Sunday of Advent Year C

2a domenica di Avvento, anno C

Riferimenti biblici: Libro di Baruc: 5. 1-9: „Dio guiderà Israele con gioia, alla luce della sua gloria, dando loro come scorta la sua misericordia e la sua giustizia”. Salmo 125: “Se ne va, se ne va piangendo. Verrà, verrà a cantare. San Paolo ai Filippesi: „Il vostro amore vi faccia avanzare sempre più nella vera conoscenza e nella perfetta chiaroveggenza”. Vangelo secondo S. Luca: 3. 1-6: «Ogni uomo vedrà la salvezza di Dio».

Introduzione
Qualcuno potrebbe chiedersi se le letture della seconda domenica di Avvento abbiano qualche legame con i dolci preparativi natalizi preparati da un cittadino del mondo. Si tratta di Gerusalemme, la steppa-deserto incolta, anche della cattività, infine dei Filippesi, che l’apostolo Paolo amava teneramente, e infine di Giovanni che invita al battesimo di conversione. Avresti potuto nascere nella chiesa, battezzarti nella chiesa, servire nella chiesa, sposarti nella chiesa, morire nella chiesa e finire comunque all’inferno perché eri solo nella chiesa e non in Cristo. Devi rinascere, prendere la croce e seguire Gesù. Molti conoscono la religione ma non hanno alcuna relazione con il Dio vivente. Natale e noi. Ma pensaci al contrario. Accogliamo queste letture così come la Chiesa ce le offre. Cosa ci rivelano sul significato veramente cristiano del Natale? Sul significato specifico del Natale che vivremo nel presente, quello che Dio ci dona. Possiamo notare tre reazioni, tre orientamenti, a seconda che teniamo conto del tempo di Cristo, dei suoi contemporanei o delle realtà del suo tempo.

È venuto. Tornerà.

All’inizio del suo Vangelo, S. Luca testimonia di aver compiuto un’indagine approfondita «sui fatti accaduti in mezzo a noi». Ci racconta più o meno la nascita di Gesù: ai tempi del re Erode, in occasione del primo censimento ordinato dall’imperatore Augusto e applicato a questa regione. Quando si tratta della vera inaugurazione del Vangelo, che è l’annuncio di Giovanni Battista, le indicazioni sono molto più precise. Notiamo di sfuggita che S. Marco inizia il suo Vangelo senza ulteriori introduzioni con la predicazione di S. Giovanni Battista. Data specifica. Epoca. Siamo nel quindicesimo anno del regno dell’imperatore Tiberio. A seconda del metodo di conteggio, la data può oscillare tra il 27 e il 29. Prendendo per oro colato la menzione dei trent’anni di Gesù, anche se chiaramente approssimativa, contenuta in S. Luca 3,23, la tradizione si concluderà con l’inizio dell’era cristiana. Gesù infatti nacque qualche anno prima, perché nel 4 a.C. morì Erode il Grande, il sinistro artefice della strage degli innocenti. J.C. Ciò che conta è che il tempo, l’epoca, è inscritto nella vita del Figlio dell’Uomo, e questa vita è inscritta nel tempo. Viene dalla Galilea; non viene da nessuna parte. Suoi contemporanei furono Pilato, Tiberio, Caifa; non è senza tempo. Appartiene veramente all’epoca che segna la sua vita e il suo messaggio, e allo stesso tempo questo messaggio trascende la sua epoca. Anche noi dobbiamo vivere con fede i tempi in cui viviamo, in cui Dio ci ha posto. Il Cristo di cui dobbiamo essere testimoni non è né un essere virtuale costruito dall’immaginazione, né un essere senza tempo, né un essere del passato. E questo ci chiede di testimoniarlo ai nostri fratelli e sorelle, inseriti nel tempo in cui vivono. Gesù pose fine per sempre alla successione di imperi crudeli. Ha capovolto i valori. E propone un’opera speciale, veramente sacerdotale, nel cammino della fede: un invito a porsi delle domande. Al termine della sua vita terrena, il Signore resterà in silenzio perché attende che ognuno esprima la propria opinione e scelga la migliore possibile…

La gente dei tempi di Gesù.
I nomi menzionati non sono agli occhi di Santo. Le interpretazioni di Luca sono infondate perché collocano Gesù in un mondo vivente in cui le persone agiscono, interferiscono e designano le aree in cui si svolgono gli eventi. Ponzio Pilato, funzionario romano che sostituì l’immediato successore di Erode il Grande, considerato indesiderabile da Roma. Di conseguenza sarà indesiderato e verrà trasferito per la sua irresponsabilità pochi anni dopo la morte e risurrezione di Gesù. Erode, tetrarca. È il figlio di Erode il Grande e ha ricevuto solo una piccola somma da Roma parte del territorio governato da suo padre. Sposerà la moglie di suo fratello Filippo, imprigionerà e condannerà a morte Giovanni Battista. Durante il processo, Gesù gli apparirà davanti. È debole e quindi solo un giocattolo nelle mani della Roma. Filippo. Un altro figlio di Erode il Grande. I suoi territori, citati da S. Luca, si estendono a nord del Mar di Tiberiade. Queste sono terre pagane. Per Santo Per Luca questo segno lo convince che il destino universale del Vangelo è indicato fin dall’inizio. Ciò è confermato dalla menzione di Abilene al di là di Damasco e dal ricordo di S. Luca: „Ogni uomo vedrà la salvezza di Dio”. (Luca 3:6) Anna e Caifa. Caifa è solo in carica. Ma suo suocero Anna conserva un’influenza che sarà messa alla prova durante il processo di Gesù. Cristo si è posto, per volontà del Padre suo, tra gli uomini, non tutti da lui scelti. Ma ciascuno di essi, a modo suo e secondo il proprio comportamento, è portatore del cammino di salvezza che Cristo ha intrapreso per noi e per la gloria del Padre suo. Anche noi, che vorremmo costruire il nostro ambiente, l’entourage dei nostri sogni… „Il Signore ti benedica e ti custodisca. Il Signore faccia risplendere su di te il suo volto e ti dia la sua grazia. Volga il suo volto verso di te e ti dia la pace”. La luce non è negli occhi, ma gli occhi vedono attraverso di essa; il cibo non è nello stomaco, ma attraverso il cibo vive il corpo; il suono non è nell’orecchio, ma attraverso l’armonia l’orecchio sente. Nell’ordine spirituale è la stessa cosa: ciò che l’aria è per i polmoni, la preghiera è per l’anima. Come ha detto nostro Signore: “Senza di me non potete fare nulla”. Non intendeva dire che non potremmo fare nulla nell’ordine naturale senza di Lui, ma intendeva dire che non potremmo fare nulla nell’ordine spirituale senza la Sua grazia. „Non mentite gli uni agli altri, poiché avete spogliato l’uomo vecchio e i suoi discepoli e avete rivestito l’uomo nuovo, che si rinnova nella conoscenza, a immagine di colui che lo ha creato” (Colossesi 3:9-10). ) Come Stanislaw Barszczak, sono un perfezionista. La questione è se sbaglio, per la verità o no. Sto resistendo e mi sto liberando degli errori di oggi? Avete problemi con questo e quello… Presidete eletto Donald Trump chiude il discorso, entrando recentemente nella Basilica di Notre Dame a Parigi, rinnovata dopo cinque anni di restauro. Come prete Stanisław è un uomo diverso, molto inglese, credo in Dio da bambino, posso essere molto ingenuo. Ascoltare. Notte d’inverno. Il mondo dorme in solenne concentrazione. La neve è cosparsa di sottile polvere argentata. Ascoltiamo in silenzio e in silenzio i canti mistici della nostra anima. Una lunga notte invernale giace sui scintillanti tappeti bianchi dei campi. La notte ci sussurra parole segrete che abbiamo un cuore comune. Preghiamo… Silenzio solenne, come una folla in preghiera in una chiesa… Una pura sinfonia del mio amore Sogni attraverso i campi in lontananza. Benedetto sono io, perché mi sono visto nello specchio della mia infanzia e grazie alla tenerezza della mia madre naturale. Lo specchio mi ha mostrato la migliore creazione di Dio. Nel frattempo, sono ancora in questo mondo e soffro maggiormente della sofferenza di questo mondo. E ciò che mi convince che sono beato e che porto una benedizione speciale sono le grandissime tentazioni che provo. Solo se li combatterò, cosa di cui sono fermamente convinto, il mio gioioso servizio al mondo assumerà il suo significato più vero. Siamo tutti turisti, Dio è il nostro agente di viaggio che ha già definito i nostri itinerari, prenotazioni e destinazioni…

Fidati di Lui e goditi la vita.

