Ósma Niedziela Zwykła

See,

https://www.facebook.com/share/v/18h8WqEWJo

Stanisław Barszczak, Thoughts of Padre Pio
Hello everyone on SUNDAY. I wish you a joyful day.

To start „A poem with a platitude in the middle” by Father Jan Twardowski:

„don’t be afraid of walking on the sea
of an unsuccessful life
all the best
of the exact sum of inaccurate data
of love not for you
of waiting for no one

in this inhuman time, press your ear to the pillow
because what happens to us
comes from outside of us.”

Another poem then

„I Loved You” by Konstanty Ildefons Gałczyński

„I loved you in the blue night,
in the night playing, in the endless night.

As if from the lamps, from the hearts it was light,
when you sighed, when I sighed.

I loved you both barefoot,
and in the crown, and at dawn, and at night.”

600 years ago, there were no excavators or JCB machines, but still, this 9-story masterpiece is a wonder of the world, an evidence to the bravery and grandeur of India’s history.
The Victory Tower, also known as the Vijay Stambha, is located in Chittorgarh, Rajasthan…

Every moment I move in the Catholic Church of my life, which also continues to save people – according to the teachings of Jesus Christ, our Lord.

Looking at whom „Ratzinger” looked, what can I tell you:

„The future of the Church can and will be found in those who have deep roots and live in the pure fullness of their faith. It will not dwell in those who do nothing but adapt to the present moment, nor in those who simply criticize others and assume that they are infallible yardsticks, nor in those who choose the easy way, who avoid the passions of faith, declaring it false and outdated, tyrannical and legalistic, everything that demands something from people, hurts them and forces them to sacrifice themselves. To put it more positively: the future of the Church, once again, will be reshaped by the saints, that is, by people whose minds are deeper than the slogans of the moment, who see more than others because their lives embrace a wider reality. … Man sees only what he has experienced and suffered. If today we are no longer able to become aware of God, it is because it is very easy for us to escape, to escape from the depths of our being through the narcotic feeling of this or that pleasure. In this way, our inner depths remain closed to us. If it is true that man sees only with his heart, then how blind we are!” (See, J. Ratzinger, Faith and the Future, pp. 112-113)

I will now quote the poem Nocturne,
Jan Lechoń

What am I? Just a leaf, a leaf that falls from a tree.

What I did – everything was written on water.

I am a leaf that fell from a tree in a distant garden,
The wind carries it along an alley where the moon shines.

I desire one thing today: you, cold breezes!
So carry me, cold wind, without asking why,
Among old paths, forgotten bushes,
Which I will recognize and find at night.

In the last scent of summer, in the breath of autumn
Let me fall under the shattered columned porch,
To see those raised heads that I saw
Among the now bowed, pensive shadows.

Silence, silver night, the whole singing earth!
And I will fall on the grass damp with dew,
Or I will quietly caress the once golden hair,
Whose color I would certainly not recognize today (certainly).

I would like to describe, a poem
by Zbigniew Herbert

divided once and for all
and said
this is the subject
and this is the object…

we fall asleep
with one hand under our head
and the other in a pile of planets…

And our feet leave us
and taste the earth
with small roots,
which in the morning
we tear off painfully, (we tear off with difficulty)…

I would like to describe the simplest emotion
joy or sadness
but not like others do
reaching for the rays of rain or sun…

I would like to describe the light
that is born in me
but I know that it is not similar
to any star
because it is not so bright
not so pure
and uncertain…

I would like to describe courage
not dragging a dusty (desert sand) lion behind me,
And also anxiety
not shaking a glass full of water…

in other words
I will give up all metaphors
for one word
peeled out of the chest like a rib
for one a word
that fits
within the boundaries of my skin

– But it is not possible, apparently…

and to say – I love
I run like crazy
picking up, (troubling) armfuls of birds,
and my tenderness
which is not made of water
asks water for a face

and anger different from fire
borrows from it
a multi-talented language

so it mixes
so it mixes
in me… zb. Herbert

„God knows, people who are paid to have attitudes toward things, professional critics, make me sick; camp-following eunuchs of literature. They won’t even whore. They’re all virtuous and sterile. And how well meaning and high minded. But they’re all camp-followers.”
~ Hemingway

Some say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I’ve tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To know that for destruction ice
Is also great
And would suffice.
Robert Frost (1874-1963)

Finally, I would like to quote a text that is attributed to Francis. Pope Francis shared this wonderful message:

„This life will pass quickly, don’t argue with people, don’t criticize their bodies so much.
Don’t complain so much.
Don’t lose sleep over bills.
Find a couple (a husband and his wife) who make you happy.
If the couple is wrong, leave them and seek your own happiness.
I have never stopped being a good father.
Don’t worry so much about buying luxuries and conveniences (comforts) for your home, or kill yourself, don’t kill yourself leaving an inheritance to your family. Goods and wealth must be earned by everyone, but don’t devote yourself to accumulating silver.
Have fun, travel, enjoy walks, discover new places.
Wish yourself taste – the taste of travel that you deserve. Let the dogs be closer.
Please don’t put away glasses.
Use new tableware (dinner), don’t skimp on your favorite perfume, use it (them) for walks with you, spend- get down – use your favorite sneakers, put on – repeat your favorite clothes – so what? (That’s nothing)
If it’s not bad, why not now? (Enjoy life, but remember this). Why not pray, instead of waiting for prayer before going to bed? Why don’t you call now? Why not forgive now?

There is a long wait for Christmas, Friday, next year – (what time is it?) When you have money, when love comes, when everything will be perfect… Listen… There is no such thing as a perfect whole.

People can’t achieve it because it just wasn’t done (this), done to end it here. This is a chance to learn (still in the future).

So take this (my) proof of life and do it now… Love more, forgive more, hug more, live more intensely, and leave the rest in God’s hands”.

Stay with me, Lord, because I need your presence so that I do not forget you.

You know how easily I can abandon you.

Stay with me, Lord, because I am weak and I need your strength so that I do not fall.

Stay with me, Lord, because you are my life and without you I lose my enthusiasm.

Stay with me, Lord, because you are my light and without you there is darkness.

Stay with me, Lord, and show me your will.
Stay with me, Lord, so that I may hear your voice and follow you.
Stay with me, Lord, because I want to love you and always remain in your company.
Stay with me, Lord, if you want me to be faithful to you.
Stay with me, Lord, because no matter how poor my soul is, I want it to be transformed into a place of comfort for you, a nest of love.
Stay with me, Jesus, for it is getting late and the day is drawing to a close. Life is passing away and death, judgment and eternity are approaching. I need you to renew my energy and not stop me on my way. It is getting late, death is getting closer and I am afraid of the darkness, of temptations, of lack of faith, of the cross and of pain. Oh, how I need you, my Jesus, in this night of exile.
Stay with me this night, Jesus, because throughout my life, with all your dangers, I need you. Lord, make me recognize you as your disciples recognized you in the breaking of the bread, so that the Eucharistic Communion may be the light that dispels the darkness, the force that sustains me, the only joy of my heart.
Stay with me, Lord, because at the hour of death I want to be united to you, if not through communion, then at least through grace and love.
Stay with me, Jesus. I do not ask for divine consolations, because I do not deserve them, but only for the gift of your presence. This is what I ask of you!
Stay with me, Lord, because I seek only You, Your love, Your grace, Your will, Your heart, Your Spirit, because I love You, and the only reward I ask of You is that I may love You more and more. With this decisive love I wish to love You with all my heart, while I am on earth, and to love You perfectly for all eternity. Amen!

_____

Stanisław Barszczak, Myśli Padre Pio
Witam wszystkich w NIEDZIELĘ. Życzę wam radosnego dnia.

Na początek „Wiersz z banałem w środku”
Ksiądz Jan Twardowski

„nie bój się chodzenia po morzu
nieudanego życia
wszystkiego najlepszego
dokładnej sumy niedokładnych danych
miłości nie dla ciebie
czekania na nikogo

przytul w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki
bo to co nas spotyka
przychodzi spoza nas.”

Pokochałem Ciebie
– Konstanty Ildefons Gałczyński

Pokochałem Ciebie w noc błękitną,
w noc grającą, w noc bezkresną.
Jak od lamp, od serc było widno,
gdyś westchnęła, kiedym westchnął.

Pokochałem Ciebie i boso,
i w koronie, i o świcie, i nocą.

Kazdej chwili poruszam sie w kościele katolickim mego życia, który również kontynuuje zbawianie ludzi – zgodnie z nauką Jezusa Chrystusa, naszego Pana.

Patrząc na kogo patrzył „Ratzinger”, co chcesz usłyszeć, to ci powiem:

«Przyszłość Kościoła może i będzie znajdować się w tych, którzy mają głębokie korzenie i żyją w czystej pełni swojej wiary. Nie będzie ono mieszkać w tych, którzy nie robią nic poza dostosowywaniem się do obecnej chwili, ani w tych, którzy po prostu krytykują innych i zakładają, że są oni nieomylnymi miarami, ani w tych, którzy wybierają łatwą drogę, którzy unikają namiętności wiary, ogłaszając ją fałszywą i przestarzałą, tyrańską i legalistyczną, wszystko, co czegoś wymaga od ludzi, rani ich i zmusza do poświęcenia się. Mówiąc bardziej pozytywnie: przyszłość Kościoła, po raz kolejny, zostanie ukształtowana na nowo przez świętych, czyli ludzi, których umysły są głębsze niż hasła danej chwili, którzy widzą więcej niż inni, ponieważ ich życie obejmuje szerszą rzeczywistość. …Człowiek widzi tylko tyle, ile sam doświadczył i wycierpiał. Jeśli dzisiaj nie potrafimy już uświadomić sobie Boga, to dlatego, że bardzo łatwo nam uciec, uciec od głębi naszego jestestwa poprzez narkotyczne poczucie tej czy innej przyjemności. W ten sposób nasze wewnętrzne głębie pozostają dla nas zamknięte. Jeśli jest prawdą, że człowiek widzi tylko sercem, to jakże jesteśmy ślepi! (J. Ratzinger, Wiara i przyszłość, s. 112-113)

Zacytuję teraz wiersz Nokturn,
Jan Lechoń

Cóż ja jestem? Liść tylko, liść, co z drzewa leci.
Com czynił – wszystko było pisane na wodzie.
Liść jestem, co spadł z drzewa w dalekim ogrodzie,
Wiatr niesie go aleją, w której księżyc świeci.

Jednego pragnę dzisiaj: was, zimne powiewy!
Wiec nieś mnie, wietrze chłodny, nie pytając po co,
Pomiędzy stare ścieżki, zapomniane krzewy,
Które wszystkie rozpoznam i odnajdę nocą.

W ostatniej woni lata, w powiewie jesieni
Niech padnę pod strzaskany ganek kolumnowy,
By ujrzeć te, com widział, podniesione głowy
Wśród teraz pochylonych, zamyślonych cieni.

Uciszaj, srebrna nocy, całą ziemię śpiewną!
A ja padnę na trawę wilgotną od rosy,
Albo będę muskał cicho niegdyś złote włosy,
Których dziś już koloru nie poznałbym pewno (z pewnością).

Chciałbym opisać, wiersz
Zbigniewa Herberta

podzielili raz na zawsze
i powiedzieli
to jest podmiot
a to przedmiot…

zasypiamy
z jedną ręką pod głową
a z drugą w kopcu planet…

A stopy opuszczają nas
i smakują ziemię
małymi korzonkami,
które rano
odrywamy boleśnie,(zrywamy z trudem)…
Chciałbym opisać najprostsze wzruszenie
radość lub smutek
ale nie tak jak robią to inni
sięgając po promienie deszczu albo słońca…

chciałbym opisać światło
które we mnie się rodzi
ale wiem że nie jest ono podobne
do żadnej gwiazdy
bo jest nie tak jasne
nie tak czyste
i niepewne…

chciałbym opisać męstwo
nie ciągnąc za sobą zakurzonego (pustynnym piaskiem) lwa,
A także niepokój
nie potrząsając szklanką pełną wody…

inaczej mówiąc
oddam wszystkie przenośnie
za jeden wyraz
wyłuskany z piersi jak żebro
za jedno słowo
które mieści się
w granicach mojej skóry

– Ale nie jest to widać możliwe…

i aby powiedzieć – kocham
biegam jak szalony
zrywając, (niepokojąc) naręcza ptaków,
I tkliwość moja
która nie jest przecież z wody
prosi wodę o twarz

i gniew różny od ognia
pożycza od niego
wielomównego języka

tak się miesza
tak się miesza
we mnie… zb.Herbert

Na koniec chciałbym zacytować tekst, który przypisują Franciszkowi. Papież Franciszek popisał się tym wspaniałym przesłaniem:

„To życie szybko minie, nie kłóć się z ludźmi, nie krytykuj ich ciała tak bardzo.
Nie narzekaj tak bardzo.
Nie trać snu z powodu rachunków.
Znajdź parę (męża i jego żonę), która cię uszczęśliwi.
Jeśli para się myli, zostaw ją i poszukaj swojego szczęścia.
Nigdy nie przestałem być dobrym ojcem.
Nie martw się tak bardzo kupowaniem luksusów i udogodnień (wygód) do swojego domu, ani nie zabij się, nie zabijaj się pozostawiając spadek swojej rodzinie. Dobra i majątek muszą być zarabiane przez każdego, ale nie poświęcaj się gromadzeniu srebra.
Baw się dobrze, podróżuj, ciesz się spacerami, poznawaj nowe miejsca.
Życz sobie gustu – smaku podróży, na jakie zasługujesz. Niech psy będą bliżej.
Proszę nie odkładać kieliszków.
Używaj nowej zastawy (obiadowej), nie oszczędzaj swoich ulubionych perfum, używaj ich(je) do spacerów ze sobą, wydaj- schodź – używaj swoje ulubione trampki, zakładaj na siebie – powtórz swoje ulubione ubrania – i co z tego? (To jeszcze nic)
Jeśli nie jest źle, to czemu nie teraz? (Ciesz się życiem, ale zapamiętaj to). Dlaczego nie modlić się, zamiast czekać na modlitwę przed snem? Czemu nie zadzwonisz już teraz? Dlaczego nie wybaczyć teraz?
Długo oczekuje się na Boże Narodzenie, piątek, kolejny rok – (jaki to czas?) Kiedy masz pieniądze, kiedy nadejdzie miłość, kiedy wszystko będzie idealne… Słuchaj… Nie ma czegoś takiego jak idealna całość.
Ludzie nie mogą tego osiągnąć, ponieważ po prostu nie zostało zrobione (to), zrobione po to, aby to zakończyć tutaj. To szansa na naukę (jeszcze w przyszłości).
Więc weź ten (mój) dowód życia i zrób to teraz… Kochaj bardziej, przebacz więcej, przytul więcej, żyj intensywniej, a resztę zostaw w rękach Boga”.

Zostań ze mną Panie, bo potrzebuję Twojej obecności, abym o Tobie nie zapomniał.
Wiesz, jak łatwo mogę cię porzucić.
Zostań ze mną Panie, bo jestem słaby i potrzebuję Twojej siły, aby nie upaść.
Zostań ze mną Panie, bo Ty jesteś moim życiem i bez Ciebie tracę zapał.
Zostań ze mną Panie, bo Ty jesteś moim światłem, a bez Ciebie panuje ciemność.
Zostań ze mną Panie i pokaż mi swoją wolę.
Zostań ze mną, Panie, abym mógł usłyszeć Twój głos i pójść za Tobą.
Zostań ze mną Panie, bo chcę Cię kochać i zawsze pozostawać w Twoim towarzystwie.
Zostań ze mną Panie, jeśli chcesz, abym był Tobie wierny.
Zostań ze mną, Panie, bo bez względu na to, jak biedna jest moja dusza, pragnę, aby przemieniła się w miejsce pocieszenia dla Ciebie, gniazdo miłości.
Zostań ze mną, Jezu, bo robi się późno i dzień dobiega końca. życie przemija, a śmierć, sąd i wieczność się zbliżają. Potrzebuję, abyś odnowił moją energię i nie zatrzymywał mnie w drodze. Robi się późno, śmierć jest coraz bliżej, a ja boję się ciemności, pokus, braku wiary, krzyża i bólu. O, jak bardzo Cię potrzebuję, mój Jezu, w tę noc wygnania.
Zostań ze mną tej nocy Jezu, bo przez całe moje życie, ze wszystkimi Twoimi niebezpieczeństwami, potrzebuję Ciebie. Panie, spraw, abym rozpoznał Cię tak, jak rozpoznali Cię Twoi uczniowie przy łamaniu chleba, aby Komunia Eucharystyczna była światłem rozpraszającym ciemności, siłą, która mnie wspiera, jedyną radością mojego serca.
Zostań ze mną, Panie, bo w godzinie śmierci chcę być zjednoczony z Tobą, jeśli nie przez komunię, to przynajmniej przez łaskę i miłość.
Zostań ze mną Jezu. Nie proszę o boskie pociechy, bo na nie nie zasługuję, ale tylko o dar Twojej obecności. O to właśnie proszę Cię!
Zostań ze mną Panie, bo szukam tylko Ciebie, Twojej miłości, Twojej łaski, Twojej woli, Twojego serca, Twojego Ducha, bo Cię kocham, a jedyną nagrodą, o którą Cię proszę, jest to, abym mógł kochać Cię coraz bardziej. Tą zdecydowaną miłością pragnę kochać Cię całym sercem, póki jestem na ziemi, i kochać Cię doskonale przez całą wieczność. Amen!

______

Stanisław Barszczak, Pensieri di Padre Pio
Ciao a tutti, DOMENICA. Ti auguro una giornata gioiosa.

