Rzeczypospolitej

https://www.facebook.com/share/v/1AGQAFGLGK/

Stanisław Barszczak, 15. rocznica Katastrofy Smoleńskiej. 10 kwietnia 2025 r.

Ale nigdy nie myśl, że wojna, bez względu na to, jak konieczna, ani jak uzasadniona, nie jest zbrodnią. Zapytaj piechotę i zapytaj umarłych, napisał Ernest Hemingway.

Halina Poświatowska, artystka świetlista, pisała:

„odła­ma­łam ga­łąź mi­ło­ści
umar­łą po­cho­wa­łam w zie­mi
i spójrz
mój ogród roz­kwitł

nie moż­na za­bić mi­ło­ści

je­śli ją w zie­mi po­grze­biesz
od­ra­sta
je­śli w po­wie­trze rzu­cisz
li­ście­je skrzy­dła­mi
je­śli w wodę
skrze­lą bły­ska
je­śli w noc
świe­ci

więc ją po­grze­bać chcia­łam w moim ser­cu
ale ser­ce mi­ło­ści mo­jej było do­mem
moje ser­ce otwar­ło swo­je drzwi ser­co­we
i roz­dzwo­ni­ło śpie­wem swo­je ser­co­we ścia­ny
moje ser­ce tań­czy­ło na wierz­choł­kach pal­ców

więc po­grze­ba­łam moją mi­łość w gło­wie
i py­ta­li lu­dzie
dla­cze­go moja gło­wa ma kształt kwia­tu
i dla­cze­go moje oczy świe­cą jak dwie gwiaz­dy
i dla­cze­go moje war­gi czer­wień­sze są niż świt

chwy­ci­łam mi­łość aby ją po­ła­mać
lecz gięt­ka była oplo­tła mi ręce
i moje ręce zwią­za­ne mi­ło­ścią
py­ta­ją lu­dzie czy­im je­stem więź­niem”

Kościół kontynuuje dzieło syna Bożego w każdej Eucharystii. W naszym świadectwie kształtuje się tylko jedna Ewangelia: ta przeżyta. Kościół znalazł swoją drogę nie wśród oklasków, ale wśród biednych. A może Bóg przechodzi właśnie tak: w zapachu chleba, w cichym stole, w pocie tych, którzy naprawdę kochają.

_____

Stanisław Barszczak, 15th anniversary of the Smolensk Disaster. April 10, 2025

But never think that war, no matter how necessary or how justified, is not a crime. Ask the infantry and ask the dead, wrote Ernest Hemingway.

Halina Poświatowska, a luminous artist, wrote:

„I broke off a branch of love
I buried it dead in the ground
and look
my garden bloomed

you can’t kill love

if you bury it in the ground
it grows back
if you throw it into the air
it leaves with wings
if it flashes with gills in the water
if it shines in the night

so I wanted to bury it in my heart
but the heart of my love was a home
my heart opened its heart doors
and rang its heart walls with song
my heart danced on the tips of my fingers

so I buried my love in my head
and people asked
why my head is shaped like a flower
and why my eyes shine like two stars
and why my lips are redder than the dawn

I grabbed love to break it
but it was flexible and wrapped my hands
and my hands were bound with love
people ask whose prisoner I am”

The Church continues the work of the son of God in every Eucharist. In our witness, only one Gospel takes shape: the one lived. The Church found its way not in applause, but among the poor. Or maybe God passes by like this: in the smell of bread, in the quiet table, in the sweat of those who truly love.