La vita è solo un viaggio! Quindi vivi oggi! Potrebbe non esserci un domani… Il mondo e il tempo. La Bibbia è vera. La Bibbia afferma di avere risposte che non possiamo trovare da nessun’altra parte, ma come possiamo sapere se questo è vero? Scopri cinque prove della sua importanza e rilevanza per le nostre vite oggi. In primo luogo, le scoperte archeologiche, in secondo luogo, i Rotoli del Mar Morto, in terzo luogo, la Bibbia è la documentazione della storia, in quarto luogo – Profezia avverata, quinto – Coerenza interna. Il libro più importante del mondo, la Bibbia: LA PAROLA DI DIO. Ma torniamo ai tempi di Gesù. L’elenco dei nomi nella Bibbia non è quindi solo un prezioso schizzo biografico per gli storici. Ciò ha un grande valore simbolico: il Vangelo è parte di una regione politicamente divisa, governata da autorità civili e religiose. Ebrei e gentili si incontrano lì, o almeno si incontrano. Gli eroi della Passione sono già lì. La venuta del Figlio di Dio tra gli uomini in Gesù Cristo avviene in un momento specifico e in un tempo specifico. Attraverso l’Incarnazione, il tempo, la storia e gli eventi entrano nella vita di Dio nello stesso momento in cui Dio entra nel tempo, nella storia e negli eventi. Il volto di Dio tra gli uomini non è un’irrealtà universale, qualcosa di irreale. È universale perché presuppone questo tempo, questa storia e questi eventi attraverso i quali si realizza la sua gratitudine. La libertà di Pilato, Caifa ed Erode rimane intatta, ma diventa volontà di Dio, ma loro non lo sanno. Ciò che ci viene richiesto è „l’avanzamento nella vera conoscenza e nella perfetta chiaroveggenza”. Cosa definisce il testo greco: “percezione e discernimento delle questioni”. (Filippesi 1,9) Preparandosi alla sua missione pubblica, Gesù si recò nel deserto. Voleva salvarci dalla tristezza del mondo. C’è una forma di tristezza che deriva dal sapere troppo, dal vedere il mondo così com’è. È triste capire che la vita non è una grande avventura ma una serie di piccoli momenti insignificanti, che l’amore non è una favola ma un’emozione fragile e fugace, che la felicità non è uno stato permanente ma un barlume raro e fugace di qualcosa che non potrà mai essere sostenuto. E in questa comprensione c’è una profonda solitudine, la sensazione di essere tagliati fuori dal mondo, dagli altri, da te stesso. „Non di solo pane vive l’uomo.” C’è una pedagogia della preghiera che posso seguire. L’ostacolo principale in questo cammino di conversione è l’affermazione di sé, una sorta di sordità spirituale che mi fa sentire solo ciò che mi afferma e mi conferma. La conversione richiede l’autotrascendenza. Pertanto, la sfida fondamentale per i convertiti è riconoscere l’ideale e subordinare ad esso le proprie relazioni e scelte in modo tale che corrispondano a questo ideale e aiutino ad avvicinarsi ad esso. „Synodos” significa letteralmente cammino comune. Il solo essere in cammino non è un valore, bisogna sapere dove stiamo andando. Per i cristiani la parola „cammino” ha un significato speciale perché i primi cristiani usavano questa parola per descrivere la Chiesa .Sono rafforzato nella mia determinazione a seguire con tutto il cuore la via di Cristo? Se sì, la perseguirò attraverso un coinvolgimento più pieno nella mia parrocchia o comunità. La nostra via è riconoscibilmente diversa da quella del mondo? I termini di Cristo? camminando come camminò Lui, prendendo la propria croce?». Camminiamo nella gioia, alla luce della sua gloria. Colui che è venuto, ignorato dai potenti del suo tempo, rimane “la pienezza della gloria di Dio”. (Filippesi 1:11) Tornerà nella gloria. Dipende da noi , nella vigile attesa, se cresceremo grazie al nostro amore „Niente può separarci dall’amore di Cristo…” (San Paolo) Dai nostri pagina, ricordando questo ritorno alla gloria, san Luca, come san Matteo e san Marco, cita chiaramente le parole del profeta Isaia. Questa non è una parola qualunque, consola il mio popolo (Isaia 40,1). Pertanto, la citazione citata da Giovanni Battista dovrebbe essere collocata nel contesto appropriato esiliato dopo la presa di Gerusalemme da parte di Nabucodonosor nel 587 a.C., ritornerà nella sua terra. E sarà un miracolo di Dio cantato dal Salmo 125. Il popolo è libero dall’esilio e dalla dispersione. Dio è così vincolato dalla Sua indefettibile alleanza con il Suo Popolo che la risurrezione del Popolo è come il ritorno di Dio. Nel restaurare la dignità del suo popolo, Dio stesso si annuncia e si rivela: «Il riso è uscito dalle nostre bocche. Abbiamo urlato di gioia. E si diceva tra le altre nazioni (Gentili): Quali cose meravigliose sta facendo il Signore per loro! Ma per questo ritorno di Dio la strada deve essere spianata; le parti dell’avvolgimento devono essere riparate. L’appello alla conversione è chiaro. Giovanni Battista ne parla. La prima lettura, tratta dal Libro di Baruc, si riferisce alle stesse immagini diversi secoli dopo l’autore del Salmo 125. In un nuovo clima di persecuzione, testimonia la stessa speranza. La pace e la gioia sono associate alla giustizia, cioè alla santità, all’adattamento della nostra vita all’amore e alla volontà di Dio. Porteremo la pace e la gioia ai nostri fratelli solo vivendo con loro e per loro questa giustizia, questo adattamento della nostra vita all’amore e alla volontà di Dio, che è la vera “intelligenza del cuore”. Ascolta un po’: vorrei parlarti di Valentino. Ti sei rivestita di brocche di biancospino! Sola, ai piedi provati dalle more. Indossi la pelle dei tuoi piedini; indossi le scarpe che ti ha fatto tua madre, da quel giorno non sei mai cambiata, e non ti è costata un soldo: ma il vestito che ti ho fatto ti costa… Qualcuno, da qualche parte, prende fiato, On il fragile limite della vita e della morte. E anche se ci godiamo l’un l’altro, le nostre strade non si sono mai incrociate, ma siamo legati da questi momenti – ritrovati e perduti…

Fine
Mettere tutto in gioco è bene, ma basare tutto sull’armonia è meglio. Ciò che sto dicendo qui non è una Bibbia condannata. Perché tutto ciò che ho menzionato si trova nella Bibbia. Il potere di trovare la bellezza nelle cose più umili rende una casa felice e una vita amata. Il tempo è gratuito, ma anche inestimabile. Non puoi possederlo, ma puoi usarlo. Non puoi riscattarlo, ma puoi ritirarlo. Una volta che lo hai perso, non puoi riaverlo indietro. Pertanto incoraggio ogni soluzione politica e non militare di qualsiasi guerra, e le iniziative internazionali in materia. Si teme una nuova ondata di immigrati. Lascia che la mia protesta si rivolga contro la violenza. Salva le parole di vita di questa domenica. Spero che ci incontreremo presto. So che hai ragione che vuoi proteggere la tua famiglia e il tuo prossimo. Ma prima, confidiamo in tutto in Gesù, che viene a noi in ogni buona decisione e quando compiamo grandi opere di Dio. Dobbiamo vedere cose belle in noi stessi e negli altri. Gesù viene per costruire sulla roccia una comunità di amore. Crediamo nell’amore di Dio. A questo proposito, dobbiamo usare non tanto l’esercito del diavolo quanto l’esercito di Gesù nostro Signore. E chi custodisce il bene in sé e negli altri sarà grato. Per ogni giorno e per tutto ciò che gli accade. Il Signore ci sostenga nel nostro proposito di vedere sempre cose così belle. Quindi l’orizzonte non si limita al Natale; questo è già l’orizzonte della Pasqua: la gioia della vittoria sulla morte e dell’invio in missione. “Ogni uomo vedrà la salvezza di Dio” (Lc 3,6). “Fate discepoli tutti i popoli”. (Mt 28,19) Basta un uomo per cambiare il mondo!! Il nostro Dio, «risveglia in noi l’intelligenza del cuore che ci prepara a riceverlo ed entrare nella sua vita». Amen