Per cominciare con „Una poesia con un luogo comune nel mezzo”
Padre Jan Twardowski

„non aver paura di camminare sul mare
vita senza successo
Buon compleanno
somma esatta di dati inesatti
l’amore non è per te
non aspettare nessuno

abbracciati in questo tempo disumano
il suo orecchio al cuscino
perché cosa ci succede
viene da fuori di noi.”

Mi sono innamorato di te
– Konstanty Ildefons Galczyński

Mi sono innamorato di te nella notte azzurra,
nella notte del gioco, nella notte senza fine.
Come dalle lampade, dai cuori era luce,
quando sospiravi, quando sospiravo.

Ti ho amato a piedi nudi,
e nella corona, e all’alba, e di notte.

Ogni momento della mia vita mi muovo all’interno della Chiesa cattolica, che continua a salvare le persone, secondo gli insegnamenti di Gesù Cristo, nostro Signore.

Guardando a chi stava guardando „Ratzinger”, cosa vuoi sentirti dire, te lo dico:

«Il futuro della Chiesa può e sarà trovato in coloro che hanno radici profonde e vivono nella pura pienezza della loro fede. Non abiterà in coloro che non fanno altro che adattarsi al momento presente, né in coloro che si limitano a criticare gli altri e presumono di essere standard infallibili, né in coloro che scelgono la via più facile, che evitano le passioni della fede, dichiarandola falsa e superata, tirannica e legalistica, tutto ciò che esige qualcosa dalle persone, le ferisce e le costringe a sacrificare se stesse. In una nota più positiva, il futuro della Chiesa sarà, ancora una volta, rimodellato dai santi, cioè da persone la cui mente è più profonda degli slogan del momento, che vedono più degli altri perché le loro vite abbracciano una realtà più ampia. …Un uomo vede solo ciò che ha sperimentato e sofferto. Se oggi non riusciamo più a prendere coscienza di Dio, è perché ci riesce molto facile evadere, uscire dalle profondità del nostro essere attraverso la sensazione narcotica di questo o quel piacere. In questo modo la nostra profondità interiore rimane chiusa a noi. Se è vero che l’uomo vede solo con il cuore, quanto siamo ciechi! (J. Ratzinger, Fede e futuro, pp. 112-113)

Citerò ora la poesia Notturno,
Giovanni Lechon

Cosa sono? Soltanto una foglia, una foglia che cade dall’albero.
Ciò che fece fu che tutto era scritto sull’acqua.
Sono una foglia caduta da un albero in un giardino lontano,
Il vento lo trasporta lungo il viale dove splende la luna.

Una cosa desidero oggi: voi, fredde brezze!
Quindi portami, vento fresco, senza chiedere perché,
Tra vecchi sentieri, cespugli dimenticati,
Tutto ciò lo riconoscerò e lo ritroverò di notte.

Nell’ultimo profumo dell’estate, nel respiro dell’autunno
Lasciami cadere sotto il portico con la colonna in frantumi,
Per vedere quelle teste alzate che ho visto
Tra le ombre ora inclinate e pensierose.

Silenzio, notte argentea, tutta la terra canta!
E cadrò sull’erba bagnata di rugiada,
Oppure accarezzerò silenziosamente i capelli un tempo dorati,
Il cui colore oggi non riconoscerei con certezza (certamente).

Vorrei descrivere la poesia
Zbigniew Herbert

diviso una volta per tutte
e hanno detto
questa è un’entità
e questo è l’oggetto…

ci addormentiamo
con una mano sotto la testa
e con il secondo nella pila dei pianeti…

E i piedi ci lasciano
e assapora la terra
piccole radici,
che mattina
ci strappiamo dolorosamente (ci strappiamo con difficoltà)…
Vorrei descrivere l’emozione più semplice
gioia o tristezza
ma non come fanno gli altri
raggiungendo i raggi di pioggia o di sole…

Vorrei descrivere la luce
che nasce in me
ma so che non è simile
a nessuna stella
perché non è così chiaro
non così pulito
e incerto…

Vorrei descrivere il coraggio
senza trascinarti dietro un leone impolverato (sabbia del deserto),
E anche l’ansia
senza agitare un bicchiere pieno d’acqua…

in altre parole
Darò tutte le metafore
per una parola
staccato dal petto come una costola
per una parola
che si trova
nei limiti della mia pelle

– Ma sembra che questo non sia possibile…

e dire – amo
Sto correndo come un pazzo
raccogliere (disturbare) bracciate di uccelli,
E la mia tenerezza
che non è fatto di acqua
chiede acqua per il viso

e la rabbia diversa dal fuoco
prende in prestito da lui
linguaggio multi-parlante

è così confuso
è così confuso
in me… zb.Herbert

Vorrei infine citare un testo attribuito a Francesco. Papa Francesco ha mostrato questo meraviglioso messaggio:

„Questa vita passerà in fretta, non discutere con le persone, non criticare troppo il loro corpo.
Non lamentarti così tanto.
Non perdere il sonno a causa delle bollette.
Trovate una coppia (marito e moglie) che vi renda felici.
Se una coppia sbaglia, lasciatela e cercate la vostra felicità.
Non ho mai smesso di essere un buon padre.
Non preoccuparti troppo di acquistare beni di lusso e comfort per la tua casa, e non ucciderti, non ucciderti lasciando un’eredità alla tua famiglia. Tutti devono guadagnare beni e ricchezze, ma non dedicarti ad accumulare argento.
Divertitevi, viaggiate, godetevi le passeggiate, esplorate nuovi posti.
Augurati di assaporare il sapore del viaggio che meriti. Lasciate che i cani si avvicinino.
Per favore non appoggiare gli occhiali.
Usa stoviglie nuove (per la cena), non risparmiare il tuo profumo preferito, usalo (usalo) per le passeggiate con te stesso, spendi – scendi – usa le tue sneaker preferite, indossa – ripeti i tuoi vestiti preferiti – e allora? (Non è niente)
Se non è male, perché non adesso? (Goditi la vita, ma ricorda questo). Perché non pregare invece di aspettare di pregare prima di andare a letto? Perché non chiami adesso? Perché non perdonare adesso?
Aspetti Natale, venerdì, l’anno prossimo per molto tempo – (che ora è?) Quando hai soldi, quando arriva l’amore, quando tutto è perfetto… Ascolta… Non esiste un tutto perfetto.
Le persone non possono riuscirci perché semplicemente non è stato fatto, non è stato fatto per finirlo qui. Questa è un’opportunità per imparare (ancora in futuro).
Quindi prendi questa (la mia) prova di vita e fallo ora… Ama di più, perdona di più, abbraccia di più, vivi più intensamente e lascia il resto nelle mani di Dio.”

Resta Signore con me, perché ho bisogno della tua presenza per non dimenticarti.
Sai quanto facilmente posso abbandonarti.
Resta Signore con me, perché sono debole e ho bisogno della tua forza per non cadere.
Resta Signore con me, perché sei la mia vita, e senza di te perdo il fervore.
Resta Signore con me, perché sei la mia luce, e senza di te regna l’oscurità.
Resta Signore con me, per mostrarmi la tua volontà
Resta Signore con me, affinché senta la tua voce e ti segua.
Resta Signore con me, perché desidero amarti e restare sempre in tua compagnia.
Resta Signore con me se vuoi che ti sia fedele.
Resta Signore con me, perché per quanto povera sia la mia anima, voglio che si trasformi in un luogo di consolazione per te, un nido d’amore.
Resta con me, Gesù, perché si fa tardi e il giorno volge al termine; la vita passa, e la morte, il giudizio e l’eternità si avvicinano. Ho bisogno di te per rinnovare le mie energie e non per fermarmi lungo la strada. Si sta facendo tardi, la morte avanza e io ho paura del buio, delle tentazioni, della mancanza di fede, della croce, dei dolori. Oh, quanto ho bisogno di te mio Gesù in questa notte di esilio
Resta con me stanotte Gesù perché per tutta la vita, con tutti i tuoi pericoli, ho bisogno di te. Fa, Signore, che ti riconosca come ti hanno riconosciuto i tuoi discepoli spezzando il pane, affinché la Comunione Eucaristica sia la luce che dissipa le tenebre, la forza a sostenermi, l’unica gioia del mio cuore.
Resta con me, Signore, perché nell’ora della morte voglio essere unito a te, se non dalla comunione, almeno dalla grazia e dall’amore.
Resta con me Gesù Non chiedo consolazioni divine, perché non le merito, ma solo il dono della tua presenza, oh, questo sì che ti prego!
Resta Signore con me, perché cerco solo te, il tuo amore, la tua grazia, la tua volontà, il tuo cuore, il tuo Spirito, perché ti amo, e l’unica ricompensa che ti chiedo è di poterti amare sempre di più. Con questo amore risoluto desidero amarti con tutto il cuore finché sono sulla terra, per continuare ad amarti perfettamente per l’eternità. Amen!

_____

ADORACY SAVES AND HEALS MAN Putin “smiles” at Trump. Offers raw materials. Russia Today commentator Andrei Rudalev compared Putin’s rare earths deal to a “grain deal” and expressed fears that “our Western partners” will “cancel all of his deals” after Trump leaves the White House. In the new political situation after President Trump’s victory, the Polish Prime Minister D.Tusk posted on Twitter the following text in English: „Enough talking, it’s time to act! 1. Let’s finance our aid for Ukraine from the Russian frozen assets. 2. Let’s strengthen air policing, the Baltic sentry and the EU borders with Russia. 3. Let’s swiftly adopt new fiscal rules to finance the EU security and defence. Now!” “For two thousand years, when a Pope is sick or in danger, the Christian people have prayed for him. They have prayed with the awareness that this poor man, full of limitations like all others, has been called to take the place of Peter, the fisherman of Galilee, and this is something immense and at the same time precious for every faithful Christian. And they have prayed with gratitude, because this man, called to be the center of the unity of the Church, to confirm every baptized person in the true faith and to be, as St. Catherine of Siena said, “the sweet Christ on earth,” always seems to be surpassed. And no wonder…” Let us pray for the speedy recovery of our holy father Pope Francis, so that, comforted by the prayers of the faithful and with the help of God’s grace, he may return to the daily exercise of his ministry in the service of the whole Church. Let us pray to the Lord. ADORACY SAVES AND HEALS MAN. In our times, when a person rests after work and looks for entertainment, he also reaches for a good book, delves into literature. The International Booker Prize was established in 2005 and was initially awarded every two years for a lifetime of work. Since 2016, it has been a single work written by a writer known worldwide in a language other than English, translated into English and published in the UK and Ireland in the year preceding the award. The winner was Ismail Kadare. In 2018, the International Booker Prize was awarded to President Olga Tokarczuk for her novel „Flights”. The winner in 2024 was Jenny Erpenbeck for her novel „Kairos”. From the 154 submitted books, the jury longlisted the following 13 novels: „A Leopard-Skin Hat” by Anne Serre, transl. Mark Hutchinson (original language: French) „On a Woman’s Madness” by Astrid Roemer, transl. Lucy Scott (original language: Dutch) „Heart Lamp” by Banu Mushtaq, transl. Deepa Bhasthi (original language: Kannada) „Perfection” by Vincenzo Latronico, transl. Sophie Hughes (original language: Italian) „Eurotrash” by Christian Kracht, transl. Daniel Bowles (original language: German) „Under the Eye of the Big Bird” by Hiromi Kawakami, transl. Asa Yoneda (original language: Japanese) „Hunchback” by Saou Ichikawa, transl. Polly Barton (original language: Japanese) „Small Boat”, Vincent Delecroix, transl. Helen Stevenson (original language: French) „Reservoir Bitches”, Dahlia de la Cerda, transl. Julia Sanches, Heather Cleary (original language: Spanish) (Polish edition: „Wściekłe suki”, transl. Katarzyna Okrasko) „Solenoid”, Mircea Cărtărescu, transl. Sean Cotter (original language: Romanian) „There’s a Monster Behind the Door”, Gaëlle Bélem, transl. Karen Fleetwood (original language: French) „On the Calculation of Volume I”, Solvej Balle, transl. Barbara J. Haveland (original language: Danish) „The Book of Disappearance”, Ibtisam Azem, transl. Sinan Antoon (original language: Arabic) 2021 WOMEN’S AWARD FINALIST I have another book for you called „The Mothers”. Brit Bennett’s tone and writing style are reminiscent of James Baldwin and Jacqueline Woodson, but especially of Toni Morrison’s 1970 debut novel, The Bluest Eye. A story of absolute, universal timelessness… As for any era, this is a successful, moving novel. Right now, it’s a penetrating, subtly moving novel about questions about who we are and who we want to be… The Mothers, a stunning novel about twin sisters, inseparable as children, who ultimately decide to live in two very different worlds, one black, one white. The Vignes twin sisters will always be identical. But after growing up together in a small southern black community and fleeing at sixteen, it’s not just the shape of their daily lives that’s different as adults, it’s everything: their families, their communities, their racial identities. Years later, one sister lives with her black daughter in the same southern town she once tried to escape. The other secretly passes for white, her white husband unaware of her past. Despite so many miles and so many lies separating them, the twins’ fates remain intertwined. What happens to the next generation when their daughters’ stories intersect? Weaving together the multiple threads and generations of this family, from the Deep South to California, from the 1950s to the 1990s, Brit Bennett creates a story that is both a compelling, emotional family story and a brilliant exploration of American history in transience. Going far beyond race, the author considers the lasting impact of the past in shaping a person’s decisions, desires, and expectations, and explores some of the many reasons and realms in which people sometimes feel compelled to live as something other than their origins. Brit Bennett delivers a gripping, suspenseful novel of family and relationships that is engaging and provocative, compassionate and wise. I tried it, I tasted the literary style, I would like to translate one of these books. Translating one of the different corners of the world is a wonderful way for everyone to express themselves in all our strangeness and inequality, to abandon the challenge of the boundaries established between us, to notice the sense of time, using fiction that encompasses feelings and thoughts. I believe we could also sing or shout in English. I continue: in these books, people ponder survival strategies; they cheat, lie, joke and innovate. Some people are no longer of this earth or send visions from the future or with additional elements. These books introduce us to the agony of family, the workplace or the politics of the nation state, to the almost spiritual mystery of friendship, to the interpretation of the architecture of erotic feelings, to the banality of capitalism and to the agitation of faith. ADORACY SAVES AND HEALS MAN I am finally returning to my priestly backyard. If all Catholics in the world believed in His Royal Presence, Adoration in the Churches would never end, I would never be alone, and consequently the evil of the world would end. Because before the LIVING and HOLY presence of our Lord Jesus Christ every knee bows in heaven, on earth and in the depths of hell. Every disease is satisfied and every need is met by the Adorer. We pray that all churches will be chapels of Adoration and the evil of the earth will end. One of the most peaceful cities in Poland, Częstochowa city, is in fact one of the largest cities in the country. Thank you for cooperation.

father StanisławBarszczak
_____

Niedziela 2 marca 2025

8. Niedziela zwykła

Odniesienia biblijne:
Z księgi Ben-Syracha (Mądrości) 27:4-7: „Gdy potrząśniesz sitem, pozostaną tylko odpady”.
Psalm 91: „Gdy się zestarzeje, nadal wydaje owoc. „Zachowuje swój sok i zieloność.”
1 List św. Pawła do Koryntian 15:54-58: „Coraz bardziej angażujcie się w dzieło Pańskie.”
Ewangelia według św. Łukasza: 6, 39-45: „Nie zrywa się fig z cierni.”

Trzy przypowieści tej niedzieli pojawiają się na zakończenie mowy inauguracyjnej odnośnie misji uczniów. Możemy więc uważać je za rozwinięcie całej tej nauki. „Uczeń nie przewyższa swego mistrza, ale może stać się taki jak on.” (Łk 6,40)

PRZEKRACZAJĄC PROSTĄ MORALNOŚĆ

Uczniowie są powołani przez Chrystusa, aby od dziś uczestniczyć w urzeczywistnianiu Królestwa. „Teraz” (Łk 6,21). Nie mogą pozostać bierni, zadowoleni z tego, co zdobyli dla siebie, bez troski o swoich braci i Królestwo Boże. Dzieło Pana nie ma na celu zapewnienia nam osobistej radości, wewnętrznego spokoju ani prostej równowagi w życiu. Dzieło Pana nie jest dziełem mądrości Wschodu. Jest to realizacja Królestwa, które powita tych, których Chrystus zbawił. Powtarzamy to podczas każdej Eucharystii: „Szczęście, które obiecujesz, i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Przyjście, które nie jest tylko na horyzoncie lub na końcu naszego życia, wtedy nie tylko staniemy się niezniszczalni. To przyjście jest codzienne, należy je przeżywać każdego dnia. I da nam „chleba naszego powszedniego”. „Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.” Jest to wezwanie do „chodzenia Jego śladami”, do „wzięcia czynnego udziału” zgodnie ze słowami św. Pawła (1 Kor. 15,57). W tym chodzeniu z Panem nie jest dopuszczalne, aby uczniowie byli ślepymi przewodnikami. Jeśli jesteśmy ślepi, możemy pozostać ślepi. Naszym zadaniem jest poszukiwanie jasności widzenia, aby móc patrzeć na rzeczy i istoty, na życie, na naszych braci i na siebie samych w taki sposób, aby nie wciągnąć ich w upadek lub nie postawić w impasie z powodu ciemności, w której jesteśmy pogrążeni. Chrystus prosi nas, abyśmy „ćwiczyli” się, by dołączyć do mistrza na tym poziomie, na którym On jest, czyli poprzez trening, który nie jest intelektualny, ale duchowo-mistyczną wiedzą. W tej jasności widzenia, którą przyniesie nam światło Chrystusa, naszego Mistrza, wszystko i każdy człowiek znajdą swoje miejsce według skali autentycznych wartości i w znaczeniu, jakie nadał im Bóg. Nasze oczy zostały stworzone do widzenia światła, do podziwiania piękna rzeczy, wiosny, śniegu, gwiazd i nieba, do podziwiania niewiarygodnego bogactwa tak wielu wspaniałych ludzi wokół nas, do poznawania i kontemplowania Boga Trójcy przez Chrystusa w życiu Ducha.

