Stanislaw Barszczak, „People are so strange” (Mona Lisa)
I am taking over the world that is burning, the American president-elect said yesterday. For Trump, Ukraine is the third most important issue, not to mention the purchase of Greenland and the renaming of the Gulf of Mexico to the American Gulf. President Trump „convicted” in the trial, but because the people elected him for a second term, so for 34 „sexual” charges this time he will not pay bail or serve four years behind bars. We have a new system that will point first to Napoleon I, then Hitler, and now to the USA, as the leading destiny of human civilization. I cannot point to the temple of honor of my people, I would say from myself here. Scientists have discovered rogue planets that do not have a star. But what can await us in the era of Trump? „The Sun of the Carpathians” – a man who was delighted with power and wanted to be God in his country. Nicolae Ceaușescu, fascinated by Kim Il-sung and Mao Zedong, dreamed of being adored by his own citizens and sought full control over their lives. His security service, the „Securitate”, interfered in every sphere of life, introducing a system of total surveillance, persecution and unimaginable terror. The Romanian dictator created a unique mix of communism based on the cult of personality with aggressive nationalism. Few people know that Ceaușescu also carried out activities aimed at the Polish community living in Romania. To explore this topic, the reporters went to the historical Bukovina, to the village of Pojana Mikuli, to talk to our compatriots about life in the shadow of the „Sun of the Carpathians”. Their memories reveal to us the difficult everyday life at a time when the regime left no room for freedom, independence and religion. And between us, the world has gone mad. I would compare the contemporary history of civilization to the adventures associated with the only „artifact”, namely the brilliant Mona Lisa by Leonardo da Vinci, which everyone knows. Does Mona Lisa have eyebrows and eyelashes? French engineer Pascal Cotte solved the mystery of the iconic work of art. Leonardo da Vinci, an Italian Renaissance artist and scholar, when painting the Mona Lisa, probably did not expect how many disputes and discussions it would cause. It is not even about the Mona Lisa’s enigmatic smile. At first glance, it seems that Mona Lisa has no eyebrows or eyelashes. Some researchers and art critics claim that the Master omitted them or painted them over because he was unable to paint them well enough. Or maybe the model had her eyebrows plucked in accordance with the fashion of the time? French engineer Pascal Cotte decided to solve the mystery using a camera he had designed that took 240-megapixel photographs in 13 different bands: from ultraviolet, through visible light, to infrared. Multispectral digitization revealed the secret of the Mona Lisa – Cotte found a single hair painted above the eye. Importantly, he does not take us against the hair. Pascal Cotte’s photographs of the work of art allowed us to „recreate the way the painter guided the brush or how the creator finished each stroke”. We can even see the painted and deeper layers of the work and identify the pigments at every point on the canvas without taking samples. As the scientist pointed out, „Mona Lisa has changed significantly”. The famous Gioconda once looked completely different. It was painted in a different color scheme. Today, the colors that dominate the work are brown, green and yellow. And 500 years ago, the skin of the woman depicted in the painting was slightly pink, and the landscape behind her shimmered with white and blue – explains „Rzeczpospolita”. Pascal Cotte claims that Mona Lisa’s eyebrows and eyelashes were once clearly painted. The current lack of eyebrows may be due to the poor quality of the paint used by Leonardo da Vinci. As for the eyelashes, they were probably painted over by an inept art conservator, as indicated by the shallower crack in the paint around Gioconda’s eyes. Leonardo da Vinci himself never considered Mona Lisa a finished work. Although the work of art was created in the years 1503-1507, as Cotte explains, it was corrected by the artist until 1519 (the date of his death). He discovered the corrections made to the Mona Lisa in infrared photos. What’s more, according to Cotte, „in the original version, the Mona Lisa held the edge of a blanket in her hand, which she pressed to her stomach.” This is confirmed by traces of paint around the hands and the position of the model’s right hand. The artist is said to have later painted over a fragment of the blanket. Interestingly, we will never see the entire Mona Lisa. It is known that the painting was trimmed along the side edges, so the columns of the loggia where the model was sitting are missing. It is also no secret that as part of the conservation, layers of varnish were applied to the painting, which caused the Mona Lisa to lose its color intensity. As for the paint, its composition is still being studied by scientists. Thanks to a specialized device called a synchroton, even the atomic structure of the painting was examined. As we read in the „Journal of the American Chemical Society”, the paint used by Leonardo da Vinci in the base layer of the „Mona Lisa” has a different chemical composition compared to his other works. It was established that Leonardo da Vinci used a unique mixture of ingredients and used, among others, a chemical compound called plumbonacrite. Moreover, to thicken and make it easier to dry the paint layers at the beginning of work on the „Mona Lisa”, the Master used lead oxide powder. The currently dominant green shade of the background is secondary, originally the blue and grey of the landscape dominated, during inept conservation a yellow varnish was applied, which over time oxidized, dulled and changed the color of the painting to green. The Mona Lisa is currently located in the Louvre in Paris as property of the French government, which causes a dispute with Italy. There is no shortage of conspiracy theories claiming that although the Gioconda Gioconda is the best protected work of art in the world, it may have been stolen and the Louvre exhibits one of many copies. Interesting facts: the portrait was commissioned by the Florentine merchant and mercer Francesco Gioconda The Mona Lisa measures 77×53 cm The Mona Lisa is a painting made on three interconnected poplar boards During the reign of Louis XIV, the Mona Lisa hung in the bedroom and apparently in the bathroom. For a long time, no one paid attention to it In 1956, the Bolivian Ugo Ungaza Villegas threw a stone at the painting. It damaged the paint near the left elbow It is widely believed that the model for the Renaissance master was Lisa Gherardini, the wife of Francesco Gioconda According to some theories, the painting shows the Duchess of Milan and Bari Isabella of Aragon or the successor Beatrice d’Este On August 21, 1911, the Mona Lisa was stolen from the Louvre. The Italian Vincenzo Peruggia, an employee of the Paris Louvre, was caught and convicted. In Italy he was considered a hero. (Source: Radio Zet, Planeta.pl, Rzeczpospolita, Onet, Polskie Radio, Journal of the American Chemical Society) It would probably be necessary to establish the date of the beginning of our era from the founding of Rome (753 BC), and not from the birth and speech of the Teacher of Nazareth, the master and our Lord, without a doubt the greatest moral authority of humanity. The world would be 2,778 years old. We learn not in school, but from the teacher of life. Non scholae set magistra vitae discimus.
