Stanisław Barszczak, Czyściec  jako miejsce niezawodnej nadziei

Czyściec to stan pośredni, dający realną nadzieję na oglądanie Boga „twarzą w twarz” po doświadczeniu bolesnego duchowo oczyszczenia. To możliwość pośmiertne oczyszczenia dusz. Święty Pio z Pietlerciny mawiał, iż dusze czyści więcej mu pomogły jak święci. Temat czyśćca znajdujemy już w Starym Testamencie, por. 2 Mach. 12, 38-45. Ofiara dwu tysięcy srebrnych drachm posłana przez Judę Machabeusza do Jerozolimy, miała umożliwić Machabeuszowym wojownikom (zginęli po walce z syryjskim wodzem Gorgiaszem) wejście do wiecznej szczęśliwości. Judzie Machabeuszowi towarzyszy zatem niezawodna nadzieja, że Bóg po śmierci grzesznika może mu jeszcze grzechy przebaczyć. U każdego że zmarłych znaleźli przedmioty poświęcone bóstwom, zabrane przez wojowników Judy z Jamni, chociaż Prawo tego Żydom zakazuje. Trzeba jednak modlić się o to do Boga i w tym celu składać w świątyni ofiary. Zmarli przebywali po śmierci w miejscu kary, czyli blisko Szeolu (por. A. Zwoliński, kontakty ze zmarłymi i wędrówki dusz czyśćcowych, Kraków 2013). W istocie w teologii współczesnej chodzi o przygotowanie (z nas) „ofiary miłej Bogu”. W Nowym Testamencie mamy fragmenty nawiązujące do tematy czyśćca: Mt 5,25-26; Lk 12, 58-59; Mk 9, 49-50; Lk 16, 19-31 (przypowieść o bogaczu i łazarzu). Istnieją apokryfy odsłaniające interesujący nas temat, w Księdze Henocha pojawia się czeluść w górach, w której umarli oczekują sądu. Henoch przytacza gradację kar. „Ujrzałem usta wszystkich rzek ziemi i usta otchłani „. W księdze Henocha dusze zmarłych wystawiają się za żyjącymi na ziemi, proszą Boga o łaski dla nich i modlą się w ich intencji. Por. 4 księga Ezdrasza, Apokalipsa św. Pawła. Wspólnocie z Qumran bliski był temat czyśćca, w pragnieniu przestrzeni. Ojcowie chrześcijańscy poruszali ten temat. Tertulian apelował o wyzwalanie się na zmartwychwstanie w Hadesie. Św. Augustyn obwieszczał konieczność wstawiennictwa żyjących za duszami cierpiącymi w czyśćcu. W średniowieczu m.in. pap. Klemens VI sugerował istnienie czyśćca, wskazując w swojej katechezie, że święci pozostawili na ziemi skarbiec zasług, z którego mogą czerpać członkowie kościoła w celu odpuszczenia doczesnej kary za grzechy. Marcin Luter opowiadał się za brakiem czyśćca. Nie ma czyśćca, dusze grzeszyłyby wiecznie. Sobór Trydencki poruszył temat czyśćca na XX Sesji soboru 3-4 grudzień 1563. Sobór Watykański II nawiązuje do Kościoła chwalebnego, cierpiącego (oczyszczającego) oraz pielgrzymującego.
„Inni dokonawszy żywota, poddają się oczyszczeniu.” Dusza oczyszczająca się w ogniu czyśćcowym już trwa w miłości Jezusa Chrystusa uwalniającego ją z ‚resztek’ niedoskonałości. Jan Paweł II przywoływał czyścowe oczyszczenie przyrównując je do nocy mistycznej św. Jana od Krzyża. Potęga samej miłości realizuje się w żywym plomieniu miłości. To miłość domaga się oczyszczenia, abyśmy w końcu należeli do siebie i do Boga. Także św. Pio porównał doświadczaną przez siebie tzw. noc mistyczną z cierpieniem duszy w czyśćcu. W jednym ze swoich listów (314) napisał: „Od dłuższego czasu moja dusza jest dzień i noc pogrążona w bardzo ciemnej nocy ducha. Ciemności duchowe trwają przez bardzo długie dni i są często przez całe tygodnie. Kiedy jestem pogrążony w tej nocy, nie umiem powiedzieć Ci, czy znajduję się w piekle czy w czyśćcu. Przerwy, w których odrobina światła zstępuje do duszy są bardzo przelotne i kiedy rozliczam moje życie, czuję w okamgnieniu, że upadam do ciemnego więzienia. I natychmiast zapominam o tych łaskach, którymi Pan tak hojnie obdarzył moją duszę.(koniec cytatu) Spotkanie z Bogiem domaga się absolutnej czystości, dlatego istnieje czyściec. 4 sierpnia 1999 roku Jan Paweł II powiedział: „nieskazitelność wymaganą jest tak samo po śmierci, by wejść w doskonałą i ostateczną komunię z Bogiem”. Niezbędne jest oczyszczenie przed spotkaniem z Bogiem. Prof. W. Granat zapisał: warunkiem visio beatifica (oglądanie Boga) możliwość stopniowania
miłości aż do w pełni bezinteresownej. Mówił też o zrzeczeniu się wszystkich uczynków zadośćuczynnych na rzecz dusz  czyśćcowych. Czyściec to miłość oczyszczająca (von Balthasar), konieczne oczyszczenie wybranych. Dusze w czyśćcu otrzymują „znaki dobroci”(Benedykt XVI, Spes salvi). W splocie istnień ludzkich więc chodzi o miłość, ciągłość, komunię. Przyzwolenie Chrystusa na mękę temu służy. Przechodzimy tym samym od kategorii przestrzenno-czasowych do kategorii spotkania. Nasz sposób życia nie jest bez znaczenia, wpływa na dalszy los duszy. W roku jubileuszowym 2025 zróbmy krok mu Zbawicielowi. Brud już wypalony w męce Chrystusa. Najaktywniejsi w dziejach odczytajmy czyściec jako stan konieczny dla duszy, równocześnie jako miejsce niezawodnej nadziei.

___

Stanisław Barszczak, Purgatory as a Place of Unfailing Hope

Purgatory is an intermediate state, giving real hope of seeing God „face to face” after experiencing a painful spiritual purification. It is a possibility of posthumous purification of souls. Saint Pio of Pietlercina used to say that pure souls helped him more than saints. The subject of purgatory can be found in the Old Testament, cf. 2 Mac. 12, 38-45. The offering of two thousand silver drachmas sent by Judas Maccabeus to Jerusalem was to enable the Maccabean warriors (who died after fighting the Syrian leader Gorgias) to enter eternal happiness. Judas Maccabeus is therefore accompanied by an unfailing hope that after the death of the sinner God can still forgive him his sins. In each of the deceased they found objects dedicated to deities, taken by Judas’ warriors from Jamnia, although the Law forbids this for Jews. However, one must pray to God for this and for this purpose offer sacrifices in the temple. The dead were in a place of punishment after death, that is, close to Sheol (cf. A. Zwoliński, Contacts with the Dead and the Journeys of Purgatory Souls, Kraków 2013). In fact, contemporary theology is about preparing (from ourselves) a „sacrifice pleasing to God”. In the New Testament, we have fragments referring to the topic of purgatory: Mt 5:25-26; Lk 12:58-59; Mk 9:49-50; Lk 16:19-31 (the parable of the rich man and Lazarus). There are apocryphal works revealing the topic of interest to us, in the Book of Enoch there appears a chasm in the mountains, where the dead await judgment. Enoch cites a gradation of punishments. „I saw the mouth of all the rivers of the earth and the mouth of hell”. In the Book of Enoch, the souls of the dead expose themselves for the living on earth, ask God for graces for them and pray for their intentions. Cf. 4 Esdras, Apocalypse of St. Paul. The Qumran Community was close to the topic of purgatory, in their desire for space. The Christian Fathers touched on this topic. Tertullian appealed for liberation for resurrection in Hades. St. Augustine proclaimed the necessity of intercession of the living for the souls suffering in purgatory. In the Middle Ages, among others, Pope Clement VI suggested the existence of purgatory, indicating in his catechesis that the saints left a treasury of merits on earth, from which members of the church can draw in order to remit the temporal punishment for sins. Martin Luther argued for the absence of purgatory. There is no purgatory, souls would sin eternally. The Council of Trent raised the subject of purgatory in the 20th Session of the council on December 3-4, 1563. The Second Vatican Council refers to the glorious, suffering (purifying) and pilgrim Church. „Others, having finished their lives, submit to purification.” The soul purifying itself in the fire of purgatory already abides in the love of Jesus Christ, who frees it from the ‚remainders’ of imperfection. John Paul II recalled purgatory purification, comparing it to the mystical night of St. John of the Cross. The power of love itself is realized in the living flame of love. It is love that demands purification, so that we finally belong to ourselves and to God. St. Pio also compared the so-called mystical night he experienced with the suffering of the soul in purgatory. In one of his letters (314) he wrote: „For a long time now my soul has been immersed day and night in a very dark night of the spirit. The spiritual darkness lasts for very long days and often for weeks. When I am immersed in this night, I cannot tell you whether I am in hell or purgatory. The intervals in which a little light descends to the soul are very fleeting and when I take stock of my life, I feel in the twinkling of an eye that I am falling into a dark prison. And I immediately forget about the graces with which the Lord has so generously endowed my soul. (end of quote) An encounter with God requires absolute purity, which is why purgatory exists. On August 4, 1999, John Paul II said: „impeccability is required just as much after death in order to enter into perfect and definitive communion with God.” Purification is essential before an encounter with God. Prof. W. Granat wrote: the condition of visio beatifica (seeing God) is the possibility of gradation
love to the point of complete disinterestedness. He also spoke of renouncing all acts of satisfaction for the sake of the souls in purgatory. Purgatory is a purifying love (von Balthasar), a necessary purification of the chosen ones. Souls in purgatory receive „signs of goodness” (Benedict XVI, Spes salvi). In the intertwining of human existences, it is therefore about love, continuity, communion. Christ’s consent to the passion serves this purpose. We thus move from spatial-temporal categories to the category of encounter. Our way of life is not without significance, it influences the future fate of the soul. In the jubilee year 2025, let us take a step towards him, the Savior. The dirt has already been burned in the passion of Christ. The most active in history, let us read purgatory as a necessary state for the soul, at the same time as a place of reliable hope.

