Be not afraid

Dusza moja, pragnę, aby przemieniła się w miejsce pocieszenia dla Ciebie, gniazdo miłości.
Zostań ze mną, Jezu, bo robi się późno i dzień dobiega końca. życie przemija, a śmierć, sąd i wieczność się zbliżają. Potrzebuję, abyś odnowił moją energię i nie zatrzymywał mnie w drodze. Robi się późno, śmierć jest coraz bliżej, a ja boję się ciemności, pokus, braku wiary, krzyża i bólu. O, jak bardzo Cię potrzebuję, mój Jezu, w tę noc wygnania.
Zostań ze mną tej nocy Jezu, bo przez całe moje życie, ze wszystkimi Twoimi niebezpieczeństwami, potrzebuję Ciebie. Panie, spraw, abym rozpoznał Cię tak, jak rozpoznali Cię Twoi uczniowie przy łamaniu chleba, aby Komunia Eucharystyczna była światłem rozpraszającym ciemności, siłą, która mnie wspiera, jedyną radością mojego serca.
Zostań ze mną, Panie, bo w godzinie śmierci chcę być zjednoczony z Tobą, jeśli nie przez komunię, to przynajmniej przez łaskę i miłość.
Zostań ze mną Jezu. Nie proszę o boskie pociechy, bo na nie nie zasługuję, ale tylko o dar Twojej obecności. O to właśnie proszę Cię!
Zostań ze mną Panie, bo szukam tylko Ciebie, Twojej miłości, Twojej łaski, Twojej woli, Twojego serca, Twojego Ducha, bo Cię kocham, a jedyną nagrodą, o którą Cię proszę, jest to, abym mógł kochać Cię coraz bardziej. Tą zdecydowaną miłością pragnę kochać Cię całym sercem, póki jestem na ziemi, i kochać Cię doskonale przez całą wieczność. Amen!

______

Stanisław Barszczak, Pensieri di Padre Pio
Ciao a tutti, DOMENICA. Ti auguro una giornata gioiosa.

Per cominciare con „Una poesia con un luogo comune nel mezzo”
Padre Jan Twardowski

„non aver paura di camminare sul mare
vita senza successo
Buon compleanno
somma esatta di dati inesatti
l’amore non è per te
non aspettare nessuno

abbracciati in questo tempo disumano
il suo orecchio al cuscino
perché cosa ci succede
viene da fuori di noi.”

Mi sono innamorato di te
– Konstanty Ildefons Galczyński

Mi sono innamorato di te nella notte azzurra,
nella notte del gioco, nella notte senza fine.
Come dalle lampade, dai cuori era luce,
quando sospiravi, quando sospiravo.

Ti ho amato a piedi nudi,
e nella corona, e all’alba, e di notte.

Ogni momento della mia vita mi muovo all’interno della Chiesa cattolica, che continua a salvare le persone, secondo gli insegnamenti di Gesù Cristo, nostro Signore.

Guardando a chi stava guardando „Ratzinger”, cosa vuoi sentirti dire, te lo dico:

«Il futuro della Chiesa può e sarà trovato in coloro che hanno radici profonde e vivono nella pura pienezza della loro fede. Non abiterà in coloro che non fanno altro che adattarsi al momento presente, né in coloro che si limitano a criticare gli altri e presumono di essere standard infallibili, né in coloro che scelgono la via più facile, che evitano le passioni della fede, dichiarandola falsa e superata, tirannica e legalistica, tutto ciò che esige qualcosa dalle persone, le ferisce e le costringe a sacrificare se stesse. In una nota più positiva, il futuro della Chiesa sarà, ancora una volta, rimodellato dai santi, cioè da persone la cui mente è più profonda degli slogan del momento, che vedono più degli altri perché le loro vite abbracciano una realtà più ampia. …Un uomo vede solo ciò che ha sperimentato e sofferto. Se oggi non riusciamo più a prendere coscienza di Dio, è perché ci riesce molto facile evadere, uscire dalle profondità del nostro essere attraverso la sensazione narcotica di questo o quel piacere. In questo modo la nostra profondità interiore rimane chiusa a noi. Se è vero che l’uomo vede solo con il cuore, quanto siamo ciechi! (J. Ratzinger, Fede e futuro, pp. 112-113)

Citerò ora la poesia Notturno,
Giovanni Lechon

Cosa sono? Soltanto una foglia, una foglia che cade dall’albero.
Ciò che fece fu che tutto era scritto sull’acqua.
Sono una foglia caduta da un albero in un giardino lontano,
Il vento lo trasporta lungo il viale dove splende la luna.

Una cosa desidero oggi: voi, fredde brezze!
Quindi portami, vento fresco, senza chiedere perché,
Tra vecchi sentieri, cespugli dimenticati,
Tutto ciò lo riconoscerò e lo ritroverò di notte.

Nell’ultimo profumo dell’estate, nel respiro dell’autunno
Lasciami cadere sotto il portico con la colonna in frantumi,
Per vedere quelle teste alzate che ho visto
Tra le ombre ora inclinate e pensierose.

Silenzio, notte argentea, tutta la terra canta!
E cadrò sull’erba bagnata di rugiada,
Oppure accarezzerò silenziosamente i capelli un tempo dorati,
Il cui colore oggi non riconoscerei con certezza (certamente).

Vorrei descrivere la poesia
Zbigniew Herbert

diviso una volta per tutte
e hanno detto
questa è un’entità
e questo è l’oggetto…

ci addormentiamo
con una mano sotto la testa
e con il secondo nella pila dei pianeti…

E i piedi ci lasciano
e assapora la terra
piccole radici,
che mattina
ci strappiamo dolorosamente (ci strappiamo con difficoltà)…
Vorrei descrivere l’emozione più semplice
gioia o tristezza
ma non come fanno gli altri
raggiungendo i raggi di pioggia o di sole…

Vorrei descrivere la luce
che nasce in me
ma so che non è simile
a nessuna stella
perché non è così chiaro
non così pulito
e incerto…

Vorrei descrivere il coraggio
senza trascinarti dietro un leone impolverato (sabbia del deserto),
E anche l’ansia
senza agitare un bicchiere pieno d’acqua…

in altre parole
Darò tutte le metafore
per una parola
staccato dal petto come una costola
per una parola
che si trova
nei limiti della mia pelle

– Ma sembra che questo non sia possibile…

e dire – amo
Sto correndo come un pazzo
raccogliere (disturbare) bracciate di uccelli,
E la mia tenerezza
che non è fatto di acqua
chiede acqua per il viso

e la rabbia diversa dal fuoco
prende in prestito da lui
linguaggio multi-parlante

è così confuso
è così confuso
in me… zb.Herbert

Vorrei infine citare un testo attribuito a Francesco. Papa Francesco ha mostrato questo meraviglioso messaggio:

„Questa vita passerà in fretta, non discutere con le persone, non criticare troppo il loro corpo.
Non lamentarti così tanto.
Non perdere il sonno a causa delle bollette.
Trovate una coppia (marito e moglie) che vi renda felici.
Se una coppia sbaglia, lasciatela e cercate la vostra felicità.
Non ho mai smesso di essere un buon padre.
Non preoccuparti troppo di acquistare beni di lusso e comfort per la tua casa, e non ucciderti, non ucciderti lasciando un’eredità alla tua famiglia. Tutti devono guadagnare beni e ricchezze, ma non dedicarti ad accumulare argento.
Divertitevi, viaggiate, godetevi le passeggiate, esplorate nuovi posti.
Augurati di assaporare il sapore del viaggio che meriti. Lasciate che i cani si avvicinino.
Per favore non appoggiare gli occhiali.
Usa stoviglie nuove (per la cena), non risparmiare il tuo profumo preferito, usalo (usalo) per le passeggiate con te stesso, spendi – scendi – usa le tue sneaker preferite, indossa – ripeti i tuoi vestiti preferiti – e allora? (Non è niente)
Se non è male, perché non adesso? (Goditi la vita, ma ricorda questo). Perché non pregare invece di aspettare di pregare prima di andare a letto? Perché non chiami adesso? Perché non perdonare adesso?
Aspetti Natale, venerdì, l’anno prossimo per molto tempo – (che ora è?) Quando hai soldi, quando arriva l’amore, quando tutto è perfetto… Ascolta… Non esiste un tutto perfetto.
Le persone non possono riuscirci perché semplicemente non è stato fatto, non è stato fatto per finirlo qui. Questa è un’opportunità per imparare (ancora in futuro).
Quindi prendi questa (la mia) prova di vita e fallo ora… Ama di più, perdona di più, abbraccia di più, vivi più intensamente e lascia il resto nelle mani di Dio.”

Resta Signore con me, perché ho bisogno della tua presenza per non dimenticarti.
Sai quanto facilmente posso abbandonarti.
Resta Signore con me, perché sono debole e ho bisogno della tua forza per non cadere.
Resta Signore con me, perché sei la mia vita, e senza di te perdo il fervore.
Resta Signore con me, perché sei la mia luce, e senza di te regna l’oscurità.
Resta Signore con me, per mostrarmi la tua volontà
Resta Signore con me, affinché senta la tua voce e ti segua.
Resta Signore con me, perché desidero amarti e restare sempre in tua compagnia.
Resta Signore con me se vuoi che ti sia fedele.
Resta Signore con me, perché per quanto povera sia la mia anima, voglio che si trasformi in un luogo di consolazione per te, un nido d’amore.
Resta con me, Gesù, perché si fa tardi e il giorno volge al termine; la vita passa, e la morte, il giudizio e l’eternità si avvicinano. Ho bisogno di te per rinnovare le mie energie e non per fermarmi lungo la strada. Si sta facendo tardi, la morte avanza e io ho paura del buio, delle tentazioni, della mancanza di fede, della croce, dei dolori. Oh, quanto ho bisogno di te mio Gesù in questa notte di esilio….

____

Stanisław Barszczak, Niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie. Spójrzcie na nasze miejsce we wszechświecie: Naszemu Słońcu zajmuje 250 milionów lat okrążenie Drogi Mlecznej. Ostatecznie Droga Mleczna ma około 100 000 lat świetlnych średnicy i 1000 lat świetlnych grubości. Nasz układ słoneczny znajduje się około 26 000 lat świetlnych od centrum galaktyki. Jeśli to nie jest wystarczająco imponujące, nasza gwiazda jest zaledwie jedną z 200 miliardów gwiazd w Drodze Mlecznej. W związku z tym naukowcy szacują, że w naszej galaktyce może być aż 3,2 biliona planet. I pamiętaj, że są to tylko liczby dla naszej własnej maleńkiej galaktyki. Według NASA w obserwowalnym wszechświecie jest około 2 bilionów galaktyk. Zofia Kielan-Jaworowska (1925–2015) to prawdziwa pionierka nauki! Jako pierwsza kobieta kierująca ekspedycją paleontologiczną odkrywała na pustyni Gobi skamieniałości, które zmieniły nasze rozumienie ewolucji ssaków. Jej praca rzuciła nowe światło na historię życia na Ziemi. Wierzyła, że to intelekt – dar ewolucji – pozwala nam kształtować przyszłość. Wiedza o przeszłości daje nam klucz do zrozumienia tego, co przed nami. Jej odkrycia pozostają inspiracją, by z odwagą spoglądać w nieznane – tak, jak ona spoglądała w przeszłość, odsłaniając jej tajemnice. Zofia Kielan-Jaworowska – odkrywczyni przeszłości, myślicielka przyszłości. „A jaka jest nasza przyszłość? Tego nie wie nikt, jednak na pewno rządzić nią będą te same prawa przyrody, które uformowały nas w minionych eonach, oraz rewolucyjnie nowy czynnik powstały w wyniku ewolucji: intelekt.” Jest jedną z bohaterek projektu Herstory – inicjatywy przypominającej o niezwykłych kobietach, które zmieniały świat. Co Twoim zdaniem będzie miało większy wpływ na przyszłość: prawa przyrody czy ludzki intelekt? Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzu! Descartes wynalazł metodę, która nadal może być stosowana z pożytkiem — metodę systematycznego wątpienia. Postanowił, że nie uwierzy w nic, czego nie widziałby całkiem jasno i wyraźnie jako prawdy. Cokolwiek mógłby zmusić się do wątpienia, wątpiłby, dopóki nie znalazłby powodu, aby w to nie wątpić. Stosując tę ​​metodę stopniowo przekonał się, że jedynym istnieniem, co do którego mógł być całkiem pewien, było jego własne. „Myślę, więc jestem” — powiedział (Cogito, ergo sum); i na podstawie tej pewności zabrał się do pracy, aby ponownie zbudować świat wiedzy, który jego wątpliwości zrujnowały. Wynalazłszy metodę wątpliwości i pokazując, że rzeczy subiektywne są najbardziej pewne, Kartezjusz oddał filozofii wielką przysługę światu ludzi… Ale prawdziwe Ja jest tak samo trudne do osiągnięcia jak prawdziwy stół i nie wydaje się mieć tej absolutnej, przekonującej pewności, która należy do konkretnych doświadczeń… Bo pojawiają się emocje niezależne od naszego istnienia! Yubari – miasto, które uczy, jak powoli umierać – obraz przyszłości Japonii, Polski, świata? Jeszcze 20 lat temu w japońskich biurach codziennie spotykało się ludzi w miarę młodych– 30-, 40-latków. Dziś, jeśli w pracy spotkasz kogokolwiek poniżej czterdziestki, to niemal cud. Większość pracowników to osoby po sześćdziesiątce, a emeryci coraz częściej pełnią rolę tymczasowych pracowników, by podtrzymać podstawowe funkcjonowanie przedsiębiorstw. Wskaźniki urodzeń w Japonii od dekad znajdują się poniżej poziomu zastępowalności pokoleń. Prognozy przewidują, że do 2060 roku liczba mieszkańców Japonii spadnie do 88 milionów, a cztery na dziesięć osób będą miały ponad 65 lat. Na północy Hokkaido, w kotlinie otoczonej surowymi wzgórzami, leży Yūbari – miasto szczególne. Opuszczone budynki, rdzawe ruiny kopalnianych struktur i puste ulice przypominają scenerię z filmu postapokaliptycznego. Szyby kopalni dawno zniknęły, a tam, gdzie niegdyś tętniło życie górników i ich rodzin, teraz przemykają dzikie sarny. Yūbari to symbol PRZYSZŁOŚCI; obraz tego, jak może wyglądać cała Japonia za kilka dekad. Średnia wieku mieszkańców wynosi tu ponad 70 lat (średnia!), a na każde narodziny przypada aż dwanaście zgonów. Miasto jest ponurym eksperymentem, gdzie mieszkańcy i władze uczą się, jak umierać z godnością – procesem, który może czekać setki innych japońskich gmin. Yūbari zmierza do nieuniknionego, a wraz z nim być może cała Japonia. Miasto wyludnia się w zastraszającym tempie. Władze próbują stabilizować sytuację, proponując ulgi mieszkaniowe dla młodszych i inwestując w poprawę życia dla najstarszych mieszkańców. Jednak coraz bardziej pustoszejące domy i brak młodych ludzi to widmo, które wisi nad całym krajem. W tym cichym zakątku Hokkaido przyszłość Japonii powoli, lecz nieubłaganie wyziera spod ruin przeszłości, zadając pytanie – czy to właśnie taki los czeka cały kraj?

____

Stanisław Barszczak, The Starry Sky Above Me and the Moral Law Within Me. Look at our place in the universe: It takes our Sun 250 million years to orbit the Milky Way. After all, the Milky Way is about 100,000 light-years across and 1,000 light-years thick. Our solar system is about 26,000 light-years from the center of the galaxy. If that’s not impressive enough, our star is just one of 200 billion stars in the Milky Way. As a result, scientists estimate that there could be as many as 3.2 trillion planets in our galaxy. And remember, these are just the numbers for our own tiny galaxy. According to NASA, there are about 2 trillion galaxies in the observable universe. Zofia Kielan-Jaworowska (1925–2015) is a true pioneer of science! As the first woman to lead a paleontological expedition, she discovered fossils in the Gobi Desert that changed our understanding of mammalian evolution. Her work shed new light on the history of life on Earth. She believed that it is intellect – the gift of evolution – that allows us to shape the future. Knowledge of the past gives us the key to understanding what lies ahead. Her discoveries remain an inspiration to look boldly into the unknown – just as she looked into the past, revealing its secrets. Zofia Kielan-Jaworowska – discoverer of the past, thinker of the future. „And what is our future? No one knows, but it will certainly be governed by the same laws of nature that shaped us in past eons, and a revolutionary new factor created as a result of evolution: intellect.” She is one of the protagonists of the Herstory project – an initiative reminding us of extraordinary women who changed the world. What do you think will have a greater impact on the future: the laws of nature or human intellect? Share your thoughts in the comments! Descartes invented a method which may still be used with profit—the method of systematic doubt. He resolved that he would believe nothing which he did not see quite clearly and distinctly as true. Whatever he could bring himself to doubt, he would doubt until he found reason not to doubt it. By this method he gradually became convinced that the only existence of which he could be quite certain was his own. „I think, therefore I am,” he said (Cogito, ergo sum); and on the basis of this certainty he set to work to rebuild the world of knowledge that his doubts had ruined. Having invented the method of doubt and shown that subjective things are the most certain, Descartes did philosophy a great service to the world of people… But the true Self is as difficult to achieve as the true table and does not seem to have that absolute, convincing certainty that belongs to concrete experiences… Because emotions appear independent of our existence! Yubari – the city that teaches how to die slowly – an image of the future of Japan, Poland, the world? Just 20 years ago, in Japanese offices you would meet relatively young people every day – 30-, 40-year-olds. Today, if you meet anyone under forty at work, it is almost a miracle. Most employees are over sixty, and retirees are increasingly taking on the role of temporary workers to maintain the basic functioning of companies. Birth rates in Japan have been below the replacement level for decades. The Japanese population is predicted to drop to 88 million by 2060, with four out of ten people expected to be over 65. In the north of Hokkaido, in a basin surrounded by rugged hills, lies Yūbari, a special town. Abandoned buildings, rusty mine structures, and empty streets resemble a scene from a post-apocalyptic movie. The mine shafts have long since disappeared, and where life once bustled with miners and their families, wild deer now scurry about. Yūbari is a symbol of the FUTURE; a picture of what all of Japan could look like in a few decades. The average age of the population here is over 70 (average!), and for every birth, there are twelve deaths. The town is a grim experiment where residents and authorities are learning how to die with dignity—a process that could await hundreds of other Japanese municipalities. Yūbari is heading towards the inevitable, and with it, perhaps all of Japan. The city is depopulating at an alarming rate. The authorities are trying to stabilize the situation by offering housing benefits for the younger and investing in improving the lives of the oldest residents. However, increasingly empty houses and a lack of young people are a specter that hangs over the entire country. In this quiet corner of Hokkaido, the future of Japan slowly but surely peeks out from under the ruins of the past, asking the question – is this the fate that awaits the entire country?

____

Stanisław Barszczak, Nie lękajcie się

Mój terapeuta powiedział mi, że podczas gdy kultury zachodnie często namawiają nas do wiary, że musimy żyć w jakimś celu – jak praca lub zarabianie pieniędzy – wiele kultur rdzennych ma inny pogląd. Postrzegają życie jako coś podobnego do natury: istniejące po prostu po to, aby być, być pięknym, być wyjątkowym. Nie musimy niczego osiągnąć, aby potwierdzić nasze istnienie lub człowieczeństwo. Ta perspektywa pomogła mi przemyśleć moją wartość wykraczającą poza produktywność, obejmując piękno w samym byciu.

