Homilia wielkanocna

Niedziela, 11 maja 2025

4. Niedziela Wielkanocna

Odniesienia biblijne: Pierwsze czytanie: „Zwracamy się do pogan” Dz 13,14.43-52 Psalm Jesteśmy Jego ludem, Jego trzodą. Ps 99 (100), 1-2, 3, 5 Drugie czytanie: „A Baranek będzie ich pasterzem i poprowadzi ich do źródeł wód żywych” Ap 7,9.14b-17 Ewangelia: „Moim owcom daję życie wieczne” J 10, 27-30 W liturgii tej niedzieli czytamy przypowieść o „Dobrym Pasterzu”, ale czytanie rozkłada się na trzy lata liturgiczne, a każde czytanie prezentuje nutę dominującą: drzwi owczarni, pasterz oddaje życie za swoje owce, a dziś je zna i prowadzi do życia wiecznego.

W SWOIM GLOBALNYM ARTYKULE WSTĘPNYM

Jeśli chcemy odkryć całe bogactwo przypowieści, musimy ją prześledzić w całości, tym bardziej że św. Jan w dyskusji z faryzeuszami nie rozdziela dwóch symboli i dwóch obrazów, które tworzą całość. Jeśli chodzi o znaczenie, oba obrazy są ze sobą zbieżne: Jezus jest tym, przez którego wchodzimy w życie. Są one zbieżne również w tym sensie, że mówią nam, jaka jest nasza relacja z Chrystusem – relacja lojalna, ufna i wolna. On jest pasterzem, nie złodziejem. On jest drzwiami, a nie włamaniem. Musimy zatem żyć z Nim w tej perspektywie, którą On nam daje, i odpowiadać jej naszą wolną reakcją, ponieważ to nie On jest tym, który decyduje siłą, a nierzadko taka postawą jest naszą. Jednocześnie Jezus ma nad nami prawo, które otrzymał od Ojca, który mu nas dał. Jezus jest rzeczywiście „naszym Panem”. Ale nie będzie wobec nas stosował przemocy ani nawet przymusu. Po głosie poznamy Go, jak Marię Magdalenę w ogrodzie grobowym. Wezwanie pochodzi od Tego, który zna nas z imienia, w naszej wyjątkowości, w naszej osobowości. Natanael, będący już na brzegu Jordanu, był poruszony i nawrócony. Usłysz, odbierz to wezwanie i odpowiedz na nie.

SYMBOL PASCHALNY

Postać pasterza przedstawiona w wybranym fragmencie na tę niedzielę wprowadza nas na ścieżkę Chrystusa Paschalnego. W istocie poprzedni fragment ukazał nam pierwsze oblicze tej tajemnicy: Jezus dający swoje życie: „Nikt nie mógł Mi go zabrać, Ja sam je oddaję”. Jezus dający życie, ponieważ nas zna: „Ja ich znam. Idą za Mną. Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki.” (Jana 10,27 i 28) Jesteśmy bardzo blisko modlitwy kapłańskiej z wieczoru Wielkiego Czwartku: „Za nich poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie” (J 17,19). Analogia pasterza do Chrystusa Paschalnego jest zaskakująca, ponieważ do funkcji pasterza nie należy oddawanie życia za trzodę. W pewnym sensie jest to wręcz nieopuszczenie (pozostawienie) głowy trzody, nawet jeśli nastąpi to poprzez bohaterską śmierć. Jeśli nie przyjmiemy tej przypowieści w świetle Zmartwychwstania, będziemy mieli tylko pasterza niezdolnego, współczującego swoim owcom, ale prowadzącego je za sobą ku nieuchronnej śmierci, ku porzuceniu. Teraz Jezus chce im dać, chce dać nam życie wieczne. Bądźmy pewni: On nas nigdy nie opuści, On oddaje nas w ręce Ojca. „A Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10,30). Bóg sam jest pasterzem Przyjmując obraz pasterza, Jezus zajmuje miejsce samego Pana Boga, tak jak uznawali Go prorocy i psalmy. Tylko Bóg jest prawowitym pasterzem Izraela, ponieważ wybrał go na swój lud. Zleca Mojżeszowi wyprowadzenie go z krainy niewoli, wskazanie mu drogi życiowej za pomocą Prawa i zapewnienie pożywienia w postaci manny. Pozwala mu nawet poznać go po imieniu. Oprócz królów, z których większość nie była dobrymi pasterzami, Bóg obiecuje, że nie pozostawi swego ludu rozproszonego na zawsze jak owce bez pasterza, a prorok Ezechiel (rozdział 34) przekazuje tę pewność: przyjdzie osobiście, aby zatroszczyć się o całą swoją trzodę i o każdą owcę z osobna. «Oto Ja sam będę troszczył się o moją trzodę.»

BOSKA TOŻSAMOŚĆ JEZUSA

Przypowieść o pasterzu prowadzi nas ścieżką tożsamości Jezusa: jedności Ojca i Syna. (Jana 10:30) Jezus wykracza poza prorocze ogłoszenie, w którym pastor otrzymał misję od Boga. Jest pasterzem, bo jest samym Bogiem, który przyszedł pośród ludzi. I w ten sposób jednoczy w sobie całą tradycję biblijną: to bowiem Ojciec jest pasterzem swojego ludu. Owce są w ręku Ojca (Jana 10:29). Oni są w równym stopniu w ręku Syna: „Nikt nie wyrwie ich z mojej ręki”. Poprzez te stwierdzenia objawia się nam rzeczywistość Trójcy Świętej oraz jej jedność. Nie chodzi o to, by trwać w pobożnej i sielankowej medytacji nad dobrocią Boga. Musimy żyć w tej rzeczywistości i uczynić z naszego życia prawdziwą liturgię, tak jak zachęca nas do tego Apokalipsa. „Ten, który siedzi na tronie, będzie mieszkał pośród nich… Baranek, który stoi pośrodku tronu, będzie ich pasterzem i poprowadzi ich do wód źródła życia” (Objawienie 7:19). Jesteśmy częścią tego ogromnego tłumu, który stoi przed Barankiem i służy mu dniem i nocą w Jego świątyni. „Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości”(J 10,10) „To wam mówię, aby radość wasza była pełna… nikt wam jej nie odbierze.” (J 16,22) „Nikt nie wyrwie ich z mojej ręki.” (Jana 10.29)

(Boże, nasz Panie) Daj nam łaskę, abyśmy zawsze składali Ci dziękczynienie poprzez tajemnice Wielkanocy, albowiem one kontynuują w nas Twoje dzieło odkupienia. Niech będą dla nas niewyczerpanym źródłem radości. (Modlitwa nad ofiarami.)

____

Sunday, May 11, 2025

4th Sunday of Easter

Biblical references: First reading: “We turn to the Gentiles” Acts 13:14, 43-52 Psalm We are his people, his flock. Ps 99 (100), 1-2, 3, 5 Second reading: “And the Lamb will be their shepherd and will lead them to springs of living waters” Rev 7:9, 14b-17 Gospel: “I give eternal life to my sheep” Jn 10:27-30 In the liturgy of this Sunday we read the parable of the “Good Shepherd”, but the reading is spread over three liturgical years, and each reading presents a dominant note: the door of the sheepfold, the shepherd gives his life for his sheep, and today he knows them and leads them to eternal life.

