survival, communism, drinking vodka and making films… Then a book was published under the same title, which contains a lot of colorful stories – about the war spent in Siberia… The most traumatic happened in Daszewo near Stryj in Ukraine, where Ukrainian peers fought with Poles. The fragments about the Siberian exile are very interesting, it is surprising that after such misery, after such „processing with cutting” we got a good director who transferred Sienkiewicz, Dołęga, Mniszkówna to the screen. What is striking after reading the interview are the many erotic and drunken threads, which the director seemed to brag about. How much truth is in this, only he knows? (or maybe everything?). Today Jerzy Hoffman, the last of the Mohicans, a Warmian without a Hollywood Oscar, will say: I have lived an indecently long life and I am professionally fulfilled. If I had stayed in Hollywood, I would have more dollars, a nicer house and no friends…

Young friends

I will tell you from my own perspective: I always return with genuine pleasure to the film „Trilogy” of the Polish director – and to his efforts in finding sponsors to film the entire Sienkiewicz trilogy. I suppose that one of the reasons for the seasonal failure of the great Pole was the total neglect of promoting his image, in the Gierek era and later, by Film Polski.

____

Stanisław Barszczak, Jerzy Hoffman. Życie naznaczone siłą charakteru

Drodzy młodzi przyjaciele
Jerzy Hoffman to znany polski reżyser filmowy i scenarzysta. Urodził się 15 marca 1932 roku w Krakowie w zasymilowanej rodzinie żydowskich lekarzy, prowadzących praktykę w Gorlicach. W moim słowie niech mi będzie wolno nawiązać do przepięknych filmowych wersji „Trylogii” Henryka Sienkiewicza w wydaniu hoffmanowskim. Chciałbym szczególnie zachęcić młodych czytelników mego bloga, do bliższego zapoznania się z Jerzy Hoffmanem. Film „Potop” to piękna adaptacja, jakkolwiek nie jest wiernym odwzorowaniem książki. Reżyser dokonał pewnych zmian i uproszczeń, aby stworzyć atrakcyjny filmowy obraz, skupiając się bardziej na wątku miłosnym i warstwie wizualnej. Największą sławę przyniosły Hoffmanowi ekranizacje „Trylogii” Henryka Sienkiewicza: „Pan Wołodyjowski”, „Potop” i „Ogniem i mieczem”, a także filmy „Trędowata” i „Znachor”. W 2024 roku, z okazji 92. urodzin, został bohaterem cyklu filmowego w Ninatece zatytułowanego „Dziś są twoje urodziny”. Jest absolwentem Wydziału Reżyserii WGiK w Moskwie. W latach 1980-1997 pełnił funkcję kierownika artystycznego Zespołu Filmowego „Zodiak”. Jego twórczość obejmuje zarówno filmy fabularne, jak i dokumentalne. Reżyser mieszka od ponad 40 lat nad Jeziorem Łaśmiady, gdzie odkrył urok tego miejsca podczas realizacji filmu „Do krwi ostatniej”. Jerzy Hoffman, w moich odczuciu człowiek – świadek polskiej Solidarności 1980, od ponad 40 lat mieszka nad Jeziorem Łaśmiady, w Sikorach Juskich na Mazurach, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, w gminie Stare Juchy, z pięknymi krajobrazami. Reżyser odkrył je dla siebie podczas realizacji filmu „Do krwi ostatniej”. To polski 7-odcinkowy serial wojenny opowiadający historię Pierwszej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki od jej utworzenia do bitwy pod Lenino. Zainteresowanych twórczością Hoffmana pragnę poinformować, że „Do krwi ostatniej” kręcono w Kolinie nad Wołgą, Syberia (Irkuck, okolice Bajkału), okolice Ełku, Londyn, Morze Kaspijskie, Białowieża, Orzysz (poligon wojskowy). Reżyser zdobywał szlify reżyserskie w czasach PRL. I poszczęściło mu się – film „Potop” kosztował 100 milionów złotych. Była to największa superprodukcja w historii polskiej kinematografii. „Po mnie choćby Potop” to wywiad – rzeka, przeprowadzony przez Jacka Szczerbę z Jerzym Hoffmanem, twórcą filmów wybitnych – „Potop”, „Pan Wołodyjowski”, „Prawo i pięść” oraz trochę mniej wybitnych – „1920. Bitwa Warszawska”, „Do krwi ostatniej”… Paliłem 50 lat, mam chore płuca i tylko 8 godzin dziennie mogę funkcjonować bez koncentratora tlenu – w jednym z wywiadów przyznał, wspomniał także trudne czasy dzieciństwa w czasie wojny. Rozmowa jest męska i szczera do bólu, ale prowadzona na luzie i ze sporą dawką humoru. To hoffmanowska opowieść o seksie, miłości, przyjaźni, lojalności, walce o przetrwanie, komunizmie, piciu wódki i kręceniu filmów… Następnie ukazała się Książka pod tym samym tytułem, jaka zawiera mnóstwo barwnych historii – o wojnie spędzonej na Syberii… Najbardziej traumatyczna wydarzyła się Daszewie koło Stryja na Ukrainie, gdzie ukraińscy rówieśnicy bili się z Polakami. Fragmenty o tułaczce syberyjskiej bardzo ciekawe, aż dziw, że po takiej niedoli po takiej „obróbce ze skrawaniem” otrzymaliśmy dobrego reżysera, który przeniósł na ekran Sienkiewicza, Dołęgę, Mniszkównę. Co rzuca się w oczy po przeczytaniu wywiadu, to wiele wątków erotyczno-pijackich, którymi reżyser tak jakby się przechwalał. Ile w tym prawdy, wie tylko on sam? (a może wszystko?). Dziś Jerzy Hoffman, ostatni Mohikanin, Warmianin bez hollywoodzkiego Oskara, powie: żyję nieprzyzwoicie długo i jestem zawodowo spełniony. Gdybym został w Hollywood, to miałbym więcej dolarów, piękniejszy dom i nie miałbym przyjaciół…