W obliczu ogólnego braku autorytetu i kryzysu zaufania, czy możemy śmiało i stanowczo mówić o Bogu, który jest miłością, i pozostać otwartym i chronić się przed herezją lub schizmą? „Ksiadz chciał, żeby mnie pobić”. Każdy może mieć z tym problem. Czy Putin jest podatny na ataki na jego osobę? W programie BBC HARDtalk Stephen Sackur rozmawia z Władimirem Kara-Murzą, antyputinowskim aktywistą, który został dwukrotnie otruty, a następnie uwięziony w Rosji. Został uwolniony w ramach wymiany więźniów zeszłego lata i teraz lobbuje na Zachodzie, aby nasilił presję na Kreml. Ale czy jest jakiś powód, aby sądzić, że Putin jest podatny na ataki? Stephen Sackur z BBC rozmawia z Arabem Barghouthim. Czy jego ojciec ukształtuje przyszłość Palestyńczyków? Jego ojciec, Marwan, odsiaduje dożywocie za morderstwo w izraelskim więzieniu, ale Palestyńczycy powszechnie uważają go za potencjalnego przywódcę, który mógłby zjednoczyć swój naród. Czy jego syn wierzy, że kiedykolwiek będzie wolny? Stephen Sackur rozmawia z Angie Thomas, autorką, której pierwsza powieść zelektryzowała Amerykę swoim nieustępliwym portretem nastoletniej czarnoskórej dziewczyny stawiającej czoła przemocy policji, kulturze gangów w centrum miasta i społeczeństwu zakorzenionemu w dyskryminacji. Jeśli chodzi o rasę i rasizm, przepaść między obietnicą równości w Ameryce a rzeczywistością zakorzenionej nierówności wydaje się przygnębiająco szeroka. Pokolenia czarnoskórych Amerykanów walczyły, aby to zmienić; jak daleko zaszli? Czy nadzieja może zwyciężyć nad strachem i nienawiścią? Zawsze trzeba modlić się za bliźniego, aby go wesprzeć. Chcemy czynić dla niego dobro. To właśnie o taką miłość Jezus apelował do swoich uczniów. Chodzi o wspieranie bliźniego, szanowanie bliźniego i dzielenie się z nim tym, co masz i co wiesz. W szkole przyjaciel dzieli się z tobą kanapką, w pracy taty szef dał mu dwa dni wolnego, bo zobaczył, że tata źle się czuje, kobieta zgubiła torebkę w mieście i jakiś facet jej ją oddał zamiast wziąć dla siebie, w domu starsza siostra pomaga ci odrabiać lekcje, w internecie ktoś pisze do ciebie np. życzenia. Podam ci jeszcze jeden przykład. Kościół baptystów Westboro, trzymając transparenty przed pogrzebami poległych żołnierzy i świętując śmierć dzieci po masakrach w szkole, został nazwany „najbardziej obrzydliwą i wściekłą grupą nienawiści w Ameryce”. Od piątego roku życia Megan Phelps-Roper stała na pikietach i niosła te pełne nienawiści transparenty. Ale jako dorosła osoba pisząca na Twitterze do swoich internetowych krytyków, Megan zaczęła mieć wątpliwości. Czy naprawdę nadal mogłaby uważać tych, którzy znęcali się nad jej umysłem i nauczyli ją nienawiści, za swoich „ukochanych” rodziców? Megan Phelps-Roper jest byłą członkinią Kościoła baptystów Westboro, ekstremistycznej amerykańskiej sekty religijnej z siedzibą w Topeka w stanie Kansas. Zdobyła sławę po pojawieniu się w serialu dokumentalnym Louisa Theroux o kościele. Megan opuściła kościół w 2012 roku i od tamtej pory zabrała głos, ostatnio pisząc o swoich doświadczeniach w książce: Unfollow: A Journey from Hatred to Hope, Leaving the Westboro Baptist Church. Megan omawia swoją fascynującą historię i dlaczego cały świat musi być świadomy niebezpieczeństw podziałów w BBC. Ostrzeżenie: Ten wywiad zawiera tematy i język, które niektórzy mogą uznać za niepokojące.

W trzecim tysiącleciu cywilizacji ludzkiej musimy otworzyć się na zadawane rany i kierować się tolerancją bardziej niż kiedykolwiek. Ludzie są szczęśliwi bez Boga. Nie nawracajmy ich, nie należy prowadzić misji. Ludzie są szczęśliwi bez Boga; trzeba pozwolić na to, by żyli swoim życiem. Jego zdaniem Bóg sam znajdzie sposób, aby wprowadzić ich na „właściwą drogę”. Coraz większa liczba ludzi w naszym kraju żyje bez Boga i jest to dla nich zupełnie oczywiste. Nie potrzebują religii, wiary i żadnego Kościoła, żeby być szczęśliwi i zadowoleni. Prowadzą często spełnione życie i nie są ludźmi egoistycznymi. Dla ludzi wierzących taka postawa jest bolesna. Trudno przyjąć, że ktoś nie zwraca się do Boga nawet w najtrudniejszych sytuacjach życiowych. Kwestia Boga nie interesuje go nawet w związku ze śmiercią. Apeluję o spokój. Nie musimy prowadzić misji na całym świecie, stawiać na gigantomachię w organizowaniu akcji najbardziej charytatywnych i zdobywać ludzi dla określonej formy życia kościelnego. Wszyscy ludzie są wolni i takimi pozostaną. Bóg znajdzie drogi, by wprowadzić na właściwą ścieżkę także tych, którzy nie mogą albo nie chcą w Niego wierzyć.

Nasze wspólne bycie chrześcijanami i Kościołem trzeba rozumieć i przeżywać w taki sposób, że Ewangelia jest zaproszeniem dla ludzi, ale nie jest przymusem ani naciskiem. To jest to, co możemy zrobić, aby w przyszłości istniały miejsca bycia chrześcijaninem dostępne dla każdej i każdego. Zarazem jednak pozostawmy ludzkiej wolności, czy i jak zdecydują się na przygodę naśladowania Jezusa. Droga dzisiejszego Kościoła nie jest drogą długotrwałych pewników, uniwersalnych rozwiązań i nierozwiązywalnych struktur. Bp Franz-Josef Overbeck z Essen odwołał się tutaj nawet do papieża Franciszka przytaczając jego wizję Kościoła, który opiera się na „małych krokach, małych liczbach, prostych słowach i gestach”. Powinniśmy mieć świadomość podziałów w świecie, równocześnie wierzyć, iż Bóg nie zostawi nas, być przekonani do końca wreszcie co do tego, że w życiu duchowym trzeba zawsze iść naprzód.

Chciałbym wyakcentować jeszcze taką postawę żywymi obrazami i zacytować teraz poetę z mojego kraju, Polski, Bolesława Leśmiana, wpierw jego „cielesny” poemat pt. „Rozmowa”:

Ciało mówi do duszy: Jestem tu — w tych światach, gdzie i ty się zbłąkałaś. Ta sama nam droga. Spojrzyj tylko: woń wdycham, tarzam się we kwiatach,
Ocieram się o słońce, o sen i o Boga, O którym mówisz zawsze ze smutkiem, jak gdyby Smutek był wiarą…

Spojrzyj: jestem teraz w lesie, Bawią mię złote bąki i czerwone grzyby
I to, że drzewom wokół tak zielenić chce się! Jeśli wolisz – każ mi się zapodziać na łące, A zobaczysz, jak zaraz swoją białość zmącę purpurą rośnych maków, których dotyk nagły Budzi szczęście i życie tak jasno tłumaczy!
Niech mię tylko po oczach kłos uderzy smagły,
A już świat się rozwidnia i wiem, co świat znaczy.

Nie przeszkadzaj mi wiedzieć! Milcz, dopóki drzewa szumią, dopóki pachnie jałowiec i mięta! Milcz! Nie mówi się prawdy, lecz bez słów się śpiewa. Kłamie ten, co zna słowa, a nut nie pamięta. Jam z tych światów, gdzie w ogniu grzech, śpiewając, pląsa. Gdzie płoną piersi, wargi i kły, chciwe strawy – Gdzie róża, krwią nabiegła, lilję białą kąsa, I gdzie jeszcze brzmi w słońce zielony wrzask trawy!

Nie tłum owego wrzasku! Nie nęć mię w mrok głuszy! Nie gardź mną, nie opuszczaj! — Porzuć swe zaświaty Dla wspólnych zabaw ze mną!” – Tak ciało do duszy mówi, a dusza – nikła i płochliwa mara –
Słucha jego poszeptów i przez łzy się stara
Kochać te same kwiaty, rwać te same kwiaty…

Tu wzruszające wyznanie poety się kończy. I jeszcze krótki poemat Bolesława Leśmiana pt. „Stodoła”:

Tyś całował dziewczynę, lecz kto biel jej ciała
Poróżowił na wargach, by cię całowała?
Tyś topolom (drzewom) na drogę cień rzucać pozwolił,
Ale kto je tak bardzo w niebo roztopolił (że wyrosły w górę wysoko)?
Tyś pociosał stodołę w cztery dni bez mała,
Ale kto ją stodolił (ubrał w kształt stodoły), by — czym jest — wiedziała?
Stodoliła ją pewno ta Majka stodolna,
Do połowy – przydrożna, od połowy – polna.
Ze stu światów na przedświat wyszła sama jedna
I patrzyła w to zboże, co szumi z dna.

Na koniec przytoczę wiersz – który nazwałbym „odpowiedzią Majce Bożej” zapisaną przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego:

– Powiedz mi jak mnie kochasz.
– Powiem.
– Więc?
– Kocham cie w słońcu. I przy blasku świec.
Kocham cię w kapeluszu i w berecie.
W wielkim wietrze na szosie, i na koncercie.
W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach.
I gdy śpisz. I gdy pracujesz skupiona.
I gdy jajko roztłukujesz ładnie –
nawet wtedy, gdy ci łyżka spadnie.
W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.
I na końcu ulicy. I na początku.
I gdy włosy grzebieniem rozdzielisz.
W niebezpieczeństwie. I na karuzeli.
W morzu. W górach. W kaloszach. I boso.
Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.
I wiosną, kiedy jaskółka przylata.
– A latem jak mnie kochasz?
– Jak treść lata.
– A jesienią, gdy chmurki i humorki?
– Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki.
– A gdy zima posrebrzy ramy okien?
– Zimą kocham cię jak wesoły ogień.
Blisko przy twoim sercu. Koło niego.
A za oknami śnieg. Wrony na śniegu.

Chrześcijanin nigdy nie męczy się braćmi i siostrami. Amen.

Stanisław Barszczak, Be not afraid

My therapist told me that while western cultures often push us to believe we must live for a purpose – like work or making money – many indigenous cultures have a differend view. They see life as being
like nature: existing simply to be, to be beautiful, to be unique. We don’t need to achieve anything to validate our existence or humanity. This perspective has helped me rethink my worth beyond productivity, embracing the beauty in just being.

In the face of a general lack of authority and crisis of confidancy can we speak boldly and powerfully about God who is love and remain open and protect yourself from heresy or schism? Everyone might have a problem with this. Is Putin vulnerable? On BBC HARDtalk Stephen Sackur speaks to Vladimir Kara-Murza, the anti-Putin activist who was twice poisoned, then imprisoned in Russia. He was freed in a prisoner swap last summer, and is now lobbying the West to intensify the pressure on the Kremlin. But is there any reason to believe Putin is vulnerable? Stephen Sackur, BBC, speaks to Arab Barghouthi. Will his father shape Palestinians’ future? His father, Marwan, is serving life for murder in an Israeli jail, but is widely seen by Palestinians as a potential leader who could unify his people. Does his son believe he will ever be free? Stephen Sackur talks to Angie Thomas, the author whose first novel electrified America with its unflinching portrayal of a teenage black girl facing police violence, inner-city gang culture, and a society entrenched in discrimination. When it comes to race and racism, the chasm between the promise of equality in America and the reality of entrenched inequality seems depressingly wide. Generations of black Americans have struggled to change that; how far have they come? Can hope triumph over fear and hatred? It is always necessary to pray for your neighbor in supporting them. We want to do good for them. It is precisely this kind of love that Jesus appealed to his disciples for. It is about supporting your neighbor, respecting your neighbor and sharing with your neighbor what you have and what you know. At school a friend shares a sandwich with you, at dad’s work the boss gave him two days off because he saw that dad was feeling bad, a lady lost her purse in town and some man gives it back to her instead of taking it for himself, at home your older sister helps you with your homework, on the internet someone writes to you e.g. wishes. Let me give you another example. Holding signs outside funerals for fallen soldiers and celebrating the deaths of children after school massacres, Westboro Baptist Church has been called “the most disgusting and angry hate group in America.” From the age of five, Megan Phelps-Roper stood on picket lines and carried those hateful signs. But as an adult tweeting at her online critics, Megan began to have second thoughts. Could she really still consider those who had abused her mind and taught her to hate as her “beloved” parents? Megan Phelps-Roper is a former member of Westboro Baptist Church, an extremist American religious sect based in Topeka, Kansas. She rose to fame after appearing in Louis Theroux’s documentary series about the church. Megan left the church in 2012 and has since spoken out, most recently writing about her experiences in her book: Unfollow: A Journey from Hatred to Hope, Leaving the Westboro Baptist Church. Megan discusses her fascinating story and why the whole world needs to be aware of the dangers of division on BBC. Warning: This interview contains topics and language that some may find disturbing.

In the third millennium of human civilization, we must open ourselves to the wounds that are inflicted on us and be guided by tolerance more than ever. People are happy without God. Let’s not convert them, we should not conduct missions. People are happy without God; we must allow them to live their lives. In his opinion, God himself will find a way to lead them to the „right path”. An increasing number of people in our country live without God and this is completely obvious to them. They do not need religion, faith and any Church to be happy and satisfied. They often lead fulfilled lives and are not selfish people. For believers, such an attitude is painful. It is difficult to accept that someone does not turn to God even in the most difficult situations in life. The issue of God does not interest him even in connection with death. I appeal for calm. We do not have to conduct missions all over the world, rely on gigantomachy in organizing the most charitable actions and win people for a specific form of church life. All people are free and will remain so. God will find ways to lead to the right path also those who cannot or do not want to believe in Him.

Our common being Christians and the Church must be understood and lived in such a way that the Gospel is an invitation to people, but not coercion or pressure. This is what we can do so that in the future there will be places of being Christian accessible to everyone. At the same time, however, let us leave it to human freedom whether and how they decide to embark on the adventure of following Jesus. The path of today’s Church is not a path of long-term certainties, universal solutions and unsolvable structures.

Bishop Franz-Josef Overbeck from Essen even referred here to Pope Francis, citing his vision of the Church, which is based on „small steps, small numbers, simple words and gestures”.

We should be aware of the divisions in the world, at the same time believe that God will not abandon us, and finally be convinced to the end that in spiritual life we must always move forward.

I would like to emphasize this attitude further with vivid images and now quote a poet from my country, Poland, Bolesław Leśmian, first of all his „corporeal” poem entitled „Conversation”:

The body says to the soul: I am here – in these worlds,
Where you also wandered. The same path for us.
Just look: I inhale the scent, roll in flowers,
I rub against the sun, against sleep and against God,
Of whom you always speak with sadness, as if
Sadness were faith…

Look: I am in the forest now,
I am amused by golden gadflies and red mushrooms
And by the fact that the trees around me want to be so green!
If you prefer – tell me to get lost in the meadow,
And you will see how I will immediately disturb my whiteness
With the crimson of tall poppies, whose sudden touch
Awakens happiness and explains life so clearly!
Let only a dark ear of corn hit my eyes,
And already the world is dawning and I know what the world means.

Do not prevent me from knowing! Be silent, while the trees rustle, as long as juniper and mint smell!

Be silent! The truth is not spoken, but one sings without words.

He who knows the words but does not remember the notes lies.

I am from those worlds where sin dances in fire, singing.

Where breasts, lips and fangs burn, greedy for food –
Where a rose, blood-drenched, bites a white lily,
And where the green shriek of grass still sounds in the sun!

Do not suppress that shriek! Do not lure me into the darkness of the wilderness!
Do not despise me, do not abandon me! – Abandon your afterlife
For joint amusements with me!” –

Thus the body speaks to the soul, and the soul – a faint and timid ghost –
Listens to its whispers and through tears tries
To love the same flowers, to pick the same flowers…

Here the poet’s moving confession ends.
And another short poem by Bolesław Leśmian entitled „Barn”:

You kissed the girl, but who turned the white of her body
Rosy on her lips so that she would kiss you?
You allowed the poplars (trees) to cast their shadow on the road,
But who melted them so much into the sky (that they grew high up)?
You cut the barn in almost four days,
But who barned it (dressed it in the shape of a barn) so that it would know what it is?
That barn-girl probably barned it,
Half wayside, half field.
Out of a hundred worlds, she emerged alone into the pre-world
And looked at the grain that rustles from the bottom.

Finally, I will quote a poem – which I would call „the answer to the Mother of God” written by Konstanty Ildefons Gałczyński:

– Tell me how you love me.
– I will tell you.
– So?
– I love you in the sun. And in the glow candles.
I love you in a hat and a beret.
In a big wind on the road, and at a concert.
In lilacs and birches, and raspberries, and maples.
And when you sleep. And when you work focused.
And when you crack an egg nicely –
even when you drop a spoon.
In a taxi. And in a car. Without exception.
And at the end of the street. And at the beginning.
And when you part your hair with a comb.
In danger. And on a carousel.
In the sea. In the mountains. In galoshes. And barefoot.
Today. Yesterday. And tomorrow. Day and night.

And spring, when the swallow flies.
– And in summer how do you love me?
– Like the content of summer.
– And in autumn, when clouds and moods?
– Even when you lose your umbrellas.
– And when winter silvers the window frames?
– In winter I love you like a cheerful fire.
Close to your heart. Near it.

And outside the windows snow. Crows in the snow…

A Christian never tires of brothers and sisters. Amen

_____

Stanisław Barszczak, W poszukiwaniu okruchów człowieczeństwa 

Nie odwracajmy wzroku od współczesnych tragedii

Edith Bruck, pseudonim artystyczny Edith Steinschreiber (Tiszabercel, 3 maja 1931), jest włoską pisarką, poetką, tłumaczką, reżyserką i świadkiem Holokaustu urodzoną na Węgrzech. Jest ostatnim z sześciorga dzieci biednej rodziny żydowskiej. Od dzieciństwa znał wrogość i dyskryminację, jakie w jego kraju, podobnie jak w całej Europie, dotykają Żydów. Wiosną 1944 roku, w wieku trzynastu lat, została deportowana z getta w Sátoraljaújhely do Auschwitz, a następnie do innych niemieckich obozów: Kaufering, Landsberg, Dachau, Christianstadt i w końcu do Bergen-Belsen, gdzie została wyzwolona wraz z jej siostra, w kwietniu 1945 r.