IN HIS GLOBAL EDITORIAL

If we want to discover the full richness of the parable, we must follow it in its entirety, especially since St. John, in his discussion with the Pharisees, does not separate the two symbols and the two images that make up the whole. In terms of meaning, the two images coincide: Jesus is the one through whom we enter into life. They also coincide in the sense that they tell us what our relationship with Christ is – a loyal, trusting and free relationship. He is the shepherd, not the thief. He is the door, not the break-in. We must therefore live with Him in this perspective that He gives us, and respond to it with our free response, because He is not the one who decides by force, and this attitude is often ours. At the same time, Jesus has a right over us that he received from the Father who gave us to him. Jesus is truly „our Lord”. But he will not use violence or even coercion against us. We will recognize Him by His voice, like Mary Magdalene in the garden of the tomb. The call comes from the One who knows us by name, in our uniqueness, in our personality. Nathanael, already on the banks of the Jordan, was moved and converted. Hear, receive this call and respond to it.

THE EASTER SYMBOL

The figure of the shepherd presented in the chosen passage for this Sunday introduces us to the path of the Paschal Christ. In fact, the previous passage showed us the first face of this mystery: Jesus giving his life: „No one could take it from me, I myself give it.” Jesus giving life because he knows us: „I know them. They follow me. I give them eternal life. They will never perish, and no one will snatch them out of my hand.” (John 10:27 and 28) We are very close to the priestly prayer of the evening of Holy Thursday: „For them I consecrate myself, that they also may be sanctified in truth” (John 17:19). The analogy of the shepherd to the Paschal Christ is surprising, because the function of the shepherd does not include giving one’s life for the flock. In a sense, it is simply not abandoning (leaving behind) the head of the flock, even if this happens through a heroic death. If we do not accept this parable in the light of the Resurrection, we will only have an incapable shepherd, who has compassion for his sheep, but leads them after him towards inevitable death, towards abandonment. Now Jesus wants to give them, wants to give us eternal life. Let us be sure: He will never abandon us, He places us in the hands of the Father. „And I and the Father are one” (John 10:30). God Himself is the Shepherd By taking on the image of the shepherd, Jesus takes the place of the Lord God himself, as the prophets and the psalms recognized him. God alone is the rightful shepherd of Israel, because he chose him as his people. He commissions Moses to lead them out of the land of slavery, to show them the path of life with the Law and to provide them with food in the form of manna. He even allows him to know him by name. In addition to the kings, most of whom were not good shepherds, God promises that he will not leave his people scattered forever like sheep without a shepherd, and the prophet Ezekiel (chapter 34) conveys this certainty: he will come in person to care for his entire flock and for each sheep individually. „Behold, I myself will care for my flock.”

THE DIVINE IDENTITY OF JESUS

The parable of the shepherd leads us along the path of Jesus’ identity: the unity of the Father and the Son. (John 10:30) Jesus goes beyond the prophetic announcement in which the pastor received a mission from God. He is a shepherd because he is God himself who came among men. And in this way he unites in himself the entire biblical tradition: for it is the Father who is the shepherd of his people. The sheep are in the Father’s hand (John 10:29). They are equally in the hand of the Son: „No one will pluck them out of my hand.” Through these statements, the reality of the Holy Trinity and its unity are revealed to us. It is not a matter of remaining in a pious and idyllic meditation on the goodness of God. We must live in this reality and make of our lives a true liturgy, as the Apocalypse invites us to do. „He who sits on the throne will dwell among them… The Lamb who stands in the middle of the throne will be their shepherd and will lead them to the waters of the fountain of life” (Revelation 7:19). We are part of that vast multitude that stands before the Lamb and serves him day and night in his temple. „I came that they may have life, and have it abundantly” (John 10:10) „These things I say to you, that your joy may be full… no one will take it from you.” (John 16:22) „No one will snatch them out of my hand.” (John
ana 10.29)

(God, our Lord) Give us the grace to always give thanks to You through the mysteries of Easter, for they continue in us Your work of redemption. May they be for us an inexhaustible source of joy. (Prayer over the sacrifices.)

___

Stanisław Barszczak, It Happened

The heart has its reasons, which reason knows nothing about… We learn the truth not only through reason, but through the heart. All the problems of humanity stem from the inability of man to sit quietly in a room alone. I have lengthened this or that letter only because I did not have time to shorten it. The last thing we discover when composing a work is what should be placed in the first place. I am vain, I make the light of philosophy. We love the truth that is false in these times, I drag out the words in my texts because I still do not enjoy making something necessary. People never do evil so completely and joyfully as when they do it from religious convictions. I would prefer an intelligent hell to a stupid paradise. People almost always arrive at their beliefs not on the basis of evidence, but on the basis of what they find attractive. Kind words cost little. Yet they will accomplish much. You always admire what you really do not understand. To be a true philosopher is to be reckless. Truth is so obscure in our day, and falsehood so entrenched, that if we do not love truth, we cannot know it. Not all know… I take it as a fact that if all men knew what others say about them, there would not be four friends in the world. All men strive for happiness. And that without exception. No matter what different means they use, all strive for this goal. The reason why some go to war and others avoid it is the same desire on both sides, accompanied by different opinions. The will never takes the slightest step that does not tend towards this goal. This is the motive of every action of every man, even of those who hang themselves. When one does not love too much, one loves too little. It is not certain that everything is uncertain. We are usually more convinced by the reasons we discover for ourselves than by those given us by others. The natural disease of man is to believe that he possesses the truth. Do you want people to think well of you? Do not speak well of yourself. Dull minds are never intuitive or mathematical. A man’s sensitivity to trifles and insensitivity to the greatest are signs of a strange disorder. Little things comfort us because little things disturb us. There is a God-shaped void in the heart of every man, which no created thing can fill, but only God the Creator, whom Jesus Christ made known. If we subject everything to reason, our religion will not be without anything mysterious or supernatural. If we offend the principles of reason, our religion will be absurd and ridiculous… There are two equally dangerous extremes: the exclusion of reason, the admission of nothing but reason. Clarity of mind also means clarity of passion; therefore a great and clear mind loves ardently and sees clearly what it loves. Man is equally incapable of seeing the nothingness from which he emerges, and the infinity in which he is absorbed. The greater a man’s intellect, the more originality he finds in men. Ordinary men see no difference between men. Few men speak humbly of humility, pure of purity, skeptical of skepticism. Let each of us examine his thoughts; he will discover that they are wholly bound up with the past or the future. We scarcely ever think of the present, and if we do think of it, it is only to see what light it throws on our plans for the future. The present is never our goal… But the past and the present are our means, and only the future is our goal. Thus we never really live, but hope to live, and since we are always planning how to be happy, it is inevitable that we will never be so. In difficult times, carry something beautiful in your heart. Faith is a wise bet. Assuming that faith cannot be proven, what harm will come to you if you risk its truth and it turns out to be false? If you gain, you gain everything; if you lose, you lose nothing. So bet without hesitation that He exists. Love knows no limits to its endurance, the end of trust, the fading of hope; it can survive everything. Love still stands when all else has fallen. Man is only a reed, the weakest in nature, but he is a thinking reed. There is no need for the whole universe to take up arms to crush him: a vapor, a drop of water is enough to kill him. But even if the universe were to crush him, man would still be nobler than his killer, because he knows that he is dying and knows what an advantage the universe has over him. The universe knows nothing of this. There are only two kinds of men: the righteous who believe themselves sinners and the sinners who believe themselves righteous. To understand is to forgive. People are generally more persuaded by reasons that they themselves have, that they discover for themselves, than by those that occur to others. People are so necessarily mad that not to be mad would be another form of madness. The more I see of humanity itself, the more I prefer my dog. Can anything be more stupid than that a man has the right to kill me because he lives across the river, and his master has a quarrel with mine, though I have not quarreled with him? Justice without force is impotent; force without justice is tyrannical. Distraction is the only thing that comforts us in misfortunes, and yet in itself it is the greatest of our misfortunes. The eternal silence of these infinite spaces terrifies me When I see the blind and miserable state of men, when I look at the whole universe in its deadness, and at man left to himself without light, as if lost in that corner of the universe, not knowing who put him there, what he must do, or what will become of him when he dies, incapable of knowing anything, I am seized with horror, like a man transported in a dream to some dreadful desert island, who wakes up completely lost, without the possibility of escape. Then I wonder that such a miserable state does not drive men to despair. The last thing we discover in composing a work is what must be placed in the first place. Justice, force. It is right to obey what is just; it is necessary to obey what is strongest. Justice without force is helpless; force without justice is tyrannical. Justice without force is questioned, because there are always criminals… force without justice is condemned. We must therefore unite justice and force, and for this purpose make what is just, strong, or make what is strong just. Justice is subject to discussion; force is easily recognizable and is not questioned… We cannot therefore give justice to force, because force has opposed justice and declared that it alone is just. And so, unable to make what is just strong, we have made what is strong just. We never cling to the present. We recall the past; we anticipate the future as if we thought it was coming too slowly and tried to speed it up, or we recall the past as if we wanted to stop its flight too fast. We are so foolish that we wander in times that are not ours, and do not think of the only one that is ours; so vain that we dream of times that are not, and blindly flee from the only one that is. The fact is that the present usually hurts. We push it away from our sight because it depresses us, and if it gives us pleasure, we regret that it is slipping away from us. We try to give it support to the future and think how we will arrange things over which we have no control, in a time that we can never be sure of reaching. When I think of the short period of my life swallowed up by the eternity that precedes and follows it — memoria hospitis unius diei praetereuntis (memory of the guest who stayed only one day) — the small space that I occupy and which I see swallowed up by the infinite immensity of spaces of which I know nothing and which know nothing about me, I feel fear and wonder at seeing myself here and not there: there is no reason for me to be here and not there, now and not then. Who put me here? By whose order and whose act assigned me this place and time? All human misfortunes come from our inability to sit still in peace. What a Chimera is man! What a novelty, a monster, a chaos, a contradiction, a miracle! The judge of all things, a dull worm; the depository of truth and the sewer of errors and doubts; the glory and the filth of the universe. Contradiction is not a sign of falsehood, nor the absence of contradiction a sign of truth. Desire is the source of all our actions and of humanity. Nature is an infinite sphere, whose center is everywhere and whose circumference is nowhere.