Młodzi przyjaciele

Od siebie wam powiem: z niekłamaną przyjemnością powracam zawsze do filmowej „Trylogii” polskiego reżysera – i do jego wysiłków w poszukiwaniu sponsorów, by sfilmować całą sienkiewiczowską trylogię. Mniemam, że jednym z powodów sezonowej porażki wielkiego Polaka, było całkowite zaniedbanie promocji jego wizerunku, w erze Gierkowskiej i później, przez Film Polski.

See,

Stanisław Barszczak, Dlaczego uniwersum zadaje sobie w ogóle trud istnienia?

Dlaczego uniwersum zadaje sobie w ogóle trud istnienia?
To pytanie jakie postawił w książce pt. Marzenie Einsteina Stephen Hawking, brytyjski fizyk teoretyczny i matematyczny.
Wszechświat (łac. universum) – wszystko, co istnieje fizycznie: cała czasoprzestrzeń oraz wszystkie wypełniające ją formy energii jak materia i pola fizyczne; wszechświat również synonim słów „natura” i „przyroda”. Nie ma przestrzeni poza Wszechświatem. Wszechświat nie rozszerza się więc w żadnym zewnętrznym „obszarze” czy przestrzeni, ponieważ przestrzeń, w której Wszechświat istnieje, jest częścią samego Wszechświata. Nie ma „czegoś poza” Wszechświatem w sensie fizycznym, przynajmniej zgodnie z obecnym stanem wiedzy naukowej. Wszechświat, jako wszystko, co istnieje, jest nieskończenie duży i nie ma krawędzi, więc nie ma nawet mowy o tym, co jest na zewnątrz. Ale zaraz sobie uświadamiam, och, jasne, jest coś na zewnątrz naszego obserwowalnego fragmentu wszechświata. Kosmos jest tylko tak stary, a światło porusza się tylko tak szybko.

Pytanie o wszechswiat otrzymało głęboko ludzką odpowiedź i wiarygodność świadka w życiu wyrównego pisarza. Gdy miał zaledwie 12 lat, jego dzieciństwo zostało skradzione. Jego ojciec trafił do więzienia dla dłużników. A młody Charles Dickens został wysłany do pracy w ponurej fabryce pasty do butów nad Tamizą. Jego praca? Naklejanie etykiet na pojemniki z pastą przez wiele godzin. Fabryka była ponura. Praca była wyczerpująca. Płaca ledwo wystarczała na przeżycie.
Dla bystrego, pomysłowego dziecka było to druzgocące.
Czuł się porzucony. Niewidzialny. I ten ból miał pozostać z nim na zawsze.
Ale z tego bólu narodziło się coś niezwykłego. Zasiało nasiona głębokiej empatii dla biednych, zapomnianych, pozbawionych głosu. Zapaliło ogień ambicji, który nigdy nie przestał płonąć.
I stało się bijącym sercem niektórych z najwspanialszych powieści, jakie kiedykolwiek napisano: Oliver Twist, David Copperfield, Mała Dorrit, wszystkie niosące echa tego mrocznego, złamanego chłopca z fabryki. W końcu jego ojciec został zwolniony. Charles wrócił do szkoły. Ale blizny pozostały. I w wielu aspektach podsyciły jego geniusz. Przekształcił traumę w ponadczasowe historie. Cierpienie w zmianę społeczną. A ciszę w głos, który wciąż przemawia do milionów.
Prawdziwa wielkość nie bierze się z wygody, ale z tego, jak podnosisz się po upadku.
Charles Dickens podniósł się i dał światu literaturę, która wciąż porusza duszę.

Jak już wiecie, zadaniem moim jest promować katolickość Kościoła we współczesnym świecie i kulturze indywidualizmu. Istnieje bowiem zależność bycia katolikiem od sytuacji duchowej epoki. W tej erze, w której stajemy się globalną wioską, zarazem kwitnie kuktura indywidualizmu, nadszedł wreszcie czas, aby zapytać o sens katolickości kościoła, czyli jego powszechności.