____
2ème dimanche de l’Avent, année C Références bibliques : Livre de Baruch : 5. 1 à 9 : « Dieu conduira Israël avec joie, à la lumière de sa gloire, leur donnant pour escorte sa miséricorde et sa justice. Psaume 125 : « Il s’en va, il s’en va en pleurant. Il viendra, il viendra chanter. Saint Paul aux Philippiens : „Que votre amour vous fasse avancer toujours plus dans la vraie connaissance et la parfaite clairvoyance.” Évangile selon St. Luc : 3. 1 à 6 : « Chacun verra le salut de Dieu. Introduction Certains se demanderont peut-être si les lectures du deuxième dimanche de l’Avent ont un lien avec les doux préparatifs de Noël préparés par un citoyen du monde. Il s’agit de Jérusalem, de la steppe-désert inculte, aussi de la captivité, enfin des Philippiens, que l’apôtre Paul aimait tendrement, et enfin de Jean appelant au baptême de conversion. Vous auriez pu naître dans l’église, être baptisé dans l’église, servir dans l’église, vous marier dans l’église, mourir dans l’église et finir quand même en enfer parce que vous étiez seulement dans l’église et non en Christ. Il faut naître de nouveau, prendre la croix et suivre Jésus. Beaucoup connaissent la religion mais n’ont aucune relation avec le Dieu vivant. Noël et nous. Mais pensez-y à l’envers. Acceptons ces lectures telles que l’Église nous les donne. Que nous révèlent-ils sur la signification véritablement chrétienne de Noël ? Sur le sens spécifique de Noël que nous vivrons au présent, celui que Dieu nous donne. On peut remarquer trois réactions, trois orientations, selon que l’on prend en compte l’époque du Christ, ses contemporains ou les réalités de son temps. Il est venu. Il reviendra. Au début de son Évangile, St. Luc témoigne qu’il a mené une enquête approfondie “ concernant les événements qui se sont produits parmi nous ”. Il nous raconte plus ou moins la naissance de Jésus : au temps du roi Hérode, à l’occasion du premier recensement ordonné par l’empereur Auguste et appliqué à cette région. Lorsqu’il s’agit de la véritable inauguration de l’Évangile, qu’est l’annonce de Jean-Baptiste, les indications sont beaucoup plus précises. Notons au passage que St. Marc commence son Évangile sans autre introduction par la prédication de St. Jean-Baptiste. Date précise. Ère. Nous sommes dans la 15ème année du règne de l’empereur Tibère. Selon la méthode de décompte, la date peut osciller entre 27 et 29. En prenant pour argent comptant la mention des trente ans de Jésus, bien que clairement approximative, contenue dans saint Paul. Luc 3.23, la tradition conclura sur le début de l’ère chrétienne. En fait, Jésus est né quelques années plus tôt, car Hérode le Grand, le sinistre auteur du massacre des innocents, est mort en 4 avant JC. J.C. Ce qui compte c’est que le temps, l’époque, soit inscrit dans la vie du Fils de l’Homme, et cette vie soit inscrite dans le temps. Il est originaire de Galilée ; il ne vient de nulle part. Ses contemporains étaient Pilate, Tibère, Caïphe ; ce n’est pas intemporel. Il appartient véritablement à l’époque qui marque sa vie et son message, et en même temps ce message transcende son époque. Nous aussi devons vivre par la foi aux temps dans lesquels nous vivons, dans lesquels Dieu nous a placés. Le Christ dont nous sommes témoins n’est ni un être virtuel construit par l’imagination, ni un être intemporel, ni un être du passé. Et cela exige que nous en rendions témoignage à nos frères et sœurs, ancrés dans l’époque dans laquelle ils vivent. Jésus a mis fin à jamais à la succession d’empires cruels. Il a bouleversé les valeurs. Et il propose un travail particulier – véritablement sacerdotal – sur le chemin de la foi : une invitation à se poser des questions. A la fin de sa vie terrestre, le Seigneur restera silencieux car il attend que chacun exprime son opinion et choisisse la meilleure possible… Peuple du temps de Jésus. Les noms évoqués ne sont pas aux yeux du Saint. Les interprétations de Luc sont sans fondement car elles placent Jésus dans un monde vivant dans lequel les gens agissent, interviennent et désignent des zones où se déroulent les événements. Ponce Pilate, un fonctionnaire romain qui remplaça le successeur immédiat d’Hérode le Grand, considéré comme indésirable par Rome. Il sera donc indésirable et sera muté pour irresponsabilité quelques années après la mort et la résurrection de Jésus. Hérode, tétrarque. Il est le fils d’Hérode le Grand et n’a reçu qu’une petite somme de Rome une partie du territoire que dirigeait son père. Il épousera la femme de son frère Philippe, emprisonnera et condamnera à mort Jean-Baptiste. Durant le procès, Jésus apparaîtra devant lui. Il est faible et n’est donc qu’un jouet entre les mains de Rome. Philippe. Un autre fils d’Hérode le Grand. Ses territoires, mentionnés par St. Luc, s’étend au nord de la mer de Tibériade. Ce sont des terres païennes. Pour Saint Pour Luc, ce signe le convainc que la destinée universelle de l’Évangile est indiquée dès le début. Ceci est confirmé par la mention d’Abilene au-delà de Damas et le rappel de St. Luc : « Tout homme verra le salut de Dieu. » (Luc 3:6) Anne et Caïphe. Caïphe est seul au pouvoir. Mais son beau-père Annas conserve une influence qui sera mise à l’épreuve lors du procès de Jésus. Le Christ s’est placé, par la volonté de son Père, parmi des gens qu’il n’a pas tous choisis. Mais chacun d’eux, à sa manière et selon son comportement, est porteur du chemin de salut que le Christ a entrepris pour nous et pour la gloire de son Père. Nous aussi, qui aimerions construire notre entourage, l’entourage de nos rêves… „Que le Seigneur vous bénisse et vous garde. Que le Seigneur fasse briller son visage sur vous et vous accorde sa grâce. Qu’il tourne son visage vers vous et vous donne la paix.” La lumière n’est pas dans l’œil, mais les yeux voient à travers ; la nourriture n’est pas dans l’estomac, mais grâce à la nourriture le corps vit ; le son n’est pas dans l’oreille, mais c’est par l’harmonie que l’oreille entend. Dans l’ordre spirituel, c’est pareil : ce que l’air est aux poumons, la prière l’est à l’âme. Comme l’a dit notre Seigneur : « Sans moi, vous ne pouvez rien faire. » Il ne voulait pas dire que nous ne pouvions rien faire dans l’ordre naturel sans Lui, mais Il voulait dire que nous ne pouvions rien faire dans l’ordre spirituel sans Sa grâce. « Ne vous mentez pas les uns aux autres, puisque vous avez dépouillé le vieil homme et ses disciples et revêtu l’homme nouveau, qui se renouvelle dans la connaissance à l’image de celui qui l’a créé. » (Colossiens 3 :9-10) ) Comme Stanislaw Barszczak, je suis un perfectionniste. Il s’agit de savoir si j’ai tort, pour la vérité ou non. Est-ce que je résiste et me débarrasse des erreurs d’aujourd’hui ? Vous avez des problèmes avec ceci et cela… Trump met fin à la discussion en entrant récemment dans la basilique Notre-Dame de Paris, rénovée après cinq ans de rénovation. En tant que prêtre, Stanisław est un homme différent, très anglais, je crois en Dieu quand j’étais enfant, je peux être très naïf. Écouter. Nuit d’hiver. Le monde dort dans une concentration solennelle. La neige est parsemée d’une fine poussière d’argent. Écoutons en silence et en silence les chants mystiques de notre âme. Une longue nuit d’hiver s’étend sur les tapis blancs brillants des champs. La nuit nous murmure des mots secrets indiquant que nous avons un cœur commun. Prions… Silence solennel, comme une foule en prière dans une église… Une pure symphonie de mon amour Rêve à travers les champs jusqu’au loin. Bienheureuse je suis, telle que je me suis vue dans le miroir de mon enfance et grâce à la tendresse de ma mère biologique. Le miroir m’a montré la meilleure création de Dieu. Pendant ce temps, je suis toujours dans ce monde et je souffre le plus des souffrances de ce monde. Et ce qui me convainc que je suis béni et que j’apporte une bénédiction particulière, ce sont les très grandes tentations que j’éprouve. Ce n’est que si je les combats, ce à quoi je crois fermement, que mon joyeux service au monde prendra son véritable sens. Nous sommes tous des touristes, Dieu est notre agent de voyages qui a déjà défini nos itinéraires, nos réservations et nos destinations… faites-lui confiance et profitez de la vie. La vie n’est qu’un voyage ! Alors vivez aujourd’hui ! Il n’y aura peut-être pas de lendemain… Le monde et le temps. La Bible est vraie. La Bible prétend avoir des réponses que nous ne pouvons trouver nulle part ailleurs, mais comment pouvons-nous savoir si cela est vrai ? Découvrez cinq preuves de son importance et de sa pertinence dans nos vies d’aujourd’hui. Premièrement, les découvertes archéologiques, deuxièmement, les manuscrits de la mer Morte, troisièmement, la Bible est le récit de l’histoire, quatrièmement, la prophétie réalisée, cinquièmement, la cohérence interne. Le livre le plus important au monde, la Bible – LA PAROLE DE DIEU. Mais revenons à l’époque de Jésus. La liste des noms dans la Bible n’est donc pas seulement une notice biographique précieuse pour les historiens. Cela a une grande valeur symbolique : l’Évangile s’inscrit dans une région politiquement divisée, gouvernée par des autorités civiles et religieuses. Juifs et Gentils s’y rencontrent, ou du moins s’y côtoient. Les héros de la Passion sont déjà là. La venue du Fils de Dieu parmi les hommes en Jésus-Christ a lieu à un moment précis et à un moment précis. Par l’Incarnation, le temps, l’histoire et les événements entrent dans la vie de Dieu au même moment où Dieu entre dans le temps, l’histoire et les événements. Le visage de Dieu parmi les hommes n’est pas une irréalité universelle, quelque chose d’irréel. Elle est universelle car elle assume cette époque, cette histoire et ces événements à travers lesquels se concrétise sa gratitude. La liberté de Pilate, Caïphe et Hérode reste intacte, mais devient la volonté de Dieu, mais ils ne le savent pas. Ce qui est exigé de nous, c’est « l’avancement dans la vraie connaissance et la parfaite clairvoyance ». Que définit le texte grec : « perception et le discernement des choses. (Philippiens 1.9) Se préparant à sa mission publique, Jésus se rendit dans le désert. Il voulait nous sauver de la tristesse du monde. Il y a une forme de tristesse qui vient du fait d’en savoir trop, de voir le monde tel qu’il est. Il est triste de comprendre que la vie n’est pas une grande aventure mais une suite de petits moments insignifiants, que l’amour n’est pas un conte de fée mais une émotion fragile et passagère, que le bonheur n’est pas un état permanent mais un aperçu rare et fugace de quelque chose. cela ne pourra jamais être soutenu. Et dans cette compréhension il y a une profonde solitude, un sentiment d’être coupé du monde, des autres, de soi-même. „L’homme ne vit pas seulement de pain.” Il existe une pédagogie de prière que je peux suivre. Le principal obstacle sur ce chemin de conversion est l’affirmation de soi, une sorte de surdité spirituelle qui me fait n’entendre que ce qui m’affirme et me confirme. La conversion nécessite le dépassement de soi. Le défi fondamental pour les convertis est donc de reconnaître l’idéal et de lui subordonner leurs propres relations et choix de manière à ce qu’ils correspondent à cet idéal et contribuent à s’en rapprocher. « Synodos » signifie littéralement un chemin commun. Le simple fait d’être en chemin n’est pas une valeur, il faut savoir où l’on va. Pour les chrétiens, le mot « chemin » a une signification particulière car les premiers chrétiens utilisaient ce mot pour décrire l’Église. . Suis-je renforcé dans ma détermination à suivre de tout mon cœur la voie du Christ ? Si oui, vais-je la poursuivre en m’impliquant davantage dans ma paroisse ou ma communauté ? Notre voie est-elle visiblement différente de celle du monde ? Les termes du Christ ? marchant comme Lui marchait, prenant Sa propre croix ? Marchons dans la joie, à la lumière de sa gloire. Celui qui est venu, ignoré par les puissants de son temps, demeure « la plénitude de la gloire de Dieu ». (Philippiens 1 : 11) Il reviendra dans la gloire. , dans l’attente vigilante, si nous grandirons grâce à notre amour „Rien ne peut nous séparer de l’amour du Christ…” (Saint Paul) Du nôtre. page, rappelant ce retour à la gloire, saint Luc, comme saint Matthieu et saint Marc, cite clairement les paroles du prophète Isaïe. Ce n’est pas n’importe quel mot, réconforte mon peuple. » Par conséquent, la citation citée par Jean-Baptiste doit être replacée dans le contexte approprié. exilé après la prise de Jérusalem par Nabuchodonosor en 587 av. J.-C., il retournera dans son pays et ce sera un miracle de Dieu que chante le Psaume 125. Le peuple est libéré de l’exil et de la dispersion. Dieu est tellement lié par son alliance infaillible avec son peuple que la résurrection du peuple est comme le retour de Dieu. En restaurant la dignité de son peuple, Dieu lui-même s’annonce et se révèle : « Des rires jaillissent de nos bouches. Nous avons crié de joie. Et on disait parmi les autres nations (les Gentils) : Quelles choses merveilleuses le Seigneur fait pour eux ! Mais pour ce retour de Dieu, la voie doit être frayée ; les pièces d’enroulement doivent être réparées. L’appel à la conversion est clair. Jean-Baptiste le mentionne. La première lecture, tirée du Livre de Baruch, fait référence aux mêmes images plusieurs siècles après l’auteur du Psaume 125. Dans une nouvelle atmosphère de persécution, elle témoigne de la même espérance. La paix et la joie sont associées à la justice, c’est-à-dire à la sainteté, à l’adaptation de notre vie à l’amour et à la volonté de Dieu. Nous n’apporterons la paix et la joie à nos frères qu’en vivant avec eux et pour eux cette justice, cette adaptation de notre vie à l’amour et à la volonté de Dieu, qui est la véritable « intelligence du cœur ». Écoutez un peu : je voudrais vous parler de Valentino. Vous êtes à nouveau habillé de cruches d’aubépine ! Seul, aux pieds éprouvés par les mûres. Vous portez la peau de vos petits pieds ; tu portes les chaussures que ta mère t’a confectionnées, depuis ce jour tu n’as jamais changé, et ça n’a pas coûté un sou : mais la robe que je t’ai confectionnée coûte de l’argent… Quelqu’un, quelque part, respire, Sur le bord fragile de la vie et de la mort. Et même si nous nous apprécions, nos chemins ne se sont jamais croisés, mais nous sommes liés par ces moments – trouvés et perdus… Fin Tout mettre en jeu c’est bien, mais tout baser sur l’harmonie c’est mieux. Ce que je dis ici n’est pas une Bible condamnée. Parce que tout ce que j’ai mentionné se trouve dans la Bible. Le pouvoir de trouver la beauté dans les choses les plus humbles rend un foyer heureux et une vie aimée. Le temps est gratuit, mais aussi inestimable. Vous ne pouvez pas le posséder, mais vous pouvez l’utiliser. Vous ne pouvez pas l’échanger, mais vous pouvez le récupérer. Une fois que vous l’avez perdu, vous ne pouvez plus le récupérer. C’est pourquoi j’encourage toute solution politique et non militaire à toute guerre, ainsi que les initiatives internationales dans ce domaine. On craint une nouvelle vague d’immigration. Que ma protestation se tourne contre la violence. Sauvez les paroles de vie de ce dimanche. J’espère que nous nous reverrons bientôt. Je sais que tu as raison que vous voulez protéger votre famille et votre voisin. Mais d’abord, confiez tout à Jésus, qui vient à nous dans toute bonne décision et lorsque nous accomplissons de grandes œuvres de Dieu. Nous devons voir de belles choses en nous-mêmes et chez les autres. Jésus vient bâtir sur le roc une communauté d’amour. Croyons à l’amour de Dieu. À cet égard, nous ne devons pas tant utiliser l’armée du diable que l’armée de Jésus notre Seigneur. Et celui qui garde les bonnes choses en lui-même et dans les autres en sera reconnaissant. Pour chaque jour et tout ce qui lui arrive. Que le Seigneur nous soutienne dans notre résolution de toujours voir d’aussi bonnes choses. L’horizon ne se limite donc pas à Noël ; c’est déjà l’horizon de Pâques : la joie de la victoire sur la mort et de l’envoi en mission. « Chacun verra le salut de Dieu » (Luc 3 :6) « Faites de toutes les nations des disciples. » (Mt 28,19) Il suffit d’un seul homme pour changer le monde !! Notre Dieu, „éveille en nous l’intelligence du cœur qui nous prépare à le recevoir et à entrer dans sa vie”. Amen.