____
„Ludzie dziwni tacy są” (ciekawostki o Mona Lisie)
Przejmuję świat, który się pali, wczoraj mówił amerykański prezydent elekt. Dla Trumpa Ukraina jest trzecią co do ważności sprawą, nie mówiąc o zakupie Grenlandii i przemianowaniu Zatoki Meksykańskiej na Amerykańską. Prezydent Trump „skazany” w procesie, lecz ponieważ naród go wybrał na drugą kadencję, więc za 34 zarzuty „seksualne” tym razem nie zapłaci kaucji ani nie odsiedzi czterech lat za kratkami. Mamy nowy system, który wskaże wpierw na Napoleona I, potem Hitlera, a teraz na USA, jako wiodące przeznaczenie cywilizacji ludzkiej. Nie mogę wskazać świątyni honoru mojego ludu, od siebie rzekłbym tutaj. Uczeni odkryli Planety łotrzykowskie, które nie mają gwiazdy. Ale co może czekać nas w erze Trumpa? „Słońce Karpat” – człowiek, który zachłysnął się władzą i pragnął być Bogiem w swoim kraju. Nicolae Ceaușescu, zafascynowany Kim Ir Senem i Mao Zedongiem, marzył o uwielbieniu ze strony własnych obywateli i dążył do pełnej kontroli nad ich życiem. Jego służby bezpieczeństwa, „Securitate”, ingerowały w każdą sferę życia, wprowadzając system totalnej inwigilacji, prześladowań i niewyobrażalnego terroru. Rumuński dyktator stworzył unikalną mieszankę komunizmu opartego na kulcie jednostki z agresywnym nacjonalizmem. Mało kto wie, że Ceaușescu prowadził również działania wymierzone w Polonię mieszkającą na terenie Rumunii. Aby zgłębić ten temat, reporterzy udali się na historyczną Bukowinę, do wioski Pojana Mikuli, by porozmawiać z naszymi rodakami o życiu w cieniu „Słońca Karpat”. Ich wspomnienia odkrywają przed nami niełatwą codzienność w czasach, gdy reżim nie pozostawiał miejsca na wolność, niezależność i religię. A tak między nami świat zwariował. Porównałbym współczesną historię cywilizacji do perypetii związanych z jedynym „artefaktem”, mianowicie genialnego Obrazu Mona Lisa Leonarda da Vinci, który zna każdy. Czy Mona Lisa ma brwi i rzęsy? Francuski inżynier Pascal Cotte rozwiązał zagadkę ikonicznego dzieła sztuki. Leonardo da Vinci, włoski renesansowy artysta i uczony, malując obraz „Mona Lisa”, zapewne nie spodziewał jak wiele wywoła sporów i dyskusji. Nie chodzi już nawet o sam zagadkowy uśmiech Mona Lisy. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że Mona Lisa nie ma brwi i rzęs. Niektórzy badacze i krytycy sztuki twierdzą, że Mistrz pominął je lub zamalował, ponieważ nie potrafił ich wystarczająco dobrze namalować. A może modelka miała wydepilowane brwi zgodnie z ówczesną modą? Francuski inżynier Pascal Cotte postanowił rozwikłać zagadkę za pomocą skonstruowanego przez siebie aparatu wykonującego fotografie o rozdzielczości 240 megapikseli w 13 różnych pasmach: od ultrafioletu, poprzez światło widzialne, do podczerwieni. Multispektralna digitalizacja ujawniła sekret Mona Lizy – Cotte znalazł pojedynczy włos namalowany nad okiem. Co ważne, nie bierze nas pod włos. Fotografie dzieła sztuki wykonane przez Pascala Cotte pozwoliły „odtworzyć sposób prowadzenia przez malarza pędzla czy jak twórca kończył każde pociągnięcie”. Możemy nawet poznać zamalowane i głębsze warstwy dzieła oraz zidentyfikować pigmenty w każdym punkcie płótna bez pobierania próbek. Jak zwrócił uwagę naukowiec, „Mona Lisa znacznie się zmieniła”. Słynna Gioconda wyglądała kiedyś zupełnie inaczej. Była namalowana w innej tonacji kolorystycznej. Dziś dominują w dziele barwy: brązowa, zielona i żółta. A 500 lat temu skóra przedstawionej na obrazie kobiety była lekko różowa, a pejzaż za jej plecami skrzył się bielą i błękitem- wyjaśnia „Rzeczpospolita”. Pascal Cotte twierdzi, że brwi i rzęsy Mona Lisy kiedyś były wyraźnie namalowane. Obecny brak brwi może wynikać z kiepskiej jakości farby, której użył Leonardo da Vinci. Jeśli chodzi o rzęsy, prawdopodobnie zostały zamalowane przez nieudolnego konserwatora dzieł sztuki, na co wskazują płytsze pęknięcie farby w okolicach oczu Giocondy. Sam Leonardo da Vinci nigdy nie uważał Mona Lisy za dzieło skończone. Chociaż dzieło sztuki powstawało w latach 1503–1507, to jak wyjaśnia Cotte, było poprawiane przez artystę do 1519 roku (data śmierci). Poprawki nakładane na Mona Lisę odkrył na zdjęciach w podczerwieni. Co więcej, jak twierdzi Cotte „Mona Lisa w pierwotnej wersji trzymała w dłoni skraj kocyka, który przyciskała do brzucha”. Mają to potwierdzać ślady farby w okolicach dłoni oraz ułożenie jej prawej ręki modelki. Artysta później fragment kocyka miał podobno zamalować. Co ciekawe, całej Mona Lisy nigdy nie zobaczymy. Wiadomo, że obraz przycięto