BYCIE ŚWIADOMYM O SOBIE

Przypowieść o słomie i belce łączy się z przypowieścią o dwóch niewidomych mężczyznach. Jak można widzieć mając belkę w oku? Chrystus nie przesądza o powodach, które skłaniają jednych do troszczenia się o drugich. Uczucia, które popychają nas do pomocy naszej siostrze, naszemu bratu w pozbyciu się jego wad, te uczucia mogą być godne pochwały, ale Chrystus mówi nam także: „spójrz na siebie”, w jakim jesteś stanie? Czy naprawdę możesz pomóc swojemu bratu w sytuacji, w jakiej się znajdujesz? Czy niewidomy może prowadzić niewidomego? Z drugiej strony, jeśli wiązka słomy nie będzie Ci już przeszkadzać, będziesz mógł widzieć wyraźnie. Jeżeli naszym zamiarem jest pomoc braciom w życiu naszą dobrocią, musimy jednocześnie jednoczyć nasze istnienie i nasze postępowanie zgodnie z zamysłem Boga. W przeciwnym razie, jak moglibyśmy pomóc im doświadczyć tego, czego my nie doświadczyliśmy? Nie jesteśmy miarą innych. To Bóg. I tu potrzeba nam mnóstwa pokory. Uczeń nie jest ponad mistrzem i minie dużo czasu, zanim staniemy się tacy jak on. Aby nasze słowa były zachęcające, a nie „wyrzucające”, aby były „pojednawcze”, a nie jedynie „pseudopomocne”, aby nasze gesty były hojne, a nie „pseudouzdrawiające”, pamiętajmy: o swojej belce, o drzazdze – słomie w niej… „Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku?” W istocie pokora jest jedyną jasnością umysłu, jaką powinniśmy się kierować, jedynym światłem w sposobie, w jaki patrzymy na siebie wobec naszych braci. Dlatego podejmujmy pokorne i ostrożne decyzje. Słoma – drzazga i belka. Nigdy nie wyśmiewajmy nikogo, nigdy nie umniejszajmy wartości żadnego z naszych braci. Słoma – drzazga i belka. Zaakceptujmy, że inni są inni, myślą inaczej, czują inaczej, działają inaczej, mówią inaczej. Bycie „innym” nie oznacza bycia „gorszym”. Nie potrzebują naszych wyrzutów ani rad, oni potrzebują przyjaźni, łagodności i wspólnoty.

CO WYLEWA SIĘ Z TWOJEGO SERCA

Aby mogła zaistnieć komunia, konieczna jest bliskość, podobieństwo, zbieżność i jedność. Wejdźmy więc w głąb siebie, pracujmy wewnątrz naszego serca. To tutaj mieszkają uczucia i pragnienia, które nas niepokoją lub niezmiernie cieszą.
Uwolnijmy nasze serca od tego, co nazywamy poczuciem własnej wartości i naszymi małymi zasługami, dumą z własnych poglądów i sukcesów, nieuporządkowanymi namiętnościami i niechęcią do życia, szaleńczym egocentryzmem i bezsensownymi pragnieniami. Wiemy o tym dobrze: myślimy i reagujemy bardziej sercem niż rozumem, bo w nim zapisana jest miłość, nawet jeśli jest ona nieuporządkowana, zdezorientowana i pomieszana. Wszystko widzimy sercem, ideami, systemami, ludźmi. Jeśli nasze serce jest przepełnione nieufnością, nigdy nie zaznamy spokoju, nigdy nie zaznamy pokoju. Jeśli nasze serce jest wypełnione nami samymi, nigdy nie zaznamy kochającego współżycia z naszymi braćmi. Ponieważ nasi bracia myślą i reagują podobnie jak my, bardziej kierując się sercem niż inteligencją. Dla nich, tak jak dla nas, pokój i radość nie są kwestią rozumu, ale kwestią serca, komunią.
Tak samo jest z życiem w Bogu. Staje się ona rzeczywistością w dzieleniu się miłością, ponieważ „Bóg jest miłością.” Jeśli nasze serce jest wypełnione nami samymi, nigdy nie zazna bliskiego współżycia z Bogiem czułości i miłosierdzia. Ach! gdyby nasze serca przepełniał Bóg….„Zły człowiek wydobywa zło ze swego złego serca. Dobry człowiek wydobywa dobro ze skarbca swego serca, które jest dobre.» (Łukasza 6.44) „Ty dajesz nam to, co my oferujemy Tobie…. ponieważ Twoje dary są naszą jedyną wartością, spraw Panie, aby przyniosły nam owoc w postaci wiecznego szczęścia…” (modlitwa nad darami) „Spraw, abyśmy żyli z Tobą na wieki!» (modlitwa po komunii) Zatem „Przestrzegajcie Słowa Życia, a będziecie ośrodkami światła dla świata.”

---

Sunday, March 2, 2025
8th Sunday in Ordinary Time

Biblical references:
From the book of Ben-Syrach (Wisdom) 27:4-7: “When you shake the sieve, only a scum remains.”
Psalm 91: “When it grows old, it still bears fruit. “It keeps its sap and green.”
1 Corinthians 15:54-58: “Increasingly engage in the work of the Lord.”
Gospel according to Luke: 6:39-45: “Figs are not picked from thorn bushes.”

The three parables of this Sunday appear at the end of the inaugural discourse on the mission of the disciples. We can therefore consider them as an extension of this entire teaching. „The disciple is not superior to his master, but can become like him.” (Lk 6:40)

TRANSCENDING SIMPLE MORALITY

Disciples are called by Christ to participate from today in the realization of the Kingdom. „Now” (Lk 6:21). They cannot remain passive, satisfied with what they have acquired for themselves, without concern for their brothers and the Kingdom of God. The work of the Lord is not intended to provide us with personal joy, inner peace or simple balance in life. The work of the Lord is not a work of Eastern wisdom. It is the realization of the Kingdom that will welcome those whom Christ has saved. We repeat this at every Eucharist: „The happiness that you promise, and the coming of our Lord Jesus Christ.” A coming that is not only on the horizon or at the end of our lives, then we will not only become indestructible. This coming is daily, it must be lived every day. And it will give us „our daily bread.” „Thy will be done, „On earth as it is in heaven.” It is a call to „walk in his footsteps,” to „take an active part,” according to the words of St. Paul (1 Cor. 15:57). In this walk with the Lord, it is not permissible for disciples to be blind guides. If we are blind, we can remain blind. Our task is to seek clarity of vision, to be able to look at things and beings, at life, at our brothers and sisters and at ourselves in such a way as not to drag them into a fall or to bring them to an impasse because of the darkness in which we are immersed. Christ asks us to „train” ourselves to join the Master at the level at which he is, that is, through a training that is not intellectual, but spiritual-mystical knowledge. In this clarity of vision that the light of Christ, our Master, will bring us, everything and every person will find their place according to the scale of authentic values ​​and in the meaning that God has given them. Our eyes were created to see light, to admire the beauty of things, spring, snow, stars and sky, to admire the incredible richness of so many wonderful people around us, to know and contemplate God the Trinity through Christ in the life of the Spirit.

BEING AWARE OF OURSELVES

The parable of the straw and the beam connects with the parable of the two blind men. How can one see with a beam in one’s eye? Christ does not judge the reasons that lead one to care for another. The feelings that push us to help our sister, our brother to get rid of his defects, these feelings can be praiseworthy, but Christ also tells us: „look at yourself”, in what condition are you? Can you really help your brother in the situation you are in? Can a blind person lead a blind person? On the other hand, if the bundle of straw no longer hinders you, you will be able to see clearly. If our intention is to help our brothers in life with our goodness, we must at the same time unite our existence and our behavior in accordance with God’s plan. Otherwise, how could we help them experience what we have not experienced? We are not the measure of others. He is God. And here we need a great deal of humility. The disciple is not above the master and it will take a long time to become like him. So that our words are encouraging and not „reproachful”, so that they are „conciliatory” and not merely „pseudo-helpful”, so that our gestures are generous and not „pseudo-healing”, let us remember: our beam, the speck – the straw in it… „Why do you see the speck in your brother’s eye and do not notice the beam in your own eye?” In fact, humility is the only clarity of mind that we should have, the only light in the way we look at ourselves in relation to our brothers. Therefore, let us make humble and cautious decisions. Straw – a splinter and a beam. Let us never ridicule anyone, let us never belittle the value of any of our brothers. Straw – a splinter and a beam. Let us accept that others are different, think differently, feel differently, act differently, speak differently. Being „different” does not mean being „worse”. They do not need our reproaches or advice, they need friendship, gentleness and community.

WHAT COMES OUT OF YOUR HEART

For communion to exist, closeness, similarity, convergence and unity are necessary. So let us go deep into ourselves, let us work inside our hearts. This is where the feelings and desires that disturb us or delight us immensely live.
Let us free our hearts from what we call self-esteem and our small merits, pride in our own opinions and successes, disordered passions and aversion to life, mad egocentrism and senseless desires. We know this well: we think and react more with the heart than with the mind, because in it is written love, even if it is disordered, disoriented and confused. We see everything with the heart, with ideas, systems, people. If our heart is filled with distrust, we will never know peace, we will never know peace. If our heart is filled with ourselves, we will never know loving coexistence with our brothers. Because our brothers think and react like us, guided more by the heart than by the intelligence. For them, as for us, peace and joy are not a matter of reason, but a matter of the heart, of communion. It is the same with life in God. It becomes a reality in the sharing of love, because „God is love.” If our hearts are filled with ourselves, they will never experience close fellowship with the God of tenderness and mercy. Oh! if our hearts were filled with God… „An evil man brings forth evil from his evil heart. A good man brings forth good from the treasury of his heart, which is good.” (Luke 6:44) „You give us what we offer you… because your gifts are our only value, Lord, make them bear fruit for us in the form of eternal happiness…” (prayer over the gifts) „Make us live with you forever!” (prayer after communion) Therefore, „Obey the Word of Life, and you will be centers of light for the world.”

_____

(This is my kenyan story from this evening Do not underestimate the strength it takes to be kind in a world as cruel as ours. First, a story ends when it ends, and not a moment before. If you are unhappy with this ending, make a new one. Slaves deserve to be remembered just as much as queens, author)

Stanisław Barszczak, Psalm widm i ruin

Wszystkie historie zawierają wątek prawdy; To sprawia, że ​​warto powiedzieć. Nie lekceważ siły, jakiej potrzeba, aby być miłym w świecie tak okrutnym jak nasza. Po pierwsze, historia kończy się, gdy się kończy, a nie chwilę wcześniej. Jeśli jesteś niezadowolony z tego zakończenia, zrób nowe. Niewolnicy zasługują na zapamiętanie tak samo jak królowe. Przeszłość pochłania tych na tyle naiwnych, aby o tym zapomnieć. Ból, który znosiłeś, nie usprawiedliwia bólu, który wywołujesz innym. To jest mój umysł. Jestem tutaj najsilniejszą osobą. Nic dobrego nie może wyjść z miejsca, które nie chce zobaczyć bólu ludzi, na których oparciu zostało zbudowane. Życie nie jest zasłużone. Dane jest żywe. Jeśli możesz znaleźć jedną rzecz, która sprawia, że ​​warto zobaczyć kolejny dzień, zrobiłeś wszystko, co chcesz. Krystian westchnął, ludzie, których tracimy, nigdy tak naprawdę nie wyjeżdżają, ale tylko my możemy określić, jak oni pozostają – to wszystko po to, aby pomóc nawet jednej osobie, aby uratować cały świat. Jeśli kiedykolwiek znajdziesz kogoś, kto czuje się tak naturalny, jak oddychanie, nie zostawiaj go. Ponieważ jeśli to zrobisz, poczujesz się tak, jakbyś łapał powietrze w każdej chwili. Istnieją wybory, których dokonujesz w życiu, których nie można cofnąć i których nie można pochować. Można je przenosić tylko, a ty albo uginasz się pod ich ciężarem, albo rośniesz wystarczająco silny, aby nie ulec. A wprawa w tek kwestii jest zawsze tego warta, jeśli pomoże ci dojść do następnej rzeczy, która sprawia, że ​​życie jest warte życia. Królowe idą do doradców po poradę, a nie po zezwolenie. Był osobą, która mogła zostać aresztowana w dowolnym momencie z jakiegokolwiek powodu, która mogła zrobić wszystko, co powiedzieli mu żołnierze i nadal porzucić spieprzone spotkanie. Nie pozwól, aby błędy twojej przeszłości dyktowały twoją przyszłość. Teraz, gdy widział Karinę z bliska, myląc ją z sługą, miała ochotę mylić słońce z świecą. Życie jest pełne oszustów… Jeśli grasz uczciwie, nie grasz, aby wygrać. Gdybym poprosił cię o złapanie księżyca gołymi rękami, jak byś to zrobił? – Karina zapytała nagle. Krystian zamknął oczy, a Karina nie mogła przestać patrzeć w sposób, w jaki złote światło oświetlało jego ciemną skórę. Nigdy nie będziesz osobą, którą byłbyś z nim znów. Ale każdy dzień jest szansą, aby stać się kimś równie dobrym. Nikt nigdy na niego tak nie patrzył, jakby jego sama obecność już uczyniła ich świat. Wątpił, że ktoś kiedykolwiek tak uczyni. Miłość była bardziej jak kamyk rzucany na staw, miękki jak obrót jednej strony w opowieści do drugiej, ale fale jej rozciągały się na wszystko o tym, jak widział świat i siebie. Nie sądzę, że jesteś słaby, że się boisz. Nie sądzę, żebyś był też nazbyt silny, gdyby nie ja… Czasami, gdy nasi przyjaciele dokonują bolesnych wyborów, zwykle ma to więcej wspólnego z tym, przez co przechodzą niż z jakąkolwiek chęcią nas zranienia. Krystian spojrzał na dziewczynę, jakby była słońcem i wszystko, co kiedykolwiek znał, to byłaby noc. Twoja przeszłość nie musi dyktować twojej przyszłości. W centrum lśnionego pałacu z alabastru i srebra, na czubatym wzgórzu głęboko w sercu złotej pustyni, żył chłopiec. A w chłopcu rozkwitało drzewo. To jej Krystian. Nikt nie ucieka z tego świata bez jakiejś traumy, ale to nie znaczy, że możesz z tego powodu robić, co chcesz. Karina za każdym razem, gdy szukała Zbawiciela i nie znalazła go, stała się swoją własną wybawicielką. Nie ma takiej przyczyny, że nie może wytrzymać uzasadnionego przesłuchania, coś jest naprawdę warte śledzenia. Jeśli naszej teraźniejszości nie można starannie posortować w bohaterach i złoczyńcach, to też nasza przeszłość. Dobrze, że wątpisz w swoich przodków i dobrze, że zmagasz się z tym, czego się nauczyłeś, Krystianie. Oznacza to, że wszystko, co wybierzesz, tak będzie, ponieważ tak naprawdę wierzysz, a nie tylko dlatego, że ktoś inny tego chce dla ciebie. Rozdzierasz się za rzeczy, których nie mogłeś wiedzieć lub zrobić … po co karać ziarno za to, że nie jest jeszcze drzewem. Naucz mnie, co wiesz. Potrzebował tylko jednej rzeczy, aby zachować fason do jutra. Jutro znowu miała być kolejna bitwa, ale dzisiaj? Tylko jednej rzeczy domagał się. Kim mógłby być chłopiec, dziewczyna, osoba lub paranormalny byt, żeby tak się zdenerwował? Kiedy wydaje się, że świat próbuje cię przyciągnąć na milion różnych sposobów, znajdź to, co wiesz, co jest twoje i trzymaj się tego wszystkim, czym jesteś. Nie musisz biegać. Nie musisz walczyć. Wszystko, co musisz zrobić, to stać. Krystian zbyt dobrze wiedział, jak jego umysł mógłby zmusić go do podważenia prezentów, bez względu na to, ile ich osiągnął. Wszystkie historie zawierają wątek prawdy; To sprawia, że ​​warto powiedzieć to znów. Nie potrzebował obietnic. Nawet wtedy szedłby za nią do końca świata, gdyby tylko o to zapytała. Wiele osób, zwłaszcza dziewcząt, czuje się, jakby nie mogły być szczere, kiedy są w czymś dobre, ponieważ myślą, że sprawią, że będą wyglądać jak ogromny palant. Ale ja jestem w tym dobry. Bardzo dobry. Nawet jeśli ktoś pomyśli, że nie byłbym w stanie przyznać, że to ich problem, a nie mój. Krystianie, czy wszyscy ludzcy chłopcy nie są w stanie odróżnić pożądania od krwionośności, czy to tylko ty? Dla wszystkich tych, którzy wciąż leczą się z bólu, o którym nie mogą mówić: podróż nie jest łatwa, ale zawsze warto ją podjąć. Krystian popełnił więcej błędów, niż mógł wymienić, ale nauczyli go, jak silny był. Jak bez względu na to, ile razy świat go powalił, zawsze znalazł sposób, aby ponownie wstać. Możesz wybrać siebie. Możesz odejść. Gdybym poprosiła cię, żebyś złapał księżyc swoim gołymi rękami, jak byś to zrobił? Kiedy Księżyc zacząłby się ustawiać, poczekałbym z rękami pod nim, aż wpadłby w nie. A potem odwróciłbym się i dałbym ci go. Krystian nie miał pojęcia, dlaczego jego umysł podejmował rzeczy, o których wiedział, że nie są groźne i zamierzał kręcić nimi, dopóki cały świat nie poczułby się jak pole bitwy. Nie można było zdradzić kogoś, komu nie ufasz. Życie nie jest zasłużone. Dano tu żyć. Jeśli mogłeś znaleźć jedną rzecz, która sprawia, że ​​warto zobaczyć kolejny dzień, zrobiłeś wszystko, co mogłeś. Czy wiesz, co najbardziej mnie zaskoczyło, kiedy przybyłem do tego kraju? Sposób, w jaki czarownice są uwielbione. Ludzie tu ubierają się jak my na Halloween. Wypełniają swoje programy telewizyjne i profile mediów społecznościowych naszą estetyką. To tak, jakby zapomnieli, że przez większość historii ludzkości wiedźmy były czymś do okaleczenia, a nie naśladowania. Kobiety, które były postrzegane jako wyrzutki – zbyt dziwne, zbyt brązowe, zbyt złe … każdy z nas na marginesie był celem. Dla mnie spiczasty kapelusz i miotła nie są uroczym kostiumem; przypominają, że przez wieki ludzie byli brutalni przy samym założeniu, że mogą być tym, czym faktycznie jesteśmy. Najlepszym sposobem na ich uhonorowanie byłoby zabranie ich ze sobą w kierunku wszystkiego, co leży po drugiej stronie tego cudownego wschodu słońca. To coś w jej głowie trzymało w niej całą ich miłość, nadzieje i marzenia. Nie była ani odzwierciedleniem ich ani zastępcą, ale raczej wszystkim, co byli, połączeniem, aby stworzyć coś zupełnie nowego. Czymś więcej niż mogła być sama.