____

Stanisław Barszczak, Stało się

Serce ma swoje racje, o których rozum nic nie wie… Prawdę poznajemy nie tylko rozumem, ale sercem. Wszystkie problemy ludzkości biorą się z niezdolności człowieka do spokojnego siedzenia w pokoju samemu. Wydłużyłem ten czy tamten list tylko dlatego, że nie miałem czasu, aby go skrócić. Ostatnią rzeczą, jaką odkrywamy podczas komponowania dzieła, jest to, co należy umieścić na pierwszym miejscu. Jestem próżny, czynię światło filozofii. Kochamy prawdę, która jest fałszywa w tych czasach, przeciągam słowa w mych tekstach, bo wciąż nie mam przyjemności w uczynieniu czegoś koniecznym. Ludzie nigdy nie czynią zła tak całkowicie i radośnie, jak wtedy, gdy czynią to z przekonań religijnych. Wolałbym inteligentne piekło od głupiego raju. Ludzie niemal zawsze dochodzą do swoich przekonań nie na podstawie dowodów, ale na podstawie tego, co uważają za atrakcyjne. Życzliwe słowa niewiele kosztują. A jednak wiele zdziałają. Zawsze podziwiasz to, czego naprawdę nie rozumiesz. Być prawdziwym filozofem to być lekkomyślnym. Prawda jest tak niejasna w dzisiejszych czasach, a fałsz tak ugruntowany, że jeśli nie kochamy prawdy, nie możemy jej poznać. Nie wszyscy wiedzą… Przyjmuję za fakt, że gdyby wszyscy ludzie wiedzieli, co inni o nich mówią, nie byłoby czterech przyjaciół na świecie. Wszyscy ludzie dążą do szczęścia. I to bez wyjątku. Bez względu na to, jakimi różnymi sposobami się posługują, wszyscy zmierzają do tego celu. Przyczyną, dla której niektórzy idą na wojnę, a inni jej unikają, jest to samo pragnienie u obu stron, któremu towarzyszą różne poglądy. Wola nigdy nie robi najmniejszego kroku, który nie zmierzałby do tego celu. Jest to motyw każdego działania każdego człowieka, nawet tych, którzy się wieszają. Kiedy nie kocha się za bardzo, kocha się za mało. Nie jest pewne, że wszystko jest niepewne. Zazwyczaj jesteśmy lepiej przekonani przez powody, które odkrywamy sami, niż przez te, które podają nam inni. Naturalną chorobą człowieka jest przekonanie, że posiada prawdę. Czy chcesz, aby ludzie dobrze o tobie myśleli? Nie mów o sobie dobrze. Tępe umysły nigdy nie są ani intuicyjne, ani matematyczne. Wrażliwość człowieka na drobiazgi i niewrażliwość na największe są oznakami dziwnego zaburzenia. Małe rzeczy nas pocieszają, ponieważ małe rzeczy nas niepokoją. W sercu każdego człowieka jest próżnia w kształcie Boga, której nie może zaspokoić żadna stworzona rzecz, ale tylko Bóg Stwórca, którego dał poznać Jezus Chrystus. Jeśli wszystko podporządkujemy rozumowi, nasza religia nie pozostanie bez niczego tajemniczego ani nadprzyrodzonego. Jeśli obrażamy zasady rozumu, nasza religia będzie absurdalna i śmieszna… Istnieją dwie równie niebezpieczne skrajności: wykluczanie rozumu, nie dopuszczanie niczego poza rozumem. Jasność umysłu oznacza również jasność namiętności; dlatego wielki i jasny umysł kocha żarliwie i wyraźnie widzi to, co kocha. Człowiek jest równie niezdolny do zobaczenia nicości, z której się wyłania, jak i nieskończoności, w której jest pochłonięty. Im większy ktoś ma intelekt, tym więcej oryginalności znajduje u ludzi. Zwykli ludzie nie widzą różnicy między ludźmi. Niewielu mężczyzn mówi pokornie o pokorze, czysto o czystości, sceptycznie o sceptycyzmie. Niech każdy z nas zbada swoje myśli; odkryje, że są one całkowicie związane z przeszłością lub przyszłością. Prawie nigdy nie myślimy o teraźniejszości, a jeśli już o niej myślimy, to tylko po to, aby zobaczyć, jakie światło rzuca to na nasze plany na przyszłość. Teraźniejszość nigdy nie jest naszym celem… Ale przeszłość i teraźniejszość są naszymi środkami, a tylko przyszłość naszym celem. Tak więc nigdy tak naprawdę nie żyjemy, ale mamy nadzieję żyć, a ponieważ zawsze planujemy, jak być szczęśliwymi, nieuniknione jest, że nigdy tacy nie będziemy. W trudnych czasach noś coś pięknego w swoim sercu. Wiara jest mądrym zakładem. Zakładając, że wiary nie można udowodnić, jaka szkoda ci się stanie, jeśli zaryzykujesz jej prawdziwość, a okaże się fałszywa? Jeśli zyskasz, zyskasz wszystko; jeśli przegrasz, nie stracisz nic. Załóż się więc bez wahania, że ​​On istnieje. Miłość nie zna granic swojej wytrzymałości, końca zaufania, blaknięcia nadziei; może przetrwać wszystko. Miłość nadal stoi, gdy wszystko inne upadło. Człowiek jest tylko trzciną, najsłabszą w naturze, ale jest trzciną myślącą. Nie ma potrzeby, aby cały wszechświat chwycił za broń, aby go zmiażdżyć: para, kropla wody wystarczy, aby