wzdłuż bocznych krawędzi, więc brakuje kolumn loggii, w której siedziała modelka. Nie jest też tajemnicą, że w ramach konserwacji nałożono na obraz warstwy lakieru, przez co Mona Lisa straciła intensywność kolorów. Co do farby, jej skład wciąż jest badany przez naukowców. Dzięki specjalistycznemu urządzeniu zwanego synchrotonem zbadano nawet strukturę atomową obrazu. Jak czytamy w czasopiśmie „Journal of the American Chemical Society”, farba wykorzystana przez Leonarda da Vinci w warstwie bazowej „Mony Lisy” ma odmienny skład chemiczny w porównaniu do jego innych dzieł. Ustalono, że Leonardo da Vinci użył unikalnej mieszanki składników i wykorzystał m.in. związek chemiczny nazywany plumbonakrytem. Co więcej, by zagęścić i łatwiej suszyć warstwy farby na początku prac nad „Moną Lisą”, Mistrz używał proszku tlenku ołowiu. Dominujący obecnie zielony odcień tła jest wtórny, oryginalnie dominował błękit i szarość pejzażu, podczas nieudolnej konserwacji położono żółty werniks, który z czasem jeszcze utlenił się, zmatowił oraz zmienił koloryt obrazu na zieleń. Mona Lisa obecnie znajduje się w paryskim Luwrze jako własność rządu Francji, co powoduje spór z Włochami. Nie brakuje teorii spiskowych głoszących, że chociaż Gioconda Gioconda jest najlepiej chronionym dziełem sztuki na świecie, to mogła zostać skradziona i Luwr eksponuje jedną z wielu kopii. Ciekawostki: portret został zamówiony przez florenckiego kupca i bławatnika Francesco Gioconda Mona Lisa ma wymiary 77×53 cm Mona Lisa to obraz wykonany na trzech połączonych ze sobą deskach topolowych Za panowania Ludwika XIV Mona Lisa wisiała w sypialni i podobno w łazience. Długo nikt nie zwracał na nią uwagi W 1956 roku Boliwijczyk Ugo Ungaza Villegas rzucił w obraz kamieniem. Spowodował uszkodzenie farby przy lewym łokciu Powszechnie uważa się, że modelką mistrza renesansu była Lisa Gherardini, żona Francesco Gioconda Według niektórych teorii na obrazie widzimy księżną Mediolanu i Bari Izabelę Aragońską lub następczynię Beatrycze d’Este 21 sierpnia 1911 roku Mona Lisa została skradziona z Luwru. Włoch Vincenzo Peruggia, pracownik paryskiego Luwru, został złapany i skazany. We Włoszech uznano go za bohatera. (Źródło: Radio Zet, Planeta.pl, Rzeczpospolita, Onet, Polskie Radio, Journal of the American Chemical Society) Chyba trzeba by ustalić datę rozpoczęcia naszej ery od założenia Rzymu (753 p.n.e), a nie od narodzin i wystąpienia Nauczyciela z Nazaretu, mistrza i naszego Pana, bez wątpienia największego autorytetu moralnego ludzkości. Świat liczyłby sobie 2778 lat. Uczymy się nie w szkole, lecz od nauczyciela życia. Non scholae set magistra vitae discimus.
___
Stanislaw Barszczak, Zawsze nadchodzi poranek
Każdy z nas jest wzywany, być może wielokrotnie, do rozpoczęcia nowego życia. Przerażająca diagnoza, małżeństwo, przeprowadzka, utrata pracy… I pędzimy dalej z pełną mocą, rozbici i absurdalnie zdecydowani, mimo wszystko zmuszeni do znalezienia się na nowym brzegu. Być pełnym nadziei, przyjmować jedną możliwość po drugiej.
Czytajcie moje slowa- zrozumiałem, że nimi spłaciłem dług zaciągnięty przed laty u moich ludzi. I mam straszną ochotę objąć ramionami każdego żyjącego bibliotekarza, który stanie na mojej drodze, w imieniu dusz, o których nie wiedzieli, że je uratowali. Jeśli chcesz mieć słodkie sny, musisz żyć słodkim życiem.
Pisze tak, aby nikt nie zaglądał mi przez ramię. Nie próbuje rozgryzać, co inni chcą ode mnie usłyszeć; rozgryzam, co mam do powiedzenia. To jedyna rzecz, jaką mam do zaoferowania.
Siła mych słów tkwi w równowadze: jesteśmy naszymi obrażeniami, tak samo jak sukcesami.
W tak złym świecie jak ten, wszystko co możemy zrobić, to sprawić, by wszystko było tak dobre, jak to możliwe.
To, co mnie napędza, to nie jakiś piękny cel, ale po prostu droga, po której się poruszam, i fakt, że potrafie prowadzić. Trzymasz oczy otwarte, widzisz ten przeklęty świat, w którym się urodziłeś, i pytasz siebie: Jakie życie mogę przeżyć, abym mógł oddychać i wydychać, kochać kogoś lub coś i nie uciekać z krzykiem do lasu?
W moich najgorszych sezonach wracałem z bezbarwnego świata rozpaczy, zmuszając się do długiego wpatrywania się w jedną wspaniałą rzecz: płomienie lamp za oknem mojej komnaty. A potem w inną: w moich ludzi powracajacych z pracy. I jeszcze jedną: idealny zarys pełnej, ciemnej kolei zelaznej. Aż nauczyłem się znów kochać swoje życie. Jak ofiara udaru, która przeprogramowuje nowe części mózgu, aby pojmowały utracone umiejętności, uczyłem się radości na nowo.