Oczywiście, pozostaje różnica między kościołem rozumianym jako Ciało Chrystusa a kościołem w jego członkach, którzy na drodze ziemskiej pielgrzymki stają się grzesznikami i przez skandale (zgorszenia i skandale) wciąż szkodzą wiarygodności całego kościoła. Tym bardziej istotna jest wiarygodność świadków, która niczym stopień u drzwi domu Bożego, jest ludzką bramą prowadzącą do Bożej wiary.

Chrystus jest mocą Bożą i mądrością Bożą, jest najbardziej długotrwałą innowacją i inwestycją Boga w Jego stworzenie, kościół zaś – organem wykonawczym urzeczywistnienia Jego nieskończonego zaangażowania na rzecz naszego szczęścia i zbawienia. On jest w Chrystusie „powszechnym sakramentem zbawienia” świata.

Co do mojego ciała po śmierci… Jak i czy się chować po śmierci? Najmilsi. Zauważył ktoś: Moje prochy służą jako nawóz dla drzew w „lesie pokoju”, gdzie dokonuje się pochówku (to miejsce zastępujące tradycyjne cmentarze). Ale człowiek jest czymś więcej niż sumą swoich biologicznych części neurofizjologicznych i psychicznych funkcji swojego mózgu. Pytamy się bowiem gdzie znalazła się po śmierci duchowa i moralna wartość dodana mojej osoby, której istnienie miało charakter unikatowy. Nasz szczególny rodzaj pozostaje zachowany dzięki narodzinom innych indywidualnych ludzi, przy pomocy zapisów na twardym dysku lub w pamięci USB.
Ale wyjątkowość mojej osoby może utrzymywać się przy życiu nie tyle w niewyraźnym wspomnieniu śmiertelników, ile – w znacznie większym stopniu – w absolutnym duchu.

Jaki jednak ontologiczny status ma moja osoba, która w swojej wyjątkowości przekracza wszystkie materialne konstelacje i konstrukcje? Tutaj ludzkiemu rozumowi przychodzi z pomocą Boży rozum, jeśli odkrywa on ostatnią tajemnicę człowieka między umieraniem a pragnieniem nieśmiertelności.
Z Chrystusem i jego misją zbawienia ludzi w Bogu, jego ojcu, miłość która w życzliwości przerasta „eros” i integruje go ze swoimi odniesieniami, jest pełnym tajemnicy prawem historii świata.

Oryginalna w chrześcijaństwie jest nie tylko nowa interpretacja świata, lecz … nadzieja na jego całkowitą przemianę w „niebo nowe i ziemię nową”(Jeruzalem nowe). Będziemy osobowo poważanymi współobywatelami w mieście Boga. Kościół jest darem Ducha świętego, a nie dziełem człowieka. „Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już odtąd nie będzie…” Czy w naszej erze cywilizacji technicznej osiągnęliśmy już stan postmetafizycznego myślenia? „Postmetafizyczny” oznacza w „zeświecczonej epoce”, że w świadomości wielu ludzi nie ma już transcendentalnego odniesienia do Boga jako przyczyny i celu całej stworzenia.

Powtórzy tutaj zapytania Kantowskie? Co mogę wiedzieć? Co powinienem czynić? Na co wolno mi mieć nadzieję? Kim jest człowiek? Przy chłodnej koncentracji na moralności człowieka w kategorycznym imperatywie Kant zapomniał oczywiście o decydującym o wszystkim pytaniu: czy mamy powód do świętowania, czy też na końcu przechodzi nam ochota do śmiechu? ( z uwagi na wdzierający się w życie bezsens) Chrześcijanin jest człowiekiem przekonanym o tym, że nie zginie nikt, kto swoją nadzieję złoży w Bogu… Zachęcam do rozumnej adoracji Boga (latreia). Jestem tak głęboko przekonany, że wszystko dzieje się z jakiegoś powodu. Każda rzecz, dobra i zła, prowadzi cię tam, gdzie powinieneś być. Relacja do Boga wyraża się w sposób rzeczywisty przede wszystkim w liturgii kościoła (a ja czuję się czasami oddzielany od tej liturgii). W Kościele nie rządzi prawo mocniejszego, natomiast następuje pokonywanie zła przez cierpliwość Baranka, w nim – a dla Niego w liturgii – realizuje się ogólnoludzka empatia, równocześnie historyczne doświadczenie i z natury miłująca troska Boga. (homo hominis naturaliter amicus)

Wiarygodność świadka bywa tedy potwierdzana miłującą troską Boga. Jack London pisał:
Wolałbym być popiołem niż pyłem! Wolałbym, aby moja iskra wypaliła się w jaskrawym blasku, niż została stłumiona przez suchą zgniliznę. Wolałbym być wspaniałym meteorem, każdy atom mnie w wspaniałym blasku, niż uśpioną i trwałą planetą. Funkcją człowieka jest żyć, a nie istnieć. Nie będę marnował swoich dni, próbując je przedłużyć. Będę wykorzystywał swój czas.
Do pewnego momentu konieczne jest, aby człowiek przeżył swoje życie w świecie, w którym się znajduje, i wykorzystał je najlepiej, jak potrafi. Ale poza tym punktem musi stworzyć własny świat. A największą rzeczą w życiu jest to, że zawsze daje nam okazję do stworzenia czegoś nowego. Nigdy nie jest za późno, aby zacząć od nowa, zrobić nowy początek, przetrzeć nowy szlak.
Życie jest krótkie i mamy tylko krótki czas, aby eksplorować, uczyć się, doświadczać i tworzyć. Wykorzystajmy ten czas najlepiej jak możemy i płońmy jasno, niczym meteory na nocnym niebie, pozostawiając za sobą szlak światła i inspiracji dla tych, którzy przyjdą po nas. Tyle Jack London.