____

Ofiarowanie Jezusa w świątyni

Odniesienia biblijne:

Z Księgi Malachiasza. 3. 1 do 4: „Nagle przyjdzie do swojej świątyni Pan, którego szukacie.”

Psalm 23. „Niech przyjdzie Król chwały”. 

List do Hebrajczyków. 2. 14-18: „Trzeba więc było, aby we wszystkim stał się podobny do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga.”

Ewangelia według św. Łukasza: 2, 22-40: „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie.”

Spotkanie Pana i Jego ludu w świątyni kończy uroczystości Bożego Narodzenia. Odczytamy Jezus,3 spojrzeniem Maryi i wspomnieniem Jej medytacyjnej pamięci.

SPOTKANIE

Nadal znajdują się w Betlejem, a więc blisko Jerozolimy. Mogą zatem wejść do Świątyni, co w oczach ewangelisty nie jest bez znaczenia w kontekście późniejszych wydarzeń z życia Jezusa. Ta świątynia, w której nauczał (Łk 19,47) i gdzie cały lud przychodził do Niego o świcie, aby Go słuchać (Łk 21,38). Ta świątynia powstanie na nowo trzeciego dnia. (J 2,19)

Józef i Maryja przybywają, aby dokonać rytuału ofiary zastępczej czy tej przebłagalnej, co jest starożytną tradycją. Pierwotnie pierworodni byli poświęcani służbie Bożej i mieli służyć w świątyni do dnia, w którym tę służbę wreszcie zapewnili lewici (Lb 3,13 – 8,17 – 1 Sm 2,18). Pierwsza wzmianka o obowiązku wykupienia pierworodnych znajdujemy w Księdze Mojżeszowej 1,1. związana jest ze śmiercią pierworodnych Egipcjan. (2 Mojż. 13,13)

Z czasem zasady te zostały ustanowione w ramach rytuału (Kpł 27,9), który wiązał się z prawami rytualnej czystości kobiety, która właśnie urodziła dziecko.

Zgodnie z Prawem Józef musiał złożyć ofiarę zastępczą. Maryja została oczyszczona.

SYMEON

Symeon żyje w mroku oczekiwania. Ale on nie jest typem człowieka, który się martwi tym. Odczuwa spokój pewności potwierdzony wiarą, która daje mu nadzieję. Wiara staje się wówczas czymś w rodzaju jasności, być może słabej, ale pewnej.

Nasze oczy potrzebują czasu, aby przyzwyczaić się nawet do najmniejszego światła. I musimy zaakceptować ten czas, jeśli chcemy rozróżniać obiekty. W naszym życiu codziennym jest tak samo. Zawsze jest odrobina Bożego światła i to właśnie ku temu światłu, poprzez wiarę, mogę i muszę szeroko otworzyć oczy, nawet jeśli będziemy musieli długo i cierpliwie na to światło czekać.

Spontaniczność Symeona odzwierciedla radość oczekiwania, które w końcu się spełnia, a on sam nie czekając dłużej, realizuje je w praktyce. Zabiera dziecko od matki, nie pytając jej (Łk 2,28). Już wie, jest w ekstazie wobec Bożego planu. Jego oczy są w obecności światła, które oświetla, a nie oślepia, światła, które pozwala osobom niedowidzącym widzieć rzeczywistość. (Izajasz 42,6)

Chrześcijański pisarz pierwszych wieków, Orygenes, przekształcił tę postawę Symeona w taki sposób, że stała się ona również naszą postawą. Dopóki nie będę niósł Chrystusa i nie będę trzymał Go w ramionach, będę jak więzień i nie będę mógł uwolnić się z wszelkich więzów. „Jeśli ktoś” – napisał – „opuści ten świat i chce wejść do królestwa, niech weźmie Jezusa w swoje ręce, obejmie Go, przytuli do swojej piersi, a wtedy będzie mógł skoczyć, dokądkolwiek zechce”. 

Symeon zaledwie później zwróci się do rodziców, zwracając się do Maryi, nie powiedział jej, że poniesie męczeństwo. Jej wyraz twarzy, miecz, jest symbolem wszelkiego bólu macierzyńskiego. Symeon nie mówi Maryi, że będzie cierpieć. Miecz jest symbolem bólu matki.

ANIA

Anna nie przewiduje przyszłości. Jest ona prorokinią w biblijnym znaczeniu tego słowa, osobą, która żyje w towarzystwie Boga i może przekazywać swoje odkrycia innym poprzez dobre rady i nadprzyrodzone działanie.

Przychodzi w wyznaczonym przez Boga czasie. I nie może powstrzymać się od krzyczenia z radości. Podobnie jak uczniowie mogłaby powiedzieć „spotkaliśmy Pana”, podobnie jak uzdrowieni chorzy, którzy nie potrafią milczeć, mogłaby czynić – chociaż Jezus zaleca wszystkim rozwagę. Mogłaby zachować  się podobnie jak Samarytanka, która zamierzała  opowiedzieć o Jezusie  wszystkim w swojej wiosce,  podobnie jak setnik: „On prawdziwie jest Synem Bożym.”(Mateusz 27.54)

JEZUS

Łukasz umieszcza Jezusa w centrum tego przedstawienia w Świątyni.

Jego rodzice mogli być tylko zdumieni i pełni podziwu wobec tak oczywistej interwencji Boga w tym momencie. Jest dzieckiem, bez wątpienia, ale jest światłem, które oświeca każdego człowieka przychodzącego na ten świat. Podobnie jak w Księdze Izajasza 42:6, Symeon mówi o „Światłości narodów”. Jest ono przeznaczone dla wszystkich narodów, w przeciwieństwie do Zachariasza, który widział wyłącznie lokalne przymierze. (Łk 1,72) Świece w procesji przywołują to wszystko. Tradycja ta sięga dopiero XI wieku.

Zakończenie tej historii według św. Łukasza należy rozważać jako tajemnicę. Osobowość Jezusa jest ludzko-boska. Jeżeli jest Synem Bożym, to ze względu na swą boską naturę nie jest mniej człowiekiem ani ze względu na duszę, ani ze względu na ciało. Łaska Boża spoczywa na nim.

Maryja 

Maryja również przychodzi, aby wykonać rytuał, który dotyczy Jej jako matki, ale w rzeczywistości nie potrzebuje oczyszczenia. Ona jest najczystsza, błogosławiona, ale przyjmuje swoje człowieczeństwo pośród wszystkich kobiet. Ona nosi swoje dziecko, które zostało jej zabrane z rąk, ponieważ nie należy już do niej, lecz do wszystkich ludzi, dla których zbawienia przyszło. To już początek tego słowa: „Ja jestem winien sprawom mojego Ojca.”(muszę stanąć wobec spraw mojego Ojca)

Gdyby Maryja nam nie powiedziała o tym, nie wiedzielibyśmy, co wydarzyło się w Świątyni. To właśnie z nią musimy na nowo odczytać to spotkanie i wspomnianą rozmowę. Zachowała ją w pamięci i sercu, w najgłębszym zakamarku swego serca. Wiemy, że oczyszczone serce przyswaja sobie to, co odkrywa. W miarę rozwoju nabiera pełnego wymiaru, wcześniej rozwój jest częściowy.

Usłyszała słowa Symeona powtórzone w dniu dwunastych urodzin Jezusa. Pamięta dzień, w którym jej nie przyjął, mimo że w sytuacji społecznej była do tego zmuszona. (Łukasza 18:19) Słyszała te słowa powtarzane przez całe publiczne życie Jezusa. Sprzeczności wynikają ze sprzeciwów faryzeuszy i uczonych w Piśmie, ale jednocześnie nie może ona ignorować nauki Jezusa, który objawia jej znaczenie zbawienia, o którym wspominał Symeon.