To prawda, że nie mówię tak dobrze, jak myślę. Ale dotyczy to większości ludzi, na ile mogę to stwierdzić.
Najważniejszą rzeczą w człowieku jest zawsze to, czego nie wiesz. Bylem z matka przez czterdzieści cztery lata życia, w koncu zrozumialem to- Czasami siła macierzyństwa jest większa niż prawa natury. Były dwie rzeczy dotyczące mamy. Po pierwsze, zawsze oczekiwała ode mnie tego, co najlepsze. A po drugie, bez względu na to, co robiłem, z czymkolwiek wracałem do domu, zachowywała się, jakby to był księżyc, który właśnie zawiesiłem na niebie i podłączyłem do niego wszystkie gwiazdy. Jakbym był aż tak dobry.
Pan Chodzicki był moim ojcem. Posiadam połowę jego genów i całą jego historię. Uwierzcie mi: błędy są częścią historii. Urodziłem się z człowieka, który wierzył, że może mówić tylko prawdę, podczas gdy na zawsze spisał Biblię Trucizny.
Jan Paweł II, teraz zaczynam myśleć, że nie miał być całym moim życiem, był tylko bramą do mnie.
Już wiem dlaczego prezydent Trump chce zajać Grenlandie i nie może powiedzieć nie, a także zmienić nazwe zatoki meksykanskiej na amerykanską. Bo ‚jego rodzaj’ może przegrać na końcu. Wiem to i teraz wiem dlaczego. Niezależnie od tego, czy to żona czy naród, który zajmują, ich błąd jest ten sam: stoją w miejscu, a ich kołek porusza się pod nimi… Łańcuchy grzechoczą, rzeki się toczą, zwierzęta płoszą się i uciekają, lasy inspirują i rozszerzają się, dzieci rozciągają się z otwartymi ustami od łona matki, nowe sadzonki wyginają szyje i pełzną naprzód w stronę światła. Nawet język nie chce stać w miejscu. Terytorium jest posiadane tylko przez chwilę. Stawiają wszystko na tę chwilę, pozują do zdjęć podczas sadzenia flagi, odlewają się w brązie… Jeszcze zanim maszt zacznie się łuszczyć i pękać, ziemia pod nim wygina się i przesuwa do przodu ku swojemu nowemu przeznaczeniu. Może nosić ślady butów na plecach, ale te ślady stają się własnością ziemi.
Żaden inny kontynent nie zniósł tak niewypowiedzianie dziwacznej kombinacji zagranicznego złodziejstwa i zagranicznej dobrej woli, rowniez to mniemam.
W mej Polsce ludzie znów wychodzą na ulice, by upomnieć sie o swoje prawa…Skarbie, to nie jest parada, ale tak czy inaczej dostaniesz się na ulicę, więc równie dobrze możesz odchylić ramiona do tyłu i przyspieszyć… Straszne jest to, co się dzieje, gdy ludziom kończą się pieniądze. Zaczynają myśleć, że są do niczego.
Nigdy nie mogłem się zdecydować, czy religię należy traktować jako polisę ubezpieczeniową na życie, czy jako wyrok dożywocia. Potrafię zrozumieć gniewnego Boga, który chętnie powiesiłby nas wszystkich na haczyku. I potrafię zrozumieć czułego, bezstronnego Jezusa. Ale nigdy nie potrafiłem w pełni wyobrazić sobie, że oboje mieszkają w tym samym domu. Kończysz chodząc po cienkim lodzie, nigdy nie wiedząc, który… jest w tej chwili u siebie.
Najmniej, co możesz zrobić w swoim życiu, to dowiedzieć się, na co masz nadzieję. A najwięcej, co możesz zrobić, to żyć w tej nadziei. Nie podziwiać jej z daleka, ale żyć w niej, pod jej dachem. To, czego chcę, jest tak proste, że prawie nie potrafię tego powiedzieć: elementarnej życzliwości. Dość jedzenia, wystarczająco dla wszystkich. Możliwość, że dzieci pewnego dnia wyrosną na takich, którzy nie będą ani niszczycielami, ani tymi, którzy zostaną zniszczeni. To tyle. Teraz żyję tą nadzieją, biegnę jej korytarzem i dotykam ścian po obu stronach.
Człowiek może być dobry lub zły, mieć rację lub nie, może. Ale jak można powiedzieć, że ktoś jest nielegalny? Po prostu nie można. To wszystko.
Dobra historia nie tylko kopiuje życie, ale też je odrzuca.
Każde życie jest inne, bo przeszedłeś tędy i dotknąłeś historii. Nawet dziecko majowego wieczora dotknęło historii. Wszyscy są współwinni. Okapi dostosował się, żyjąc, a pająk, umierając. Żyłby, gdyby mógł. Posłuchaj: bycie martwym nie jest gorsze od życia. Jest jednak inne. Można powiedzieć, że widok jest szerszy.
Och, litości. Jeśli złapie cię to w złym stanie umysłu, Biblia Króla Jakuba może sprawić, że będziesz chciał wypić truciznę bez żadnych wątpliwości.
—–
Stanislaw Barszczak, The Morning Always Comes
Each of us is called, perhaps repeatedly, to begin a new life. A terrifying diagnosis, a marriage, a move, the loss of a job… And we rush on with full force, broken and absurdly determined, forced to find ourselves on a new shore in spite of everything. To be full of hope, to accept one possibility after another.
Read my words – I understood that with them I have paid off a debt incurred years ago from my people. And I have a terrible desire to embrace every living librarian who crosses my path, on behalf of souls they did not know they had saved. If you want sweet dreams, you have to live a sweet life.
I write so that no one looks over my shoulder. I do not try to figure out what others want to hear from me; I figure out what I have to say. That is the only thing I have to offer.
The power of my words lies in balance: we are our injuries, as well as our successes.
In a world as bad as this, all we can do is make things as good as they can be.