Dzisiaj Uroczystość Matki Bożej Fatimskiej, marki Jezusa, naszego Pana i Boga. Objawienie Fatimy przypomina nam, że żyjemy w moralnym wszechświecie, że zło jest samoniszczące, że dobro jest samozachowawcze; że podstawowe problemy świata nie leżą w polityce ani ekonomii, ale w naszych sercach i duszach, a duchowe odrodzenie jest warunkiem społecznej poprawy.
____

Stanisław Barszczak, Why does the universe bother to exist at all?

Why does the universe bother to exist at all?

This is the question posed in the book Einstein’s Dream by Stephen Hawking, a British theoretical and mathematical physicist.
Universe (Latin: universum) – everything that physically exists: the entire space-time and all forms of energy that fill it, such as matter and physical fields; the universe is also synonymous with the words „nature” and „nature”. There is no space outside the Universe. The Universe does not expand into any external „area” or space, because the space in which the Universe exists is part of the Universe itself. There is no „something outside” the Universe in the physical sense, at least according to the current state of scientific knowledge. The Universe, as everything that exists, is infinitely large and has no edge, so there is no talk of what is outside. But then I realize, oh, sure, there is something outside our observable fragment of the universe. The cosmos is only so old, and light only moves so fast.

The question of the universe received a deeply human answer and a credible witness in the life of a well-rounded writer. When he was just 12, his childhood was stolen. His father was sent to debtors’ prison. And young Charles Dickens was sent to work in a grim shoe polish factory on the Thames. His job? Sticking labels on shoe polish containers for hours. The factory was grim. The work was grueling. The pay was barely enough to live on.

For a bright, resourceful child, it was devastating.

He felt abandoned. Invisible. And that pain would stay with him forever.

But out of that pain something extraordinary was born. It sowed the seeds of a deep empathy for the poor, the forgotten, the voiceless. It ignited a fire of ambition that never stopped burning.
And it became the beating heart of some of the greatest novels ever written: Oliver Twist, David Copperfield, Little Dorrit, all echoing that dark, broken factory boy. Eventually his father was fired. Charles went back to school. But the scars remained. And in many ways they fueled his genius. He transformed trauma into timeless stories. Suffering into social change. And silence into a voice that still speaks to millions.

True greatness comes not from comfort, but from how you rise after falling.

Charles Dickens rose and gave the world literature that still stirs the soul.

As you know, my mission is to promote the catholicity of the Church in the modern world and the culture of individualism. For there is a dependence on the spiritual situation of the age. In this age in which we are becoming a global village and at the same time the culture of individualism is flourishing, it is finally time to ask the question of the meaning of the catholicity of the Church, that is, its universality.

Of course, there is a difference between the church understood as the Body of Christ and the church in its members, who on the path of earthly pilgrimage become sinners and through scandals (scandals and scandals) continue to harm the credibility of the entire church. All the more important is the credibility of witnesses, which, like a step at the door of God’s house, is the human gate leading to God’s faith.

Christ is the power of God and the wisdom of God, is the most lasting innovation and investment of God in His creation, while the church is the executive body of the realization of His infinite commitment for our happiness and salvation. He is in Christ the „universal sacrament of salvation” of the world.

As for my body after death… How and whether to hide after death? Dearest. Someone noticed: My ashes serve as fertilizer for the trees in the „forest of peace”, where burial takes place (this place replaces traditional cemeteries). But man is more than the sum of his biological parts, neurophysiological and psychological functions of his brain. We ask ourselves where the spiritual and moral added value of my person, whose existence was unique, ended up after death. Our special kind is preserved through the birth of other individual people, by means of records on a hard drive or a USB stick.

But the uniqueness of my person can be kept alive not so much in the vague memory of mortals, but – to a much greater extent – in absolute spirit.

But what ontological status does my person have, who in his uniqueness transcends all material constellations and structures? Here, divine reason comes to the aid of human reason, if it discovers the last mystery of man between dying and the desire for immortality.

With Christ and his mission of saving people in God, his father, love that in benevolence transcends „eros” and integrates it with its references, is the mysterious law of world history.

What is original in Christianity is not only the new interpretation of the world, but … the hope for its complete transformation
ę in „a new heaven and a new earth” (a new Jerusalem). We will be personally respected fellow citizens in the city of God. The Church is a gift of the Holy Spirit, not a work of man. „Neither mourning, nor crying, nor toil shall there be henceforth any more…” Have we already reached a state of post-metaphysical thinking in our era of technical civilization? „Post-metaphysical” means in a „secularized era” that in the consciousness of many people there is no longer a transcendental reference to God as the cause and purpose of all creation.