We wrześniu 1948 roku dotarł do Izraela, tuż przed powstaniem nowego państwa. Tutaj – by uniknąć służby wojskowej – ożenił się i przyjął nazwisko, które nosi do dziś: Bruck. W 1954 roku, nie mogąc się odnaleźć i odnaleźć w wyobrażonym kraju „mlekiem i miodem płynącym”, nie mogąc zaakceptować rzeczywistości naznaczonej konfliktami i napięciami, przybyła do Włoch i osiedliła się w Rzymie, gdzie mieszka do dziś. Rozpoczął intensywną działalność literacką, która nie ograniczała się tylko do tematów Holokaustu.

W 2021 roku Franciszek odwiedził Edith Bruck w jej rzymskim mieszkaniu. Rozmawiali o jej książkach, historii życia oraz o lekcji płynącej z tragedii Holokaustu. „Mówiłam Papieżowi, że obozowe doświadczenia nauczyły mnie, że zawsze jest nadzieja, zawsze pojawia się jakieś maleńkie światełko, nawet w wielkiej ciemności. Także dziś powtarzam, że bez nadziei nie możemy żyć” – mówi Radiu Watykańskiemu Edith Bruck.

Papież Franciszek, który odwiedził w sobotę ocalałą z Holokaustu, urodzoną na Węgrzech pisarkę i reżyserkę Edith Bruck w jej domu w Rzymie, powiedział, że oddaje hołd „narodowi-męczennikowi szaleństwa nazistowskiego populizmu”.

Edith Bruck, węgierska Żydówka która przeszła przez piekło Auschwitz wydała również książkę pt. „Tu Franciszek” (org. „Sono Francesco”), w której podejmuje refleksję nad swoim spotkaniem z Papieżem. Wstęp do niej napisał sam Ojciec Święty. Papież dwukrotnie rozmawiał z Panią Bruck po tym, jak udzieliła poruszającego wywiadu dla L’Osservatore Romano. Wspomina o tym we wstępie do nowej książki: „gdy czytałem ten wywiad, uderzyła mnie spokojna i pełna światła siła tej kobiety. Udało jej się znaleźć w swoim życiu i przekazać w swojej twórczości literackiej kilka „punktów światła” w jednej z najciemniejszych otchłani ludzkiej historii. Zamknąłem gazetę i zadzwoniłem do redaktora naczelnego, prosząc go o zorganizowanie spotkania”.

Niecały miesiąc później Papież był u progu domu pisarki. „Gdy tylko wyszedłem z windy, przywitała mnie w drzwiach w milczeniu, bo wzruszenie prawie uniemożliwiło jej mówienie – pisze Franciszek –  Pośród łez, które wzięły górę, podziękowała mi za wizytę, a ja z kolei podziękowałem jej za świadectwo, które daje przez te wszystkie lata, albo lepiej świadectwo, którym była i jest”.

Po przywitaniu się spędzili długi czas na rozmowie. Spotkali się ponownie rok później, tym razem gospodarzem był Franciszek. Pani Bruck przyszła wraz z swoją ukraińska asystentką Olgą i przyniosły upieczony w domu chleb. Był to symbol nawiązujący do sławnej powieści pisarki „Chleb utracony”, gdzie jej matka wypieka chleb tuż przed aresztowaniem przez nazistów. Papież wspomina: „podzieliliśmy go razem, i zjedliśmy część. Prosty, ludzki gest. Jak modlitwa”.

Ojciec święty kieruje następnie spojrzenie na ludzkość „delikatną, kruchą, zawsze gotową do pęknięcia, do pogorszenia się i wynaturzenia”. Dodaje, że pośród takiej ludzkości „nieraz spotykamy osoby takie jak pani Edith, które ujawniają niewyobrażalne zasoby, siłę wypływająca nie wiadomo skąd, która pokonuje wszelkie przeciwności i pozwala nam pozostać ludźmi”. Kończąc słowo wstępne Papież pisze: „książka, którą macie w rękach, jest próbą zrelacjonowania tego spotkania, które dało mi tyle siły i nadziei oraz poczucia wdzięczności i zaufania. Mam nadzieję, że zostaną one przekazane także tym, którzy zdecydują się ją przeczytać”.

„Ludzie niczego nie nauczyli się ze zbrodni Auschwitz. Dziś sytuacja jest trudna, jest wiele obojętności na dokonujące się dramaty i tak, jak wówczas, udajemy, że nic się nie dzieje. Współczesne obozy są tragiczne, jednak nie porównywałabym ich z nazistowskimi. Dla mnie to kompletnie coś innego – mówi papieskiej rozgłośni Bruck. – Cały czas staram się siać nadzieję, wskazywać dziejące się dobro. Pokazuję to szczególnie młodym ludziom, z którymi spotykam się w szkołach. Mówię im prawdę o tym, co się wydarzyło, ale jednocześnie uczę dostrzegać światło w tych mrocznych wydarzeniach. Dziś w mediach trzeba opowiadać dobre historie, mówić o dziejących się pozytywnych rzeczach, a nie epatować jedynie złem. W moich książkach opisuję też światło, które widziałam w czasie mej niewoli. Nigdy wszystko nie jest jedynie czarne. Dostrzeżmy choćby wolontariuszy, iluż jest ludzi czyniących dziś dobro. Trzeba o tym mówić, a nie jedynie dawać miejsce złu.“

Aby nie zapomnieć i nie sprawić, by inni zapomnieli, Edith Bruck, sześćdziesiąt lat po wydaniu swojej pierwszej książki, przelatuje nad własnymi krokami na skrzydłach wiecznej pamięci, boso i szczęśliwa z małego, jak w dzieciństwie, z drewnianymi chodakami za cztery pory roku, na ziemiach polskiego obozu Auschwitz-Birkenau i w wypełnionych obozami koncentracyjnymi Niemczech. Dzięki wsparciu starszej siostry Judit udaje jej się cudem przeżyć i wyruszyć na wyprawę. Próbuję żyć, ale gdzie, jak, z kim? Za nim spalone życia, w tym życia jego rodziców; przed nim prawdziwe i emocjonalne ruiny. Świat wydaje się jej obcy, akceptacja i słuchanie są na poziomie zerowym, więc postanawia uciec gdzie indziej. Co zrobić ze swoim zbawieniem?

Bruck opowiada o poczuciu wyobcowania od członków swojej rodziny, którzy nie doświadczyli obozu koncentracyjnego, o próbie osiedlenia się w Izraelu i wymyślenia tam zupełnie nowego życia, o ucieczkach, o podróżach po Europie z grupą taneczną złożoną z wygnańców, przyjazd do Włoch i zarządzanie ośrodkiem kosmetycznym, który był często odwiedzany przez „dobry Rzym” lat pięćdziesiątych, wreszcie fundamentalne spotkanie z towarzyszem życia, poetą i reżyserem Nelo Risim, artystyczna i sentymentalna współpraca, która potrwa ponad sześćdziesiąt lat . Aż do dnia dzisiejszego, do szeregu bezcennych refleksji na temat niebezpieczeństw obecnej fali ksenofobii i do niepokojącego ostatniego listu do Boga, w którym Bruck bez skrępowania ukazuje swoje wątpliwości, nadzieje i wciąż nietknięte pragnienie przejścia do przyszłym pokoleniom rozdział historii XX wieku, który będzie opowiadany wciąż na nowo.

Dzisiaj obchodzimy 80. rocznicę ‚wyzwolenia’ obozu zagłady Auschwitz-Birkenau. 27 stycznia co roku obchodzony jest jako Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu. 

Niewiele nauczyliśmy się z tragedii Auschwitz. Wciąż odwracamy wzrok od współczesnych dramatów i, tak jak wówczas, udajemy, że nic się nie dzieje. W Dniu Pamięci o Ofiarach Holokaustu wskazuje na to Edith Bruck. Jest ona węgierską pisarką pochodzenia żydowskiego, która, jako 13-latka doświadczyła piekła aż trzech obozów koncentracyjnych, gdzie zginęli jej rodzice i dwaj bracia. Holokaust przeżyła jedynie jej siostra.

Beztroskie życie Hössów. „Nie mogłam sobie wymarzyć lepszego ojca”

Rudolf Franz Ferdinand Höß urodził w Baden-Baden, niemieckim uzdrowisku, które zyskało popularność już pod koniec XVIII w. Ze względu na pobyt gości z wyższych sfer do kurortu przylgnęło miano „letniej stolicy Europy”. Wychowywał się w rodzinie katolickiej, co początkowo miało rzutować na jego przyszłe życie. Jego ojciec Franz Höss z powodu odniesionych ran po zakończeniu służby wojskowej zajął się prowadzeniem przedsiębiorstwa handlującego kawą i herbatą, odziedziczonym przez żonę po rodzicach. Niedługo po urodzinach syna złożył śluby, że pierworodnego syna przeznaczy do stanu kapłańskiego.

Stosunkowo wcześnie osierocony przez rodziców …. Höß służył w obozie Auschwitz-Birkenau do 1 grudnia 1943 r. W tym czasie osobiście nadzorował masowe egzekucje przez gazowanie, które rozpoczęły się w 1941 r., a w kolejnym roku z użyciem cyklonu B.

Choć wszelkie rozkazy starał się wykonywać skrupulatnie, to największą uwagę poświęcał odpowiedniemu przygotowaniu swojego domu, który był zlokalizowany w północno-zachodnim narożniku obozu. Od miejsca największych zbrodni w historii ludzkości Hößa, który mieszkał tam wraz z żoną Hedwig i piątką dzieci, oddzielał wysoki mur i drzewa. Ogród, w którym bawiły się Klaus, Heidetraud, Brigitte, Hans-Jürgen i Annegret znajdował się w odległości tylko nieco ponad 100 metrów od komina najbliższego krematorium.

Z perspektywy czasu ten dysonans jest wprost niewyobrażalny. Tuż obok największych zbrodni ludzkości rodzina Hössów wiodła radosne życie. Dzieci bawiły się ze swoimi żółwiami o imieniu Jumbo i Dilla, kotami, dwoma dużymi dalmatyńczykami, a także jeździły konno czy pływały w pobliskiej rzece. – Mieliśmy mały basen na podwórku. A moja mama miała piękny domek ogrodowy z kwiatami. Uwielbiała kwiaty – powiedziała Brigitte Höss w wywiadzie opublikowanym w The Guardian w marcu 2024 r. Brigitte zmarła w październiku 2023 r. Wywiadu udzieliła dwa lata przed swoją śmiercią.

W tym samym wywiadzie wspominała, że w weekend nie musiał chodzić do „pracy”. Ten czas spędzał z rodziną. – Był wspaniałym tatą. W niedzielę palił cygaro w całym domu. Jedliśmy śniadanie, obiad lub kolację, jak miła rodzina. Nawet nie wiedzieliśmy, czym tak naprawdę się zajmuje – opisywała córka Rudolfa Hössa, która była ostatnią osobą pamiętającą, jak wyglądało życie w willi w Auschwitz. Gdy tam trafiła, miała 7 lat. Wiedziała jednak, że ludzie, którzy pracowali w willi i ogrodzie, byli więźniami obozu.

Wspominała także, że jej ociec był „cudowną, absolutnie cudowną osobą. Nie mogłam sobie wymarzyć lepszego ojca. Zawsze nas przytulał. Wieczorem dawał nam buziaka i mówił: ‚ Schlaf schön Nacht meine Kinder’ [Śpijcie dobrze moje dzieci]”. Brigitte prawdopodobnie do końca życia nie mogła, a może po prostu nie chciała uwierzyć, że jej ociec jest odpowiedzialny za śmierć ponad miliona osób. Nie wszystkie dzieci zbrodniarza pasowały jednak do obrazka niewinnych ofiar systemu. Najstarszy syn Rudolfa, Klaus, należał do Hitlerjugend.  wyraźnie sprawiało mu zadawanie innym bólu. Okładał pejczem więźniów, których spotykał na konnej przejażdżce, wjeżdżał w nich, czy strzelał z procy i wiatrówki.

Wspomnienia Rudolfa Hössa pokazują, że nie dopuszczał on do siebie grozy swoich czynów. Nazwał eksterminację Żydów „błędem” spowodowanym wykonywaniem rozkazów na podstawie błędnej ideologii, a nie zbrodnią.”Niech ogół społeczeństwa nadal uważa mnie za krwiożerczą bestię, okrutnego sadystę, masowego mordercę milionów istot ludzkich: ponieważ masy nigdy nie mogłyby sobie wyobrazić komendanta Auschwitz w żadnym innym świetle. Nigdy nie zrozumieją, że ja również miałem serce.”

27 stycznia 1945 roku o 15.00 żołnierze Armii Czerwonej wkroczyli do obozu Auschwitz.

Zastali tam jedynie chorych i wycieńczonych ludzi, łącznie około 7 tysięcy osób. Tych, którzy zdolni byli chodzić Niemcy „ewakuowali” na zachód, w tak zwanych marszach śmierci. Gdy bitwa z nazistami w Oświęcimiu się zakończyła, rozpoczęła się kolejna — walka o życie tych, którzy przetrwali obóz zagłady. Pierwszy do obozu dotarł konny zwiad Armii Czerwonej, za nim przyszły 100. i 322. Dywizje Strzeleckie radzieckiej 60. Armii. Ich oczom ukazały się szeregi baraków, w których na pryczach leżeli chorzy i wyczerpani ludzie. „Szkielety pokryte skórą” – jak można przeczytać we wspomnieniach wielu świadków. Stan tych ludzi był tak przerażający, że poruszył nawet serca zaprawionych w boju żołnierzy, którzy nieraz walczyli i zimną krwią zabijali wrogów. Nawet ci słynący z hulaszczego, usianego gwałtami i kradzieżami sposobu wyzwalania ziem spod niemieckiej okupacji, tu stali oszołomieni, zamurowani skalą nieszczęścia. Budziły się w nich ludzkie odruchy, chcieli pomóc głodnym – oddawali im swoje konserwy, chleb i innego rodzaju żywność. W dobrej wierze, by więźniowie wreszcie mogli zaspokoić głód.

Ocalali jedli, by nasycić tę niewysłowioną pustkę w żołądku, którą odczuwali, sami już nie pamiętając od jak dawna i… umierali, przeważnie z biegunki. Szybko okazał się, że poskręcane z głodu żołądki nie są zdolne strawić kalorycznego i podawanego w większej ilości pożywienia.

Chorych trzeba było przyzwyczajać do jedzenia. W ciężkich warunkach żywnościowych jedyną potrawą do podawania chorym była zupa z przecieranych ziemniaków, którą dawkowano niemal jak lekarstwo, w ilości trzy razy dziennie po łyżce na osobę. Z każdym dniem zwiększano porcje zupy.(relacja Maria Rogoż, wolontariusz)

Szacuje się (nie ma bowiem dokładnych danych), że po wyzwoleniu obozu, zmarło w nim jeszcze około 600 osób, z wycieńczenia, chorób i „przejedzenia”. O tych, którzy przeżyli, można pomyśleć, że byli „szczęściarzami”, bo ocalili życie, podczas gdy ponad milion innych dusz uleciał stąd do wieczności. Przeżyli, ale tam w obozie odebrano im człowieczeństwo. Dla więźniów Auschwitz każdy dzień polegał na chwytaniu zębami, bo ręce już nie miały siły, okruchów życia, które jeszcze w człowieku zostały. To były tylko cząstki dawnych ciał. Resztki tego kim byli, nim trafili do piekła na Ziemi. Strzępki świata, który nie znał komór gazowych i który skończył się wraz z budową pierwszego obozu koncentracyjnego. „Wyzwolenie Auschwitz” oznaczało wolność, życie, ale i mozolne układanie fragmentów rozbitego człowieczeństwa. Jednym udało się to lepiej, innym gorzej, ale nawet na duszach tych, którzy posklejali jakoś siebie, na zawsze pozostały ślady pęknięć. Rozdarć, które prawdziwie zrozumieć mogli tylko ocaleni z Auschwitz.

Rozbite człowieczeństwo

W sobotę (25.01.2025) Elon Musk wystąpił zdalnie na wiecu prawicowej AfD, podczas którego mówił wiele o zachowaniu niemieckiej kultury i ochronie narodu niemieckiego. „Dobrze jest być dumnym z niemieckiej kultury, niemieckich wartości i nie tracić tego w jakiejś formie multikulturalizmu, który wszystko rozwadnia” – powiedział do zebranych. Amerykański Miliarder stwierdził: „dzieci nie powinny być winne grzechów swoich rodziców, a tym bardziej pradziadków”. „Zbyt mocno skupiamy się na przeszłych winach i musimy to przezwyciężyć” – dodał. Zaniepokojenie poparciem dla AfD ze strony miliardera wyraził po tym wystąpieniu kanclerz Niemiec Olaf Scholz. Donald Tusk zareagował na słowa Elona Muska. Premier zwrócił w nim uwagę na słowa wypowiedziane przez Elona Muska zaledwie dzień wcześniej, odnoszące się do trudnej przeszłości narodu niemieckiego. „Słowa, które usłyszeliśmy od głównych aktorów wiecu AfD o ‚Wielkich Niemczech’ i ‚konieczności zapomnienia o niemieckiej winie za zbrodnie nazistowskie’ brzmiały aż nazbyt znajomo i złowieszczo” – napisał szef polskiego rządu, zauważając, że wszystko to zaledwie godziny przed rocznicą wyzwolenia Auschwitz. W sercu Europy skrajna prawica bierze władzę. Chcą zbudować twierdzę. Co to oznacza? Pamięć o ciemnych stronach historii i jej zrozumienie powinny być centralnymi punktami (w procesie) kształtowania się niemieckiego społeczeństwa – niewywiązanie się z tego zadania obraża ofiary i stanowi wyraźne zagrożenie dla demokratycznej przyszłości Niemiec.

Wielki pisarz ze Wschodu, Fiodor Dostojewski, zapisał w  ‚Notatkach z podziemia’: „Kochać kogoś oznacza widzieć go takim, jakim Bóg go zamierzył.”

Kocham ludzkość, powiedział, «ale ze zdumieniem odkrywam, że im bardziej kocham ludzkość jako całość, tym mniej kocham człowieka w szczególności»(…) „Miłość w działaniu jest czymś surowym i okropnym w porównaniu z miłością w marzeniach.”(Bracia Karamazow)

Abstrakcyjna miłość do ludzkości jest prawie zawsze zaledwie miłością do siebie. Święty Pio z Pietlerciny, patron mego życia mówił: W życiu duchowym trzeba zawsze iść naprzód. Nie cofajmy się nigdy; w przeciwnym razie byłoby to jak na łodzi, jeśli zatrzyma się zamiast płynąć do przodu, wicher natychmiast sprawi, że zacznie się cofać. Trzeba zawsze iść naprzód, realizować spotkanie z człowiekiem wciąż na nowo.

Siostra Juluana Tuwima napisała piękny wiersz:

Czasami, jak dziewczynce słodkiej i naiwnej,

Marzy mi się, że kiedyś, gdy czas wszystko zatrze,

Spotkamy się w stolicy o nazwie przedziwnej

Na paradnej premierze w królewskim teatrze.

Będę rzucała z loży znużone spojrzenia,

W włosach mych chwiać się będzie paradis zielony…

Poznamy się natychmiast. I mimo wzruszenia

Zamienimy ze sobą dwa sztywne ukłony.