____

(Do not underestimate the strength it takes to be kind in a world as cruel as ours. First, a story ends when it ends, and not a moment before. If you are unhappy with this ending, make a new one. Slaves deserve to be remembered just as much as queens. This is my kenyan story from this evening, author)

Stanisław Barszczak, A song of Wraiths and Ruin

All stories contain a thread of truth; that makes it worth telling. Do not underestimate the strength it takes to be kind in a world as cruel as ours. First, a story ends when it ends, not a moment before. If you are unhappy with this ending, make a new one. Slaves deserve to be remembered just as much as queens. The past consumes those naive enough to forget it. The pain you have endured does not justify the pain you inflict on others. This is my mind. I am the strongest person here. Nothing good can come from a place that refuses to see the pain of the people on whose foundation it was built. Life is not earned. Data is alive. If you can find one thing that makes it worth seeing another day, you’ve done everything you want to do. Krystian sighed, the people we lose never really leave, but only we can determine how they stay – it’s all about helping even one person, to save the whole world. If you ever find someone who feels as natural as breathing, don’t leave them. Because if you do, you’ll feel like you’re gasping for air every moment. There are choices you make in life that can’t be undone and that can’t be buried. They can only be carried away, and you either buckle under their weight or grow strong enough not to give in. And practice in this area is always worth it if it helps you get to the next thing that makes life worth living. Queens go to advisors for advice, not permission. He was a person who could be arrested at any moment for any reason, who could do anything the soldiers told him to do and still walk away from a fucked up meeting. Don’t let the mistakes of your past dictate your future. Now that he saw Karina up close, mistaking her for a servant, she felt like mistaking the sun for a candle. Life was full of cheaters… If you play fair, you don’t play to win. If I asked you to catch the moon with your bare hands, how would you do it? – Karina asked suddenly. Krystian closed his eyes and Karina couldn’t stop staring at the way the golden light illuminated his dark skin. You’ll never be the person you were with him again. But every day was a chance to become someone just as good. No one had ever looked at him like that, like his mere presence had already made their world. He doubted anyone ever would. Love was more like a pebble thrown into a pond, soft like the turning of one page in a story to another, but its waves extended to everything about how he saw the world and himself. I don’t think you’re weak, that you’re afraid. I don’t think you’d be too strong either, if it weren’t for me… Sometimes when our friends make painful choices, it usually has more to do with what they’re going through than any desire to hurt us. Krystian looked at the girl as if she were the sun and all he’d ever known was night. Your past doesn’t have to dictate your future. In the center of a gleaming palace of alabaster and silver, on a crested hill deep in the heart of a golden desert, lived a boy. And inside the boy lived a tree. That was her Krystian. No one escapes this world without some trauma, but that doesn’t mean you can do whatever you want about it. Karina became her own savior every time she searched for a Savior and didn’t find him. There is no reason it can’t stand up to reasonable questioning, something is truly worth following. If our present can’t be neatly sorted into heroes and villains, then so is our past. Good for you for doubting your ancestors, and good for you for grappling with what you’ve learned, Krystian. That means that whatever you choose will be because you truly believe, not just because someone else wants it for you. You tear yourself apart for things you couldn’t know or do… why punish a seed for not being a tree yet. Teach me what you know. He only needed one thing to keep his cool until tomorrow. Tomorrow would be another battle, but today? He only demanded one thing. Who could be a boy, a girl, a person, or a paranormal entity to make him so angry? When it feels like the world is trying to pull you in in a million different ways, find what you know, what is yours, and hold on to it with everything you are. You don’t have to run. You don’t have to fight. All you have to do is stand. Krystian knew all too well how his mind could make him question the gifts, no matter how many he had achieved. All stories have a thread of truth; that makes it worth saying again. He didn’t need promises. Even then, he would have followed her to the ends of the earth if she had only asked. A lot of people, especially girls, feel like they can’t be honest when they’re good at something because they think it’ll make them look like a huge jerk. But I’m good at it. Very good. Even if someone thinks I wouldn’t be able to admit that it’s their problem and not mine. Krystian, are all human boys unable to tell the difference between lust and bloodlust, or is it just you? For all those still healing from the pain they can’t talk about: the journey isn’t easy, but it’s always worth it. Krystian made more mistakes than he could list, but they taught him how strong he was. How no matter how many times the world knocked him down, he always found a way to get back up again. You can choose yourself. You can walk away. If I asked you to catch the moon with your bare hands, how would you do it? When the moon started to set, I would wait with my hands under it until it fell into them. Then I would turn around and give it to you. Krystian had no idea why his mind would take things he knew were harmless and spin them until the whole world felt like a battlefield. You couldn’t betray someone you didn’t trust. Life isn’t earned. You were given to live here. If you could find one thing that made it worth seeing another day, you did everything you could. Do you know what surprised me the most when I came to this country? The way witches are glorified. People here dress like us for Halloween. They fill their TV shows and social media profiles with our aesthetic. It’s like they’ve forgotten that for most of human history, witches were something to be maimed, not emulated. Women who were seen as outcasts—too weird, too brown, too evil…everyone on the fringe was a target. To me, a pointy hat and broomstick aren’t cute costumes; they’re reminders that for centuries people have been brutalized for assuming they can be what we are. The best way to honor them would be to take them with me to whatever lies on the other side of that glorious sunrise. That thing in her head held all their love, hopes, and dreams. She wasn’t a reflection or a replacement for them, but rather everything they were, amalgamated to create something entirely new. Something more than she could be on her own.

_____

A summit on the technology in Paris

Czym jest Sztuczna Inteligencja

Artificial Intelligence – AI próbuje się definiować jako dziedzinę wiedzy obejmującą m.in. sieci neuronowe, robotykę i tworzenie modeli zachowań inteligentnych oraz programów komputerowych symulujących te zachowania, włączając w to również uczenie maszynowe, głębokie uczenie.

Sztuczna inteligencja koncentruje się na tym, jak komputery mogą podejmować decyzje na podstawie danych. Natomiast nauka o danych koncentruje się na wykorzystaniu matematyki, statystyki i uczenia maszynowego do wydobywania szczegółowych informacji i wniosków z danych.

Polacy boją się sztucznej inteligencji! Najbardziej tego. Z nowego badania CBOS wynika, że aż 38 proc. Polaków dostrzega w rozwoju sztucznej inteligencji (AI) więcej zagrożeń niż korzyści.

Sztuczna inteligencja koncentruje się na tym, jak komputery mogą podejmować decyzje na podstawie danych. Natomiast nauka o danych koncentruje się na wykorzystaniu matematyki, statystyki i uczenia maszynowego do wydobywania szczegółowych informacji i wniosków z danych.

Osobiście przesłałem mnóstwo maili za ocean. A niedawno otrzymałem odpowiedź podpisaną „od sztucznej inteligencji”. Wyobraźcie sobie ta odpowiedź była daleko bardziej trafna od tych, jakie otrzymałem poprzednio od inżynierów  WordPress.com

Głównymiwłaściwościami sztucznej inteligencji są umiejętność uczenia się oraz, co ważniejsze,przetwarzania tych informacji na nowe dane. Najczęstsze zastosowania AI tointerpretacja języka naturalnego, rozpoznawanie obrazu oraz prognozowaniezjawisk, takich jak intencje klientów czy poziom sprzedaży.

Wszechstronne zastosowania AI, takie jak diagnozowanie chorób, personalizacja treści w mediach, optymalizacja procesów produkcyjnych czy wspomaganie decyzji biznesowych, przyczyniają się do zwiększenia efektywności, poprawy jakości usług oraz podniesienia komfortu życia.

58 proc. uczestników badania uznało, że istnieje 5-proc. ryzyko, iż AI doprowadzi do wyginięcia ludzi. Albo do innego fatalnego skutku o porównywalnej skali.

Za ojca sztucznej inteligencji uważa się Alana Turinga (1912-1954). Był on brytyjskim matematykiem i jednym z twórców informatyki.

Jakie są minusy sztucznej inteligencji?

Rosnąca zależność od sztucznej inteligencji może sprawić, że staniemy się bardziej podatni na awarie systemów lub ataki cybernetyczne. Ponadto, nadmierna zależność od SI może prowadzić do utraty umiejętności ludzkich i ograniczenia naszej zdolności do samodzielnego rozwiązywania problemów.

Wykorzystanie sztucznej inteligencji w opiece zdrowotnej może prowadzić do zmniejszenia ludzkiej empatii i rozumowania. Dodatkowo, wykorzystanie generatywnej sztucznej inteligencji w kreatywnych zadaniach może stłumić ludzką kreatywność i ekspresję emocjonalną.

Czego AI nie potrafi? Maszyna działa w ograniczonym zakresie – na podstawie informacji dostarczonych przez człowieka. Nie potrafi więc wejść na ludzki poziom percepcji, nie ma własnego zdania.

Sztuczna inteligencja jest szeroko stosowana do dostarczania spersonalizowanych rekomendacji podczas zakupów online, np. na podstawie historii wyszukiwań i zakupów lub innych zachowań online. Jest niezwykle ważna w handlu, jeśli chodzi o optymalizację produktów, planowanie zasobów, logistykę itp.

Wśród zawodów, które dotyka największe ryzyko zastąpienia przez AI znajdują się: prawnicy, programiści, finansiści, matematycy, część urzędników państwowych, a także nauczyciele akademiccy i niektórzy przedstawiciele kadry kierowniczej przedsiębiorstw.

Choć system na razie nie jest zbyt dokładny i odczytuje myśli tylko w ok. 50%, to potrafi często oddać sens wypowiedzi. Naukowcy liczą na to, że ich pomysł pozwoli na konstrukcję urządzeń, dzięki którym osoby obecnie niezdolne do komunikacji, np. po ciężkich udarach, będą mogły się komunikować ze światem.

Sztuczna inteligencja nie zastąpi również opiekunów osób starszych, którzy oferują empatyczną opiekę długoterminową. W sektorze medycznym jako trudnych do zastąpienia można wskazać także psychologów i terapeutów. Oferują oni wartość płynącą z interakcji międzyludzkich oraz empatię, czego maszyny dać nie mogą.

W zeszłym tygodniu naukowcy rozpoczęli w Paryżu dyskusję na temat przyszłych skutków i zagrożeń związanych ze sztuczną inteligencją (AI) przed światowym szczytem, ​​którego celem jest znalezienie wspólnego stanowiska w sprawie szybko rozwijającej się technologii.

Oczekuje się, że na wydarzeniu, którego celem jest znalezienie wspólnego gruntu pod technologię, która w ciągu niecałych dwóch lat wywołała zamieszanie w wielu sektorach biznesu, a także utrzymanie Francji i Europy na mapie jako wiarygodnych kandydatów w wyścigu AI, spodziewane są tysiące osób.

Ambicje Paryża obejmują również rozbudzanie zainteresowania obywateli rzeczywistymi zastosowaniami AI, ocenę globalnego zarządzania technologią i promowanie etycznych, dostępnych i oszczędnych opcji.

Ludzie i zysk

Naukowcy, w tym Yann LeCun, szef AI właściciela Facebooka Meta i ojciec obecnego wzrostu technologii, dyskutowali o jej wpływie na takie dziedziny, jak praca, zdrowie i zrównoważony rozwój w czwartek w prestiżowej szkole inżynierskiej
politechnicznej.

„Przyszłość może nie być zbyt odległa, gdy wszystkie nasze interakcje ze światem cyfrowym będą odbywać się za pośrednictwem inteligentnych asystentów” — powiedział LeCun agencji AFP, wzywając do „otwartego” rozwoju narzędzi, aby umożliwić udział całego świata.

Dodał, że rządy „muszą się zgodzić, aby nie regulować badań i rozwoju oraz wymiany informacji naukowych, ponieważ byłoby to katastrofą… oddanie AI w ręce niewielkiej liczby firm”.

Szef uniwersytetu Thierry Coulhon powiedział naukowcom, że ich „obowiązkiem jest zapewnienie, że światowi liderzy są wyposażeni w spostrzeżenia i pytania pojawiające się w ich świecie”.

W sobotę i niedzielę odbyły się rozmowy na temat wpływu AI na kulturę przed szefami państw i rządów z około 100 krajów oraz światowymi liderami branży technologicznej, którzy spotkają się w poniedziałek i wtorek.

Zaproszenie „DeepSeek”

Wśród ważnych uczestników znaleźli się wiceprezydent USA JD Vance, wiceprezydent Chin Zhang Guoqing, przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen i kanclerz Niemiec Olaf Scholz.

Premier Indii Narendra Modi jest współgospodarzem szczytu, ponieważ Macron stara się zaangażować Globalne Południe w bitwę technologiczną, która na razie toczy się głównie między Stanami Zjednoczonymi a Chinami.

Biuro Macrona poinformowało, że w czwartek gościć będzie również przywódcę Zjednoczonych Emiratów Arabskich Mohameda Bin Zayeda al Nahyana, powszechnie znanego jako „MBZ”, aby omówić „wspólne ambicje naszych dwóch krajów w zakresie sztucznej inteligencji”.

Jeśli chodzi o biznes, szef X i Tesli Elon Musk nie potwierdził jeszcze swojego udziału — podobnie jak Liang Wengfeng, założyciel chińskiego startupu DeepSeek, który w zeszłym tygodniu zaszokował świat swoim oszczędnym, wydajnym modelem R1.

W spotkaniu wezmą udział takie amerykańskie osobistości, jak Sam Altman z OpenAI i Dario Amodei z Anthropic, a także Arthur Mensch z francuskiego dewelopera sztucznej inteligencji Mistral.

W nauce LeCun z Meta będzie wspierany przez takich ludzi, jak Demis Hassabis, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, szef laboratorium badawczego DeepMind AI firmy Google, oraz badacz uczenia maszynowego z Berkeley Michael Jordan.

Jordan w czwartek opisał jako „szumy i histerię” twierdzenia Altmana i Amodeia, że ​​świat jest bliski opracowania sztucznej inteligencji ogólnej (AGI) — świętego Graala badań nad AI, który przewyższy ludzi we wszystkich dziedzinach.

AGI „pewnego dnia się wydarzy, nie mówię, że nie”, powiedział Jordan, chociaż na razie „ludzie są o wiele mądrzejsi od maszyn”.

Trzech kolejnych laureatów Nagrody Nobla — informatyk Geoffrey Hinton, dziennikarka Maria Ressa i ekonomista Joseph Stiglitz — dołączy do konferencji organizowanej przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Bezpiecznej i Etycznej AI (IASEI), utworzone zaledwie w zeszłym roku.

Francuskie wysiłki na rzecz AI

Francja ma nadzieję, że konferencja wzmocni jej wiodącą pozycję w Europie w dziedzinie AI, przyciągając już do Paryża kilka laboratoriów wiodących firm AI, w tym Google, Meta i OpenAI.

„Naszą misją jest uczynienie Francji jednym z najbardziej atrakcyjnych miejsc dla badaczy, inżynierów i przedsiębiorców AI”, powiedziała dziennikarzom AFP minister ds. cyfryzacji Clara Chappaz.

Po miesiącu, w którym pojawienie się DeepSeek zaszokowało nawet gigantów z Doliny Krzemowej, a Stany Zjednoczone ogłosiły program inwestycyjny w AI o wartości 500 miliardów dolarów, Francja i Europa mają wiele do udowodnienia w nadchodzących dniach.

Wydarzenie te „pokazują nam, że pole jest nadal bardzo otwarte pod względem globalnej konkurencji”, nalegała francuska wysłanniczka AI Anne Bouverot.

Paryż planuje ogłosić duże inwestycje sięgające miliardów, w tym na nowe centra danych na swoim terytorium.

Rząd francuski poinformował w czwartek, że ma do zaoferowania 35 „gotowych do użycia” lokalizacji o łącznej powierzchni 1200 hektarów (3000 akrów) w całym kraju.

A minister służby cywilnej Laurent Marcangeli ogłosił narzędzie chatbot podobne do ChatGPT dla 5,7 miliona pracowników sektora publicznego we Francji.