Here he will repeat Kant’s questions? What can I know? What should I do? What am I allowed to hope for? Who is man? With his cool focus on the morality of man in a categorical imperative, Kant of course forgot the question that decides everything: do we have reason to celebrate, or does the desire to laugh pass in the end? (due to the senselessness that is creeping into life) A Christian is a person who is convinced that no one will perish who places their hope in God… I encourage you to adore God rationally (latreia). I am so deeply convinced that everything happens for a reason. Every thing, good and bad, leads you to where you should be. The relationship with God is expressed in a real way primarily in the liturgy of the church (and I sometimes feel separated from this liturgy). In the Church, the law of the strongest does not rule, but evil is overcome through the patience of the Lamb, in it – and for Him in the liturgy – universal human empathy is realized, at the same time historical experience and God’s naturally loving care. (homo hominis naturaliter amicus)

The credibility of a witness is thus confirmed by God’s loving care. Jack London wrote:

I would rather be ashes than dust! I would rather have my spark burn out in a bright glow than be extinguished by dry rot. I would rather be a magnificent meteor, every atom of me in a magnificent glow, than a dormant and permanent planet. The function of man is to live, not to exist. I will not waste my days trying to prolong them. I will make use of my time.

Up to a certain point, it is necessary for man to live his life in the world he finds himself in, and to make the best of it. But beyond that point, he must create his own world. And the greatest thing about life is that it always gives us the opportunity to create something new. It is never too late to start over, to make a new beginning, to blaze a new trail.

Life is short and we only have a short time to explore, to learn, to experience and to create. Let us make the best of this time and burn brightly like meteors in the night sky, leaving behind us a trail of light and inspiration for those who will come after us. So much for Jack London.

Today is the Feast of Our Lady of Fatima, mother of Jesus our Lord. The revelation of Fatima reminds us that we live in a moral universe, that evil is self-destructive, that good is self-preserving; that the fundamental problems of the world lie not in politics or economics but in our hearts and souls, and that spiritual rebirth is the condition for social improvement.

____

Stanisław Barszczak, Perché l’universo si preoccupa di esistere?

Perché l’universo si preoccupa di esistere?
Questa è la domanda che si pone nel suo libro intitolato Il sogno di Einstein Stephen Hawking, fisico teorico e matematico britannico.
Universo (latino: universum) – tutto ciò che esiste fisicamente: l’intero spazio-tempo e tutte le forme di energia che lo riempiono, come la materia e i campi fisici; universo è anche sinonimo delle parole „natura” e „natura”. Non esiste spazio al di fuori dell’Universo. L’Universo non si espande quindi in nessuna „area” o spazio esterno, perché lo spazio in cui esiste l’Universo è parte dell’Universo stesso. Non esiste „qualcosa oltre” l’Universo in senso fisico, almeno secondo lo stato attuale delle conoscenze scientifiche. L’universo, come tutto ciò che esiste, è infinitamente grande e non ha confini, quindi non è possibile nemmeno parlare di ciò che si trova al di fuori. Ma poi mi rendo conto che, oh, certo, c’è qualcosa al di fuori della parte dell’universo che possiamo osservare. Lo spazio ha una certa età e la luce viaggia solo con una certa velocità.

La domanda sull’universo ha trovato una risposta profondamente umana e la credibilità di un testimone nella vita di uno scrittore dal carattere equilibrato. Quando aveva solo 12 anni, la sua infanzia gli fu rubata. Suo padre fu mandato in prigione per debitori. E il giovane Charles Dickens fu mandato a lavorare in una squallida fabbrica di lucido da scarpe sul Tamigi. Il suo lavoro? Attaccare etichette sui contenitori del dentifricio per ore. La fabbrica era buia. Il lavoro era estenuante. Lo stipendio era appena sufficiente per sopravvivere.
Per un bambino brillante e intraprendente, fu devastante.
Si sentiva abbandonato. Invisibile. E quel dolore lo avrebbe accompagnato per sempre.
Ma da quel dolore nacque qualcosa di straordinario. Ha seminato i semi di una profonda empatia per i poveri, i dimenticati, i senza voce. Accese un fuoco di ambizione che non smise mai di ardere.
E divenne il cuore pulsante di alcuni dei più grandi romanzi mai scritti: Oliver Twist, David Copperfield, La piccola Dorrit, tutti portatori di echi di quel ragazzo di fabbrica oscuro e distrutto. Alla fine suo padre venne rilasciato. Charles tornò a scuola. Ma le cicatrici rimasero. E in molti modi alimentarono il suo genio. Ha trasformato i traumi in storie senza tempo. Sofferenza nel cambiamento sociale. E il silenzio si trasforma in una voce che parla ancora a milioni di persone.
La vera grandezza non deriva dalla comodità, ma dal modo in cui ci si rialza dopo una caduta.
Charles Dickens si è fatto notare e ha donato al mondo una letteratura che ancora oggi tocca l’anima.