Ściemni się; w górę pójdzie kurtyna ze szlakiem,

Znajdziemy się oczyma, gdy światła pogasną –

I pomyślę: To dziwne – pod tym czarnym frakiem

Jest serce, które niegdyś czułam dłonią własną.

Później – czarny samochód, w wieczór zimny, mglisty

Zawiezie mnie do domu. Przed pałacu bramą

Zobaczę cię przez okno. I na twoje listy

Nie odpowiem ci wcale: będę wielką damą.

Lecz wiem, że tak nie będzie. Gdy po latach wreszcie 

Spotkamy się po długim, długim niewidzeniu,

Jak dziecko, co zbłądziło w dużym, obcym mieście

Rozpłaczę się bezradnie na twoim ramieniu.

(Ìrena Tuwim,Spotkanie)

_____

Stanisław Barszczak, In Search of Crumbs of Humanity

Let’s Not Turn Away Our Eyes from Contemporary Tragedies

Edith Bruck, the artistic pseudonym of Edith Steinschreiber (Tiszabercel, May 3, 1931), is an Italian writer, poet, translator, director, and Holocaust witness born in Hungary. He is the last of six children of a poor Jewish family. From childhood, he knew the hostility and discrimination that Jews face in his country, as in all of Europe. In the spring of 1944, at the age of thirteen, she was deported from the ghetto in Sátoraljaújhely to Auschwitz, and then to other German camps: Kaufering, Landsberg, Dachau, Christianstadt and finally to Bergen-Belsen, where she was liberated, together with her sister, in April 1945.

In September 1948, he reached Israel, just before the creation of the new state. There – to avoid military service – he married and took the surname he bears to this day: Bruck. In 1954, unable to find her place and find her way in the imagined country „flowing with milk and honey”, unable to accept a reality marked by conflicts and tensions, she came to Italy and settled in Rome, where she lives to this day. He began an intensive literary activity, which was not limited only to themes of the Holocaust.

In 2021, Francis visited Edith Bruck in her Rome apartment. They talked about her books, her life story and the lessons of the Holocaust. “I told the Pope that my experiences in the camps taught me that there is always hope, that there is always a tiny glimmer of light, even in great darkness. Today I repeat that we cannot live without hope,” Edith Bruck told Vatican Radio.

Pope Francis, who visited Holocaust survivor Edith Bruck, a Hungarian-born writer and film director, in her Rome home on Saturday, said he was paying tribute to “a nation martyred by the madness of Nazi populism.”

Edith Bruck, a Hungarian Jew who went through the hell of Auschwitz, has also published a book called „Tu Franciszek” („Sono Francesco”), in which he reflects on his meeting with the Pope. The introduction to it was written by the Holy Father himself. The Pope spoke to Ms. Bruck twice after she gave a moving interview to L’Osservatore Romano. He mentions this in the introduction to the new book: „when I read this interview, I was struck by the calm and luminous strength of this woman. She managed to find in her life and convey in her literary work several „points of light” in one of the darkest abysses of human history. I closed the newspaper and called the editor-in-chief, asking him to organize a meeting.” Less than a month later, the Pope was at the writer’s door. „As soon as I got out of the elevator, she greeted me at the door in silence, because the emotion almost prevented her from speaking,” writes Francis. „Amidst the tears that got the better of her, she thanked me for my visit, and I in turn thanked her for the witness she has given all these years, or better yet the testimony that she was and is.”

After greeting each other, they spent a long time talking. They met again a year later, this time with Francis as their host. Mrs. Bruck came with her Ukrainian assistant Olga and brought home-baked bread. It was a symbol referring to the writer’s famous novel “Lost Bread,” where her mother bakes bread just before being arrested by the Nazis. The Pope recalls: “we shared it together, and we ate some. A simple, human gesture. Like a prayer.”

The Holy Father then turns his gaze to humanity, “delicate, fragile, always ready to crack, to deteriorate and degenerate.” He adds that among such humanity, “we often meet people like Mrs. Edith, who reveal unimaginable resources, a strength that springs from nowhere, that overcomes all adversities and allows us to remain human.” Concluding the foreword, the Pope writes: „the book you have in your hands is an attempt to recount this meeting, which gave me so much strength and hope and a sense of gratitude and trust. I hope that they will also be passed on to those who decide to read it.”

„People have learned nothing from the crimes of Auschwitz. Today, the situation is difficult, there is a lot of indifference to the dramas taking place and, just as then, we pretend that nothing is happening. Modern camps are tragic, but I would not compare them to the Nazi camps. For me, it is something completely different,” Bruck tells the papal radio station. „I am constantly trying to sow hope, to point out the good that is happening. I show this especially to young people whom I meet in schools. I tell them the truth about what happened, but at the same time I teach them to see the light in these dark events. Today, in the media, we need to tell good stories, talk about positive things happening, and not only shock with evil. In my books, I also describe the light that I saw during my captivity. It’s never all black. Let’s see volunteers, how many people do good today. We need to talk about it, not just give space to evil.“

In order not to forget and not to make others forget, Edith Bruck, sixty years after the publication of her first book, flies over her own steps on the wings of eternal memory, barefoot and happy from a small, as in childhood, with wooden clogs for four seasons, on the lands of the Polish camp Auschwitz-Birkenau and in Germany filled with concentration camps. Thanks to the support of her older sister Judit, she miraculously manages to survive and set off on an expedition. I try to live, but where, how, with whom? Behind him burned lives, including the lives of his parents; before him real and emotional ruins. The world seems alien to her, acceptance and listening are at zero level, so she decides to escape somewhere else. What to do with her salvation?

Bruck tells of his sense of alienation from his family members who had not experienced a concentration camp, of his attempt to settle in Israel and invent a completely new life there, of his escapes, of his travels around Europe with a dance group of exiles, his arrival in Italy and management of a beauty salon that was often visited by the “good Rome” of the fifties, and finally his fundamental meeting with his life companion, the poet and director Nelo Risi, an artistic and sentimental collaboration that would last for over sixty years. Up to the present day, to a series of priceless reflections on the dangers of the current wave of xenophobia and to his disturbing final letter to God, in which Bruck unabashedly reveals his doubts, hopes and still untouched desire to pass on to future generations a chapter of twentieth-century history that will be told over and over again.

Today we celebrate the 80th anniversary of the ‘liberation’ of the Auschwitz-Birkenau extermination camp. January 27 is celebrated annually as International Holocaust Remembrance Day.

We have learned little from the tragedy of Auschwitz. We continue to turn a blind eye to contemporary dramas and, just as we did then, pretend that nothing is happening. On Holocaust Remembrance Day, Edith Bruck points this out. She is a Hungarian writer of Jewish origin who, as a 13-year-old, experienced the hell of three concentration camps, where her parents and two brothers died. Only her sister survived the Holocaust.

The carefree life of the Höss family. „I could not have wished for a better father”

Rudolf Franz Ferdinand Höß was born in Baden-Baden, a German health resort that had become popular already in the late 18th century. Due to the stays of high-society guests, the resort earned the nickname „the summer capital of Europe”. He was raised in a Catholic family, which initially influenced his future life. His father, Franz Höss, due to the wounds he sustained after completing his military service, took up running a coffee and tea trade business, inherited by his wife from her parents. Shortly after his son’s birth, he made a vow to dedicate his firstborn son to the priesthood.

Orphaned relatively early by his parents …. Höß served in the Auschwitz-Birkenau camp until December 1, 1943. During this time, he personally supervised the mass executions by gassing, which began in 1941, and the following year with the use of Zyklon B.

Although he tried to carry out all orders meticulously, he devoted the greatest attention to the proper preparation of his home, which was located in the north-west corner of the camp. Höß, who lived there with his wife Hedwig and five children, was separated from the site of the greatest crimes in human history by a high wall and trees. The garden where Klaus, Heidetraud, Brigitte, Hans-Jürgen and Annegret played was just over 100 metres from the chimney of the nearest crematorium.

In retrospect, this dissonance is simply unimaginable. Right next to the greatest crimes of humanity, the Höss family led a joyful life. The children played with their turtles Jumbo and Dilla, cats, two large Dalmatians, and also rode horses or swam in the nearby river. „We had a small swimming pool in the yard. And my mother had a beautiful garden house with flowers. She loved flowers,” Brigitte Höss said in an interview published in The Guardian in March 2024. Brigitte died in October 2023. She gave the interview two years before her death.

In the same interview, she recalled that on weekends he did not have to go to „work”. This time he spent with his family. „He was a great dad. On Sundays he smoked a cigar all over the house. We ate breakfast, lunch or dinner, like a nice family. We didn’t even know what he really did – described Rudolf Höss’s daughter, who was the last person to remember what life was like in the villa in Auschwitz. She was 7 years old when she arrived there. However, she knew that the people who worked in the villa and the garden were prisoners of the camp.

She also recalled that her father was „a wonderful, absolutely wonderful person. I couldn’t have wished for a better father. He always hugged us. In the evening he would give us a kiss and say: ‚Schlaf schön Nacht meine Kinder’ [Sleep well my children]”. Brigitte probably could not, or perhaps simply did not want to, believe until the end of her life that her father was responsible for the deaths of over a million people. However, not all of the criminal’s children fit the picture of innocent victims of the system. Rudolf’s eldest son, Klaus, was a member of the Hitler Youth. He clearly enjoyed inflicting pain on others. He would whip prisoners he met on horseback, run them over, or shoot them with a slingshot and an air rifle.

Rudolf Höss’s memoirs show that he did not admit to himself the horror of his actions. He called the extermination of the Jews a „mistake” caused by carrying out orders based on a flawed ideology, and not a crime. „Let the general public continue to consider me a bloodthirsty beast, a cruel sadist, a mass murderer of millions of human beings: because the masses could never imagine the commandant of Auschwitz in any other light. They will never understand that I also had a heart.”

On January 27, 1945, at 3:00 p.m., Red Army soldiers entered the Auschwitz camp.

They found only sick and exhausted people there, about 7,000 people in total. Those who were able to walk were „evacuated” to the west by the Germans in the so-called death marches. When the battle with the Nazis in Auschwitz ended, another one began — the fight for the lives of those who survived the extermination camp. The Red Army’s mounted reconnaissance was the first to reach the camp, followed by the 100th and 322nd Rifle Divisions of the Soviet 60th Army. They saw rows of barracks in which sick and exhausted people lay on bunks. „Skeletons covered with skin” – as one can read in the memoirs of many witnesses. The condition of these people was so terrifying that it even moved the hearts of seasoned soldiers who had fought and fought in the cold many times. they killed their enemies with blood. Even those famous for their riotous, rape- and theft-ridden way of liberating lands from German occupation, stood here stunned, walled up by the scale of the misfortune. Human reflexes awoke in them, they wanted to help the hungry – they gave them their canned goods, bread and other types of food. In good faith, so that the prisoners could finally satisfy their hunger.

The survivors ate to satisfy that ineffable emptiness in their stomachs, which they had felt for a long time, and… they died, mostly from diarrhea. It quickly turned out that stomachs twisted by hunger were unable to digest caloric food served in larger quantities.

The sick had to be accustomed to eating. In difficult food conditions, the only food to be given to the sick was mashed potato soup, which was dosed almost like medicine, three times a day, one spoonful per person. The portions of soup were increased every day. (report by Maria Rogoż, volunteer)

It is estimated (there are no exact data) that after the liberation of the camp, about 600 people died there, from exhaustion, disease and „overeating”. Those who survived can be considered „lucky” because they saved their lives, while over a million other souls flew away from here to eternity. They survived, but there in the camp their humanity was taken away from them. For the prisoners of Auschwitz, every day consisted of grabbing with their teeth, because their hands no longer had the strength, the fragments of life that still remained in a person. These were only fragments of their former bodies. Remnants of who they were before they ended up in hell on Earth. Fragments of a world that did not know gas chambers and that ended with the construction of the first concentration camp. „Liberation of Auschwitz” meant freedom, life, but also the laborious rearrangement of fragments of shattered humanity. Some did it better, others worse, but even the souls of those who somehow glued themselves together forever bear traces of cracks. Tears that only survivors of Auschwitz could truly understand.

Shattered humanity

On Saturday (25.01.2025), Elon Musk spoke remotely at a rally of the right-wing AfD, during which he spoke a lot about preserving German culture and protecting the German nation. „It’s good to be proud of German culture, German values, and not lose it in some form of multiculturalism that dilutes everything,” he told the audience. The American billionaire stated: „children should not be guilty of the sins of their parents, and even less so of their great-grandparents.” „We focus too much on past sins and we have to overcome this,” he added. German Chancellor Olaf Scholz expressed concern about the billionaire’s support for the AfD after this speech. Donald Tusk responded to Elon Musk’s words. In it, the prime minister drew attention to the words spoken by Elon Musk just a day earlier, referring to the difficult past of the German nation. „The words we heard from the main actors of the AfD rally about ‚Greater Germany’ and ‚the need to forget German guilt for Nazi crimes’ sounded all too familiar and ominous,” wrote the head of the Polish government, noting that all this happened just hours before the anniversary of the liberation of Auschwitz. In the Heart of Europe The far right is taking power. They want to build a fortress. What does that mean? Remembering and understanding the dark side of history should be central to the formation of German society – failure to do so offends the victims and poses a clear threat to Germany’s democratic future.

The great Eastern writer Fyodor Dostoyevsky wrote in ‘Notes from Underground’: “To love someone is to see them as God intended them to be.”

I love humanity, he said, „but I discover with amazement that the more I love humanity as a whole, the less I love man in particular” (…) „Love in action is something harsh and terrible compared to love in dreams.” (The Brothers Karamazov)

Abstract love for humanity is almost always merely love for oneself. Saint Pio of Pietlercina, the patron saint of my life, said: In spiritual life one must always move forward. Let us never go back; otherwise it would be like on a boat, if instead of moving forward it stops, the wind will immediately make it go back. One must always move forward, realize the encounter with man over and over again.

Juluan Tuwim’s sister wrote a beautiful poem:

Sometimes, like a sweet and naive girl,

I dream that one day, when time has erased everything, We will meet in the capital with a strange name At a ceremonial premiere in the royal theater.

I will throw from the box tired glances,

A green paradis will sway in my hair…

We will recognize each other immediately. And despite our emotion We will exchange two stiff bows.

It will get dark; the curtain with the trail will go up,

We will find each other with our eyes when the lights go out – And I will think: It is strange – under this black tailcoat There is a heart that I once felt with my own hand.

Later – a black car, on a cold, misty evening

It will take me home. In front of the palace gate

I will see you through the window. And to your letters

I will not answer you at all: I will be a great lady.

But I know that it will not be so.

When after years we finally

Meet after a long, long time without seeing each other,

Like a child who got lost in a large, foreign city

I will helplessly cry on your shoulder.

                                        (Ìrena Tuwim, Meeting)

_______

Niedziela 26 stycznia 2025

3. Niedziela zwykła

Odniesienia biblijne: Czytanie z Księgi Nehemiasza: 8,1 do 10: „Dzień ten jest święty dla naszego Boga! Radość Pana jest waszą siłą”. Psalm 18: „Przyjmij słowa ust moich, podszepty serca mojego”. Święty Paweł. 1 list do Koryntian: 12. 12 do 30: „Wszyscyśmy zostali zgaszeni przez jednego Ducha”. Ewangelia według św. Łukasza: 1,1-4: „A naoczni świadkowie stali się sługami słowa”. Wybór czytań na tę niedzielę nie wydaje się być oparty na racjonalnej logice. Jednak wybór ten nie jest arbitralny. Możemy je połączyć poprzez wizję Kościoła, jaka wyłania się z trzech tekstów, szczególnie tekstu św. Pawła, w tę niedzielę, będącą w centrum „Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan”: – Budowanie społeczności żydowskiej po powrocie z wygnania, skupionej na słowach Prawa. – Jedność Ducha w różnicy nie tylko między poszczególnymi ochrzczonymi, ale także między poszczególnymi Kościołami, które nadają formę i życie „oikuménè” Boga: „Ci, których Bóg umieścił w Kościele”. – Wreszcie obecność świadków Słowa, którego Chrystus jest „pierwowzorem” w synagodze w Nazarecie, ponieważ „Duch spoczywa na Nim”. W tę niedzielę pragniemy celebrować żywe Słowo zawarte w Księdze, którego jeden i różnorodny wyraz wspólnota przyjmuje zgodnie z charyzmatem i powołaniem każdego wiernego.

LITURGIA SŁOWA

Kontekst historyczny. Księga Nehemiasza przenosi nas w jeden z „założycielskich” momentów judaizmu. Nehemiasz był świeckim Żydem, podczaszym na dworze króla Persji w czasie wygnania. Uzyskał pierwszą zgodę na oficjalną misję do Jerozolimy. Mianowany namiestnikiem regionu Judy, odbudował mury miasta, zapewnił sprawiedliwość społeczną wśród mieszkańców i zorganizował ponowne zaludnienie miasta poprzez powrót wygnańców. Dziesięć lat to trwa, jeśli przyjmiemy pewną chronologię, Nehemiasz powraca i z autorytetem przywraca szabat, szacunek dla lewitów i przepisy religijne. I właśnie tutaj rozgrywa się wydarzenie, o którym opowiada dzisiejsza niedzielna liturgia. Pod koniec dzieła, którego Ezdrasz jest filarem, tradycje ustne zostają zebrane i przekazane na piśmie, aby nie uległy zaginięciu, co było ryzykiem w czasie wygnania. Ezdrasz był „uczonym w Prawie Mojżeszowym” (Ezd 7,1-5), „tłumaczem przykazań Jahwe i Jego praw dotyczących Izraela” (Ezd 7,10 i 11). Był także sekretarzem ds. żydowskich na dworze króla Persji. Uroczyste odczytanie Prawa, które wprowadza do wspólnoty, zastępuje „Tablice Prawa”, które zostały zniszczone. W czasie wygnania rozproszeni Żydzi gromadzili się nie w Świątyni, centrum swojego dawnego małego królestwa, lecz w synagogach, aby pozostać wiernymi Słowu Bożemu otrzymanemu na Synaju i przekazanemu przez Mojżesza i jego następców. Znaczenie tej liturgii. Czytanie według pewnego rytuału nadaje Księdze Słowa Bożego wartość symboliczną. Księga Wyjścia i Księga Liczb łączą cały ustrój Ludu Izraela z objawieniem na Synaju. Ezdrasz także tworzy Naród Żydowski wokół Słowa Bożego, nie nowy, lecz stały. Przywołuje się wydarzenie, w którym Mojżesz przedstawił tablice Dekalogu. Po powrocie z wygnania znajdujemy tutaj prezentację Księgi, wskazanie czytelnika, wstępne powitanie modlitwą, która jest błogosławieństwem Pana, a na koniec postawę duchową i cielesną („amen”, stojąc, padający na twarz) ludu, który słucha i ratyfikuje.