_____

2do domingo de Adviento, año C Referencias Bíblicas: Libro de Baruc: 5. 1 al 9: „Dios guiará a Israel con alegría, a la luz de su gloria, dándoles por escolta su misericordia y su justicia”. Salmo 125: “Se va, se va llorando. Él vendrá, vendrá a cantar. San Pablo a los Filipenses: „Que vuestro amor os haga avanzar cada vez más en el verdadero conocimiento y en la perfecta clarividencia”. Evangelio según San Lucas: 3. 1 al 6: „Todo hombre verá la salvación de Dios”. Introducción Algunas personas pueden preguntarse si las lecturas del segundo domingo de Adviento tienen alguna conexión con los dulces preparativos navideños preparados por un ciudadano del mundo. Se trata de Jerusalén, la estepa-desierto inculta, también de la cautividad, finalmente de los filipenses, a quienes el apóstol Pablo amaba tiernamente, y finalmente de Juan que pide el bautismo de conversión. Pudiste haber nacido en la iglesia, bautizado en la iglesia, servido en la iglesia, casado en la iglesia, muerto en la iglesia y aún así terminar en el infierno porque solo estabas en la iglesia y no en Cristo. Hay que nacer de nuevo, tomar la cruz y seguir a Jesús. Muchos conocen la religión pero no tienen relación con el Dios vivo. Navidad y nosotros. Pero piénselo al revés. Aceptemos estas lecturas tal como nos las da la Iglesia. ¿Qué nos revelan sobre el significado verdaderamente cristiano de la Navidad? Sobre el significado específico de la Navidad que viviremos en el presente, el que Dios nos regala. Podemos notar tres reacciones, tres orientaciones, según se tenga en cuenta el tiempo de Cristo, de sus contemporáneos o las realidades de su tiempo. Él vino. Él volverá. Al comienzo de su evangelio, S. Lucas testifica que ha hecho una investigación exhaustiva “acerca de los acontecimientos que han ocurrido entre nosotros”. Nos habla más o menos del nacimiento de Jesús: en tiempos del rey Herodes, con motivo del primer censo ordenado por el emperador Augusto y aplicado a esta región. Cuando se trata de la verdadera inauguración del Evangelio, que es el anuncio de Juan Bautista, las indicaciones son mucho más precisas. Notemos de paso que St. Marcos comienza su Evangelio sin más introducción con la predicación de San. Juan el Bautista. Fecha concreta. Era. Estamos en el año 15 del reinado del emperador Tiberio. Dependiendo del método de conteo, la fecha puede oscilar entre el 27 y el 29. Tomando al pie de la letra la mención de los treinta años de Jesús, aunque claramente aproximada, contenida en San Pedro. Lucas 3,23, la tradición concluirá sobre el inicio de la era cristiana. De hecho, Jesús nació unos años antes, porque Herodes el Grande, el siniestro autor de la masacre de los inocentes, murió en el año 4 a.C. JC Lo que importa es que el tiempo, la época, está inscrito en la vida del Hijo del Hombre, y esta vida está inscrita en el tiempo. Él es de Galilea; él no es de ningún lado. Sus contemporáneos fueron Pilato, Tiberio, Caifás; no es atemporal. Él verdaderamente pertenece a la época que marca su vida y su mensaje, y al mismo tiempo este mensaje trasciende su época. También nosotros debemos vivir por la fe en los tiempos en que vivimos, en los que Dios nos ha puesto. El Cristo del que vamos a ser testigos no es un ser virtual construido por la imaginación, ni un ser atemporal, ni un ser del pasado. Y esto exige que demos testimonio de ello a nuestros hermanos y hermanas, inmersos en los tiempos en que viven. Jesús puso fin para siempre a la sucesión de imperios crueles. Puso los valores patas arriba. Y propone una obra especial, verdaderamente sacerdotal, en el camino de la fe: una invitación a plantearnos preguntas. Al final de su vida terrena, el Señor permanecerá en silencio porque está esperando que todos expresen su opinión y elijan la mejor posible… Pueblo de los tiempos de Jesús. Los nombres mencionados no están a los ojos de Saint. Las interpretaciones de Lucas carecen de fundamento porque sitúan a Jesús en un mundo vivo en el que la gente actúa, interfiere y designa áreas donde tienen lugar los acontecimientos. Poncio Pilato, funcionario romano que reemplazó al sucesor inmediato de Herodes el Grande, a quien Roma consideraba indeseable. En consecuencia, no será deseado y será trasladado por su irresponsabilidad unos años después de la muerte y resurrección de Jesús. Herodes, tetrarca. Es hijo de Herodes el Grande y recibió sólo una pequeña cantidad de Roma. parte del territorio que gobernaba su padre. Se casará con la esposa de su hermano Felipe, encarcelará y sentenciará a muerte a Juan Bautista. Durante el juicio, Jesús se presentará ante él. Es débil y, por tanto, sólo un juguete en manos de Roma. Felipe. Otro hijo de Herodes el Grande. Sus territorios, mencionados por St. Luke, se extiende hacia el norte desde el Mar de Tiberíades. Estas son tierras paganas. para santo Para Lucas, este signo le convence de que el destino universal del Evangelio está indicado desde el principio. Esto lo confirma la mención de Abilene más allá de Damasco y el recordatorio de San Pedro. Lucas: „Todo hombre verá la salvación de Dios”. (Lucas 3:6) Ana y Caifás. Caifás está solo en el cargo. Pero su suegro Anás conserva una influencia que será puesta a prueba en el juicio de Jesús. Cristo se colocó, por voluntad de su Padre, entre las personas, no todas las cuales eligió. Pero cada uno de ellos, a su manera y según su comportamiento, son portadores del camino de salvación que Cristo emprendió para nosotros y para gloria de su Padre. También nosotros, que quisiéramos construir en nuestro entorno, el séquito de nuestros sueños… „Que el Señor os bendiga y os guarde. Que el Señor haga brillar su rostro sobre vosotros y os dé su gracia. Que vuelva su rostro hacia vosotros y os dé la paz”. La luz no está en el ojo, pero los ojos ven a través de él; la comida no está en el estómago, sino que a través de la comida vive el cuerpo; el sonido no está en el oído, sino que a través de la armonía el oído oye. En el orden espiritual ocurre lo mismo: lo que es el aire para los pulmones, la oración es para el alma. Como dijo nuestro Señor: “Sin mí nada podéis hacer”. No quiso decir que no podíamos hacer nada en el orden natural sin Él, pero sí quiso decir que no podíamos hacer nada en el orden espiritual sin Su gracia. „No os mintáis unos a otros, ya que os habéis despojado del viejo hombre y de sus discípulos, y os habéis vestido del nuevo hombre, que va renovándose en conocimiento a imagen de aquel que lo creó” (Colosenses 3:9-10). ) Como Stanislaw Barszczak, soy un perfeccionista. Es una cuestión de si me equivoco, si es verdad o no. ¿Estoy resistiendo y deshaciéndome de los errores de hoy? Tienes problemas con esto y aquello… Trump termina la discusión, entrando recientemente en la Basílica de Notre Dame en París, que fue renovada después de cinco años de renovación. Como sacerdote, Stanisław es un hombre diferente, muy inglés, creo en Dios cuando era niño, puedo ser muy ingenuo. Escuchar. Noche de invierno. El mundo duerme en solemne concentración. La nieve está salpicada de un fino polvo plateado. Escuchemos en silencio y en silencio los cantos Místicos de nuestra alma. Una larga noche de invierno se extiende sobre las relucientes alfombras blancas de los campos. La noche nos susurra palabras secretas de que tenemos un corazón común. Oremos… Silencio solemne, como una multitud orando en una iglesia… Una sinfonía pura de mi amor Sueños a través de los campos en la distancia. Bendito soy, tal como me vi en el espejo de mi infancia y gracias a la ternura de mi madre biológica. El espejo me mostró la mejor creación de Dios. Mientras tanto, todavía estoy en este mundo y sufro más con el sufrimiento de este mundo. Y lo que me convence de que soy bendecido y de que traigo una bendición especial son las grandísimas tentaciones que experimento. Sólo si lucho contra ellos, lo cual creo firmemente, mi gozoso servicio al mundo adquirirá su verdadero significado. Todos somos turistas, Dios es nuestro agente de viajes que ya tiene definidos nuestros itinerarios, reservas y destinos… confía en Él y disfruta de la vida. ¡La vida es sólo un viaje! ¡Así que vive hoy! Puede que no haya un mañana… El mundo y el tiempo. La Biblia es verdad. La Biblia afirma tener respuestas que no podemos encontrar en ningún otro lugar, pero ¿cómo podemos saber si esto es cierto? Descubra cinco pruebas de su importancia y relevancia para nuestras vidas hoy. En primer lugar, los descubrimientos arqueológicos, en segundo lugar, los Rollos del Mar Muerto, en tercer lugar, la Biblia es el registro de la historia, en cuarto lugar, la profecía cumplida, en quinto lugar, la coherencia interna. El libro más importante del mundo, la Biblia: LA PALABRA DE DIOS. Pero volvamos a los tiempos de Jesús. Por lo tanto, la lista de nombres de la Biblia no es sólo un valioso bosquejo biográfico para los historiadores. Esto tiene un gran valor simbólico: el Evangelio forma parte de una región políticamente dividida, gobernada por autoridades civiles y religiosas. Allí se encuentran, o al menos se codean, judíos y gentiles. Los héroes de la Pasión ya están ahí. La venida del Hijo de Dios entre los hombres en Jesucristo se produce en un tiempo determinado y en un tiempo determinado. A través de la Encarnación, el tiempo, la historia y los acontecimientos entran en la vida de Dios al mismo tiempo que Dios entra en el tiempo, la historia y los acontecimientos. El rostro de Dios entre los hombres no es una irrealidad universal, algo irreal. Es universal porque asume este tiempo, esta historia y estos acontecimientos a través de los cuales se realiza su gratitud. La libertad de Pilato, Caifás y Herodes permanece intacta, pero se convierte en voluntad de Dios, pero ellos no lo saben. Lo que se requiere de nosotros es „avance en el conocimiento verdadero y la clarividencia perfecta”. ¿Qué define el texto griego: “percepción”? y discernimiento de los asuntos”. (Filipenses 1.9) Preparándose para su misión pública, Jesús fue al desierto. Quería salvarnos de la tristeza del mundo. Hay una forma de tristeza que surge de saber demasiado, de ver el mundo tal como es. Es triste comprender que la vida no es una gran aventura sino una serie de pequeños e insignificantes momentos, que el amor no es un cuento de hadas sino una emoción frágil y fugaz, que la felicidad no es un estado permanente sino una visión rara y fugaz de algo. eso nunca podrá sostenerse. Y en esta comprensión hay una profunda soledad, un sentimiento de estar aislado del mundo, de los demás, de uno mismo. „No sólo de pan vive el hombre.” Hay una pedagogía de la oración que puedo seguir. El principal obstáculo en este camino de conversión es la autoafirmación, una especie de sordera espiritual que me hace escuchar sólo lo que me afirma y confirma. La conversión requiere autotrascendencia. Por lo tanto, el desafío básico para los conversos es reconocer el ideal y subordinarle sus propias relaciones y elecciones de tal manera que correspondan a este ideal y ayuden a acercarse a él. „Synodos” significa literalmente un camino común. Simplemente estar en camino no es un valor, debemos saber hacia dónde vamos. Para los cristianos, la palabra „camino” tiene un significado especial porque los primeros cristianos usaban esta palabra para describir a la Iglesia. . ¿Estoy fortalecido en mi determinación de seguir con todo mi corazón? Si es así, ¿lo seguiré a través de una participación más plena en mi parroquia o comunidad? ¿Los términos de Cristo? ¿Caminando como Él caminó, tomando su propia cruz?” Caminemos con alegría, a la luz de su gloria. Aquel que vino, ignorado por los poderosos de su tiempo, sigue siendo „la plenitud de la gloria de Dios”. (Filipenses 1:11) Él regresará en gloria. Depende de nosotros. , en la espera vigilante, si creceremos gracias a nuestro amor „Nada nos podrá separar del amor de Cristo…” (San Pablo) Del nuestro. En esta página, al recordar este regreso a la gloria, San Lucas, al igual que San Mateo y San Marcos, cita claramente las palabras del profeta Isaías. Esta no es una palabra cualquiera (Isaías 40,1). Por lo tanto, la cita citada por Juan Bautista debe ubicarse en el contexto apropiado. exiliado después de la toma de Jerusalén por Nabucodonosor en el año 587 a.C., regresará a su tierra y será un milagro de Dios, canta sobre esto El pueblo es libre del exilio y la dispersión. Dios está tan atado por Su alianza inquebrantable con Su Pueblo que la resurrección del Pueblo es como el regreso de Dios. Al restaurar la dignidad de su pueblo, Dios mismo se anuncia y se revela: “De nuestra boca brota la risa. Gritamos de alegría. Y se decía entre otras naciones (gentiles): ¡Qué cosas maravillosas está haciendo el Señor con ellos! Sin embargo, para este retorno de Dios hay que despejar el camino; Es necesario reparar las piezas de bobinado. El llamado a la conversión es claro. Juan el Bautista menciona esto. La primera lectura, extraída del Libro de Baruc, remite a las mismas imágenes varios siglos después del autor del Salmo 125. En un nuevo ambiente de persecución, da testimonio de la misma esperanza. La paz y la alegría están asociadas a la justicia, es decir, a la santidad, a adaptar nuestra vida al amor y la voluntad de Dios. Sólo llevaremos paz y alegría a nuestros hermanos viviendo con ellos y para ellos esta justicia, esta adaptación de nuestra vida al amor y a la voluntad de Dios, que es la verdadera „inteligencia del corazón”. Escucha un poco: me gustaría hablarte de Valentino. ¡Estás vestido otra vez con jarras de espino! Sola, a los pies probados por las moras. Llevas la piel de tus piececitos; llevas los zapatos que te hizo tu madre, desde ese día nunca has cambiado, y no te costó ni un centavo: pero el vestido que te hice cuesta dinero… Alguien, en algún lugar, respira, En el frágil borde de la vida y la muerte. Y aunque nos disfrutamos, nuestros caminos nunca se han cruzado, pero estamos unidos por estos momentos: encontrados y perdidos… Final Ponerlo todo en juego es bueno, pero basarlo todo en la armonía es mejor. Lo que estoy diciendo aquí no es una Biblia condenada. Porque todo lo que mencioné se puede encontrar en la Biblia. El poder de encontrar belleza en las cosas más humildes hace feliz un hogar y amada una vida. El tiempo es gratis, pero también no tiene precio. No puedes poseerlo, pero puedes usarlo. No puedes canjearlo, pero puedes cobrarlo. Una vez que lo has perdido, no puedes recuperarlo. Por lo tanto, aliento toda solución política y no militar de cualquier guerra, así como las iniciativas internacionales en esta materia. Se teme una nueva ola de inmigrantes. Que mi protesta se vuelva contra la violencia. Guarda las palabras de vida de este domingo. Espero que nos encontremos pronto. sé que tienes razón que quieres proteger a tu familia y a tu prójimo. Pero primero confiar en todo a Jesús, que viene a nosotros en cada buena decisión y cuando hacemos grandes obras de Dios. Debemos ver cosas hermosas en nosotros mismos y en los demás. Jesús viene a construir sobre la roca una comunidad de amor. Creemos en el amor de Dios. En este sentido, no debemos utilizar tanto el ejército del diablo como el ejército de Jesús nuestro Señor. Y el que guarda lo bueno en sí mismo y en los demás lo agradecerá. Por cada día y todo lo que le pasa. Que el Señor nos sostenga en nuestro propósito de ver siempre cosas tan buenas. Así que el horizonte no se limita a la Navidad; Éste es ya el horizonte de la Pascua: la alegría de la victoria sobre la muerte y del envío en misión. “Todo hombre verá la salvación de Dios” (Lucas 3:6) “Haced discípulos a todas las naciones”. (Mt 28,19) ¡¡Solo hace falta un hombre para cambiar el mundo!! Dios nuestro, “despierta en nosotros la inteligencia del corazón que nos prepara para recibirlo y entrar en su vida”. Amén