Żyła u stóp krzyża, z poczuciem realizacji zbawienia i sprzeciwu. Przez tę obecność i osobiste uczestnictwo w ostatnich godzinach życia Jezusa, weszła w tajemnicę Odkupienia. Każdy z nas, tak jak ona, musi uczestniczyć w tym odkupieniu przez całe swoje życie. (Kolosan 1.24)

W dniu Zmartwychwstania Maryja staje się świadkiem spełnienia się tajemniczego wyroku, który usłyszała 30 lat temu. A od Pięćdziesiątnicy słyszy ‚głoszenie’ zbawienia pośród sprzeczności i rozszerzanie się Dobrej Nowiny o Bożej Mądrości. (2 Kor 2, 15 i 1 Kor 1 w dniu zmartwychwstania i Pięćdziesiątnicy), która objawia się także podczas głoszenia jej przez apostołów, w sprzecznościach i mimowolnym zgorszeniu. (2 Kor 2. 15)

Musimy przeżyć to spotkanie Boga z naszym człowieczeństwem również my, podobnie jak Symeon pełen entuzjazmu dla światła, jak Anna, która nie może pozostać milcząca, jak Maryja, która przyjmuje etapy objawienia, realuzując je w swoim życiu.

Panie i nasz Boże „Kontynuuj w nas dzieło Twojej łaski, Ty, który odpowiedziałeś na nadzieję Symeona. Nie chciałeś, żeby umarł, nie przyjmując Mesjasza. Obyśmy również i my osiągnęli życie wieczne, wychodząc na spotkanie Chrystusa.”

Każdego dnia, w każdych okolicznościach…

_____

Sunday, February 2, 2025

The Presentation of Jesus in the Temple

Biblical References:

From the Book of Malachi. 3. 1 to 4: „The Lord, whom you seek, will suddenly come to his temple.”

Psalm 23. „Let the King of glory come.”

Hebrews. 2. 14-18: „Therefore it was necessary for him to be made like his brethren in all things, to become a merciful and faithful high priest in matters pertaining to God.”

Gospel of Matthew Luke: 2:22-40: „My eyes have seen your salvation.”

The meeting of the Lord and His people in the temple ends the celebration of Christmas. We will read Jesus,3 through the gaze of Mary and the recollection of her meditative memory.

MEETING

They are still in Bethlehem, and therefore close to Jerusalem. They can therefore enter the Temple, which in the eyes of the evangelist is not without significance in the context of the later events in the life of Jesus. This temple, where He taught (Luke 19:47) and where all the people came to Him at dawn to listen to Him (Luke 21:38). This temple will rise again on the third day. (Jn 2:19)

Joseph and Mary come to perform the ritual of the substitutionary or propitiatory sacrifice, which is an ancient tradition. Originally, the firstborn were consecrated to the service of God and were to serve in the temple until the day when this service was finally provided by the Levites (Num 3:13 – 8:17 – 1 Sam 2:18). The first mention of the obligation to redeem the firstborn is found in Moses 1:1. It is connected with the death of the firstborn of the Egyptians. (Exodus 13:13)

Over time, these rules were established within the framework of a ritual (Lev 27:9), which was connected with the laws of ritual purity of a woman who had just given birth to a child.

According to the Law, Joseph had to make a substitute sacrifice. Mary was purified.

SIMEON

Simeon lives in the darkness of waiting. But he is not the type of person who worries about this. He feels the peace of certainty confirmed by faith, which gives him hope. Faith then becomes a kind of clarity, perhaps faint, but certain.

Our eyes need time to get used to even the slightest light. And we must accept this time if we want to distinguish objects. It is the same in our daily lives. There is always a little bit of God’s light and it is to this light, through faith, that I can and must open my eyes wide, even if we have to wait long and patiently for this light.

Simeon’s spontaneity reflects the joy of waiting that is finally fulfilled and he himself, without waiting any longer, puts it into practice. He takes the child from the mother without asking her (Lk 2:28). He already knows, he is in ecstasy before God’s plan. His eyes are in the presence of a light that illuminates and does not blind, a light that allows the visually impaired to see reality. (Isaiah 42:6)

The Christian writer of the first centuries, Origen, transformed this attitude of Simeon in such a way that it has also become our attitude. Until I carry Christ and hold him in my arms, I will be like a prisoner and will not be able to free myself from all bonds. “If anyone,” he wrote, “leaves this world and wants to enter the kingdom, let him take Jesus in his arms, embrace him, press him to his breast, and then he will be able to jump wherever he wishes.”

Simeon only later addresses his parents, addressing Mary, he does not tell her that he will suffer martyrdom. Her facial expression, the sword, is a symbol of all maternal pain. Simeon does not tell Mary that she will suffer. The sword is a symbol of a mother’s pain.

ANIA

Anna does not foresee the future. She is a prophetess in the biblical sense of the word, a person who lives in the company of God and can communicate her discoveries to others through good counsel and supernatural action.

She comes at God’s appointed time. And she cannot help but shout for joy. Like the disciples she could say, “We have met the Lord,” like the healed sick who cannot keep quiet, she could do—although Jesus advises everyone to be careful. She could act like the Samaritan woman who intended to tell everyone in her village about Jesus, like the centurion: “Truly he is the Son of God.” (Matthew 27:54)

JESUS

Luke places Jesus at the center of this Temple performance.

His parents could only be amazed and in awe at God’s obvious intervention at this moment. He is a child, no doubt, but he is the light that enlightens every person who comes into this world. As in Isaiah 42:6, Simeon speaks of the “Light of the nations.” It is for all nations, unlike Zechariah who saw only a local covenant. (Luke 1:72) The candles in the procession evoke all this. This tradition dates back only to the 11th century.

The ending of this story according to St. John Luke should be considered as a mystery. The personality of Jesus is human-divine. If he is the Son of God, then because of his divine nature he is no less human, neither in soul nor in body. The grace of God rests upon him.

Mary

Mary also comes to perform a ritual that concerns her as a mother, but in reality she does not need purification. She is the purest, the blessed, but she accepts her humanity among all women. She carries her child, who has been taken from her hands, because he no longer belongs to her, but to all men for whose salvation he came. This is already the beginning of this word: „I am guilty of my Father’s business.” (I must stand before my Father’s business)

If Mary had not told us about it, we would not know what happened in the Temple. It is with her that we must re-read this meeting and the aforementioned conversation. She kept it in her memory and heart, in the deepest recesses of her heart. We know that a purified heart assimilates what it discovers. As it develops, it takes on a full dimension; previously, development is partial.

She heard Simeon’s words repeated on the day of Jesus’ twelfth birthday. She remembers the day he did not accept her, even though she was forced to do so in the social situation. (Luke 18:19) She heard these words repeated throughout Jesus’ public life. The contradictions result from the opposition of the Pharisees and scribes, but at the same time she cannot ignore the teaching of Jesus, who reveals to her the meaning of salvation mentioned by Simeon.

She lived at the foot of the cross, with a sense of realization of salvation and opposition. Through this presence and personal participation in the last hours of Jesus’ life, she entered into the mystery of Redemption. Each of us, like her, must participate in this redemption throughout our lives. (Colossians 1:24)

On the day of the Resurrection, Mary becomes a witness to the fulfillment of the mysterious sentence she heard 30 years ago. And from Pentecost on, she hears the ‚proclamation’ of salvation amidst contradictions and the spread of the Good News of God’s Wisdom. (2 Cor 2:15 and 1 Cor 1 on the day of the Resurrection and Pentecost), which is also revealed in the proclamation by the Apostles, in contradictions and involuntary scandal. (2 Cor 2:15)

We too must experience this encounter between God and our humanity, like Simeon, full of enthusiasm for the light, like Anna, who cannot remain silent, like Mary, who accepts the stages of revelation, realizing them in her life.

Lord and our God „Continue the work of your grace in us, you who responded to Simeon’s hope. You did not want him to die without accepting the Messiah. May we also attain eternal life by going out to meet Christ.”

Every day, in every circumstance…

_____

Sonntag, 2. Februar 2025

Die Darstellung Jesu im Tempel

Biblische Referenzen:

Aus dem Buch Maleachi. 3. 1 bis 4: „Plötzlich wird der Herr, den ihr sucht, zu seinem Tempel kommen.“

Psalm 23. „Der König der Herrlichkeit komme.“

Brief an die Hebräer. 2. 14-18: „Deshalb musste er in allen Dingen seinen Brüdern gleich werden, damit er ein barmherziger und treuer Hoherpriester in Gott würde.“

Das Evangelium nach dem Heiligen Lukas 2, 22-40: „Meine Augen haben dein Heil gesehen.“

Das Treffen des Herrn und seines Volkes im Tempel beschließt die Weihnachtsfeierlichkeiten. Wir werden Jesus3 durch den Blick Marias und die Erinnerung an ihr meditatives Gedächtnis lesen.