LITURGIA NAZARETU

Początek Ewangelii według św. Łukasza wyjaśnia motywacje autora. Wydarzenie w Nazarecie umieszcza słowa Jezusa w tych ramach, kładąc szczególny nacisk na moc działania Ducha. Starożytna księga proroka Izajasza, którą Chrystus otrzymał do przeczytania, została napisana po to, by czytać ją w synagodze. Zostało to napisane dawno temu. A Jezus niejako wieńczy czas. Nowa księga, którą właśnie napisał św. Łukasz, jest także przeznaczona do „czytania” w Kościele, przez tych, którzy stali się sługami Słowa. Łukasz nie chce tworzyć dzieła literackiego ani pisać historii chronologicznej, nawet jeśli pierwsze rozdziały zawierają odniesienia potwierdzające ten aspekt dzieła. Celem jest wzmocnienie wiary. To samo powie święty Jan na końcu swojej Ewangelii. Napisał: „abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego”. (Jana 20.31) Pierwsze wersety Ewangelii według św. Łukasza ukazują nam charakterystyczne znaki apostołów i osób, które wiążą oni ze swoim zadaniem. Gdy przyjdzie czas na zastąpienie Judasza, Piotr będzie szukał wśród tych, którzy „towarzyszyli im przez cały czas, gdy Pan Jezus szedł przed nimi” (Dzieje Apostolskie 1:21), ponieważ zadaniem apostoła jest bycie świadkiem Zmartwychwstania i posłaniec Słowa. Pierwsze rozdziały Dziejów Apostolskich ukazują nam apostołów głoszących, nauczających, wyjaśniających i wzywających do nawrócenia. (Dzieje Apostolskie 4:29-31) To właśnie na swój sposób św. Paweł przypomina Koryntianom: każdy z nich, zgodnie ze swoim szczególnym powołaniem, głosi Ewangelię. Dla niego, podobnie jak dla autorów czterech Ewangelii, pisma te nie są „narzędziami” propagandy, lecz raczej wsparciem dla katechezy. Tutaj użyto właśnie tego terminu: „katecheci”, nie z obecną precyzją techniczną, ale w znaczeniu „otrzymaliście”. (Łk 1,4), obecny przekaz nauki. W prologu do Dziejów Apostolskich św. Łukasz powie: „co Jezus zaczął czynić i nauczać”, „poïev kai didaskeiv”. (Dzieje Apostolskie 1.1) Ewangelia nie polega przede wszystkim na pisaniu, ale na „działaniu” Boga, który wskrzesza Jezusa jako Chrystusa i Pana, a przez Niego daje nam Ducha Świętego. Z pewnością to działanie Boga jest wpisane w historię. Ale nie należy ona wyłącznie do przeszłości. Ta akcja jest obecnie w toku. Kiedy głoszone jest Słowo i sprawowane są sakramenty, Duch Święty przekazuje nam dzisiaj życie Chrystusa, życie Syna, życie synów. Kiedy czyta się Pismo Święte, a tym bardziej, kiedy głosi się je w Kościele, wydarzenia z życia Jezusa zyskują dla nas pełną aktualność. Są aktualne. Dokonują się one dla nas, którzy jesteśmy Jego ciałem. (Święty Paweł do Koryntian) Jezus powiedział to w Nazarecie. Po złożeniu zwoju proroka Starego Testamentu możemy naprawdę usłyszeć Słowo Chrystusa w Nowym Testamencie. „Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście”. (Łukasza 1.21)

ZNACZENIE EWANGELII ŁUKASZA

Wprowadzenie, które św. Łukasz uznał za przydatne włączenie do pierwszych wersów swojej Ewangelii, może być również przedmiotem refleksji nad miejscem Pisma Świętego w Kościele dzisiaj, zwłaszcza w tym tygodniu modlitw o Jedność chrześcijan. Święty Łukasz nie wymienia jego imienia, ale tradycja pierwszych pisarzy chrześcijańskich zawsze przypisywała jemu trzecią Ewangelię i Dzieje Apostolskie. Jest trzykrotnie wymieniany wśród współpracowników św. Pawła, apostoła pogan. (Kolosan 4.14 – 2 Tymoteusza 4.11 – List do Filemona 25). Jest Grekiem, a grecki jest jego językiem ojczystym. Znajduje się w sytuacji każdego poganina w świecie helleńskim, który nie miał możliwości spotkania bezpośrednich świadków działalności Jezusa. Autor ewangelii wraca się do Teofila, „przyjaciela Boga” i wyjaśnia mu, że nie jest apostołem, że nie jest nawet bezpośrednim świadkiem. Jednakże jego praca jest „apostolska” ze względu na główne źródło, które cytuje: tych, którzy od początku byli naocznymi świadkami i stali się sługami Słowa. Czyni to z rygorem i starannością (Łk 1,3) Widzimy, że między tymi uprzywilejowanymi świadkami a nim samym zaczęła rozwijać się aktywność, którą nazwalibyśmy „literacką”. Użyte słowa nie pozwalają nam przesądzać, czy dokumenty te mają formę ustną czy pisemną. Czy odnosi się to do innych znanych nam ewangelii, w ich obecnym czy poprzednim stanie? Czy odwołuje się do innych tekstów, o których dziś nic nie wiemy, ponieważ nie zostały przyjęte przez Kościół jako natchnione? Nie da się tego powiedzieć. W każdym razie spotkał się ze świadkami. Wskazuje nawet na uprzywilejowanego świadka: „Maryja chowała wiernie wszystkie te sprawy w swoim sercu”. (Łukasza 2.19) Święty Łukasz daje w ten sposób świadectwo o tym okresie przejściowym, który często niepokoi dzisiejszych chrześcijan: co wydarzyło się pomiędzy tymi wydarzeniami a napisaniem Ewangelii w takiej formie, w jakiej je znamy? Temat, który współczesne media chętnie przywołują. To także mówi nam o pierwszych świętych pisarzach. Łukasz nie twierdzi, że otrzymał bezpośrednie objawienie dotyczące tego, co miał napisać i jak miał skomponować swoje dzieło. Przeprowadził dochodzenie mające na celu sprawdzenie autentyczności. Wybrał czyny Chrystusa, które były istotne dla boskiego objawienia, a nie dla anegdotycznej malowniczości. „Abyś mógł przekonać się o solidności słów, które otrzymałeś”. (Łukasza 1.4) Bierze odpowiedzialność za dokonany wybór i daje nam poczucie swojej wolności. Podkreśla, że jego praca jest poważna. Autorem Biblii jest Bóg, co nie przeszkadza każdemu świętemu autorowi występować jako prawdziwy autor. Człowiek ma za zadanie usłyszeć to, co Bóg w nim inspiruje w Słowie, które czyta lub słyszy. „Przyjmijcie słowa ust moich, podszepty serca mojego”. (Psalm 18) Od człowieka zależy również to, czy będzie mówił i ujawniał, co go napędza do życia. Jezus mówił nam o tym już w Nazarecie, a święty Łukasz sugeruje nam to we wprowadzeniu do radosnej nowiny.

_____

Sunday 26 January 2025

3rd Sunday in Ordinary Time

Biblical references:

Reading from the Book of Nehemiah: 8:1 to 10: “This day is holy to our God! The joy of the Lord is your strength.”

Psalm 18: “Receive the words of my mouth, the promptings of my heart.”

St. Paul. 1 Corinthians: 12:12 to 30: “By one Spirit have we all been quenched.”

Gospel according to St. Luke: 1:1-4: “And those who were eyewitnesses became ministers of the word.”

The choice of readings for this Sunday does not seem to be based on rational logic. However, this choice is not arbitrary. We can connect them through the vision of the Church that emerges from three texts, especially the text of St. Paul, on this Sunday, at the heart of the “Week of Prayer for Christian Unity”:

– Building the Jewish community after the return from exile, centered on the words of the Law.

– The unity of the Spirit in difference, not only between the individual baptized, but also between the individual Churches, which give form and life to the “oikuménè” of God: “Those whom God has placed in the Church.”

– Finally, the presence of witnesses to the Word, of which Christ is the “type” in the synagogue of Nazareth, because “the Spirit rests on him.”

This Sunday we wish to celebrate the living Word contained in the Book, whose one and diverse expression the community accepts according to the charism and vocation of each faithful.

LITURGY OF THE WORD

Historical context. The Book of Nehemiah takes us back to one of the “founding” moments of Judaism. Nehemiah was a lay Jew, cup-bearer at the court of the King of Persia during the exile. He obtained the first authorization for an official mission to Jerusalem. Appointed governor of the region of Judah, he rebuilt the city walls, ensured social justice among the inhabitants and organized the repopulation of the city through the return of the exiles.

Ten years, if we accept a certain chronology, Nehemiah returns and with authority restores the Sabbath, respect for the Levites and religious regulations. And it is here that the event recounted in today’s Sunday liturgy takes place. At the end of the work of which Ezra is a pillar, the oral traditions are collected and transmitted in writing so that they do not perish, which was a risk during the exile.

Ezra was „a scholar of the Law of Moses” (Ezra 7:1-5), „an interpreter of the commandments of Yahweh and of his laws concerning Israel” (Ezra 7:10 and 11). He was also secretary of Jewish affairs at the court of the king of Persia. The solemn reading of the Law, which he introduces to the community, replaces the „Tablets of the Law” that had been destroyed. During the exile, the scattered Jews gathered not in the Temple, the center of their former small kingdom, but in the synagogues, to remain faithful to the Word of God received on Sinai and transmitted by Moses and his successors.

The significance of this liturgy. Reading according to a certain ritual gives the Book of the Word of God a symbolic value. The Book of Exodus and the Book of Numbers connect the entire constitution of the People of Israel with the revelation on Sinai. Ezra also creates the Jewish People around the Word of God, not new but permanent.

The event in which Moses presented the tablets of the Ten Commandments is recalled. After returning from exile, we find here the presentation of the Book, the indication of the reader, the initial greeting with a prayer that is a blessing from the Lord, and finally the spiritual and physical attitude („amen,” standing, prostrating) of the people who listen and ratify.

THE LITURGY OF NAZARETH

The beginning of the Gospel according to St. Luke explains the author’s motivations. The event in Nazareth places the words of Jesus in this framework, placing particular emphasis on the power of the Spirit’s action. The ancient book of the prophet Isaiah, which Christ received to read, was written to be read in the synagogue. It was written long ago. And Jesus, as it were, crowns time. The new book that St. Luke has just written is also intended to be „read” in the Church, by those who have become servants of the Word. Luke does not want to create a literary work or write a chronological history, even if the first chapters contain references that confirm this aspect of the work. The goal is to strengthen faith.

St. John will say the same at the end of his Gospel. He wrote: „that you may believe that Jesus is the Christ, the Son of God, and that by believing you may have life in his name.” (John 20:31)

The first verses of the Gospel according to St. Luke show us the characteristic signs of the apostles and the people they associate with their task. When the time comes to replace Judas, Peter will look among those who “were with them all the time the Lord Jesus went before them” (Acts 1:21), because the apostle’s task is to be a witness to the Resurrection and a messenger of the Word. The first chapters of Acts show us the apostles preaching, teaching, explaining, and calling for conversion. (Acts 4:29-31)

This is precisely what St. Paul reminds the Corinthians in his own way: each of them, according to his own special calling, preaches the Gospel. For him, as for the authors of the four Gospels, these writings are not “instruments” of propaganda, but rather a support for catechesis. Here, this very term is used: “catechists”, not with the current technical precision, but in the sense of “you have received”. (Lk 1:4), the current transmission of teaching. In the prologue to the Acts of the Apostles, St. Luke says: “what Jesus began to do and teach”, “poïev kai didaskeiv”. (Acts 1:1)

The Gospel is not primarily about writing, but about the “action” of God, who raises Jesus as Christ and Lord, and through him gives us the Holy Spirit. This action of God is certainly inscribed in history. But it does not belong exclusively to the past. This action is currently underway. When the Word is proclaimed and the sacraments are administered, the Holy Spirit communicates to us today the life of Christ, the life of the Son, the life of the sons. When the Holy Scriptures are read, and even more so when they are proclaimed in the Church, the events of the life of Jesus acquire for us full relevance. They are current. They are accomplished for us who are His body. (Saint Paul to the Corinthians)

Jesus said this in Nazareth. After the scroll of the Old Testament prophet was folded, we can truly hear the Word of Christ in the New Testament. “Today these words of the Scripture you have heard have been fulfilled.” (Luke 1:21)

SCOPE OF LUKE’S GOSPEL

The introduction that Saint Luke found useful to include in the first verses of his Gospel can also be the subject of reflection on the place of Scripture in the Church today, especially in this week of prayer for Christian Unity.

Saint Luke does not mention his name, but the tradition of the early Christian writers has always attributed the third Gospel and the Acts of the Apostles to him. He is mentioned three times among the collaborators of Saint Paul, the apostle to the Gentiles. (Colossians 4:14 – 2 Timothy 4:11 – Philemon 25). He is Greek, and Greek is his native language. He is in the situation of every pagan in the Hellenic world who had no opportunity to meet direct witnesses of Jesus’ activity.

The author of the gospel returns to Theophilus, the „friend of God,” and explains to him that he is not an apostle, that he is not even a direct witness. However, his work is „apostolic” because of the main source he cites: those who were eyewitnesses from the beginning and became servants of the Word. He does this with rigor and care (Lk 1:3).

We see that between these privileged witnesses and himself an activity began to develop that we would call „literary.” The words used do not allow us to judge whether these documents are oral or written. Does this refer to other gospels known to us, in their current or previous state? Does he refer to other texts about which we know nothing today because they have not been accepted by the Church as inspired? It is impossible to say. In any case, he met witnesses. He even points to a privileged witness: “Mary kept all these things in her heart.” (Luke 2:19)

Saint Luke thus bears witness to this transitional period that often troubles Christians today: what happened between these events and the writing of the Gospel as we know it? A subject that modern media are eager to bring up.

This also tells us about the first sacred writers. Luke does not claim to have received a direct revelation about what he was to write and how he was to compose his work. He conducted an investigation to verify authenticity. He chose acts of Christ that were essential for divine revelation, not for anecdotal picturesqueness. “So that you may know the soundness of the words you have received.” (Luke 1:4) He takes responsibility for the choice he made and gives us a sense of his freedom. He emphasizes that his work is serious. The author of the Bible is God, which does not prevent each sacred author from claiming to be the true author.

A person is tasked with hearing what God inspires in them in the Word they read or hear. “Receive the words of my mouth, the whisperings of my heart.” (Psalm 18) It is also up to a person to speak and reveal what drives them to live. Jesus told us about this in Nazareth, and Saint Luke suggests it to us in the introduction to the good news.

___

Stanisław Barszczak, W poszukiwaniu czasu łaski 

W „Powrocie Odysa”, w poemacie wieszcza i barda mojego kraju znalazłem następujące zdania: „Idziesz przez świat i światu dajesz kształt przez twoje czyny. Spójrz w świat, we świata kształt, a ujrzysz twoje winy. Kędyś ty posiał fałsz i fałszem zdobył sławę, tam najdziesz kłamstwa cześć i imię w czci plugawe. Kędyś ty żebrał czci i zyskał przebaczenie, tam znajdziesz gruz i rum, czcicieli twych zniszczenie”

Najmilsi. Przygotowujemy się do wyborów prezydenckich. „Nasz naród jak lawa

Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi, Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi…”

„Podstawowa zasada kontroli urodzeń jest niesłuszna. Jest to gloryfikacja środków i pogarda dla celu; mówi, że przyjemność, która jest środkiem do prokreacji dzieci, jest dobra, ale same dzieci nie są dobre. Innymi słowy, logicznie rzecz biorąc, filozofia kontroli urodzeń skazałaby nas na świat, w którym drzewa zawsze kwitną, ale nigdy nie wydają owoców, świat pełen drogowskazów, które nie prowadzą donikąd. W tym kosmosie każde drzewo byłoby jałowym drzewem figowym i z tego powodu ciążyłoby na nim przekleństwo Boga,” mówił Arcybiskup Fulton Sheen. W atmosferze wzrastającej świadomości ludzkiej postawmy jeszcze raz w życiu na miłość!

Kochani, wszystko, co w życiu zrozumiałem, zrozumiałem tylko dlatego, że kocham.Jeżeli kochasz, czas zawsze odnajdziesz, nie mając nawet ani jednej chwili. Prawdziwie kochasz wtedy, kiedy nie wiesz, dlaczego.Któż to ci powiedział, że nie ma już na świecie prawdziwej, wiernej, wiecznej miłości? A niechże wyrwą temu kłamcy jego plugawy język! Miłość wybiera sobie małe miejsce, które rozjaśnia; wszystko pozostałe jest w jej cieniu. Jeśli miłość jest prawdziwa, ona sprawia, że człowiek staje się kimś więcej, niż był, kimś więcej, niż wierzył, że może być.Kochać i być kochanym to tak, jakby z obu stron grzało nas słońce.Miłość jest czymś najmocniejszym na świecie, a jednak nie można wyobrazić sobie nic bardziej skromnego.Nigdy nie wolno nam rezygnować z poszukiwań Miłości. Ten, kto przestaje szukać, przegrywa życie. Człowiek bez miłości jest zgubiony w świecie obcych i wrogów. Panie Jezu,

uczyń, żebyśmy mogli dla kogoś być całym światem. Znaczyć dla kogoś wszystko, czy to nie wielka rzecz? Spraw, żebyśy byi kochanymi! Sztuka życia – to cieszyć się małym szczęściem. Dlatego od dzisiaj pragnę być Przyjacielem wszystkich jak padre Pio i tym, kto przychodzi, gdy cały świat odchodzi.

Dzisiaj jest okrągła rocznica. Po ukończeniu piętnastu lat, Francesco Forgione został przyjęty do nowicjatu w Morcone, gdzie 22 stycznia 1903 r. przywdział habit świętego Franciszka i przyjął imię brata Pio, na cześć świętego Piusa V, patrona rodzinnej Pietrelciny.

Co wiemy o ojcu Pio? Francesco Forgione, znany światu jako Ojciec Pio, urodził się w 1887 roku w niewielkim miasteczku Pietrelcina we Włoszech. Już od najmłodszych lat okazywał głęboką religijność, co zwracało uwagę jego bliskich. Jego powołanie do kapłaństwa objawiło się w młodym wieku, przysparzając mu zarówno radość, jak i wyzwania.

Jako stygmatyk, ojciec Pio, otrzymał wiele darów. Mógł uzdrawiać ludzi, lewitował, miał dar bilokacji i proroctwa, czynił cuda, czytał w ludzkich sercach, mówił w nieznanych mu językach, nawracał grzeszników, a z jego ran wydobywał się zapach fiołków. Święty Padre Pio był znanym ze swojej pracy z ubogimi oraz wielkiej pobożności i pokory .

Padre Pio przypisuje się wiele cudów, ale najbardziej znaczącym z nich są ślady stygmatów, fizyczne ślady ukrzyżowania Chrystusa , które nosił przez całe życie. Klasztor, w którym mieszkał, twierdził, że regularnie dokonywał cudów bilokacji (bycia w dwóch różnych miejscach w tym samym czasie).

Przez pięćdziesiąt lat krwawił z rąk, stóp i boków każdego dnia. Na krótko przed śmiercią rany i wszelkie ślady blizn zniknęły. Mówi się, że tracił około filiżanki krwi każdego dnia. Poniższy fragment pochodzi z listu napisanego w 1918 roku przez Padre Pio do jego kierownika duchowego.