______
יום ראשון שני באדוונט, שנה ג אסמכתאות מקרא: ספר ברוך: 5. 1 עד 9: „ה’ יוביל את ישראל בשמחה לאור כבודו, נותן להם למלווים את חסדו וצדקתו”. תהילים 125: „הוא הולך, הוא הולך בבכי. הוא יבוא, הוא יבוא לשיר. פאולוס הקדוש לפיליפאים: „שהאהבה שלך תגרום לך להתקדם יותר ויותר בידע אמיתי ובראיית רוח מושלמת.” הבשורה על פי St. לוקס: 3. 1 עד 6: „כל אדם יראה את ישועת אלוהים.” הקדמה יש אנשים שעשויים לתהות האם לקריאות של יום ראשון השני של האדוונט יש קשר כלשהו להכנות לחג המולד המתוקות שהכינו אזרח העולם. מדובר בירושלים, במדבר הערבות הבלתי מעובד, גם בשבי, לבסוף בפיליפאים, אותם אהב השליח פאולוס ברוך, ולבסוף על יוחנן הקורא לטבילת המרה. היית יכול להיוולד בכנסייה, להיטבל בכנסייה, לשרת בכנסייה, להתחתן בכנסייה, למות בכנסייה, ועדיין לגעת בגיהנום כי היית רק בכנסייה ולא במשיח. אתה צריך להיוולד מחדש, להרים את הצלב וללכת אחרי ישוע. רבים מכירים את הדת אך אין להם שום קשר עם האל החי. חג המולד ואנחנו. אבל תחשוב על זה הפוך. הבה נקבל את הקריאות הללו כפי שהכנסייה נותנת לנו אותן. מה הם מגלים לנו על המשמעות הנוצרית האמיתית של חג המולד? על המשמעות הספציפית של חג המולד שנחווה בהווה, זו שאלוהים נותן לנו. אנו יכולים להבחין בשלוש תגובות, שלוש כיוונים, תלוי אם ניקח בחשבון את זמנו של ישו, בני דורו או את המציאות של תקופתו. הוא הגיע. הוא יחזור. בתחילת הבשורה שלו, St. לוק מעיד שהוא ערך חקירה יסודית „בקשר לאירועים שהתרחשו בינינו”. הוא מספר לנו פחות או יותר על לידתו של ישו: בתקופתו של המלך הורדוס, לרגל המפקד הראשון שהורה הקיסר אוגוסטוס וחל על אזור זה. כשזה מגיע לחנוכת הבשורה האמיתית, שהיא הכרזתו של יוחנן המטביל, האינדיקציות הרבה יותר מדויקות. נקדים לציין כי St. מארק מתחיל את הבשורה שלו ללא היכרות נוספת עם הטפת הקדוש. יוחנן המטביל. תאריך ספציפי. תְקוּפָה. אנחנו בשנה ה-15 לשלטון הקיסר טיבריוס. בהתאם לשיטת הספירה, התאריך עשוי לנוע בין 27 ל-29. אם ניקח בערך הנקוב את האזכור של שלושים שנותיו של ישו, אם כי משוער בבירור, הכלול ב-St. לוקס 3.23, המסורת תסכם על תחילתו של העידן הנוצרי. למעשה, ישו נולד כמה שנים קודם לכן, משום שהורדוס הגדול, המבצע המרושע של טבח החפים מפשע, מת בשנת 4 לפני הספירה. J.C. מה שחשוב הוא שהזמן, עידן, נרשם בחייו של בן האדם, והחיים האלה רשומים בזמן. הוא מגליל; הוא לא מאף מקום. בני דורו היו פילטוס, טיבריוס, כיפא; זה לא נצחי. הוא באמת שייך לעידן שמציין את חייו ואת המסר שלו, ויחד עם זאת המסר הזה חוצה את תקופתו. גם אנחנו חייבים לחיות באמונה בזמנים שבהם אנו חיים, שבהם אלוהים הציב אותנו. המשיח שאליו אנו אמורים להיות עדים אינו ישות וירטואלית הבנויה על ידי דמיון, לא ישות נצחית, ולא ישות מהעבר. וזה מחייב אותנו להעיד על כך לאחינו ואחיותינו, המוטבעים בזמנים שבהם הם חיים. ישוע סיים לנצח את רצף האימפריות האכזריות. הוא הפך את הערכים. והוא מציע עבודה מיוחדת – כוהנית באמת – בדרך האמונה: הזמנה לשאול את עצמנו שאלות. בסוף חייו הארציים, האדון ישתוק, כי הוא מחכה שכולם יבינו את דעתם ויבחרו את הטוב ביותר האפשרי… אנשים מימי ישוע. השמות המוזכרים אינם בעיני הקדוש. הפרשנויות של לוק חסרות בסיס משום שהן ממקמות את ישוע בעולם חי שבו אנשים פועלים, מתערבים ומציינים אזורים שבהם מתרחשים אירועים. פונטיוס פילטוס, פקיד רומי שהחליף את יורשו המיידי של הורדוס הגדול, שנחשב כבלתי רצוי על ידי רומא. כתוצאה מכך הוא יהיה בלתי רצוי ויועבר בשל חוסר אחריותו כמה שנים לאחר מותו ותחייתו של ישוע. הורדוס, טטררק. הוא בנו של הורדוס הגדול וקיבל רק סכום קטן מרומא
חלק מהשטח שלט אביו. הוא יתחתן עם אשתו של אחיו פיליפ, יעצור וידון למוות על יוחנן המטביל. במהלך המשפט, ישוע יופיע לפניו. הוא חלש ולכן רק צעצוע בידי רומא. פיליפ. בן נוסף של הורדוס הגדול. השטחים שלה, שהוזכרו על ידי St. לוק, המשיכו צפונה מהים של טבריה. אלו ארצות פגאניות. בשביל הקדוש עבור לוק, סימן זה משכנע אותו שהגורל האוניברסלי של הבשורה צוין מלכתחילה. זה מאושר על ידי אזכור של אבילין מעבר לדמשק והתזכורת של St. לוק: „כל אדם יראה את ישועת אלוהים.” (לוקס ג’:6) אנה וכיפא. כיפא לבדו בתפקיד. אבל חמו אנה שומר על השפעה שתיבחן במשפטו של ישוע. המשיח הציב את עצמו, על פי רצון אביו, בין אנשים, שלא את כולם הוא בחר. אבל כל אחד מהם, בדרכו ובהתאם להתנהגותו, נושאים את דרך הישועה שעשה המשיח עבורנו ולתפארת אביו. גם אנחנו, שהיינו רוצים לבנות את הסביבה שלנו, את פמליית החלומות שלנו… „יברך אותך ה’ וישמרך. יאיר ה’ פניו עליך ויתן לך חסדו. ישוב פניו אליך וישן לך שלום”. האור אינו בעין, אלא העיניים רואות דרכה; האוכל לא נמצא בקיבה, אלא דרך האוכל הגוף חי; הצליל אינו באוזן, אלא דרך הרמוניה האוזן שומעת. בסדר הרוחני זה אותו דבר: מה זה אוויר לריאות, תפילה היא לנשמה. כמו שאמר אדוננו, „בלעדי אינך יכול לעשות דבר”. הוא לא התכוון שאנחנו לא יכולים לעשות כלום בסדר הטבעי בלעדיו, אבל הוא התכוון שאנחנו לא יכולים לעשות כלום בסדר הרוחני בלי חסדו. „אל תשקרו זה לזה, כי דחיתם את הזקן ואת תלמידיו ולבשתם את האדם החדש, המתחדש בידע על פי צלם ברא אותו” (קולוסים ג’:9-10). ) בתור סטניסלב ברשצ’ק, אני פרפקציוניסט. זה עניין של אם אני טועה, למען האמת או לא. האם אני מתנגד ונפטר מהטעויות של היום? יש לך בעיות עם זה וזה… טראמפ מסיים את הדיון, נכנס לאחרונה לבזיליקת נוטרדאם בפריז, ששופצה לאחר חמש שנות שיפוץ. בתור כומר, סטניסלב הוא אדם אחר, מאוד אנגלי, אני מאמין באלוהים בתור ילד, אני יכול להיות מאוד נאיבי. לְהַקְשִׁיב. ליל חורף. העולם ישן בריכוז חגיגי. השלג מפוזר באבק כסף עדין. הבה נקשיב בשקט ובדממה לשירים המיסטיים של נשמתנו. ליל חורף ארוך מונח על השטיחים הלבנים הבוהקים של השדות. הלילה לוחש לנו מילים סודיות שיש לנו לב אחד משותף. הבה נתפלל… דממה חגיגית, כמו קהל מתפלל בכנסייה… סימפוניה טהורה של אהבתי חולמת על פני השדות למרחקים. אשרי, כפי שראיתי את עצמי בראי ילדותי ובזכות הרוך של אמי היולדת. המראה הראתה לי את היצירה הטובה ביותר של אלוהים. בינתיים, אני עדיין בעולם הזה ואני סובל הכי הרבה עם הסבל של העולם הזה. ומה שמשכנע אותי שהתברכתי ושאני מביא ברכה מיוחדת זה הפיתויים הגדולים מאוד שאני