TREFFEN

Sie sind immer noch in Bethlehem und damit in der Nähe von Jerusalem. Sie können daher den Tempel betreten, was in den Augen des Evangelisten im Kontext der späteren Ereignisse im Leben Jesu nicht ohne Bedeutung ist. Der Tempel, in dem er lehrte (Lk 19,47) und wo alle Menschen im Morgengrauen zu ihm kamen, um ihm zuzuhören (Lk 21,38). Dieser Tempel wird am dritten Tag wieder auferstehen. (Joh 2,19)

Josef und Maria kommen, um das Ritual des stellvertretenden oder Sühneopfers durchzuführen, einer alten Tradition. Ursprünglich waren die Erstgeborenen dem Dienst Gottes geweiht und sollten im Tempel dienen, bis die Leviten schließlich diesen Dienst übernahmen (Num. 3:13–8:17–1 Sam. 2:18). Die Verpflichtung zur Auslösung des Erstgeborenen wird erstmals in Mose 1:1 erwähnt. wird mit dem Tod der erstgeborenen Ägypter in Verbindung gebracht. (2. Mose 13:13)

Mit der Zeit wurden diese Regeln als Teil eines Rituals (Lev 27:9) eingeführt, das sich mit den Gesetzen der rituellen Reinheit einer Frau befasste, die gerade ein Kind zur Welt gebracht hatte.

Gemäß dem Gesetz musste Josef ein Ersatzopfer darbringen. Maria wurde gereinigt.

SIMEON

Simeon lebt in der Dunkelheit des Wartens. Aber er ist nicht der Typ Mann, der sich darüber Sorgen macht. Er spürt den Frieden der Gewissheit, der durch den Glauben bestätigt wird und ihm Hoffnung gibt. Der Glaube wird dann zu einer Art Klarheit, vielleicht schwach, aber gewiss.

Unsere Augen brauchen Zeit, um sich selbst an das geringste Licht zu gewöhnen. Und diese Zeit müssen wir akzeptieren, wenn wir Objekte unterscheiden wollen. In unserem Alltag ist es genauso. Es gibt immer ein kleines bisschen von Gottes Licht und für dieses Licht kann und muss ich durch den Glauben meine Augen weit öffnen, auch wenn wir lange und geduldig auf dieses Licht warten müssen.

In Simeons Spontaneität spiegelt sich die Freude des Wartens wider, die sich schließlich erfüllt, und er selbst setzt sie in die Tat um, ohne länger zu warten. Er nimmt seiner Mutter ein Kind weg, ohne sie zu fragen (Lukas 2:28). Er weiß es bereits, er ist in Ekstase angesichts von Gottes Plan. Seine Augen sind einem Licht ausgesetzt, das erhellt statt zu blendet, einem Licht, das Sehbehinderten ermöglicht, die Realität zu erkennen. (Jesaja 42:6)

Der christliche Schriftsteller der ersten Jahrhunderte, Origenes, hat diese Haltung Simeons so transformiert, dass sie auch zu unserer Haltung wurde. Wenn ich Christus nicht trage und in meinen Armen halte, werde ich wie ein Gefangener sein und werde nicht in der Lage sein, mich von allen Fesseln zu befreien. „Wenn jemand“, schrieb er, „diese Welt verlässt und in das Königreich eingehen will, soll er Jesus in seine Arme nehmen, ihn umarmen, ihn an seine Brust drücken, und dann wird er springen können, wohin er will.“

Erst später wendet sich Simeon an seine Eltern und erzählt ihr, dass er den Märtyrertod erleiden wird, indem er sich an Maria wendet. Ihr Gesichtsausdruck, das Schwert, ist ein Symbol für allen mütterlichen Schmerz. Simeon sagt Maria nicht, dass er leiden wird. Das Schwert ist ein Symbol für den Schmerz der Mutter.

ANNIE

Anna kann die Zukunft nicht voraussagen. Sie ist eine Prophetin im biblischen Sinne des Wortes, also eine Person, die in der Gemeinschaft Gottes lebt und ihre Erkenntnisse durch gute Ratschläge und übernatürliche Taten an andere weitergeben kann.

Es kommt zu der von Gott bestimmten Zeit. Und er kann nicht anders, als vor Freude zu schreien. Wie die Jünger hätte sie sagen können: „Wir sind dem Herrn begegnet“, wie die geheilten Kranken, die nicht schweigen können, hätte sie es tun können – obwohl Jesus jedem rät, vorsichtig zu sein. Sie hätte sich wie die Samariterin verhalten können, die vorhatte, Erzählen Sie allen in ihrem Dorf von Jesus, wie der Hauptmann: „Er ist wahrhaftig Gottes Sohn.“ (Matthäus 27:54)

JESUS

Lukas stellt Jesus in den Mittelpunkt dieser Tempelszene.

Seine Eltern konnten über ein so offensichtliches Eingreifen Gottes in diesem Moment nur erstaunt und voller Ehrfurcht sein. Zweifellos ist er ein Kind, aber er ist das Licht, das jeden Menschen erleuchtet, der auf diese Welt kommt. Wie in Jesaja 42:6 spricht Simeon vom „Licht der Nationen“. Es ist für alle Nationen bestimmt, im Gegensatz zu Sacharja, der nur einen lokalen Bund sah. (Lk 1,72) Die Kerzen in der Prozession erinnern an all dies. Diese Tradition reicht erst bis ins 11. Jahrhundert zurück.

Das Ende dieser Geschichte laut St. Lukas sollte als Mysterium betrachtet werden. Die Persönlichkeit Jesu ist menschlich-göttlich. Wenn er der Sohn Gottes ist, dann ist er aufgrund seiner göttlichen Natur weder der Seele noch dem Körper nach weniger menschlich. Die Gnade Gottes ist mit ihm.

Maria

Maria kommt auch, um ein Ritual durchzuführen, das  betrifft sie als Mutter, aber in Wirklichkeit braucht sie keine Reinigung. Sie ist die Reinste, die Gesegnete, doch sie nimmt ihr Menschsein unter allen Frauen an. Sie trägt ihr Kind, das ihr aus den Händen genommen wurde, weil es nicht mehr ihr gehört, sondern allen Menschen, zu deren Rettung es gekommen ist. Dies ist bereits der Anfang dieses Wortes: „Ich bin schuldig an den Werken meines Vaters.“ (Ich muss vor den Werken meines Vaters stehen)

Wenn Maria uns nichts davon erzählt hätte, wüssten wir nicht, was im Tempel passiert ist. Mit ihrer Hilfe müssen wir dieses Treffen und das oben erwähnte Gespräch noch einmal betrachten. Sie behielt es in ihrer Erinnerung und in ihrem Herzen, in den tiefsten Winkeln ihres Herzens. Wir wissen, dass ein gereinigtes Herz alles aufnimmt, was es entdeckt. Im Laufe der Entwicklung nimmt es seine volle Dimension an, zuvor war die Entwicklung nur teilweise.

Sie hörte Simeons Worte an Jesu zwölftem Geburtstag wiederholt. Sie erinnert sich an den Tag, an dem er sie nicht akzeptierte, obwohl die soziale Situation sie dazu zwang. (Lukas 18:19) Sie hörte diese Worte immer wieder, während Jesus öffentlich sein Leben führte. Die Widersprüche ergeben sich aus dem Widerstand der Pharisäer und Schriftgelehrten, doch gleichzeitig kann sie die Lehren Jesu nicht ignorieren, der ihr den Sinn der Erlösung offenbart, von der Simeon spricht.

Sie lebte am Fuße des Kreuzes, mit dem Gefühl, Erlösung und Widerstand zu erfahren. Durch diese Anwesenheit und persönliche Teilnahme an den letzten Stunden im Leben Jesu drang sie in das Mysterium der Erlösung ein. Jeder von uns muss, wie sie, sein Leben lang an dieser Erlösung teilhaben. (Kolosser 1.24)

Am Ostertag wird Maria Zeugin der Erfüllung des mysteriösen Urteils, das sie vor 30 Jahren hörte. Und ab Pfingsten hört er inmitten von Widersprüchen die „Verkündigung“ der Erlösung und die Verbreitung der Guten Nachricht von der Weisheit Gottes. (2 Kor 2,15 und 1 Kor 1 zum Tag der Auferstehung und zu Pfingsten), was sich auch in der Predigt der Apostel in Widersprüchen und unfreiwilligen Skandalen offenbart. (2 Kor 2,15)

Auch wir müssen diese Begegnung zwischen Gott und unserer Menschheit erleben, wie Simeon, der sich für das Licht begeisterte, wie Anna, die nicht schweigen konnte, wie Maria, die die Stufen der Offenbarung annahm und sie in ihrem Leben verwirklichte.

Herr und unser Gott: „Setze das Werk Deiner Gnade in uns fort, Du, der Du auf Simeons Hoffnung geantwortet hast.“ Sie wollten nicht, dass er stirbt, ohne den Messias anzunehmen. Mögen auch wir das ewige Leben erlangen, indem wir Christus entgegengehen.“

Jeden Tag, unter allen Umständen …

______

Dimanche 2 février 2025

La Présentation de Jésus au Temple

Références bibliques :

Extrait du livre de Malachie. 3. 1 à 4 : « Le Seigneur que vous cherchez viendra soudainement à son temple. »

Psaume 23. « Que le Roi de gloire vienne. »

Lettre aux Hébreux. 2. 14-18 : « C’est pourquoi il fallait qu’il fût rendu semblable en toutes choses à ses frères, afin qu’il fût un souverain sacrificateur miséricordieux et fidèle en Dieu. »

L’Évangile selon saint Luc : 2, 22-40 : « Mes yeux ont vu ton salut. »

La rencontre du Seigneur et de son peuple au temple conclut les célébrations de Noël. Nous lirons Jésus,3 à travers le regard de Marie et le souvenir de sa mémoire méditative.