Podsumujmy szczyt paryski. Odbiegamy od zapędów współczesnej Europy. Wszechstronne zastosowania AI, takie jak diagnozowanie chorób, personalizacja treści w mediach, optymalizacja procesów produkcyjnych czy wspomaganie decyzji biznesowych, przyczyniają się do zwiększenia efektywności, poprawy jakości usług oraz podniesienia komfortu życia.

____

Stanisław Barszczak, Nike Zwycięska

I would like to reveal my character here, as one of thousands of subjects of a daily look into people’s lives. However, even if I overcome everything that hurts me… I am no longer who I used to be. I am probably still too young. When I read Borowski as part of my reading list at school, I was too young, the nightmare of „Farewell to Maria” did not reach me, I did not understand the monstrosity of the seemingly emotionless description of Auschwitz. And later I did not return to the author of „The Stone World”. He was with me only as a negative hero of Miłosz’s „The Captive Mind”. For a long time, I often received powerful blows to the brain. Because I tried to understand young people fascinated by extreme left-wing and right-wing ideologies, I felt that I was with them, Tadek Borowski and Gajcy, Andrzej Trzebiński, Wacław Bojarski, Piotr Słonimski, Wiktor Woroszylski. And with Maria Rundo – „Tuśka”.

„How to try to define the identity of a person who was a constant negation of his subsequent incarnations?” In previous incarnations I very tendentiously outlined the story of the PRL era, the history of Poland and its effervescent Polish culture. About twenty-year-olds fighting arguments of an incredible burden. About an overly sensitive boy who wanted to deal with poetry, himself and love, but the history of the times of the fight between the Antichrist and Satan took over him. About pain and hatred impossible to grasp. And Trzebiński wrote before his death in a street execution, with his mouth stuffed with plaster by the Germans: „History will swallow us. Young, twenty-year-old boys”. „We will be left with scrap iron / and the dull, mocking laughter of generations” And once again Borowski: „But – my friend – the cursed time of service will pass / and only this will remain that we had friends / with a serene gaze, with faith against hope / like the master Horace.”

Finally, with the new millennium I felt freer. Marc Chagall left a masterpiece entitled „Bride with Blue Face”. An interesting aspect of Bride with Blue Face is its reflection of Chagall’s personal life. The motif of the bride is often associated with his first wife, Bella Rosenfeld, who had a significant influence on his art. The dreamlike quality of the painting and the use of vivid colors are characteristic of Chagall’s approach to capturing the emotional and spiritual aspects of his characters (subjects). Chagall’s work often combines elements of his Jewish heritage, folklore and personal experiences, creating a unique visual language that continues to fascinate viewers. Bride with Blue Face is a testament to his ability to convey complex emotions and narratives through his distinctive artistic style.

In my early youth, I have already made several trips to Turkey. Goreme, a stunning region in central Turkey, is home to the Paraiso de Roca (Paradise of Rocks), a unique and otherworldly landscape that has captivated visitors for centuries. In 1899, the area was already renowned for its extraordinary rock formations, carved by centuries of natural forces. These fairytale formations have been shaped into houses, churches and entire villages, with some of the most famous structures dating back to the Byzantine era. The landscape of Goreme is often referred to as the “Cappadocian Fairy Chimneys” due to the tall, conical rock formations that dot the valley. The area has long been known for its historical and cultural significance. The rock-hewn houses and churches of Goreme were once used by early Christians as places of worship and refuge. Over time, the region developed into a thriving religious center, with stunning frescoes and intricate carvings decorating the interiors of its rock-cut churches. These ancient structures are a testament to the ingenuity of the area’s inhabitants, who created homes and sanctuaries from the natural rock. Today, Göreme Paraiso de Roca remains a popular destination for tourists who want to explore its history, culture, and natural beauty. Visitors are drawn to its otherworldly landscape, cave dwellings, and the chance to experience the region’s deep connection to ancient traditions. As part of the larger Cappadocia region, a UNESCO World Heritage Site, Göreme remains a fascinating place, offering a glimpse into the past while retaining its status as a modern wonder.

On another occasion, I ventured to Egypt, so Cairo, Hurghada, Luxor, Sharm El Sheikh. I saw little. Black Pyramid of Amenemhet III: The Black Pyramid (also known as the Dark Pyramid and the Pyramid of Amenemhet III at Dahshur) was built in the Middle Kingdom for the pharaoh Amenemhet III. It is located in Dahshur, Egypt. In ancient times, the pyramid was called „Mighty Amenemhet”. It owes its modern name to the black rubble that forms the hill on which the pyramid stands. The Black Pyramid was the first tomb intended for both the pharaoh and his wife. Jacques de Morgan, who organized excavations in 1892, he was one of the first scientists to study the pyramid, and the excavations were completed by the German Archaeological Institute in 1983. The pyramid was built in one of the lowest regions of Egypt, only 10 meters above sea level. The size of the base of the pyramid is 105 m, the height is 75 m, and the angle of the side wall is 57 °. The outside of the pyramid was lined with white limestone, and the base of the pyramid was made of adobe, clay and stone. Since the walls were built of clay, stone and adobe bricks, the pyramid began to collapse over time. According to scientists involved in construction, the pyramids were abandoned due to the fact that the underground chambers began to collapse. Since the pyramid is located in a low place, groundwater from time to time seeped through the walls, as a result of which the pyramid was covered with many cracks. Such is the malice of dead things or perhaps the influence of a long-lost civilization.

But let’s go closer, I will never forget reading „Wiatr od morza” by Stefan Żeromski. But I have before my eyes „contemporary reading”. „Maszop” – a story about the Baltic Sea, demons and human fate. And I would enchant a truly feminine character into this story. I will not be deceived, my path is clear, No chains of doubt will hold me close. I gave everything to calm and please, Yet I got lost in the peace of others. There is no more control, no more despair, My heart now breathes its own proper air. Kindness remains, but walls are being built, To protect my soul from suffering and lies. If you break the peace, go away, For now power rules where shadows lie. You took my love, yet you left me cold, (I continue) a story of scars that still remains untold. I begged, I fought, yet I was left alone, Now love has turned my heart into stone. No whispered lies, no sweet disguise, Can pull me back with empty ties. The past may call, but I do not bend, This wounded heart will heal, cross (the threshold), (because) my borders stand. It is worth mentioning here the 19th century Pomerania. Gray, harsh, full of secrets. Old beliefs are still alive among fishermen and sailors – about sea demons, angry Gosko, cursed creatures lurking in the depths. The sea gives, but also takes, and those who want to survive must learn to talk to it. „Maszop” is a story intertwining Kashubian everyday life with legends, in which evil is not always what it seems. This is a story about people who have to face not only the sea, but also something much older, stronger, waiting in hiding… In this Pomerania in his „upper” youth the author of this column took his state matriculation exams, in Szczecin, in my school Catherine was born, the future Tsarina of Russia. Did you know that the Duchy of Pomerania-Szczecin, also known as the Duchy of Szczecin, was a feudal duchy in Pomerania within the Holy Roman Empire. Its capital was Szczecin. It was ruled by the Griffin dynasty. It existed in the High and Late Middle Ages and the Early Modern period, between 1160 and 1264, between 1295 and 1523 and between 1532 and 1625. The state was established in 1160 as a result of the partition of the Duchy of Pomerania, whose first ruler was Duke Bogusław I. In 1264 Barnim I, Duke of Szczecin, united the duchies of Pomerania-Szczecin and Pomerania-Demmin, re-establishing the Duchy of Pomerania. The state was re-established in 1295, after the division of the Duchy of Pomerania, and Otto I became its ruler. In 1478, the state was incorporated into the united Duchy of Pomerania, under Duke Bogusław X. Pomerania-Szczecin was re-established on 21 October 1532, as a result of the division of the Duchy of Pomerania, and Barnim XI became its ruler. The state existed until 1625, when, under Bogusław XIV, it was incorporated into the united Duchy of Pomerania. I am in love with the devotion to Saint Pio of Pietlercina, I have been to San Giovanni Rotondo in Italy five times. One day they asked Padre Pio why he was so insistent on consecration to the Immaculate Heart of Mary? He replied, “Because it is the only place in the world where the devil cannot enter and will never set foot, will never take away the souls that have entered there… go there and you will be safe.” As I traveled the length and breadth of Italy I longed to look down from Villa Cimbrone. It is a stunning historic property located in Ravello, on the Amalfi Coast. Renowned for its breathtaking views, the villa has magnificent gardens and a panoramic terrace known as the Terrazza dell’Infinito (Terrace of the Infinity) which offers spectacular views of the Tyrrhenian Sea. The villa dates back to the 11th century and has been beautifully restored, combining architectural styles with Mediterranean charm. Its gardens, full of vibrant flowers, classical statues and peaceful paths, are a masterpiece of landscaping image.The Villa Cimbrone is now a luxury hotel, but the gardens and terrace are open to the public. It is the perfect place for romantic walks and photography, exuding the timeless elegance and tranquility for which Ravello is famous.

Then came my travels to Scandinavia. Capture the Northern Lights in Tromso, Norway. Join a guided photography adventure to see and photograph the Northern Lights in the stunning wilderness. With a DSLR camera and small groups of up to 8 guests, enjoy a personalized experience on foot, 4×4 or snowmobile sleigh. Marek Hłasko, the “Polish James Dean”, writer and carouser, arrives in Israel in the late 1950s. This land and its people become his inspiration and at the same time a trap. I was mesmerized by the film essay on Marek Hłasko’s Israeli episode. A multi-level and trance film, in which personal perspective intertwines with literature. A story about a country of dreams, which for many turned out to be a nightmare. Fewer and fewer acquaintances, I thought, I have to visit Mr. Marek in Australia. He is the son of my Godfather, who after Solidarity 1980 wandered to Adelaide. When we were eating there later in a restaurant decorated in the Zakopane style, he uttered the significant words: „I am not going back, I found peace here.” I carry these words in my heart as still unfulfilled.

In the town of Konotopie, in the Kikół commune near Toruń, a huge statue of the Mother of God is to be built. It will be bigger than Jesus from Świebodzin, but also than the famous statue in Rio de Janeiro. Not in Żużel, the birthplace of the great „primate of the millennium”, Stefan Wyszyński. The monument in Konotopie, with a height of 55.6 meters, will be the largest object of its kind in the world, attracting the attention of not only the faithful, but also tourists interested in religious architecture. The investment is being carried out by Grażyna and Roman Karkosik, a well-known couple of philanthropists and entrepreneurs in the region. As they emphasize, the monument is to be a votive offering. The statue of the Virgin Mary itself is to be 40.6 meters high and will be placed on a 15-meter pedestal in the shape of a crown. The base of the monument, apart from its architectural function, will act as a viewing terrace. From this space, visitors will be able to admire the picturesque landscapes of the Dobrzyń Land. The construction of the monumental object is to take about 18 months. The completion of the works is planned for mid-2026.

The world goes on, although my Earthly Mother and Godmother have passed away. Science announces new discoveries, and Philosophy speculates: When will the Universe Unfold! Planets and stars will breathe, Their ancient lungs will expand wide, Spreading the cosmic breath through time. Galaxies that once spread, Will gather as melodies, Preparing for a grand symphony. Nebulae will lift their silken curtains, Revealing shades, No eye has ever seen before. And black holes, in enchanting tones, Will sing their hymns, To the void they hide. Time itself will bow, Breaking its linear reign, Turning into an endless loop, A spiral staircase, Leading to the unknown at every turn. Matter and antimatter will unite, Not in collision, But in embrace, Birthing a new reality. Particles will dance, On the edge of existence, Waltzing through dimensions, Etching their traces, In the fabric of being. The universe will speak— In the language of light and vibration, And we will listen, Our consciousness a vessel, Overloaded with the weight of wondrous truths! And as the symphony plays, We will stand on the edge of eternity, Witnessing the endless flowering of creation. For as the universe unfolds, We will understand—We were never separate. We were breath, the Dance, the unfolding Itself!

Ernest Hemingway once wrote: The hardest lesson I’ve had to learn as an adult is the constant need to keep going, no matter how broken I feel inside. This truth is raw, unfiltered, and painfully universal. Life doesn’t stop when we’re exhausted, when our hearts are broken, or when our spirits feel drained. It keeps moving—relentless, indifferent—demanding that we keep up. There’s no pause button for mourning, no pause for healing, no moment when the world gently steps aside and lets us mend. Life expects us to bear our burdens in silence, to keep moving forward despite the weight of everything we carry inside. The cruelest part? No one really prepares us for this. As children, we are fed stories of resilience wrapped in neat, hopeful endings—stories in which pain has purpose, and every storm recedes to reveal a bright horizon. But adulthood strips us of these comforting illusions. It teaches us that survival is rarely poetic. More often than not, it’s about showing up when you’d rather disappear, smiling through pain no one sees, and moving on even though you feel like you’re falling apart. And yet somehow we persevere. It’s the quiet miracle of being human. Even when life is relentless, even when hope seems distant, we keep going. We stumble, we break, we fall to our knees—but we get back up. And in doing so, we discover strength we didn’t know we had. We learn to comfort ourselves in the ways we wish others would comfort us. We become the voice of comfort we once sought. Slowly, we realize that resilience isn’t always about great acts of courage; sometimes it’s just a whisper—“Keep going.” Yes, it’s exhausting. Yes, it’s unfair. And yes, there are days when the weight of it all seems unbearable. But every small step forward is proof that we haven’t given up. That we’re still fighting, still holding on, still refusing to let the darkness consume us. That quiet rebellion—the choice to exist, to try, to hope—is the bravest thing we can do. In a recent interview for ACI Prensa, Cardinal Fernando Chomali, Archbishop of Santiago de Chile, who has established himself as a respected voice in the public sphere, shared his secret to establishing fruitful dialogue with all social entities: “I think the most important thing is authenticity. Not interested in power at all. I am not interested in power, in a sense of superiority over other people… I only want to serve what I consider the most beautiful, the most beautiful thing we have, which is the Gospel,” he said. And our native poet, Julian Tuwim, wrote long ago: Don’t laugh at them… Don’t laugh at them. You can’t. Don’t mock them. Because it hurts. They are such poor, such little people… They are tares and weeds in a barren field. Don’t blame them. They have souls. And they also live in toil. And have you seen their pride? Each of them thinks that they are superior to you. There is no humility in them. But let them think. Peace be with them. Let him wander. He is a poor, small man. Perhaps evil and sick. Oh, do not laugh at the poor! For you wound my heart! For every mockery of yours, like theirs, grows into my soul. Know that in vain, brother, you reprimand these little ones: The sad Christ of the City will come to them – to drink with them. These are the endless echoes of the ultimate question! Who placed the first question in the fabric of thought? Did it emerge from the silence before language, or was it always there – a resonance through the void, waiting for a mind to listen? We stand under the weight of infinity, asking what it means to be here, to breathe, to think, to suffer, to chase meaning through the corridors of time. What is life? A fleeting shimmer in the abyss, a dream forgotten upon awakening, or an echo of something eternal, folding into itself like waves on the shore? Why are we here? To build, to break, to love, to lose? To sew moments of joy against the unraveling thread of entropy? Or are we merely the byproduct of a cosmic equation without intention? Do we have free will? Are we currents in a river that has carved its course long before we learned to name ourselves? Is every choice a blank page, or a script we read aloud, thinking we wrote it? Is there a God? A great architect weaving meaning into the silent stars, or just the shadow of our own desire, cast into the void? Does divinity exist in whispers, or only in the spaces between them? What is suffering? A cruel teacher, carving us in fire, or a senseless storm, indifferent and blind? Does pain have a purpose, or is it simply the cost of existence? What happens after death? Is it a return, a reunion, a dissolution into the cosmic sea? Does the mind, like a candle, flicker once and then no more? The universe responds with silence. We listen and call it mystery. We seek and call it faith. We wonder and call it philosophy. Perhaps the questions themselves are the only truth we will ever possess—not to find the answer, but to exist in the question!

I am an admirer of Eliot’s poetry and his novel Silas Marner. George Eliot’s classic novel, published in 1861, weaves a tale of betrayal, redemption, and the transformative power of love. Set in the English countryside of the 19th century, it tells the story of a reclusive weaver whose life is forever changed by the touch of a golden-haired child. Silas Marner, once a devoted member of a religious community, is falsely accused of theft by his best friend, who then marries Marner’s fiancée. Betrayed and heartbroken, Marner leaves his town for the village of Raveloe, where he becomes a recluse, devoting his life to the solitary craft of weaving and amassing a small fortune in gold coins that he obsessively hoards. His gold becomes his only salt, a substitute for human bonds. However, Marner’s life takes an unexpected turn when his treasure is stolen, leaving him in despair. But fate intervenes in a most unexpected form – a golden-haired toddler, Eppie, wanders into his home after his mother dies in the snow. Marner, Finding the baby on the mantelpiece, he is reminded of his lost gold, but soon discovers that Eppie is a much greater treasure. Eppie brings new light to the weaver’s dark world. As Marner raises her, he is reintroduced to the rhythms of human life and reintegrates into the community. Through Eppie’s innocent love and trust, Marner learns that true wealth is not measured in coins, but in relationships with others and the joy they bring. The novel is a rich tapestry of themes, exploring the nature of isolation and community, the destructive power of greed, and the possibility of second chances. Eliot’s insightful narrative delves into the complexities of human relationships and the ways in which society can both shun and embrace its members. Silas Marner is a testament to the resilience of the human spirit and the enduring belief that love can restore even the most wounded hearts. It is a story that captures the redemption that comes from opening one’s life to others and the beauty of finding a place to belong. Eliot’s novel remains a beloved and moving exploration of the capacity for change and the inexhaustible potential for personal growth.