חווה. רק אם אלחם בהם, שאני מאמין בתוקף, השירות השמחה שלי לעולם יקבל את המשמעות האמיתית שלו. כולנו תיירים, אלוהים הוא סוכן הנסיעות שלנו שכבר הגדיר את המסלולים, ההזמנות והיעדים שלנו… סמכו עליו ותהנו מהחיים. החיים הם רק מסע! אז חיו היום! אולי אין מחר… העולם והזמן. התנ”ך נכון. התנ”ך טוען שיש לנו תשובות שאיננו יכולים למצוא בשום מקום אחר, אבל איך נוכל לדעת אם זה נכון? גלה חמש הוכחות לחשיבותה ולרלוונטיות שלה לחיינו היום. ראשית, תגליות ארכיאולוגיות, שנית, מגילות ים המלח, שלישית, התנ”ך הוא תיעוד ההיסטוריה, רביעית – נבואה שהתגשמה, חמישית – עקביות פנימית. הספר החשוב בעולם, התנ”ך – דבר ה’. אבל בואו נחזור לזמנים של ישוע. רשימת השמות בתנ”ך היא אפוא לא רק שרטוט ביוגרפי רב ערך עבור היסטוריונים. יש לכך ערך סמלי רב: הבשורה היא חלק מאזור מפולג פוליטית, הנשלט על ידי רשויות אזרחיות ודתיות. יהודים וגויים נפגשים שם, או לפחות מתחככים. גיבורי התשוקה כבר שם. בואו של בן האלוהים בין אנשים בישוע המשיח מתרחשת בזמן מסוים ובזמן מסוים. דרך ההתגלמות, הזמן, ההיסטוריה והאירועים נכנסים לחייו של אלוהים באותו רגע שבו אלוהים נכנס לזמן, להיסטוריה ולאירועים. פניו של אלוהים בקרב אנשים אינם אי-מציאות אוניברסלית, משהו לא-מציאותי. זה אוניברסלי כי הוא מניח את הזמן הזה, את ההיסטוריה ואת האירועים האלה שדרכם מתממשת הכרת התודה שלו. חירותם של פילטוס, קיפא והורדוס נשארת על כנה אך הופכת לרצון האל, אך הם אינם יודעים זאת. מה שנדרש מאיתנו הוא „התקדמות בידע אמיתי וראיית רוח מושלמת”. מה מגדיר הטקסט היווני: „תפיסה והבחנה בעניינים”. (פיליפאים 1.9) ישוע התכונן לשליחותו הציבורית, והלך למדבר. הוא רצה להציל אותנו מהעצב של העולם. יש סוג של עצב שנובע מלדעת יותר מדי, לראות את העולם כפי שהוא. עצוב להבין שהחיים הם לא הרפתקה גדולה אלא סדרה של רגעים קטנים וחסרי חשיבות, שאהבה היא לא אגדה אלא רגש שברירי וחולף, שאושר הוא לא מצב קבוע אלא הצצה נדירה וחולפת למשהו שלעולם לא ניתן לקיים. ובהבנה הזו יש בדידות עמוקה, תחושה של ניתוק מהעולם, מאחרים, מעצמך. „האדם אינו חי על לחם לבדו.” יש פדגוגיה של תפילה שאני יכול לעקוב אחריה. המכשול העיקרי בדרך זו של גיור הוא אישור עצמי, סוג של חירשות רוחנית שגורמת לי לשמוע רק את מה שמאשר ומאשר אותי. המרה דורשת התעלות עצמית. לכן, האתגר הבסיסי של חוזרים בתשובה הוא להכיר באידיאל ולהכפיף אליו את מערכות היחסים והבחירות שלהם, באופן שיתאימו לאידיאל הזה ויעזרו להתקרב אליו. „סינודוס” פירושו, פשוטו כמשמעו, דרך משותפת זה לא ערך, עלינו לדעת לאן אנחנו הולכים עבור הנוצרים, למילה „דרך” יש משמעות מיוחדת מכיוון שהנוצרים המוקדמים השתמשו במילה הזו כדי לתאר את הכנסייה האם אני מחוזק בנחישותי ללכת בדרכו של המשיח תנאי המשיח? הולך כפי שהוא הלך, לוקח את הצלב שלו?” הבה נלך בשמחה, לאור תהילתו, מי שבא, מתעלמים מהכוח של זמנו, נשאר „מלאות תהילתו של אלוהים” (פיליפים א’ 11) הוא יחזור בתהילה , בהמתנה ערה, האם נצמח הודות לאהבתנו „שום דבר לא יכול להפריד בינינו לבין אהבת המשיח…” (סנט פול) משלנו עמוד, מזכיר את החזרה לתפארת, לוק הקדוש, כמו מתיו הקדוש ומרקוס, מצטט בבירור את דבריו של הנביא ישעיהו. לכן, יש להציב את הציטוט שצוטט על ידי יוחנן המטביל בהקשר המתאים הגולה לאחר לכידת ירושלים על ידי נבוכדנצר בשנת 587 לפנה”ס, הוא יחזור לארצו וזה יהיה נס אלוהים מזמר על כך העם חופשי מגלות ופיזור. אלוהים כל כך קשור בברית הבלתי נכשלת שלו עם עמו, שתחיית העם היא כמו שובו של אלוהים. בהחזרת כבוד עמו, הקב”ה עצמו מודיע ומתגלה: „צחוק פרץ מפינו. צרחנו משמחה. ונאמר בין שאר העמים (גוים): איזה נפלאות עושה להם ה’! אולם, לשיבת ​​אלוהים זו יש לפנות את הדרך; יש לתקן חלקים מתפתלים. הקריאה להמרה ברורה. יוחנן המטביל מזכיר זאת. הקריאה הראשונה, שנלקחה מתוך ספר ברוך, מתייחסת לאותן דימויים כמה מאות שנים לאחר מחבר תהילים 125. באווירה חדשה של רדיפה היא מעידה על אותה תקווה. שלום ושמחה קשורים בצדק, כלומר בקדושה, בהתאמת חיינו לאהבת ה’ ורצון ה’. נביא שלום ושמחה לאחינו רק על ידי חיים איתם ועבורם את הצדק הזה, ההסתגלות הזו של חיינו לאהבת ה’ ורצון ה’, שהוא „תבונת הלב” האמיתית. תקשיב קצת: הייתי רוצה לדבר איתך על ולנטינו. אתה לבוש שוב כדים של עוזרד! לבד, לרגליים שנבדקו על ידי האוכמניות. אתה לובש את עור כפות רגליך הקטנות; את נועלת את הנעליים שאמא שלך הכינה לך, מאז אותו יום מעולם לא השתנית, וזה לא עלה אגורה: אבל השמלה שהכנתי לך עולה כסף… מישהו, איפשהו, לוקח נשימה, על הקצה השברירי של חיים ומוות. ולמרות שאנחנו נהנים אחד מהשני, דרכינו מעולם לא הצטלבו, אבל אנחנו כבולים ברגעים האלה – נמצאו ואבודים… סוף לשים הכל על הסף זה טוב, אבל לבסס הכל על הרמוניה זה טוב יותר. מה שאני אומר כאן הוא לא תנ”ך נידון. כי כל מה שציינתי אפשר למצוא בתנ”ך. הכוח למצוא יופי בדברים הצנועים ביותר גורם לבית להיות מאושר וחיים אהובים. הזמן הוא בחינם, אבל גם לא יסולא בפז. אתה לא יכול להחזיק בו, אבל אתה יכול להשתמש בו. אתה לא יכול לפדות אותו, אבל אתה יכול לאסוף אותו. ברגע שאיבדת אותו, אתה לא יכול להחזיר אותו. לכן, אני מעודד כל פתרון מדיני ולא צבאי של כל מלחמה, ויוזמות בינלאומיות בעניין זה. יש חשש לגל חדש של מהגרים. תן למחאה שלי להתהפך נגד אלימות. הצילו את מילות החיים מיום ראשון זה. אני מקווה שניפגש בקרוב. אני יודע שאתה צודק שאתה רוצה להגן על המשפחה שלך ועל השכן שלך. אבל קודם כל, בטח בכל דבר בישוע, שמגיע אלינו בכל החלטה טובה וכאשר אנו עושים פעולות גדולות של אלוהים. עלינו לראות דברים יפים בעצמנו ובאחרים. ישוע בא לבנות על הסלע קהילה של אהבה. הבה נאמין באהבתו של אלוהים. בהקשר זה, עלינו להשתמש לא כל כך בצבא השטן אלא בצבאו של ישוע אדוננו. ומי ששומר על הדברים הטובים בעצמו ובאחרים יודה. על כל יום וכל מה שקורה לו. שה’ יתמוך בנו בהחלטתנו לראות תמיד דברים טובים כאלה. אז האופק אינו מוגבל לחג המולד; זה כבר האופק של חג הפסחא: השמחה שבניצחון על המוות ושליחה למשימה. „כל אדם יראה את ישועת אלוהים” (לוקס ג’:6) „עשה תלמידים מכל העמים.” (Mt 28,19) כל מה שצריך זה אדם אחד כדי לשנות את העולם!! אלוהינו, „העיר בנו את תבונת הלב המכינה אותנו לקבלו ולהיכנס לחייו”. אָמֵן
_______