What drives me is not some beautiful goal, but simply the path I walk, and the fact that I can lead. You keep your eyes open, see this cursed world you were born into, and ask yourself: What life can I live so that I can breathe and breathe, love someone or something, and not run screaming into the woods?
In my worst seasons, I would come back from a colorless world of despair by forcing myself to stare long at one wonderful thing: the flames of the lamps outside my chamber window. And then at another: my men returning from work. And another: the perfect outline of a full, dark railroad. Until I learned to love my life again. Like a stroke victim reprogramming new parts of the brain to understand lost skills, I learned to enjoy myself again.
It is true that I do not speak as well as I think. But that’s true for most people, as far as I can tell.
The most important thing about a person is always what you don’t know. I was with my mother for forty-four years of my life, and I finally understood this – Sometimes the power of motherhood is greater than the laws of nature. There were two things about my mother. First, she always expected the best from me. And second, no matter what I did, no matter what I came home with, she acted as if it was the moon that I had just hung in the sky and connected all the stars to. As if I was that good.
Mr. Chodzicki was my father. I have half of his genes and his entire history. Believe me: mistakes are part of history. I was born of a man who believed he could only speak the truth, while he had written the Bible of Poisons forever.
John Paul II, now I’m starting to think that he wasn’t supposed to be my whole life, he was just a gateway to me.
I now know why President Trump wants to occupy Greenland and can’t say no, and also change the name of the Gulf of Mexico to the American Gulf. Because ‚his kind’ may lose in the end. I know that and now I know why. Whether it’s the wife or the nation they occupy, their mistake is the same: they stand still while their stake moves beneath them… Chains rattle, rivers roll, animals startle and flee, forests inspire and expand, children stretch with open mouths from the womb, new seedlings arch their necks and crawl forward toward the light. Even the tongue refuses to stand still. The territory is only possessed for a moment. They stake everything for the moment, pose for photos while planting the flag, cast themselves in bronze… Even before the flagpole begins to peel and crack, the earth beneath it bends and moves forward toward its new destiny. It may bear footprints on its back, but those footprints become the property of the land.
No other continent has endured such an unspeakably strange combination of foreign thievery and foreign goodwill, I imagine.
In my Poland, people are taking to the streets again to demand their rights… Honey, this isn’t a parade, but you’re going to get on the streets anyway, so you might as well roll your shoulders back and speed up… It’s a terrible thing when people run out of money. They start to think they’re worthless.
I’ve never been able to decide whether religion is a life insurance policy or a life sentence. I can understand an angry God who would gladly hang us all on a hook. And I can understand a tender, impartial Jesus. But I’ve never been able to fully imagine both living in the same house. You end up walking on thin ice, never knowing which one… is at home.
The least you can do in your life is figure out what you hope for. And the most you can do is to live in that hope. Not admire it from afar, but live in it, under its roof. What I want is so simple I can hardly say it: basic kindness. There is enough food for everyone. The possibility that children will one day grow up to be neither destroyers nor those who will be destroyed. That’s it. Now I live in that hope, I run down its corridor and touch the walls on both sides.
A man can be good or bad, right or wrong, maybe. But how can you say that someone is illegal? You simply can’t. That’s all.
A good story doesn’t just copy life, it rejects it.
Every life is different because you’ve come this way and touched history. Even the child of May evening touched history. Everyone is complicit. The Okapi adapted by living, and the spider by dying. He would live if he could. Listen: being dead is no worse than being alive. But it is different. You could say that the view is wider.
Oh, mercy. If you’re caught in a bad state of mind, the King James Bible can make you want to drink poison without question.
Literature replicates the experience of life in a way that nothing else can, drawing you so completely into another life that for a moment you forget you have your own. That’s why you read it, and maybe even stay in bed until the early morning hours, turning your whole tomorrow upside down, just to find out what happens to some people you know perfectly well are imaginary
I know what people are like, with their habits of mind. Most of them will sail from cradle to grave with a conscience as clear as snow… I know people. Most of them have no idea of the price of a snow-white conscience. People like to believe in danger as long as you’re the one in danger, and they say, God bless you.
I think most people would agree that the hardest part of high school is the people. One day I looked out into the forest to see a chorus of saplings arching their necks out of the trunks of rotten trees, sucking the life out of death. I am the conscience of the forest, but remember, the forest eats itself and lives forever.
I still respect the civilization of the beginning of the third millennium, or Illusions confused with truth, which are the pavement under our feet… historic buildings cannot be simply demolished…
And I envy the housewives of the presbytery a little.. Households that have lost the soul of cooking from their routine activities may not know what they are missing: the song of a sizzling fried dish, the chat about the clinking measuring spoons, the yeasty smell of rising dough, painting flavors on a pizza before it slides into the oven.
On January 20, 2025 at noon, the inauguration of President Trump, but also an extraordinary Thanksgiving…
Wake up now, look alive, because here is a day off from work to praise Creation: turkey, pumpkin and corn, these things that ate and drank sun, grass, mud and rain, and then in the ever shorter days gave their lives for our good and further determination. Here is a miracle for you, an absolute offering that still holds back the seed: the germ of promise to do it all again, another time. . . Thanksgiving is the birthday party of Creation. A tribute to the harvest of the mind, a pause and a sigh for the breath of immortality.
And before us is Poland and its certainty. Humans need wild places. Whether we think we need them, we need them. We need to be able to taste grace and know again that we want it. We need to experience a landscape that is timeless, whose plan moves at the pace of speciation and glaciers. To be surrounded by the singing, mating, howling commotion of other species who love their lives as much as we love ours, and none of whom could care less about us in our place. It reminds us that our plans are small and somewhat absurd. It reminds us why, in cases where our plans may affect many future generations, we should choose carefully. Looking at the blank board of planet Earth, we can be shaken to the marrow of our bones by the brown-eyed possibility of a life that is not ours.