Czy Padre Pio był prześladowany przez Kościół katolicki? W latach dwudziestych XX wieku Watykan nałożył na Pio surowe sankcje, aby ograniczyć rozgłos wokół jego osoby: zakazano mu odprawiania mszy świętych publicznie, błogosławienia ludzi, odpowiadania na listy, publicznego pokazywania stygmatów i komunikowania się z ojcem Benedetto, swoim kierownikiem duchowym.

Ojciec Pio został świętym, ponieważ miał bardzo heroiczne życie. Poza tym brano pod uwage jego wpływ na zycie innych : uzdrowienie Włoszki Consiglii de Martino,które miało się dokonać dzięki modlitwie wstawienniczej Ojca Pio. W Chiesa Antica w San Giovanni Rotondo znajduje się konfesjonał – padre Pio spędzał w nim nawet 16 godzin dziennie, wysłuchując i besztając grzeszników.

22 września 1968 roku Ojciec Pio odprawił swoją ostatnią Mszę świętą. Wtedy był jeszcze widoczny stygmat na lewej dłoni. Następnego dnia stygmatyk z San Giovanni Rotondo zmarł. Ostatni strup odpadł w chwili śmierci.

O co prosić ojca Pio?

Dlatego tak wiele osób przybywało i wciąż przybywa do San Giovanni Rotondo – aby prosić Ojca Pio o wstawiennictwo i o cud – uzdrowienie albo chociaż o ulgę w cierpieniu. Zagłębiając się w zapiski Stygmatyka, widzimy wyraźnie, że Ojciec Pio większą wagę przykładał do uzdrowienia duszy niż ciała.

„Musisz być silny, żeby stać się wielkim: to jest nasz obowiązek”. „Miłość zapomina o wszystkim, wszystko wybacza, wszystko oddaje bez zastrzeżeń”. „Gardźcie pokusami, a przyjmujcie uciski”. „W życiu duchowym im więcej biegasz, tym mniej czujesz się zmęczony.”

Nikt nie może zrobić tego sam, potrzebujemy Ciebie Jezu.

Jaka jest najpotężniejsza modlitwa dla każdego?

Ojcze w imieniu Jezusa niech mój dzień będzie błogosławiony łaską i miłosierdziem, całą Twoją miłością i ochroną dla mnie i wszystkich moich bliskich. Dla Jego bolesnej męki, zmiłuj się nad nami i odpuść nam nasze grzechy. Jezu, proszę użyj Ducha Świętego, aby mi dzisiaj pomóc.

Jakie jest motto Ojca Pio?

„Módl się, miej nadzieję i nie martw się.Martwienie się jest bezużyteczne.Bóg jest miłosierny i wysłucha twojej modlitwy”. Posłuszeństwo i zawsze posłuszeństwo – ono też niech określa całe Twoje życie. Dlatego w Twoim działaniu nie powinieneś się wiele zastanawiać i przy jakiejkolwiek wątpliwości nie frasuj się, idź do przodu i odrzucaj wszystko w imię świętego posłuszeństwa. Jezus będzie wtedy zadowolony ze wszystkich Twoich poczynań. Unikaj tylko tego, w czym wyraźnie dostrzegasz grzech.

Módlmy się: Boże, Ty sprawiłeś, że św. Ojciec Pio żył w ubóstwie i pokorze, by w ten sposób upodobnić się do Twojego Syna, Jezusa Chrystusa; spraw, prosimy Cię, abyśmy postępując tą samą drogą, z jego pomocą naśladowali Twojego Syna i zjednoczyli się z Tobą w pełni wesela i miłości. Amen.

Stanisław Barszczak, In Search of a Time of Grace

In „The Return of Odysseus”, a poem by a bard and bard of my country, I found the following sentences: „You go through the world and shape the world through your actions. Look into the world, into the shape of the world, and you will see your sins. Where you sowed falsehood and gained fame through falsehood, there you will find lies, honor, and a name in honor, filthy. Where you begged for honor and gained forgiveness, there you will find rubble and rum, the destruction of your worshipers”

My dearest. We are preparing for the presidential elections. „Our nation is like lava

Cold and hard on the surface, dry and filthy, But the inner fire will not cool down in a hundred years, Let us spit on this shell and descend to the depths…”

„The basic principle of birth control is wrong. It is the glorification of means and contempt for the end; says that pleasure, which is a means to procreation, is good, but children themselves are not good. In other words, logically speaking, the philosophy of birth control would condemn us to a world in which trees always blossom but never bear fruit, a world full of signposts that lead nowhere. In this cosmos, every tree would be a barren fig tree and therefore subject to the curse of God,” said Archbishop Fulton Sheen. In the atmosphere of growing human consciousness, let us once again focus our lives on love!

Beloved, everything I have understood in life, I have understood only because I love. If you love, you will always find time, without having a single moment. You truly love when you do not know why. Who told you that there is no true, faithful, eternal love in the world? And may they tear out that liar’s filthy tongue! Love chooses a small place that it brightens; everything else is in its shadow. If love is true, it makes a person more than he was, more than he believed he could be. To love and be loved is as if the sun were warming us from both sides. Love is the most powerful thing in the world, and yet nothing more humble can be imagined. We must never give up searching for Love. He who stops searching loses his life. A man without love is lost in a world of strangers and enemies. Lord Jesus,

make it so that we can be the whole world to someone. To mean everything to someone, isn’t that a great thing? Make us loved! The art of life is to enjoy small happiness. That is why from today I want to be a Friend to everyone like Padre Pio and the one who comes when the whole world leaves.

Today is a round anniversary. After turning fifteen, Francesco Forgione was accepted into the novitiate in Morcone, where on January 22, 1903, he donned the habit of St. Francis and took the name Brother Pio, in honor of St. Pius V, the patron saint of his native Pietrelcina.

What do we know about Padre Pio? Francesco Forgione, known to the world as Padre Pio, was born in 1887 in the small town of Pietrelcina in Italy. From an early age, he showed a deep religiousness that caught the attention of those close to him. His vocation to the priesthood manifested itself at a young age, bringing him both joy and challenge.

As a stigmatic, Padre Pio was given many gifts. He could heal people, levitate, had the gift of bilocation and prophecy, performed miracles, read people’s hearts, spoke in unknown languages, converted sinners, and from his wounds came the scent of violets. Saint Padre Pio was known for his work with the poor and for his great piety and humility.

Padre Pio is credited with many miracles, but the most significant of them are the marks of the stigmata, the physical marks of the crucifixion of Christ, which he bore throughout his life. The monastery where he lived claimed that he regularly performed miracles of bilocation (being in two different places at the same time).

For fifty years, he bled from his hands, feet, and sides every day. Shortly before his death, the wounds and all traces of scars disappeared. He is said to have lost about a cup of blood each day. The following is an excerpt from a letter written in 1918 by Padre Pio to his spiritual director.

Was Padre Pio persecuted by the Catholic Church? In the 1920s, the Vatican imposed severe sanctions on Pio to limit publicity around him: he was forbidden from celebrating mass in public, blessing people, answering letters, publicly displaying the stigmata, and communicating with Father Benedetto, his spiritual director.

Padre Pio became a saint because he lived a very heroic life. In addition, his influence on the lives of others was considered: the healing of the Italian Consiglia de Martino, which was said to have been accomplished through Padre Pio’s intercessory prayers. In the Chiesa Antica in San Giovanni Rotondo there is a confessional – Padre Pio spent up to 16 hours a day there, listening and scolding sinners.

On September 22, 1968, Padre Pio celebrated his last Holy Mass. At that time, the stigmata on his left hand was still visible. The next day, the stigmatic from San Giovanni Rotondo died. The last scab fell off at the moment of death. 

What to ask Padre Pio for?

That is why so many people came and still come to San Giovanni Rotondo – to ask Padre Pio for intercession and for a miracle – healing or at least for relief from suffering. Delving into the Stigmatic’s notes, we see clearly that Padre Pio attached more importance to healing the soul than the body.

“You must be strong to become great: this is our duty.” “Love forgets everything, forgives everything, gives everything without reservation.” “Despise temptations and accept tribulations.” “In the spiritual life, the more you run, the less tired you feel.”

No one can do it alone, we need You, Jesus.

What is the most powerful prayer for everyone?

Father, in the name of Jesus, may my day be blessed with grace and mercy, all Your love and protection for me and all my loved ones. For His painful suffering, have mercy on us and forgive us our sins. Jesus, please use the Holy Spirit to help me today.

What is Padre Pio’s motto?

„Pray, hope and do not worry. Worry is useless. God is merciful and will hear your prayer.” Obedience and always obedience – let it also define your whole life. Therefore, in your actions you should not think much and in case of any doubt do not worry, go forward and reject everything in the name of holy obedience. Jesus will then be pleased with all your actions. Avoid only what you clearly see as sin.

Let us pray: God, You made St. Padre Pio live in poverty and humility, so that in this way he could become like Your Son, Jesus Christ; grant, we pray, that by following the same path, with his help we may imitate Your Son and unite ourselves with You in full joy and love. Amen.

___

Stanisław Barszczak, Do Lelewela

Gwiazda mojego czasu ukazała się z zamrożoną prawdą,
Gdy nie otrzymała słodszych melodii,
Gdy wieczna radość mego oblicza niezmiennie zbladła

Dzięki Bogu powiedzenie „nie masz na co narzekać” zdołało zmienić się w nigdy bynajmniej nie zawsze dziecięce ćwierkanie matki

Nagle mój wybór, wskutek letnich pieśni,
stał się dojrzałym imieniem
I mogłem jak najświadomiej spojrzeć w twarz Czarnej Madonny,
Gdy poeta przyszedł mi na myśl

‚Szczęśliwy, kto w twych oczu przegląda się niebie,
Szczęśliwy dwakroć, kto wzdycha do ciebie,
Lecz najszczęśliwszym tego ja ocenię,
Co swoim twoje obudził westchnienie’

Jasna gwiazdo, chciałbym być tak wytrwały jak ty –
Gdy z odwagą i siłą, z całkowitym zbadaniem całego świata, zamęt się stał,
Gdy nastał czas mgieł i łagodności owocowania,
Jakkolwiek nie potrzebowałem nic wiedzieć

---

Stanisław Barszczak, To Lelewel

The star of my time appeared with frozen truth,
When it received no sweeter melodies,
When the eternal joy of my countenance invariably paled

Thank God the saying „you have nothing to complain about” managed to change into the never-always-childish chirping of a mother

Suddenly my choice, as a result of summer songs,
became a mature name
And I could look most consciously into the face of the Black Madonna,
When the poet came to my mind

‚Happy is he who looks into the sky in your eyes,
Twice as happy is he who sighs for you,
But I will judge him the happiest,
Which your sigh has awakened to mine’

Bright star, I would like to be as persistent as you –
When with courage and strength, with a complete examination of the whole world, confusion became,
When the time of mists and gentleness came fruiting,
However, I didn’t need to know anything

____

Stanisław Barszczak, Był sobie kosmos

Zuchwały awanturnik Peter Quill kradnie tajemniczy artefakt stanowiący obiekt pożądania złego i potężnego Ronana, którego ambicje zagrażają całemu wszechświatowi. Chcąc uniknąć gniewu Ronana, Quill zmuszony jest zawrzeć niewygodny sojusz z czterema niemającymi nic do stracenia outsiderami: Rocketem – uzbrojonym szopem, Grootem – drzewokształtnym humanoidem, śmiertelnie niebezpieczną i tajemniczą Gamorą i żądnym zemsty Draxem Niszczycielem. Kiedy główny bohater odkrywa prawdziwą moc artefaktu i zagrożenie, jakie stanowi on dla kosmosu, musi zmobilizować swoich niesubordynowanych towarzyszy do ostatniej bitwy, od której zależą losy galaktyki. Walczące ze sobą od dawna cesarstwo Kree i imperium Nova zawierają pokój. Ronan Oskarżyciel (Lee Pace) nie chce jednak honorować traktatu, ponieważ planuje brutalną zemstę na mieszkańcach Xandaru. Potrzebuje do tego potężnego artefaktu. Jego plany krzyżuje jednak pochodzący z Ziemi niezdarny awanturnik Peter Quill (Chris Pratt). Wykrada on artefakt i udaje się na Xandar w celu sprzedaży. W ślad za złodziejem Ronan wysyła zawodową morderczynię Gamorę (Zoe Saldana). Na Xandarze w całe zamieszanie wplątują się też dwaj łowcy nagród, Rocket i Groot. Cała czwórka zostaje aresztowana przez siły zbrojne Novy i odesłana do kosmicznego więzienia Kyln. Tam spotykają Draxa Niszczyciela (Dave Bautista) pragnącego zemścić się na Ronanie za śmierć swojej rodziny. To nie jest żadne mega ambitne kino, które ma zmienić wasze życie. To film, który ma dać dobrą rozrywkę i właśnie taki jest. Nie stara się być mega poważny, nie stara się przekazywać prawdy o świecie. „Strażnicy Galaktyki” to film na podstawie komiksu i wcale się tego nie wstydzi. Bohaterowie są genialni, relacje miedzy nimi naturalne. Do tego masa bardzo dobrego jak na taką produkcję humoru i fenomenalna ścieżka dźwiękowa. Do pełni szczęścia brakuje tylko dobrego złoczyńcy, bo Ronan jest postacią za bardzo jednowymiarową. Wiem, że zaraz mogą się zlecieć fani kina ambitnego i hejtować mnie, ale pomyślcie trochę. Kino bardziej ambitne zupełnie inaczej się ocenia. Inne czynniki się bierze pod uwagę. Strażnicy Galaktyki to „tylko” wspaniała rozrywka i ta produkcja nie próbuje na siłę być czymś innym. James Francis Gunn Jr. amerykański filmowiec, który wyreżyserował ten film i Legion samobójców, od 2022 roku współzarządza DC Studios powiedział w jednym z wywiadów, że w jakimś stopniu jest anty-religijny. Z uwagi na interesujący temat kosmologiczny, wybrałem tutaj niektóre z jego wypowiedzi, które uważam za ciekawe. Człowiek jest tym, kim jest; rozpoznaje swoje braki i próbuje je pokonać lub planuje coś z nimi zrobić. Każdy jest swoim własnym mesjaszem. Jeśli im się uda (stworzyć rasę  ‚nieśmiertelnych’), nie będzie miało znaczenia, czy Człowiek stanie się nieśmiertelny. Nie będzie miał po co żyć. We wszechświecie, którego rozmiary przekraczają ludzkie wyobrażenia, gdzie nasz świat unosi się jak pyłek kurzu w próżni nocy, ludzie stali się niepojęcie samotni. Przeszukujemy skalę czasu i mechanizmy samego życia w poszukiwaniu znaków i oznak niewidzialnego. Jako jedyne myślące ssaki na planecie – być może jedyne myślące zwierzęta w całym wszechświecie gwiazdowym – ciężar świadomości stał się dla nas nazbyt ciężki. Patrzymy na gwiazdy, ale znaki są niepewne. Odkrywamy kości przeszłości i szukamy naszych początków. Jest tam ścieżka, ale wydaje się, że kręci się w kółko. Kaprysy drogi mogą mieć jednak znaczenie; ale w ten sposób torturujemy samych siebie… Współcześni aktorzy chcą „pieprzyć boga”, pan Gunn chce „Pieprzyć pasażerów!” Ja również miałem swoje objawienie, zauważył. Nie porównuję go z twoim. Nie ma żadnego identyfikowalnego źródła. Jest to wewnętrzne przekonanie, które rozwinęło się z małej myśli do dużej pewności, że istnieje inne życie we wszechświecie, że udowodnienie jego istnienia jest najbardziej chwalebną ludzką rzeczą, jaką człowiek może zrobić, że komunikacja z nim uczyniłaby to ogromne, niezrozumiałe miejsce, w którym żyje człowiek, ten niezbadany las nocy, przyjaźniejszym, szczęśliwszym, cudowniejszym, bardziej ekscytującym, świętszym miejscem, w którym można być. Wsłuchujmy się we wszechświat. Przyznanie się do niewiedzy jest początkiem mądrości… Logika jest naszym zapewnieniem, powiedział spokojnie MacDonald. Jedyną rzeczą wartą wysłania z gwiazdy do gwiazdy jest informacja, a pewny zysk z takiej wymiany znacznie przewyższa niepewną korzyść z jakiegokolwiek innego rodzaju zachowania. Pierwszą korzyścią jest wiedza o innych inteligentnych istotach we wszechświecie – już to samo daje nam siłę i odwagę. Następnie pojawiają się informacje z obcego świata; to tak, jakbyśmy mieli tam własne instrumenty, nawet własnych naukowców, do pomiaru i rejestrowania, z dodatkową korzyścią w postaci szerokości i czasu trwania pomiarów w różnych warunkach. Na koniec pojawia się kulturalna i naukowa wiedza oraz rozwój innej rasy, a skarb, który można zyskać dzięki tego rodzaju wymianie, przekracza wszelkie obliczenia… „Nie bądź taki święty, Pearce. Życie nie jest święte.” Spędziłeś życie wśród uczonych ludzi dobrej woli. Dla ciebie wszechświat jest życzliwym miejscem; traktował cię z życzliwością lub przynajmniej neutralnością. Widziałem namiętność, złośliwość i chciwość i wiem, że inteligencja niekoniecznie jest życzliwa; w rzeczywistości, według mojego doświadczenia, jest bardziej prawdopodobne, że będzie jedynie narzędziem w uporczywym poszukiwaniu korzyści, w ważeniu zysków i strat oraz znajdowaniu sposobów na maksymalizację zysku i minimalizację straty. Bieda i niesprawiedliwość są złem, ale są znośnym złem w świecie, w którym inne problemy są większe. Nie są one do zniesienia w złożonym, technologicznym społeczeństwie, w którym współpraca jest niezbędna, gdzie przemoc i zamieszki mogą zniszczyć miasto, a nawet samą cywilizację. „Panie Prezydencie, dr MacDonald ma rację. Popełnia pan błąd. To decyzja naukowa, a nie polityczna”. White powoli, ze smutkiem pokręcił głową. „Wszystko jest polityczne. Ale dlatego jadę do Zarządu-Projektu, aby dać dr MacDonaldowi szansę przekonania mnie, że się mylę”. Ważnym zadaniem rządu, jak pan widzi, jest utrzymanie stabilnych warunków, powstrzymywanie niepokojów i zamieszek, utrzymywanie się na powierzchni, a najlepszym sposobem na to jest danie każdemu możliwości robienia tego, czego chce – poza zmienianiem rzeczy. „Niektórzy z nas chcą przekazać dalej swoją nienawiść, swoje walki, nie coś nowego, ale coś starego.” Ale życie się zmienia, czas mija i musimy dać naszym dzieciom przyszłość, nie przeszłość – a jeśli przeszłość, to tylko przeszłość, która wpływa na przyszłość. Przeszłość nie jest nieistotna, ale nie możemy w niej żyć; jedynym miejscem, w którym możemy żyć, jest przyszłość i to jest jedyna rzecz, którą możemy zmienić. Uwierz mi: gdy tylko odpowiedź zostanie wysłana, na świecie zapanuje pokój. „Dlaczego więc jest tak?” „Po pierwsze, to się stanie, koniec. Ludzie, którzy teraz się kłócą, zrozumieją, że są istotami ludzkimi, że istnieją różne stworzenia; że jeśli możemy z nimi rozmawiać, dlaczego nie mielibyśmy się komunikować ze sobą, nawet z tymi, którzy mówią różnymi językami i wierzą w różnych bogów…”

„Musimy mieć spokój”. W świecie technologii, powiedział MacDonald, zmiana jest nieunikniona. Aby osiągnąć spokój, potrzebna jest rozsądna zmiana, możliwa do opanowania zmiana. „Bycie w tym pokoju było jak przebywanie w komputerze, współczesny Jonasz w wielkiej, jeszcze nie narodzonej rybie, i poczuł ulgę, gdy otworzyła paszczę i wypluła ich do biura”. White obrócił kartkę papieru i patrzył na nią przez kilka sekund. Potem zaczął się śmiać. Po chwili MacDonald powiedział: „Co jest śmieszne?” Śmiech White’a ustał tak szybko, jak się zaczął. Otarł oczy i wydmuchał nos. „Przepraszam” – powiedział. „Nie śmiałem się z odpowiedzi. Nie zaczynam rozumieć nawet połowy tego, co tu jest. Ale to ewidentnie ojciec i matka. I syn – dziecko – a Capellanie nie mieliby pojęcia, czy są biali, czy czarni”. Kiedy on i John wróciliby do Waszyngtonu, co powiedziałby Johnowi? Że rozkazał wielkiemu człowiekowi ukryć swoją wielkość, zniszczyć to, co zbudował? Wiedział, co by to zrobiło z Johnem, co by zrobiło z ich relacją. Z jednej strony głosił przywództwo rewolucji; z drugiej odrzucał przywództwo w innych. „Widzisz tylko swoją własną wizję” — powiedziałby John. „Jesteś ślepy na wizje innych”. Co by powiedział? Co, jeśli John miał rację? Co, jeśli rewolucja się skończy, na tyle, na ile mogliby to zrobić przywódcy, a teraz wszystko zależałoby od jednostki? Co, jeśli teraz najważniejszą bitwą byłoby ponowne wyrażenie indywidualnej wielkości, ponowne otwarcie społeczeństwa? Kłamstwa, które opowiadamy o sobie, mogą być bardziej odkrywcze niż prawdy, które nieostrożnie ujawniamy. Czy myślą tak samo jak my — w kategoriach korzyści i niedogodności, zysków i strat, zwycięstw i porażek, tego, co z tego będę miał? MacDonald dużo patrzył na White’a, pomyślał White, patrząc na zdjęcie. Pokręcił głową. Wydają mi się bardzo pokojowi. Wszyscy nie myślimy w kategoriach korzyści, konfliktów. Coraz częściej myślę, że stajemy się mniej konkurencyjni. A ptaki zawsze były symbolem pokoju. Kampania informacyjna o Projekcie, Przesłaniu i Odpowiedzi… „Może złagodzić obawy”, powiedział White, „i może je wzmocnić”. Obawy nie są logiczne. „Zwierzęta walczą na wojnach; kwiaty praktykują pokój”.