go zabić. Ale nawet gdyby wszechświat go zmiażdżył, człowiek i tak byłby szlachetniejszy od swojego zabójcy, ponieważ wie, że umiera i wie, jaką przewagę ma nad nim wszechświat. Wszechświat nic o tym nie wie. Są tylko dwa rodzaje ludzi: sprawiedliwi, którzy uważają się za grzeszników i grzesznicy, którzy uważają się za sprawiedliwych. Zrozumieć znaczy wybaczyć. Ludzi generalnie lepiej przekonuje się powodami, które sami mają, które sami odkrywają niż te, które przychodzą do głowy innym. Ludzie są tak koniecznie szaleni, że niebycie szalonym równałoby się innej formie szaleństwa. Im więcej widzę samą ludzkość, tym bardziej wolę mojego psa. Czy może być coś głupszego niż to, że człowiek ma prawo mnie zabić, ponieważ mieszka po drugiej stronie rzeki, a jego władca ma kłótnię z moim, chociaż ja się z nim nie pokłóciłem? Sprawiedliwość bez siły jest bezsilna; siła bez sprawiedliwości jest tyrańska. Rozproszenie uwagi jest jedyną rzeczą, która pociesza nas w nieszczęściach, a jednak w sobie ono samo jest największym z naszych nieszczęść. Wieczna cisza tych nieskończonych przestrzeni przeraża mnie Kiedy widzę ślepy i nędzny stan ludzi, kiedy przyglądam się całemu wszechświatowi w jego martwocie, a człowiekowi pozostawionemu samemu sobie bez światła, jakby zagubionemu w tym zakątku wszechświata, nie wiedząc, kto go tam umieścił, co musi zrobić, ani co się z nim stanie, gdy umrze, niezdolnemu do poznania czegokolwiek, ogarnia mnie przerażenie, jako człowieka przeniesionego we śnie na jakąś przerażającą bezludną wyspę, który budzi się zupełnie zagubiony, bez możliwości ucieczki. Wtedy dziwię się, że tak nędzny stan nie wpędza ludzi w rozpacz. Ostatnią rzeczą, jaką odkrywamy podczas komponowania dzieła, jest to, co należy umieścić na pierwszym miejscu. Sprawiedliwość, siła. Słuszne jest, aby słuchać tego, co sprawiedliwe; konieczne jest, aby słuchać tego, co najsilniejsze. Sprawiedliwość bez siły jest bezradna; siła bez sprawiedliwości jest tyrańska. Sprawiedliwość bez siły jest kwestionowana, ponieważ zawsze są przestępcy… siła bez sprawiedliwości jest potępiana. Musimy więc połączyć sprawiedliwość i siłę i w tym celu uczynić to, co sprawiedliwe, uczynić silnym, lub to, co silne, uczynić sprawiedliwym. Sprawiedliwość podlega dyskusji; siła jest łatwo rozpoznawalna i nie jest kwestionowana… Nie możemy więc dać sprawiedliwości sile, ponieważ siła sprzeciwiła się sprawiedliwości i oświadczyła, że ​​to ona sama jest sprawiedliwa. I tak nie mogąc uczynić tego, co sprawiedliwe, silnym, uczyniliśmy to, co silne, sprawiedliwym. Nigdy nie trzymamy się teraźniejszości. Przypominamy sobie przeszłość; przewidujemy przyszłość, jakbyśmy uważali, że nadchodzi zbyt wolno i próbowali ją przyspieszyć, albo przypominamy sobie przeszłość, jakbyśmy chcieli zatrzymać jej zbyt szybki lot. Jesteśmy tak nierozsądni, że błąkamy się w czasach, które do nas nie należą, i nie myślimy o jedynym, który do nas należy; tak próżni, że marzymy o czasach, których nie ma, i ślepo uciekamy od jedynego, który jest. Faktem jest, że teraźniejszość zwykle boli. Odsuwamy ją od wzroku, ponieważ nas przygnębia, a jeśli sprawia nam przyjemność, to żałujemy, że nam się wymyka. Próbujemy dać jej wsparcie przyszłości i myślimy, jak uporządkujemy sprawy, nad którymi nie mamy kontroli, w czasie, którego nigdy nie możemy być pewni, że osiągniemy. Kiedy myślę o krótkim okresie mojego życia pochłoniętym przez wieczność, która go poprzedza i nastąpi po nim — memoria hospitis unius diei praetereuntis (wspomnienie gościa, który zatrzymał się tylko na jeden dzień) — małej przestrzeni, którą zajmuję i którą widzę pochłoniętą przez nieskończoną ogromność przestrzeni, o których nic nie wiem i które nic nie wiedzą o mnie, odczuwam strach i jestem zdumiony, widząc siebie tutaj, a nie tam: nie ma powodu, abym był tutaj, a nie tam, teraz, a nie wtedy. Kto mnie tu umieścił? Na czyj rozkaz i czyj akt przydzielił mi to miejsce i czas? Wszystkie ludzkie nieszczęścia biorą się z tego, że nie potrafimy usiedzieć cicho w pokoju. Jaką Chimerą jest człowiek! Cóż za nowość, potwór, chaos, sprzeczność, cud! Sędzia wszystkich rzeczy, tępy robak; depozytariusz prawdy i ściek błędów i wątpliwości; chwała i śmieci wszechświata. Sprzeczność nie jest oznaką fałszu, ani brak sprzeczności oznaką prawdy. Pożądanie jest źródłem wszystkich naszych działań i człowieczeństwa. Natura jest nieskończoną sferą, której centrum jest wszędzie i której obwód nie jest nigdzie.