Come già sapete, il mio compito è promuovere la cattolicità della Chiesa nel mondo contemporaneo e nella cultura dell’individualismo. L’essere cattolici dipende dalla situazione spirituale dell’epoca. In quest’epoca in cui stiamo diventando un villaggio globale e allo stesso tempo fiorisce la cultura dell’individualismo, è finalmente giunto il momento di interrogarsi sul significato della cattolicità della Chiesa, cioè della sua universalità.

Naturalmente, rimane una differenza tra la Chiesa intesa come Corpo di Cristo e la Chiesa nei suoi membri, che nel cammino del loro pellegrinaggio terreno diventano peccatori e attraverso gli scandali (scandali e scandali) continuano a danneggiare la credibilità dell’intera Chiesa. Ancora più importante è la credibilità dei testimoni, che, come un gradino sulla porta della casa di Dio, è la porta umana che conduce alla fede di Dio.

Cristo è la potenza di Dio e la sapienza di Dio, l’innovazione e l’investimento più duraturi di Dio nella Sua creazione, e la Chiesa è l’organo esecutivo del Suo infinito impegno per la nostra felicità e salvezza. Egli è in Cristo il «sacramento universale di salvezza» del mondo.

Per quanto riguarda il mio corpo dopo la morte… Come e se nascondermi dopo la morte? Carissimo. Qualcuno ha notato: le mie ceneri servono da fertilizzante per gli alberi della „foresta della pace” dove hanno luogo le sepolture (un luogo che sostituisce i cimiteri tradizionali). Ma un essere umano è più della somma delle sue parti biologiche, delle sue parti neurofisiologiche e delle funzioni psicologiche del suo cervello. Ci chiediamo dove sia rimasto, dopo la morte, il valore aggiunto spirituale e morale della mia persona, la cui esistenza è stata unica nella sua natura. La nostra particolare specie si preserva attraverso le nascite di altri individui, attraverso registrazioni su un disco rigido o una chiavetta USB.
Ma l’unicità della mia persona potrebbe continuare a vivere, non tanto nella vaga memoria dei mortali, quanto, in misura molto maggiore, nello spirito assoluto.

Ma quale status ontologico ha la mia persona, che nella sua unicità trascende tutte le costellazioni e le costruzioni materiali? Qui la ragione umana è aiutata dalla ragione divina, se scopre l’ultimo mistero dell’uomo tra la morte e il desiderio di immortalità.
Con Cristo e la sua missione di salvare gli uomini in Dio, suo Padre, l’amore che nella benevolenza trascende l’«eros» e lo integra con i suoi riferimenti, è la legge misteriosa della storia del mondo.

Ciò che è originale nel cristianesimo non è solo la nuova interpretazione del mondo, ma… la speranza della sua completa trasformazione in „cielo nouvo e nuova terra” (nuova Gerusalemme). Saremo concittadini personalmente rispettati nella città di Dio. La Chiesa è un dono dello Spirito Santo, non opera dell’uomo. „Non ci sarà più né lutto, né lamento, né affanno…” Nella nostra era di civiltà tecnica, abbiamo già raggiunto uno stato di pensiero post-metafisico? „Post-metafisico” significa, in un'”era secolarizzata”, che nella coscienza di molte persone non esiste più un riferimento trascendentale a Dio come causa e scopo di tutta la creazione.

Ripeterà qui le questioni kantiane? Cosa posso sapere? Cosa dovrei fare? Cosa mi è lecito sperare? Chi è l’uomo? Con la sua fredda attenzione alla moralità umana nell’imperativo categorico, Kant ha ovviamente dimenticato la domanda decisiva: abbiamo motivo di festeggiare o la voglia di ridere prima o poi svanisce? (a causa dell’insensatezza che si insinua nella vita) Un cristiano è una persona convinta che nessuno perirà se ripone la propria speranza in Dio… Incoraggio l’adorazione razionale di Dio (latreia). Sono profondamente convinto che tutto accada per una ragione. Ogni cosa, bella o brutta, ti conduce dove dovresti essere. Il rapporto con Dio si esprime in modo concreto anzitutto nella liturgia della chiesa (e a volte mi sento separato da questa liturgia). Nella Chiesa non vige la legge del più forte, ma il male viene sconfitto attraverso la pazienza dell’Agnello, nel quale – e per Lui nella liturgia – si realizza l’empatia universale, allo stesso tempo esperienza storica e cura amorevole di Dio. (homo hominis naturaliter amicus)

La credibilità di un testimone è così confermata dall’amorevole cura di Dio. Jack London ha scritto: Preferirei essere cenere che polvere! Preferirei che la mia scintilla si spegnesse in un incendio brillante piuttosto che essere estinta dal marciume secco. Preferirei essere una magnifica meteora, con ogni mio atomo immerso in uno splendido splendore, piuttosto che un pianeta dormiente e permanente. La funzione dell’uomo è vivere, non esistere. Non sprecherò le mie giornate cercando di prolungarle. Farò buon uso del mio tempo.
Fino a un certo punto è necessario che una persona viva la propria vita nel mondo in cui si trova e ne tragga il meglio. Ma oltre quel punto deve creare il suo mondo. E la cosa più bella della vita è che ci dà sempre l’opportunità di creare qualcosa di nuovo. Non è mai troppo tardi per ricominciare, per dare una nuova partenza, per tracciare una nuova strada.
La vita è breve e abbiamo poco tempo per esplorare, imparare, sperimentare e creare. Sfruttiamo al meglio questo tempo e brilliamo luminosi come meteore nel cielo notturno, lasciando dietro di noi una scia di luce e di ispirazione per coloro che verranno dopo di noi. Ecco quanto vale Jack London.