Dlatego kiedykolwiek uważał podróże kosmiczne za romantyczne, ponieważ jest romantykiem. Wielcy przywódcy odnoszą sukcesy, zmieniając swoich zwolenników, a największą przemianą jest przejście od tradycyjnych przekonań do ich przeciwieństwa, od czarnego do białego i od białego do czarnego; nie ma nic tak uwodzicielskiego dla dobra jak zło, a dla zła jak dobro. Każdy wielki ruch w historii naszego świata był prowadzony przez charyzmatyczną jednostkę, która potrafiła wyczuć dominujące namiętności mas i ująć je w przekazie, który je powtarza, jakby były nowo poczęte, oferując uwolnienie, ulgę i odkupienie. Wiara może przenosić góry lub bez końca prowadzić człowieka ślepą ścieżką. Gdziekolwiek pojawia się mądrość, umysł pożąda zrozumienia i zadaje pytania, zrozumienie prowadzi do większej liczby pytań, a bardziej skomplikowane odpowiedzi wymagają większej kontroli nad procesem. Wszechświat staje się coraz bardziej prosty; życie ewoluuje w kierunku większej złożoności. Nieożywione i ożywione są wiecznie w opozycji. Istoty rozumne zmieniły swoje światy na swoje własne podobieństwo, ale gdy ich zabrakło, teraz światy zyskały. „Zniszczone istoty rozumne; przywrócone światy”.

Przez około sto do stu pięćdziesięciu lat pisania Science Fiction, historie zajmowały się takimi marzeniami jak najpotężniejsza maszyna, ostateczny metal, idealne lustro, największy teleskop i największy mikroskop. Science Fiction pragnie zobaczyć nieskończoność, od nieskończenie małych rzeczy do krawędzi wszechświata i od początku rzeczy do ich ostatecznego końca.

____

Stanisław Barszczak, Once Upon a Space

The audacious adventurer Peter Quill steals a mysterious artifact that is the object of desire of the evil and powerful Ronan, whose ambitions threaten the entire universe. Wanting to avoid Ronan’s wrath, Quill is forced to form an uncomfortable alliance with four outsiders who have nothing to lose: Rocket – an armed raccoon, Groot – a tree-shaped humanoid, the deadly and mysterious Gamora and the revenge-hungry Drax the Destroyer. When the main character discovers the true power of the artifact and the threat it poses to the cosmos, he must mobilize his insubordinate companions for the last battle, on which the fate of the galaxy depends. The Kree Empire and the Nova Empire, which have been fighting each other for a long time, make peace. Ronan the Accuser (Lee Pace), however, does not want to honor the treaty, because he plans brutal revenge on the inhabitants of Xandar. To do this, he needs a powerful artifact. His plans are thwarted by the clumsy adventurer Peter Quill (Chris Pratt) from Earth. He steals the artifact and goes to Xandar to sell it. Ronan sends professional assassin Gamora (Zoe Saldana) after the thief. On Xandar, two bounty hunters, Rocket and Groot, also get involved in the chaos. All four are arrested by Nova’s armed forces and sent to the space prison Kyln. There, they meet Drax the Destroyer (Dave Bautista), who wants to take revenge on Ronan for the death of his family. This is not some mega-ambitious movie that is supposed to change your life. This is a movie that is supposed to provide good entertainment, and that is exactly what it is. It does not try to be mega-serious, it does not try to tell the truth about the world. „Guardians of the Galaxy” is a movie based on a comic book and it is not ashamed of it at all. The characters are brilliant, the relationships between them are natural. In addition, there is a lot of very good humor for such a production and a phenomenal soundtrack. The only thing missing to complete happiness is a good villain, because Ronan is too one-dimensional a character. I know that fans of ambitious cinema may soon come flying in and hate me, but think about it for a moment. More ambitious cinema is assessed completely differently. Other factors are taken into account. Guardians of the Galaxy is „just” great entertainment and this production does not try to be anything else by force. James Francis Gunn Jr., the American filmmaker who directed this film and Suicide Squad, since 2022 co-manages DC Studios, said in an interview that he is anti-religious to some extent. Due to the interesting cosmological topic, I have selected here some of his statements that I find interesting. Man is who he is; he recognizes his shortcomings and tries to overcome them or plans to do something about them. Everyone is his own messiah. If they succeed (in creating a race of ‚immortals’?), it will not matter whether Man becomes immortal. He will have nothing to live for. In a universe whose dimensions exceed human imagination, where our world floats like a speck of dust in the void of night, man has become incomprehensibly alone. We search the scales of time and the mechanisms of life itself for signs and clues to the invisible. As the only thinking mammals on the planet – perhaps the only thinking animals in the entire starry universe – the burden of consciousness has become too heavy for us. We look to the stars, but the signs are uncertain. We uncover the bones of the past and seek our beginnings. There is a path, but it seems to go round in circles. The vagaries of the road may have meaning, however; but in so doing we torture ourselves… Modern actors want to „Fuck God”, Mr. Gunn wants to „Fuck the passengers!” I had my epiphany, he observed. I am not comparing it with yours. There is no identifiable source. It is an inner conviction that has grown from a small thought to a great certainty that there is other life in the universe, that proving its existence is the most glorious human thing that man can do, that communication with it would make this vast, incomprehensible place where man lives, this unexplored forest of night, a friendlier, happier, more wonderful, more exciting, more sacred place to be. Let us listen to the universe. The admission of ignorance is the beginning of wisdom. Logic is our assurance, said MacDonald calmly. The only thing worth sending from star to star is information, and the certain gain from such an exchange far outweighs the uncertain gain from any other kind of behavior. The first benefit is knowledge of other intelligent beings in the universe – that alone gives us strength and courage. Then comes information from an alien world; it is as if we had our own instruments, even our own scientists, to measure and record, with the additional advantage of the breadth and duration of the measurements under different conditions. In the end, there is the cultural and scientific knowledge and development of another race, and the treasure that can be gained through this kind of exchange it exceeds all calculations. „Don’t be so holy, Pearce. Life is not sacred.” You have spent your life among learned men of good will. To you, the universe is a benevolent place; it has treated you with benevolence, or at least neutrality. I have seen passion, malice, and greed, and I know that intelligence is not necessarily benevolent; in fact, in my experience, it is more likely to be a mere tool in the persistent search for advantage, in weighing the pros and cons, and in finding ways to maximize gain and minimize loss. Poverty and injustice are evils, but they are tolerable evils in a world where other problems are greater. They are not tolerable in a complex, technological society where cooperation is essential, where violence and riots can destroy a city, even civilization itself. „Mr. President, Dr. MacDonald is right. You are making a mistake. This is a scientific decision, not a political one.” White shook his head slowly, sadly. „Everything is political. But that is why I am going to the Project Board, to give Dr. MacDonald a chance to convince me that I am wrong.” The important task of government, as you see, is to maintain stable conditions, to contain unrest and unrest, to stay afloat, and the best way to do that is to give everyone the opportunity to do what they want to do – except to change things. “Some of us want to pass on our hatred, our struggles, not something new, but something old.” But life changes, time passes, and we must give our children the future, not the past – or if the past, then only the past that affects the future. The past is not unimportant, but we cannot live in it; the only place we can live is the future, and that is the only thing we can change. Believe me: as soon as the answer is sent, there will be peace in the world. “Why is it like this?” “First of all, this is going to happen, it’s over. People who are arguing now will realize that they are human beings, that there are different creatures; that if we can talk to them, why shouldn’t we communicate with each other, even those who speak different languages and believe in different gods…” “We have to have peace.” In the world of technology, MacDonald said, change is inevitable. To achieve peace, you need reasonable change, manageable change. “Being in that room was like being in a computer, a modern-day Jonah in a big, unborn fish, and he was relieved when it opened its mouth and spat them out into the office.” White turned the sheet of paper over and stared at it for a few seconds. Then he started laughing. After a moment, MacDonald said, “What’s funny?” White’s laughter stopped as quickly as it had started. He wiped his eyes and blew his nose. “I’m sorry,” he said. “I wasn’t laughing at the answer. I can’t begin to understand half of what’s here. But it’s clearly father and mother. And son – child – and the Capellans wouldn’t have a clue whether they were white or black.” When he and John returned to Washington, what would he tell John? That he had ordered a great man to hide his greatness, to destroy what he had built? He knew what that would do to John, what it would do to their relationship. On the one hand, he was proclaiming leadership in the revolution; on the other, he was rejecting leadership in others. “You see only your own vision,” John would say. “You are blind to the visions of others.” What would he say? What if John was right? What if the revolution were over, as far as leaders could, and now everything depended on the individual? What if the most important battle now were to reassert individual greatness, to reopen society? The lies we tell about ourselves can be more revealing than the truths we unwisely reveal. Do they think the way we do – in terms of advantages and disadvantages, gains and losses, victories and defeats, what’s in it for me? MacDonald looked at White a lot, White thought, looking at the picture. He shook his head. They seem very peaceful to me. We all don’t think in terms of advantages, conflicts. I think more and more that we’re becoming less competitive. And birds have always been a symbol of peace. The Project, Message, and Response information campaign – “It can soothe fears,” White said, “and it can strengthen them.” Fears are not logical. “Animals fight wars; flowers practice peace.” That’s why he’s ever considered space travel romantic, because he is a romantic. Great leaders succeed by changing their followers, and the greatest transformation is from traditional beliefs to their opposite, from black to white and from white to black; there’s nothing so seductive to good as evil, and to evil as good. Every great movement in the history of our world has been led by a charismatic individual who was able to sense the prevailing passions of the masses and capture them in a message that repeated them as if they were newly conceived, offering release, relief, and redemption. Faith can move mountains or lead a man endlessly down a blind path. Wherever wisdom appears, the mind craves understanding and asks questions, understanding leads to more questions, and more complex answers require more control over the process. The universe is becoming more simple; life is evolving toward greater complexity. The inanimate and the animate are eternally in opposition. Intelligent beings have changed their worlds in their own image, but in their absence, now the worlds have gained. „Intelligent beings destroyed; worlds restored.” For about a hundred to a hundred and fifty years of writing Science Fiction, stories have dealt with such dreams as the most powerful machine, the ultimate metal, the perfect mirror, the greatest telescope, and the greatest microscope. Science Fiction longs to see infinity, from the infinitely small to the edge of the universe, and from the beginning of things to their ultimate end.

___

Stanisław Barszczak, ZANIM POWSTAŁY ATOMY
(Słowa klucze: Osobliwość, Proton, Bozon higgsa, Materia, Solidarność)

Chcieliście bajkę terapeutyczną napisaną dla mojego wewnetrznego dziecka? Proszę bardzo. Zgodnie ze współczesną wiedzą Wszechświat powstał z osobliwości (punktu, w którym była skupiona cała jego materia i energia) w Wielkim Wybuchu. Ale pierwsze zdarzenie w historii Wszechświata nie miało z wybuchem prawie nic wspólnego. Przede wszystkim nie było jeszcze żadnej materii, która mogłaby ulec eksplozji. Nastąpił jedynie rozbłysk, który dał początek czasoprzestrzeni i materii.

Przed wielkim wybuchem nie było niczego, co mogłoby być opisane przez dzisiejszą fizykę. Cała energia wszechświata skoncentrowana była w pewnej osobliwości, rozumianej w sensie matematycznym. Rozmiary wszechświata były nieskończenie małe, a gęstość materii i krzywizna czasoprzestrzeni – nieskończenie wielkie.

Według oficjalnie uznawanych teorii, wszechświat powstał poprzez ekspansję nieskończenie gęstego punktu lub tak zwanej osobliwości. Nikt jednak nie wie, co było przedtem. Fizycy i astrofizycy spierają się o to, jak to się stało, że coś powstało z niczego.

W tym miejscu chciałbym przywołać teorię inflacji kosmologicznej – hipoteza kosmologiczna zaproponowana przez Alana Gutha (1981). Według niej wczesny Wszechświat przeszedł przez fazę szybkiego rozszerzenia się spowodowanego ujemnym ciśnieniem (dodatnią gęstością energii próżni). Ekspansja ta może być modelowana przez niezerową stałą kosmologiczną.

Teoria inflacyjnego wszechświata zakłada, że ​​wszechświat przeszedł krótki i nagły epizod wielkiej ekspansji zaraz po Wielkim Wybuchu . Zjawisko to miało miejsce zaledwie 10-36 sekund po Wielkim Wybuchu. Co działo się w erze inflacji? W tak ulotnej, niemierzalnie małej chwili naukowcy snują teorię, że po Wielkim Wybuchu nastąpił „Okres Inflacji”. W ciągu miliardowej części biliardowej części biliardowej sekundy Wszechświat rozrósł się o współczynnik 10 26 , co można porównać do pojedynczej bakterii rozszerzającej się do rozmiarów Drogi Mlecznej.

Dlaczego doszło do inflacji kosmicznej?
Te niewielkie różnice w gęstości rosły w miarę ewolucji wszechświata, przy czym kieszenie o nieco wyższej gęstości gromadziły coraz więcej materii . To z kolei dawało im silniejszy wpływ grawitacyjny na otoczenie, co powodowało, że stawały się coraz większe
Dlaczego wszechświat jest taki duży?
Zgodnie z teorią inflacji wszechświat nagle się rozszerzył w epoce inflacyjnej (około 10 – 32 sekundy po Wielkim Wybuchu), a jego objętość zwiększyła się o współczynnik co najmniej 10 78 (rozszerzenie odległości o współczynnik co najmniej 10 26 w każdym z trzech wymiarów).

Co powstrzymało inflację kosmiczną?
Dokładna przyczyna inflacji jest nadal tajemnicą, ale uważa się, że inflacja mogła się zatrzymać z powodu procesu zwanego „ponownym nagrzewaniem” . Uważa się, że energia napędzająca inflację wszechświata została przekształcona w materię i promieniowanie w procesie zwanym ponownym nagrzewaniem. Na początku Wszechświat był bardzo mały, bardzo gorący i bardzo gęsty. Od momentu Wybuchu niezwykle szybko poszerzał się i tworzył przestrzeń. Następnie, część uwolnionej czystej energii zagęściła się i powstała materia. Z energii może powstać materia i na odwrót.

Trwały kosmiczne ciemne wieki, które były czasem, gdy wszechświat był otoczony mgłą neutralnego wodoru, która uwięziła światło pierwszych gwiazd i galaktyk . Mgła nie podniosła się aż do 1 miliarda lat po Wielkim Wybuchu, gdy neutralny wodór został zrejonizowany i ponownie rozdzielony. Od „chwili zero” przestrzeń zaczęła pęcznieć, niosąc ze sobą materię. To wydarzenie nastąpiło około 13,7 mld lat temu. To, że było tak rzeczywiście, potwierdza ucieczka galaktyk, mikrofalowe promieniowanie tła oraz ilość znajdujących się w przestrzeni pierwiastków lekkich.

Dlaczego przestrzeń nigdy się nie kończy?
Teoretycznie przestrzeń ciągnie się w nieskończoność… Dlaczego więc naukowcy uważają, że przestrzeń jest wieczna? Dzieje się tak z powodu kształtu przestrzeni . Nasza część przestrzeni, czyli obserwowalny wszechświat, ma szczególny kształt: jest płaska. Obecnie większość badaczy ocenia, że Wszechświat ma około 13 mld lat. Jak długo będzie on istnieć? Te same obserwacje astronomiczne, które sugerują, że przestrzeń fizyczna jest nieskończona, sugerują też, że będzie trwać nieskończenie długo. Ale z podobnych powodów co poprzednio ten wniosek też nie jest pewny.

Czy coś może powstać bez przyczyny?
Odkryto, że elektrony powstają bez wyraźnego powodu . Samoistna osobliwość. Spontaniczne spalanie się człowieka. James Webb potwierdza, że ​​w naszym rozumieniu wszechświata jest coś poważnie nie tak: w uderzającym odkryciu teleskopy kosmiczne Jamesa Webba i Hubble’a potwierdziły, że wszechświat rozszerza się w różnym tempie w zależności od punktu obserwacji, co podważa nasze obecne rozumienie kosmosu.

Ta rozbieżność jest znana jako napięcie Hubble’a. Zostało po raz pierwszy zaobserwowane przez Teleskop Kosmiczny Hubble’a w 2019 r., a następnie potwierdzone przez Teleskop Kosmiczny Jamesa Webba w 2023 r., a ostatnie połączone wysiłki obu teleskopów eliminują obecnie wszelkie wątpliwości dotyczące błędów pomiarowych.