RÉUNION

Ils sont toujours à Bethléem, et donc proches de Jérusalem. Ils peuvent donc entrer dans le Temple, ce qui, aux yeux de l’évangéliste, n’est pas sans signification dans le contexte des événements ultérieurs de la vie de Jésus. Ce temple où il enseignait (Lc 19, 47) et où tout le peuple venait à lui dès l’aube pour l’écouter (Lc 21, 38). Ce temple ressuscitera le troisième jour. (Jn 2:19)

Joseph et Marie viennent accomplir le rituel du sacrifice substitutif ou propitiatoire, qui est une tradition ancienne. À l’origine, les premiers-nés étaient consacrés au service de Dieu et devaient servir dans le temple jusqu’au jour où les Lévites assurèrent enfin ce service (Nombres 3:13–8:17–1 Samuel 2:18). La première mention de l’obligation de racheter les premiers-nés se trouve dans Moïse 1:1. est associé à la mort des premiers-nés égyptiens. (Exode 13:13)

Au fil du temps, ces règles ont été établies dans le cadre d’un rituel (Lévitique 27:9) qui concernait les lois de la pureté rituelle d’une femme qui venait de donner naissance à un enfant.

Selon la Loi, Joseph devait offrir un sacrifice de substitution. Marie a été purifiée.

SIMÉON

Siméon vit dans l’obscurité de l’attente. Mais il n’est pas le genre d’homme à s’inquiéter de ça. Il ressent la paix de la certitude confirmée par la foi qui lui donne de l’espoir. La foi devient alors une sorte de clarté, faible peut-être, mais certaine.

Nos yeux ont besoin de temps pour s’habituer à la moindre lumière. Et nous devons accepter ce temps si nous voulons distinguer les objets. C’est la même chose dans notre vie quotidienne. Il y a toujours un peu de lumière de Dieu et c’est à cette lumière, par la foi, que je peux et que je dois ouvrir grand les yeux, même s’il faut attendre longtemps et patiemment cette lumière.

La spontanéité de Siméon reflète la joie de l’attente, qui s’accomplit enfin, et lui-même, sans plus attendre, la met en pratique. Il enlève un enfant à sa mère sans la consulter (Luc 2:28). Il le sait déjà, il est en extase devant le plan de Dieu. Ses yeux sont en présence d’une lumière qui éclaire plutôt qu’elle n’aveugle, une lumière qui permet aux malvoyants de voir la réalité. (Ésaïe 42:6)

L’écrivain chrétien des premiers siècles, Origène, a transformé cette attitude de Siméon de telle manière qu’elle est devenue aussi notre attitude. Si je ne porte pas le Christ et ne le tiens pas dans mes bras, je serai comme un prisonnier et je ne pourrai pas me libérer de tous les liens. « Si quelqu’un, écrit-il, quitte ce monde et veut entrer dans le Royaume, qu’il prenne Jésus dans ses bras, l’embrasse, le serre contre sa poitrine, et alors il pourra sauter où il voudra. »

Ce n’est que plus tard que Siméon s’adresse à ses parents, se tournant vers Marie, et ne lui dit-il pas qu’il souffrira le martyre. Son expression faciale, l’épée, est le symbole de toute douleur maternelle. Siméon ne dit pas à Marie qu’il va souffrir. L’épée est un symbole de la douleur de la mère.

ANNIE

Anna ne prédit pas l’avenir. C’est une prophétesse au sens biblique du terme, une personne qui vit en compagnie de Dieu et qui peut communiquer ses découvertes aux autres par de bons conseils et des actions surnaturelles.

Cela arrive au moment fixé par Dieu. Et il ne peut s’empêcher de crier de joie. Elle aurait pu dire, comme les disciples : « Nous avons rencontré le Seigneur », comme le malade guéri qui ne sait pas se taire, elle aurait pu agir – même si Jésus recommande à tous la prudence. Elle aurait pu se comporter comme la Samaritaine qui voulait se taire. parler de Jésus à tous les habitants de son village, comme le centurion : « Il est vraiment le Fils de Dieu. » (Matthieu 27:54)

JÉSUS

Luc place Jésus au centre de cette scène du Temple.

Ses parents ne pouvaient qu’être stupéfaits et impressionnés par une intervention aussi évidente de Dieu à ce moment-là. C’est un enfant, sans doute, mais il est la lumière qui éclaire chaque personne qui vient dans ce monde. Comme dans Ésaïe 42:6, Siméon parle de la « Lumière des nations ». Elle est destinée à toutes les nations, contrairement à Zacharie qui ne voyait qu’une alliance locale. (Lc 1, 72) Les cierges de la procession évoquent tout cela. Cette tradition remonte seulement au XIe siècle.

La fin de cette histoire selon St. Luc doit être considéré comme un mystère. La personnalité de Jésus est humano-divine. S’il est le Fils de Dieu, alors, en raison de sa nature divine, il n’est pas moins humain, ni dans son âme ni dans son corps. La grâce de Dieu est sur lui.

Marie

Marie vient aussi accomplir un rituel qui concerne elle en tant que mère, mais en réalité elle n’a pas besoin de purification. Elle est la plus pure, la bienheureuse, mais elle accepte son humanité parmi toutes les femmes. Elle porte son enfant, qui lui a été enlevé des mains parce qu’il n’appartient plus à elle, mais à tous les hommes pour le salut desquels il est venu. C’est déjà le début de cette parole : « Je suis coupable des œuvres de mon Père. » (Je dois me tenir devant les œuvres de mon Père)

Si Marie ne nous avait pas raconté cela, nous ne saurions pas ce qui s’est passé au Temple. C’est avec elle à l’esprit qu’il faut relire cette rencontre et la conversation précitée. Elle le gardait dans sa mémoire et dans son cœur, dans les recoins les plus profonds de son cœur. Nous savons qu’un cœur purifié assimile ce qu’il découvre. Au fur et à mesure qu’il se développe, il prend toute sa dimension, auparavant le développement est partiel.

Elle entendit les paroles de Siméon répétées à l’occasion du douzième anniversaire de Jésus. Elle se souvient du jour où il ne l’a pas acceptée, même si la situation sociale l’y obligeait. (Luc 18:19) Elle a entendu ces paroles répétées tout au long de la vie publique de Jésus. Les contradictions naissent de l’opposition des pharisiens et des scribes, mais en même temps elle ne peut ignorer l’enseignement de Jésus, qui lui révèle le sens du salut évoqué par Siméon.

Elle a vécu au pied de la croix, avec un sentiment de réalisation du salut et d’opposition. Par cette présence et cette participation personnelle aux dernières heures de la vie de Jésus, elle entre dans le mystère de la Rédemption. Chacun de nous, comme elle, doit participer à cette rédemption tout au long de sa vie. (Colossiens 1:24)

Le jour de Pâques, Marie assiste à l’accomplissement du mystérieux verdict qu’elle a entendu il y a trente ans. Et à partir de la Pentecôte, il entend l’« annonce » du salut au milieu des contradictions et la diffusion de la Bonne Nouvelle de la Sagesse de Dieu. (2 Cor 2,15 et 1 Cor 1 au jour de la résurrection et de la Pentecôte), qui se révèle aussi dans la prédication des apôtres, dans les contradictions et le scandale involontaire. (2 Corinthiens 2:15)

Nous aussi, nous devons vivre cette rencontre entre Dieu et notre humanité, comme Siméon, plein d’enthousiasme pour la lumière, comme Anne, qui ne savait pas rester silencieuse, comme Marie, qui a accueilli les étapes de la révélation, en les réalisant dans sa vie.

Seigneur et notre Dieu « Continue l’œuvre de ta grâce en nous, toi qui as répondu à l’espérance de Siméon. Vous ne vouliez pas qu’il meure sans avoir accepté le Messie. Puissions-nous, nous aussi, parvenir à la vie éternelle en allant à la rencontre du Christ.

Chaque jour, en toutes circonstances…

_____

Domingo 2 de febrero de 2025

La presentación de Jesús en el templo

Referencias bíblicas:

Del libro de Malaquías. 3. 1 a 4: «El Señor a quien vosotros buscáis vendrá súbitamente a su templo.»

Salmo 23. “Que venga el Rey de la gloria.”

Carta a los Hebreos. 2. 14-18: “Por lo cual era necesario que fuese en todo semejante a sus hermanos, para que viniese a ser misericordioso y fiel sumo sacerdote en Dios.”

El Evangelio según San Lucas 2, 22-40: «Mis ojos han visto tu salvación».

El encuentro del Señor y su pueblo en el templo concluye las celebraciones navideñas. Leeremos a Jesús,3 a través de la mirada de María y del recuerdo de su memoria meditativa.