Oggi è la festa della Madonna di Fatima, la Madre di Gesù, nostro Signore e Dio. La rivelazione di Fatima ci ricorda che viviamo in un universo morale, che il male è autodistruttivo, che il bene è autoconservante; che i problemi fondamentali del mondo non risiedono nella politica o nell’economia, ma nei nostri cuori e nelle nostre anime, e che la rinascita spirituale è la condizione per il miglioramento sociale.
_____

Stanisław Barszczak, Pourquoi l’univers prend-il la peine d’exister ?

Pourquoi l’univers prend-il la peine d’exister ?
C’est la question que pose Stephen Hawking, physicien théoricien et mathématicien britannique, dans son livre intitulé Le rêve d’Einstein.
Univers (latin : universum) – tout ce qui existe physiquement : l’espace-temps tout entier et toutes les formes d’énergie qui le remplissent, telles que la matière et les champs physiques ; univers également synonyme des mots « nature » et « nature ». Il n’y a pas d’espace en dehors de l’Univers. L’Univers ne s’étend donc pas dans une « zone » ou un espace extérieur, car l’espace dans lequel l’Univers existe fait partie de l’Univers lui-même. Il n’existe pas de « quelque chose au-delà » de l’Univers au sens physique du terme, du moins selon l’état actuel des connaissances scientifiques. L’univers, comme tout ce qui existe, est infiniment grand et n’a pas de bord, il n’y a donc aucun moyen de parler de ce qui est à l’extérieur. Mais ensuite je me rends compte, oh, bien sûr, qu’il y a quelque chose en dehors de notre partie observable de l’univers. L’espace n’est pas si vieux, et la lumière ne voyage pas si vite.

La question de l’univers a reçu une réponse profondément humaine et la crédibilité d’un témoin dans la vie d’un écrivain au tempérament égal. Alors qu’il n’avait que 12 ans, son enfance lui a été volée. Son père a été envoyé en prison pour dettes. Et le jeune Charles Dickens fut envoyé travailler dans une sinistre usine de cirage de chaussures sur la Tamise. Son travail ? Coller des étiquettes sur les contenants de dentifrice pendant des heures. L’usine était sombre. Le travail était épuisant. Le salaire était à peine suffisant pour survivre.
Pour un enfant brillant et débrouillard, c’était dévastateur.
Il se sentait abandonné. Invisible. Et cette douleur resterait avec lui pour toujours.
Mais de cette douleur est né quelque chose d’extraordinaire. Cela a semé les graines d’une profonde empathie pour les pauvres, les oubliés, les sans-voix. Cela a allumé un feu d’ambition qui n’a jamais cessé de brûler.
Et il est devenu le cœur battant de certains des plus grands romans jamais écrits : Oliver Twist, David Copperfield, La Petite Dorrit, tous portant les échos de ce garçon d’usine sombre et brisé. Finalement, son père a été libéré. Charles est retourné à l’école. Mais les cicatrices sont restées. Et à bien des égards, ils ont alimenté son génie. Il a transformé le traumatisme en histoires intemporelles. La souffrance au service du changement social. Et le silence dans une voix qui parle encore à des millions de personnes.
La véritable grandeur ne vient pas du confort, mais de la façon dont on se relève après une chute.
Charles Dickens s’est élevé et a donné au monde une littérature qui touche encore l’âme.

Comme vous le savez déjà, ma tâche est de promouvoir la catholicité de l’Église dans le monde contemporain et dans la culture de l’individualisme. Être catholique dépend de la situation spirituelle de l’époque. À une époque où nous devenons un village global et où, en même temps, la culture de l’individualisme s’épanouit, le temps est enfin venu de s’interroger sur le sens de la catholicité de l’Église, c’est-à-dire de son universalité.

Bien sûr, il reste une différence entre l’Église comprise comme Corps du Christ et l’Église dans ses membres, qui sur le chemin de leur pèlerinage terrestre deviennent pécheurs et par des scandales (scandales et scandales) continuent à nuire à la crédibilité de l’Église entière. D’autant plus importante est la crédibilité des témoins, qui, comme un pas à la porte de la maison de Dieu, est la porte humaine qui conduit à la foi en Dieu.

Le Christ est la puissance de Dieu et la sagesse de Dieu, l’innovation et l’investissement les plus durables de Dieu dans sa création, et l’Église est l’organe exécutif de son engagement infini envers notre bonheur et notre salut. Il est dans le Christ le « sacrement universel du salut » du monde.