And outside the window the Częstochowa of my life falls asleep – I thought I would not survive this. But it is so. You learn to love the place that someone leaves you…
(I borrowed some phrases in this text from Mrs. Barbara Kingsolver, @Stanislaw Barszczak)
—–
Chrzest Pański
Odniesienia biblijne:
Pierwsze czytanie „Objawi się chwała Pańska, a wszelkie ciało ją ujrzy” Iz 40, 1-5.9-11
Psalm Błogosław, duszo moja, Pana; Panie Boże mój, jesteś wielki! Ps 103 (104), 1c-3a, 3bc-4, 24-25, 27-28, 29-30
Drugie czytanie „Przez obmycie chrzcielne Bóg odrodził nas i odnowił w Duchu Świętym” Tt 2, 11-14; 3, 4-7
Ewangelia „Gdy Jezus modlił się i przyjął chrzest, otworzyło się niebo” Łk 3, 15-16.21-22
Niebiosa się otworzyły i Duch Święty zstąpił na Jezusa.
JEZUS WCHODZI W ŻYCIE LUDZI
Uroczystość chrztu Jezusa kończy cykl Bożego Narodzenia i rozpoczyna cykl „roku zwykłego”. Łukasz przedstawia Jezusa „w modlitwie”, który przygotowuje się na przyjęcie Ducha Świętego, i czyni z tego wydarzenia katechezę dla chrześcijan wszystkich czasów.
Spośród czterech ewangelistów Łukasz zawsze kładzie największy nacisk na modlitwy Jezusa. W scenie chrztu jest on jedyną osobą, która wspomina, że niebo się otworzyło, gdy się modlił. Duch Święty zstąpił na Niego, a Ojciec rozpoznał w Nim „swojego umiłowanego syna”.
Jezus przybywa sam przed Jana Chrzciciela, anonimowo. Rozmodlonemu Janowi towarzyszy Duch Boży. Jezus pozostaje nieznany w tłumie, ale nie dla Boga. Tak jak w dniu Nawiedzenia, w łonie matki, zostaje rozpoznany przez Tego, który otwiera mu drogę. Ponownie Jan Chrzciciel słyszy głos Ducha Bożego, który osłania posłańca Bożego swoim cieniem i objawia mu, że Jezus będzie drogą.
Syn Maryi i kuzyn Elżbiety jest rzeczywiście Tym, który jest Drogą, Prawdą i Życiem.
Ten, kto wchodzi do wód Jordanu, nie jest zwykłym człowiekiem. Jest Wcieleniem i pełnią miłości oraz wszystkiego, co jest radością i „przyjemnością” Boga.
Następnie musimy przeczytać ponownie Ewangelię Marka 1-9, Ewangelię Mateusza 3-13, Ewangelię Łukasza 3-21 i Ewangelię Jana 1-24.
NOWY OKRES LUDZKOŚCI
Po objawieniu naszego Boga w historii z epizodem Mędrców ze Wschodu, co mogliśmy doświadczyć w Objawieniu Pańskim, następuje objawienie chrztu Jezusa, ukazujące tożsamość Chrystusa i Jego misję.
Jezus jest tym, który przywraca kontakt między Bogiem a nami. Niebo znów się otwiera i Ojciec daje słyszeć swój głos. To początek nowego okresu w historii ludzkości. Podobnie jak miało to miejsce w opisie stworzenia (Księga Rodzaju 1:2), Duch Święty zstępuje i zapoczątkowuje nowy czas, nowe stworzenie.
W Starym Testamencie prorocy kilkakrotnie twierdzili, że z powodu grzechów ludu Bożego niebo zostało zamknięte, a relacja z Bogiem zerwana. Podczas chrztu Jezusa, który prosi o przebaczenie w imieniu całej ludzkości, przymierze pierwszego poranka Stworzenia zostaje ponownie ustanowione na naszych ołtarzach, a niebo otwiera się na nowo.
» Obyśmy zjednoczyli się z człowieczeństwem Tego, który wziął nasze człowieczeństwo. »
Podobnie jak nad brzegiem Jordanu, Jezus nie tylko nawiązuje wciąż na nowo kontakt z Bogiem, ale także wykonuje gest głębokiej solidarności z każdym z nas. Zajmuje miejsce w szeregu grzeszników, którzy pragną się nawrócić. Jest więc naszym bratem, który dzieli naszą ludzką kondycję, ze wszystkimi jej radościami i cierpieniami.
Objawienie zjednoczonego Boga następuje po narodzeniu Jezusa w Betlejem, w tej scenie ewangelista przedstawia nam małe dziecko jako Emmanuela, Boga-z-nami. Tutaj poznajemy wielką czułość Boga. Pan zasiądzie przy stole grzeszników, będzie dzielił nasze radości i nieszczęścia.
W opisie chrztu Jezusa św. Łukasz zachęca nas do zastanowienia się nad naszym własnym chrztem. Zostaliśmy ochrzczeni w czasie, gdy nasza rodzina się modliła. Niebiosa się otworzyły i Duch Święty zstąpił na każdego z nas.
Woda naszego chrztu jest o wiele większym źródłem płodności niż rytuał oczyszczenia lub woda Jordanu. Daje nam nowe życie, życie w obfitości: „Pokropię was czystą wodą… i dam wam serce nowe, i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza” – powiedział prorok Ezechiel. (Ez 36, 25-26)
W naszym życiu często zdarzają się nowe początki: koniec studiów, pierwsza kariera, dzień ślubu, narodziny dziecka. Musimy podejmować każdy nowy etap naszego życia tak, jak uczyni to wcielony pośród nas Syn Boży. Musimy przyjąć nasz chrzest, jak mówi św. Paweł, „aby nie zgasić Ducha” (1 Tes 5,19).
Pan staje się naszym Emmanuelem, Bogiem-z-nami. Zajmuje swoje miejsce w długim szeregu grzeszników, którymi jesteśmy. Pozostaje zjednoczony, pomimo naszych słabości i grzechów. „Jezus ujrzał Ducha Bożego zstępującego na niego w postaci gołębicy”. W poemacie o stworzeniu świata (Księga Rodzaju 1:2) Duch Boży unosi się nad wodami.