REUNIÓN

Están todavía en Belén, y por tanto cerca de Jerusalén. Pueden, pues, entrar en el Templo, lo que a los ojos del evangelista no carece de importancia en el contexto de los acontecimientos posteriores de la vida de Jesús. Aquel templo donde Él enseñaba (Lc 19,47) y donde todo el pueblo acudía a Él al amanecer para escucharle (Lc 21,38). Este templo se levantará de nuevo el tercer día. (Jn 2,19)

José y María vienen a realizar el ritual del sacrificio sustitutivo o propiciatorio, que es una tradición antigua. Originalmente, los primogénitos estaban dedicados al servicio de Dios y debían servir en el templo hasta el día en que los levitas finalmente prestaban este servicio (Núm. 3:13–8:17–1 Sam. 2:18). La primera mención de la obligación de redimir al primogénito se encuentra en Moisés 1:1. Se asocia con la muerte de los primogénitos egipcios. (Éxodo 13:13)

Con el tiempo, estas reglas se establecieron como parte de un ritual (Lev 27:9) que se refería a las leyes de pureza ritual de una mujer que acababa de dar a luz a un niño.

Según la Ley, José tenía que ofrecer un sacrificio sustituto. María fue purificada.

SIMÓN

Simeón vive en la oscuridad de la espera. Pero él no es el tipo de hombre que se preocupa por eso. Siente la paz de la certeza confirmada por la fe que le da esperanza. La fe se convierte entonces en una especie de claridad, débil tal vez, pero cierta.

Nuestros ojos necesitan tiempo para acostumbrarse incluso a la más mínima luz. Y debemos aceptar este tiempo si queremos distinguir objetos. Lo mismo ocurre en nuestra vida cotidiana. Siempre hay un poquito de la luz de Dios y es a esa luz, a través de la fe, que puedo y debo abrir bien los ojos, aunque tengamos que esperar larga y pacientemente esa luz.

La espontaneidad de Simeón refleja la alegría de la espera, que finalmente se cumple, y él mismo, sin esperar más, la pone en práctica. Él toma al niño de su madre sin preguntarle nada (Lucas 2:28). Él ya lo sabe, está en éxtasis ante el plan de Dios. Sus ojos están en presencia de una luz que ilumina en lugar de cegar, una luz que permite a los discapacitados visuales ver la realidad. (Isaías 42:6)

El escritor cristiano de los primeros siglos, Orígenes, transformó esta actitud de Simeón de tal manera que llegó a ser también nuestra actitud. Si no llevo a Cristo y lo tengo en mis brazos, seré como un prisionero y no podré liberarme de todas las ataduras. «Si alguno -escribió- deja este mundo y quiere entrar en el Reino, que tome a Jesús en sus brazos, lo abrace, lo estreche contra su pecho y entonces podrá saltar adonde quiera».

Sólo más tarde Simeón se dirigirá a sus padres, dirigiéndose a María, ¿no le dice que sufrirá el martirio? Su expresión facial, la espada, es símbolo de todo dolor maternal. Simeón no le dice a María que sufrirá. La espada es un símbolo del dolor de la madre.

ANIA

Anna no predice el futuro. Es una profetisa en el sentido bíblico de la palabra, una persona que vive en compañía de Dios y puede comunicar sus descubrimientos a los demás a través del buen consejo y la acción sobrenatural.

Llega en el tiempo señalado por Dios. Y no puede evitar gritar de alegría. Como los discípulos, ella podría haber dicho: „Hemos encontrado al Señor”, como el enfermo curado que no puede callarse, podría haberlo hecho -aunque Jesús aconseja a todos ser prudentes-, podría haberse comportado como la samaritana que quería Contar a todos los habitantes de su pueblo acerca de Jesús, como hizo el centurión: «Él es verdaderamente el Hijo de Dios» (Mateo 27:54).

JESÚS

Lucas coloca a Jesús en el centro de esta escena del Templo.

Sus padres no podían sino estar asombrados y maravillados ante tan evidente intervención de Dios en aquel momento. Es un niño, sin duda, pero es la luz que ilumina a toda persona que viene a este mundo. Como en Isaías 42:6, Simeón habla de la “Luz de las naciones”. Está destinado a todas las naciones, a diferencia de Zacarías, quien sólo vio un pacto local. (Lc 1,72) Las velas en la procesión evocan todo esto. Esta tradición se remonta sólo al siglo XI.

El final de esta historia según San. Lucas debe ser considerado como un misterio. La personalidad de Jesús es humana-divina. Si es Hijo de Dios, entonces por su naturaleza divina no es menos humano, ni en alma ni en cuerpo. La gracia de Dios está sobre él.

María

María también viene a realizar un ritual que concierne a Ella es como una madre, pero en realidad no necesita limpieza. Ella es la más pura, la bendita, pero acepta su humanidad entre todas las mujeres. Lleva en su seno a su hijo, que le ha sido arrebatado de las manos porque ya no le pertenece a ella, sino a todos los hombres, para cuya salvación vino. Este es ya el comienzo de esta palabra: “Soy culpable de las obras de mi Padre”. (Debo presentarme ante las obras de mi Padre)

Si María no nos hubiera dicho esto, no sabríamos lo que ocurrió en el Templo. Es con ella en mente que debemos releer este encuentro y la conversación mencionada. Lo guardó en su memoria y en su corazón, en lo más profundo de su corazón. Sabemos que un corazón purificado asimila lo que descubre. A medida que se desarrolla va adquiriendo plena dimensión, anteriormente el desarrollo es parcial.

Ella escuchó las palabras de Simeón repetidas en el duodécimo cumpleaños de Jesús. Ella recuerda el día en que él no la aceptó, aunque la situación social la obligaba a hacerlo. (Lucas 18:19) Ella escuchó estas palabras repetidas a lo largo de la vida pública de Jesús. Las contradicciones surgen de la oposición de los fariseos y los escribas, pero al mismo tiempo no puede ignorar la enseñanza de Jesús, que le revela el sentido de la salvación mencionado por Simeón.

Ella vivió al pie de la cruz, con sentido de realización de salvación y de oposición. A través de esta presencia y participación personal en las últimas horas de la vida de Jesús, ella entró en el misterio de la Redención. Cada uno de nosotros, como ella, debe participar en esta redención a lo largo de nuestra vida. (Colosenses 1.24)

El día de Pascua, María presencia el cumplimiento del misterioso veredicto que escuchó hace 30 años. Y desde Pentecostés en adelante escucha el «anuncio» de la salvación en medio de las contradicciones y la difusión de la Buena Nueva de la Sabiduría de Dios. (2 Cor 2,15 y 1 Cor 1 en el día de la resurrección y de Pentecostés), lo cual se revela también en la predicación de los apóstoles, en las contradicciones y en el escándalo involuntario. (2 Corintios 2:15)

También nosotros debemos experimentar este encuentro entre Dios y nuestra humanidad, como Simeón, lleno de entusiasmo por la luz, como Ana, que no sabía permanecer en silencio, como María, que acogió las etapas de la revelación, realizándolas en su vida.

Señor y Dios nuestro “Continúa la obra de tu gracia en nosotros, Tú que respondiste a la esperanza de Simeón. No querías que muriera sin aceptar al Mesías. Que también nosotros alcancemos la vida eterna saliendo al encuentro de Cristo”.

Cada día, en cada circunstancia…

_____

Domenica 2 febbraio 2025

La presentazione di Gesù al tempio

Riferimenti biblici:

Dal libro di Malachia. 3. 1 a 4: «Il Signore che voi cercate entrerà subito nel suo tempio».

Salmo 23. “Venga il Re della gloria.”

Lettera agli Ebrei. 2. 14-18: «Perciò era necessario che egli si rendesse in ogni cosa simile ai fratelli, per diventare un sommo sacerdote misericordioso e fedele in Dio».

Il Vangelo secondo San Luca: 2, 22-40: «I miei occhi hanno visto la tua salvezza».

L’incontro del Signore con il suo popolo nel tempio conclude le celebrazioni del Natale. Leggeremo Gesù3 attraverso lo sguardo di Maria e il ricordo della sua memoria meditativa.

INCONTRO

Si trovano ancora a Betlemme e quindi vicino a Gerusalemme. Possono quindi entrare nel Tempio, il che agli occhi dell’evangelista non è privo di significato nel contesto degli eventi successivi della vita di Gesù. Quel tempio dove Egli insegnava (Lc 19,47) e dove tutto il popolo andava a Lui all’alba per ascoltarlo (Lc 21,38). Questo tempio risorgerà il terzo giorno. (Gv 2,19)

Giuseppe e Maria vengono a compiere il rito del sacrificio sostitutivo o propiziatorio, che è una tradizione antichissima. In origine, i primogeniti erano dedicati al servizio di Dio e dovevano servire nel tempio fino al giorno in cui i Leviti avrebbero finalmente fornito questo servizio (Num. 3:13–8:17–1 Sam. 2:18). La prima menzione dell’obbligo di riscattare il primogenito si trova in Mosè 1:1. è associato alla morte dei primogeniti egiziani. (Esodo 13:13)

Nel corso del tempo, queste regole vennero stabilite come parte di un rituale (Lev 27:9) che riguardava le leggi di purezza rituale di una donna che aveva appena partorito un bambino.

Secondo la Legge, Giuseppe doveva offrire un sacrificio sostitutivo. Maria fu purificata.

SIMEONE

Simeone vive nell’oscurità dell’attesa. Ma non è il tipo di uomo che si preoccupa di queste cose. Sente la pace della certezza confermata dalla fede che gli dà speranza. La fede diventa allora una sorta di chiarezza, forse debole, ma certa.