Quant à mon corps après la mort… Comment et si je dois me cacher après la mort ? Très cher. Quelqu’un l’a remarqué : Mes cendres servent d’engrais aux arbres de la « forêt de la paix » où ont lieu les enterrements (un lieu remplaçant les cimetières traditionnels). Mais un être humain est plus que la somme de ses parties biologiques, de ses parties neurophysiologiques et des fonctions psychologiques de son cerveau. Nous nous demandons où se trouvait, après la mort, la valeur ajoutée spirituelle et morale de ma personne, dont l’existence était unique par nature. Notre espèce particulière est préservée à travers les naissances d’autres êtres humains, via des enregistrements sur un disque dur ou une clé USB.
Mais l’unicité de ma personne peut survivre, non pas tant dans la vague mémoire des mortels, mais, dans une bien plus grande mesure, dans l’esprit absolu.

Mais quel statut ontologique a ma personne, qui dans son unicité transcende toutes les constellations et constructions matérielles ? Ici la raison humaine est aidée par la raison divine, si elle découvre le dernier mystère de l’homme entre la mort et le désir d’immortalité.
Avec le Christ et sa mission de sauver les hommes en Dieu, son Père, l’amour qui dans la bienveillance transcende « l’éros » et l’intègre à ses références, est la loi mystérieuse de l’histoire du monde.

Ce qui est original dans le christianisme, ce n’est pas seulement la nouvelle interprétation du monde, mais… l’espoir de sa transformation complète en « ciel nouvel e une nouvelle terre » (la nouvelle Jérusalem). Nous serons des concitoyens respectés dans la cité de Dieu. L’Église est un don du Saint-Esprit, et non l’œuvre de l’homme. « Il n’y aura plus ni deuil, ni cri, ni douleur… » À notre époque de civilisation technique, avons-nous déjà atteint un état de pensée post-métaphysique ? « Post-métaphysique » signifie, à une époque sécularisée, que, dans la conscience de beaucoup, il n’existe plus de référence transcendantale à Dieu comme cause et but de toute création.

Va-t-il répéter ici les questions kantiennes ? Que puis-je savoir ? Que dois-je faire? Qu’ai-je le droit d’espérer ? Qui est l’homme ? Avec sa concentration froide sur la moralité humaine dans l’impératif catégorique, Kant a visiblement oublié la question décisive : avons-nous des raisons de célébrer, ou le désir de rire finit-il par s’estomper ? (à cause de l’absurdité qui s’insinue dans la vie) Un chrétien est une personne convaincue que personne ne périra s’il place son espoir en Dieu… J’encourage l’adoration rationnelle de Dieu (latreia). Je suis profondément convaincu que tout arrive pour une raison. Tout, bon ou mauvais, vous conduit là où vous devriez être. La relation avec Dieu s’exprime de manière réelle d’abord dans la liturgie de l’Église (et je me sens parfois séparé de cette liturgie). Dans l’Église, ce n’est pas la loi du plus fort qui règne, mais le mal est vaincu par la patience de l’Agneau, en qui – et pour Lui dans la liturgie – se réalise l’empathie universelle, en même temps que l’expérience historique et la sollicitude intrinsèquement aimante de Dieu. (homo hominis naturaliter amicus)

La crédibilité d’un témoin est ainsi confirmée par la sollicitude bienveillante de Dieu. Jack London a écrit : Je préférerais être cendres que poussière ! Je préférerais que mon étincelle s’éteigne dans un feu éclatant plutôt que d’être éteinte par la pourriture sèche. Je préférerais être un météore magnifique, chaque atome de moi dans une splendeur splendide, plutôt qu’une planète dormante et permanente. La fonction de l’homme est de vivre, non d’exister. Je ne perdrai pas mes journées à essayer de les prolonger. Je ferai usage de mon temps.
Jusqu’à un certain point, il est nécessaire pour une personne de vivre sa vie dans le monde dans lequel elle se trouve et d’en tirer le meilleur parti. Mais au-delà de ce point, il doit créer son propre monde. Et la meilleure chose dans la vie, c’est qu’elle nous donne toujours l’opportunité de créer quelque chose de nouveau. Il n’est jamais trop tard pour recommencer, prendre un nouveau départ, ouvrir une nouvelle voie.
La vie est courte et nous n’avons que peu de temps pour explorer, apprendre, expérimenter et créer. Profitons au maximum de ce temps et brillons comme des météores dans le ciel nocturne, laissant derrière nous une traînée de lumière et d’inspiration pour ceux qui viendront après nous. Voilà pour Jack London.

Aujourd’hui c’est la fête de Notre-Dame de Fatima, la Mère de Jésus, notre Seigneur et Dieu. La révélation de Fatima nous rappelle que nous vivons dans un univers moral, que le mal est autodestructeur, que la bonté est auto-préservatrice ; que les problèmes fondamentaux du monde ne résident pas dans la politique ou l’économie, mais dans nos cœurs et nos âmes, et que la renaissance spirituelle est la condition de l’amélioration sociale.
_____