Wtedy gołąb powrócił, gdy potop ustał i życie znów zaczęło się budzić. Pod postacią gołębicy Duch Boży okrywa wody Jordanu. To nowe stworzenie dzielone z Bogiem przez Jezusa. „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie”.
Obyśmy dołączyli do niego nad brzegami Jordanu, tak jak Andrzej, Filip, Piotr i Jan.
—-
Sunday, January 12, 2025
Baptism of the Lord
Biblical references:
First reading “The glory of the Lord will be revealed, and all flesh will see it” Is 40:1-5, 9-11
Psalm Bless the Lord, my soul! You are great, O Lord my God! Ps 103 (104), 1c-3a, 3bc-4, 24-25, 27-28, 29-30
Second reading “By the washing of baptism God has regenerated us, and renewed us in the Holy Spirit” Ti 2:11-14; 3, 4-7
Gospel “When Jesus prayed and was baptized, heaven was opened” Lk 3, 15-16, 21-22
The heavens opened and the Holy Spirit descended upon Jesus.
JESUS ENTERS THE LIVES OF PEOPLE
The celebration of Jesus’ baptism ends the Christmas cycle and begins the cycle of the “ordinary year”. Luke presents Jesus “in prayer”, preparing to receive the Holy Spirit, and makes this event a catechesis for Christians of all times.
Of the four evangelists, Luke always places the greatest emphasis on Jesus’ prayers. In the baptism scene, he is the only one who mentions that heaven opened while he was praying. The Holy Spirit descended upon him, and the Father recognized in him “his beloved son”.
Jesus arrives alone before John the Baptist, anonymously. The Spirit of God accompanies John in prayer. Jesus remains unknown in the crowd, but not to God. As on the day of the Visitation, in his mother’s womb, he is recognized by the One who opens the way for him. Once again, John the Baptist hears the voice of the Spirit of God, who covers the messenger of God with his shadow and reveals to him that Jesus will be the way.
The son of Mary and cousin of Elizabeth is truly the One who is the Way, the Truth and the Life.
The one who enters the waters of the Jordan is not an ordinary man. He is the Incarnation and the fullness of love and of all that is the joy and „pleasure” of God.
Then we must reread the Gospel of Mark 1-9, the Gospel of Matthew 3-13, the Gospel of Luke 3-21 and the Gospel of John 1-24.
A NEW PERIOD OF HUMANITY
After the revelation of our God in history with the episode of the Magi from the East, which we were able to experience in the Epiphany, comes the revelation of the baptism of Jesus, revealing the identity of Christ and his mission.
Jesus is the one who restores the contact between God and us. The heavens open up again and the Father makes his voice heard. This is the beginning of a new period in the history of humanity. As in the account of creation (Genesis 1:2), the Holy Spirit descends and inaugurates a new time, a new creation.
In the Old Testament, the prophets repeatedly affirmed that because of the sins of God’s people, heaven was closed and the relationship with God was broken. In the baptism of Jesus, who asks for forgiveness in the name of all humanity, the covenant of the first morning of Creation is reestablished on our altars and heaven opens up again.
» May we be united with the humanity of the One who took our humanity. »
As on the banks of the Jordan, Jesus not only reestablishes contact with God, but also makes a gesture of profound solidarity with each one of us. He takes his place in the ranks of sinners who desire conversion. He is therefore our brother, who shares our human condition, with all its joys and sufferings.
The revelation of the unified God comes after the birth of Jesus in Bethlehem, in this scene the evangelist presents us with the little child as Emmanuel, God-with-us. Here we learn of God’s great tenderness. The Lord will sit at the table of sinners, he will share our joys and sorrows.
In the account of Jesus’ baptism, St. Luke invites us to reflect on our own baptism. We were baptized while our family was praying. The heavens opened and the Holy Spirit descended upon each of us.
The water of our baptism is a much greater source of fertility than the ritual of purification or the water of the Jordan. It gives us new life, life in abundance: „I will sprinkle you with clean water… and give you a new heart, and put a new spirit within you,” said the prophet Ezekiel. (Ezek. 36:25-26)
New beginnings often occur in our lives: the end of studies, a first career, the day of a wedding, the birth of a child. We must take on each new stage of our lives as the Son of God incarnate among us will. We must receive our baptism, as St. Paul says, “lest the Spirit be quenched” (1 Thess. 5:19).
The Lord becomes our Emmanuel, God-with-us. He takes his place in the long line of sinners that we are. He remains united, despite our weaknesses and sins. “Jesus saw the Spirit of God descending on him like a dove.” In the creation poem (Genesis 1:2), the Spirit of God hovers over the waters.
Then the dove returned, when the flood had subsided and life began to awaken again. In the form of a dove, the Spirit of God covers the waters of the Jordan. This is the new creation shared with God through Jesus. “This is my beloved Son, in whom I am well pleased.”
May we join him on the banks of the Jordan, as Andrew, Philip, Peter, and John did.
—-
Sonntag, 12. Januar 2025
Taufe des Herrn
Biblische Referenzen:
Erste Lesung „Die Herrlichkeit des Herrn wird sich offenbaren und alles Fleisch wird sie sehen“ Jes 40,1-5.9-11
Psalm: Lobe den Herrn, meine Seele, Herr mein Gott, du bist groß! Ps 103 (104), 1c-3a, 3bc-4, 24-25, 27-28, 29-30
Zweite Lesung „Durch das Bad der Taufe hat Gott uns wiedergeboren und im Heiligen Geist erneuert“ Titus 2,11-14; 3, 4-7
Evangelium „Während Jesus betete und getauft wurde, öffnete sich der Himmel“ Lk 3, 15-16.21-22
Die Himmel öffneten sich und der Heilige Geist kam auf Jesus herab.