الأحد الثاني من زمن المجيء، السنة ج المراجع الكتابية: سفر باروخ: 5. 1 إلى 9: „سيقود الله إسرائيل بفرح في نور مجده، معطياً إياهم رحمته وعدله”. المزمور 125: „يذهب، يذهب باكيًا. سيأتي، سيأتي ليغني. القديس بولس إلى أهل فيلبي: „لتجعلكم محبتكم تتقدمون أكثر فأكثر في المعرفة الحقة والبصيرة الكاملة”. الإنجيل بحسب القديس لوقا: 3. 1 إلى 6: „كل إنسان يرى خلاص الله”. مقدمة قد يتساءل البعض عما إذا كانت قراءات الأحد الثاني من زمن المجيء لها أي صلة باستعدادات عيد الميلاد الحلوة التي يعدها مواطن من العالم. إنه يتعلق بأورشليم، صحراء السهوب غير المزروعة، وأيضًا بالسبي، وأخيرًا بأهل فيلبي، الذين أحبهم الرسول بولس بحنان، وأخيرًا بدعوة يوحنا إلى معمودية التحول. كان من الممكن أن تولد في الكنيسة، وتتعمد في الكنيسة، وتخدم في الكنيسة، وتتزوج في الكنيسة، وتموت في الكنيسة، وينتهي بك الأمر في الجحيم لأنك كنت فقط في الكنيسة وليس في المسيح. عليك أن تولد ثانية، وتحمل الصليب وتتبع يسوع. كثيرون يعرفون الدين ولكن ليس لديهم علاقة مع الله الحي. عيد الميلاد ونحن. لكن فكر في الأمر بشكل عكسي. فلنقبل هذه القراءات كما تعطيها لنا الكنيسة. ماذا يكشفون لنا عن المعنى المسيحي الحقيقي لعيد الميلاد؟ حول المعنى المحدد لعيد الميلاد الذي سنختبره في الحاضر، ذلك الذي أعطانا إياه الله. يمكننا أن نلاحظ ثلاثة ردود أفعال، وثلاثة توجهات، اعتمادًا على ما إذا كنا نأخذ في الاعتبار زمن المسيح، أو معاصريه، أو حقائق عصره. لقد جاء. سوف يعود. في بداية إنجيله يقول القديس ويشهد لوقا أنه أجرى تحقيقًا شاملاً «في الأحداث التي جرت بيننا». إنه يخبرنا بشكل أو بآخر عن ميلاد يسوع: في زمن الملك هيرودس، بمناسبة الإحصاء الأول الذي أمر به الإمبراطور أغسطس وطبق على هذه المنطقة. أما عندما يتعلق الأمر بالتدشين الحقيقي للإنجيل، أي إعلان يوحنا المعمدان، فالدلائل أكثر دقة. دعونا نلاحظ بالمرور أن القديس. يبدأ مرقس إنجيله دون مزيد من المقدمة بوعظ القديس مرقس. يوحنا المعمدان . تاريخ محدد. عصر. نحن في السنة الخامسة عشرة من حكم الإمبراطور تيبيريوس. اعتمادًا على طريقة العد، قد يتأرجح التاريخ بين 27 و 29. مع الأخذ في الاعتبار ظاهريًا ذكر السنوات الثلاثين التي عاشها يسوع، على الرغم من أنها تقريبية بشكل واضح، الواردة في القديس يوحنا. لوقا 3.23، سيختتم التقليد حول بداية العصر المسيحي. في الواقع، ولد يسوع قبل ذلك ببضع سنوات، لأن هيرودس الكبير، مرتكب المذبحة الشريرة للأبرياء، مات في عام 4 قبل الميلاد. جي سي. ما يهم هو أن الزمان، العصر، مكتوب في حياة ابن الإنسان، وهذه الحياة مكتوبة في الزمن. هو من الجليل. انه ليس من أي مكان. وكان معاصروه بيلاطس، وتيبيريوس، وقيافا؛ انها ليست خالدة. فهو ينتمي حقاً إلى العصر الذي يميّز حياته ورسالته، وفي الوقت نفسه تتجاوز هذه الرسالة عصرها. نحن أيضًا يجب أن نعيش بالإيمان في الزمن الذي نعيش فيه، والذي وضعنا الله فيه. المسيح الذي نشهد له ليس كائنًا افتراضيًا تم بناؤه بالخيال، ولا كائنًا خالدًا، ولا كائنًا من الماضي. وهذا يتطلب منا أن نشهد له أمام إخوتنا وأخواتنا، المندمجين في الزمن الذي يعيشون فيه. أنهى يسوع إلى الأبد تعاقب الإمبراطوريات القاسية. لقد قلب القيم رأساً على عقب. ويقترح علينا عملًا خاصًا – كهنوتيًا حقًا – على طريق الإيمان: دعوة لطرح الأسئلة على أنفسنا. في نهاية حياته الأرضية سيبقى الرب صامتًا، لأنه ينتظر أن يعبر الجميع عن رأيهم ويختاروا الأفضل… الناس في زمن يسوع. الأسماء المذكورة ليست في نظر القديس. إن تفسيرات لوقا لا أساس لها من الصحة لأنها تضع يسوع في عالم حي يتصرف فيه الناس ويتدخلون ويحددون المناطق التي تجري فيها الأحداث. بيلاطس البنطي، مسؤول روماني حل محل الخليفة المباشر لهيرودس الكبير، الذي اعتبرته روما غير مرغوب فيه. وبالتالي سيكون غير مرغوب فيه وسيتم نقله لعدم مسؤوليته بعد سنوات قليلة من موت يسوع وقيامته. هيرودس، رئيس الربع. وهو ابن هيرودس الكبير ولم يتلق من روما إلا مبلغاً قليلاً