I nostri occhi hanno bisogno di tempo per abituarsi anche alla più piccola luce. E dobbiamo accettare questo tempo se vogliamo distinguere gli oggetti. Lo stesso accade nella nostra vita quotidiana. C’è sempre un po’ di luce di Dio ed è a quella luce, attraverso la fede, che posso e devo spalancare gli occhi, anche se dobbiamo attendere a lungo e pazientemente quella luce.

Nella spontaneità di Simeone si riflette la gioia dell’attesa, che finalmente si realizza e che lui stesso, senza attendere oltre, mette in pratica. Prende un bambino dalla madre senza chiederglielo (Lc 2,28). Lui lo sa già, è in estasi davanti al disegno di Dio. I suoi occhi sono in presenza di una luce che illumina anziché accecare, una luce che permette agli ipovedenti di vedere la realtà. (Isaia 42:6)

Lo scrittore cristiano dei primi secoli, Origene, trasformò questo atteggiamento di Simeone in modo tale che divenne anche il nostro atteggiamento. Se non porto Cristo e non lo tengo tra le mie braccia, sarò come un prigioniero e non potrò liberarmi da tutti i legami. «Se qualcuno», scrisse, «lascia questo mondo e vuole entrare nel regno, prenda Gesù tra le sue braccia, lo abbracci, lo stringa al suo petto, e allora potrà saltare dove vuole».

Solo più tardi Simeone si rivolgerà ai suoi genitori, rivolgendosi a Maria, senza dirle che subirà il martirio. La sua espressione facciale, la spada, è simbolo di tutto il dolore materno. Simeone non dice a Maria che soffrirà. La spada è simbolo del dolore della madre.

Annie

Anna non predice il futuro. È una profetessa nel senso biblico del termine, una persona che vive in compagnia di Dio e sa comunicare le sue scoperte agli altri attraverso buoni consigli e azioni soprannaturali.

Avviene al momento stabilito da Dio. E non può fare a meno di urlare di gioia. Come i discepoli, avrebbe potuto dire: „Abbiamo incontrato il Signore”, come i malati guariti che non riescono a stare zitti, avrebbe potuto farlo – anche se Gesù consiglia a tutti di essere prudenti. Avrebbe potuto comportarsi come la donna samaritana che intendeva raccontare a tutti nel suo villaggio di Gesù, come il centurione: «Egli è veramente il Figlio di Dio» (Matteo 27,54).

GESÙ

Luca colloca Gesù al centro della scena del Tempio.

I suoi genitori non poterono che rimanere stupiti e meravigliati di fronte a un intervento così evidente da parte di Dio in quel momento. È un bambino, senza dubbio, ma è la luce che illumina ogni persona che viene al mondo. Come in Isaia 42:6, Simeone parla della “Luce delle nazioni”. È destinato a tutte le nazioni, a differenza di Zaccaria che vedeva solo un patto locale. (Lc 1,72) Tutto questo è evocato dalle candele della processione. Questa tradizione risale solo all’XI secolo.

La fine di questa storia secondo S. Luca dovrebbe essere considerato un mistero. La personalità di Gesù è umano-divina. Se egli è il Figlio di Dio, allora, per la sua natura divina, non è meno umano, né nell’anima né nel corpo. La grazia di Dio è su di lui.

Maria

Maria viene anche per compiere un rituale che riguarda lei come madre, ma in realtà non ha bisogno di essere purificata. Lei è la più pura, la benedetta, ma accetta la sua umanità tra tutte le donne. Porta in grembo il suo bambino, che le è stato tolto dalle mani perché non appartiene più a lei, ma a tutti gli uomini per la cui salvezza è venuto. Questo è già l’inizio di questa parola: „Io sono colpevole delle opere del Padre mio”. (Devo stare di fronte alle opere del Padre mio)

Se Maria non ce lo avesse raccontato, non sapremmo cosa accadde nel Tempio. È pensando a lei che dobbiamo rileggere questo incontro e la conversazione sopra menzionata. Lo custodiva nella sua memoria e nel suo cuore, nei recessi più profondi del suo cuore. Sappiamo che un cuore purificato assimila ciò che scopre. Man mano che si sviluppa, assume una dimensione completa, mentre in precedenza lo sviluppo era parziale.

Sentì ripetere le parole di Simeone nel giorno del dodicesimo compleanno di Gesù. Ricorda il giorno in cui lui non l’accettò, nonostante la situazione sociale la costringesse a farlo. (Luca 18:19) Sentì queste parole ripetute durante tutta la vita pubblica di Gesù. Le contraddizioni nascono dall’opposizione dei farisei e degli scribi, ma nello stesso tempo non può ignorare l’insegnamento di Gesù, che le rivela il senso della salvezza menzionato da Simeone.

Visse ai piedi della croce, con un senso di realizzazione della salvezza e di opposizione. Attraverso questa presenza e partecipazione personale alle ultime ore di vita di Gesù, ella è entrata nel mistero della Redenzione. Ognuno di noi, come lei, deve partecipare a questa redenzione per tutta la vita. (Colossesi 1:24)

Nel giorno di Pasqua, Maria assiste all’adempimento del misterioso verdetto da lei udito trent’anni prima. E dalla Pentecoste in poi egli ascolta l’«annuncio» della salvezza in mezzo alle contraddizioni e la diffusione della Buona Novella della Sapienza di Dio. (2 Cor 2,15 e 1 Cor 1 nel giorno della risurrezione e della Pentecoste), che si rivela anche nella predicazione degli apostoli, nelle contraddizioni e negli scandali involontari. (2 Corinzi 2:15)

Anche noi dobbiamo vivere questo incontro tra Dio e la nostra umanità, come Simeone, pieno di entusiasmo per la luce, come Anna, che non sapeva tacere, come Maria, che ha accolto le tappe della rivelazione, realizzandole nella sua vita.

Signore e Dio nostro «Continua l’opera della tua grazia in noi, tu che hai risposto alla speranza di Simeone. Tu non volevi che morisse senza aver accettato il Messia. Possiamo anche noi raggiungere la vita eterna andando incontro a Cristo.”

Ogni giorno, in ogni circostanza…

_____

Воскресенье, 2 февраля 2025 г.

Представление Иисуса в храме

Библейские ссылки:

Из книги Малахии. 3. 1–4: «Внезапно придет в храм Свой Господь, Которого вы ищете».

Псалом 23. «Да приидет Царь славы».

Послание к евреям. 2. 14-18: «Посему Ему надлежало во всем уподобиться братиям, дабы быть милостивым и верным первосвященником в Боге».

Евангелие от Святого Луки: 2, 22-40: «Видели очи мои спасение Твое».

Встреча Господа и Его народа в храме завершает рождественские празднества. Мы будем читать Иисуса3 через взгляд Марии и воспоминание о ее медитативной памяти.

ВСТРЕЧА

Они все еще находятся в Вифлееме, а значит, недалеко от Иерусалима. Поэтому они могут войти в Храм, что, по мнению евангелиста, имеет немаловажное значение в контексте последующих событий в жизни Иисуса. Тот храм, где Он учил (Лк 19:47) и куда весь народ приходил к Нему на рассвете, чтобы послушать Его (Лк 21:38). Этот храм восстанет вновь на третий день. (Ин 2:19)

Иосиф и Мария приходят, чтобы совершить ритуал заместительной или искупительной жертвы, что является древней традицией. Первоначально первенцы посвящались служению Богу и должны были служить в храме до того дня, когда левиты наконец стали выполнять эту службу (Чис. 3:13–8:17–1 Цар. 2:18). Первое упоминание об обязанности выкупа первенца встречается в книге Моисея 1:1. связано со смертью первенцев египтян. (Исход 13:13)

Со временем эти правила были установлены как часть ритуала (Лев. 27:9), касавшегося законов ритуальной чистоты женщины, только что родившей ребенка.

Согласно Закону, Иосиф должен был принести заместительную жертву. Мария была очищена.

СИМЕОН

Симеон живет во тьме ожидания. Но он не из тех, кто об этом беспокоится. Он чувствует мир уверенности, подтвержденный верой, которая дает ему надежду. Вера тогда становится своего рода ясностью, возможно, слабой, но несомненной.

Нашим глазам нужно время, чтобы привыкнуть даже к самому слабому свету. И мы должны принять это время, если хотим различать предметы. То же самое происходит и в нашей повседневной жизни. Всегда есть немного Божьего света, и именно на этот свет, через веру, я могу и должен широко открыть глаза, даже если нам придется долго и терпеливо ждать этого света.

Спонтанность Симеона отражает радость ожидания, которая наконец исполняется, и он сам, не дожидаясь больше, воплощает ее в жизнь. Он забирает ребёнка у матери, не спросив её (Луки 2:28). Он уже знает, он в экстазе перед Божьим планом. Его глаза видят свет, который освещает, а не ослепляет, свет, который позволяет слабовидящим видеть реальность. (Исаия 42:6)

Христианский писатель первых веков Ориген преобразовал эту позицию Симеона таким образом, что она стала и нашей позицией. Если я не буду носить Христа и держать Его на руках, я буду подобен узнику и не смогу освободиться от всех уз. «Если кто-то, — писал он, — покинет этот мир и захочет войти в Царство, пусть возьмет Иисуса на руки, обнимет Его, прижмет Его к своей груди, и тогда он сможет прыгать, куда захочет».