As a priest, I sometimes seek out examples for sermons. A woman whispered to him, “Don’t call the doctor. I just want to sleep soundly, with your hand in mine.” He began to recount their past together—how they met, the magic of their first kiss, and all the little moments that defined their life together. There were no tears, only smiles. No regrets, only gratitude. She quietly repeated, “I will love you forever.” He leaned closer, kissed her gently on the forehead, and replied, “Forever.” Her eyes slowly closed and she drifted into eternal peace, her hand still in his. In the end, love is all that really matters. We come into this world with nothing but love, and when we go, it’s the only thing we take with us. Everything else — our careers, material goods, wealth — are just tools we use along the way. None of this follows us. So love deeply. Love fiercely. Love those who truly love you. Because at the very heart of our existence, there is nothing more important than love.

I live in a room in my Częstochowa. Someone recently made their debut online with a story called „Częstochowa”: What is often hidden here, my city Częstochowa. Do you know what I mean? You wouldn’t even dream of it. Do you recognize Częstochowa? Because I’m holding my head. I don’t recognize this city that keeps growing Netto, Lidl, and Pharmacy in Biedronka. This is some kind of a joke. Where is Świerczewski Street? Did they get mad at him? ZWM has some bones? Now it’s NIEPODLEGŁOŚCI. The „WOLNOŚĆ” cinema here was a slap, a slap, and it’s over. Everyone in Częstochowa went to „Relax” in Raków, and everyone who doesn’t lie went to the „Bałtyk” cinema in the gate. The „Tęcza” cinema, the „Górka” pub, oh everyone knew Jurek, and that’s a part of the city, and where is the caste from under Pewex? Nobody will tell me, you idiot… and where will I ask, the „Warta” plant is another worn-out card, then „Stradom” „Polnam” Huta, it was called Bieruta. And „Elanex”, milk bars, aren’t they necessary for people? Everything’s gone, nothing comes back, people don’t even have a hangover!! I won’t tell my Alice anymore, even for ice cream… There’s no Dworca and „Dworcowa” but „ŻABKA” in „Kryształowa”. (compare the poem on the internet)

And have I been to Vienna? Of course! I personally saw the breastplate of a Polish winged hussar who had won the Siege of Vienna on September 12, 1683. The events of that day inspired J.R.R. Tolkien to describe the events of the Siege of Minas Tirith in The Lord of the Rings. After a two-month siege by a 120,000-strong Ottoman army, the Viennese garrison was weakening and only a handful of infantry remained. Several Ottoman explosive devices had been located within the city walls and disarmed, but time was running out. The messenger managed to slip through the Ottoman lines to call for help from the Polish-Lithuanian Commonwealth and the Holy Roman Empire. It is recorded that as the last remaining infantry, pinned down in the fighting and facing seemingly certain death, a number of Polish cavalry slowly emerged from the forest, to the applause of the watching infantry. The Polish King John Sobieski III rode down from above. From behind the hill, 18,000 cavalrymen emerged from the forest and followed him into battle. Of these, 3,000 were heavily armed Polish winged hussars. It was the largest cavalry charge in history. The effect of this charge was so dramatic – so devastating – that it sealed the end of the Ottoman Empire’s 300-year expansion into Europe. After winning the battle, King John Sobieski III paraphrased Julius Caesar’s famous words, “Venimus, vidimus, Deus vicit” – “We came, we saw, God conquered”.

______

Stanisław Barszczak, Nike Zwycięska 

Pragnę odsłaniać tutaj moją postać, jako jedną z tysięcy podmiotów całodziennego spojrzenia w życie ludzi. Jednakże, nawet jeśli przezwyciężę wszystko, co mnie boli… nie jestem już tym, kim byłem kiedyś. Najpewniej jestem za młody wciąż. Kiedy w szkole czytałem Borowskiego w ramach lektur, byłem za młody, nie docierał do mnie koszmar „Pożegnania z Marią”, nie rozumiałem potworności na pozór wypranego z emocji opisu Auschwitz. I później już do autora „Kamiennego świata” nie wracałem. Był ze mną jedynie jako negatywny bohater „Zniewolonego umysłu” Miłosza. Długo niejednokrotnie dostawałem potężne ciosy w mózg. Albowiem starałem się zrozumieć młodych ludzi, zafascynowanych skrajnymi lewicowymi i prawicowymi ideologiami, czułem, że jestem z nimi, Tadkami Borowskim i Gajcym, Andrzejem Trzebińskim, Wacławem Bojarskim, Piotrem Słonimskim, Wiktorem Woroszylskim. No i z Marią Rundo – „Tuśką”.

„Jak próbować definiować tożsamość człowieka, który był ciągłą negacją swoich kolejnych wcieleń?” W poprzednich wcieleniach bardzo tendencyjnie zakreślałem opowieść o epoce PRL, historii Polski i jej buzującej polskiej kulturze. O dwudziestolatkach toczących spory nieprawdopodobnego ciężaru. O zbyt wrażliwym chłopaku, który chciał się zajmować poezją, sobą i miłością, ale historia czasów walki antychrysta z szatanem zajęła się nim. O bólu i nienawiści niemożliwych do ogarnięcia. A pisał Trzebiński przed swą śmiercią w ulicznej egzekucji, z ustami wypchanymi orzez Niemców gipsem: „Pochłonie nas historia. Młodych, dwudziestoletnich chłopców”. „Zostanie po nas złom żelazny / i głuchy, drwiący śmiech pokoleń” I jeszcze raz Borowski: „Lecz – przyjacielu – minie przeklęty czas służby / i tylko to zostanie, że mieliśmy przyjaciół / o pogodnym spojrzeniu, o wierze wbrew nadziei / jak mistrz Horacy.”

Wreszcie z nowym tysiącleciem poczułem  się wolniejszym. Marc Chagall zostawił arcydzieło pt.”Bride with Blue Face” (Panna młoda z niebieską twarzą). Ciekawym aspektem Panny młodej z niebieską twarzą jest jej odzwierciedlenie życia osobistego Chagalla. Motyw panny młodej jest często kojarzony z jego pierwszą żoną, Bellą Rosenfeld, która miała znaczący wpływ na jego sztukę. Oniryczna jakość obrazu i użycie żywych kolorów są charakterystyczne dla podejścia Chagalla do uchwycenia emocjonalnych i duchowych aspektów jego postaci (podmiotów). Praca Chagalla często łączy elementy jego żydowskiego dziedzictwa, folkloru i osobistych doświadczeń, tworząc unikalny język wizualny, który nadal fascynuje widzów. Panna młoda z niebieską twarzą jest świadectwem jego zdolności do przekazywania złożonych emocji i narracji poprzez jego charakterystyczny styl artystyczny.

W tej przyrodzonej młodości już kilka razy zawędrowalem do Turcji. Göreme, zachwycający region położony w środkowej Turcji, jest domem dla Paraiso de Roca (Raju Skał), wyjątkowego i nieziemskiego krajobrazu, który od wieków zachwyca odwiedzających. W 1899 roku obszar ten był już znany ze swoich niezwykłych formacji skalnych, wyrzeźbionych przez wieki sił natury. Te baśniowe formacje zostały ukształtowane w domy, kościoły i całe wioski, a niektóre z najbardziej znanych struktur pochodzą z epoki bizantyjskiej. Krajobraz Göreme jest często określany jako „kapadockie kominy wróżek” ze względu na wysokie, stożkowate formacje skalne rozsiane po całej dolinie. Obszar ten od dawna jest znany ze swojego historycznego i kulturowego znaczenia. Wykute w skale domy i kościoły w Göreme były niegdyś używane przez wczesnych chrześcijan jako miejsca kultu i schronienia. Z czasem region rozwinął się w kwitnący ośrodek religijny, z oszałamiającymi freskami i misternymi rzeźbami zdobiącymi wnętrza jego wykutych w skale kościołów. Te starożytne budowle są świadectwem pomysłowości mieszkańców tego obszaru, którzy tworzyli domy i sanktuaria z naturalnych skał. Dziś Göreme Paraiso de Roca pozostaje popularnym celem podróży dla turystów pragnących poznać jego historię, kulturę i naturalne piękno. Odwiedzających przyciąga jego nieziemski krajobraz, jaskiniowe domy i szansa na doświadczenie głębokiego związku regionu ze starożytnymi tradycjami. Jako część większego regionu Kapadocji wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, Göreme nadal pozostaje fascynującym miejscem, oferującym wgląd w przeszłość, a jednocześnie zachowującym swój status współczesnego cudu.

Innym razem odważyłem się odwiedzić Egipt, zatem Kair, Hurghadę, Luksor, Sharm El Sheikh. Mało widziałem. Czarna Piramida Amenemhata III: Czarna Piramida (znana również jako Ciemna Piramida i Piramida Amenemcheta III w Dachszur) – została zbudowana w Średnim Państwie dla faraona Amenemcheta III. Znajduje się w Dahszur w Egipcie. W starożytności piramida była nazywana „Potężnym Amenemhetem”. Swoją współczesną nazwę zawdzięcza czarnemu gruzowi tworzącemu wzgórze, na którym wznosi się piramida. Czarna Piramida była pierwszym grobowcem przeznaczonym zarówno dla faraona, jak i jego żony. Jacques de Morgan, który zorganizował wykopaliska w 1892 roku, był jednym z pierwszych naukowców, którzy badali piramidę, a wykopaliska zostały ukończone przez Niemiecki Instytut Archeologiczny w 1983 roku. Piramida została zbudowana w jednym z najniższych regionów Egiptu, zaledwie 10 metrów nad poziomem morza. Rozmiar podstawy piramidy wynosi 105 m, wysokość 75 m, a kąt nachylenia ściany bocznej 57°. Na zewnątrz piramida została wyłożona białym wapieniem, a podstawa piramidy została wykonana z adobe, gliny i kamienia. Ponieważ ściany zostały zbudowane z gliny, kamienia i cegieł adobe, piramida z czasem zaczęła się zapadać. Jak uważają naukowcy zajmujący się budownictwem, piramidy zostały porzucone z powodu tego, że podziemne komory zaczęły się zapadać. Ponieważ piramida znajduje się w niskim miejscu, od czasu do czasu przez ściany przesiąkała woda gruntowa, w wyniku czego piramida pokryła się wieloma pęknięciami. Taka jest złośliwość rzeczy martwych a może wpływ dawno zaginionej cywilizacji.

Ale idźmy bliżej, nigdy nie zapomnę lektury „Wiatru od morza” Stefana Żeromskiego. Ale mam przed oczami „współczesną lekturę”. „Maszop” – to opowieść o Bałtyku, demonach i ludzkim losie. A ja bym zaczarował w tę opowieść iście kobiecy charakter. Nie dam się zwieść, moja ścieżka jest jasna, Żadne łańcuchy wątpliwości nie będą mnie trzymać blisko. Oddałam wszystko, by uspokoić i zadowolić, Jednak zgubiłam się w spokoju innych. Nie ma już kontroli, nie ma już rozpaczy, Moje serce teraz oddycha swoim właściwym powietrzem. Pozostaje życzliwość, ale powstają mury, Aby chronić moją duszę przed cierpieniem i kłamstwami. Jeśli złamiesz pokój, odejdź, Bo teraz siła rządzi tam, gdzie leżą cienie. Zabrałeś moją miłość, a jednak zostawiłeś mnie zimną, (kontynuuję) opowieść o bliznach, która wciąż pozostaje nieopowiedziana. Błagałam, walczyłam, a jednak zostałam sama, Teraz miłość zamieniła moje serce w kamień. Żadne szeptane kłamstwa, żadne słodkie przebranie, Nie może mnie ściągnąć z powrotem pustymi więzami. Przeszłość może wzywać, ale ja się nie uginam, To zranione serce się zagoi, przekroczy (próg), (albowiem) moje granice stoją.

Tu warto wspomnieć XIX-wieczne Pomorze. Szare, surowe, pełne tajemnic. Wśród rybaków i marynarzy wciąż żyją stare wierzenia – o morskich demonach, gniewnym Gosku, przeklętych istotach czyhających w głębinach. Morze daje, ale i zabiera, a ci, którzy chcą przetrwać, muszą nauczyć się z nim rozmawiać. „Maszop” to historia splatająca kaszubską codzienność z legendami, w których zło nie zawsze jest tym, czym się wydaje. To opowieść o ludziach, którzy muszą zmierzyć się nie tylko z morzem, ale i z czymś znacznie starszym, silniejszym, czekającym w ukryciu… Na tym Pomorzu w „górnej” młodości autor tego felietonu zdawał maturę państwową, w Szczecinie, w mej Szkole urodziła się Katarzyna, przyszła Carowa Rosji. Czy wiecie, że Księstwo Pomorsko-Szczecińskie, znane również jako Księstwo Szczecińskie, było księstwem feudalnym na Pomorzu w ramach Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Jego stolicą był Szczecin. Rządziła nim dynastia Gryfitów. Istniało w epoce wysokiego i późnego średniowiecza oraz wczesnej nowożytności, między 1160 a 1264 rokiem, między 1295 a 1523 oraz między 1532 a 1625 rokiem. Państwo powstało w 1160 r. w wyniku rozbioru Księstwa Pomorskiego, którego pierwszym władcą był książę Bogusław I. W 1264 roku Barnim I, książę szczeciński, zjednoczył księstwa Pomorze-Szczecin i Pomorze-Demmin, ponownie ustanawiając Księstwo Pomorskie. Państwo zostało ponownie utworzone w 1295 roku, po podziale Księstwa Pomorskiego, a jego władcą został Otton I. W 1478 roku państwo zostało włączone do zjednoczonego Księstwa Pomorskiego, pod rządami księcia Bogusława X. Pomorze-Szczecin zostało ponownie utworzone 21 października 1532 roku, w wyniku podziału Księstwa Pomorskiego, a jego władcą został Barnim XI. Państwo istniało do 1625 roku, kiedy to, pod rządami Bogusława XIV, zostało włączone do zjednoczonego Księstwa Pomorskiego.

Jestem zakochany w nabożeństwie do świętego Pio z Pietlerciny, w San Giovanni Rotondo we Włoszech byłem już pięć razy. Pewnego dnia zapytali Ojca Pio, dlaczego tak bardzo nalegał na poświęcenie się Niepokalanemu Sercu Maryi? On odpowiedział: „Ponieważ jest to jedyne miejsce na świecie, do ktorego szatan nie ma dostępu i nigdy nie postawi tam stopy, nigdy nie zabierze duszy, które tam weszły… wejdź tam, a będziesz bezpieczny.” Przemierzając Italię wzdłuż i wszerz zapragnąłem spojrzeć w dół z Villi Cimbrone. To oszałamiająca historyczna posiadłość położona w Ravello, na wybrzeżu Amalfi. Słynna z zapierających dech w piersiach widoków, willa posiada wspaniałe ogrody i panoramiczny taras znany jako Terrazza dell’Infinito (Taras Nieskończoności), z którego roztaczają się spektakularne widoki na Morze Tyrreńskie. Willa pochodzi z XI wieku i została pięknie odrestaurowana, łącząc style architektoniczne ze śródziemnomorskim urokiem. Jej ogrody, pełne żywych kwiatów, klasycznych posągów i spokojnych ścieżek, są arcydziełem projektowania krajobrazu. Obecnie Villa Cimbrone działa jako luksusowy hotel, ale ogrody i taras są otwarte dla zwiedzających. To idealne miejsce na romantyczne spacery i fotografię, emanujące ponadczasową elegancją i spokojem, z których słynie Ravello.

Potem był okres moich podróży do Skandynawii. Uchwyć zorzę polarną w Tromso, Norwegia. Dołącz do fotograficznej przygody z przewodnikiem, aby zobaczyć i sfotografować zorzę polarną w oszałamiającej dziczy. Z aparatem DSLR i małymi grupami do 8 gości, ciesz się spersonalizowanym doświadczeniem pieszo, 4×4 lub saniami skuterów śnieżnych. Marek Hłasko, „polski James Dean”, pisarz i hulaka, przyjeżdża pod koniec lat 50’ do Izraela. Ta ziemia i ludzie, stają się jego inspiracją, a jednocześnie pułapką. Zahipnotyzował mnie esej filmowy o izraelskim epizodzie Marka Hłaski. Wielopiętrowy i transowy film, w którym osobista perspektywa przeplata się z literaturą. Opowieść o państwie ze snów, które dla wielu okazało się koszmarem. Co raz mniej znajomych, pomyślałem, muszę odwiedzić pana Marka w Australii. To syn mego Ojca Chrzestnego, który po Solidarności 1980 zawędrował do Adelajdy. Kiedy tam potem spożywaliśmy posiłek w restauracji urządzonej na wzór zakopiański wypowiedział znamienne słowa: „Ja już nie wracam, tutaj znalazłem spokój.” Te słowa noszę w sercu jeszcze jako nie spełnione.

W miejscowości Konotopie, w gminie Kikół pod Toruniem, ma powstać ogromna figura Matki Bożej. Będzie większa niż Jezus ze Świebodzina, ale także od słynnej statuy w Rio de Janeiro. Nie w Zuzeli, miejscu narodzin wielkiego „prymasa tysiąclecia”, Stefana Wyszyńskiego. Pomnik w Konotopiu, z wysokością 55,6 metra, będzie największym obiektem tego rodzaju na świecie, przyciągając uwagę nie tylko wiernych, ale i turystów zainteresowanych architekturą sakralną. Za realizację inwestycji odpowiadają Grażyna i Roman Karkosikowie, znane w regionie małżeństwo filantropów i przedsiębiorców. Jak podkreślają, monument ma być wotum wdzięczności. Sam posąg Matki Boskiej ma mieć wysokość 40,6 metra i będzie usytuowany na 15-metrowym postumencie w kształcie korony. Podstawa monumentu, poza funkcją architektoniczną, będzie pełnić rolę tarasu widokowego. Z tej przestrzeni odwiedzający będą mogli podziwiać malownicze krajobrazy Ziemi Dobrzyńskiej. Budowa monumentalnego obiektu ma potrwać około 18 miesięcy. Zakończenie prac planowane jest na połowę 2026 roku.