___

Niedziela, 20 kwietnia 2025

Wielkanoc, Zmartwychwstanie Pańskie

Odniesienia biblijne:

Pierwsze czytanie „Jedliśmy i piliśmy z Nim po Jego zmartwychwstaniu” Dz 10, 34a.37-43

Psalm, Oto dzień, który uczynił Pan; radujmy się i weselmy w nim. Ps 117 (118), 16-17, 22-23)

Drugie czytanie: „Szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus” Kol 3,1-4

albo Drugie czytanie: „Oczyśćcie się od starego fermentu, a będziecie nową Paschą” 1 Kor 5, 6b-8

Ewangelia: „Trzeba było, aby Jezus powstał z martwych” J 20, 1-9

Ewangelia: „Zostań z nami, bo zbliża się wieczór”. Łukasza 24:13-35

W DZIEŃ WIELKANOCY

Dziś jesteśmy w samym sercu chrześcijańskiej tajemnicy: „Zostaliście wskrzeszeni razem z Chrystusem” (Kolosan 3,1).

Kościół oferuje nam dwa czytania ewangeliczne. Jeden na liturgię poranną, drugi na liturgię na zakończenie tej niedzieli. Poranne czytanie zabiera nas na spotkanie z Marią Magdaleną: „Jeszcze jest ciemno” (J 20,1). Pod koniec dnia uczniowie z Emaus widzą wyraźnie: „Ich oczy się otworzyły”. Kościół, który jest w Wieczerniku, ten, który wyruszył w drogę, i ten, który pozostał w Jerozolimie, zjednoczeni w wierze i świetle, mówią jednym głosem o swojej radości: „To prawda! Pan zmartwychwstał.”

Ich oczy i serca się otworzyły. Tajemnica chrześcijańska jest w swej istocie tajemnicą światła. To światło, którego narodziny wskazywała gwiazda betlejemska, zajaśniało wśród nas coraz jaśniej. Ciemność Golgoty nie mogła go ugasić. Teraz znów pojawia się wśród nas. Wszystkie świece nocy paschalnej zapalone podczas liturgii rzymskiej obwieszczały ten triumf.

„Jeden i święty dzień, królu i władco dni, święto świąt, uroczystość uroczystości!” – śpiewa liturgia Kościoła Wschodniego. Gdy przybywa celebrans, trzymając zapaloną świecę, chór śpiewa tę tajemnicę boskiego światła: „Przyjdźcie, weźcie światło ze światła bez zmierzchu i wychwalajcie Chrystusa zmartwychwstałego.” Z tego samego powodu, dla którego podczas chrztu, w liturgii rzymskiej, świeca podawana nowo ochrzczonemu jest zapalana od paschału, którym jest Chrystus.

PO DZIEN JEGO KRÓLESTWA BEZ ZMIANY

Fizyczne zmartwychwstanie Jezusa nie miałoby dla nas żadnej wartości, gdyby boskie światło nie zalśniło w tym samym czasie pośród nas i w nas. Możemy godnie świętować zmartwychwstanie Chrystusa tylko wtedy, gdy w naszej duszy światło przyniesione przez Zbawiciela całkowicie zwycięży nad ciemnością naszych grzechów.

„Szukajcie więc tego, co w górze. Tam Chrystus zasiada po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi.” (Czytanie ze św. Pawła do Kolosan, w liturgii rzymskiej).

Kościół na Wschodzie sprawia, że ​​jego wierni słyszą początek Ewangelii według św. Jana: „Światłość w ciemności świeci, a ciemność jej nie poznała”. Nie byli w stanie opanować i zgasić tego światła, którego triumf widzimy dzisiaj: „Widzieliśmy chwałę Jego”. (J 1,14)

„O wielka i najświętsza Pascho, Chryste, Mądrości, Słowo i Mocy Boża, spraw, abyśmy mogli z Tobą obcować z większą prawdą w niekończącym się dniu Twojego Królestwa”. Następnie śpiewa się ten kanon wielkanocny, przypisywany świętemu Janowi Damasceńskiemu, a wówczas wierni, podobnie jak apostołowie w wieczór wielkanocny, pozdrawiają się nawzajem, mówiąc i powtarzając: „Chrystus zmartwychwstał!” Prawdziwie zmartwychwstał!» (Łk 24,34)

CZY ZMARTWYCHWSTAŁEŚ Z CHRYSTUSEM

W poranek wielkanocny, przed pustym grobem, Piotr i Jan odkrywają, że Chrystus musiał powstać z martwych (Jana 20:9). Wieczorem w Emaus dwaj rozczarowani i nieskorzy do wiary uczniowie usłyszeli, jak ich towarzysz podróży powiedział do nich: „Czyż Mesjasz nie miał cierpieć tego wszystkiego, aby wejść do swojej chwały?” (Łk 24,26)

Święty Jan Chryzostom w swojej homilii wielkanocnej, którą czyta się na zakończenie liturgii Kościoła Wschodniego, przypomina, że ​​tylko ci, którzy nieśli krzyż i umarli z Nim, mają udział w łasce Zmartwychwstania Chrystusa. Bez krzyża chwała Zmartwychwstałego nie mogłaby stać się naszym udziałem.

Jednocześnie Pan zna naszą powolność i słabość naszej wiary. Piotr i pozostali apostołowie będą uczestniczyć w Męce swego mistrza, ale dopiero po tym, jak zostanie im przekazana moc Jego Zmartwychwstania. Nasz Pan czyni to samo z nami. Pomimo wszystkiego, co wycierpieliśmy i znieśliśmy, jesteśmy daleko od tego, by pomóc Jezusowi nieść Jego krzyż. Przespaliśmy jego mękę, opuściliśmy go, zaparliśmy się go naszymi licznymi grzechami.

A jednak, bez względu na to jak bardzo jesteśmy nieprzygotowani, jak nieczyści, Jezus zaprasza nas do wejścia w radość Wielkanocy. Z pustego grobu wytrysnęło przebaczenie i życie. A zmartwychwstały Chrystus pokonuje wszystkie przeszkody stojące między Nim a nami. W wieczór wielkanocny wszedł ponownie w ten wieczernik, którego drzwi były zamknięte (J 20,19). Potrafi wniknąć w dusze, które dotąd pozostawały dla niego zamknięte.

Przynosi nam orędzie miłosierdzia: „Przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam!” (J 20,19)

Po Komunii Eucharystycznej, sakramencie Paschy Pańskiej, liturgia łacińska każe nam modlić się w ten sposób: „Boże wszelkiej dobroci, nie przestawaj czuwać nad swoim Kościołem. Sakramenty Paschy już odrodziły nas, uzyskując dla nas Twoje przebaczenie, czyniąc nas uczestnikami Twojego życia. Spraw, abyśmy mogli wejść w światło zmartwychwstania”. (Modlitwa po Komunii)

____

Sunday, April 20, 2025

Easter, Resurrection of the Lord

Biblical references:

First reading “We ate and drank with him after he rose from the dead” Acts 10:34a.37-43

Psalm, This is the day that the Lord has made; let us rejoice and be glad in it. Ps 117 (118), 16-17, 22-23)

Second reading: “Seek the things that are above, where Christ is” Col 3:1-4

or Second reading: “Purify yourselves from the old ferment, and you will be a new Passover” 1 Cor 5:6b-8

Gospel: “It was necessary for Jesus to rise from the dead” Jn 20:1-9

Gospel: “Stay with us, for the evening is near.” Luke 24:13-35

ON EASTER DAY

Today we are at the heart of the Christian mystery: “You have been raised with Christ” (Colossians 3:1).