JESUS TRITT IN DAS LEBEN DER MENSCHEN
Mit der Feier der Taufe Jesu endet der Weihnachtszyklus und der Zyklus des „gewöhnlichen Jahres“ beginnt. Lukas stellt Jesus „im Gebet“ dar, während er sich darauf vorbereitet, den Heiligen Geist zu empfangen, und macht aus diesem Ereignis eine Katechese für Christen aller Zeiten.
Von den vier Evangelisten legt Lukas stets den größten Nachdruck auf die Gebete Jesu. In der Taufszene ist er der Einzige, der erwähnt, dass sich während seines Gebets der Himmel geöffnet habe. Der Heilige Geist kam auf ihn herab und der Vater erkannte ihn als „seinen geliebten Sohn“.
Jesus erscheint allein und anonym vor Johannes dem Täufer. Johannes wird beim Gebet vom Geist Gottes begleitet. Jesus bleibt der Menge unbekannt, aber nicht Gott. Wie am Tag der Heimsuchung wird er im Mutterleib von demjenigen erkannt, der ihm den Weg öffnet. Wieder hört Johannes der Täufer die Stimme des Geistes Gottes, der den Boten Gottes mit seinem Schatten bedeckt und ihm offenbart, dass Jesus der Weg sein wird.
Der Sohn von Maria und Cousin von Elisabeth ist wahrlich derjenige, der der Weg, die Wahrheit und das Leben ist.
Wer die Wasser des Jordan betritt, ist kein gewöhnlicher Mensch. Er ist die Menschwerdung und die Fülle der Liebe und von allem, was die Freude und das „Vergnügen“ Gottes ausmacht.
Dann müssen wir Markus 1-9, Matthäus 3-13, Lukas 3-21 und Johannes 1-24 noch einmal lesen.
NEUE PERIODE DER MENSCHHEIT
Nach der Offenbarung unseres Gottes in der Geschichte mit der Episode der Heiligen Drei Könige aus dem Morgenland, die wir am Dreikönigsfest erleben durften, folgt die Offenbarung der Taufe Jesu, die die Identität Christi und seine Sendung offenbart.
Jesus ist derjenige, der den Kontakt zwischen Gott und uns wiederherstellt. Der Himmel öffnet sich wieder und der Vater lässt seine Stimme hören. Dies ist der Beginn einer neuen Periode in der Menschheitsgeschichte. Genau wie im Schöpfungsbericht (Genesis 1:2) steigt der Heilige Geist herab und läutet eine neue Zeit, eine neue Schöpfung ein.
Im Alten Testament erklärten die Propheten mehrfach, dass der Himmel wegen der Sünden des Volkes Gottes geschlossen und seine Beziehung zu Gott zerstört sei. In der Taufe Jesu, der im Namen der gesamten Menschheit um Vergebung bittet, wird der Bund des ersten Morgens der Schöpfung auf unseren Altären wiederhergestellt und der Himmel öffnet sich von neuem.
» Mögen wir mit der Menschlichkeit dessen vereint sein, der uns unsere Menschlichkeit genommen hat. »
Wie am Ufer des Jordan stellt Jesus nicht nur den Kontakt zu Gott wieder her, sondern macht auch eine Geste tiefer Solidarität mit einem jeden von uns. Er reiht sich ein in die Reihen der Sünder, die sich bekehren wollen. Er ist daher unser Bruder, der unsere menschliche Existenz mit all ihren Freuden und Leiden teilt.
Die Offenbarung des vereinten Gottes erfolgt nach der Geburt Jesu in Bethlehem, und in dieser Szene stellt uns der Evangelist das kleine Kind als Emmanuel vor, Gott-mit-uns. Hier erfahren wir die große Zärtlichkeit Gottes. Der Herr wird am Tisch der Sünder sitzen und unsere Freuden und Sorgen teilen.
In der Beschreibung der Taufe Jesu sagt der hl. Lukas ermutigt uns, über unsere eigene Taufe nachzudenken. Wir wurden getauft, während unsere Familie betete. Die Himmel öffneten sich und der Heilige Geist kam auf jeden von uns herab.
Das Wasser unserer Taufe ist eine viel größere Quelle der Fruchtbarkeit als das Reinigungsritual oder das Wasser des Jordan. Er schenkt uns neues Leben, Leben in Fülle: „Ich werde euch mit reinem Wasser besprengen … und ich werde euch ein neues Herz geben und einen neuen Geist in euch legen“, sagte der Prophet Hesekiel. (Hes. 36:25-26)
In unserem Leben gibt es oft Neuanfänge: das Ende des Studiums, der erste Berufseinstieg, der Hochzeitstag, die Geburt eines Kindes. Wir müssen jede neue Phase unseres Lebens so angehen, wie es der unter uns fleischgewordene Sohn Gottes tun wird. Wir müssen unsere Taufe empfangen, wie der heilige Paulus sagt. Paulus: „Damit ihr den Geist nicht auslöscht“ (1 Thess 5,19).
Der Herr wird zu unserem Emmanuel, Gott mit uns. Er nimmt seinen Platz in der langen Reihe der Sünder ein, die wir sind. Er bleibt vereint, trotz unserer Schwächen und Sünden. „Jesus sah, wie der Geist Gottes wie eine Taube auf ihn herabkam.“ Im Schöpfungsgedicht (Genesis 1,2) schwebt der Geist Gottes über den Wassern.
Dann kehrte die Taube zurück, als die Flut zurückging und das Leben wieder zu erwachen begann. In Gestalt einer Taube bedeckt der Geist Gottes die Wasser des Jordan. Es handelt sich um eine neue Schöpfung, die wir durch Jesus mit Gott teilen. „Dies ist mein geliebter Sohn, an dem ich großes Wohlgefallen habe.“
Mögen wir uns ihm an den Ufern des Jordan anschließen, wie es Andreas, Philippus, Petrus und Johannes taten.
Wieczorne zamyślenia 