Świat toczy się dalej, choć odeszły na wieczny spoczynek moja Matka ziemska i matka Chrzestna. Nauka zapowiada nowe odkrycia, a Filozofia snuje domysły: Kiedy Wszechświat się Rozwinie! Planety i gwiazdy będą oddychać, Ich starożytne płuca rozszerzają się szeroko, Rozprzestrzeniając kosmiczny oddech przez czas. Galaktyki, które kiedyś się rozprzestrzeniły, Zbiorą się jako melodie, Przygotowując się do wielkiej symfonii. Mgławice podniosą swoje jedwabiste zasłony, Ujawniając odcienie, Żadne oko nigdy wcześniej nie widziało. A czarne dziury, w czarujących tonach, Będą śpiewać swoje hymny, Do pustki, którą ukrywają. Sam czas się skłoni, Łamiąc swoje liniowe panowanie, Zmieniając się w nieskończoną pętlę, Spiralne schody, Prowadzące do nieznanego na każdym kroku. Materia i antymateria zjednoczą się, Nie w zderzeniu, Ale w uścisku, Rodząc nową rzeczywistość. Cząsteczki będą tańczyć, Na skraju istnienia, Walcując przez wymiary, Wytrawiając swoje ślady, W tkaninie bytu. Wszechświat przemówi — Językiem światła i wibracji, A my będziemy słuchać, Nasza świadomość naczyniem, Przepełnionym ciężarem cudownych prawd! I gdy symfonia będzie grała, Staniemy na skraju wieczności, Będąc świadkami niekończącego się rozkwitu stworzenia. Bo gdy wszechświat się rozwinie, Zrozumiemy — Nigdy nie byliśmy oddzieleni. Byliśmy oddechem, Tańcem, Samym rozwijaniem się!

Ernest Hemingway napisał kiedyś: Najtrudniejszą lekcją, jakiej musiałem się nauczyć jako dorosły, jest nieustanna potrzeba kontynuowania, bez względu na to, jak bardzo czuję się złamany w środku. Ta prawda jest surowa, niefiltrowana i boleśnie uniwersalna. Życie nie zatrzymuje się, gdy jesteśmy wyczerpani, gdy nasze serca są złamane lub gdy nasze duchy czują się wyczerpane. Ciągle się porusza — nieustępliwe, obojętne — wymagając, abyśmy dotrzymali mu kroku. Nie ma przycisku pauzy na żałobę, przerwy na uzdrowienie, chwili, w której świat delikatnie ustępuje i pozwala nam się naprawić. Życie oczekuje, że będziemy nieść nasze ciężary w ciszy, że będziemy iść naprzód pomimo ciężaru wszystkiego, co nosimy w sobie. Najokrutniejsza część? Nikt tak naprawdę nas na to nie przygotowuje. Jako dzieci jesteśmy karmieni historiami o odporności zawiniętymi w schludne, pełne nadziei zakończenia — opowieściami, w których ból ma cel, a każda burza ustępuje, odsłaniając jasny horyzont. Ale dorosłość pozbawia nas tych pocieszających złudzeń. Uczy nas, że przetrwanie rzadko jest poetyckie. Najczęściej chodzi o to, żeby się pojawić, kiedy wolałbyś zniknąć, uśmiechać się przez ból, którego nikt nie widzi, i iść dalej, mimo że czujesz, że rozpadasz się od środka. A jednak jakoś wytrwamy. To cichy cud bycia człowiekiem. Nawet gdy życie jest nieubłagane, nawet gdy nadzieja wydaje się odległa, wciąż idziemy naprzód. Potykamy się, łamiemy się, padamy na kolana — ale wstajemy. I robiąc to, odkrywamy siłę, o której istnieniu nie wiedzieliśmy. Uczymy się pocieszać siebie w sposób, w jaki chcielibyśmy, żeby pocieszali nas inni. Stajemy się głosem otuchy, którego kiedyś szukaliśmy. Powoli zdajemy sobie sprawę, że odporność nie zawsze polega na wielkich aktach odwagi; czasami to tylko szept — „Kontynuuj”. Tak, to wyczerpujące. Tak, to niesprawiedliwe. I tak, są dni, kiedy ciężar tego wszystkiego wydaje się nie do zniesienia. Ale każdy mały krok naprzód jest dowodem na to, że się nie poddaliśmy. Że wciąż walczymy, wciąż się trzymamy, wciąż odmawiamy pozwolenia ciemności nas pochłonąć. Ten cichy bunt — wybór istnienia, próbowania, nadziei — jest najodważniejszą rzeczą, jaką możemy zrobić.

W niedawnym wywiadzie dla ACI Prensa kardynał Fernando Chomali, arcybiskup Santiago de Chile, który zyskał sobie pozycję szanowanego głosu w sferze publicznej, podzielił się swoim sekretem nawiązywania owocnego dialogu ze wszystkimi podmiotami społecznymi:„Myślę, że najważniejsza jest autentyczność. Nie interesując się w ogóle władzą. Nie interesuje mnie władza, poczucie wyższości nad innymi ludźmi… Chcę służyć tylko tym, co uważam za najpiękniejsze, najpiękniejszą rzecz, jaką mamy, czyli Ewangelią” – powiedział. A nasz rodzimy poeta, Julian Tuwim, już dawno zapisał: Nie śmiej się z nich… Nie śmiej się z nich. Nie wolno. Nie drwij. Bo to boli. To przecież tacy biedni, tacy mali ludzie… To kąkole i chwasty na bezpłodnej roli. Nie wiń ich. Mają dusze. I też żyją w trudzie. A czyś widział ich dumę? Każdy z nich wszak sądzi, Że jest wyższy od ciebie. Nie masz w nich pokory. Ale niech sobie myśli. Pokój z nimi. Niech błądzi. To człowiek biedny, mały. Może zły i chory. Och, nie śmiej się z biedoty! Bo serce mi ranisz! Bo mi twa każda drwinka, jak im, w duszę wrasta. Wiedz, że daremnie, bracie, tych maluczkich ganisz: Przyjdzie do nich – pić z nimi – smutny Chrystus Miasta.

To sa niekończące się echa ostatecznego pytania! Kto umieścił pierwsze pytanie w tkaninie myśli? Czy wyłoniło się z ciszy przed językiem, czy też zawsze tam było — rezonans przez pustkę, czekając na umysł, który posłucha? Stoimy pod ciężarem nieskończoności, pytając, co znaczy być tutaj, oddychać, myśleć, cierpieć, gonić znaczenie przez korytarze czasu. Czym jest życie? Ulotnym migotaniem w otchłani, snem zapomnianym po przebudzeniu, czy też echem czegoś wiecznego, składającego się w siebie jak fale na brzegu? Dlaczego tu jesteśmy? Aby budować, łamać, kochać, tracić? Aby zszyć chwile radości przeciwko rozplatającej się nici entropii? Czy też jesteśmy jedynie produktem ubocznym kosmicznego równania bez intencji? Czy mamy wolną wolę? Czy jesteśmy prądami w rzece, która wytyczyła sobie szlak na długo zanim nauczyliśmy się nazywać siebie? Czy każdy wybór to niezapisana strona, czy też scenariusz, który czytamy na głos, myśląc, że go napisaliśmy? Czy istnieje Bóg? Wielki architekt wplatający znaczenie w ciche gwiazdy, czy tylko cień naszego własnego pragnienia, rzucony na pustkę? Czy boskość istnieje w szeptach, czy tylko w przestrzeniach między nimi? Czym jest cierpienie? Okrutny nauczyciel, rzeźbiący nas w ogniu, czy bezsensowna burza, obojętna i ślepa? Czy ból ma cel, czy jest po prostu kosztem istnienia? Co dzieje się po śmierci?vCzy to powrót, ponowne spotkanie, rozpuszczenie się w kosmicznym morzu? Czy umysł, jak świeca, migocze raz, a potem już nie? Wszechświat odpowiada ciszą. Słuchamy i nazywamy to tajemnicą. Szukamy i nazywamy to wiarą. Zastanawiamy się i nazywamy to filozofią. Być może same pytania są jedyną prawdą, którą kiedykolwiek będziemy posiadać — nie po to, by znaleźć odpowiedź, ale by istnieć w pytaniu!

Jestem adoratorem poezji Eliota i jego powieści „Silas Marner”.To klasyczna powieść George Eliot, opublikowana w 1861 r., snuje opowieść o zdradzie, odkupieniu i przemieniającej mocy miłości. Akcja rozgrywa się na angielskiej wsi XIX wieku i opowiada historię samotniczego tkacza, którego życie na zawsze zmienia się pod wpływem złotowłosego dziecka. Silas Marner, niegdyś oddany członek wspólnoty religijnej, zostaje fałszywie oskarżony o kradzież przez swojego najlepszego przyjaciela, który następnie poślubia narzeczoną Marnera. Zdradzony i ze złamanym sercem Marner opuszcza swoje miasto i osiedla się w wiosce Raveloe, gdzie staje się samotnikiem, poświęcając swoje życie samotnemu rzemiosłu tkactwa i gromadząc małą fortunę w złotych monetach, które obsesyjnie gromadzi. Jego złoto staje się jego jedyną solą, zastępstwem dla ludzkich więzi. Jednak życie Marnera przyjmuje nieoczekiwany obrót, gdy jego skarb zostaje skradziony, pozostawiając go w rozpaczy. Ale los interweniuje w najbardziej nieoczekiwanej formie — złocistowłosy maluch, Eppie, błąka się po jego domu po śmierci matki na śniegu. Marner, znajdując dziecko na kominku, przypomina sobie o swoim utraconym złocie, ale wkrótce odkrywa, że Eppie jest o wiele większym skarbem. Eppie wnosi nowe światło do mrocznego świata tkacza. Kiedy Marner ją wychowuje, zostaje ponownie wprowadzony w rytmy ludzkiego życia i ponownie integruje się ze społecznością. Dzięki niewinnej miłości i zaufaniu Eppie, Marner dowiaduje się, że prawdziwe bogactwo nie jest liczone w monetach, ale w relacjach z innymi i radości, którą przynoszą. Powieść jest bogatym gobelinem tematów, eksplorującym naturę izolacji i społeczności, niszczącą moc chciwości i możliwość drugiej szansy. Przenikliwa narracja Eliota zagłębia się w złożoność ludzkich relacji i sposoby, w jakie społeczeństwo może zarówno unikać, jak i przyjmować swoich członków. „Silas Marner” jest świadectwem odporności ludzkiego ducha i trwałej wiary, że miłość może przywrócić nawet najbardziej zranione serca. To historia, która uchwyca odkupienie, które przychodzi z otwarcia swojego życia na innych, i piękno znalezienia miejsca, do którego można przynależeć. Powieść Eliota pozostaje ukochaną i poruszającą eksploracją zdolności do zmiany i niewyczerpanego potencjału osobistego rozwoju.

Jako ksiądz czasami poszukuję przykładów do kazań. Pewna niewiasta szepnęła mu: „Nie dzwoń po lekarza. Chcę po prostu spać spokojnie, z twoją dłonią w mojej”. Zaczął opowiadać o ich wspólnej przeszłości — o tym, jak się poznali, o magii ich pierwszego pocałunku i o wszystkich małych chwilach, które definiowały ich wspólne życie. Nie było łez, tylko uśmiechy. Żadnych żalów, tylko wdzięczność. Cicho powtórzyła: „Będę cię kochać na zawsze”. Pochylił się bliżej, delikatnie pocałował ją w czoło i odpowiedział: „Na zawsze”. Jej oczy powoli się zamknęły i odpłynęła w wieczny spokój, jej dłoń wciąż spoczywała w jego dłoni. Ostatecznie miłość jest wszystkim, co naprawdę się liczy. Przychodzimy na ten świat z niczym innym, jak tylko miłością, a kiedy odchodzimy, to jest jedyna rzecz, którą zabieramy ze sobą. Wszystko inne — nasze kariery, dobra materialne, bogactwo — to tylko narzędzia, których używamy po drodze. Nic z tego nie idzie za nami. Więc kochaj głęboko. Kochaj zaciekle. Kochaj tych, którzy naprawdę cię kochają. Ponieważ w samym sercu naszego istnienia nie ma nic ważniejszego niż miłość.

Zamieszkuję pokój w mej Częstochowie. Ktoś ostatnio zadebiutował przez Internet powiastką pt. „Częstochowa”

Co się u nas często chowa, moje miasto Częstochowa. Wiecie co tak mam na myśli? Nawet Wam się to nie przyśni. Poznajecie Częstochowę? Bo ja łapie się za głowę. Nie poznaje tego miasta, co w Biedronki wciąż obrasta Netto, Lidle, znów Apteka To jest przecież jakaś beka. Gdzie ulica Świerczewskiego? Obrazili się na niego? ZWM ma jakieś ości? Teraz jest NIEPODLEGŁOŚCI. Kino „WOLNOŚĆ” tutaj było ciach, prach no i się skończyło. Do „Relaxu” na Rakowie, chodził każdy w Częstochowie, a do kina „Bałtyk” w bramie chodził każdy ,kto nie kłamie. Kino „Tęcza”, knajpa „Górka” oj tam znali wszyscy Jurka, a to przecież fragment miasta, a gdzie z pod Pewexu kasta? Nikt nie powie mi głupolu…a gdzie spytam zakład „Warta” to kolejna zdarta karta, potem „Stradom” „Polnam” Huta, nazywała się Bieruta. A „Elanex”, bary mleczne, czyż dla ludzi niekonieczne? Wszystko wcięło, nic nie wraca ludzie nie ma nawet kaca!! Już nie powiem mej Alicji, choć na lody… Nie ma Dworca i „Dworcowej” za to „ŻABKA” w „Kryształowej”.(por. poemat w internecie)

A czy w Wiedniu byłem? A jakże! Oglądałem osobiście napierśnik polskiego skrzydlatego huzara, zwycięskiego oblężenia Wiednia 12 września 1683 r. Wydarzenia, które miały miejsce tego dnia, zainspirowały J.R.R. Tolkiena do opisania wydarzeń podczas oblężenia Minas Tirith w powieści Władca Pierścieni. Po dwumiesięcznym oblężeniu przez 120-tysięczną armię Imperium Osmańskiego garnizon wiedeński słabł i pozostała tylko garstka piechoty. Kilka ładunków wybuchowych Imperium Osmańskiego zostało zlokalizowanych w obrębie murów miejskich i rozbrojonych, ale czasu było coraz mniej. Posłańcowi udało się przemknąć przez linie osmańskie, aby wezwać pomoc do Rzeczypospolitej Obojga Narodów i Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Zapisano, że gdy ostatnia pozostała piechota, przygwożdżona do ziemi w trakcie walki i stojąca w obliczu pozornie pewnej śmierci, z lasu powoli wyłoniła się pewna liczba polskiej kawalerii, przy aplauzie obserwującej ją piechoty. Polski król Jan Sobieski III nadjechał z góry. Zza wzgórza 18 000 kawalerzystów wyłaniało się z lasu i podążało za nim do bitwy. Spośród nich 3000 stanowili ciężkozbrojni polscy skrzydlaci huzarzy. Była to największa szarża kawalerii w historii. Efekt tej szarży był tak dramatyczny – tak niszczycielski – że przypieczętował koniec 300-letniej ekspansji Imperium Osmańskiego w Europie. Po wygranej bitwie król Jan Sobieski III sparafrazował słynne słowa Juliusza Cezara, mówiąc: „Venimus, vidimus, Deus vicit” – „Przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył”.

___

5. Niedziela zwykła

Odniesienia biblijne:

Czytanie z Księgi Izajasza: 6,1 do 4: „Będę twoim posłańcem”.

Psalm 137: „Wysławiam imię Twoje za łaskę Twoją i prawdę Twoją”.

Święty Paweł. 1 List do Koryntian: 15. 1 do 11. „Czym jestem, tym jestem z łaski Bożej”.

Ewangelia według św. Łukasza: 5, 1-11: „Nie bój się, odtąd ludzi żywych będziesz łowił”.

WEZWANIE – POWOŁANIE

Czytanie ze św. Łukasza w tę niedzielę przedstawia złożoną  historię, łączącą w sobie kilka elementów:

– Jezus głosi słowo Boże tłumowi.

– Cudowny połów.

– Powołaniem Szymona jest łowieniem ludzi, a nie łowieniem ryb, ten ostatni czyn jest jego zawodem.

– Decyzja Szymona, Jakuba i Jana: zaczynają iść za Jezusem.

Sekwencja przyjęta przez św. Łukasza ma niewątpliwie na celu ukazanie, w jaki sposób osoba, którą znał, staje się uczniem i apostołem.

Jezus nakazuje Piotrowi dokończyć tę podróż, zwracając się do niego w trzech słowach:

– Wezwanie do oddania łodzi i „nieznacznego” odpłynięcia od brzegu.

– Wezwanie do zarzucenia sieci „na morze”, pomimo niepowodzenia poprzedniej nocy.

– Wezwanie do wykonania zadania wyrażone zagadkowymi słowami: „złapać ludzi w sieć t.” Po co? Jak ? Nic nie jest określone.

Jednak Piotr i pozostali dwaj zrozumieli, że od tej chwilchwiliui nie pozostało im nic innego, jak tylko iść za Jezusem.

POSŁUGA PIOTRA

Ciekawe jest, jaką wyjątkową rolę odgrywa Szymon w tej historii:

– Dostępne są dwie łodzie. Jezus wchodzi do łodzi Szymona.

– To właśnie Szymonowi Jezus rozkazuje łowić ryby.

– To Szymon Piotr rozpoznał cud i wyznał swój grzech. A później wyznał swoją wiarę w Chrystusa (Łk 9,20).