The Church offers us two Gospel readings. One for the morning liturgy, the other for the liturgy at the end of this Sunday. The morning reading takes us to an encounter with Mary Magdalene: “It is still dark” (Jn 20:1). At the end of the day, the disciples of Emmaus see clearly: “Their eyes were opened.” The Church that is in the Cenacle, the one that set out on the journey and the one that remained in Jerusalem, united in faith and light, speak with one voice of their joy: “It is true! The Lord is risen.”

Their eyes and hearts were opened. The Christian mystery is essentially a mystery of light. This light, whose birth was indicated by the star of Bethlehem, has shone ever brighter among us. The darkness of Golgotha ​​could not extinguish it. Now it appears among us again. All the candles of the Paschal night lit during the Roman liturgy proclaimed this triumph.

„One and holy day, King and Lord of days, feast of feasts, solemnity of solemnities!” sings the liturgy of the Eastern Church. When the celebrant arrives, holding a lighted candle, the choir sings this mystery of divine light: „Come, take light from the light without twilight and praise the Risen Christ.” For the same reason that at baptism, in the Roman liturgy, the candle given to the newly baptized is lit from the Paschal candle, which is Christ.

TO THE DAY OF HIS KINGDOM WITHOUT CHANGE

The physical resurrection of Jesus would have no value for us if the divine light had not shone at the same time among us and in us. We can celebrate the resurrection of Christ worthily only when in our souls the light brought by the Savior has completely triumphed over the darkness of our sins.

“Seek therefore the things that are above. There Christ is seated at the right hand of God. Set your minds on the things that are above, not on the things that are on the earth.” (Reading from St. Paul to the Colossians, in the Roman Liturgy).

The Church in the East makes its faithful hear the beginning of the Gospel according to St. John: “The light shines in the darkness, and the darkness knew it not.” They were not able to control and extinguish this light, the triumph of which we see today: “We have seen his glory.” (John 1:14)

“O great and most holy Pascha, Christ, Wisdom, Word and Power of God, grant that we may commune with You with greater truth in the endless day of Your Kingdom.” Then this Easter canon, attributed to St. John of Damascus, is sung, and then the faithful, like the Apostles on Easter evening, greet one another, saying and repeating: “Christ is risen!” He is risen indeed!” (Lk 24:34)

ARE YOU RISEN WITH CHRIST

On Easter morning, before the empty tomb, Peter and John discover that Christ had to rise from the dead (John 20:9). On the evening of Emmaus, the two disappointed and reluctant disciples hear their traveling companion say to them: “Did not the Messiah suffer all these things and enter into his glory?” (Lk 24:26)

Saint John Chrysostom, in his Easter homily, which is read at the end of the liturgy of the Eastern Church, reminds us that only those who carried the cross and died with him share in the grace of Christ’s Resurrection. Without the cross, the glory of the Risen One could not have become ours.

At the same time, the Lord knows our slowness and the weakness of our faith. Peter and the other apostles will share in the Passion of their master, but only after the power of his Resurrection has been communicated to them. Our Lord does the same with us. Despite everything we have suffered and endured, we are far from helping Jesus carry his cross. We have slept through his suffering, we have abandoned him, we have denied him with our many sins.

And yet, no matter how unprepared we are, how impure we are, Jesus invites us to enter into the joy of Easter. From the empty tomb, forgiveness and life flowed forth. And the Risen Christ overcomes all the obstacles that stand between Him and us. On Easter evening, He entered once again that cenacle, whose doors were closed (Jn 20:19). He is able to penetrate souls that had previously remained closed to Him.

He brings us the message of mercy: „Jesus came and stood among them and said, ‚Peace be with you!'” (Jn 20:19)

After Eucharistic Communion, the sacrament of the Lord’s Passover, the Latin liturgy tells us to pray this way: „God of all goodness, do not cease to watch over your Church. The sacraments of Easter have already regenerated us, obtaining for us your forgiveness, making us participants in your life. Grant that we may enter into the light of the resurrection.” (Prayer after Communion)

___

 Domenica 20 aprile 2025

Pasqua, Resurrezione di Cristo

Riferimenti biblici:

Prima Lettura «Abbiamo mangiato e bevuto con lui, dopo la sua risurrezione dai morti» At 10,34a.37-43

Salmo, Questo è il giorno che ha fatto il Signore; rallegriamoci ed esultiamo in esso. Sal 117 (118), 16-17, 22-23)

Seconda Lettura: «Cercate le cose di lassù, dove è Cristo» Col 3,1-4

o Seconda lettura: «Purificatevi del vecchio fermento e sarete una nuova Pasqua» 1 Cor 5,6b-8

Vangelo: «Era necessario che Gesù risuscitasse dai morti» Gv 20,1-9

Vangelo: «Resta con noi, perché è sera». Luca 24:13-35

IL GIORNO DI PASQUA

Oggi siamo al cuore del mistero cristiano: «Siete risuscitati con Cristo» (Col 3,1).

La Chiesa ci offre due letture del Vangelo. Uno per la liturgia del mattino, l’altro per la liturgia della fine di questa domenica. La lettura mattutina ci porta all’incontro con Maria Maddalena: «È ancora buio» (Gv 20,1). Alla fine della giornata, i discepoli di Emmaus vedono chiaramente: «I loro occhi si aprirono». La Chiesa che è nel Cenacolo, quella partita e quella rimasta a Gerusalemme, unite nella fede e nella luce, dicono con una sola voce la loro gioia: «È vero! Il Signore è risorto».

I loro occhi e i loro cuori si aprirono. Il mistero cristiano è essenzialmente un mistero di luce. Quella luce, la cui nascita era stata annunciata dalla stella di Betlemme, brillò sempre più intensamente tra noi. L’oscurità del Golgota non riuscì a spegnerlo. Ora appare di nuovo tra noi. Tutte le candele accese nella notte di Pasqua durante la liturgia romana annunciavano questo trionfo.

“Un giorno solo e santo, Re e Signore dei giorni, festa delle feste, solennità delle feste!” – canta la liturgia della Chiesa orientale. Mentre il celebrante giunge, reggendo una candela accesa, il coro canta questo mistero di luce divina: „Venite, prendete luce dalla luce senza crepuscolo e lodate Cristo risorto”. Per lo stesso motivo per cui nel battesimo, nella liturgia romana, la candela data al neobattezzato viene accesa dal cero pasquale, che è Cristo.

DOPO IL GIORNO DEL SUO REGNO SENZA CAMBIAMENTO

La risurrezione fisica di Gesù non avrebbe avuto alcun valore per noi se la luce divina non avesse brillato contemporaneamente tra noi e dentro di noi. Possiamo celebrare degnamente la risurrezione di Cristo solo quando nella nostra anima la luce portata dal Salvatore trionfa completamente sull’oscurità dei nostri peccati.

„Cercate dunque le cose di lassù, perché là è Cristo, seduto alla destra di Dio. Abbiate in mente le cose di lassù, non quelle della terra.” (Lettura di San Paolo ai Colossesi, dalla liturgia romana).