Лишь позже Симеон обращается к родителям, обращаясь к Марии, и не говорит ли он ей, что ему предстоит принять мученическую смерть. Выражение ее лица, меч, является символом всей материнской боли. Симеон не говорит Марии, что он будет страдать. Меч — символ материнской боли.

АНЯ

Анна не предсказывает будущее. Она — пророчица в библейском смысле этого слова, человек, живущий в обществе Бога и способный передавать свои открытия другим посредством добрых советов и сверхъестественных действий.

Это произойдет в назначенное Богом время. И он не может сдержать крика радости. Как ученики, она могла бы сказать: «Мы встретили Господа», как исцеленные больные, которые не могут молчать, она могла бы сделать это, хотя Иисус советует всем быть благоразумными. Она могла бы поступить как самаритянка, которая намеревалась рассказывать всем в своей деревне об Иисусе, подобно сотнику: «Он истинно Сын Божий» (Матфея 27:54).

ИИСУС

Лука помещает Иисуса в центр этой сцены в Храме.

Его родители могли только изумляться и благоговеть перед столь очевидным вмешательством Бога в тот момент. Он, без сомнения, ребенок, но он — свет, просвещающий каждого человека, приходящего в этот мир. Как и в Исаии 42:6, Симеон говорит о «Свете народов». Он предназначен для всех народов, в отличие от Захарии, который видел только локальный завет. (Лк 1:72) Обо всем этом напоминают свечи в процессии. Эта традиция восходит лишь к XI веку.

Концовка этой истории по учению Св. Евангелие от Луки следует считать загадкой. Личность Иисуса — человеко-божественная. Если Он Сын Божий, то в силу Своей Божественной природы Он не менее человечен, ни душой, ни телом. Благодать Божия на нем.

Мэри

Мэри также приходит, чтобы совершить ритуал, который касается ее как мать, но на самом деле она не нуждается в очищении. Она чистейшая, благословенная, но она принимает свою человечность среди всех женщин. Она носит своего ребенка, которого отняли у нее из рук, потому что он больше не принадлежит ей, а всем людям, для спасения которых он пришел. Это уже начало этого слова: «Я виновен в делах Отца Моего». (Я должен предстать перед делами Отца Моего)

Если бы Мария не рассказала нам об этом, мы бы не узнали, что произошло в Храме. Имея ее в виду, мы должны перечитать эту встречу и вышеупомянутую беседу. Она сохранила это в своей памяти и сердце, в самых потаенных уголках своего сердца. Мы знаем, что очищенное сердце усваивает то, что оно открывает. По мере своего развития оно приобретает полное измерение, ранее развитие было частичным.

Она услышала слова Симеона, повторенные в день двенадцатого дня рождения Иисуса. Она помнит тот день, когда он не принял ее, хотя социальное положение вынуждало ее сделать это. (Луки 18:19) Она слышала, как эти слова повторялись на протяжении всей общественной жизни Иисуса. Противоречия возникают из-за противостояния фарисеев и книжников, но в то же время она не может игнорировать учение Иисуса, открывающего ей смысл спасения, о котором говорит Симеон.

Она жила у подножия креста, с чувством осознания спасения и противостояния. Благодаря этому присутствию и личному участию в последних часах жизни Иисуса она вошла в тайну Искупления. Каждый из нас, как и она, должен участвовать в этом искуплении на протяжении всей своей жизни. (Колоссянам 1:24)

В день Пасхи Мария становится свидетельницей исполнения таинственного приговора, который она услышала 30 лет назад. А начиная с Пятидесятницы он слышит «провозглашение» спасения среди противоречий и распространение Благой Вести о Премудрости Божией. (2 Кор. 2:15 и 1 Кор. 1 в день воскресения и Пятидесятницы), что также раскрывается в проповеди апостолов, в противоречиях и невольных соблазнах. (2 Кор. 2:15)

Эту встречу Бога и человечества мы тоже должны пережить, как Симеон, полный энтузиазма по свету, как Анна, которая не могла молчать, как Мария, которая приветствовала этапы откровения, реализуя их в своей жизни.

Господь и Бог наш, «Продолжи в нас дело благодати Твоей, Ты, ответивший на упование Симеона. Вы не хотели, чтобы он умер, не приняв Мессию. Давайте и мы обретем вечную жизнь, выйдя навстречу Христу».

Каждый день, при любых обстоятельствах…

---

On the day of the Presentation of the Lord in the temple, Mary and Joseph carry Jesus in their arms to fulfill the law: „Every firstborn male will be dedicated to the Lord” (Luke 2:22-23). ​​This is the day of the Lord’s meeting with his people, represented by Simeon and Anna.

Chronicle of Love Accidents, a film by A. Waida which referred in my life to the only meeting of the Lord with his people. Teenagers love each other with a youthful feeling, it is very real. But then life saved me for a small stabilization in our Poland. Tadeusz Konwicki, writer and director, wrote:

„I once wrote, and it is almost true, that most of the love scenes in my books, wherever they take place, actually take place on the Vilna River. I am attached to this Vilna River, which meant something to me and which, perhaps, together with its surroundings, whetted my metaphysical appetites.”

„All my books, all my work, are filled with Vilnius”. (and I have provided my books with an imaginary Nowogródek with its idealism of the first and innocent childhood of humanity, s.barszczak)

„And I understood that the land of my childhood no longer exists. That it lives only in me and together with me it will crumble into dust at some hour approaching from nothingness”.

„Day after day slowly passes. The neck of life is getting longer and longer. Everything around is going to hell, we in captivity, we in captivity”.

„The world cannot die. It has seemed to many generations that the world was dying. But it was only their own world that was dying”.

„The world has become equal. There are no bad and good. There is a great, unfortunate crowd trampling on each other’s feet. (…) There is no example, no inspiration. It is night. The night of indifference, the night of apathy, the night of chaos”.

„- You know what? You are nice. – I have greater ambitions”. (Tadeusz Konwicki)

Pope Francis asks for prayer in February „that the church community may accept the wishes and concerns of young people who feel called to serve Christ in priestly and religious life”.

Padre Pio, come to „my home in Nowogródek, our childhood”, I want to hug you. Come to the home of those who suffer from depression, addiction to chemicals, are unemployed, heal the sick, give courage to all… Padre Pio, put your holy and healing hand in everyone. „I ask for your power.” Amen
father stanislaw

W dniu Ofiarowania Pańskiego w świątyni, Maryja i Józef niosą Jezusa na rękach, aby wypełnić prawo: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu” (Łk 2, 22-23). Jest to dzień spotkania Pana ze swoim ludem, reprezentowanym przez Symeona i Annę. 

Kronika wypadków miłosnych, film A.Waidy który nawiązywał w mym życiu do jedynego spotkania Pana ze swoim ludem. Nastolatkowie kochają się młodzieczym uczuciem, to jest bardzo realne. Ale potem życie mnie uratowało dla małej stabilizacji w naszej Polsce.  Napisał Tadeusz Konwicki, pisarz i reżyser: 

„Kiedyś napisałem, i to jest prawie prawda, że większość scen miłosnych w moich książkach, gdziekolwiek by się działy, tak naprawdę odbywają się nad Wilenką. Jestem przywiązany do tej Wilenki, która coś dla mnie znaczyła i która, być może, razem ze swoim otoczeniem pobudziła moje apetyty metafizyczne”.

„Wszystkie moje książki, cała moja twórczość, są przepełnione Wilnem”. (a moje ksiażki opatrzyłem wyimifinowanym Nowogródkiem z jego idealizmem pierwszego a niewinnego dzieciństwa ludzkości, s.barszczak)

„I zrozumiałem, że już nie ma krainy mego dzieciństwa. Że żyje ona tylko we mnie i razem ze mną rozsypie się w proch którejś nadbiegającej z nicości godziny”. 

„Dzień za dniem powoli mija. Coraz dłuższa życia szyja. Wszystko wokół się zmierza do piekła, my w niewoli, my w niewoli”. 

„Świat nie może umrzeć. Wielu już pokoleniom zdawało się, że świat umiera. Ale to tylko ich własny świat umierał”.

„Świat się wyrównał. Nie ma złych i dobrych. Jest wielki, nieszczęsny tłum depczący sobie po nogach. (…) Nie ma przykładu, nie ma natchnienia. Jest noc. Noc obojętności, noc apatii, noc chaosu”. 

„- Wie pan co? Jest pan sympatyczny. – Mam większe ambicje”. (Tadeusz Konwicki)

Papież Franciszek prosi w lutym o modlitwę „aby wspólnota kościelna przyjęła życzenia i wątpliwości młodych ludzi, którzy czują wezwanie do służby Chrystusa w życiu kapłańskim i religijnym”.

Ojcze Pio, przyjdź do „mojego domu w Nowogródku naszego dzieciństwa”, chcę cię przytulić. Przyjdź do domu tych, którzy cierpią na depresję, uzależnienie od środków chemicznych, są bezrobotni, uzdrów chorych, dodaj odwagi wszystkim… Ojcze Pio, włóż swoją świętą i uzdrawiającą rękę we wszystkich. „Proszę o twoją moc. amen
ksiądz stanislaw

____