– To właśnie Szymonowi Jezus zapowiada przyszłą misję.

Jednak pozostali dwaj, Jakub i Jan, są obecni, biorą udział w połowie ryb i podążają za Jezusem, podobnie jak Piotr.

Nie tylko Piotr jest wymieniony jako pierwszy (zob. też Łk 6,14), ale wydaje się, że uosabia on grupę Dwunastu. Świadectwo św. Pawła w drugim czytaniu jest zbieżne: Chrystus ukazał się Piotrowi, a następnie Dwunastu.

Rozbieżności między wyznaniami chrześcijańskimi nie dotyczą uwagi na temat wyjątkowego miejsca Piotra w Nowym Testamencie, lecz raczej przekazania tej wyjątkowości jego następcom.

NIEMOŻLIWOŚĆ CZY PRZESZKODA?

Na drodze tego przypływu powołania i wiary pojawia się przeszkoda. Grzechu, a ściślej, świadomości naszego grzechu. Czasami nasza niegodność wydaje się nam tak wielka, że wątpimy w nieskończone miłosierdzie Boga, do tego stopnia, że boimy się zmierzyć z faktem, że już żyjemy z Nim i że będziemy żyć wiecznie.

Liturgia ukazuje nam paralelę między reakcją św. Piotra i reakcją proroka Izajasza. Izajasz: Biada mi! Jestem zgubiony, bo jestem człowiekiem o nieczystych ustach”. (Izajasz 6.5) Święty Piotr, stając w obliczu cudu, zmienia swoją „sytuację”: „Panie, odejdź ode mnie, jestem człowiekiem grzesznym”. Godzinę wcześniej, kiedy zastosował się do polecenia Jezusa, nazwał Go „Mistrzu”.

Przez cały Stary Testament przewija się pytanie: jak oglądać Boga, nie umierając, biorąc pod uwagę tę wielką odległość, jaka nas od Niego dzieli.

MIMO WSZYSTKO, BLISKO NAS

Pismo Święte najczęściej stwierdza, że człowiek nie może zobaczyć Boga. Kiedy Mojżesz zapytał Go: „Pokaż mi swoją chwałę”, Pan odpowiedział: „Nie możesz oglądać mojego oblicza, gdyż żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu”. (Wyjścia 33, 18-20) Bóg jednak nie chce być obcy dla swego sługi. Mojżesz będzie Go widział, ale z tyłu.

Wizja Boga zakłada pewną znajomość, którą grzech zniszczył. Człowiek jest więc ofiarą sprzeczności: nadal pragnie widzieć Boga, ale albo zawiedzie, albo nieuchronnie umrze.

Jednakże tradycje prorockie Starego Testamentu świadczą o możliwości takiego spotkania. „Wstąpił Mojżesz, Aaron, Madab, Awihu i siedemdziesięciu starszych Izraela. Widzieli Boga Izraela… Przyglądali się Bogu, jedli i pili” (Wyjścia 24:9-11) I tak uczniowie i apostołowie żyli z Jezusem z Nazaretu przez trzy lata.

Bóg sam objawił się w naszym grzesznym świecie przez swego wcielonego Syna: „A Słowo stało się ciałem i oglądaliśmy chwałę Jego”. (Jana 1:14) Inicjatywa zbawienia pochodzi od Boga. Nasza wiara nie jest ani wyobrażeniem, ani efektem ubocznym naszych pragnień. Koryntianie usłyszeli to od świętego Pawła. „Jestem tym, kim jestem, dzięki łasce Boga”.

Apostołowie sami żyli z Panem: „To, co ujrzeliśmy naszymi oczami, co rozważaliśmy, czego dotykały nasze ręce, ze Słowa życia, głosimy wam”. (1 List Jana 1,1 i 2)

Ich zażyłość ze swoim Panem i Mistrzem jest wielka. Święty Piotr potrząsnie nim za ramiona, aby go obudzić podczas burzy na jeziorze. Święty Piotr ponownie wyrzuca mu, że udał się do Jerozolimy, aby tam zostać aresztowanym i skazanym.

„To, czego nasze ręce przej.ęły ze Słowa Życia”. …Jest tak blisko.

My również możemy doświadczyć tej znajomości. Nie będziemy żyć Prawdą, którą On nam przynosi, poprzez wznoszenie rytualnych barier. Ojciec syna marnotrawnego nie mógł się zgodzić na przyjęcie go na kolanach, wziął go na ręce. Te rytualne bariery są czasami wręcz śmieszne, jak na przykład odmowa przyjęcia Ciała Chrystusa do naszych rąk… „To, czego dotknęły nasze ręce ze Słowa Życia.”

To właśnie takie bariery sprawiają, że w końcu żyjemy moralizatorskim chrześcijaństwem, aż do momentu, w którym tracimy sens naszej intymnej relacji z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To Chrystus jest najważniejszy, bo jeśli stał się jednym z nas, to znaczy, że jest blisko nas, a my blisko Niego. „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas…”

Od nas zależy, czy przeżyjemy tę zadziwiającą rzeczywistość. Naszym zadaniem jest przekazanie tego odkrycia naszym braciom. Naszym zadaniem jest śpiewać to przed ludźmi: „Wszyscy królowie składają Ci dziękczynienie, gdy słyszą słowa z ust Twoich”. (psalm 137) W tym duchu przeczytajmy w tę niedzielę ponownie fragment Listu do Koryntian, w którym św. Paweł wyjaśnia nam, czym jest Dobra Nowina. „Łaska Boża jest ze mną”. (1 Kor. 15.10)

„Ty, Panie, chcesz, abyśmy dzielili ten sam chleb i pili z tego samego kielicha. Spraw, abyśmy tak bardzo żyli w Chrystusie, abyśmy przynosili owoc dla zbawienia świata. » (Modlitwa komunijna tej niedzieli)

____

5. Sunday in Ordinary Time

Biblical references:

Reading from Isaiah: 6:1 to 4: “I will be your messenger.”

Psalm 137: “I will praise your name for your grace and your truth.”

St. Paul. 1 Corinthians: 15:1 to 11: “What I am, I am by the grace of God.”

Gospel according to St. Luke: 5:1-11: “Do not be afraid; from now on you will catch men alive.”

CALL – VOCATION

The reading from St. Luke this Sunday presents a complex story, combining several elements:

– Jesus preaches the word of God to the crowd.

– The miraculous catch.

– Simon’s vocation is to catch men, not to catch fish, this last act is his profession.

– The decision of Simon, James and John: they begin to follow Jesus.

The sequence adopted by St. Luke is undoubtedly intended to show how a person he knew becomes a disciple and an apostle.

Jesus orders Peter to complete this journey, addressing him in three words:

– The call to give up the boat and to row out „a little” from the shore.

– The call to cast the net „out into the sea”, despite the failure of the previous night.

– The call to perform the task expressed in the enigmatic words: „to catch men in the net t.” Why? How? Nothing is specified.

However, Peter and the other two understood that from that moment on there was nothing left for them to do but follow Jesus.

PETER’S MINISTRY

It is interesting what a unique role Simon plays in this story:

– There are two boats available. Jesus enters Simon’s boat.

– It is Simon who Jesus orders to catch fish.

– It is Simon Peter who recognized the miracle and confessed his sin. And later he confessed his faith in Christ (Luke 9:20).

– It is to Simon that Jesus announces his future mission.

However, the other two, James and John, are present, take part in the fishing and follow Jesus, as does Peter.

Not only is Peter mentioned first (see also Luke 6:14), but he seems to personify the group of the Twelve. The testimony of St. Paul in the second reading is convergent: Christ appeared to Peter and then to the Twelve.

The discrepancies between Christian denominations do not concern the remark about Peter’s unique place in the New Testament, but rather the transmission of this uniqueness to his successors.

IMPOSSIBILITY OR OBSTACLE?

In the path of this surge of vocation and faith, an obstacle appears. Sin, or more precisely, the awareness of our sin. Sometimes our unworthiness seems so great that we doubt God’s infinite mercy, to the point that we are afraid to face the fact that we already live with Him and that we will live forever.

The liturgy shows us a parallel between the reaction of St. Peter and that of the prophet Isaiah. Isaiah: Woe is me! I am lost! for I am a man of unclean lips.” (Isaiah 6:5) St. Peter, faced with a miracle, changes his „situation”: „Depart from me, Lord, for I am a sinful man.” An hour earlier, when he followed Jesus’ command, he called Him „Master.”

The question runs throughout the Old Testament: how can we see God without dying, given the great distance that separates us from Him.

DESPITE EVERYTHING, CLOSE TO US

The Scriptures most often state that man cannot see God. When Moses asked him, “Show me your glory,” the Lord answered, “You cannot see my face, for no man can see my face and live.” (Exodus 33:18-20) However, God does not want to be a stranger to his servant. Moses will see him, but from behind.

The vision of God presupposes a certain knowledge that sin has destroyed. Man is therefore the victim of a contradiction: he still desires to see God, but either he will fail or he will inevitably die.

However, the prophetic traditions of the Old Testament testify to the possibility of such an encounter. “Moses, Aaron, Madab, Avihu, and seventy elders of Israel went up and saw the God of Israel… They beheld God and ate and drank.” (Exodus 24:9-11) And so the disciples and apostles lived with Jesus of Nazareth for three years.

God himself revealed himself in our sinful world through his incarnate Son: “And the Word became flesh, and we saw his glory.” (John 1:14) The initiative for salvation comes from God. Our faith is neither an imagination nor a byproduct of our desires. The Corinthians heard this from Saint Paul. “I am what I am by the grace of God.”

The apostles themselves lived with the Lord: “What we have seen with our eyes, what we have considered, what our hands have handled, we declare to you of the Word of Life.” (1 John 1:1 and 2)

Their intimacy with their Lord and Master is great. Saint Peter will shake him by the shoulders to wake him up during the storm on the lake. Saint Peter reproaches him again for going to Jerusalem to be arrested and condemned there.

“What our hands have received of the Word of Life.” …It is so close.

We too can experience this familiarity. We will not live the Truth that He brings to us by erecting ritual barriers. The father of the prodigal son could not agree to receive him on his knees, so he took him in his arms. These ritual barriers are sometimes downright ridiculous, as in

For example, the refusal to accept the Body of Christ into our hands. „That which our hands have touched from the Word of Life.”

It is precisely such barriers that ultimately cause us to live a moralizing Christianity, to the point where we lose the meaning of our intimate relationship with God through Jesus Christ. Christ is the most important, because if he became one of us, it means that he is close to us and we are close to him. „And the Word became flesh and dwelt among us…”

It depends on us whether we will experience this amazing reality. Our task is to pass on this discovery to our brothers. Our task is to sing it before people: „All kings give thanks to you when they hear the words from your mouth.” (Psalm 137) In this spirit, let us read again this Sunday the fragment from the Letter to the Corinthians, in which St. Paul explains to us what the Good News is. „The grace of God is with me.” (1 Cor. 15:10)

„You, Lord, want us to share the same bread and drink from the same cup. Make us live so much in Christ that we bear fruit for the salvation of the world. » (Communion prayer this Sunday)

_____

Jeśli chcesz podźwignąć Kościół, módl się!
(temat trwającego obecnie kryzysu Kościoła)

Chciałbym najpierw wskazać na moja szczególną rolę miłości do każdego papieża – Następcy Piotra. Nie przypadkiem dedykuję tę elegię sześciu
Papieżom mego życia: dobremu Janowi XXIII, pielgrzymowi Pawłowi VI, uśmiechniętemu Janowi Pawłowi I, naszemu Janowi Pawłowi II, Benedyktowi XVI, niezrównanemu w staraniach o odbudowę Kościoła, i Franciszkowi, wiernemu synowi św. Ignacego.

Nie bójmy się tego powiedzieć: Kościół potrzebuje dziś głębokiej reformy, która dokona się przez nasze nawrócenie. Jestem ogromnie winny mojemu Kościołowi, który w ciągu długiego mego żywota będąc matką wytrzymał ze mną już 64 lata. Zawsze postrzegałem jego misję z perspektywy zwyczajnych wiernych i ogromnej rzeszy porządnych księży. W naszych czasach kolejne odsłony słabości Kościoła zachwiały wiarą katolików i rzuciły cień podejrzenia na wszystkich kapłanów. Chciałbym im przywrócić ufność i pokój. Nie wątpcie, trwajcie przy nauczaniu Kościoła, bądźcie wytrwali w modlitwie, w Kościele zawsze będzie dość światła dla każdego, kto szuka Boga.

Nigdy nie lekceważylem małych ról kapłańskich, tym bardziej jednak aktualnego kryzysu. Kościół miał być miejscem światła, a stał się kolebką ciemności, zauważył kard. Robert Sarah, z Guinei. To co się w nim dzieje, postrzegam w bardzo radykalnych kategoriach, zapożyczonych od Papieża Franciszka. Ujawniane dziś skandale zauważam przez pryzmat ewangelicznych wydarzeń: zdrady Judasza i zaparcia się Piotra. Żyjemy tajemnicą Judasza, zdrada dokonująca się dzisiaj, została przygotowana i spowodowana przez wiele innych zdrad, mniej widocznych, bardziej subtelnych, ale równie głębokich. Zarzuciliśmy modlitwę i pogrążyliśmy się w nurcie aktywizmu. Wstydziliśmy się Jezusa, Jego objawienia i nauczania moralnego. Aby błyszczeć przed światem, zakwestionowaliśmy prawdę objawioną i pozbawiliśmy moralność jej znaczenia. Niektórzy kapłani kwestionują znaczenie celibatu, roszczą sobie prawo do życia prywatnego, co jest sprzeczne z misją kapłana. Inni posuwają się tak daleko, że chcą mieć prawo do zachowań homoseksualnych. Podkreśla on, że kryzys ten ma przede wszystkim charakter 
duchowy, jest kryzysem wiary. Diabeł natomiast chce byśmy starali się go rozwiązać jak kryzys instytucji tylko ludzkiej.

Ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. To właśnie modlitwa musi być pierwszą odpowiedzią na zaistniałą sytuację. Tego kryzysu nie da się przezwyciężyć ludzkimi siłami. Przestrzegam też przed podziałami, tworzeniem frakcji w Kościele.
Biskupi i kapłani tej ery są niedoskonali, mają swoje słabości. Proszę jednak wiernych, by nimi nie gardzili, nnatomiast trzeba od nich wymagać katolickiej wiary i sakramentów życia Bożego. Musimy postawić na Boga, na moc i odwagę, które tylko opromienione Jezusową łaską prowadzą mu zbawieniu. W dobie kryzysu współczesnego świata z krzykiem wołam o przemianę serc. Jestem wam winien, chrześcijanie, jedyną prawdę, która zbawia. Pozostało mi dwadzieścia lat życia, jak wierzę, wtedy stanę przed wiekuistym Sędzią. Cóż Mu powiem, jeśli nie przekażę wam prawdy, którą sam otrzymałem. My kapłani powinniśmy drżeć na myśl o naszym milczeniu, które obarcza nas winą, o milczeniu, które czyni nas wspólnikami, o naszym milczeniu, by przypodobać się światu.

ksiądz Stanisław Barszczak

___

If you want to raise up the Church, pray!

(on the current crisis of the Church)

I would like to first point out my special role of love for each Pope – the Successor of Peter. It is not by chance that I dedicate this elegy to the six Popes of my life: the good John XXIII, the pilgrim Paul VI, the smiling John Paul I, our John Paul II, Benedict XVI, incomparable in his efforts to rebuild the Church, and Francis, the faithful son of St. Ignatius.

Let us not be afraid to say it: the Church needs a profound reform today, which will be accomplished through our conversion. I am deeply indebted to my Church, which, during my long life, as a mother, has endured with me for 64 years. I have always seen its mission from the perspective of ordinary believers and the vast crowd of good priests. In our times, successive manifestations of the Church’s weakness have shaken the faith of Catholics and cast a shadow of suspicion over all priests. I would like to restore their trust and peace. Do not doubt, hold on to the teaching of the Church, be persevering in prayer, in the Church there will always be enough light for everyone who seeks God.

I have never underestimated the small roles of priests, and even less so the current crisis. The Church was supposed to be a place of light, but it has become a cradle of darkness, noted Cardinal Robert Sarah, from Guinea. I see what is happening in it in very radical categories, borrowed from Pope Francis. I see the scandals revealed today through the prism of the Gospel events: the betrayal of Judas and the denial of Peter. We live the mystery of Judas, the betrayal taking place today was prepared for and caused by many other betrayals, less visible, more subtle, but equally profound. We have abandoned prayer and immersed ourselves in the current of activism. We were ashamed of Jesus, of his revelation and of his moral teaching. In order to shine before the world, we have questioned revealed truth and deprived morality of its meaning. Some priests question the meaning of celibacy, claiming the right to a private life, which is contrary to the mission of a priest. Others go so far as to want the right to homosexual behavior. He emphasizes that this crisis is primarily spiritual in nature, a crisis of faith. The devil, on the other hand, wants us to try to solve it as a crisis of a human institution.

It is almost evening and the day has already ended. Prayer must be the first response to the situation. This crisis cannot be overcome by human strength. I also warn against divisions, the creation of factions in the Church. Bishops and priests of this era are imperfect, they have their weaknesses. However, I ask the faithful not to despise them, but we must demand from them the Catholic faith and the sacraments of divine life. We must rely on God, on the power and courage that only when illuminated by Jesus’ grace lead to salvation. In the time of crisis of the modern world, I cry out for a transformation of hearts. I owe you, Christians, the only truth that saves. I have twenty years left to live, I believe, then I will stand before the eternal Judge. What can I say to Him, if I do not give you the truth that I myself have received? We priests should tremble at the thought of our silence that makes us guilty, of our silence that makes us accomplices, of our silence to please the world.

priest Stanisław Barszczak