La Chiesa d’Oriente fa ascoltare ai suoi fedeli l’inizio del Vangelo secondo san Giovanni: «La luce splende nelle tenebre, e le tenebre non la riconoscono». Non sono riusciti a contenere e a spegnere quella luce il cui trionfo vediamo oggi: «Abbiamo contemplato la sua gloria». (Giovanni 1:14)

“O grande e santissima Pasqua, Cristo, Sapienza, Parola e Potenza di Dio, fa’ che possiamo comunicare con Te con maggiore verità nel giorno senza fine del Tuo Regno.” Poi si canta questo canone pasquale, attribuito a san Giovanni Damasceno, e poi i fedeli, come gli Apostoli la sera di Pasqua, si salutano dicendo e ripetendo: „Cristo è risorto!” È veramente risorto!» (Luca 24:34)

SEI RISORTO CON CRISTO?

La mattina di Pasqua, davanti alla tomba vuota, Pietro e Giovanni scoprono che Cristo deve essere risorto dai morti (Giovanni 20:9). Quella sera a Emmaus, i due discepoli delusi e increduli sentirono il loro compagno di viaggio dire loro: «Il Messia non ha forse sofferto tutto questo per entrare nella sua gloria?» (Luca 24:26)

San Giovanni Crisostomo, nella sua omelia pasquale, che si legge al termine della liturgia della Chiesa d’Oriente, ci ricorda che solo coloro che hanno portato la croce e sono morti con essa partecipano alla grazia della Risurrezione di Cristo. Senza la croce, la gloria del Risorto non potrebbe essere nostra.

Nello stesso tempo, il Signore conosce la nostra lentezza e la debolezza della nostra fede. Pietro e gli altri apostoli parteciperanno alla Passione del loro Maestro, ma solo dopo che sarà stata loro comunicata la potenza della sua Risurrezione. Il nostro Signore fa lo stesso con noi. Nonostante tutto quello che abbiamo sofferto e sopportato, siamo ben lontani dall’aiutare Gesù a portare la sua croce. Abbiamo dormito durante la sua sofferenza, lo abbiamo abbandonato, lo abbiamo rinnegato con i nostri molti peccati.

E tuttavia, non importa quanto impreparati siamo, quanto impuri siamo, Gesù ci invita a entrare nella gioia della Pasqua. Dalla tomba vuota scaturirono il perdono e la vita. E Cristo risorto supera tutti gli ostacoli che si frappongono tra Lui e noi. La sera di Pasqua entrò di nuovo nel cenacolo, le cui porte erano chiuse (Gv 20,19). Egli è capace di penetrare anime che prima gli erano rimaste chiuse.

Ci porta il messaggio della misericordia: «Gesù venne, stette in mezzo a loro e disse: «Pace a voi!»» (Gv 20,19).

Dopo la Comunione eucaristica, il sacramento della Pasqua del Signore, la liturgia latina ci dice di pregare così: „Dio di ogni bontà, non cessare di vegliare sulla tua Chiesa. I sacramenti della Pasqua ci hanno già rigenerati, ottenendoci il tuo perdono, rendendoci partecipi della tua vita. Fa’ che entriamo nella luce della risurrezione”. (Preghiera dopo la Comunione)

___

Воскресенье, 20 апреля 2025 г.

Пасха, Воскресение Христово

Библейские ссылки:

Первое чтение «Мы ели и пили с Ним, по воскресении Его из мертвых» Деяния 10:34а.37-43

Псалом: Сей день сотворил Господь; будем радоваться и веселиться в этом. Пс 117 (118), 16-17, 22-23)

Второе чтение: «Ищите горнего, где Христос» Кол. 3:1-4

или Второе чтение: «Очистите себя от старой закваски, и будете новой Пасхой» 1 Кор. 5:6б-8

Евангелие: «Иисус должен был воскреснуть из мертвых» Ин 20:1-9

Евангелие: «Останьтесь с нами, ибо близок вечер». Луки 24:13-35

В ПАСХАЛЬНЫЙ ДЕНЬ

Сегодня мы находимся в самом центре христианской тайны: «Вы воскресли со Христом» (Колоссянам 3:1).

Церковь предлагает нам два чтения Евангелия. Один для утренней литургии, другой для литургии в конце этого воскресенья. Утреннее чтение подводит нас к встрече с Марией Магдалиной: «Еще темно» (Ин 20:1). В конце дня ученики Эммауса ясно видят: «И открылись глаза их». Церковь, которая в Горнице, та, что отправилась в путь, и та, что осталась в Иерусалиме, объединенная верой и светом, говорит единым голосом своей радости: «Истинно! Господь воскрес».

Их глаза и сердца открылись. Христианская тайна по сути своей есть тайна света. Тот свет, рождение которого было обозначено Вифлеемской звездой, сиял среди нас все ярче и ярче. Тьма Голгофы не смогла его погасить. Теперь он снова появляется среди нас. Все свечи, зажженные в пасхальную ночь во время римской литургии, возвещали об этой победе.

«Единый и святый день, Царь и Владыка дней, праздников праздник, торжество праздников!» – поет литургию Восточной Церкви. Когда священнослужитель подходит с зажженной свечой в руках, хор поет эту тайну божественного света: «Придите, возьмите свет от света немеркнущего и восхваляйте воскресшего Христа». По той же причине, по которой при крещении в римской литургии свеча, подаваемая новокрещенному, зажигается от пасхальной свечи, которая есть Христос.

ПОСЛЕ ДНЯ ЕГО ЦАРСТВА БЕЗ ИЗМЕНЕНИЙ

Физическое воскресение Иисуса не имело бы для нас никакой ценности, если бы божественный свет не воссиял в то же время среди нас и внутри нас. Мы сможем достойно праздновать Воскресение Христово только тогда, когда в нашей душе свет, принесенный Спасителем, полностью восторжествует над тьмой наших грехов.

«Итак, ищите горнего. Там Христос сидит одесную Бога. О горнем помышляйте, а не о земном». (Чтение из Послания апостола Павла к Колоссянам в Римской литургии).

Церковь на Востоке заставляет своих верующих услышать начало Евангелия от Иоанна: «И свет во тьме светит, и тьма не знает его». Они не смогли сдержать и погасить тот свет, торжество которого мы видим сегодня: «Мы видели славу Его». (Иоанна 1:14)

«О великая и пресвятая Пасха, Христе, Премудрость, Слово и Сила Божия, даруй нам общение с Тобою с большей истиной в нескончаемый день Царствия Твоего». Затем поется этот пасхальный канон, приписываемый святому Иоанну Дамаскину, а затем верующие, подобно апостолам в пасхальный вечер, приветствуют друг друга, говоря и повторяя: «Христос воскресе!» Воистину воскрес!» (Луки 24:34)

ВЫ ВОСКРЕСЛИ СО ХРИСТОМ?

Пасхальным утром, перед пустой гробницей, Петр и Иоанн обнаруживают, что Христос, должно быть, воскрес из мертвых (Иоанна 20:9). В тот вечер в Эммаусе двое разочарованных и неверующих учеников услышали, как их спутник сказал им: «Разве Мессия не претерпел все это и не вошел в славу Свою?» (Луки 24:26)

Святитель Иоанн Златоуст в своей Пасхальной проповеди, которая читается в конце литургии Восточной Церкви, напоминает нам, что только те, кто нес крест и умер с ним, причастны благодати Воскресения Христова. Без креста слава Воскресшего не могла бы стать нашей долей.