جزء من الأراضي التي حكمها والده. سوف يتزوج من زوجة أخيه فيليبس ويسجن يوحنا المعمدان ويحكم عليه بالإعدام. أثناء المحاكمة، سيظهر يسوع أمامه. إنه ضعيف وبالتالي فهو مجرد لعبة في أيدي روما. فيليب. ابن آخر لهيرودس الكبير. أراضيها التي ذكرها القديس. لوقا، وتمتد شمالاً من بحر طبرية. هذه أراضي وثنية. للقديس بالنسبة للوقا، هذه العلامة تقنعه بأن المصير الشامل للإنجيل قد تم تحديده منذ البداية. وهذا ما يؤكده ذكر أبيلين فيما وراء دمشق وتذكير القديس مرقس. لوقا: „كل إنسان يرى خلاص الله”. (لوقا 3: 6) حنة وقيافا. قيافا وحده في منصبه. لكن حميه حنان يحتفظ بنفوذه الذي سيتم اختباره في محاكمة يسوع. لقد وضع المسيح نفسه، بإرادة أبيه، بين الناس، وليس بين الجميع الذين اختارهم. لكن كل واحد منهم، بطريقته الخاصة وبحسب سلوكه، حامل لطريق الخلاص الذي سلكه المسيح من أجلنا ومن أجل مجد أبيه. ونحن أيضًا، الذين نرغب في بناء محيطنا، حاشية أحلامنا… „”يباركك الرب ويحفظك. يضئ الرب بوجهه عليك ويعطيك نعمته. ويوجه وجهه نحوك ويعطيك السلام.”” النور ليس في العين، بل العيون ترى من خلالها؛ فالطعام ليس في المعدة، بل بالطعام يحيا الجسم؛ الصوت ليس في الأذن، بل تسمعه الأذن من خلال الانسجام. وفي الترتيب الروحي الأمر نفسه: ما الهواء للرئتين، الصلاة للروح. وكما قال ربنا: „بدوني لا تقدرون أن تفعلوا شيئًا”. فهو لم يقصد أننا لا نستطيع أن نفعل أي شيء في النظام الطبيعي بدونه، لكنه كان يقصد أننا لا نستطيع أن نفعل أي شيء في النظام الروحي بدون نعمته. „لا يكذب بعضكم على بعض، إذ خلعتم الإنسان العتيق وتلاميذه ولبستم الإنسان الجديد الذي يتجدد للمعرفة حسب صورة الخالق” (كولوسي 3: 9-10). ) بصفتي ستانيسلاف بارزاك، فأنا أسعى إلى الكمال. إنها مسألة ما إذا كنت مخطئًا، من أجل الحقيقة أم لا. هل أقاوم وأتخلص من أخطاء اليوم؟ لديك مشاكل مع هذا وذاك.. ترامب ينهي النقاش بدخوله مؤخراً إلى كاتدرائية نوتردام في باريس التي تم تجديدها بعد خمس سنوات من التجديد. ككاهن، ستانيسواف رجل مختلف، إنجليزي جدًا، كنت أؤمن بالله عندما كنت طفلاً، ويمكن أن أكون ساذجًا جدًا. يستمع. ليلة الشتاء. العالم ينام في تركيز مهيب. ويتناثر الثلج بغبار فضي ناعم. دعونا نستمع بصمت وصمت إلى الأغاني الصوفية لروحنا. ليلة شتاء طويلة تقع على سجاد الحقول الأبيض اللامع. يهمس لنا الليل بكلمات سرية مفادها أن قلبنا واحد مشترك. دعونا نصلي… صمت مهيب، مثل حشد يصلي في الكنيسة… سيمفونية نقية لحبي أحلام عبر الحقول إلى البعيد. طوبى لي، إذ رأيت نفسي في مرآة طفولتي بفضل حنان أمي. لقد أظهرت لي المرآة أفضل خلق الله. وفي الوقت نفسه، ما زلت في هذا العالم وأعاني أكثر من معاناة هذا العالم. وما يقنعني بأنني مبارك وأنني أحمل بركة خاصة هو التجارب العظيمة التي أواجهها. ولن تأخذ خدمتي المبهجة للعالم معناها الحقيقي إلا إذا حاربتهم، وهو ما أؤمن به بشدة. نحن جميعًا سائحون، والله هو وكيل سفرياتنا الذي حدد بالفعل مسارات رحلاتنا وحجوزاتنا ووجهاتنا… ثق به واستمتع بالحياة. الحياة مجرد رحلة! لذلك عش اليوم! قد لا يكون هناك غد… الدنيا والزمان. الكتاب المقدس صحيح. يزعم الكتاب المقدس أن لديه إجابات لا يمكننا العثور عليها في أي مكان آخر، ولكن كيف يمكننا أن نعرف ما إذا كان هذا صحيحًا؟ اكتشف خمسة أدلة على أهميتها وصلتها بحياتنا اليوم. أولاً، الاكتشافات الأثرية، ثانياً، مخطوطات البحر الميت، ثالثاً، الكتاب المقدس هو سجل التاريخ، رابعاً – النبوءة المحققة، خامساً – الاتساق الداخلي. أهم كتاب في العالم، الكتاب المقدس – كلمة الله. ولكن دعونا نعود إلى زمن يسوع. وبالتالي، فإن قائمة الأسماء في الكتاب المقدس ليست مجرد رسم تخطيطي قيم للسيرة الذاتية للمؤرخين. وهذا له قيمة رمزية كبيرة: فالإنجيل جزء من منطقة منقسمة سياسيًا، تحكمها سلطات مدنية ودينية. يجتمع اليهود والأمم هناك، أو على الأقل يتقابلون. أبطال العاطفة موجودون هناك بالفعل. إن مجيء ابن الله بين الناس بيسوع المسيح يتم في وقت محدد وفي وقت محدد. من خلال التجسد، يدخل الزمن والتاريخ والأحداث إلى حياة الله في نفس اللحظة التي يدخل فيها الله الزمن والتاريخ والأحداث. إن وجه الله بين الناس ليس غير حقيقي عالمي، أو شيء غير واقعي. وهو عالمي لأنه يفترض هذا الزمن وهذا التاريخ وهذه الأحداث التي من خلالها يتحقق امتنانه. إن حرية بيلاطس وقيافا وهيرودس تظل سليمة، ولكنها تصبح إرادة الله، لكنهم لا يعرفون ذلك. والمطلوب منا هو „التقدم في المعرفة الحقيقية والاستبصار التام”. ماذا يحدد النص اليوناني: „الإدراك
وتمييز الأمور.” (فيلبي 1: 9) استعدادًا لمهمته العامة، ذهب يسوع إلى الصحراء. أراد أن ينقذنا من حزن العالم. هناك شكل من أشكال الحزن يأتي من معرفة الكثير، ورؤية العالم كما هو. من المحزن أن نفهم أن الحياة ليست مغامرة عظيمة بل سلسلة من اللحظات الصغيرة غير المهمة، وأن الحب ليس قصة خيالية بل عاطفة هشة وعابرة، وأن السعادة ليست حالة دائمة ولكنها لمحة نادرة وعابرة لشيء ما. لا يمكن أبدا أن يستمر. وفي هذا الفهم هناك شعور بالوحدة العميقة، والشعور بالانفصال عن العالم، عن الآخرين، عن نفسك. „ليس بالخبز وحده يحيا الإنسان”. هناك طريقة تدريس للصلاة يمكنني اتباعها. العائق الأساسي في طريق التوبة هذا هو تأكيد الذات، وهو نوع من الصمم الروحي الذي يجعلني أسمع فقط ما يؤكدني ويثبتني. التحول يتطلب تجاوز الذات. لذلك، فإن التحدي الأساسي للمتحولين هو التعرف على المثل الأعلى وإخضاع علاقاتهم واختياراتهم له بطريقة تتوافق مع هذا المثل الأعلى وتساعد على الاقتراب منه. „سينودس” تعني حرفيًا طريقًا مشتركًا ليس له قيمة، يجب أن نعرف إلى أين نحن ذاهبون. بالنسبة للمسيحيين، كلمة „طريق” لها معنى خاص لأن المسيحيين الأوائل استخدموا هذه الكلمة لوصف الكنيسة هل أنا قوي في عزمي على اتباع طريق المسيح من كل قلبي؟ إذا كان الأمر كذلك، فهل سأتبعه من خلال المشاركة الكاملة في رعيتي أو مجتمعي؟ هل طريقنا مختلف تمامًا عن طريق العالم؟ شروط المسيح؟ „يمشي كما كان يمشي حاملاً صليبه؟” فلنسلك بفرح، في نور مجده، فالذي أتى، وتجاهله أقوياء عصره، يبقى „ملء مجد الله”. في الانتظار اليقظ، هل سننمو بفضل محبتنا „لا شيء يمكن أن يفصلنا عن محبة المسيح…” (القديس بولس) عن محبتنا في الصفحة، مذكرًا بهذه العودة إلى المجد، يقتبس القديس لوقا، مثل القديس متى والقديس مرقس، بوضوح كلمات النبي إشعياء. هذه ليست مجرد كلمة عزاء، عزاء شعبي. لذلك ينبغي وضع الاقتباس الذي نقله يوحنا المعمدان في سياقه المناسب وقد نفي بعد أن استولى نبوخذنصر على أورشليم عام 587 ق. إن الله ملتزم بعهده الثابت مع شعبه لدرجة أن قيامة الشعب هي بمثابة عودة الله. في استعادة كرامة شعبه، يعلن الله نفسه ويكشف عن نفسه: “خرج من أفواهنا ضحك. صرخنا من الفرح. وقيل بين الأمم الأخرى: ما أعجب ما يصنع الرب معهم! ومع ذلك، من أجل عودة الله هذه، لا بد من تمهيد الطريق؛ الأجزاء المتعرجة تحتاج إلى إصلاح. الدعوة إلى التحويل واضحة. وقد ذكر يوحنا المعمدان هذا. تشير القراءة الأولى، المأخوذة من سفر باروخ، إلى الصور نفسها بعد عدة قرون من كاتب المزمور 125. وفي جو جديد من الاضطهاد، تشهد لنفس الرجاء. يرتبط السلام والفرح بالعدالة، أي بالقداسة، وبتكييف حياتنا مع محبة الله وإرادته. لن نحمل السلام والفرح لإخوتنا إلا من خلال العيش معهم ومن أجلهم هذه العدالة، وهذا التكيف لحياتنا مع محبة الله وإرادته، وهو „ذكاء القلب” الحقيقي. استمع قليلاً: أود أن أتحدث معك عن فالنتينو. أنت ترتدي مرة أخرى أباريق الزعرور! وحده، إلى القدمين التي تم اختبارها بواسطة التوت الأسود. ترتدي جلد قدميك الصغيرتين؛ ترتدي الحذاء الذي صنعته لك والدتك، منذ ذلك اليوم لم تتغير أبدًا، ولم يكلفك ذلك فلسًا واحدًا: لكن الفستان الذي صنعته لك يكلف مالا… شخص ما، في مكان ما، يلتقط نفسًا، على الحافة الهشة للحياة والموت. وعلى الرغم من أننا نستمتع ببعضنا البعض، إلا أن مساراتنا لم تتقاطع أبدًا، لكننا مقيدون بهذه اللحظات – العثور عليها والضياع… النهاية: وضع كل شيء على المحك أمر جيد، لكن تأسيس كل شيء على الانسجام أفضل. ما أقوله هنا ليس كتابًا مقدسًا مُدانًا. لأن كل ما ذكرته موجود في الكتاب المقدس. القدرة على العثور على الجمال في أبسط الأشياء تجعل المنزل سعيدًا والحياة محبوبة. الوقت مجاني، ولكنه أيضًا لا يقدر بثمن. لا يمكنك امتلاكها، ولكن يمكنك استخدامها. لا يمكنك استردادها، ولكن يمكنك جمعها. بمجرد أن تفقده، لا يمكنك استعادته. ولذلك فإنني أشجع كل حل سياسي وليس عسكري لأي حرب، والمبادرات الدولية في هذا الشأن. هناك مخاوف من موجة جديدة من المهاجرين. دع احتجاجي يتحول إلى العنف. احفظوا كلمات الحياة من هذا الأحد. آمل أن نلتقي قريبا. أعلم أنك على حق أنك تريد حماية عائلتك وجارك. لكن أولاً، ثق في كل شيء ليسوع، الذي يأتي إلينا في كل قرار صالح وعندما نقوم بأعمال الله العظيمة. علينا أن نرى الأشياء الجميلة في أنفسنا وفي الآخرين. لقد جاء يسوع ليبني على الصخرة جماعة المحبة. دعونا نؤمن بمحبة الله. وفي هذا الصدد، علينا ألا نستخدم جيش الشيطان بقدر ما يجب أن نستخدم جيش يسوع ربنا. ومن حافظ على الخير في نفسه وفي غيره كان شاكرا. لكل يوم وكل ما يحدث له. ليدعمنا الرب في قرارنا بأن نرى دائمًا مثل هذه الأشياء الجيدة. لذا فإن الأفق لا يقتصر على عيد الميلاد؛ هذا هو بالفعل أفق عيد الفصح: فرح الانتصار على الموت والإرسال في الرسالة. „كل إنسان يرى خلاص الله” (لوقا 3: 6) „تلمذوا جميع الأمم”. (متى 28، 19) كل ما يتطلبه الأمر هو رجل واحد لتغيير العالم!! إلهنا „أيقظ فينا ذكاء القلب الذي يهيئنا لاستقباله والدخول في حياته”. آمين