Napięcie Hubble’a wynika z konfliktu między dwoma sposobami pomiaru tempa ekspansji wszechświata. Jedna metoda bada wczesny wszechświat, polegając na kosmicznym mikrofalowym promieniowaniu tła — dawnej poświacie Wielkiego Wybuchu — w celu obliczenia oczekiwanej ekspansji.

Druga metoda koncentruje się na nowszym wszechświecie, wykorzystując teleskopy do obserwacji gwiazd i galaktyk. Problem polega na tym, że te dwie metody dają zupełnie różne wyniki. To tak, jakby wszechświat subtelnie zmienił swoje zasady między początkami a dniem dzisiejszym. Obserwując ponad tysiąc gwiazd cefeidowych w galaktykach oddalonych o 130 milionów lat świetlnych, naukowcy potwierdzili wiarygodność pomiarów Hubble’a w całej kosmicznej drabinie odległości, wykluczając w ten sposób błąd pomiaru jako przyczynę napięcia Hubble’a i sugerując głęboką tajemnicę leżącą u podstaw naszego zrozumienia ekspansji wszechświata.
(Badanie zostało opublikowane w Astrophysical Journal Letters)

Około googol (jedynka i sto zer) lat od teraz ostatnie obiekty we wszechświecie — supermasywne czarne dziury — skończą parować przez promieniowanie Hawkinga. Po tym wydarzeniu wszechświat wejdzie w tzw. Ciemną Erę, w której nie będzie już żadnej materii.

Droga Siostro, Bracie. Nie czuj się uprawniony do czegokolwiek, o co nie musiałeś się zbytnio wysilać i walczyć.
Pasjonaci zdobywają świat. Przykładowo badają fascynującą i kontrowersyjną ideę: że światło nie porusza się po liniach prostych, ale raczej po spiralach z powodu obrotu słońca. Aby zwizualizować tę koncepcję, stworzyli animację pokazującą dwie różne ścieżki światła. Pierwsza pokazuje promienie światła wychodzące ze słońca po liniach prostych, jak to jest powszechnie przedstawiane. Druga pokazuje promienie światła spiralnie wychodzące ze słońca, podążające za kierunkiem obrotu słońca.
Krzywizna światła w drugiej animacji z powodu obrotu słońca można dokładnie obliczyć za pomocą złożonych modeli matematycznych. Pomysł, że światło porusza się po spiralach, nie jest powszechnie akceptowany i trwają badania mające na celu ustalenie prawdziwej ścieżki światła.

„Siedząc w gnieździe nigdy nie nauczysz się latać”. Trwa wojna w Ukrainie. Prezydent Federacji Rosyjskiej W. Putin rozumie tylko siłę, wykorzysta negocjacje jedynie po to, żeby oszukać świat i ugrać dla siebie korzyści. Gotowość do negocjacji ze strony zachodu traktuje jako przejaw słabości. Nie zamierza kończyć wojny. Wręcz przeciwnie, chce podbić nie tylko całą Ukrainę, ale również kraje bałtyckie, Polskę oraz resztę Europy. Zwracam się do Was z apelem. Pomagajmy odkrywać mocne strony oraz budować wiarę we własne możliwości. Pokazujmy jak budować relacje rodzinne, partnerskie i zawodowe oparte na szczerości, zaufaniu i wzajemnym szanowaniu potrzeb.

A Polacy potrafią się zjednoczyć, choćby w akcji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Wolontarousze pana Jerzego Owsiaka zebrali miliony zlotych na cele charytatywne. Polacy są w ogóle pomysłowi… Już zapraszają na wyjątkową wyprawę motocyklową do Norwegii, która odbędzie się w dniach 6-16 czerwca 2025 roku. Będą jechać niespełna 2 500 km niespiesznym tempem, czerpiąc radość z każdego zakrętu i widoku! Naszym celem jest słynna Droga Trolli, gdzie uwiecznicie się na tle charakterystycznego znaku ostrzegawczego – obowiązkowa pamiątka z tej wyprawy! Naszą wspólną misją jest wspomóc potrzebujących natychmiastowej pomocy, ale także wesprzeć Ciebie, siostro, bracie, pomóc Ci uciec od codziennej rutyny i odkryć ducha przygody na przykład poprzez odkrywanie Islandii w kempingowych kamperach i nie tylko.

KAŻDY WYCZEKUJE NADZIEJI …
Algorytm online analizujący biliony danych, który wykracza poza możliwości ludzkiego mózgu, zamyka pozycje ze 100% dokładnością tylko na plus. Teraźniejsza firma opracowała skuteczny algorytm, który pomoże Ci poprawić wyniki na giełdzie w czasach kryzysu! Dopóki jesteś zajęty, system i nasi mentorzy mają wszystko pod kontrolą. Żyj w dobrobycie, miej luksusowy samochód i duży dom – to więcej niż realne. Uzyskaj dostęp już teraz i sprawdź swoje pierwsze wyniki. Komputerowe ìnfirmacje zachęcają do odwagi i siły w podejmowaniu decyzji. W tym czasie rodziny uchodźców, Afganistan, są zagrożone tej zimy. Twoja darowizna może pomóc zapewnić pomoc ratującą życie.

Cieszy fakt wymiany zakładników w Izraelu i w Gazie. Ten krajobraz ludzkiego społeczeństwa staje się naszym azylem, inspiracją – modlimy się, żeby nie był jednocześnie pułapką odnośnie zapomnienia jądra wielu tradycyjnych wartości, z szacunkiem dla pokoleniowej pamięci włącznie.

Wejdź do świata, w którym architektura spotyka się z fantazją (por. budowle Le Corbusier, Gaudiego) – ten surrealistyczny budynek na nowo definiuje elegancję za pomocą misternych detali i urzekającego designu. Prawdziwe arcydzieło dumnie stojące pośród miejskiego tła, zapraszające do odkrywania cudów w środku.

Na Górnym Śląsku znajduje się niezwykle malownicza wieś. Liczy zaledwie 150 mieszkańców, a jej sercem jest XIX-wieczna zabudowa, która przenosi nas w czasie. Całe życie wsi kręci się wokół głównej ulicy – znajdziesz tam wszystko, czego potrzeba: sklep, kawiarnie, restauracje, pocztę, a nawet basen! To miejsce skrywa także wyjątkowy skarb – pijalnię wód mineralnych.

Jeśli modlisz się o kogoś i jest gorzej niż przed modlitwą to znaczy że jest to bardzo dobra modlitwa, zauważył ksiądz Chmielewski. Jest to modlitwa która już została wysłuchana u tronu Bożego, ale diabeł jest tak wściekły jego demony są tak wściekłe że zrobią wszystko by cię zniechęcić do modlitwy i walki o tego konkretnego człowieka, o małżeństwo o rodzinę o kraj czy naród… Ale nigdy nie rezygnujcie z modlitwy o kogoś, kiedy wydaje się że jest o wiele o wiele gorzej niż przed modlitwą . Nigdy nie rezygnujcie! Bo nie wiecie kiedy Pan daje czas i łaskę zwycięstwa i przełomu.

Miłej medytacji!
„W każdym ludzkim wydarzeniu uczcie się rozpoznawać i czcić wolę Boga”. (San Pio Zbiór III, s.55)

„Kto medytuje, stara się poznać swoje wady, próbuje je naprawić i moderować swoje impulsy”. Boża sprawiedliwość jest straszna. Ale nie zapominajmy, że Jego miłosierdzie jest również nieskończone (GP, 138).

Zostałem pisarzem, aby uciec od beznadziei i rozpaczy realnego świata i wejść w świat nadziei, który mogłem stworzyć dzięki mojej wyobraźni. Kiedy byłem młodszy i bardziej wrażliwy, moja ciotka dała mi radę, którą od tamtej pory ciągle rozmyślam. „Kiedykolwiek będziesz miał ochotę kogoś skrytykować”, powiedziała, „po prostu pamiętaj, że nie wszyscy ludzie na tym świecie mieli takie same możliwości jak ty”. Nie jestem pewien, czy miała rację, ale wiem, że jej słowa pozostały w moim sercu jak nieproszony gość, zawsze przypominając mi o delikatnej równowadze między przywilejem a bólem.

Jak wspomniałem do Ziemi Świętej wraca powoli pokój. Już dzisiaj tęsknimy za Jerozolimą, za etiopskimi mnichami, którzy w prostych domkach mieszkają na dachach Bazyliki Grobu, przytuleni do Golgoty. Modlimy się o trwały pokój dla wszystkich mieszkańców Izraela. Święty Pio z Pietlerciny modlił się o zawierzenie naszych spraw przez Jezusa Ojcu Niebieskiemu. „O, jak słodka była rozmowa z niebem dziś rano! Było tak, że nawet gdybym chciał spróbować powiedzieć wszystko, nie mógłbym; były rzeczy, których nie dało się przetłumaczyć na ludzki język bez utraty ich głębokiego i niebiańskiego znaczenia. Serce Jezusa i moje, jeśli mogę tak powiedzieć, połączyły się. Nie byli już dwoma bijącymi sercami, lecz jednym. Moje serce zniknęło jak kropla wody, która gubi się w morzu. Jezus był rajem, królem. Radość we mnie była tak intensywna i głęboka, że ​​nie mogłem już dłużej się powstrzymać; „Najsłodsze łzy zalały moją twarz.”
Już widzicie, że „dla mnie żyć to Chrystus”, czego i wam życzę. Amen.

---

Stanisław Barszczak, BEFORE ATOMS CAME TO BE
(Keywords: Singularity, Proton, Higgs Boson, Matter, Solidarity)

Would you like a therapeutic fairy tale written for my inner child? Here you go. According to modern knowledge, the Universe was created from a singularity (a point where all its matter and energy was concentrated) in the Big Bang. But the first event in the history of the Universe had almost nothing to do with the explosion. First of all, there was no matter yet that could explode. There was only a flash that gave rise to space-time and matter.

Before the Big Bang, there was nothing that could be described by today’s physics. All the energy of the universe was concentrated in a singularity, understood in the mathematical sense. The size of the universe was infinitely small, and the density of matter and the curvature of space-time – infinitely large.

According to the officially recognized theories, the universe was created by the expansion of an infinitely dense point or so-called singularity. However, no one knows what came before. Physicists and astrophysicists argue about how something came from nothing.

Here I would like to mention the theory of cosmological inflation – a cosmological hypothesis proposed by Alan Guth (1981). According to it, the early universe went through a phase of rapid expansion caused by negative pressure (positive vacuum energy density). This expansion can be modeled by a non-zero cosmological constant.

The theory of the inflationary universe assumes that the universe went through a short and sudden episode of large expansion right after the Big Bang. This phenomenon is called inflation and is believed to have occurred only 10-36 seconds after the Big Bang. What happened during the inflationary era? In that fleeting, immeasurably small moment, scientists theorize that the Big Bang was followed by an “Inflationary Period.” In a billionth of a quadrillionth of a quadrillionth of a second, the universe expanded by a factor of 1026, comparable to a single bacterium expanding to the size of the Milky Way.

Why did cosmic inflation happen?

These tiny differences in density grew as the universe evolved, with pockets of slightly higher density accumulating more and more material. This in turn gave them a stronger gravitational pull on their surroundings, causing them to grow larger and larger.

Why is the universe so big?
According to inflationary theory, the universe suddenly expanded during the inflationary period (about 10–32 seconds after the Big Bang), increasing in volume by a factor of at least 1078 (an expansion of distances by a factor of at least 1026 in each of three dimensions).

What stopped cosmic inflation?

The exact cause of inflation is still a mystery, but it is thought that inflation may have stopped due to a process called „reheating.” It is thought that the energy that was driving the universe’s inflation was converted into matter and radiation in a process called reheating. In the beginning, the universe was very small, very hot, and very dense. Since the Big Bang, it has been expanding and creating space very quickly. Then, some of the pure energy that was released condensed into matter. From energy, matter can be created, and vice versa.

There was a cosmic dark age, a time when the universe was surrounded by a fog of neutral hydrogen that trapped the light of the first stars and galaxies. The fog did not lift until 1 billion years after the Big Bang, when the neutral hydrogen was reionized and redistributed. From this „moment zero,” space began to swell, carrying matter with it. This event occurred about 13.7 billion years ago. That it did happen is confirmed by the escape of galaxies, the microwave background radiation, and the amount of light elements in space.

Why does space never end?
Theoretically, space goes on forever… So why do scientists think space is eternal? It’s because of the shape of space. Our part of space, the observable universe, has a special shape: it’s flat. Today, most researchers estimate that the universe is about 13 billion years old. How long will it last? The same astronomical observations that suggest that physical space is infinite also suggest that it will last forever. But for similar reasons, this conclusion is also uncertain.

Can something come into being without a cause?
It has been discovered that electrons come into being for no apparent reason. A spontaneous singularity. Spontaneous human combustion. James Webb confirms that something is seriously wrong with our understanding of the universe: In a striking discovery, the James Webb and Hubble space telescopes have confirmed that the universe is expanding at different rates depending on the point of observation, challenging our current understanding of the cosmos.

This discrepancy is known as the Hubble voltage. It was first observed by the Hubble Space Telescope in 2019, then confirmed by the James Webb Space Telescope in 2023, and the latest combined effort by both telescopes now eliminates any doubt about the measurement errors.

Hubble’s tension stems from a conflict between two ways of measuring the expansion rate of the universe. One method examines the early universe, relying on the cosmic microwave background radiation—the ancient afterglow of the Big Bang—to calculate the expected expansion.

The other method focuses on the more recent universe, using telescopes to observe stars and galaxies. The problem is that the two methods produce very different results. It’s as if the universe subtly changed its rules between the beginning and today. By observing more than a thousand Cepheid stars in galaxies 130 million light-years away, scientists have confirmed the reliability of Hubble’s measurements across the cosmic distance ladder, ruling out measurement error as the cause of the Hubble strain and suggesting a deep mystery underlying our understanding of the universe’s expansion.

(The study was published in Astrophysical Journal Letters)

About a googol (one followed by a hundred zeros) years from now, the last objects in the universe — supermassive black holes — will finish evaporating through Hawking radiation. After that, the universe will enter a so-called Dark Age, in which there will be no more matter.

Dear Sister, Brother: Don’t feel entitled to anything you didn’t have to work hard for.

Enthusiasts are taking over the world. For example, they are investigating a fascinating and controversial idea: that light doesn’t travel in straight lines, but rather in spirals because of the sun’s rotation. To visualize this concept, they created an animation showing two different light paths. The first shows light rays emerging from the sun in straight lines, as is commonly depicted. The second shows light rays spiraling out from the sun, following the direction of the sun’s rotation.

The curvature of light in the second animation due to the sun’s rotation can be accurately calculated using complex mathematical models. The idea that light moves in spirals is not widely accepted, and research is ongoing to determine the true path of light.

„You’ll never learn to fly sitting in a nest.” The war in Ukraine is ongoing. Russian Federation President V. Putin understands only strength, and he only uses negotiations to deceive the world and gain benefits for himself. He sees the West’s willingness to negotiate as a sign of weakness. He does not intend to end the war. On the contrary, he wants to conquer not only all of Ukraine, but also the Baltic states, Poland, and the rest of Europe. I appeal to you. Let’s help discover our strengths and build faith in our own capabilities. Let’s show how to build family, partnership and professional relationships based on honesty, trust and mutual respect for needs.

And Poles can unite, even in the Great Orchestra of Christmas Charity campaign. Mr. Jerzy Owsiak’s volunteers collected millions of złoty for charity. Poles are generally resourceful… They are already inviting you to a unique motorcycle expedition to Norway, which will take place on June 6-16, 2025. They will ride less than 2,500 km at a leisurely pace, enjoying every turn and view! Our goal is the famous Trollstigen Road, where you will immortalize yourself against the background of a characteristic warning sign – a must-have souvenir from this expedition! Our common mission is to help those in need of immediate help, but also to support you, sister, brother, to help you escape your daily routine and discover the spirit of adventure, for example by discovering Iceland in camping campers and more.

EVERYONE IS WAITING FOR HOPE …

Online algorithm analyzing trillions of data, which goes beyond the capabilities of the human brain, closes positions with 100% accuracy only in plus. The current company has developed an effective algorithm that will help you improve your results on the stock market in times of crisis! As long as you are busy, the system and our mentors have everything under control. Live in prosperity, have a luxury car and a big house – it is more than possible. Get access now and check your first results. Computer ìnfirmations encourage courage and strength in making decisions. At this time, refugee families, Afghanistan, are at risk this winter. Your donation can help provide life-saving assistance.

We are happy about the exchange of hostages in Israel and Gaza. This landscape of human society becomes our refuge, inspiration – we pray that it will not be a trap at the same time regarding forgetting the core of many traditional values, including respect for generational memory.

Enter a world where architecture meets fantasy (cf. Le Corbusier, Gaudi) – this surrealist building redefines elegance with intricate details and captivating design. A true masterpiece standing proudly amidst the urban backdrop, inviting you to discover the wonders within.

In Upper Silesia, there is an incredibly picturesque village. It has only 150 inhabitants, and its heart is the 19th-century buildings that transport us back in time. The entire life of the village revolves around the main street – you will find everything you need there: a shop, cafes, restaurants, a post office, and even a swimming pool! This place also hides a unique treasure – a mineral water pump room.

If you pray for someone and it is worse than before the prayer, it means that it is a very good prayer, noted Father Chmielewski. This is a prayer that has already been answered at the throne of God, but the devil is so furious, his demons are so furious that they will do everything to discourage you from praying and fighting for this particular person, for marriage, for family, for country or nation… But never give up praying for someone when it seems that it is much, much worse than before the prayer. Never give up! Because you don’t know when the Lord gives the time and grace of victory and breakthrough.

Enjoy your meditation! „In every human event, learn to recognize and honor the will of God.” (San Pio Collection III, p.55) „He who meditates tries to know his faults, tries to correct them and moderate his impulses.” God’s justice is terrible. But let’s not forget that His mercy is also infinite (GP, 138).

I became a writer to escape the hopelessness and despair of the real world and enter a world of hope that I could create with my imagination. When I was younger and more sensitive, my aunt gave me advice that I have been thinking about ever since. “Whenever you feel like criticizing someone,” she said, “just remember that not all people in this world have had the same opportunities as you.” I’m not sure if she was right, but I know that her words have remained in my heart like an uninvited guest, always reminding me of the delicate balance between privilege and pain.

As I mentioned, peace is slowly returning to the Holy Land. Even today we miss Jerusalem, the Ethiopian monks who live in simple houses on the roofs of the Church of the Holy Sepulcher, close to Golgotha. We pray for lasting peace for all the inhabitants of Israel. Saint Pio of Pietlercina prayed for Jesus to entrust our concerns to the Heavenly Father. “Oh, how sweet was the conversation with heaven this morning! It was so that even if I wanted to try to say everything, I could not; there were things that could not be translated into human language without losing their deep and heavenly meaning. The heart of Jesus and mine, if I may say so, have united. They were no longer two beating hearts, but one. My heart disappeared like a drop of water that is lost in the sea. Jesus was paradise, a king. The joy in me was so intense and deep that I could no longer contain myself; „The sweetest tears flooded my face.” You can already see that „for me to live is Christ”, which I wish for you too. Amen.