В то же время Господь знает нашу медлительность и слабость нашей веры. Петр и другие апостолы примут участие в страданиях своего учителя, но только после того, как им будет сообщена сила Его Воскресения. То же самое делает и с нами наш Господь. Несмотря на все наши страдания и пережитые страдания, мы далеки от того, чтобы помогать Иисусу нести Его крест. Мы проспали его страдания, мы оставили его, мы отвергли его своими многочисленными грехами.

И все же, какими бы неподготовленными и нечистыми мы ни были, Иисус приглашает нас войти в радость Пасхи. Из пустой могилы возникли прощение и жизнь. И воскресший Христос преодолевает все препятствия, стоящие между Ним и нами. В пасхальный вечер он снова вошел в горницу, двери которой были заперты (Ин 20:19). Он способен проникать в души, которые ранее оставались для него закрытыми.

Он несет нам послание милосердия: «Иисус пришел, стал посреди них и сказал: мир вам!» (Ин. 20:19)

После Евхаристического Причастия, таинства Пасхи Господней, латинская литургия учит нас молиться так: «Боже всех благ, не переставай блюсти Церковь Твою. Таинства Пасхи уже возродили нас, испросив нам прощение Твое, сделав нас участниками Твоей жизни. Даруй нам войти в свет воскресения». (Молитва после Причастия)

____

Domingo 20 de abril de 2025

Pascua, Resurrección de Cristo

Referencias bíblicas:

Primera lectura „Comimos y bebimos con Él después de su resurrección” Hechos 10:34a.37-43

Salmo, Este es el día que hizo el Señor; Regocijémonos y alegrémonos en ello. Salmo 117 (118), 16-17, 22-23)

Segunda lectura: «Buscad las cosas de arriba, donde está Cristo» Col 3,1-4

o Segunda lectura: «Purifíquense del fermento viejo y serán una nueva Pascua» 1 Cor 5,6b-8

Evangelio: «Era necesario que Jesús resucitase de entre los muertos» Jn 20,1-9

Evangelio: «Quédate con nosotros, porque atardece.» Lucas 24:13-35

EL DÍA DE PASCUA

Hoy nos encontramos en el corazón del misterio cristiano: «Habéis resucitado con Cristo» (Colosenses 3,1).

La Iglesia nos ofrece dos lecturas del Evangelio. Uno para la liturgia de la mañana y otro para la liturgia del final de este domingo. La lectura de la mañana nos lleva al encuentro con María Magdalena: “Está oscuro todavía” (Jn 20,1). Al final del día, los discípulos de Emaús ven con claridad: “Se les abrieron los ojos”. La Iglesia que está en el Cenáculo, la que partió y la que permaneció en Jerusalén, unidas en la fe y en la luz, dicen con una sola voz de alegría: «¡Es verdad! ¡El Señor ha resucitado!».

Sus ojos y corazones se abrieron. El misterio cristiano es esencialmente un misterio de luz. Aquella luz, cuyo nacimiento fue señalado por la estrella de Belén, brillaba cada vez más entre nosotros. La oscuridad del Gólgota no pudo extinguirlo. Ahora aparece nuevamente entre nosotros. Todas las velas de la noche de Pascua encendidas durante la liturgia romana anunciaban este triunfo.

“¡Único y santo día, Rey y Señor de los días, fiesta de las fiestas, solemnidad de las fiestas!” – canta la liturgia de la Iglesia Oriental. Mientras llega el celebrante, sosteniendo una vela encendida, el coro canta este misterio de luz divina: „Venid, tomad la luz de la luz sin crepúsculo y alabad a Cristo resucitado”. Por la misma razón que en el bautismo, en la liturgia romana, la vela que se da al recién bautizado se enciende con el cirio pascual, que es Cristo.

DESPUÉS DEL DÍA DE SU REINO SIN CAMBIO

La resurrección física de Jesús no habría tenido ningún valor para nosotros si la luz divina no hubiera brillado al mismo tiempo entre nosotros y dentro de nosotros. Sólo podremos celebrar dignamente la resurrección de Cristo cuando en nuestra alma la luz traída por el Salvador triunfe completamente sobre las tinieblas de nuestros pecados.

Buscad, pues, las cosas de arriba. Allí está Cristo, sentado a la diestra de Dios. Poned la mira en las cosas de arriba, no en las de la tierra. (Lectura del apóstol San Pablo a los Colosenses, en la liturgia romana).

La Iglesia en Oriente hace escuchar a sus fieles el comienzo del Evangelio según San Juan: «La luz brilla en las tinieblas, y las tinieblas no la conocen». No pudieron contener ni apagar aquella luz cuyo triunfo vemos hoy: “Hemos visto su gloria”. (Juan 1:14)

“Oh gran y santísima Pascua, Cristo, Sabiduría, Palabra y Poder de Dios, concédenos que podamos comunicarnos contigo con mayor verdad en el día infinito de tu Reino”. Luego se canta este canon pascual, atribuido a san Juan Damasceno, y entonces los fieles, como los Apóstoles en la tarde de Pascua, se saludan diciendo y repitiendo: «¡Cristo ha resucitado!». «¡Verdaderamente ha resucitado!» (Lucas 24:34)

¿HAS RESUCITADO CON CRISTO?

En la mañana de Pascua, ante el sepulcro vacío, Pedro y Juan descubren que Cristo debía haber resucitado de entre los muertos (Juan 20:9). Aquella tarde en Emaús, los dos discípulos desilusionados e incrédulos oyeron a su compañero de viaje decirles: “¿No sufrió el Mesías todo esto y entró en su gloria?” (Lucas 24:26)

San Juan Crisóstomo, en su homilía pascual, que se lee al final de la liturgia de la Iglesia Oriental, nos recuerda que sólo quienes llevaron la cruz y murieron con ella participan de la gracia de la Resurrección de Cristo. Sin la cruz no podríamos recibir la gloria del Resucitado.

Al mismo tiempo, el Señor conoce nuestra lentitud y la debilidad de nuestra fe. Pedro y los demás apóstoles participarán en la Pasión de su maestro, pero sólo después de que les haya sido comunicado el poder de su Resurrección. Nuestro Señor hace lo mismo con nosotros. A pesar de todo lo que hemos sufrido y soportado, estamos lejos de ayudar a Jesús a llevar su cruz. Dormimos durante su sufrimiento, lo abandonamos, lo negamos con nuestros muchos pecados.

Y, sin embargo, por muy faltos de preparación que estemos, por muy impuros que seamos, Jesús nos invita a entrar en la alegría de la Pascua. De la tumba vacía brotó el perdón y la vida. Y Cristo resucitado supera todos los obstáculos que se interponen entre Él y nosotros. La tarde de Pascua entró de nuevo en el cenáculo, cuyas puertas estaban cerradas (Jn 20,19). Él es capaz de penetrar en almas que anteriormente habían permanecido cerradas para él.

Nos trae el mensaje de la misericordia: «Jesús se acercó, se puso en medio de ellos y les dijo: “¡La paz esté con ustedes!”» (Jn 20,19).

Después de la Comunión Eucarística, sacramento de la Pascua del Señor, la liturgia latina nos dice que oremos así: «Dios de toda bondad, no dejes de velar por tu Iglesia. Los sacramentos de la Pascua ya nos han regenerado, obteniendo para nosotros tu perdón, haciéndonos partícipes de tu vida. Concédenos entrar en la luz de la resurrección». (Oración después de la Comunión)